Nevada

Ook verschenen van Jerrad Hoff:

Een leven geleden

Zon van de nacht

Dag van de zon

Een leven lang

Lage winterzon

Waar de wolken eindigen

Sant’Anna

Het begin

De jaren zonder zomer

November

Stad van de eeuwige lente

Rose

Jerrad Hoff

NEVADA

LITERAIRE THRILLER

JHB

Nevada

© Jerrad Hoff

www.jerradhoff.nl

Druk: mei 2025

Omslagontwerp: JHB

Vormgeving binnenwerk: JHB

Omslagillustratie: Picjumbo

ISBN   -

NUR   301, 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur. Tekst- en datamining van (delen van) deze uitgave is nadrukkelijk niet toegestaan.

All rights are reserved, including those for text and data mining, AI training and similar technologies.

From the deepest desires often come the deadliest hate.

— Socrates

The woman who follows the crowd

will usually go no further than the crowd.

The woman who walks alone

is likely to find herself in places

no one has ever been before.

— Albert Einstein

The only negative thing about murder is,

when you kill someone they can no longer suffer.

— Varg Vikernes

I used to have demons in my room at night

Desire, despair, desire... SOOO MANY MONSTERS!

Oh but now... (I don't find myself bouncing around)

They were being really crazy

But they will only come

And you know what, mommy?

Everyone was being really crazy

The monsters are crazy

There are monsters outside

— Annie Lennox

HOOFDSTUK

1

1 WEEK GELEDEN

Highwood Hill, Londen

We rijden weg. Nog geen tien meter verderop raken we zowat auto’s die langs de weg geparkeerd staan. Hij geeft net op tijd een ruk aan het stuur. Dan gaan we de parkeerplaats af en de aardedonkere A5109 op, richting Whetstone, in het noorden van Londen. Niet veel later laten we Highwood Hill achter ons. Zoals ik al verwachtte, is vanwege het late tijdstip de weg uitgestorven. Door opnieuw een ruk aan het stuur te geven, kan hij maar net voorkomen dat we in de berm belanden.

‘Misschien kan je beter je ogen op de weg houden.’

‘Makkelijker gezegd dan gedaan,’ reageert hij grinnikend, waarna zijn blik weer kort naar mijn erg laag uitgesneden decolleté schiet en aansluitend naar mijn blote dijen, die nauwelijks voor de helft door het flinterdunne, zwarte jurkje worden bedekt.

‘Mijn schuld, begrijp ik?’

Hij lacht hard en knikt vervolgens.

‘Sorry,’ glimlach ik en ga met een hand langzaam door mijn haar. Even is het stil. Zijn blik keert terug naar het decolleté en mijn benen. Ik doe mijn knieën opzichtig verder van elkaar. Hij schraapt zijn keel nerveus. Zijn ogen worden nog groter. Dan kijken ze mij aan.

‘Lift je vaker?’

‘Alleen als ik zin heb.’

‘Zin om te liften?’ reageert hij verwonderd.

‘In een kerel. Dat is zo’n twee, drie keer in de week. Is dat vaak?’

Hij wordt overvallen door een hoestbui, aansluitend door een lachbui. ‘Dat je naar Whetstone moet en autopech hebt, is dus een smoes?’

‘Een beetje wel. Vind je dat vervelend?’

‘Natuurlijk niet,’ fluistert hij zacht, bijna in zichzelf. ‘En… en hoe had je dat dan in gedachten?’

‘Stop op de eerstvolgende parkeerplaats en ik zal je dat demonstreren.’

Zelfs in het weinige licht zie ik dat iedere millimeter van zijn gezicht beheerst wordt door ongeloof. ‘Ik ken de omgeving niet, maar ik vermoed dat jij wel weet waar de eerstvolgende parkeerplaats is.’

‘Nog ongeveer twee kilometer rijden.’

Hij knikt. ‘Dit moet mijn geluksdag zijn.’

‘Denk je?’

‘Je bent de mooiste en geilste kanjer die ik ooit heb gezien.’

‘Dank je,’ glimlach ik terug.

We praten niet meer totdat ik wat later zeg dat hij de weg af moet. Het door bomen omgeven parkeerplaatsje is verlaten. Op mijn aanwijzingen parkeert hij aan het eind en doet de motor uit. Een tel later zit hij met zijn hand onder de jurk tussen mijn benen. Door de ontdekking dat ik ook geen slipje draag, worden zijn ogen weer groot. Plotseling bevriezen zijn bewegingen. Ik kijk hem verbaasd aan.

‘Neem je niet erg veel risico door in auto’s te stappen van kerels die je niet kent? Wat als je op een dag de verkeerde tegenkomt? Ik bedoel: hoe weet je dat ik geen seriemoordenaar ben?’ knipoogt hij.

‘Daar maak ik me helemaal geen zorgen over,’ antwoord ik en krijg ineens de slappe lach. Tranen rollen langs mijn wangen.

Hij kijkt me verrast aan. Misschien ook wat gepikeerd. ‘Hoezo niet?’

‘Dat jij een seriemoordenaar bent, is statistisch gezien onmogelijk.’

‘Ik geloof niet dat ik je helemaal kan volgen…’

‘Hoe groot is de kans dat in deze auto twee seriemoordenaars zitten?’

HOOFDSTUK

2

12 JAAR GELEDEN

Conwy, Wales

Rook. Overal dikke, roetzwarte rook. Mijn ogen prikken alsof er tientallen naalden in steken. Ook door de tranen zie ik amper iets. En ik krijg geen lucht. Mijn keel lijkt vol te zitten met kleine stukjes glas. Ik moet weg. Zo snel mogelijk. Naar beneden. Naar buiten. Weg van de rook. Weg van de ademnood. Weg van dit huis.

Op handen en knieën kruip ik naar de trap. Halverwege de treden word ik door een tweede oorverdovende ontploffing naar beneden gesmeten. De buiteling eindigt als mijn hoofd met een doffe dreun de stenen vloer raakt. Alles draait om me heen. Even wordt het pikkedonker voor mijn ogen. Door de hal, langs griezelig kermende en kreunende vlammen die over de trap naar boven klimmen, zie ik dat een stuk van de muur bij de keuken verdwenen is. Vlammen ontsnappen erlangs en verspreiden zich over het plafond als vloeibaar vuur. De hitte verschroeit de haartjes op mijn onderbenen. Huilend krabbel ik op.

Voordat ik een stap heb kunnen zetten, wordt de voordeur opengetrapt. Hout versplintert. Een grote man verschijnt in de opening. ‘Lily!’ Met enkele stappen is hij bij me. Het is meneer Pearce, de buurman die een paar honderd meter verderop woont. Hij klinkt buiten adem.

‘Mama en papa…’

Alsof hij me niet heeft gehoord, tilt hij me zonder iets te zeggen in zijn armen en rent naar buiten. Aan het eind van de tuin, bij de kale appelboom naast het lage muurtje dat langs Hendre Road gaat, zet hij me in het gras naast zijn hond Harvey; een wat loensende bordercollie. Terwijl ik mijn longen volzuig met de koude lucht, likt het lieve beest mijn gezicht alsof het weet wat er gebeurt en me wil troosten.

‘Waar zijn je papa en mama, Lily?’ wil meneer Pearce nu wel weten.

‘In de… in de keuken,’ snik ik en hoest zowat mijn longen op.

‘Beiden?’

Ik knik vaker dan nodig is. Hij rent meteen terug naar het huis. Halverwege de tuin klinkt opnieuw een ontploffing. Meneer Pearce wordt languit in het gras gesmeten. Ramen worden met kozijnen en al uit de muren geblazen. Glas en hout vliegen in het rond. Ik gil van schrik en sta in een oogwenk op mijn benen. Meneer Pearce schreeuwt paniekerig dat ik moet blijven zitten. Ik doe wat hij wil, maar huil luidkeels om mama en papa.

Meneer Pearce komt overeind en nadert het huis met voorzichtige stappen. Hij houdt zijn handen voor zich omhoog en wendt zijn gezicht af, alsof hij niet wil zien waar hij naartoe loopt. Metershoge vlammen verlichten de wijde omgeving. De voordeur, de hal en een stuk van het dak staan in lichterlaaie. De zitkamer brandt ook. De hitte is zelfs naast de appelboom te voelen. Mijn nachtjapon is heet, alsof ik veel te dicht bij een haard heb gezeten. En toch ril ik.

Opeens verdwijnt meneer Pearce naar de zijkant van de woning om een eeuwigheid later aan de andere kant weer op te duiken. Het huis waar ik twaalf jaar geleden ben geboren, is intussen een vuurzee. Meneer Pearce heeft geen haast meer en blijft zelfs stilstaan. Hij heeft iets moedeloos over zich. Ik zie hem secondelang naar me kijken. Dansende vlammen verlichten zijn rimpelige gezicht. Dan komt hij naar me toe en knielt naast me in het koude, vochtige gras en pakt mijn hand vast. We schrikken beiden als een deel van het dak instort.

‘Heeft u… heeft u mama en papa gevonden?’

Meneer Pearce zegt niets. Dat is ook niet nodig.

Zijn gezicht zegt genoeg. Net als de tranen in zijn ogen dat doen.

HOOFDSTUK

3

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Ik veeg de korte, zilvergrijze haartjes van mevrouw Hall, het schattige dametje dat al haar hele leven in Primrose Hill woont, naar de achterkant van de zaak. Ze is hier geboren en getogen en zal hier op een dag ook haar ogen voorgoed sluiten, verklaart ze bijna iedere twee weken stellig met een snerpend stemmetje als ze Regent’s Hair Fashion bezoekt. De was- en knipbeurt waarvoor ze komt, is bijzaak. Ik begrijp de echte reden wel: alleen is maar alleen, al vind ik dat in tegenstelling tot mevrouw Hall juist fijn. Los daarvan vind ik het leuk om met haar te kletsen. Eigenlijk is het meer aanhoren en zo nu en dan een vraag stellen. Vandaag zat ze helemaal op haar praatstoel. Mijn oren piepen er nog van.

Ondanks dat ik mijn ogen hier op een dag niet voorgoed zal sluiten, snap ik wel waarom ze in drieëntachtig jaar nooit de behoefte heeft gehad om te verhuizen. Primrose Hill, de wijk ten oosten van het gelijknamige park en in het westen van Camden Town, is zonder meer een unieke plek, zag ik twee jaar geleden in een ommezien toen ik er voor het eerst voet zette. Zelfs nu nog vergeet ik af en toe dat ik niet in een dorp, maar in Londen woon. Een stad met bijna negen miljoen inwoners. Als het verkeer een beetje meezit, dan is het hooguit een half uur fietsen naar de London Eye. Niet dat ik dat ooit heb gedaan. Of ooit zal doen.

‘Hallo, ben je er nog, Lily?’ klinkt een stuk achter me.

Ik draai me om. ‘Sorry, wat zei je?’

Elsie trekt een gezicht zoals alleen zij dat kan. ‘Ik vroeg of je nog meegaat.’

‘Natuurlijk ga ik mee, maar ik maak het vanavond niet laat. Ik ben bekaf en heb morgen een hoop te doen.’

Nadat we volgens mij in een nieuwe recordtijd de salon hebben opgeruimd, trekt Elsie de deur achter ons dicht. Wanneer ze die op slot heeft gedraaid, is het weekend officieel begonnen. Reden genoeg om met zijn viertjes te juichen alsof Arsenal ten koste van Chelsea de FA Cup heeft gewonnen.

Tussen stilstaande en stapvoets voortkruipende auto’s door steken we Regent’s Park Road over en volgen de gebogen, halve maanvorm van de gezelligste winkelstraat van Primrose Hill in noordelijke richting. Er zijn meer mensen op de been dan op een gemiddelde zaterdagavond. Ongetwijfeld door het weer, dat sinds twee dagen eindelijk in de gaten heeft dat het juli is. En dat zou tijd worden ook.

Het terras van The Four Horseshoes, onze vaste pub, is bomvol, zie ik al van een afstandje. Niet echt een verrassing. Wonder boven wonder komt er net een tafel vrij als we aankomen. Terwijl we razendsnel plaatsnemen en ondertussen bekenden begroeten, verdwijnt Rachel naar binnen. Het duurt even alvorens ze terug is met vier grote ale. We klinken de glazen en nemen allen een slok alsof we een dag zonder drinken door een woestijn hebben gedoold. Hoewel ik geen uitgesproken bierdrinker ben, of sowieso een drinker, smaakt het me buitengewoon goed.

Linda en Rachel steken een sigaret op. Die laatste maakt een praatje met de eigenaresse van de boekhandel schuin tegenover de kapsalon. Ik laat mijn blik over het terras gaan en stuit algauw op drie knullen die verderop aan een partytafel staan en allemaal naar me kijken. Het is meer loeren, zoals wolven dat vermoedelijk doen vlak voordat ze een schaap te grazen nemen. Vlug blik ik van ze weg.

‘We zitten krap een minuut en je hebt al een paar geile bokken die niet van je kunnen wegkijken,’ lacht Elsie naast me.

‘En we weten allemaal waar ze niet van kunnen wegkijken.’

‘Vind je het gek met zulke dingen?’

‘Dingen?’ schater ik.

‘Ja, dingen, Lily. Wat is trouwens het nut dat je zulke enorme dingen hebt als je ze probeert te verstoppen door je bloesje zo hoog dicht te knopen dat ik me afvraag of je wel kunt ademhalen?’

‘Dat is sneller dan gewoonlijk.’

‘Wat is sneller dan gewoonlijk?’

‘Meestal maak je pas na een glas of drie opmerkingen over mijn boezem.’

‘Boezem…’ glimlacht ze. ‘Je bent toch zo’n schattig moppie.’

‘Hoeveel knoopjes adviseer je?’

‘Als je niet mijn collega was, zou ik zeggen: drie knoopjes meer open. Maar we zijn wel collega’s, dus lekker zo laten. Behalve natuurlijk wanneer je het geen probleem vindt als ik niet voor mezelf insta,’ reageert ze met een serieus gezicht, hoewel ze de grootste moeite heeft om niet te gaan lachen.

Ik geef haar een schouderduwtje. ‘Je weet het mooi te vertellen.’

‘Ik plaag je maar, Lily.’

‘Dat weet ik, Elsie.’

‘Dat vind je toch niet erg?’

‘Zou je er dan mee stoppen als ik het wel erg vind?’

‘Natuurlijk niet.’

We proesten het beiden uit.

‘Alle gekheid op een stokje: ook als je net als ik nauwelijks een boezem zou hebben, om jouw aandoenlijke benaming voor ze maar te gebruiken, zou ik ook niet voor mezelf instaan als je drie knoopjes meer losmaakt. Die enorme dingen van je zijn een bijkomstigheid. Wel een heel prettige, maar ook zonder ben je niet alleen het knapste moppie dat ik ken en het meest opwindende, de vrouwelijkste, maar ook het liefste. Alleen al dat zachte, lieve stemmetje van je, maakt me helemaal… Dus mocht je eindelijk verstandig worden en besluiten om toch over te stappen naar de andere kant, of beter gezegd: dezelfde kant, al was het maar voor één nacht, voor mijn part voor een uurtje, dan weet je me te vinden, Lily. Waar ik ook ben, wat ik ook doe, ik laat alles direct uit mijn handen kletteren en ben dan volledig beschikbaar voor je.’

‘Dat zal ik zeker onthouden, Elsie,’ verklaar ik op eenzelfde ernstige toon. Even is het stil tussen ons, dan proesten we het weer uit. Ze slaat een arm om mijn schouders en smakt een zoen boven op mijn hoofd.

De meiden hebben hun derde halve liter bier bijna op, terwijl ik net ben begonnen aan de tweede. De eerste was tot halverwege lekker, omdat ik blijkbaar meer dorst had dan ik vermoedde, maar sindsdien is het een worsteling. De bodem van het glas wilde maar niet in het zicht komen, ondanks de goedbedoelde aansporingen om me heen. Waarom ik vervolgens besloot om een tweede te nemen, is me eigenlijk nog steeds een raadsel, maar na de eerste slok had ik daar al spijt van.

‘Op twee uur…’

Ik kijk Elsie fronsend aan.

‘Op twee uur, blinde.’

Langs haar zie ik hem staan bij een groepje dat wacht totdat ze de bomvolle pub binnen kunnen. Door zijn uiterlijk is er geen twijfel over mogelijk op wie Elsie me opmerkzaam wil maken. Zijn halflange, zwarte haar en zo goed als zwarte ogen geven hem iets Zuid-Europees. Nog opvallender dan zijn knappe verschijning, voor mij tenminste, is dat hij recht in mijn gezicht kijkt en niet een stuk lager, zoals de meesten. Iedereen eigenlijk. De verbazing erin, alsof hij het spreekwoordelijke water ziet branden, is grappig en doet me tot mijn eigen verrassing glimlachen. Hij retourneert een mooie glimlach en wordt dan door iemand uit zijn groep mee naar binnen getrokken.

‘Zo, over kanjers gesproken,’ zucht Linda.

‘Ga ook naar binnen,’ spoort Elsie me met een elleboog aan.

‘Ik ben niet van het achternalopen.’

‘Goh, dat was ons nog helemaal niet opgevallen. Niet dat je iemand achterna hoeft te lopen, want alle kerels lopen jou achterna. En stuk voor stuk wimpel je ze allemaal af. Zou dat misschien de reden zijn waarom je op je vierentwintigste op een zaterdagavond hier opgescheept zit met een lesbo-collega en twee collega’s die beiden getrouwd zijn?’

‘Hij is te oud,’ werp ik lacherig tegen.

‘Onzin, hij is hooguit begin dertig. Maar als jij nog langer wacht, dan zeggen ze op een dag over jou hetzelfde.’

‘Ik ben even klaar met relaties.’

‘Dat zeg je al sinds je hier woont. Twee jaar zonder kerel, Lily.’

‘En dat bevalt me prima.’

Mijn hoofd krijgt weer een zoen. We kletsen over wissewasjes en steken de draak met anderen op het terras zonder dat ze dat merken. Halverwege het glas begin ik te verkondigen dat ik moe ben en naar huis ga. Uit ervaring weet ik dat het dan nog zeker tien tot vijftien minuten duurt voordat ze me ‘laten gaan’. Na omhelzingen en zoenen vertrek ik inderdaad een kwartiertje later.

Terwijl ik zuidwaarts loop over Regent’s Park Road, verdwijnt van het ene op het andere moment de zon achter gebouwen uit het zicht. De temperatuur is nog zalig. Het lijkt zelfs wat warmer dan eerder op de avond. Met iedere stap wordt de herrie van het terras achter me zachter. Heerlijk. Ik neurie een liedje. Geen idee welke. Ik ga rechts. Nog een kleine driehonderd meter over Primrose Hill Road en dan ben ik thuis. Maar ik ga nog niet naar huis.

Zoals ik al de hele dag van plan ben, steek ik de straat over en wandel het in 1842 geopende Primrose Hill Park in. Nadat ik uit mijn slippers ben gestapt, neem ik ze in een hand en loop naar de natuurlijke heuvel die met vierenzestig meter een van de hoogste punten van het district Camden is. De grassprieten voelen zalig aan mijn blote voeten.

Gelukkig zit er alleen een ouder stel op de heuvel. Ik groet ze en ga zo ver mogelijk van ze vandaan op een bankje zitten. Ondanks dat ik hier al ontelbare keren heb gezeten, lijkt het alsof ik het uitzicht op de skyline van Londen, vanaf het oosten via Canary Wharf en de City of London naar Westminster en West End, voor het eerst zie. Vooral in het laatste licht op een kraakheldere avond, zoals nu, is het uitzicht spectaculair. Toch duurt het niet lang totdat St. Paul’s Cathedral, Westminster Palace, de Big Ben, London Eye en The Shard worden verdrongen door beelden die alleen ik kan zien. Ze doen me zuchten en vullen mijn hart met een mengelmoes van verdriet en haat, zoals ze dat altijd doen. Alleen vanavond lijken beiden intenser dan doorgaans.

Wanneer ik uit mijn gedachten opschrik, is het ineens donker en branden de tientallen straatlantaarns in het park. Geen idee hoelang ik ditmaal terug in het verleden was. Het stel verderop is weg, zie ik met een blik over een schouder. Onvoorstelbaar eigenlijk dat op zo’n prachtige zomeravond ik als enige op de heuvel van het uitzicht geniet. Tenminste, als ik geen vlammen en andere gebeurtenissen uit het verleden zie. Ongetwijfeld zal daar straks, als iedereen zich met genoeg alcohol heeft volgegooid, verandering in komen. Maar dan ben ik allang weg.

Vanzelf zie ik weer gezichten. Een kreun ontsnapt aan mijn lippen. Hoe is het mogelijk dat ik me de meest onbeduidende details van gezichten die ik juist probeer te vergeten, zoals ouderdomsvlekken, ongelijke of ongewoon grote neusgaten, scheve tanden, dikke borstels van wenkbrauwen, een dubbele en zelfs driedubbele kin, na al die jaren nog zo goed weet te herinneren? Waarom vervagen herinneringen niet?

Het duurt enkele tellen alvorens ik in de gaten heb dat de stemmen die ik hoor niet alleen in mijn hoofd bestaan. De drie die over het gras slenterend dichterbij komen, doen me rechtop schieten. Hoewel ik aarzel of ik moet blijven zitten of gelijk moet vertrekken, stop ik alvast de slippers in mijn schoudertas en trek ongemerkt het rokje zo ver mogelijk omlaag. Verder dan tot iets boven mijn knieën lukt me zittend niet.

In het voorbijlopen, groet de voorste me. Ik mompel een begroeting terug. De andere twee kijken wel naar me, maar zeggen niets. Ook om hen hangt een alcoholwalm. Nog voordat ze goed en wel aan me voorbij zijn gelopen, herken ik het drietal als de knullen die bij een partytafel van The Four Horseshoes als wolven naar me loerden. Ik schat ze hooguit negentien, twintig jaar.

Ze ploffen neer op het bankje naast dat van mij. Ondanks dat ik recht voor me uit kijk, zie en voel ik dat ze net zoals op het terras naar me loeren. Mijn hartslag schiet omhoog. Ik besluit dat ik vertrek. Nu moet ik alleen nog bedenken hoe ik dat kan doen zonder problemen te veroorzaken.

‘Wat doe je hier?’ vraagt een van hen.

‘Hoe… hoe bedoel je?’

‘Zoals ik dat zeg,’ reageert hij lacherig, maar met een ietwat geïrriteerde klank in zijn stem. ‘Wat doe jij hier?’

‘Wat iedereen… hier doet.’

‘Iemand vinden om mee in de bosjes te neuken?’

‘Wat?’

‘Mankeert er soms wat aan je oren?’ reageert hij nu ronduit geërgerd.

Even weet ik niet wat te zeggen. ‘Nee… nee, niks mis met mijn oren. Ik begreep je… alleen niet. Ik ben… ik ben hier voor het uitzicht.’

‘Tuurlijk,’ lacht hij. De andere twee doen met hem mee. ‘In je eentje? In die kleren? Ik zie vanaf hier dat die grote tieten van je los in het bloesje hangen. Je draagt zeker ook geen slipje? Waarom zou je? Dat is alleen maar onnodig lastig, mocht je iemand tegen het lijf lopen met wie je de bosjes in kan duiken. De echte reden waarom je hier alleen bent. Ik ken types als jij maar al te goed.’

‘Types als ik? En ik draag wel een bh en…’ reageer ik verbijsterd. Omdat ik niet snap waarom ik me probeer te verdedigen, val ik stil.

‘Ja, types als jij. Sletten als jij. Heb je het weleens met drie kerels tegelijk gedaan? Idiote vraag. Natuurlijk heb je met drie kerels geneukt. Meer dan eens zelfs. Hoeveel pikken is het record? Eerlijk zeggen.’

Ik sta op en loop zonder iets te zeggen weg. Even klinkt achter me niets anders dan gelach. Dan hoor ik ze opstaan. Ik begin sneller te lopen. Als ze dichterbij komen, verhoog ik het looptempo nog wat. Het drietal doet hetzelfde. Van het ene op het andere moment begin ik te rennen, zo hard als ik kan. De drie doen dat ook. En dat doen ze schaterlachend.

HOOFDSTUK

4

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Het voelt alsof het begin van de middag is. De wekkerradio op het nachtkastje toont me dat ik er niet voor het eerst compleet naast zit: het is vijf over zes. Nadat ik iets na middernacht wakker schrok, zonder me overigens te kunnen herinneren dat ik ben thuisgekomen en in bed ben gestapt, heb ik geen minuut meer geslapen. De twee nachten ervoor waren nauwelijks beter. Niet normaal. Of eigenlijk toch wel.

Hoewel ik gewend ben aan slapeloosheid, net als aan het kwijtraken van tijd op een wijze die doet vermoeden dat ik bewusteloos ben geweest, waardoor uren maar ook dagen een zwart gat kunnen zijn, wennen de chaos in mijn hoofd en de irritatie door het slaapgebrek niet. Dat zullen ze waarschijnlijk nooit doen. Anders was dat na al die jaren allang gebeurd. Terwijl ik met beide handen door mijn haar woel, maak ik met mijn lippen een geluid alsof ik probeer een brommer na te doen die vol gas wegrijdt.

Ik staar nog even langs het gordijn omlaag op Primrose Park en ga naar de badkamer. Mijn spiegelbeeld doet me kreunen. Achter me hangen een bloes en rok aan het droogrek. Ik voel dat beiden nog iets vochtig zijn. Ik kan me niet herinneren dat ik ze heb gewassen. En waarom moest ik dat blijkbaar per se gisteravond laat nog doen? De wasmachine heeft in elk geval half werk geleverd, want op zowel de zwarte bloes als op de gelijkgekleurde rok zie ik nog donkere vlekken. Geen idee waarvan. Ik stop beiden in de wasmachine en besluit onderwijl om een wandeling te gaan maken. Misschien dat ik daardoor straks wel kan slapen.

Nadat ik ondergoed en de eerste de beste rok en bloes die ik in de kast zag hangen, heb aangetrokken, schud ik voor de spiegel mijn haar op. Daarbij valt me een kras op mijn linkeronderarm op. Best een lange ook. Iets boven de pols van de andere onderarm heb ik zelfs twee krassen. Die zijn een stuk korter. Op de rug van mijn rechterhand zit ook een kras. Op zich niets vreemds aan. Ik stoot me elke dag wel honderd keer ergens tegenaan zonder dat op het moment zelf te merken. Dat ik nu meerdere krassen tegelijkertijd heb, is op zich wel apart. Ik haal mijn schouders op, stap met mijn blote voeten in slippers en ga het appartement uit. Terwijl ik de deur dichttrek, realiseer ik me dat de sleutels nog binnen liggen. Door razendsnel een voet ervoor te zetten, weet ik nog maar net te voorkomen dat de deur dichtvalt en ik mezelf buitensluit.

Behalve de sleutelbos pak ik toch ook maar mijn schoudertas. Zoals altijd neem ik de trap. Drie verdiepingen zijn in een ommezien genomen. Een kwestie van de zwaartekracht zijn werk laten doen zonder daadwerkelijk te vallen. Buiten voel ik al in drie tellen dat het vandaag een warme dag gaat worden. Ik staar naar Primrose Hill Park aan de overkant van de straat en neem me voor om het park een paar dagen te mijden. Door gisteravond. Daarom ga ik linksaf. Na driehonderd meter sta ik op Regent’s Park Road. Zo’n vijf minuten later loop ik St. Mark’s Square op. Ik ben nog geen mens tegengekomen. Heerlijk. Hopelijk blijft dat zo. Via het smalle bruggetje over Regent’s Canal kom ik op The Broad Walk; een ongeveer tien meter breed en twee kilometer lang voetpad dat aan de oostkant dwars door het park gaat. In de verte zie ik een jogger. Dan nog een. Gelukkig nog verder dan de andere vroege vogel.

Ik loop het dichtstbijzijnde grasveld op, stap uit de slippers en ontdek dat mijn voetzolen nog vies zijn van gisteravond. Waarom valt me dat nu pas op? Nadat ik de slippers in de schoudertas heb gestopt, wandel ik verder. Een bestemming heb ik niet. Vele jaren van ervaring hebben me zeer gedreven gemaakt in doelloos wandelen. Zonder te overdrijven kan ik hier, maar ook in Primrose Hill Park of ieder ander park, uren rondlopen zonder het gevoel te krijgen dat ik eerder op een grasveld of een wandelpad ben geweest. Een van de voordelen, of bij nader inzien het enige voordeel, van een wandeling alleen lichamelijk doen. Niet dat ik me uit vrije wil in gedachten aan de westkust bevind.

Het vochtige gras aan mijn voeten brengt me in een oogwenk terug naar een avond twaalf jaar geleden. Behalve nat was het gras ook steenkoud. Bij iedere snik die tussen mijn lippen klonk, kwam een grote wolk adem mee. De vlammen reikten steeds hoger en het duurde niet lang totdat ze zelfs voorbij de toppen kwamen van de kale bomen die om het huis heen stonden. Ik heb het nu nog te doen met meneer Pearce.

Door een onbestemd gevoel dat plots in me opwelt, ben ik van het ene op het andere moment terug in Regent’s Park. Ik kom abrupt tot stilstand en blik om me heen. Met uitzondering van een jogger, die bovendien net achter bomen uit het zicht verdwijnt, kan ik niemand met ongewone interesse voor mij ontdekken. Toch blijft het gevoel dat ik word gadegeslagen. Uiteraard niets nieuws onder de zon. Het is iets dat ik me inbeeld, dat voortkomt uit mijn verleden, alsof er ieder moment iets afschuwelijks kan gebeuren. Alsof ik niet al alles heb meegemaakt dat afschuwelijk is.

Langs de Gloucester Gate Playground, een van de vier speelplaatsen die het park heeft, buig ik af naar rechts en loop ik naar de Ready Money Drinking Fountain, een monumentaal, marmeren bouwwerk bijna halverwege The Broad Walk, ten zuidoosten van de London Zoo. Ik neem de tijd om uit een van de vier fonteintjes te drinken en laat ondertussen mijn blik door de omgeving dwalen. Opnieuw zie ik niemand.

Ik loop verder en stap weer het gras op. Nu aan de andere kant van het voetpad. Over het enorme grasveld van de Primrose Hill Cricket Club wandel ik naar de Boating Lake, waar van april tot oktober waterfietsen en roeibootjes worden verhuurd, naast het Regent's Park Open Air Theatre, Queen Mary's Rose Gardens en The Japanese Garden Island. Ik plof neer op de oever en slaak een zucht die volgens mij aan de andere kant van de vijver te horen moet zijn.

Omdat ik vergeten ben om mijn horloge om te doen, heb ik geen idee hoe laat het is. Erg vervelend. Ik ga languit op het gras liggen. De lucht is inmiddels dieper blauw geworden. Hier en daar is een vliegtuig te zien, vooral als die de zon weerkaatst, die overigens zelf nergens te bekennen is. Een zwerm vogels vliegt over. Iemand uit het zicht aan de overkant van de vijver roept zijn hond. Denk ik. Hoop ik.

Herinneringen gaan weer met me aan de haal. Het is alsof ik met een tijdmachine in een oogwenk terug in de tijd ben gereisd. Ik schiet overeind alsof ik een snoeiharde stomp in mijn buik krijg. Terwijl ik over mijn gezicht wrijf, vraag ik me hardop af wat er met me aan de hand is. Waarom dringt het verleden zich de laatste weken weer steeds vaker aan me op? Waarom zie ik dagelijks beelden die ik niet wil zien en hoor ik stemmen die ik niet wil horen? Waarom kan ik mensen ruiken en voelen alsof het gisteren was dat ik ze rook en voelde? Waarom kan ik me gebeurtenissen herinneren die ik uit mijn geheugen zou willen snijden?

Vragen die ik mezelf honderden keren heb gesteld. Nog nooit heb ik zelfs maar één van die vragen kunnen beantwoorden. En daar komt ook vandaag geen verandering in, wist ik al voordat ik ze stelde. Ik snap dan ook niet waarom ik ze weer stelde. Ik snap sowieso weinig van mezelf.

Wanneer ik weer languit ben gaan liggen, dringen beelden van lang geleden zich onmiddellijk opnieuw aan me op. Ze doen me kreunen, naar adem snakken. Uit radeloosheid, misschien ook door paniek, besluit ik te doen wat ik lang niet heb gedaan, maar altijd deed als de herinneringen me overweldigden. Ik begin op zachte toon te zingen.

Do-be-do-be-do-do-do… oh

Do-be-do-be-do-do-do… oh

Do-be-do-be-do-do-do… oh

Do-be-do-be-do-do-do… oh

Do-be-do-be-do-do-do… oh

I used to be lunatic from the gracious days

I used to be woebegone and so restless nights

My aching heart would bleed for you to see

Oh, but now

No more, I love you’s

The language is leaving me

No more, I love you’s

Changes are shifting outside the word

Als een vrouw met een hond het bruggetje over de vijver oploopt, val ik stil. Ze kijkt in mijn richting, maar ik denk niet dat ze me heeft gehoord. Hoewel het als een soort van nederlaag voelt, omdat ik moest doen wat ik lang niet heb gedaan, hielp het zingen van No More “I love You’s” net als vroeger wel om de beelden naar de achtergrond te verjagen en de stemmen te smoren. En dat geeft toch iets van opluchting. Want wat moet ik als dat ook niet meer helpt? Ik wil niet nog gestoorder worden dan ik al ben. En dat zal beslist gebeuren als ik geen enkele mogelijkheid heb om aan mijn verleden te ontsnappen.

Pas zo’n honderdvijftig meter voordat ik bij de ingang van het appartementengebouw ben, ontdek ik dat de slippers nog in mijn tas zitten. Over afwezig gesproken. Ik begrijp ineens waarom de mensen die ik op weg naar huis tegenkwam me verwonderd aankeken. Schouderophalend besluit ik het laatste stuk ook blootsvoets af te leggen, waar ik niet rouwig om ben als ik over de zalig koele, inpandige trap drie verdiepingen omhoogloop.

Net als ik het slot wil opendraaien, valt het me op dat het stil is achter de deur van meneer Stratford. Ik druk mijn oor ertegenaan en hoor nog steeds geen muziek. Apart. Ik bel een paar keer aan. Geen reactie. Met de sleutel die ik van mijn buurman heb gekregen, haal ik het slot eraf en open de deur. Ik roep zijn naam. Hij roept terug. Aan zijn stem hoor ik dat er iets is gebeurd.

Ik vind hem in de slaapkamer. Hij ligt in zijn pyjama languit naast het bed. De rollator ligt anderhalve meter verderop op zijn kant. Aan het op- en neer gaan van zijn borst zie ik dat hij last heeft van de astma.

‘Niet.. schrikken, Lily,’ grinnikt hij kortademig voordat ik iets heb kunnen zeggen. ‘Ik heb niets. Het lukt me alleen niet om omhoog te komen.’

‘Heeft u echt niets, meneer Stratford?’

‘Echt niet.’

Ik heb al mijn kracht nodig om hem van de vloer op het bed te krijgen. Met veel gekreun en gesteun krijg ik het uiteindelijk toch voor elkaar.

‘Er zit meer kracht in die dunne armpjes dan je zou verwachten,’ glimlacht hij. ‘Dank je, Lily.’

Ik retourneer zijn glimlach en zet de rollator voor hem neer. Nadat ik meneer Stratford van bed omhoog heb geholpen, vraagt hij of ik thee voor ons wil zetten. Hoewel ik liever naar huis ga, knik ik. In de keuken help ik hem met plaatsnemen aan de eettafel. Daarna zet ik de ketel op.

‘Wat is… er in hemelsnaam… met je voeten gebeurd, Lily?’

Ik lach. ‘Ik heb door Regent’s Park gewandeld. Blootsvoets.’

‘Zo vroeg? Weer een… rotnacht achter… de rug?’

Ik knik en vraag of ik een boterham voor hem zal smeren. Daar heeft hij wel oren naar. Ik pak brood uit de trommel en boter uit de koelkast. Hij wil twee sneetjes met pindakaas. Daarna zet ik een pot thee en schenk twee kopjes in. Ik ga schuin tegenover hem zitten.

‘Wil jij niks… eten, Lily?’

‘Ik heb geen honger, meneer Stratford.’

‘Blijf wel goed… voor jezelf zorgen. Je bent al zo dun.’

‘Dun?’ lach ik. ‘En ik maar denken dat ik slank ben.’

‘Vergeleken met… mijn dochter ben je dun,’ lacht hij met me mee.

Een half uurtje later ga ik naar mijn eigen appartement. Nadat ik me heb uitgekleed, besluit ik om te douchen. De badkamerspiegel maakt er opnieuw geen geheim van dat ik hoognodig een paar uurtjes slaap moet hebben, maar ook dat mijn haar een knipbeurt kan gebruiken. Haar met een krachtige, natuurlijke slag, dat ook nog eens tot halverwege de rug valt, zelf knippen is altijd een uitdaging. Zo ook vandaag. Het slaaptekort maakt het er niet gemakkelijker op. Het duurt even, maar dan doen de blonde plukjes op de douchemat en mijn spiegelbeeld me tevreden glimlachen.

Ik verwelkom de douchestralen met een tevreden zucht. Mijn voeten en vooral de zolen hun kleur teruggeven is staand ondoenlijk. Daarom ga ik zitten. En dan is het nog steeds een flinke klus. Eentje die het laatste beetje energie uit me zuigt. Maar mijn voeten zijn schoon. Nu de rest nog.

Nadat ik me heb afgedroogd, sjok ik naar de slaapkamer. Het is bijna elf uur, zie ik op de wekkerradio. Onvoorstelbaar. Ik plof op bed neer en ga languit liggen. Mijn oogleden zijn loodzwaar. Ik ben zo moe dat het me zelfs wat duizelt. Als ik nu niet kan slapen, dan weet ik het niet meer.

Een uur later ben ik nog wakker. Beelden en stemmen zorgen ervoor dat mijn ogen telkens openschieten. Zachtjes No More “I love You’s” zingen, jaagt beiden weg, maar houdt me tegelijkertijd ook uit mijn slaap. Mijn bewegingen, wanneer ik me op een andere kant draai, worden steeds venijniger, mijn gezucht alsmaar luider.

Het is half één. Ik schiet overeind. Hoewel ik nog weifel, ga ik uit bed. Ik ga voor de hoge houten kledingkast staan en staar er een poosje naar. Vervolgens maak ik een van de twee deuren open en pak een opgevouwen nachtjapon van de plank en trek die aan. Het is een nieuwe. Ik dacht dat ik ze niet meer nodig had en heb de oude allemaal weggegooid.

Nadat ik hangers met kleding met een wilde beweging naar een kant van de roede heb geschoven, pak ik het hoofdkussen van mijn bed en leg die in de breedte op de bodem van de kast. Daarna stap ik er voorovergebogen in, draai me om en ga met mijn kont op het kussen zitten. Nadat ik met mijn rug de zijwand heb gevonden, plaats ik mijn voeten tegen de andere zijwand. Met het touwtje, dat ik op de dag die ik hier introk voor de zekerheid aan de deurknop heb vastgemaakt, trek ik de deur dicht totdat die klemt en niet meer vanzelf opengaat.

Het is meer dan twee jaar geleden dat ik voor het laatst een nacht in een kast heb doorgebracht. Hetzelfde geldt voor het dragen van nachtjaponnen. Wanneer de eerste keer was, weet ik niet. Ik was in elk geval nog een jong meisje. Mijn oogleden worden alsmaar zwaarder. Dan vallen ze dicht. Hooguit tien tellen later slaap ik.

HOOFDSTUK

5

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Omdat ik aan de vroege kant ben, stop ik bij iedere etalage die ik tegenkom. Ik slenter zelfs naar de overkant van de straat om in de etalage van een bruidsmodewinkel te koekeloeren. En dat doe ik belangstellend, alsof ik voor mezelf op zoek ben. Als ik iets in mijn leven nooit zal dragen, en dan ook echt nooit, dan is het wel een bruidsjurk.

Voordat er sprake kan zijn van een huwelijk, moet men vanzelfsprekend een relatie hebben. En daar ligt meteen al het probleem. Maar als ik even vergeet dat ik nooit en te nimmer mijn vrijgezellenbestaan zal opgeven, simpelweg omdat ik niet in staat ben tot liefhebben, dan zou niemand een relatie met mij moeten willen hebben. De man die dat wel ziet zitten, heeft ze duidelijk niet allemaal op een rijtje. Wat dat betreft zouden we wel goed bij elkaar passen. Maar waarom zou ik me willen binden aan iemand die net zo gestoord is als ik? Trouwen doe je bovendien niet na een week. De kans dat iemand me na een relatie van enkele jaren, of zelfs na een paar maanden, als de liefde nog pril is, ten huwelijk vraagt, is kleiner dan de kans dat ik morgen wakker word en de premier van het Verenigd Koninkrijk blijk te zijn.

Ik steek de straat weer over. Na een blik op mijn horloge wandel ik zonder verdere onderbrekingen naar de salon. Elsie en Linda zijn er al. Rachel komt vlak na mij binnen. Nog voordat ze een woord heeft gezegd, zie ik aan haar dat ze nieuws heeft en popelt om het te vertellen. Twee tellen later bewijst ze zonder dat te beseffen mijn vermoeden.

‘Hebben jullie al gehoord wat er dit weekend gebeurd is?’

We schudden alle drie het hoofd. Ik bedank Elsie voor de beker thee.

‘Martin had zaterdagnacht dienst. Een half uurtje voordat hij zondagochtend naar het bureau wilde terugrijden, kreeg hij een oproep van de meldkamer om naar Albert Street te rijden. Dat is in het zuiden, vlak bij het spoor en om de hoek bij The Dublin Castle, die kleine pub met de rode gevel. Iemand was zijn hond aan het uitlaten en zag de voordeur van buren verderop wagenwijd openstaan. Omdat de man wist dat de bewoners op vakantie zijn, vertrouwde hij het niet en heeft direct de politie gebeld. Martin en een andere patrouillewagen kwamen vrijwel op hetzelfde moment aan en ze zijn samen naar binnen gegaan. En wat ze daar aantroffen…’ Ze stopt met praten om een slok van de thee te nemen die veel te heet is om van te drinken. Voor mij dan, blijkt als ze tot mijn verrassing een tweede, nog langere slok neemt.

‘Wat troffen ze dan aan?’ wil Elsie ongeduldig weten.

‘Drie lijken.’

‘Drie lijken?’ herhalen Linda, Elsie en ik zowat tegelijkertijd.

Rachel knikt zeker vijf keer. ‘Twee knapen van negentien en één van twintig. De oudste van de drie woonde daar en was niet met zijn ouders mee op vakantie gegaan. Had hij dat maar wel gedaan.’

‘Hoe zijn ze dan doodgegaan?’ wil ik weten.

‘Ze zijn vermoord. En op afschuwelijke wijze.’

We staren haar geschokt aan.

‘Bij alle drie is de keel doorgesneden, van oor tot oor.’

We trekken allemaal een gezicht alsof we weten hoe het aanvoelt als je keel van oor tot oor wordt doorgesneden.

‘Ze hadden elk ook tussen de twintig en dertig messteken. En er was ook iets gedaan met hun piemels…’

‘Wil ik dat wel horen?’ kreun ik.

‘Ik wel,’ roept Linda. ‘Denk ik.’

‘Die zijn afgesneden en in hun mond gepropt.’

‘Godver, wie doet zoiets zieks?’ reageert Elsie met een iets overslaande stem. ‘Wat luguber, zeg. Dat moet er vreselijk uit hebben gezien.’

Rachel knikt opnieuw vaker dan nodig is. ‘De vloer en de muren van de slaapkamer en badkamer schijnen rood van het bloed te zijn geweest. Een vloerkleed sopte zelfs door het bloed. En dan de lucht. De verminkte lichamen waren echt verschrikkelijk toegetakeld, zei Martin toen hij thuis kwam. Hij heeft door de jaren heen al heel wat ranzigs gezien, maar dit zal hij echt nooit meer vergeten. Tijdens het vertellen ging hij bijna over zijn nek. Weer over zijn nek, moet ik zeggen.’

‘Hebben ze al een idee wie het heeft gedaan?’ vraagt Linda.

‘Zoiets is nog nooit in Camden gebeurd. Daarom heeft de MET twintig rechercheurs van Moordzaken erop gezet. Tot nu toe zijn ze nog geen steek wijzer geworden. Er zijn geen vingerafdrukken of andere fysieke bewijzen gevonden. In de buurt heeft niemand iets gezien of gehoord. Volgens Martin zijn er wel CCTV-opnames van zaterdagavond waarop de drie hier door de straat richting het park lopen en…’

‘Je bedoelt hier over Regent’s Park Road?’ val ik haar in de rede.

Rachel knikt. ‘Er zijn ook beelden van later op de avond waarop het oudste slachtoffer in de auto van zijn moeder richting Albert Street rijdt. Moordzaken denkt op de beelden te zien dat er vier personen in de auto zitten. Misschien de dader.’

‘Alleen al het idee dat ze hier in de straat hebben gelopen,’ reageer ik. ‘Misschien hebben we ze gezien toen we buiten bij The Four Horseshoes zaten, niet lang voordat iemand ze... Wat een ontzettend eng idee. Maar ook dat zoiets hier in Primrose gebeurt. Zo dichtbij.’

‘Albert Street ligt hier nog geen kilometer vandaan.’

‘Hou op, Elsie. De rillingen lopen me al over de rug.’

Er leek geen eind te komen aan de werkdag. De uren kropen voorbij als een schildpad door een modderpoel. Doen alsof het een dag is als geen ander was nauwelijks te doen. Kletsen met klanten, maar ook met Elsie, Linda en Rachel, was een heuse opgave. Eentje die me naarmate de dag vorderde steeds moeizamer afging.

Afscheid nemen van de meiden voordat we elk onze eigen weg gaan, nadat de deur van de salon op slot is gedraaid, voelt dan ook als een bevrijding. Bij de boekhandel aan de overkant koop ik een stapel kranten, prop ze in mijn schoudertas en ga op weg naar huis. Eigenlijk moet ik nog boodschappen doen, maar daar heb ik even geen zin in. Ik heb nog genoeg diepvriesmaaltijden liggen.

Wanneer ik Primrose Hill Road inloop, gaat mijn blik vanzelf naar de ingang van het park. Een paar stappen later kom ik tot stilstand. Hoewel ik al de hele dag niets liever wil dan de kranten uitpluizen over alles wat met de moorden in Albert Street te maken heeft, lijkt het park me te roepen. Ik aarzel. En ik aarzel nog wat meer. Dan geef ik toe aan het geroep en steek de straat over.

Ik ben maar net het hoofdpad afgegaan als twee agenten de hoek omkomen en me tegemoet lopen. Waarom mijn hart meteen op hol slaat, is me een raadsel. Eigenlijk niet helemaal, maar de reden slaat echt nergens op. Waarom zouden deze agenten denken dat ik zaterdagavond met de drie knullen heb gesproken voordat ze in de woning in Albert Street werden vermoord? Afgezien daarvan: waarom denk ik al sinds Rachel vanmorgen over ze vertelde dat de vermoorde knullen dezelfde zijn als die me in het park lastigvielen? Ze zullen ongetwijfeld niet de enige drie vrienden zijn die zich afgelopen zaterdagavond in Primrose Hill met alcohol hebben volgegooid, op Regent’s Park Road door een CCTV-camera zijn vastgelegd en die avond vrouwen hebben lastiggevallen.

In het voorbijgaan, knikken beide agenten vriendelijk naar me. Ik knik terug en hoor me opgelucht ademhalen als de twee achter me blijven doorlopen. Blijkbaar had iets in me er toch serieus rekening mee gehouden dat ze me staande zouden houden en vervolgens zouden uithoren over wat er zaterdagavond is gebeurd, nadat de drie de achtervolging op mij hadden ingezet. Soms ben ik nog gestoorder dan ik al denk.

Op weg naar de heuvel zie ik verderop in het park nog meer agenten. Sommigen lopen de struiken in, anderen komen er net tussen vandaan. Misschien moet ik een agent aanklampen en opbiechten dat ik de drie zaterdagavond op de heuvel heb gezien en vervolgens vertellen hoe ze tegen me deden, de onbeschofte en ronduit vernederende dingen die ze tegen me zeiden, zoals me een slet noemen en me ervan beschuldigen dat ik in het park was om iemand te vinden met wie ik in de bosjes je-weet-wel kon doen. Als ik iets niet ben, dan is het wel een slet. Ik ben de anti-slet. En aan je-weet-wel doe ik niet. Tenminste, niet meer.

En toen ik het hazenpad koos, omdat ik voor mijn veiligheid vreesde, liepen ze me onmiddellijk achterna, agent. Moet ik eigenlijk wel agent zeggen of is meneer agent beter? Het laatste is beleefder. Goed: toen ik begon te rennen, deden zij dat ook, meneer agent. Gelukkig was ik blootsvoets en waren zij stomdronken, waardoor ik uit hun handen kon blijven. Maar het had ook zomaar anders kunnen aflopen. Niet alleen voor mij. Wat dus uiteindelijk ook is gebeurd. Maar dan op een andere wijze.

Laat ik maar geen agent aanklampen.

Laat ik maar gewoon naar huis gaan.

Dat lijkt me beter.

De kranten zijn een teleurstelling. Ze koppen allemaal groot over de drievoudige moord in een rustige, ronduit saaie buurt in Camden Town, waar zelden iets gebeurt wat interessant genoeg is om de krant te halen. Met uitzondering van hun namen vertelt geen van de artikelen me iets wat Rachel niet heeft verteld. Misschien moet ik haar met een smoes thuis bellen en vervolgens subtiel uitvissen of haar man nog nieuwtjes heeft over de moorden. Beter van niet, beslis ik, starend door het raam naar Primrose Hill Park, waar zo nu en dan een agent in een felgeel, lichtgevend vest tussen bomen en struiken opduikt.

Ik haal de was van het droogrek. De zwarte bloes en rok die ik zaterdag droeg, doen me bedenkelijk fronsen. De vlekken zijn er weliswaar na de tweede wasbeurt helemaal uitgegaan, maar ik snap nog steeds niet hoe ze daar zijn gekomen. En dat zit me niet helemaal lekker. Waarom weet ik niet. Ik loop naar de keuken en smijt de rok en bloes in de afvalemmer. Gewoon voor de zekerheid.

Met een zucht maak ik de emmer weer open en haal de rok en bloes eruit. Als de vlekken me niet lekker zitten en ik wil zekerheid dat ze me niet in de problemen kunnen brengen, ook al weet ik niet op welke manier, dan moet ik ze zeker niet tussen mijn eigen afval weggooien. Over uilskuikens gesproken.

Ik doe de nachtjapon uit, trek een bh, slip en kleren aan. Nadat ik de bloes en rok in mijn schoudertas heb gepropt, ga ik op pad. Omdat de kleren in mijn eigen buurt weggooien even achterlijk zou zijn als ze tussen mijn eigen afval stoppen, loop ik een poos richting station Maida Vale in City of Westminster. Een afvalbak vinden waar ik beiden ongezien in kan dumpen, duurt bijna even lang. Ik heb het gevoel dat ik uren onderweg ben geweest als ik de deur van mijn appartement weer op slot draai en de grendels dichtschuif.

Ik ontdoe me van mijn kleren en ondergoed en trek de nachtjapon aan. Nadat ik een glas met water heb gevuld, ga ik weer voor het raam staan. Wanneer ik een slok neem, valt mijn blik op een onderarm. Ik weet nog steeds niet waar en hoe ik de lange kras heb opgelopen. Voor de krassen op de andere arm en een hand geldt hetzelfde. Niets om me zorgen over te maken, houd ik mezelf voor, zonder te weten waarop ik die conclusie baseer.

Ik trek een gezicht naar mijn reflectie in de ruit. Waar ik me wel zorgen over maak, is dat ik alleen nog weet dat de drie knullen me zaterdagavond bijna te pakken hadden en het toen plotseling opgaven. Toch ben ik blijven rennen, zo hard als ik kon. Alles daarna, totdat ik in de nacht met een gilletje wakkerschrok en vervolgens niet meer kon slapen, is een zwart gat en heb ik geen enkele herinnering aan. Ik weet zelfs niet hoe en wanneer ik ben thuisgekomen.

Nadat ik het glas heb weggezet, ga ik in de kledingkast zitten en trek met het touwtje de deur dicht. De duisternis voelt onmiddellijk fijn aan mijn ogen en geeft me een veilig gevoel, alsof buiten de kast niets bestaat. Waar was ik? O ja: geen herinneringen. Geen herinneringen hebben aan de tijd nadat ik de drie had afgeschud, betekent vanzelfsprekend niet dat ik iets ernstigs op mijn geweten heb. Iets ernstigs zoals hun dood. Dat betekent alleen dat ik niet kan verklaren waar ik was en wat ik deed toen ze werden vermoord, als me dat zou worden gevraagd. Bijvoorbeeld door de politie. Niet dat ze een reden hebben om me dat te vragen. Zover ik weet dan.

Tijd kwijt zijn, niet weten wat ik de laatste uren, en soms zelfs de vorige dag heb gedaan, zo nu en dan zelfs langer, gaat als een rode draad door mijn leven. En niet alleen door slapeloosheid. Ik kan de dag fris en fruitig beginnen en tijdens het avondeten ontdekken dat ik mezelf geen antwoord kan geven op de vraag wat ik sinds het ontbijt heb uitgespookt. Ongetwijfeld ben ik niet de enige mens op de wereld die daar last van heeft. Dat maakt mij en de personen die daar ook last van hebben niet tot moordenaars.

Los daarvan: ik ben niet in staat tot moord. Simpelweg omdat ik dat niet durf. Ik ben een angsthaas, het tegenovergestelde van koelbloedig. In de verhalen die ik schrijf is dat anders. Dan ben ik stoer en uitermate kalm, zelfs in de meest gevaarlijke situaties. Maar ook als ik op de bank of op bed lig, als ik werk, kook, onder de douche sta, uit het raam staar of in het park wandel, durf ik in gedachten wel te doen waar ik in werkelijkheid nooit de moed voor zou hebben. Sinds mijn meisjesjaren heb ik zo vele tientallen mensen aan hun eind geholpen. Stapels schriften heb ik er inmiddels mee volgeschreven, ook zodat ik op een later tijdstip weer van de moorden kan genieten. Niets geeft me meer plezier en voldoening.

HOOFDSTUK

6

12 JAAR GELEDEN

Conwy, Wales

Ik hoor de sirenes het eerst. Het zijn er meerdere en ze loeien door elkaar heen, alsof ze een wedstrijdje doen wie het hardst klinkt. Alleen al daardoor laaien de zenuwen in me weer op. Dan zie ik in de verte zwaailichten uit de duisternis tevoorschijn komen. En ze komen razendsnel dichterbij over Hendre Road. Misschien moet iemand ze laten weten dat ze het nu wel rustig aan kunnen doen. Het huis is al bijna tot op de grond afgebrand en mama en papa zijn er intussen niet alsnog uitgekomen.

Meneer Pearce sluit zijn jas, die hij me heeft omgeslagen nadat hij naast me in het gras was gaan zitten, wat hoger bij de kraag. Ondanks dat die belachelijk ruim zit, heb ik het wel warm. Hij ruikt naar muffe sigarenrook. Net als meneer Pearce. Ik probeer te glimlachen, maar ik denk niet dat hij dat in de gaten heeft. Sinds hij me zijn jas heeft omgedaan, ontwijkt hij mijn blikken. Hij heeft ook nog geen antwoord gegeven op mijn vraag, ook al heb ik die inmiddels twee keer gesteld.

Een politieauto komt het erf opgereden, gevolgd door een ambulance en twee brandweerwagens. De ambulance rijdt het gras op en stopt vlak naast ons. Een man en vrouw springen eruit. Ze zijn net iets eerder bij ons dan de agenten. Meneer Pearce staat op en praat met de agenten. Terwijl de vrouw van de ambulance naast me knielt, horen we meneer Pearce zeggen dat mijn ouders nog binnen zijn. Iedereen kijkt met een ruk naar wat niet zo lang geleden nog een huis was. Haar glimlach wordt nog vriendelijker en in haar ogen glimt medeleven.

‘Ik ben Aneira. En deze meneer heet Dylan. Hoe heet jij?’

‘Lily,’ fluister ik en begin ineens te huilen. ‘Mijn… mijn mama en papa zijn dood.’

‘Dat spijt me echt heel erg,’ zegt ze op lieve toon en streelt door de jas heen mijn schouder. ‘Ben je gewond, Lily?’

Ik schud mijn hoofd en veeg tranen uit mijn ogen. Dan word ik overvallen door een hoestbui waar geen eind aan lijkt te komen.

‘Vind je het goed dat Dylan en ik je in de ambulance onderzoeken?’

Ik knik. Aneira tilt me in haar armen van de grond. Brandweermannen zijn intussen begonnen met het blussen van de laatste vlammen. Waarschijnlijk weten ze het ook al van mama en papa, want ze kijken allemaal heel vriendelijk naar me.

In de ambulance word ik heel voorzichtig op een brancard gelegd. Opnieuw krijg ik een hoestbui. Daarna wordt de jas uitgetrokken en een soort aluminiumfolie over me heen gelegd. Omdat mijn gezicht en vooral mijn neus onder het roet zitten, volgens Dylan, worden die schoongemaakt met vochtige doekjes. Ondertussen onderzoekt Aneira me. Daarna krijg ik een masker voor. Er komt zuurstof uit, krijg ik te horen.

De agenten verschijnen in de deuropening. Meteen rollen er tranen uit mijn ogen. Ze stellen zich voor en vragen waar mama en papa waren toen de brand begon.

‘In… in de keuken.’

De agenten kijken elkaar kort aan.

‘Weet je hoe de brand is begonnen?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik was… ik was boven… in mijn slaapkamer,’ snik ik. ‘En toen… klonk een knal… een ontploffing… heel hard. Toen… toen ik de gang opging… was die al vol rook… ik zag niets en… en ik stikte bijna. Toen ik de trap… omlaagging, ontplofte weer iets. Daardoor viel… viel ik naar beneden. En toen stond ineens meneer Pearce in de hal. Hij heeft me naar buiten gebracht.’

‘En waar waren die ontploffingen, denk je, Lily?’

‘In de keuken, denk ik. Er was een… een groot gat in de muur.’

‘Waar je ouders toen waren?’

Ik knik en begin weer te huilen. ‘Zijn… zijn mama en papa dood, zoals meneer Pearce zegt?’

Even zegt niemand iets.

‘We hebben nog niet kunnen zoeken, Lily, maar ik ben bang dat ze het huis niet op tijd hebben kunnen verlaten. Door de ontploffing. Het spijt me echt heel erg. Volgens meneer Pearce ben je twaalf jaar. Klopt dat?’

Ik knik.

‘Heb je nog broers of zussen?’

‘Ik ben enig kind.’

‘Heb je opa’s en oma’s, ooms of tantes die in de buurt wonen, Lily?’

‘Ik heb geen familie.’

‘Helemaal niet of niet in de buurt? Misschien buiten Wales?’

‘Helemaal niemand.’

Hij knikt en glimlacht vriendelijk. Dan laat Aneira de agenten weten dat ze me voor een uitgebreid onderzoek meenemen naar het ziekenhuis. De mannen zeggen dat ze me later zullen bezoeken. Ik word op de brancard vastgesnoerd en even later rijden we langzaam Hendre Road op. De zwaailichten verlichten de weg en omgeving. De sirene zwijgt. We gaan sneller rijden. Ik vang een laatste glimp op van het huis. Of wat daarvan over is. Tranen glippen uit mijn ogen en glijden naar mijn kaken.

Aneira pakt mijn hand vast, glimlacht lief naar me en dept met een doekje zachtjes de tranen van mijn gezicht. Ik probeer ook te glimlachen. Met een kraakstemmetje vraag ik of zij weet wat er met mij zal gebeuren. Hoewel ik in haar ogen zie dat ze niet over het antwoord hoeft na te denken, duurt het een paar tellen voordat ze begint te praten. Haar woorden doen nieuwe tranen uit mijn ogen vertrekken.

Langs Conwy Castle gaan we de rivier Conwy over, die zo’n tweeënhalf kilometer verderop uitmondt in de Conwy Bay, in de Ierse Zee. Een paar minuten later komen we aan bij de Spoedeisende Hulp van het Llandudno General Hospital, in het noorden van Conwy County Borough. Enkele mensen wachten ons buiten op. Hoewel niemand er een woord over zegt, merk ik aan iedereen dat ze weten wat er is gebeurd. Ik word behandeld alsof ik een kleinkind van koningin Elizabeth ben. Opnieuw word ik onderzocht, nu door dokter Caddell, een erg aardige mevrouw. Haar voornaam heb ik niet verstaan. Daarna krijg ik een veel te ruime sweater en joggingbroek aan. Mijn nachtjapon belandt in een afvalbak. Ik mis hem nu al.

Waarschijnlijk omdat er niets te doen valt, blijft Aneira bij me. Ze zorgt ervoor dat we warme chocolademelk krijgen. Haar chocoladesnor is nog groter dan die van mij. Ik denk dat ze dat expres heeft gedaan om me aan het lachen te krijgen, wat heel lief is.

Wanneer we de tweede beker bijna op hebben, komen de agenten van eerder de Spoedeisende Hulp binnen. Ze hebben een vrouw bij zich. Ze wordt voorgesteld als mevrouw Thomas, van de Kinderbescherming.

‘Kinderbescherming?’ reageer ik geschrokken, ondanks dat Aneira me had voorbereid op wat me te wachten staat.

Even is het stil. ‘We hebben helaas heel erg slecht nieuws, Lily.’

Ik kijk de agent aan. ‘Zijn mama en papa…’

De man knikt. ‘We hebben hun lichamen gevonden. In de keuken, zoals je al dacht. Gecondoleerd. Het spijt ons heel erg, Lily.’

Tranen beginnen langs mijn wangen te rollen. Aneira streelt mijn arm.

‘Mevrouw Thomas gaat ervoor zorgen dat je naar een…’

Ik barst in snikken uit. In een ommezien zijn mijn wangen drijfnat. Mijn gehuil vult de Spoedeisende Hulp. De agenten weten niet waar ze moeten kijken. Mevrouw Thomas streelt mijn schouder, Aneira mijn haar. Met een overslaande stem roep ik om mama en papa en verberg dan mijn gezicht achter beide handen. Vervolgens verlies ik de controle over mezelf en huil ik uit volle borst. Alleen niet om de reden die de personen naast mijn bed denken.

HOOFDSTUK

7

HEDEN

Battersea, Londen

‘Wat is er gebeurd?’ vraagt de oude snuiter. De belegen tang naast hem die zijn hand vasthoudt alsof ze bang is dat hij zich anders uit de voeten maakt, alsof hij dat fysiek zou kunnen, gluurt langs hem naar dezelfde plek waar hij niet naar probeert te staren sinds hij naast me kwam staan. Het blijft zo verrot voorspelbaar hoe zowel mannen als vrouwen, van jong tot bijna dood, reageren op grote tieten, vooral als ze alleen deels bedekt zijn door een luchtig stofje in combinatie met een lage halsuitsnijding. En dat is, behalve als ik onopgemerkt wil blijven, precies de reden waarom ik dergelijke jurkjes draag. Voor optimaal effect uiteraard met niets eronder.

‘Ik sta hier nog niet zo lang. Maar ik ving net op dat een man vermoedelijk onwel is geworden en onder een voorbijrijdende bus is gevallen.’

De belegen tang, die hooguit een dag of twee geleden een permanentje met veel te grote krullen heeft laten zetten, waardoor het lijkt dat de rollers er nog in zitten, kreunt en grijpt van ontzetting naar haar mond. Hij trekt een gezicht van afschuw, terwijl zijn blikken weer kort mijn decolleté ingaan. ‘Wat verschrikkelijk. Hij is er echt helemaal onder gevallen?’

Ik knik. ‘Volgens mij ligt hij er nog steeds onder.’

‘Echt?’ kreunt ze weer aanstellerig. ‘Leeft hij nog?’

‘Ik hoop het niet voor hem. Dat moet vreselijk zijn, geplet onder zo’n zware bus. En als hij wel leeft, hoop ik voor de man dat hij niet bij kennis is. Alleen de gedachte al.’ Ik doe alsof ik ril van afschuw. Terwijl ik de ogen van de oude snuiter zowat op mijn tieten kan voelen, gaat mijn blik terug naar de overkant van de straat, ten zuiden van Battersea Park, in het zuidelijke deel van Groot-Londen, waar meerdere dubbeldekkers en een hele rits politieauto’s en ambulances stilstaan met zot veel zwaailichten.

Hooguit tien minuten geleden bevond ik me aan hun kant van de straat, op een bankje, koekeloerend naar voorbijgangers. Het is onvoorstelbaar hoeveel sukkels, mispunten en uitsloverige aandachttrekkers op een doodnormale dag in een doorsnee straat voorbijkomen. Ik werd er bijna beroerd van. Gelukkig kwam hij toen aangelopen.

Geen idee of het kwam door de bruine schoenen onder het blauwe, zogenaamd modieuze pak dat hem werkelijk voor geen kut staat, of door het patserig glimmende ik-ben-succesvol-aktekoffertje, het verwijfde kapsel of de stompzinnige grijns op zijn net te zongebruinde smoelwerk, maar ik had ogenblikkelijk de schurft aan hem. Dat werd bepaald niet minder toen de sukkel knipoogde naar twee grietjes van een jaar of vijftien, in van die sletterige schooluniformen, die een paar bankjes terug aan sigaretten zogen zoals een doorgewinterde hoer dat aan een leuter doet, zodat de klant zo snel mogelijk weer op straat staat.

Wat bezielt een oude kerel van tussen de veertig en vijftig, terwijl thuis ongetwijfeld de liefde van zijn leven en een paar van die jankerige snotapen met smart op zijn terugkeer wachten, om te knipogen naar twee grietjes die nauwelijks schaamhaar op hun kut hebben? En dan niet een knipoog uit vriendelijkheid, maar eentje met bijbedoelingen, bleek ook toen hij enkele meters voorbij hun bankje zich plots omdraaide en naar ze terugliep. Wat hij zei, kon ik helaas niet horen of zien, maar dat het niet in de haak was, misschien zelfs vunzig, zag ik wel aan de gezichten van de twee.

Toen de sukkel aan mij voorbijkwam, was hij nog zo druk bezig met over zijn schouder naar de twee huppeltrutjes kijken dat hij mij niet opmerkte. Niet dat dit iets had uitgemaakt. Het besluit was al genomen. Vanzelf. Spontaan. Zoals dat eigenlijk altijd gaat. In elk geval zo’n acht van de tien keer. Alleen moest ik nog een methode vinden. En rap ook, voordat hij verdwenen was. Maar daar maakte ik me zoals gewoonlijk geen zorgen over. Ik denk serieus dat ik een gave heb voor dergelijke situaties.

Dat bleek wel toen ik van het bankje omhoogkwam en de achtervolging inzette, wat door de stilettohakken van de zomerschoenen nog niet zo eenvoudig was om geruisloos te doen, de methode waarop ik mijn besluit zou gaan realiseren tot me kwam. Als een openbaring. Ik had de methode eerder gebruikt, maar nog nooit overdag in een tyfusdrukke straat. Best risicovol dus. Maar dat maakte me geen kut uit. Ik ben vaak trots op mezelf, maar op dat moment voelde ik ook bewondering voor mijn moed. Met een glimlach op mijn mond verhoogde ik mijn looptempo, zodat ik hem niet tussen de vele mensen zou kwijtraken.

Alsof hij van mijn plannetje afwist en me daarbij behulpzaam wilde zijn, liep de sukkel richting het drukke kruispunt. Onderweg had hij veel oog voor vrouwelijke voorbijgangers, tenminste, zolang ze niet ouder waren dan twintig jaar. Vlak voor het kruispunt ging hij bij de oversteekplaats staan. Gelukkig volgden drommen mensen zijn voorbeeld.

Dat was voor mij het teken dat ik mijn plannetje moest doorzetten. Zonder iemand aan te kijken, manoeuvreerde ik me subtiel langs wachtende mensen totdat ik vlak achter hem stond. Perfect! Alleen het belangrijkste miste nog. Langs een paar dom giechelende wijven rechts van mij, die vermoedelijk samen een dagje ontsnapten aan hun doodsaaie gezinslevens, zag ik alle puzzelstukjes in elkaar vallen: lijn 344, de bus naar Liverpool Street. Het enige dat nog roet in het eten kon gooien, was het stoplicht van de oversteekplaats. Dat moest wel lang genoeg rood blijven.

Ik voelde zijn blikken al voordat ik zijn gezicht zag. De puisterige knul links van mij, plusminus zestien jaar, zag op zijn beurt mijn tieten voordat hij mijn gezicht had gezien. De puistenkop schrok zich het apezuur toen hij ontdekte dat ik zijn gegluur in de smiezen had. Mijn knipoog toverde verbazing op zijn gezicht. Rechts van mij hoorde ik de dubbeldekker aankomen denderen. Op het juiste moment in actie komen was van levensbelang. Grappige woordkeuze. Ik moest er natuurlijk wel voor zorgen dat puistenkop op dat moment niet naar mij keek.

Terwijl mijn glimlach door hem schuchter werd beantwoord en ik ondertussen in mijn ooghoeken het rode gevaarte zag naderen, keek ik ineens langs puistenkop alsof ik naast hem iets zag waarvan ik schrok. Uiteraard keek hij direct mee. Op dat ogenblik gaf ik de sukkel voor me in het blauwe pak tussen twee mensen door een zet in de onderrug. Niet te hard, waardoor getuigen nadien zouden kunnen verklaren dat hij was geduwd, maar uiteraard ook niet te zacht, waardoor hij op de been kon blijven. Kwestie van ervaring.

De droge klap ging door merg en been. Het was alsof ik al zijn botten in een fractie van een seconde kon horen breken en versplinteren. Wat een zalig geluid was dat. Ik kreeg er kippenvel van. Ik denk zelfs dat het me opwond. Mijn tepels waren in elk geval in een oogwenk knoerthard. Volgens mij had ik dat nog niet eerder gehad door een dergelijk geluid. Het was ook hilarisch dat hij voor me stond en vervolgens van het ene op het andere moment foetsie was. Over verdwijntrucs gesproken. Meestal vliegen ze door de lucht als een menselijke kanonskogel.

Schokkend eigenlijk hoeveel meter een dubbeldekker nodig heeft om tot stilstand te komen. Maar goed, nog voordat lijn 344 een eind verderop met piepende remmen eindelijk tot stilstand was gekomen, gilde zowat iedereen bij de oversteekplaats in koor alsof ze naar een horrorfilm keken. De wijven die er een dagje op uit waren, krijsten bijna hun stembanden en mijn trommelvliezen kapot. Om niet uit de toon te vallen, greep ik maar met beide handen mijn hoofd vast. Ik trok ook een gezicht van ontzetting. Toen een aantal personen naar de bus begon te rennen, besloot ik me niet uit de voeten te maken, maar om mee te gaan. De kans om het resultaat van dichtbij te kunnen bekijken, kon ik gewoonweg niet onbenut laten. Ik ben niet gek. Of eigenlijk wel, maar niet op zo’n manier.

Het resultaat was boven verwachting. De sukkel lag op zijn rug klem onder de bus, achter het linker voorwiel, wat betekent dat die over hem heen was gereden. Dat zal niet prettig hebben aangevoeld. Een deel van zijn bovenlichaam stak onder de bus vandaan, net als een onderbeen. Het rechteronderbeen. Apart. Grappig. Nog grappiger was dat een oogbal uit een oogkas bungelde. Het oog waarmee hij naar de twee grietjes had geknipoogd. Dat kon geen toeval zijn. Karma. Iemand vlak voor me begon te kotsen, een ander te kokhalzen. Tere zieltjes. En dan vinden mensen het gek dat de wereld naar de knoppen gaat. Of is gegaan. De komst van de politie was voor mij het signaal om naar de andere kant van de straat te verhuizen. Vandaar kon ik ook prima nagenieten van alle commotie die een sukkel onder een bus veroorzaakt.

Inmiddels is de gein er wel vanaf, vinden ook de oude snuiter en de belegen tang naast me. Ze vertrekken, maar niet voordat hij een laatste keer naar mijn tieten heeft gekeken. Kort daarop besluit ik om ook weg te gaan. Ik slenter oostwaarts in de richting van het metrostation van Battersea, waar ik ongeveer anderhalf uur geleden ben uitgestapt. Ter hoogte van flats zie ik bij toeval, of eigenlijk doordat ze beiden bijna door een busje worden geschept, de oude snuiter en de belegen tang de weg oversteken.

Ik houd een tel in. Zou het vandaag eindelijk weer eens zo’n geluksdag zijn dat ik niet één, maar meerdere sukkels aan hun eind kan helpen? Lachend loop ik vlug door. Als ze een zijstraat ingaan, ben ik ze op nog geen twintig meter genaderd. De twee zijn werkelijk niet vooruit te branden. Nadat ik ook ben overgestoken, zie ik ze een tuintje van een hoekhuis inlopen. Ik wacht totdat ze de woning zijn binnengegaan en de voordeur achter zich hebben gesloten. Intussen blik ik om me heen of er camera’s in de straat hangen. Dan loop ik ook de tuin in en klop op de deur. Een tel later wordt die al geopend. De belegen tang staat nog met een boodschappentas in een hand. Haar ogen springen wijd open en de oude snuiter deinst zelfs van schrik een stapje achteruit. Gewoon te grappig.

‘Sorry dat ik u lastigval, maar ik zag u bij toeval hier naar binnen gaan.’

‘Bij toeval?’ reageert zij wantrouwend.

Ik knik heel vaak en trek vervolgens mijn meest onschuldige gezicht. En die is ontstellend geloofwaardig, weet ik door de vele sukkels die ik door de jaren heen daarmee in mijn web heb gevangen.

‘Kunnen we je ergens mee helpen, jongedame?’ zegt hij op gewichtige toon, waarbij zijn blik heel kort lager dan mijn gezicht gaat.

‘Mijn naam is Nevada,’ glimlach ik en schud ze de hand. Beiden zijn ruim een kop kleiner dan ik. ‘Zoals gezegd spijt het me heel erg dat ik u thuis lastigval, maar ik weet me even geen raad.’ Ik val stil om radeloosheid bezit te laten nemen van mijn gezicht. ‘Op weg naar station Battersea Park kwam ik tot mijn grote schrik tot de ontdekking dat mijn telefoon en portemonnee zijn gestolen. Waarschijnlijk door zakkenrollers toen we naar het ongeluk stonden te kijken.’

‘Oh, gut,’ zucht de belegen tang. ‘Die zijn hier in de buurt erg actief.’

‘Je wilt geld voor de tube?’ wil de oude snuiter weten.

‘Dat is heel vriendelijk, maar niet nodig. Als ik alleen even naar huis zou mogen bellen, dan kan mijn moeder me komen ophalen.’

‘Vanwaar moet je moeder komen?’

‘Kensington,’ lieg ik alsof het gedrukt staat. ‘Ze zou hier in een half uur kunnen zijn. Ik bel alleen even en dan bent u weer van me af. Ik wacht buiten op haar.’

‘Doe niet zo mal. Je kan hier wachten. Kom binnen.’

De deur wordt verder geopend en gaat even later achter me dicht. Ik volg haar door een smalle gang. Hij loopt achter mij. Ik kan zijn blikken zowat voelen. En niet op mijn achterhoofd of rug. Via een keukentje komen we in een piepkleine zitkamer die is volgepropt met tyfuslelijke handbeschilderde beeldjes. Ik neem me voor om die straks stuk voor stuk kapot te slaan. Of ik laat ze dat zelf doen. Leuk vooruitzicht.

‘Wij zijn trouwens Tilly en Henry. Wat een aparte naam heb jij zeg,’ merkt de belegen tang op. ‘Ik geloof niet dat ik eerder heb gehoord dat iemand Nevada heet. Klinkt erg stoer.’

‘Ik voel me er ook heel stoer door,’ reageer ik ditmaal zonder te liegen en doe alsof ik mijn spierballen laat zien. De sukkels lachen met me mee. Als ik geen gave heb om mensen een rad voor ogen te draaien, dan heeft niemand die.

‘De telefoon staat op het bijzettafeltje. Als jij je moeder belt, Nevada, dan zet ik onderwijl thee.’

‘Heel vriendelijk, maar dat is echt niet nodig.’

‘Ik wilde toch al thee zetten. Ik zet gewoon water op voor drie.’

HOOFDSTUK

8

HEDEN

West End, Londen

Waarom doe ik dit? Wat bezielt me om naar het centrum van de stad te fietsen, terwijl ik me heb voorgenomen om dat nooit te doen? En waarom doe ik dat ook nog eens op een snikhete dag? Waarom ben ik niet omgekeerd en naar huis gefietst toen ik na vijf minuten, zelfs nog voordat ik Primrose Hill goed en wel uit was, al spijt had van mijn plan? Ik heb echt geen idee. Wat ik wel weet, is dat ik spijt heb als haren op mijn hoofd.

Het stuk door The Regent’s Park en de wijk Marylebone was al geen pretje, maar hier in West End voel ik me als een hertje waar alle jagers in het bos het op hebben gemunt. Behalve dubbel- en ondubbelzinnige opmerkingen die regelmatig naar me worden geroepen, soms zelfs van de overkant van de straat, scheuren auto’s, dubbeldekkers, busjes en taxi’s rakelings langs me of snijden me af, of ik onzichtbaar ben.

Ook voetgangers lijken het op mij te hebben voorzien. Vooral op oversteekplaatsen. Wat ik allemaal al naar het hoofd geslingerd heb gekregen door personen die bij een rood licht overstaken, waarbij de mensen op leeftijd, soms zelfs vanachter een rollator, me onvoorstelbare verwensingen toebeten. Misschien ligt het aan mij, maar ik heb het idee dat ik de enige ben die zich hier maar iets van de verkeerslichten aantrekt.

Op Charing Cross Road, niet ver van Trafalgar Square, raakt een auto met zijn spiegel mijn stuur, waardoor het zowat uit mijn handen wordt geslagen. Door van mijn fiets te springen, kan ik maar net voorkomen dat ik over het stuur heen languit op mijn snufferd val. Doordat bij het neerkomen de zool van een teenslipper dubbelklapt, zak ik door een been heen en val met de knie op de grond. De schaafwond brandt onmiddellijk als een gek. Een naad van de rok is vanaf de onderkant tot bijna halverwege mijn dij kapotgescheurd. Als ik verderop bij een bushalte een groepje pubers hoor lachen, is het niet moeilijk te bedenken wat de reden is. Ik wil iets gevat zeggen om ze de mond te snoeren. Maar ik weet even niets. Dat overkomt me vaker dan me lief is.

Vlug pak ik mijn fiets op en zonder nog naar het groepje te kijken, loop ik verder. Ik ben even klaar met fietsen. Tijd voor een pauze. Een stuk verderop kom ik een zitbankje tegen. Ik zet mijn fiets tegen een hek en doe hem op slot. Behalve een geschaafde trapper is niets beschadigd. Ik ga op het bankje zitten en zucht diep. Spijt van mijn fietstocht zwelt weer aan. Meer dan eerder zelfs. Twijfel over wat ik zal doen, deint in me op en neer als een stormachtige Ierse Zee.

Mijn blik gaat naar een koffiezaak aan de overkant van de straat. Ik ben niet een echte koffiedrinker, maar een beker zou er nu wel in gaan. En vanaf hier lijkt het niet druk in de zaak. Voordat ik er erg in heb, steek ik de straat over. In de deuropening zie ik al dat het drukker is dan het zonet leek. En iedereen lijkt mij aan te kijken. Ik voel me direct ongemakkelijk. Als achter me geen mensen stonden die ook naar binnen willen, had ik nu beslist rechtsomkeert gemaakt.

Ik ga achter een groepje mensen staan die voor mij zijn binnengekomen. Het duurt een eeuwigheid totdat ik eindelijk aan de beurt ben.

‘Volgens mij ben ik voor jou,’ zegt een mannenstem rechts van me.

Ik kijk de man verschrikt aan. Hoewel ik bijna honderd procent zeker ben dat hij na mij de zaak is binnengekomen, haal ik mijn schouders op. ‘Sorry, ik… ik dacht dat ik… voor u was.’

‘Dacht het niet,’ bromt hij terug. ‘Misschien trappen anderen in het onschuldige gezicht en dat andere een stuk lager, maar ik niet.’ Terwijl hij naar voren stapt en zijn bestelling doorgeeft, hoor ik zacht gelach om me heen. Ik voel meteen mijn wangen kleuren. Helemaal als ik twee vrouwen hoor smoezen en naar mijn gescheurde rok zie kijken. Er wordt ook gestaard naar ‘dat andere een stuk lager’. Ik verschuif het hengsel van mijn schoudertas een stukje en blijf die vasthouden, zodat mijn boezem iets wordt afgeschermd van de priemende blikken.

Eindelijk ben ik aan de beurt. Duidelijk maken dat ik gewoon koffie wil, dus zonder een frisse, ontspannende of exotische smaak, zonder slagroom, en zonder stukjes koek of een garnering van karamel of chocolade, is nog niet zo eenvoudig. Maar uiteindelijk lukt het me.

‘Je naam?’

Ik kijk de verkoper verwonderd aan.

‘Voor op de beker. Zodat je de juiste krijgt.’

‘Oh, sorry. Lily.’

Een paar minuten later loop ik naar buiten met een enorme beker met mijn naam erop. Uiteraard verkeerd gespeld. Maar dat is niet voor het eerst. En ongetwijfeld niet voor het laatst. Ik ga weer op hetzelfde bankje zitten. De deksel eraf krijgen is een uitdaging, ontdek ik algauw. Telkens als ik een stuk van de rand los heb, schiet die terug op de beker. Lekker handig. Zuchtend besluit ik grover geweld toe te passen. Drie tellen later vliegt de deksel los en de beker uit mijn hand. Een deel van de bloedhete koffie valt op mijn handen en onderbenen, de rest klettert tussen mijn voeten op de stoep. Spetters belanden zelfs op mijn gezicht. Ik grom als een gewond dier. Niet alleen door de pijn. Een stel dat voorbij wandelt, lacht uitbundig. Opnieuw kan ik niets bedenken om ze stil te krijgen.

Met papieren zakdoekjes maak ik alles schoon. Best een flinke klus. Vooral mijn voeten en slippers koffievrij krijgen is tijdrovend. Niet dat ik haast heb, omdat ik ergens op tijd moet zijn of met iemand een afspraak heb. Wanneer ik klaar ben, haal ik mijn fiets van het slot. Voordat ik opstap aarzel ik om alsnog naar huis te gaan. Ik besluit van niet, zonder te weten waarom. Tot nu toe is mijn uitstapje allesbehalve een succes te noemen. Maar dat gaat op voor vrijwel al mijn zogenaamde uitstapjes.

Op Birdcage Walk zet ik mijn fiets tegen een hek van St. James’s Park. Nog voordat ik hem op slot heb gedaan, word ik door een agente weggestuurd. Zonder te vragen waarom vertrek ik direct. Wegrijden met één hand is niet makkelijk. De andere heb ik, sinds ik bij een stoplicht door twee ginnegappende mannen in een bestelbusje ontdekte dat de kapotte naad een stuk hoger is losgegaan, nodig om mijn rok bij elkaar te houden. Na wat rondrijden door aangrenzende straten besluit ik mijn fiets met het kettingslot aan een lantaarnpaal vast te maken.

Ik schrik me een hoedje van de drukte op Parliament Square Garden. Als ik verderloop en de Westminster Bridge over kijk, hoor ik mijn adem stokken. Geen idee wat ik wel verwachtte op een prachtige zomerse zaterdag, maar niet dit. Ondanks de mensenmassa’s die aan beide kanten van de weg over de brug gaan, besluit ik opnieuw om door te zetten en loop ernaartoe. Op niet meer dan een derde van het tweehonderdvijftig meter lange bouwwerk trek ik het niet meer en vlucht naar de reling. Ik durf niet te gokken hoeveel mensen inmiddels tegen me aan zijn gelopen, op mijn tenen zijn gaan staan of me vuil aankeken, omdat ik ze waarschijnlijk voor de voeten liep.

Het duurt minuten alvorens ik de moed heb gevonden om terug te gaan. Terugkomen op Parliament Square Garden duurt tweemaal zo lang. Nog meer mensen dan op de heenweg lopen me zowat ondersteboven en staan op mijn tenen. Ze zitten onder de zwarte vegen, ontdek ik, beteuterd naar mijn voeten starend, wanneer ik eindelijk naast het standbeeld van Churchill sta. Het zweet parelt op mijn voorhoofd en glijdt langs mijn rug omlaag. Niet alleen door de hitte.

Ik staar in de richting waar ik mijn fiets heb achtergelaten. Ondanks dat de rust van mijn appartementje meer dan aanlokkelijk is, weifel ik wat te doen. Uit het niets begin ik te lopen. Verderop steek ik de straat over en wandel naar de Birdcage Walk, waar ik eerder door een agente ben weggestuurd alsof ik een zwerfhond was die zakken huisvuil kapotmaakte. Ik ga St. James’s Park in. Er lopen flink wat mensen, maar het kan hier nooit zo druk zijn als op Westminster Bridge.

En dat klopt. Toch is rustig beslist anders. Ik sta abrupt stil. Iemand loopt tegen me op. Ik verontschuldig me. Terwijl een Aziatische aan me voorbijloopt, kijkt de vrouw kort op van een telefoon en zegt iets tegen me in een taal die ik niet versta. Dat is ook niet nodig door de snauwende toon. Zonder iets terug te zeggen, loop ik verder. En dat blijf ik doen totdat ik bij het bruggetje ben dat over het meertje gaat, ongeveer in het midden van het park, als ik me de kaart juist herinner.

Aan de waterkant is geen plek meer. Hoe dichter bij de rand van het park, hoe rustiger het is. Geen moeilijke keuze dus. Langs stelletjes en groepjes die op het gras zitten of liggen, druk kletsend, lachend of roerloos starend in een boek of op een telefoon, terwijl ik mijn gescheurde jurk angstvallig gesloten houd, loop ik het glooiende grasveld op. Achterin bij een rij bomen is het stil. Ik zoek niet verder en haast me zo onopvallend mogelijk naar de plek.

Ik stap uit de slippers. De grassprieten voelen zo fijn aan mijn voeten dat ik een paar tellen blijf staan voordat ik neerplof in de schaduw van zacht ritselende bomen. Ik laat mijn blik langzaam door de omgeving gaan. De vaststelling dat ik niemand kan ontdekken die ook alleen in het park is, doet me zuchten. Ik beweeg mijn schouders lichtjes op en neer en ga op mijn rug liggen. Een paar petieterige wolken trekken mijn aandacht. Ik volg ze een poosje. Daarna zijn de takken boven me aan de beurt, totdat ik mijn ogen sluit. In een ommezien ben ik in Conwy, Wales.

Iets doet mijn ogen opengaan tot spleetjes. De schim links van mij doet me met een kreetje overeind veren. Door mijn snelle en abrupte bewegen deinst de gehurkte persoon van schrik achteruit en valt met zijn kont op het gras. Lachend komt hij weer omhoog.

‘Sorry, ik wilde je niet laten schrikken. Ik zag je voorbijlopen en… We hebben elkaar twee weken geleden in Primrose Hill gezien, bij die pub. Jij zat met vriendinnen op het terras.’

Hem blijven aankijken alsof ik geen idee heb wie hij is en waar hij het over heeft, zou ronduit belachelijk zijn. Ik had niet langer dan een seconde nodig om hem te herkennen. ‘The Four Horseshoes.’

‘Die, ja. Je weet het dus nog.’

‘Ik ben niet vergeten dat ik twee weken geleden op het terras van The Four Horseshoes zat.’

Zijn mondhoeken gaan omhoog voor iets dat geen glimlach, maar ook geen lach is. Wat het ook is; het staat hem goed en maakt hem nog aantrekkelijker. Als dat mogelijk is.

‘Ik ben Callan,’ zegt hij en steekt een hand naar me uit. ‘Callan Schillaci.’

Het duurt een tel of wat voordat ik hem de hand schud. ‘Lily.’

Zijn lippen vormen weer iets wat geen glimlach of lach is. ‘Een dagje naar het park?’

Ik knik, maar houd mijn lippen stijf op elkaar.

‘Ben je alleen of…’

‘Alleen.’

Zijn wenkbrauwen gaan iets omhoog. Schijnbaar vindt hij het opmerkelijk dat ik alleen ben. ‘Ik zit verderop met wat vrienden. Misschien heb je zin om erbij te komen zitten. We hebben drinken en eten.’

‘Dank je voor de uitnodiging, maar ik ga zo weer.’

‘Dat is een kort dagje. Jammer. Hadden we wat kunnen praten.’

‘Waarover?’

‘Waarover jij wil, Lily,’ lacht hij aanstekelijk. Toch lach ik niet mee. Zijn blik gaat naar mijn kapotte rok, dan naar mijn geschaafde knie. ‘Dat ziet er pijnlijk uit.’

‘Fietsongelukje. En dat valt wel mee.’

‘Je bent op de fiets?’

Ik knik en moet glimlachen door de verbaasde toon in zijn stem. Niet zo handig van me. Glimlachjes worden altijd verkeerd begrepen.

‘Moedig om in het centrum van Londen te fietsen.’

‘Ja, vind ik ook.’

Hij schiet in de lach, waarna zijn blik naar mijn blote voeten gaat. De zwarte vegen door de mensen die erop zijn gaan staan, zijn moeilijk te missen. Opnieuw gaan zijn wenkbrauwen iets omhoog.

‘Over de Westminster Bridge lopen vergt blijkbaar ook moed.’

‘Dat is van mensen die op je voeten zijn gaan staan?’

Ik knik en glimlach. Wel heel zuinig.

‘Je hebt ook een ongelukje gehad met een koffiebeker?’

Ik kijk hem verbaasd aan. Hoe kan hij dat nou weten?

‘Je hebt spetters koffie in je gezicht.’

‘Echt?’ kreun ik en grijp met beide handen naar mijn gezicht, alsof ik de spetters zou kunnen voelen. Terwijl ik vlug in mijn tas op zoek ga naar de papieren zakdoekjes, voel ik mijn wangen donkerrood kleuren. Hij lacht. Ik kijk hem bozig aan, waardoor hij nog harder moet lachen, en begin willekeurig met een zakdoekje over mijn gezicht te wrijven.

‘Heb je water bij je?’

Ik schud mijn hoofd.

‘Je fietst op een bloedhete dag van Primrose Hill naar St. James’s Park zonder een fles water mee te nemen? Of woon je niet in Primrose Hill?’

‘Jawel. En ik ben vergeten om de fles in mijn tas te doen,’ lieg ik.

‘Ik ben zo terug.’

Voordat ik kan reageren, is hij weg. In de buurt van het dichtstbijzijnde wandelpad, niet heel ver van waar ik het gras ben opgestapt, knielt hij bij een groepje van vijf mensen. Terwijl hij in een koelbox zit te rommelen, praat een vrouw met hem. Daarna kijken ze allemaal in mijn richting. Vlug blik ik omhoog, alsof ik in de lucht iets zie wat al mijn aandacht vraagt. Hij komt terug en zakt naast me op het gras. Ongevraagd pakt hij het papieren zakdoekje uit mijn hand.

‘Mag ik?’

Ik staar hem aan. Dan knik ik.

Nadat hij het zakdoekje heeft natgemaakt, begint hij heel voorzichtig spetters weg te vegen. Dat doet hij niet alleen op een wijze alsof hij bang is dat te veel druk mijn huid zal doen barsten, maar ook met veel concentratie. En dat is best aandoenlijk om te zien. Ik baal ervan dat ik dat denk.

‘Ik heb nog nooit zulke felblauwe ogen gezien,’ zegt hij zachtjes.

‘Contactlenzen.’

‘Serieus?’

Ik snuif geamuseerd en schiet zelfs kort in de lach als hij in mijn ogen tuurt. Als hij vaststelt dat ik hem in de maling neem, lacht hij met me mee. Daarna wordt het stil. Er wordt ook niet meer gepraat. Ik zie wel dat hij meer dan eens niet naar de plek kijkt waar hij met het zakdoekje overheen wrijft. Bijna altijd in mijn ogen en nooit lager dan mijn kin.

‘Ik zou bijna gaan denken dat mijn hele gezicht onder de koffie zit.’

Hij lacht. ‘Bijna klaar.’

Bijna ontschiet me een woord dat absoluut niet verkeerd begrepen had kunnen worden. Mijn hart begint sneller te kloppen. Nog sneller moet ik zeggen. Wat is er met me aan de hand? Waarom gaf ik hem toestemming om de spetters weg te halen? En waarom kijk ik daarbij niet onverschillig strak voor me uit, alsof ik hoop dat hij snel klaar is, maar blik vaker dan me lief is in zijn donkere ogen? Vragen. Vragen. Vragen. Zoals altijd. Maar geen enkel antwoord. Ook zoals altijd.

‘Zo, als nieuw.’

Ik knik, bedank hem en kijk daarbij kort weer in zijn ogen. Er mist iets in zijn blik wat ik gewend ben. Tegelijkertijd zie ik iets wat ik niet gewend ben. Natuurlijk. Wat zou hij in mij moeten zien anders dan een grietje dat met haar fiets is gevallen, daarbij haar rok heeft gescheurd en een knie heeft geschaafd, en rondloopt in hartje Londen met voeten die onder de vegen zitten en een gezicht vol spetters koffie? Mijn ogen schijnt hij mooi te vinden. Grote boezems interesseren hem blijkbaar niets, want hij heeft nog geen enkele keer naar die van mij gegluurd.

‘Weet je zeker dat je niet bij ons komt zitten?’

Ik kijk even naar het groepje verderop en knik.

‘Jammer.’

Het woord dat me eerder bijna ontschoten was, kan uit zijn mond ook niet verkeerd begrepen worden. En die openlijke interesse in mij raakt me op een of andere manier. Toch zeg ik niets.

‘Mocht je je bedenken, dan kan je…’

‘Ik ga zo richting huis,’ val ik hem in de rede. ‘Ik heb later vanmiddag een afspraak.’ Ik heb ogenblikkelijk spijt van de leugen. Die heeft hij niet verdiend. Niet na zijn vriendelijkheid. Niet na de wijze waarop hij in mijn ogen keek. Niet na zijn openlijke interesse.

We nemen afscheid. Hij doet dat weifelend, alsof hij nog iets wil zeggen. Ik ben vooral kortaf. Een glimlachje kan er nog wel vanaf. Wel een oprechte. Ik bedank hem ook voor het flesje water. Terwijl hij naar het groepje terugloopt, kijk ik demonstratief een andere kant op. In mijn ooghoeken zie ik genoeg.

Een paar minuten later sta ik op, stop het flesje in mijn tas en stap in de slippers. De kortste route naar het pad loopt niet ver langs de plek waar hij zit. Een langere route heeft dus de voorkeur. Aan de andere kant zou dat wel eigenaardig, zo niet belachelijk overkomen, mochten ze me zien weglopen. En die kans is meer dan groot, aangezien hij maar ook enkele anderen regelmatig in mijn richting kijken. Daarom wordt het de kortste route, ondanks dat ik daar op zijn zachtst gezegd verschrikkelijk tegenop zie.

Al een stuk voordat ik bij hen in de buurt ben, zie ik het groepje naar mij kijken. Echt mega ongemakkelijk. Hij glimlacht. Ik ook, voordat ik er erg in heb. Wanneer ik aan ze voorbijloop, zwaait hij naar mij. Ik doe iets met een paar vingers wat voor een soort van groet moet doorgaan. Wist ik nou echt niets beters te verzinnen? Voordat ik het wandelpad oploop, zie ik dat een meid naast hem zijn schouder een flinke por geeft. Bij elke stap die ik zet, dwing ik mezelf om niet om te kijken. Totdat ik mijn naam achter me hoor. Ik draai me om en zie hem naar me toe komen rennen.

‘Zou je misschien een keer wat met me willen drinken, Lily?’

De vraag, die me ontelbare keren is gesteld, soms wel driemaal op een dag en bijna altijd door onbekenden, ontneemt me de adem en laat mijn hart compleet op hol slaan. En dat is me tijdens al die ontelbare keren nog nooit overkomen. Misschien daarom weet ik even niet wat te zeggen, ondanks dat ik altijd hetzelfde antwoord geef. ‘Dank je voor de uitnodiging, maar… maar ik heb een relatie.’

‘O,’ is het enige dat hij zegt, waarna hij zich wat beduusd in zijn mooie, zwarte haren krabt. ‘Dat wist ik niet. Niet zo vreemd uiteraard, want we kennen elkaar niet, maar op een of andere manier…’

Ik knik en glimlach. Hoewel teleurstelling zijn gezicht domineert, glimlacht hij terug. Even is het stil. Dan wenst hij me nog een fijne dag en ik hem. Na enkele stappen, draai ik me om en roep hem. We lopen naar elkaar toe. ‘Sorry. Ik heb geen relatie. Wel gehad. Maar dat is niet zo fijn geëindigd. Daarom ben ik nog niet toe aan een nieuwe. Ik besef dat je me alleen uitvroeg voor een drankje, maar ook daar ben ik nog niet aan toe. Ook omdat ik geen valse verwachtingen wil wekken.’

‘Wat vervelend voor je dat de relatie vervelend is geëindigd. Dank je voor je eerlijkheid. Maar op een dag, als je daar weer aan toe bent, zou samen wat drinken dus wel een optie voor je zijn?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat kan ik nu niet zeggen.’

‘Zal ik je anders mijn telefoonnummer geven?’

Terwijl een ander antwoord op het puntje van mijn tong ligt, knik ik.

‘Heb jij een pen?’

Ik ga in mijn schoudertas op zoek en geef hem even later een pen.

‘Heb je misschien ook een blaadje?’

Ik trek een gezicht, waardoor hij moet lachen, en ga tevergeefs op zoek.

‘Misschien op je hand?’

Ik houd mijn handpalm voor hem omhoog en hij schrijft er een nummer van een mobiele telefoon op. Eronder komt zijn naam. We glimlachen naar elkaar en nemen voor de derde keer afscheid. Ditmaal doet hij dat niet weifelend. Ik ben wel weer kortaf.

We lopen weg van elkaar. Ik gluur over een schouder en zie dat hij naar mij omkijkt. Daarna houd ik mijn blik strak voor me op het pad gericht. Nog voordat ik bij de brug over St. James’s Park Lake ben, zijn mijn ogen met tranen gevuld en heb ik het grootste deel van het telefoonnummer met wat spuug van mijn handpalm geveegd.

HOOFDSTUK

9

HEDEN

Bassett, Southampton

Het is werkelijk een zalige douche. Daarom is het besluit om er nog wat langer onder te blijven snel genomen. Ik was mijn haar voor de derde keer. Daarna is mijn lijf opnieuw aan de beurt. Nadien blijf ik een poos in gedachten verzonken onder de waterstralen staan. Afgelopen uren flitsen door mijn hoofd. De beelden doen me zuchten en laten mijn schouders op en neer bewegen. Het begin was veelbelovend, maar het kan niet altijd feest zijn, blijkt vandaag maar weer. Aan mij lag het in elk geval niet. Dat is zeker.

Met tegenzin stap ik uit de douchecabine. Voor de grote spiegel droog ik me op mijn dooie akkertje af. Mijn handdoekdroge haar breng ik met de vingers van beide handen in model. Misschien moet ik het nog iets bijpunten. Misschien ook niet. Want waarom zou ik iets veranderen aan wat perfect is? Ze houden allemaal van mijn lange haar, van de natuurlijke slagen die tot halverwege mijn rug golven. Helemaal als ik het quasinonchalant iets voor een oog laat hangen, zoals nu.

Nog meer houden ze van mijn lijf: 1 meter 82 aan pure wellust en geilheid, grote tieten met dikke, altijd priemende tepels, een strakke buik die met een zinnenprikkelende glooiing in een gladgeschoren schaamheuvel verdwijnt, vlezige heupen, een malse reet en goedgevormde benen waar geen eind aan lijkt te komen. En natuurlijk niet te vergeten: de allermooiste en allerlekkerste kut van de wereld.

Mannen en vrouwen, jong en stokoud; ze vallen allemaal voor mijn lijf. Begrijpelijk uiteraard, maar soms verbaas ik me nog weleens over de snelheid waarmee dat gebeurt. Op straat, in de trein of metro, in een winkel, een pub, bij een oversteekplaats of in een park, zelfs wanneer ik aan het liften ben en voorovergebogen in de deuropening van een auto sta, zie ik al na luttele seconden in de ogen van wildvreemden dat ze fantaseren hoe ze hun gezicht tussen mijn tieten begraven, hun vingers in het vlees van mijn heupen en reet drukken, met hun handen over mijn lijf dwalen en dromen dat ze tussen mijn benen worden opgesloten. Op het moment dat ze in de gaten krijgen dat het wat mij betreft niet bij een fantasie hoeft te blijven, zijn ze als was in mijn handen. Stuk voor stuk zijn ze dan bereid om alles op het spel te zetten. Werkelijk alles. Zelfs hun leven, al ontdekken ze dat natuurlijk pas op het allerlaatst.

Als ik door de jaren heen iets heb geleerd, dan is het wel dat geilheid bij zowat ieder mens een goed functioneren van het verstand aantast. Blijkbaar kunnen beiden niet gelijktijdig naast elkaar bestaan. Natuurlijk zijn er zo nu en dan van die paranoïde sukkels die een extra zetje nodig hebben, maar dan volstaat doorgaans een geile opmerking gevolgd door een hitsig glimlachje met mijn heftig roodgestifte lippen om ze alsnog over de streep te trekken.

In tegenstelling tot al die mannen en vrouwen die ik door de jaren heen in mijn web heb gevangen, word ik niet geil van hun lijven. Die doen me totaal niets. Wie wordt er wel geil van een kerel met hangtieten en genoeg haar op de rug om een tapijt van te knopen, van theezakjes als tieten, een schaamdriehoek die meteen onder de navel begint of een kut die meer weg heeft van een platgewalste mossel? Maar ook mannen en vrouwen met een goed lijf, al zijn die bijzonder zeldzaam is mijn ervaring, doen me niks.

Ik word alleen geil van mijn eigen lijf. Niet zo vreemd natuurlijk. Al op jonge leeftijd had ik een prachtig lijf dat wellust en seks schreeuwde. Anderen zagen dat ook. Het aantal leraren dat ik het hoofd op hol heb gebracht is niet op een hand te tellen. Onder een schoolbankje mijn knieën van elkaar doen, zodat zo’n sukkel vanachter zijn bureau onder de rok van mijn schooluniform kon gluren, zonder dat ik er uiteraard iets onder droeg, volstond om hem acute ademnood te bezorgen. Zo’n beterweter subtiel inkijk geven in mijn bloesje terwijl hij naast mijn tafel stond, was een leuke manier om de kerel het zweet op zijn voorhoofd te doen parelen. In tegenstelling tot mijn leeftijdsgenootjes had ik toen al heel wat lekkers om te laten zien.

Nadat ik mijn haren uit het doucheputje heb gepeuterd en in de plee heb doorgetrokken, loop ik de slaapkamer in. Opnieuw struikel ik bijna over zijn benen. Gelukkig kan ik me op het laatste moment beheersen en blijft een rotschop achterwege. Niet omdat hij die niet heeft verdiend. Hij heeft wel honderd loeiharde trappen tegen zijn smoelwerk en op die kromme leuter verdiend, brom ik in mezelf en plof tegenover hem op de rand van het bed neer. Toch heb ik hem nog geen trap gegeven. Simpelweg omdat de illusie in stand moet worden gehouden. En daar horen onverklaarbare kneuzingen en huidverkleuringen niet bij.

Hoewel hij niet op hem lijkt en hij ook niet met een stuk touw aan de deurknop van zijn eigen kledingkast hing, doet deze sukkel me op een of andere manier toch denken aan meester Balyney. Aardrijkskunde gaf de geilneef. Dom kutvak. Wat boeit het mij nou hoeveel mensen er in Brazilië leven en wat hun voornaamste bron van inkomsten is? Of welke staten de VS heeft en wat hun hoofdsteden zijn? Precies.

Ondanks mijn niet te missen gebrek aan interesse voor het vak wist ik meester Balyney over te halen om mij bijles te geven. Bij hem thuis. En zonder dat iemand dat wist. Even leek het erop dat hij een hartstilstand kreeg toen ik tijdens de eerste zogenaamde les mijn bloes open knoopte. Nog geen maand later was ik het spuugzat en heb hem met zijn eigen riem gewurgd. En dat ging aanzienlijk moeizamer dan ik had verwacht.

Het duurde een eeuwigheid alvorens hij stopte met tegenstribbelen. Daarbij liet hij ook alles lopen: stront, pis en zaad kwamen uit hem alsof iemand de kranen had opengedraaid. Dat verhoogde mijn plezier allerminst. Wat een tyfuslucht, zeg. Toen bleek hij ook nog eens niet dood te zijn. Grapjas. Ik rende terug, ging weer op hem staan en trok de riem om zijn hals, waarvan ik het uiteinde door de gesp had gehaald, zodat ik alleen daaraan hoefde te trekken, opnieuw met al mijn kracht aan. Ditmaal stopte ik echter direct toen hij niet meer spartelde. Het duurde iets langer dan de eerste keer, maar hij kwam inderdaad weer bij. Dat was een leuk leermoment. Ik heb de procedure driemaal herhaald, toen had ik geen zin meer. Bovendien deden mijn bovenarmen pijn van de krachtsinspanning. Nadat ik mijn voet weer op zijn achterhoofd had gezet, ben ik zo lang aan de riem blijven trekken dat ik binnen in zijn hals van alles hoorde kapotgaan. Misschien dat er ook iets gebeurde met zijn nekwervels.

De sukkel die me nu met wijd opengesperde ogen aanstaart alsof hij zich de pestpokken schrikt door een verrassingsfeestje waar hij helemaal geen zin in heeft, heeft het plezier op een andere manier vergald. Hem enkele straten van Southampton Central vandaan, in het zuiden van de stad, aan de haak slaan in een stille straat zonder camera’s, waar veel forensen hun auto gratis parkeren, was kinderlijk eenvoudig. Maar dat is het meestal. Ik ben gewoon tegen de eerste de beste auto gaan staan en wachtte geduldig totdat iemand informeerde of ik hulp nodig had. En de geluksvogel was Oscar.

Na een zogenaamd gezellig gesprek in zijn auto, dat al snel uitmondde in dubbelzinnige en vervolgens ondubbelzinnige opmerkingen, stemde ik in om mee te gaan naar zijn huis in de wijk Bassett. Na wat rollebollen in de vrijstaande villa opperde ik om wat wurgseksspelletjes te doen. En daar had hij meteen oren naar. Met een stuk touw bond ik hem met de hals vast aan de deurknop van een kledingkast. Dat pakte niet helemaal uit zoals hij had gehoopt. Paniekerig riep de sukkel dat ik hem moest losmaken. Logischerwijs deed ik dat niet. Algauw werd zijn vette smoelwerk rood, toen paars, vervolgens donkerpaars, begonnen zijn ogen uit te puilen en hing zijn tong steeds verder uit zijn mond.

Dat verliep dus op rolletjes. Ik wachtte geduldig op het moment dat hij het bewustzijn zou verliezen, om dan snel het touw te laten vieren, zodat hij weer lucht zou krijgen en bij kennis zou komen. Ik had me stellig voorgenomen om te kijken hoe vaak Oscar dat zou volhouden. En toen verpestte hij alles. De vadsige sukkel met zijn kromme leuter. Hoe hij het voor elkaar kreeg, weet ik nog steeds niet, maar in een soort van stuiptrekking veerde hij omhoog en viel vervolgens met een harde klap omlaag. Dat vond zijn nek niet fijn. Door de droge knak wist ik, na alle energie en tijd die ik erin had gestoken, dat er voortijdig een eind was gekomen aan mijn plezier. En bedankt.

Mijn blik valt niet voor het eerst op een commode in de hoek van de ruime slaapkamer. Ik sta op en ga voorzichtig door de laden. Misschien vind ik iets om de illusie te versterken dat de vadsige sukkel om het leven is gekomen door een noodlottig ongeluk tijdens een eenzijdig wurgseksspelletje. Hij is niet de eerste die dat overkomt. En omdat de wereld overbevolkt is met sukkels, zeker ook niet de laatste.

Om te voorkomen dat een overijverige agent een verband gaat zien tussen verschillende moordzaken, omdat dezelfde wijze van doden en wapens zijn gebruikt, de slachtoffers tot hetzelfde geslacht, dezelfde leeftijd- of maatschappelijke groep behoren, in dezelfde stad of streek wonen, wissel ik mijn wijze van doden, maar ook de zogenaamde slachtoffers af. En dat kost me geen enkele moeite.

Ik heb het dus niet voorzien op een bepaald type. Een flink stuk moeten reizen om iemand te vinden, vind ik geen probleem. Zo zie ik ook nog wat van het land. Al is er in Southampton weinig te zien wat de moeite waard is. Verder ben ik geen autist die dwangmatig dezelfde wijze van moorden moet gebruiken. Gelukkig niet, zeg. Hoe doodsaai moet het zijn om keer op keer een leven op dezelfde manier te beëindigen? Ik zou gillend gek worden. Gekker moet ik zeggen. Trofeeën verzamelen, zoals heel wat seriemoordenaars schijnen te doen, doe ik niet aan. Wat moet ik met de tyfuszooi van anderen?

Volgens de FBI is van de bekende seriemoordenaars nog geen negen procent vrouw. Buitengewoon teleurstellend. Emancipatie ligt op haar gat. Zeventig procent van de vrouwelijke seriemoordenaars heeft gemoord om financieel gewin. Voor de centen dus. Bij mijn mannelijke collega’s is dat overigens nog geen dertig procent. Een andere dertig procent moordt vanwege het plezier dat ze daaraan beleven.

Hoewel ik buitengewoon veel plezier beleef aan het moorden, hoor ik toch niet bij die laatste dertig procent, meen ik zelf. Misschien dat de zogenaamde deskundigen dat anders zien. De voorpret is voor mij bijna even belangrijk als de moord zelf: het jagen op straat, in treinen, metro’s, bussen en parken, een sukkel uitkiezen, die verleiden, inpalmen en laten doen wat ik wil. Maar ook de improvisatie als we alleen zijn, hoe ik de persoon zal doden en me nadien uit de voeten maak zonder dat een enkel spoor naar mij leidt, vind ik erg amusant. Ik heb weleens sukkels zonder het verleiden en inpalmen vermoord, maar dat vond ik dus geen kut aan.

Veruit de allerbelangrijkste reden waarom ik al vanaf mijn twaalfde moord, is haat. Bodemloze, onverzadigbare haat. Vanzelfsprekend hebben de personen die ik heb gedood en nog ga doden mij persoonlijk niets aangedaan. Maar het zijn wel mensen die het mogelijk maakten dat mij iets is aangedaan. Om die reden haat ik alle mensen uit de grond van mijn hart. En om die reden wil ik zo veel mogelijk van hen om zeep helpen. Martelen en of ernstig verminken is niet iets waar ik een uitgesproken roes of kick van krijg, maar sommige mensen laten me gewoonweg geen keuze. Eigenlijk is het overmacht. En eerlijk is eerlijk; het is ook beslist geen straf om te doen.

Mijn haat is dus niet gericht tegen een bepaald geslacht of type mens. Bijvoorbeeld tegen mannen met vlassig bruin haar en een dikke pens die me aan mijn vader doen denken, of tegen slonzige vrouwen van rond de veertig met veel overgewicht. Ik heb niets met of tegen een bepaalde haar- of huidkleur, ben niet jaloers op zielsgelukkige stelletjes die het leven leiden dat ik nooit zal hebben. Ook heb ik geen voorkeur voor ouders die hun kinderen verwaarlozen, mishandelen en of misbruiken. Al hebben die laatsten wel een streepje voor.

Veel van mijn collega-seriemoordenaars schijnen wel een voorkeur te hebben voor een bepaald type slachtoffer. Daardoor lopen de meesten van hen uiteindelijk tegen de lamp. Dat zal mij niet overkomen. Mijn moorden zijn nog nooit aan elkaar gelinkt en dat zal nooit gebeuren. Simpelweg omdat er geen gemene deler is. Er is geen rode draad, geen specifieke handelswijze. Geen motief. Er is alleen ogenschijnlijke willekeur. Wanneer ik moord met een mes gebruik ik afwisselend mijn linker- en rechterhand om de schijn te wekken van verschillende daders. Ambidextrie, tweehandigheid, heeft veel voordelen. Ondanks dat heb ik me er best lang over verbaasd dat niemand me tot stoppen bracht. In het begin begreep ik daar niets van, totdat ik begon in te zien dat mensen nog vele malen dommer zijn dan ik al dacht.

Twee jaar lang heeft niemand iets van mij te vrezen gehad, totdat op een heerlijke zomeravond drie sukkels van knulletjes mijn pad kruisten. Dat was erg vermakelijk en deed me beseffen hoezeer ik de ware Nevada had gemist. Daarom ben ik vrij kort erna gaan liften in Highwood Hill, in het noorden van Londen. De sukkel vroeg zich hardop af of het wel verstandig was om bij wildvreemde kerels in te stappen. Wat als ik op een dag de verkeerde tegenkwam? Ik moest zo lachen dat ik bijna mijn blaas had geleegd. Daarna heb ik een mes tot het heft in zijn buik geplant en dat in één beweging horizontaal zo’n dertig centimeter heen en weer en aansluitend omhooggetrokken tot het vlijmscherpe lemmet tegen zijn borstbeen botste. Door zijn blik, ook naar de zooi die uit hem gleed alsof een te volle vuilniszak openscheurde, kreeg ik weer de slappe lach. Ik denk dat ik toen wel wat pis ben verloren.

Ik slaak een opgewonden kreetje als ik achter in de onderste lade hold-up-kousen en een paar strings vind. Misschien van een vriendin. Bij nader inzien kan het niet anders dan dat ze van een hoer zijn. Niemand duikt vrijwillig en voor noppes met deze sukkel tussen de lakens. Ik leg ze op bed en zet in een andere slaapkamer mijn speurtocht voort. Tien minuten later vind ik achter in een kast torenhoge pumps: maat 44. Iemand hield ervan om zijn kromme leutertje in een string te verpakken, kousen over zijn harige benen te trekken en op zeker veertien centimeter hoge hakken door het huis te flaneren. Ik trappel van plezier.

Omdat hij met zijn uitgezakte reet boven de vloer hangt, heb ik hem de string en kousen in een mum van tijd aangetrokken. De pumps zitten de vadsige sukkel als gegoten. Het ziet er allemaal te kolderiek uit, maar het zal de illusie van een ongeluk tijdens een wurgseksspelletje weer wat versterken, helemaal als de politie kan achterhalen dat hij de spulletjes en het touw zelf heeft gekocht.

Ik ga naar een slaapkamer aan de voorkant van de woning en gluur langs het gordijn de straat in waar alleen maar peperdure, vrijstaande huizen staan. Het is aardedonker. Hier en daar branden straatlantaarns. De sterrenhemel is helder en wolkeloos. Het duurt zeker nog vijf uur totdat de zon zich weer zal laten zien. Nu naar Southampton Central vertrekken, toch gauw een wandeling van een uur, is zinloos. Er rijden nog geen treinen naar Londen. Ik besluit om op bed te gaan liggen en over drie uur alles in huis op te ruimen wat de aanwezigheid van een tweede persoon zou kunnen doen vermoeden. Daarna glip ik het huis uit en wandel beschermd door de duisternis naar het treinstation.

Nadat ik beneden een flesje bier heb gepakt en wat blokjes kaas heb gesneden, zet ik kussens tegen het hoofdeinde en ga onderuitgezakt op bed liggen. Het matras ligt heerlijk. Niet te hard en niet te zacht. Het buitenlandse bier en de oude kaas smaken me goed. Tussen mijn voeten door kijkt de vadsige sukkel me nog steeds met een verschrikt gezicht aan, nu alsof hij onthutst is dat ik zonder te vragen drinken en kaas uit zijn koelkast heb gepakt.

Ik schiet in de lach. Wat zou ik zonder dit moeten? Ik zou me werkelijk geen raad weten met een leeg, zinloos bestaan, zonder moois als dit. Niet voor het eerst beloof ik mezelf dat onderbrekingen definitief tot het verleden behoren. Geen pauzes meer van twee jaar. Ook niet van een jaar. Zelfs niet van een maand. Vanaf nu af aan zal ik de rest van mijn leven, tot mijn laatste ademteug of totdat ik word gepakt, blijven moorden. Omdat er niets mooiers is in het leven dan het nemen van een leven.

HOOFDSTUK

10

HEDEN

Reading, Berkshire

Volgens een flyer die ik op het station uit een rek heb gehaald, natuurlijk pas nadat ik had geïnformeerd of ze gratis zijn, want ik ben geen dief, is Reading, een stad met ongeveer 160 duizend inwoners in het zuidoosten van Engeland en zo’n zestig kilometer ten westen van Londen, een levendige, culturele en diverse grootstedelijke stad aan de rivier de Theems en het Kennet & Avon Canal. Verder is er breedsprakig gezemel over bier en koekjes, dat de groeiende kunst- en cultuurgemeenschap de thuisbasis is van het iconische Reading Festival, over een gevarieerd aanbod van pubs en restaurants met onder andere bekende ketens en een grote keuze aan hotels en accommodatie voor alle budgetten, waarvan vele in het autovrije stadscentrum, alles op loopafstand van activiteiten en attracties. Pff.

Laat ik zeggen dat mijn ervaring niet met deze omschrijving strookt. Een ervaring die ik overigens zeer beknopt kan samenvatten. Meer dan een woord van drie letters heb ik niet nodig: K-U-T. Zou ik om een of andere reden uitvoeriger moeten zijn, dan heb ik slechts vier letters meer nodig: M-E-G-A-K-U-T. De levendige, culturele en diverse grootstedelijke stad Reading, aan de rivier Theems en het Kennet & Avon Canal, is zonder twijfel de saaiste kutstad die ik in zeer lange tijd heb bezocht. En dat wil wat zeggen, gezien de vele dorpen en steden waar ik voet heb gezet tijdens mijn uitstapjes door dit mooie kutland vol sukkels.

Ik heb dan ook spijt als haren op mijn hoofd dat ik vanmorgen op het station van Southampton in een opwelling besloot om niet meteen terug te gaan naar Londen, maar eerst nog een andere stad aan te doen. Na lang staren op een kaart viel de keuze op Reading. De negenenzestig kilometer ernaartoe met de trein afleggen, duurde een belachelijke vijf kwartier. Inmiddels ben ik minstens even lang in dit gat dat blijkbaar bekendstaat om zijn bier, kunst en cultuur. En om zijn koekjes. Hopelijk zijn dat andere koekjes dan die ik zonet op dit uitgestorven terras bij de koffie heb gekregen. Een hap Sahara-zand zal minder droog smaken.

Ik slenter nog wat door het centrum, waarbij ik opnieuw alleen maar mensen tegenkom die me geschokt aankijken alsof ik in mijn blote kut rondloop, wat wel zo is, maar wat zij niet kunnen weten. Met tegenzin houd ik het voor gezien. Ik hoopte in Reading het plezier dat de vadsige sukkel me afgelopen avond door de neus heeft geboord goed te kunnen maken. Deze dag is echter, net als gisteren, niet alleen een kutdag, maar ook een pechdag.

Terug op het treinstation koop ik een kaartje. Zoals altijd op openbare plaatsen ben ik in en rond stations, drukke winkelstraten, betaalde parkeerplaatsen en populaire uitgaansgelegenheden alert op CCTV-camera’s. Met dik vijf miljoen camera’s in het land is ze ontwijken ondoenlijk, maar ervoor zorgen dat ik niet goed in beeld kom, in elk geval niet herkenbaar, is goed te doen. Kwestie van bewust zijn waar de camera’s hangen en op de juiste momenten wegkijken, me omdraaien of bijvoorbeeld mezelf in het haar krabben, zodat hand en onderarm voorkomen dat mijn gezicht volledig in beeld is. Veel bewakingscamera’s zijn verouderd en hebben een slechte beeldkwaliteit, heb ik meermaals gelezen. Bovendien worden gemaakte opnames vaak, vooral als ze geen ongeluk of misdrijf bevatten, na twee weken automatisch overschreven door nieuwe opnames.

De treinrit naar Londen Paddington gaat zo’n drie kwartier duren. Het is stil in de coupé. Omdat ik niemand zie over wie ik me zou willen ontfermen, ga ik achterin zitten, waar het leeg is. Ik doe mijn schoenen uit en leg mijn blote voeten op de bank tegenover me. Ondertussen zie ik in mijn ooghoeken naast me op het perron iemand plotsklaps tot stilstand komen. Alsof ik me er niet van bewust ben dat de man me door het raam gadeslaat, frunnik ik wat met mijn decolleté en tieten. Opeens loopt hij door. Kutzooi. Kutdag. Ik zak tegen de rugleuning en zucht. Dan hoor ik achter me in het gangpad iemand langzaam dichterbij komen. De voetstappen stoppen iets achter mijn bank. Ik voel de opwinding verder in me opwellen. Zou het kunnen dat het vandaag toch geen kutdag is?

De man die me zonet vanaf het perron gadesloeg, loopt iets door en doet vervolgens alsof hij verrast is dat ik hier zit. Daardoor en door de wijze waarop hij naar me glimlacht, laat hij me weten wat voor vlees ik in de kuip heb én hoe ik daarmee moet omgaan. De sukkel wenst me een goedemorgen. En ik hem. Nadat hij aan de andere kant van het gangpad een reistas en portfoliomap op een bank heeft neergelegd, neemt hij er tegenover plaats. Ik haal mijn voeten van de bank.

‘Je hoeft ze voor mij niet weg te halen. Blijf lekker zitten zoals je zat.’

Ik leg ze glimlachend terug en kijk door het raam naar een stel op het perron dat met een trolley staat te worstelen. Ondertussen zie ik hem in hetzelfde raam naar mij kijken.

‘Terug naar huis of een dagje Londen?’

Ik kijk hem zogenaamd verrast aan. ‘Een dagje Londen, maar helaas om werk te zoeken.’

‘Laat me raden: je bent een model?’

Onvoorstelbaar, wat een tenenkrommende clichéopening van het gesprek. Om spuitpoep van te krijgen. ‘Dank je voor het compliment. Ik ben kapster. Helaas een kapster die sinds een paar weken werkloos is.’

‘Dat spijt me om te horen. Niks mis met het kappersvak overigens. Je woont in Reading?’

‘Southampton.’

‘En dan zoek je een baan in Londen?’

‘Mocht ik daar een baan vinden, dan verhuis ik naar Londen. In Southampton is niets te vinden. In Reading ook niet. Jij woont wel hier?’

‘Iver. Ongeveer twintig kilometer voor Londen en hemelsbreed nog geen acht kilometer van Windsor Castle. Ik ben enkele dagen bij mijn zoon en de kleinkinderen op bezoek geweest.’

Ik frons mijn voorhoofd. ‘Sorry, zei je nou kleinkinderen?’

Hij knikt.

‘Oké, die zag ik even niet aankomen.’

‘Wat niet?’

Dit is toch zo grappig om te doen. ‘Dat je al opa bent. Onvoorstelbaar.’

Hij glundert als een klein kind op kerstochtend. ‘Dank je. Ik ben overigens Thomas.’

‘Nevada.’

‘Mooie naam. Past helemaal bij je.’

‘Dank je en helemaal mee eens,’ knipoog ik en slaak een aanstellerig kreetje als de trein plots met een schok in beweging komt. We lachen beiden. ‘Ben je een fotograaf of kunstenaar?’ vraag ik en knik naar de portfoliomap op de bank tegenover hem.

‘Tekenaar en schilder. Puur als hobby sinds mijn pensionering.’

‘En wat teken en schilder je zoal, Thomas?’

‘Verschillende onderwerpen, maar mijn passie is zonder meer naakt,’ antwoordt hij opeens met een fluisterstem, terwijl we beiden al niet hard spraken. Ik om een andere reden dan hij uiteraard.

‘Naakt, echt? Wat leuk!’ fluister ik terug.

Hij blikt kort het gangpad in. ‘Wil je misschien wat zien?

‘Natuurlijk wil ik wat zien.’

Thomas staat op en rommelt wat met de portfoliomap. Echt snel bewegen doet hij niet, valt me opnieuw op. Maar dat geeft mij de gelegenheid om nog een knoopje van de jurk aan de bovenkant ongemerkt los te maken. Wanneer hij zich met de map omdraait, haal ik demonstratief mijn schoudertas naast me weg en leg die tegenover me op de bank.

‘Het kijkt wat makkelijker als we naast elkaar zitten.’

De trage sukkel knikt instemmend en neemt naast me plaats. Nadat hij de map op onze benen heeft gelegd, slaat hij die open.

‘Wow!’ roep ik en grijp naar mijn mond alsof ik mezelf wil smoren. Hij lijkt mijn misschien net iets te aangedikte reactie trouwens geen probleem te vinden. Opnieuw glunderend als een klein kind op kerstochtend slaat hij de tekening om. Ik reageer weer enthousiast, alleen nu wel wat zachter en achter mijn vingers. Eerlijk is eerlijk; de tekeningen zijn mooi en levensecht. En dat laat ik hem ook weten met woorden die langer zijn dan drie letters. Hij straalt als de zon die boven het voorbijtrekkende landschap hangt. Terwijl Thomas, net zo langzaam als hij beweegt, de ene na de andere tekening omslaat en ik ze stuk voor stuk aandachtig bekijk, alsof ik ze me wil inprenten, gluurt hij even aandachtig in mijn decolleté. Over het zicht dat hij op mijn tieten heeft, zal hij geen klachten hebben.

‘Werkelijk prachtig,’ zucht ik als hij de map weer dichtslaat.

‘Niet te erotisch?’

‘Kan dat?’ lach ik ronduit onbenullig, terwijl hij opstaat en de map teruglegt waar die lag. ‘Ze zijn zonder meer erotisch, maar daar zal je mij niet over horen klagen. Dat lijkt me ook erg leuk om te doen.’

Hij weifelt kort en gaat dan aan mijn kant van de coupé schuin tegenover me zitten. ‘Het lijkt je leuk om zulke tekeningen te maken?’

‘Ik bedoel model staan voor zulke tekeningen. Ik weet niet of ik dat kan, maar dat lijkt me heel leuk. En erg spannend,’ verklaar ik en leg mijn voeten op de lege plek naast hem.

De trage sukkel heeft moeite om me te blijven aankijken. ‘Je hebt er in elk geval het lichaam voor, als ik zo vrij mag zijn om dat te zeggen. Maar behalve een goed lichaam moet een model ook lef hebben. Het is niet niks om je poedelnaakt te laten tekenen of schilderen.’

‘O, daar zou ik totaal geen probleem mee hebben,’ verklaar ik en gluur over de rugleuning de coupé in, alsof ik me ervan wil overtuigen dat niemand meeluistert. Dan buig ik me naar hem toe. Ook gunstig voor de inkijk. ‘Misschien een beetje gek om nu over mezelf te zeggen, maar ik vind het best spannend om bekeken te worden. Als ik bloot ben, bedoel ik. Ik ben een beetje… Hoe noemen ze dat ook alweer?’

‘Exhibitionistisch?’

‘Ja, dat. Rotwoord. Ik ben dat een tikkeltje, denk ik.’

‘Oké.’ Hij glimlacht en krabt zich in het dunne haar. ‘Is het misschien een idee dat we een keer een afspraak maken, Nevada? We kennen elkaar net een paar minuten, maar ik zou je dolgraag als model willen hebben.’

‘Ben je serieus?’

‘Dat ben ik absoluut,’ lacht hij. ‘Ik wil je er zelfs voor betalen.’

Ik frons mijn voorhoofd. ‘Dat is echt niet nodig. Het is je hobby.’

‘Ook bij een hobby is het van belang om professioneel te werk te gaan. Vooral bij naaktmodellen. Daarom geef ik de voorkeur aan een modellencontract en een vergoeding. Wat dacht je van vijfhonderd pond?’

‘Wat, zoveel?’ reageer ik verrast en kom iets uit de rugleuning.

‘Het lijkt veel, maar voor een paar uur model staan, valt dat mee hoor.’   ‘Oké. Laten we dat dan doen. Zeg maar wanneer, Thomas.’

De trage sukkel doet alsof hij nadenkt. ‘Het zal je vanwege het solliciteren niet uitkomen, maar ik zou dadelijk al kunnen. Ik woon weliswaar in Iver, maar heb vlak bij het station een oude boerderij gekocht en omgebouwd tot atelier. Een andere keer is natuurlijk ook prima.’

‘Je neemt de hobby erg serieus,’ snuif ik vermaakt. Nu doe ik alsof ik nadenk. ‘Ik ga wel een andere keer werk zoeken. Dadelijk is dus prima.’

‘Fantastisch. Dan zeg ik nu meteen een afspraak af die ik vanmiddag met een kennis heb.’ Hij pakt uit zijn broekzak een telefoon en begint met een uitgestreken gezicht te typen. De opwinding blijft echter in zijn ogen glinsteren. Met een brede glimlach kijkt hij me weer aan. ‘Geregeld.’

‘Spannend hoor,’ reageer ik opgewonden.

Plotseling schuift de trage sukkel naar de rand van de zitting en buigt zich naar me toe met een blik alsof hij iets uitermate geheims gaat vertellen. ‘Iver is mooi wonen, Nevada, maar de mensen zijn er allesbehalve ruimdenkend, als je begrijpt wat ik bedoel. Om nare roddels te voorkomen, zou ik liever apart van elkaar uit de trein stappen en ook gescheiden naar mijn atelier gaan. Het ligt op ongeveer tien minuten lopen van het station. Ik realiseer me dat dit nogal merkwaardig klinkt, maar…’

‘Nee hoor, geen enkel probleem, Thomas. Doen we.’

‘Fijn. Ik zal zo een schetsje voor je maken hoe je moet lopen.’

HOOFDSTUK

11

HEDEN

Iver, Buckinghamshire

Het is me nog steeds niet duidelijk waarom hij een schematisch schetsje van de omgeving voor me heeft getekend. Voor iedereen met een IQ hoger dan dat van een marmot waren alleen de aanwijzingen meer dan toereikend geweest. Ik moest het perron aan de linkerzijde verlaten, dan met de loopbrug het spoor over en de weg erachter volgen totdat ik aan de linkerkant een hoge poort zag. De sleutel zou ik onder een steen rechts ervan vinden. Ik kon die in het slot laten. Hij zou de poort afsluiten. Door het onverharde pad te volgen, zou ik vanzelf bij het door bomen en hoge struiken omgeven atelier komen.

Zelfs een blinde zou het dus kunnen vinden. En iemand met één been zou vanaf het station maximaal vijf minuten nodig hebben om hier te komen. Toch wacht ik al tien minuten op de trage sukkel. Maar dat geeft niet. Zonder dat hij dat beseft doet hij me met het ‘voorkomen’ van geroddel een groot plezier.

Hij komt vanachter een rij bomen aangesjokt. Nog voordat hij bij me is, zie ik dat zijn gezicht glanst van het zweet. De sukkel heeft dus niet opzettelijk langzaam gelopen. Als hij het in zijn hoofd haalt om dadelijk in elkaar te zakken door een beroerte of een hartaanval, dan snij ik hem in stukken voordat hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen. ‘Je hebt het gevonden.’

‘Door jouw tekening,’ knik ik. ‘Prachtig hoor. Mooie plek ook.’

Hij haalt glimlachend de deur van het slot en gaat de woning binnen. Na de hal lopen we nog een deur verder. Ik hoef mijn verbazing niet te veinzen. Dit had ik niet verwacht. De ruimte is zo groot dat het niet anders kan dan dat zowat alle binnenmuren van de woning eruit zijn gesloopt om deze oppervlakte te kunnen creëren. Het puntdak is erg hoog en vol houten balken. De vloer is van lichtgrijs beton met een of andere matglanzende laag eroverheen. De buitenmuur is niet van baksteen, maar over de gehele breedte, van de vloer tot zelfs een stuk van het dak, van glas, waardoor het hier even licht is als buiten. Het onbelemmerde uitzicht op een flinke lap gras en bomen versterkt het idee dat we buitenshuis zijn.

‘Wow, dit had ik niet verwacht bij een atelier. Werkelijk prachtig.’

De trage sukkel houdt van complimenten, zie ik niet voor het eerst. ‘Ik zal je een snelle rondleiding geven, zodat je je wat meer thuis voelt.’

‘Ik voel me nu al thuis hoor,’ lach ik, stap uit mijn schoenen en volg hem naar de open keuken met een kookeiland. Daarna neemt hij me langs een sofa, fauteuils en een enorme zitzak mee naar een wand die volhangt met ingelijste tekeningen en schilderijen. Allemaal van blote vrouwen. En vrijwel allemaal in houdingen die in flink wat landen als pornografisch zullen worden gezien. Bij nader inzien in elk land.

Terwijl hij bij enkele van zijn werken een onschuldig verhaaltje vertelt, ongetwijfeld om me gerust te stellen gezien de confronterende houdingen waarin de modellen liggen, knoop ik ondertussen mijn jurk open. Wanneer hij me voor het eerst weer aankijkt, net als ik het laatste knoopje losmaak, halverwege mijn dijen, valt de sukkel abrupt stil.

‘Wat doe je, Nevada?’

‘Ik kleed me alvast uit. Wel zo handig als je me bloot wil tekenen.’

Hij lacht met me mee en kan intussen niet wegkijken van mijn tieten die in al hun glorie te bewonderen zijn. ‘Dat kan dadelijk ook wel. We hebben geen haast. Toch?’

‘Ik heb de rest van de dag tijd.’

‘Fantastisch. Dan fris ik me even op en trek iets aan dat comfortabeler zit. Daarna drinken we wat en kunnen we aan de slag.’

‘Je hebt hier ook een badkamer?’

Hij knikt. ‘Soms ben ik hier dagenlang.’

‘Vandaar het bed.’ Ik kijk naar het vierkante bed verderop in de ruimte. ‘Ik heb nog nooit zo’n groot bed gezien.’

‘Ik ben een erg onrustige slaper en heb de ruimte nodig. Heb ik het trouwens ook gemist dat je je slipje hebt uitgetrokken?’

‘Ik draag nooit een slipje. Ook geen bh trouwens. Ondingen.’

Hij knikt begripvol, maar in zijn ogen zie ik ongeloof.

‘Fris jij je lekker op, dan zet ik ondertussen thee.’

‘Je wil wel doorgaan, nu je deze werken hebt gezien?’

‘Ik kan niet wachten om te beginnen, Thomas.’

Hij komt al pratende terug de ruimte in. De lange broek en het overhemd hebben plaatsgemaakt voor een bermuda van joggingstof en een sportsinglet. Net als ik is hij nu ook blootsvoets. Al na een paar woorden valt hij, net als eerder, stil. Zijn mond blijft wel openstaan. Ook de rest van zijn lijf lijkt verlamd. Ik moet erdoor lachen.

‘Ik heb me toch maar alvast uitgekleed.’

‘Dat zie ik,’ reageert hij bijna onverstaanbaar.

‘Dat vind je toch niet vervelend?’

‘Natuurlijk niet.’

Ik schater het vanbinnen uit. Alsof er op de wereld één hetero-kerel is die daar positief op zal antwoorden. Deze kerel eet zelfs liever zijn linkerhand op dan ja antwoorden op mijn vraag. Mijn onderbuikgevoel vertelt me sowieso al even dat deze kerel meer is dan de doorsnee sukkel. En dat gevoel laat me nooit in de steek. Natuurlijk kan ik dat zo achterhalen door hem nu al te laten zien, en vooral te laten voelen, waarom ik me als een mak schaap naar zijn atelier heb laten lokken, maar ik heb het zo ontzettend naar mijn zin met het kat-en-muisspelletje met hem dat ik mezelf heb voorgenomen om daar voorlopig geen eind aan te maken. Ik glip van de barkruk bij het kookeiland. ‘Ik heb thee gezet.’

‘Zullen we eerst het zakelijke gedeelte afhandelen, Nevada?’

Ik loop terug en ga vlak naast hem staan. Terwijl ik met hem meekijk op een blaadje in zijn hand, duw ik een tiet tegen hem aan. Hij kijkt ernaar alsof mijn tepel onder stroom staat. Ik bied mijn verontschuldigingen aan.

‘Dit is het modellencontract.’

‘Moet ik mijn volledige naam en adres invullen?’

‘Voornaam en een willekeurig adres is prima. Het gaat om het idee.’

Ik vul het contract bij het kookeiland in. Zijn blikken voelen als handen over mijn lijf. Wanneer ik klaar ben, geef ik het blaadje terug. Op mijn beurt krijg ik vijfhonderd pond. Ik bedank hem wel vier keer.

‘Je geboortedatum is ook verzonnen?’

‘Ik ben echt vijfentwintig.’

‘Ik dacht al zoiets. Gelukkig, want voor naaktmodellen houd ik als ondergrens eenentwintig jaar aan.’

We drinken thee in de tuin. De zon is verrukkelijk. Terwijl de sukkel een sigaret rookt, heeft hij de grootste moeite om niet de hele tijd naar mijn lijf te koekeloeren. Wanneer ik hem weer eens zie gluren, kijk ik hem vragend aan.

‘Je voelt je naakt niet ongemakkelijk bij een man die je net kent?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Het is best…’

‘Het is best?’ vraagt hij als ik met praten stop.

Ik grinnik schaapachtig. ‘Het is best spannend.’

‘Spannend op een enge manier?’

‘Op een erotische manier.’

Hij knikt en glimlacht net als ik eerder wat onnozel. Zijn blik schiet weer eens naar mijn tieten. Mijn tepels worden in een oogwenk tweemaal zo groot. Niet om de reden die hij denkt. ‘Ik denk dat je wel iets meer dan een tikkeltje exhibitionistisch bent, Nevada.’

Ik lach met hem mee. Ook een mooi moment om mijn gezicht kort achter mijn handen te verbergen, alsof ik me schaam. ‘Daar lijkt het wel op. Lekker professioneel. Sorry. Heb jij trouwens geen spijt dat je me hebt gevraagd om model te staan, nu je me bloot ziet?’

Zijn voorhoofd fronst zich als een golfplaat. ‘Ben je serieus?’

Ik knik. ‘Met een jurk aan is toch anders.’

‘Je hebt het mooiste lichaam dat ik ooit heb gezien.’

Mijn blik gaat door de ruiten naar de wand met de vele tekeningen en schilderijen. ‘Dat kan ik me haast niet voorstellen na al die meiden die model voor je hebben gestaan.’

‘Geloof me: je hebt een perfect lichaam.’

‘Je vindt mijn borsten niet te groot?’

‘Ze zijn inderdaad groot, maar niet te. Ze passen helemaal bij je. Ze maken je tot de prachtige, unieke jonge vrouw die je bent.’

Wat een geleuter, denk ik glimlachend, en vraag me af of dergelijke opmerkingen eerder bij andere vrouwen hebben gewerkt. Binnen aan de wand hangen tientallen antwoorden, ingelijst en wel. We gaan naar binnen.

‘Zullen we met een tekening beginnen, Nevada?’

‘Wat jij wil. Jij bent de baas.’

Die opmerking vindt hij niet vervelend, zie ik aan hem.

‘Dan wordt het eerst een tekening. Of twee. Vervolgens pauzeren we en daarna maak ik een olieverfschilderij van je.’

‘Spannend. Zeg maar waar en hoe je me wilt hebben.’

‘Laten we beginnen met de zitzak,’ stelt hij voor, alsof hij dat ter plekke verzint. ‘Omdat het de eerste keer is dat je model staat, laat ik de pose aan jou over. Wellicht zit er tussen mijn eerdere werk een pose die je aanspreekt. Kies iets waarbij je je prettig voelt. Dan pak ik mijn spullen.’

Nadat hij de zitzak, waar makkelijk twee personen op passen, naar de raamzijde heeft gesleept, verdwijnt hij naar de andere kant van de ruimte. Ik doe alsof ik tussen de ingelijste tekeningen op zoek ben naar de houding waarbij ik me ‘prettig’ voel. Die had ik al na vijf seconden gevonden. De trage sukkel zal in zijn sas zijn met mijn keuze. Als hij weer naast me komt staan, wijs ik de tekening aan.

Hij heeft geen tel nodig voor een reactie. ‘Goede keuze, Nevada.’

Nadat hij me heeft geholpen om een grotere kuil in de zitzak te krijgen, gaat hij op een kruk achter een schildersezel zitten. Terwijl de sukkel potloden begint te slijpen, doe ik alsof ik de gekozen houding probeer na te bootsen.

‘Is dit wat?’ vraag ik gespeeld onzeker, terwijl ik op mijn linkerheup en elleboog lig, het onderste been wat gebogen en de voet van het bovenste been plat op de zitzak, zodat de knie in de lucht steekt.

Hij komt ogenblikkelijk achter de schildersezel vandaan. Zijn wangen kleuren tomatenrood van opwinding. ‘Bijna perfect.’

‘Vertel maar wat ik moet veranderen.’

‘Als het kan de voet van het onderste been iets meer naar links en de voet van het andere been iets meer richting je achterwerk.’

Ik snap precies wat hij wil, toch doe ik het net iets anders. ‘Zo?’

‘Bijna.’

‘Verschuif jij ze maar zoals jij het wil.’

‘Lichamelijk contact met het model is eigenlijk niet gebruikelijk.’

Het scheelt niet veel of ik had het uitgeproest. Ik moet toegeven dat hij lang in zijn rol blijft. Lovenswaardig. Tegelijkertijd bevestigt dit mijn onderbuikgevoel. ‘Als jij het tegen niemand zegt, zal ik dat ook niet doen,’ knipoog ik.

Lachend knielt hij voor de zitzak neer. Eerst wordt mijn linkeronderbeen iets verschoven, dan plaatst hij mijn rechtervoet dichter bij mijn reet. Het is bijna aandoenlijk hoe hij met zijn blikken mijn kut, waar door het glas heen een zalig warm zonnetje op schijnt, zorgvuldig vermijdt. Alsof hij dadelijk vanaf de kruk daar niet pal tegenaan zal kijken.

‘Lig je goed?’ informeert hij nadat hij als laatste mijn rechterarm onder mijn tieten heeft gelegd.

‘Heerlijk.’

Hij weet niet hoe snel hij op de kruk moet gaan zitten. Al een tel later klinkt het gekras van een potlood op papier. Het is opmerkelijk hoe geconcentreerd hij bezig is, alsof het voor hem alleen gaat om het vastleggen van vrouwelijk naakt. Natuurlijk zie ik zijn blikken veelvuldig tussen mijn benen gaan, maar altijd met een serieus gezicht. Dat kan alleen maar betekenen dat onder het mom van kunst mij bloot zien niet het einddoel is. Door die conclusie sta ik nog meer op scherp. Wat nog steeds niet betekent dat ik van plan ben om snel een eind te maken aan deze situatie. Daarvoor heb ik het nog veel te veel naar mijn zin.

De trage sukkel heeft volkomen gelijk: ik ben wel iets meer dan een tikkeltje exhibitionistisch. Wat hij niet weet, is dat ik de levende definitie ben van exhibitionisme. Ik gebruik het tonen van mijn lijf als aas. En dat is geen noodzakelijk kwaad. Dat doe ik met buitengewoon veel plezier. Ik kan daar oprecht van genieten. Niet alleen van de bewonderende en geile blikken, maar ook van de geschokte. Soms geniet ik daar zelfs nog meer van. Vreemd eigenlijk. Vroeger, in mijn meisjesjaren, vond ik het juist vreselijk als wildvreemden naar mijn naakte lijf keken.

HOOFDSTUK

12

HEDEN

Iver, Buckinghamshire

‘Klaar!’ roept hij opgewekt.

‘Nu al?’ reageer ik verbaasd.

‘Ik ben al meer dan een uur bezig.’

‘Wat? Het lijkt een kwartier geleden dat we zijn begonnen. Mag ik het al zien?’

Hij gebaart dat ik kan komen. Een paar tellen later sta ik naast hem. Ik slaak een kreetje en grijp mijn mond vast. ‘Niet normaal; het lijkt wel een foto, Thomas! Het licht op mijn borsten en… en tussen mijn benen is werkelijk prachtig. Alsof je alles kan aanraken. Wat een talent heb jij, zeg!’

De trage sukkel glundert weer als een snotaap. ‘Pauze?’

‘Eerst nog een tekening?’

Ditmaal kiest hij de ‘pose’. Kakwoord. Geen verrassing dat hij me in een houding dirigeert waarbij hij nog beter zicht heeft op mijn kut. Op de zitzak laat hij me op mijn knieën en schouders liggen, zodat mijn reet hoog de lucht in steekt. Uiteraard moeten mijn benen een flink eind van elkaar. Voor het ‘kunstzinnige’ moet ik mijn armen gestrekt naast me neerleggen. Het is eveneens geen verrassing dat hij met de schildersezel en kruk recht achter me is gaan zitten.

Hoewel het een erg geil idee is dat hij zowat in mijn kut kan kijken, is het wel een probleem dat hij steeds vaker opstaat en dan om me heen loopt en zelfs verderop in de ruimte iets doet, zonder dat ik kan zien wat. Misschien pakt hij dadelijk ongemerkt een stroomstootwapen, bijvoorbeeld die in mijn schoudertas, en wordt het plots zwart voor mijn ogen, totdat ik bijkom en mijn armen en benen geen millimeter kan bewegen, omdat ik vastgebonden ben. Wanneer hij in korte tijd voor de derde keer opstaat, besluit ik dat het genoeg is geweest.

Ik kom met een luide steun omhoog en sta in een ommezien op mijn benen, terwijl ik met mijn reet naar hem toe blijf staan.

‘Wat is er?’ roept de sukkel geschrokken. Het volgende moment duikt hij naast me op. Ik draai me iets van hem weg, maar zorg ervoor dat hij mijn hand op mijn kut wel blijft zien. Ondertussen houd ik mijn bovenbenen stevig bij elkaar, alsof ik nodig moet pissen. ‘Heb je ergens pijn? Of moet je plassen?’

Ik schud mijn hoofd en zwijg nog enkele tellen. ‘Ik heb geen pijn en moet ook niet plassen. Ik moet wel even pauzeren, Thomas.’

‘Had dan gezegd dat je niet comfortabel lag.’

‘Dat is het niet.’

‘Wat wel dan?’

Ik zeg weer even niets. ‘Dat durf ik niet. Ik… ik schaam me ervoor.’

‘Vertel het alsjeblieft. Ik wil niet dat de eerste keer model staan een rotervaring voor je wordt.’

‘Niet lachen als ik het vertel.’

‘Natuurlijk niet.’

‘Zo liggen terwijl… terwijl je alles van me kon zien, begon steeds… hoe zeg ik dat? Begon steeds fijner te worden. Toen begon alles te… te gloeien en vervolgens te tintelen, beneden bedoel ik, tussen mijn benen.’

Zijn ogen worden groter dan ze ooit zijn geweest.

‘Dat getintel werd zonet ineens zo heftig dat ik dacht… je weet wel.’

Hij knikt begripvol.

‘Ik denk dat ik nog veel meer exbi… exhibi…’

‘Exhibitionistisch.’

‘Ik ben dat nog veel meer dan ik dacht. Ik schaam me werkelijk kapot. Jij gaat zo professioneel te werk en dan doe…’

‘Welnee, geen enkele reden om je te schamen, Nevada. Je ging gewoon helemaal op in de erotiek van de pose. Dat heb ik vaker meegemaakt.’

‘Meen je dat?’ hap ik vlug toe om te voorkomen dat ik het uitproest. ‘Andere modellen hebben dat dus ook gehad?’

‘Zeker. Je bent niet de eerste die dat overkomt en ongetwijfeld niet de laatste. Maak je er niet druk om.’

‘Gelukkig,’ zucht ik en zie hem naar mijn hand kijken die ik nog steeds op mijn kut gedrukt houd. ‘Ik moet even naar het toilet.’

‘Dus toch ook plassen.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik ben kletsnat. Van… van opwinding bedoel ik… Als ik mijn hand weghaal, loopt het uit me.’

Het lijkt erop dat hij iets wil zeggen, maar ik denk dat hij even geen woorden weet om te reageren. Vanbinnen gier ik het uit van plezier. Nadat hij me heeft uitgelegd waar het toilet is, schuifel ik met kleine stapjes en mijn hand op mijn kut de ruimte uit. Op de pot heb ik beide handen nodig om mijn gelach binnensmonds te houden. Terug in de ruimte zie ik twee gevulde wijnglazen op het kookeiland staan.

‘Alles weer goed?’

‘Ik ben weer droog als schuurpapier.’

Hij schatert het uit. De tranen lopen hem bijna langs de wangen. ‘Ik heb de vrijheid genomen om wijn voor ons in te schenken. Even ontspannen. Je drinkt toch wel witte wijn?’

‘Niet te vroeg voor alcohol?’

‘Een glaasje kan geen kwaad.’

Ik knik en reik achteloos naar het glas dat voor hem staat. Hij houdt me tegen en schuift het andere naar me toe.

‘Deze is van jou. Ik heb al uit dit glas gedronken.’

‘Oké,’ glimlach ik, waarna we de glazen klinken. Mijn onderbuikgevoel heeft me dus niet bedrogen. Kunstzinnig naakt is niet het einddoel. Ik zet het glas tegen mijn lippen, zonder deze van elkaar te doen, en kijk ondertussen naar de schildersezel, zodat hij niet ziet dat ik geen slok neem. ‘Lekker. Ik heb je tekening toch niet verknald?’

‘Zeker niet. Hij is bijna klaar. Afwerken kan ik later doen. Daar hoef je niet bij te zijn. We drinken de wijn en gaan daarna verder met een olieverfschilderij. Althans, als je nog verder wil gaan.’

‘Natuurlijk wil ik verdergaan.’ Ik neem zogenaamd weer een slokje. Dan kijk ik omlaag naar zijn bermuda. ‘Als ik het goed zie, ben ik niet de enige die opging in de erotiek van de pose…’

De sukkel kijkt met me mee omlaag naar de vochtige plekken in het kruis van zijn broek en vloekt binnensmonds. Met een eveneens bijna onverstaanbare verontschuldiging verdwijnt hij gehaast de ruimte uit. Wanneer de deur achter hem dichtvalt, pak ik mijn glas en kiep dat leeg in de gootsteen. Daarna spoel ik hem tweemaal razendsnel om en vul het ten slotte met water. Het duurt even totdat hij terug is. De bermuda is van dezelfde stof, maar wel in een andere kleur.

‘Het spijt me echt verschrikkelijk, Nevada. Nu ben ik het die zich kapot schaamt. Dit is zo onprofessioneel.’

‘Helemaal niet nodig. Ik zie het juist als een compliment.’

De sukkel glimlacht, eerst als een boer met kiespijn, maar oprechter als hij me een flinke slok van mijn glas ziet nemen. Hij stelt voor om naar buiten te gaan. Terwijl hij een sigaret rookt en we van de wijn drinken, kletsen we totdat de glazen leeg zijn. Dan gaan we weer naar binnen.

Ik moet nu op een grote fauteuil gaan zitten. Alsof hij niet al vele vrouwen in deze houding heeft geplaatst, aarzelt hij wat vervolgens te doen. En dat doet hij erg geloofwaardig. Stapje voor stapje gaat hij te werk, totdat ik uiteindelijk onderuitgezakt lig, deels tegen de rugleuning en met mijn benen over de grote, met fluweel beklede armleuningen, alsof ik in de onderzoeksstoel van een gynaecoloog klaarlig voor een inwendig onderzoek. Mijn handen moet ik in de nek plaatsen. Dat zal het kunstzinnige zijn. Denk ik. Hij loopt om de fauteuil heen. Zijn gezicht verklapt dat hij tevreden is over het resultaat. Kutkomediant.

Verf wordt gemengd. Ondertussen krijg ik te horen dat ik een seintje moet geven als ik wil pauzeren omdat mijn voeten tintelen. Ik knik en vertel hem maar niet dat nu iets anders al tintelt.

Het schilderen begint. Opnieuw doet hij dat met veel concentratie. En dat veinst hij niet. Hij ervaart het met olieverf vereeuwigen van een naakte vrouw, ook al ligt ze er als een sloerie bij, als een intense creatieve bezigheid. Mijn ervaring is anders, maar zeker niet minder diepgaand.

‘Sluit gerust je ogen, Nevada,’ zegt hij na een poosje. ‘Als ik ze ga schilderen, zeg ik het wel. Ik geloof overigens niet dat ik ooit zulke felblauwe ogen heb gezien. In het zonlicht lijken ze net edelstenen. Prachtig.’

‘Dank je. Hopelijk val ik niet in slaap. Ik ben ineens zo moe.’

‘Geen probleem hoor. Zolang je maar niet anders gaat liggen.’

Ik lach met hem mee en doe mijn ogen dicht. Minuten later open ik ze tot minieme spleetjes en gluur langs de wimpers. De sukkel is nog steeds ingespannen bezig op het schilderdoek. Wat wel anders is, is dat hij met zijn vrije hand zijn leuter door de joggingstof heen masseert. Echt een complete verrassing nadat hij had verklaard dat ik mijn ogen kon sluiten. Ik moet me inspannen om niet te gaan lachen.

‘Pff,’ zucht ik en open knipperend mijn ogen. Voordat ik aan het zonlicht ben gewend, heeft hij zijn leuter losgelaten. ‘Ik geloof dat… dat de wijn niet zo goed valt. Ik heb… de grootste moeite om wakker te blijven.’

‘Zoals ik al zei, Nevada: geen probleem. Geef gerust toe aan de slaap.’

‘Oké. Maak me… wel direct wakker… wanneer je klaar bent. Maar ook als ik… als ik in mijn slaap anders ga liggen.’

Hij knikt. Ik sluit mijn ogen. Niet veel later laat ik met mijn ademhaling weten dat ik slaap. Af en toe maak ik een mummelend geluidje. Toch gebeurt er van zijn kant niets. Minutenlang is het muisstil in de ruimte. Soms hoor ik hem zachtjes rommelen met het schilderspalet of een steekmes.

‘Nevada?’

Hij zegt mijn naam nog een paar keer. De laatste keer een stuk harder. Als ik nog steeds niet reageer, hoor ik hem opstaan. Bijna geruisloos knielt hij voor me neer. Opnieuw zegt de sukkel mijn naam. Aansluitend geeft hij mijn voet een zacht duwtje. Dan streelt hij die vluchtig. Vervolgens iets nadrukkelijker. Gelukkig kan ik tegen kietelen. Opeens zitten twee van mijn tenen in zijn mond. Hij zuigt voorzichtig aan ze, waarschijnlijk om te kijken of ik alsnog wakker word. Uiteraard gebeurt dat niet. Nu begint hij te zuigen alsof hij mijn voet vacuüm wil zuigen. Ondertussen vindt zijn hand mijn kut. Ik kreun binnensmonds. De aanrakingen en het zuigen stoppen abrupt. Mijn tenen glippen uit zijn mond.

‘Ben je wakker, Nevada?’

Wanneer ik met een zacht, tevreden zuchtje reageer, grinnikt hij.

‘Je bent zo’n naïef en dom sletje. Maar wel een erg lekker en geil sletje, met verrukkelijke prammen en een prachtig, soppend gleufje. We gaan samen lekkere spelletjes doen waar niet alleen je gleufje van gaat tintelen, maar je hele hoerige lichaam.’ Hij begint aan mijn voetzool te likken: het puntje van zijn tong gaat van de hiel traag omhoog naar de tenen, dan weer omlaag en vervolgens weer omhoog. Hij kreunt er zacht bij.

‘Lig… lig ik verkeerd, Thomas?’

Het likken stopt acuut. Langs mijn voet zie ik dat zijn ogen er zowat uitvallen. Zijn lippen bewegen, maar woorden blijven uit.

‘Lag ik verkeerd, dat je me… wakker maakt? Of ben je al klaar?’

‘Ik… ja, je verschoof wat in je slaap,’ herpakt hij zich enigszins. De glimlach erna is wel erg slecht uitgevoerd. ‘Ik hoopte je voet terug te kunnen doen zonder je wakker te maken. Sorry.’

‘Geeft niet,’ glimlach ik en trap uit het niets met de hiel van de voet waaraan hij likte keihard op zijn neus. De sukkel valt achterover alsof hij door een trein op volle snelheid wordt aangereden. Ik sta in een oogwenk op mijn benen. Hij ligt languit op de vloer te kermen. Zijn gezicht zit onder het bloed. Er zit een vreemde knik in zijn neusbotje. Als hij afwezig naar me omhoogkijkt, trap ik nogmaals met de hiel van een voet in zijn gezicht. Er breekt weer iets. Misschien hetzelfde botje. Met beide handen in zijn haar trek ik hem omhoog totdat hij op zijn knieën zit. Zijn ogen rollen alle kanten op. Grappig. Terwijl ik naar de trage sukkel glimlach, verweef ik op zijn achterhoofd mijn vingers met elkaar. Dan plant ik mijn knie zo hard mogelijk in zijn gezicht. Opnieuw breekt iets. Hij valt met een doffe klap op zijn rug en blijft bewusteloos liggen.

‘Hoewel het erg hitsig was, is er genoeg gelummeld, Thomas. Nu gaan we echt geile spelletjes doen. Voor jou zal de ervaring anders zijn, maar ik verzeker je dat mijn hoerige lijf van top tot teen zal tintelen.’

Ik grom geïrriteerd en moet me inspannen om de schildersezel geen gooi te geven. Zeker een half uur ben ik al bezig, maar wat op het doek staat heeft nog steeds iets weg van glooiende heuvels. Of zijn het duinen? Het resultaat lijkt in elk geval niet op een kerel die op zijn knieën en gezicht ligt, met de handen achter zich geboeid in de knieholtes. Het is vooral de harige reet die in de lucht pronkt die ik niet voor elkaar krijg. Wie hou ik eigenlijk voor de gek? Geen enkele streek die ik met een kwast op het doek heb gezet, is terug te vinden bij de sukkel op de vloer. Zelfs niet met wat fantasie. Maar goed, ik heb andere talenten.

Hij komt met een schok bij kennis. Onmiddellijk vult gekerm, gejammer en gehuil de heerlijk zonnige ruimte. ‘Zo, je bent er weer.’

‘Je hebt… hebt mijn neus gebroken…’

‘Je mist ook een paar tanden.’

De sukkel probeert kermend naar zijn harige reet te reiken.

‘Ik denk dat je de dildo in je poepgat voelt,’ leg ik opgewekt uit en kniel naast hem neer. Ik pak een paar foto’s van de vloer en houd hem die voor. ‘Ik weet niet zeker welke het is, jullie hebben zo’n enorme collectie, maar ik denk dat het deze is die je helemaal in haar poepgat hebt gepropt. Of is het toch dit meisje? Ik dacht trouwens dat je ondergrens eenentwintig is? Deze meisjes zijn hooguit veertien, vijftien jaar. Ik mag hopen dat je ze het slaapmiddel niet met wijn hebt gevoerd, zoals je dat bij mij wilde doen. Alcohol op jonge leeftijd is beslist af te raden.’

Hij smeekt om het ding uit hem te halen.

‘Tuurlijk, na al die moeite die ik heb gedaan om hem erin te krijgen. Uiteindelijk lukte het wel met twee handen en mijn gewicht te gebruiken. Het verbaasde me trouwens dat je daardoor niet bijkwam. Je poepgat is flink uitgescheurd.’

‘Haal ‘m… alsjeblieft eruit… Het doet vreselijke pijn.’

‘Piep, piep, piep. Hij zit er tien centimeter in. Niet eens voor de helft. Flinke collectie pornofoto’s van meisjes hebben jullie trouwens in de kamer verderop. Het moeten er honderden zijn. Zo niet meer.’

Hij zegt niets. Het enige dat hij doet, is kermen en jammeren. Dan valt zijn blik op mijn mes dat voor hem op de vloer ligt te glimmen. ‘Wat… wat ga je… met het mes doen?’

‘Ik ga je ballen eraf snijden. En later je hele leuter.’

De sukkel verstijft over heel zijn lijf, dan begint hij keihard te janken. En ik keihard te lachen. Tussen de snikken en diepe ademteugen door smeekt hij me om hem te laten gaan en verklaart hij meerdere keren dat hij nooit meer meisjes zal drogeren en misbruiken.

‘Wat je nu overkomt, is niet vanwege die domme kutjes, Thomas. Het is absoluut een extraatje, maar zonder het misbruik had je er nu ook zo hoerig bij gelegen. Je lot was bezegeld op het moment dat je besloot om in de treincoupé tegenover me te gaan zitten.’

Hij begint weer te huilen, helemaal als ik het mes oppak. Als ik achter hem sta, probeert hij weg te komen. Alsof er zelfs maar een kleine kans is dat hij daarin zal slagen. Een mens in doodsangst is zelden een rationeel denkend mens, blijkt maar weer. Het enige dat hem lukt, is onnozel op een zij vallen. Zo amusant.

Ik buig me omlaag en pak zijn behaarde balzak vast en trek die zover mogelijk omlaag. Hij gilt het uit van angst. Met een enkele snelle beweging snijd ik met het vlijmscherpe lemmet de zak los van zijn leuter. Nu begint hij pas echt hard te gillen. Mijn oren gaan ervan piepen. Lachend gooi ik de balzak met inhoud naast zijn hoofd. Het is alsof een zware, natte spons op de vloer wordt neergekwakt. Zijn ogen puilen zowat uit. Dan verliest hij opnieuw het bewustzijn. Ik pak de veter die ik uit zijn schoen had klaargelegd en bind zijn leuter zo stevig mogelijk af. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat hij voortijdig doodbloedt.

Dat hij het bewustzijn heeft verloren, had niet beter kunnen uitkomen, want ik hoor de auto van zijn vrouw komen aanrijden. Het berichtje in de trein aan haar over mij was in telegramstijl, maar daardoor niet minder verhelderend. Zoals hij met haar had afgesproken, heb ik zijn vrouw een kwartier geleden met zijn telefoon laten weten dat ik bewusteloos ben en dat ze kon komen. Uiteraard in dezelfde stijl als de vele soortgelijke berichtjes erboven.

Ik pak mijn stroomstootwapen en de ballen van Thomas. Die laatste gooi ik enkele meters voor de haldeur weer op de vloer, zodat de vrouw die na een paar stappen zal zien liggen. Voordat ze er erg in zal hebben, zal ze ernaast liggen. En dan heb ik twee sukkels om me mee te vermaken.

Thomas en zijn vrouw zijn het schoolvoorbeeld van mensen die me geen keuze laten; ik kan gewoon niet anders dan ze martelen en verminken. Hoewel ik daar dus doorgaans niet buitensporig van geniet, ga ik er nu wel heel veel plezier aan beleven, voel ik. En zoals ik al tegen Thomas zei, heb ik de rest van de dag tijd.

HOOFDSTUK

13

HEDEN

Primrose Hill, Londen

De zomer draait op volle toeren. Het is snikheet. Dat een dik, muisgrijs wolkendek Primrose Hill volledig overdekt, maakt het bepaald niet aangenamer. Al geloof ik niet dat een strakblauwe lucht het nu minder warm zou maken. Misschien minder benauwd en klam, maar elke stap en beweging zou er nog steeds een te veel zijn. Behalve waarschijnlijk voor Elsie en haar vriendin Molly, die al een half uur met elkaar badmintonnen alsof ze een of andere belangrijke finale spelen.

Hun relatie is lastig te peilen. Ze kennen elkaar al vele jaren, maar ik vermoed dat die relatie zich hoofdzakelijk tussen de lakens afspeelt. Niet dat mij dit iets aangaat. Ik vind het gewoon leuk om te zien hoe ze tegen elkaar doen. En dat beiden het zo goed met elkaar kunnen vinden dat ze ook buiten het bed met elkaar afspreken, zoals vandaag in het park. Ik ben alleen meegegaan omdat ik niet weer nee wilde zeggen tegen Elsie. En gelukkig zijn we vanmorgen vroeg hiernaartoe gegaan, want nu nog een badlaken op het gras spreiden, zal erg lastig worden, bij wijze van spreken dan. Voor mij eigenlijk veel te veel mensen bij elkaar, maar in gezelschap van Elsie en Molly is het te doen.

Ik denk dat Molly de ‘badmintonfinale’ heeft gewonnen, aan het gezicht van Elsie te oordelen. Ze ploffen op het badlaken naast dat van mij neer. Molly eist ongeduldig haar prijs op. De kus is niet lang, maar wel heel lief en teder. Zo wordt die ook ontvangen, verklapt Molly’s gezicht nadien. Elsie knipoogt naar mij.

‘Mijn god, meid, trek alsjeblieft die bloes uit. Ik krijg alleen al ademnood door naar je te kijken.’

‘En dan hier in mijn bh zitten?’

‘Ja, graag. Zonder bh mag trouwens ook.’

We proesten het alle drie uit.

‘Je woont om de hoek, Lily. Trek thuis ook een bikini aan.’

‘Ze heeft geen bikini, Molly.’

‘Een badpak dan.’

‘Dat heeft ze ook niet. Ik ken Lily zo’n twee jaar en ik heb haar nog nooit in iets anders gezien dan wat ze nu draagt: een bloes en een rok.’

‘Wat, serieus? En wie heeft nou geen badkleding?’

‘Breek me de bek niet open,’ lacht Elsie. ‘Elke keer als ik…’

‘Iemand een ijsje?’ roep ik als ik naast het veld ineens een ijskar zie.

‘Dat flikt ze nou altijd: alsof ik tegen mezelf klets.’

‘Jij dus geen ijsje, Elsie?’

‘Jawel. Eentje met twaalf bolletjes. Je mag zelf kiezen welke.’

Voordat ik naar de ijskar ga, biedt Molly aan om mee te lopen. Ik laat weten dat het wel zal lukken met drie ijsjes. Elsie krijgt een plagerig duwtje met mijn voet en een knipoog van mij. Ik krijg een knipoog terug en haar voet mist me net.

Inmiddels staat er een flinke rij bij de kar. Ik heb gelijk spijt dat ik iets over ijs heb gezegd. Toch sluit ik aan in de rij. Verderop staart een man naar me. Naar mijn borsten moet ik zeggen. Ik draai me van hem weg en blik het bomvolle park door. Wanneer ik weer voor me kijk, staan er ineens twee meiden voor me die er zonet nog niet stonden. Ik besluit er niets van te zeggen.

Het duurt best lang totdat ik aan de beurt ben. Twaalf bolletjes per ijsje gaat uiteraard niet lukken, maar ik laat de man er wel zoveel mogelijk stapelen. In alle smaken. Wanneer ik heb afgerekend en de drie torenhoge ijsjes tussen beide handen vasthoud, wat maar net lukt omdat ik tegelijkertijd mijn portemonnee onder een bovenarm klem, besef ik dat het niet de vraag is of ik bolletjes ga verliezen op weg naar onze plek, maar hoeveel er zijn overgebleven als ik daar aankom.

‘Ik denk dat je daar wel wat hulp mee kunt gebruiken.’

Hoewel ik zijn diepe stem onmiddellijk herken, schrik ik toch. En dat doe ik nogmaals als ik naar hem kijk. Misschien doordat hij alleen een camouflagebermuda draagt. Zijn gebruinde bovenlichaam maakt in een oogopslag duidelijk dat hij sport. Heel veel sport. Misschien wel fulltime. Door zijn handen vliegensvlug om die van mij heen te doen, kan hij voorkomen dat de ijsjes vallen.

‘Dank je,’ glimlach ik ronduit onnozel.

‘Dat scheelde niet veel, Lily.’

Ik knik en wil wat zeggen, omdat ik niet onaardig wil overkomen, maar ik weet niet wat.

‘Drie ijsjes en ze laten je alleen gaan,’ glimlacht hij.

‘Ze gebruiken me als huissloof.’

Hij lacht aanstekelijk. ‘Geef mij er twee, dan kan jij de andere en de portemonnee vasthouden.’

Ik weifel kort, maar laat hem dan twee ijsjes overnemen. Wat ook nog een riskante onderneming is. Nadat ik de portemonnee in de vrijgekomen hand heb genomen, gebaar ik in de richting waar we naartoe moeten.

‘Hoe is het met je?’

‘Goed,’ knik ik en glimlach aansluitend kort. ‘En met jou?’

‘Ook goed. Je bent mijn naam toch niet vergeten?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik bedoel… nee. Gewoon nee. Callan. Toch?’

Hij knikt en maakt zijn gezicht nog aantrekkelijker met een glimlach.

‘We moeten die kant op,’ zeg ik en blijf vervolgens stilstaan als ik zie dat zowel Elsie als Molly ons staand opwachten. Natuurlijk; ze hebben alles bij de ijskar kunnen volgen.

‘Het lijkt erop dat beide ijsjes hetzelfde zijn,’ zegt Callan als we bij hen zijn aangekomen. Ik knik, waarna hij de ijsjes aan de meiden geeft.

‘Dit is Callan.’

Nadat ze elkaar de hand hebben geschud, kijkt Elsie me heimelijk met grote ogen aan. Ik doe alsof ik het niet zie.

‘Wil jij geen ijs, Callan? Je mag die van Lily wel hebben.’

We lachen. Het was uiteraard een grapje van Elsie, toch bied ik hem mijn ijsje aan. Hij weigert. Ook als ik het nogmaals vraag.

‘Waar kennen jullie elkaar van?’

Callan glimlacht naar mij. ‘Nadat we elkaar hier niet ver vandaan een keer heel kort hadden gezien, liepen we elkaar enkele weken geleden in St. James’s Park tegen het lijf.’

‘Ik zou jou ook tegen het lijf willen lopen, als ik hetero was.’

We proesten het allemaal uit. Ik zie Callan naar me kijken. Elsie ook.

‘Geen zorgen; Lily is de hetero van ons drieën. En heel toevallig een hetero die valt op mannen met halflang zwart haar, donkere ogen, zeg maar het Zuid-Europese type, bij voorkeur met het lijf van een Olympische zwemmer. Zo iemand als jij.’

‘Elsie!’ schater ik en geef haar schouder een zetje, waardoor het ijsje bijna uit haar hand valt. ‘Sorry hoor, ik denk dat Elsie last van de warmte begint te krijgen.’

Callan lacht. Hij kijkt van Elsie en Molly terug naar mij. Het zal hem niet ontgaan dat ik de enige ben die geen badkleding draagt. Zijn blik in mijn ogen is niet opdringerig, maar wel indringend. Ik weet niet waar ik moet kijken. Daarom stort ik me maar weer op mijn ijsje.

‘Ik moet helaas verder. Leuk om met jullie kennis te hebben gemaakt.’ Hij kijkt me met een glimlach aan. ‘Je hebt mijn nummer nog, Lily?’

Ik knik en mijd de blikken van Elsie en Molly. We kijken Callan na totdat hij bij het pad met twee mannen verderloopt. Uit het niets krijg ik een enorme zet. Ik kan maar net voorkomen dat mijn ijsje valt, maar ben wel een bolletje kwijt.

‘We liepen elkaar in St. James’s Park tegen het lijf. Wat? Heb je mijn nummer nog, Lily? Wat?’ roept Elsie, waardoor mensen naar ons kijken. ‘En je zegt niets tegen mij? Godver, Lily.’

Ik moet me inspannen om niet te gaan lachen. Ze is echt nijdig. Dat is begrijpelijk. En heel lief. ‘Het spijt me, Elsie.’

‘En terecht.’ Nadat we zijn gaan zitten, krijgt mijn wang onverwacht een smakkerd. ‘Wanneer heeft hij je zijn nummer gegeven?’

‘Die keer in St. James’s Park.’

‘Dat is weken geleden, vertelde hij. En je hebt nog niet gebeld?’

Ik beweeg mijn schouders op en neer en stort me weer op het ijsje.

‘Ik begrijp het wel: je wacht liever op iemand die er fantastisch uitziet, met zwarte manen, prachtig donkere ogen, een glimlach die zelfs een lesbo als ik in haar buik voelt, een lijf van een atleet, waar het halve park naar staart als hij bijvoorbeeld alleen in een bermuda voorbijkomt. Verstandig. Ik zou ook niet voor de eerste de beste knul gaan die je in een of ander park zijn telefoonnummer in je hand drukt. En zeg alsjeblieft niet weer dat hij te oud is. Anders leg ik je hier direct over de knie.’

Als we zijn uitgelachen, kijkt Elsie me vragend aan. ‘Vertel.’

‘Er valt niets te vertellen.’

‘Is hij de reden dat je de laatste tijd vrolijker bent en beter slaapt?’

Ik haal maar weer eens mijn schouders op. De ware reden vertellen waarom ik opgewekter ben en weer nachtrust krijg, zal onze vriendschap voorgoed tekenen. Waarschijnlijk zelfs het eind ervan betekenen. En ik zou haar geen ongelijk geven. Wie wil nou vriendschap met iemand die beter slaapt omdat ze dat in een kledingkast doet? Haar vertellen dat ik zijn nummer al niet meer had toen ik die dag St. James’s Park uitliep, zal geen invloed hebben op onze vriendschap, maar ze zal erdoor wel ernstig gaan twijfelen aan mijn verstand. En ook daarin zou ik Elsie geen ongelijk kunnen geven.

‘Vind je hem dan niet leuk, Lily?’

Ik aarzel en staar het grasveld over. ‘Jawel.’

HOOFDSTUK

14

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Het was een fijne dag en erg gezellig in het park met Elsie en Molly. Callan even zien, hem horen praten en in zijn ogen kijken, vond ik ook niet vervelend. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik ken hem niet en dat zal altijd zo blijven. Ik zou hem niet eens kunnen bellen als ik dat op een dag toch zou willen. Ondanks dat ik me dus heb vermaakt, vind ik het niet erg dat ik eerder weg moet vanwege meneer Stratford. Nu zijn dochter en haar gezin op vakantie zijn, kijk ik elke dag even bij hem. Ze vroeg om de dag, maar ik ga iedere dag. Het is een kleine moeite en ik doe hem er een groot plezier mee. Op meer dan één manier.

Het is bloedheet op Primrose Hill Road. Niet alleen schijnt de zon er volop, er staat ook amper wind. Het zweet loopt me dan ook over de rug en laat haren in mijn gezicht plakken. De koelte van het portiek voelt als een oase na dagenlang zwerven door een woestijn. Ik blijf dan ook even staan voordat ik de trappen oploop. Op de derde verdieping aangekomen gutst het zweet me zowat van het gezicht. De bloes plakt als een vochtige zeem aan me. Met de sleutel open ik de deur van mijn buurman.

‘Ik ben er, meneer Stratford,’ roep ik, terwijl ik in de gang uit mijn slippers stap.

‘Dat is vroeg, Lily,’ klinkt vanuit de zitkamer.

‘Het is vijf uur, meneer Stratford.’

Mijn buurman zit in zijn fauteuil waar hij het grootste deel van de dag doorbrengt. Zoals altijd staat BBC First op. Het kan niet anders dan dat hij de afleveringen van alle series minstens drie keer heeft gezien. In een oogopslag zie ik dat hij het vandaag een stuk minder benauwd heeft dan gisteren.

‘Warm buiten, Lily?’ lacht hij nadat ik in de enige andere fauteuil ben neergeploft.

Ik blaas demonstratief haar uit mijn gezicht. Tenminste, wat niet aan de huid kleeft alsof het is vastgelijmd. We lachen beiden. ‘Het is bloedheet. Zal ik voor u koken, meneer Stratford?’

‘Je doet al genoeg voor me.’

‘Ik doe het graag.’

‘Oké, maar alleen als je mee-eet.’

‘Afgesproken. Wilt u wat drinken?’

‘Ik lust wel een koud flesje bier. Doe je met me mee?’

‘Doe ik. Daarna ga ik koken.’

Het koude bier smaakt ons beiden. Zoals vaak op dagen wanneer hij minder benauwd is, wil mijn buurman een sigaret roken. Allesbehalve verstandig met zijn astma, maar aan de andere kant begrijp ik meneer Stratford wel. En wie ben ik om hem een van de laatste pleziertjes in zijn leven te ontzeggen? We verstoppen het pakje en de aansteker boven op de kast, zodat zijn dochter Beth ze niet vindt. Niet dat ze haar vader vaak bezoekt, maar als ze dat wel doet en ik ben toevallig hier, dan vraag ik me altijd af waarom ze hem behandelt alsof hij ze niet allemaal op een rijtje heeft.

Zoals altijd steek ik de sigaret aan en neem een trekje om meneer Stratford aan het lachen te maken. Nadat ik ben uitgehoest, geef ik hem de sigaret. En eveneens zoals altijd duurt het even totdat hij is uitgelachen en een trekje kan nemen. Ondertussen haal ik in de keuken een mok met een laagje water. Voor de as.

‘Heb je nieuwe nagellak, Lily?’

Ik kijk met hem mee naar mijn voeten en knik. ‘Mooi?’

‘Heel mooi zelfs. Vrolijk. Zomers. Past helemaal bij je.’ Hij neemt een hijs en aansluitend een slok bier. Dan kijkt hij me nadrukkelijk aan. Ik weet wat hij gaat zeggen. ‘Waarom is zo’n mooie meid als jij nu niet bij een leuke knul? Je moet ze voor het uitkiezen hebben.’

‘Meneer Stratford…’

‘Ik weet dat ik het niet meer zou zeggen, maar ik snap het gewoon niet. En ik vind het zo rot voor je, Lily.’

‘Lief, maar niet nodig. Het is mijn eigen keuze.’

Wanneer mijn glas leeg is, ga ik naar de keuken. Meneer Stratford vraagt of hij whisky kan krijgen. ‘Is dat wel verstandig?’

‘Mijn dochter is op vakantie. Daar moet ik gebruik van maken.’

Ik pak de fles, die we achter de schoonmaakspullen verstoppen, waar zijn dochter of iemand van haar gezin nooit komt, en giet een laagje in een glas. Ik weifel even en giet er dan een flinke scheut bij. Meneer Stratford heeft gelijk: hij moet gebruikmaken van de situatie.

Nadat ik hem het glas heb gebracht, ga ik terug naar de keuken. Vandaag worden het schnitzels, gebakken aardappelschijfjes en snijbonen. Koken kan ik het eigenlijk niet noemen. Meer dan dit zou ik ook niet kunnen. Wanneer alles op het fornuis staat, dek ik de tafel. Ik krijg het er bepaald niet minder warm van. Door de lucht krijg ik steeds meer trek. Meneer Stratford gluurt de hele tijd langs de openstaande deur naar me. Ik doe alsof ik het niet merk. Zoals altijd.

Net als ik wil zeggen dat het eten bijna klaar is, hoor ik plotseling een hoop lawaai in de zitkamer. Ik ren ernaartoe. Meneer Stratford ligt languit op de vloer. Een plant en de bijzettafel, alles wat daarop stond, liggen naast hem. De rollator ligt verderop in de kamer.

‘Meneer Stratford!’ roep ik, ondanks dat hij grinnikt. ‘Heeft u iets?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik wilde je gezelschap houden in de keuken. Bij het opstaan verloor ik opeens mijn evenwicht.’

‘De whisky was toch niet zo verstandig.’ Ik zeg dat ik het fornuis uitzet en zo terug ben. Hem van de vloer omhoog krijgen is niet eenvoudig, vooral omdat ik weinig aan hem heb. Terwijl hij zijn armen om me heen moet houden, probeer ik hem beetje voor beetje omhoog te krijgen.

‘Meneer Stratford…’

‘Sorry, Lily,’ grinnikt hij en verplaatst zijn hand van mijn kont naar de onderrug, waar ik die had geplaatst. Als ik hem zo goed als op zijn benen heb, grijpt hij nogmaals mijn kont vast. Omdat hij dat heel kort doet, zeg ik er niets van. Het zweet stroomt me langs het lichaam. Nadat ik hem in de fauteuil heb gezet, ruim ik de troep op.

Gelukkig is er niets kapot. Er ligt alleen wat aarde van de plant op het tapijt. Ik voel zelfs niets nats, wat betekent dat hij het glas whisky achterover heeft geslagen. Ik haal de stofzuiger. Terwijl ik de aarde opzuig, zie ik hem in mijn ooghoeken met een grijns naar me gluren, zoals vaak als ik bij hem bezig ben. Eigenlijk altijd. Ik zeg er niks van. Naast mijn hulp in de huishouding is dat eveneens iets waarmee ik meneer Stratford een plezier doe.

Wanneer ik klaar ben, berg ik de stofzuiger op en neem hem daarna aan de arm mee naar de keuken, waar hij zittend aan tafel me gezelschap kan houden. En naar me kan kijken. Ik warm het eten op en zet het daarna op tafel. Nadat ik voor hem heb opgeschept en aansluitend voor mezelf, wensen we elkaar smakelijk eten. Wanneer ik zijn blik in korte tijd weer naar mijn boezem zie gaan, ontdek ik dat twee knoopjes van mijn bloes zijn losgeschoten, waardoor ik een flinke inkijk heb. Ik knoop ze direct dicht. Hij grinnikt. Ik trek een quasiboos gezicht.

‘Hoelang waren die al los?’

‘Al tijdens het stofzuigen.’

‘Meneer Stratford…’

‘Waarom verstop je je mooie lichaam, Lily? De halve wereld zou een moord doen voor jouw figuur en maten. En jij verstopt alles.’

‘Ik verstop niks, meneer Stratford. Ik vind het alleen niet nodig om alles te laten zien. Daar voel ik me niet prettig bij. Bovendien draag ik toch een rok. Dat is toch geen verstoppen?’

‘Tot je knieën, niet tot halverwege je dijen of hoger, zoals alle meiden van jouw leeftijd.’

‘Of de meiden die hier weleens komen…’

Hij kijkt me fronsend aan. ‘Dat… dat weet je?’

Ik knik. ‘Het gaat me niets aan, meneer Stratford. Ik weet niet waarom ik het zei. Het spijt me. Laten we verder eten.’

We eten in stilte onze borden leeg.

‘Ik mag dan oud zijn,’ begint hij plots, terwijl ik aan het afruimen ben. ‘Maar ik heb nog wel verlangens en behoeftes, Lily. Daarom laat ik soms een meid komen.’

‘Dat begrijp ik meneer Stratford. Maar zoals ik al zei, gaat het me niets aan. Ik had het niet moeten zeggen.’

‘Ik wil jou er ook wel voor betalen.’

‘Wat… wat zegt u nou, meneer Stratford? Zoiets zeg je toch niet? Alsof ik een van die…’

‘Dat denk ik niet en ik bedoelde het niet rot, Lily. We kennen elkaar al twee jaar, mogen elkaar en we kunnen met elkaar lachen. Je bent een erg lieve meid. En een heel knappe. Met een heel mooi lichaam. Ik bedoel dat ik liever geld geef aan iemand die ik mag en die mij mag. Dat maakt het minder… minder zakelijk. En ik ben niet veeleisend. Als je een beetje streng tegen me doet, ben ik al dolgelukkig.’

‘Meneer Stratford, dat wil ik allemaal niet weten!’ roep ik, bedek demonstratief mijn oren en schiet in de lach. Ik ga weer aan tafel zitten en zucht. ‘Ik begrijp wat u bedoelt en het is erg lief wat u over mij zegt, maar ik doe zulke dingen niet. Los daarvan: we schelen ruim vijftig jaar. Bovendien zijn we ook nog eens buren.’

‘Verhuis dan.’

Ik proest het uit.

‘Het spijt me, Lily. Het glas whisky was inderdaad niet verstandig. Ik liet me ook meeslepen door de situatie. De inkijk tijdens het stofzuigen, je lichaam voelen toen je me omhoog hielp.’ Hij zucht en wrijft zich over zijn gezicht. ‘Kunnen we alsjeblieft vergeten dat we dit gesprek hebben gehad?’

‘Dat lijkt me een goed idee,’ knipoog ik.

‘Je blijft toch nog wel langskomen, Lily?’

‘Natuurlijk, meneer Stratford. We hebben dit gesprek nooit gehad, dus morgen ben ik er gewoon weer. Als u zin heeft, kan ik vroeger komen en kunnen we weer naar het park gaan om een stukje te wandelen en in de schaduw op een bankje te zitten.’

Hij kijkt me verrast aan. ‘Zoals ik al zei: je bent een erg lieve meid, Lily.’

Ik aarzel kort. ‘En ik vind het helemaal niet erg dat u naar me kijkt als ik stofzuig, boodschappen opruim of voor u kook, zoals u dat altijd doet.’

Zijn wenkbrauwen schieten omhoog. Ik glimlach.

‘Je vindt het niet erg dat je buurman een oude viespeuk is die graag naar je kijkt?’

‘U bent geen viespeuk, meneer Stratford. En ik begrijp de reden.’

Ik sta op, smak een zoen op zijn voorhoofd en begin aan de afwas. Als ik daarmee klaar ben, ga ik naar huis. Ik verlang naar een lange douche en naar mijn nachtjapon. Daarna ga ik heerlijk schrijven totdat mijn oogleden zwaar worden en ik het leeslampje uitdoe en niet veel later met een voldane en gelukkige glimlach in slaap val. Zoals iedere avond sinds ik weer in een kast slaap. De reden waarom ik de laatste tijd weer opgewekter ben.

HOOFDSTUK

15

14 JAAR GELEDEN

Conwy, Wales

Ik schuif het gordijn iets meer opzij zodat ik verder over Hendre Road kan kijken. De zon staat laag waardoor veel schaduwen op lange monsters lijken. Niet heel lang meer en dan zal ze verdwenen zijn achter de rij bomen voorbij het weiland. Als ik mijn gezicht heel plat tegen het raam houd kan ik soms wat van een zonsondergang zien. Ik ga op mijn knieën zitten en verrek bijna mijn nek om een lange sliert overvliegende eenden zo lang mogelijk te kunnen blijven zien.

Met een zucht zak ik terug op mijn kont. Minutenlang zit ik roerloos, totdat ik met een ruk over een schouder mijn slaapkamer inkijk. De cirkel die wat donkerder is dan de rest van het verbleekte bloemetjesbehang, op de muur recht tegenover het raam, doet me opnieuw zuchten. Ik moet nog wennen dat de klok weg is. Ik vraag me af hoelang dat nog duurt. Het is zeker twee weken geleden dat mama zei dat de klok me afleidde en ze hem weghaalde.

Ik heb een grote slaapkamer. Denk ik. Maar wat heb je aan een grote kamer als er bijna niets in staat? Het bureautje, waaraan ik om de paar dagen een soort van les krijg van meester Cecil of zijn vrouw, of van beiden, onder de plank met de encyclopedie en boeken, en de hoge eiken kledingkast, waar ik het liefst ben, ook om te slapen, zouden samen met mijn bed ook in een kamer passen die de helft kleiner is zonder dat het krap wordt. Maar een grote kamer is wel handig voor andere dingen. Als er meer mensen zijn.

Heel zacht getik onder de plek waar de klok hing, doet me vlug van het bed afgaan en naar de muur stuiven. Ik val op mijn knieën en leg mijn oor ertegenaan. Ik beeldde me het getik niet in. Mijn wangen beginnen meteen te gloeien. Met de knokkel van een wijsvinger tik ik voorzichtig tegen de plek waar ik het getik hoorde.

‘Tik-tik-tik.’

Even is het stil.

‘Tik-tik-tik.’

Mijn ogen vullen zich met tranen en ik tik opnieuw. ‘Tik-tik.’

Aan de andere kant van de muur wordt ook twee keer getikt. Ik doe even niets. Een paar tellen later wordt er vier keer getikt. Ik wacht kort en tik dan ook vier keer. Vanaf de dag dat we hiermee begonnen, bedenken we om de beurt twee keer een serie van tikken. Als dat kon. Meestal kort, zodat de kans dat ze ons horen kleiner is. Ongeveer twee weken geleden, op de dag dat de klok werd weggehaald, bleef het aan de andere kant van de muur ineens stil. Ik kan mijn geluk niet op dat alles goed is.

‘Tik-tik-tik-tik-tik-tik.’

Zes keer. Vlug zet ik mijn knokkel weer tegen de muur. ‘Tik-tik-tik…’

De deur van mijn slaapkamer vliegt met een klap open. Ik spring op en ren naar het bed, maar mama heeft me al halverwege de kamer te pakken. De loeiharde klap met een vlakke hand op mijn achterhoofd laat me voorover struikelen, waardoor ik half op de vloer en half op het bed val. Met haar vingers keihard om mijn bovenarm gesloten, trekt ze me met een wilde ruk op mijn benen. En dat doet ze zo hoog dat ik maar net op mijn tenen kan blijven staan en bijna aan haar hand bungel. Ik kreun het uit van de pijn. Haar ogen spuwen vuur.

‘Wat hadden we goddomme gezegd over het getik?’ schreeuwt ze zo hard dat spuug op mijn gezicht spettert.

‘Het… het spijt me, mama,’ snik ik. ‘Het spijt me heel… heel veel.’

‘Stop die spijt maar in je poepgat, dom kutwijf.’

‘Alstu… alstublieft niet… niet slaan, mama…’

Haar kaken lijken zich iets te ontspannen. ‘Je hebt geluk. Ieder andere dag had ik je helemaal verrot geslagen. De kamer hiernaast is leeg. Je kunt dus kappen met dat achterlijke getik.’

Ik slik mijn tranen weg. ‘Dank u, mama. Dank u. Ik zal… zal vandaag extra mijn… best doen. Ik beloof het. Heel… heel erg mijn best, mama.’

Mijn woorden lijken haar nog meer te kalmeren. Het wit bij haar kaken en neus trekt weg. De vlammen in haar ogen zijn minder fel. Gedoofd zijn ze nog niet. Ik moet dus nog steeds oppassen. Opeens laat ze me los. Ik onderdruk de aandrang om over mijn pijnlijke bovenarm te wrijven. Mama heeft een hekel aan kleinzerige kutwijven. En ik wil geen kleinzerig kutwijf zijn. Want dan krijg ik klappen. Soms ook schoppen.

Het water is niet heel warm. Daardoor weet ik dat mama nog steeds boos is over het getik vanmiddag. Daarom vraag ik niet of de warmwaterkraan iets verder open mag. Niet heel lang meer en dan ben ik gelukkig klaar. Dan kan ik me warm wrijven met een handdoek. Vooral mijn voeten. Die zijn nog bleker dan de rest van mijn lichaam.

‘Ik ben klaar, mama.’

‘Kut en poepgat nogmaals wassen.’

‘Ja, mama.’

Ik was me nogmaals op de plekken die mama wil. Omdat mama geen tel van me wegkijkt, doe ik extra mijn best. Ik denk dat ze tevreden is, anders had ik dat wel gehoord of een oplawaai gekregen. Voor de zekerheid was ik beide plekken nog wat langer.

‘Ik heb mijn kut en poepgat gewassen, mama,’ zeg ik, hoewel ik het geen fijne woorden vind. Maar als ik tut en kont zeg, dan wordt ze weer woest. En dat wil ik niet.

Mama gebaart dat ik uit de douche kan komen. Vanuit de deuropening gooit ze me de handdoek toe. Zonder een tel te wachten begin ik me af te drogen. En dat doe ik met stevige bewegingen, zodat de huid snel warmer wordt.

‘Je haar eerst, achterlijke slet. Anders wordt je lijf weer zeiknat omdat je haar druipt. Goddomme. Hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’

‘Het spijt me, mama.’

Ik begin met de handdoek in mijn haar te wrijven. Het wordt lang en erg dik. De slagen worden ook steeds duidelijker zichtbaar. Ik draai me iets zodat ik in de spiegel kan kijken tot hoever het op mijn rug komt. In mijn kamer heb ik geen spiegel en ik mag niet alleen in de badkamer komen. Ik kreun en veer van schrik iets op mijn tenen op als ik ineens een oplawaai op mijn achterhoofd krijg.

‘Denk je soms dat je met een modeshow bezig bent? Afdrogen en oprotten naar je kamer. Ik ben je lelijke kop meer dan spuugzat.’

‘Ja, mama.’ Ik droog mijn haar en lichaam zo snel als ik kan. Voordat ik klaar ben, sleurt mama me aan mijn bovenarm mee naar mijn slaapkamer en geeft me een zet naar binnen. De deur wordt met een klap achter me dichtgetrokken. Mama loopt de trap af alsof ze haast heeft.

Ik kleed me aan en ga op het houten bankje bij het raam zitten, eerst op mijn billen, maar algauw ga ik in kleermakerszit zitten. Ik kijk over een schouder naar het gordijn, dan voor me naar de deur. Mama is naar beneden. Ik draai me om en trek het gordijn een stukje open. Mijn blik schiet weer naar de deur, dan trek ik het gordijn nog iets verder open.

Het is aardedonker op Hendre Road. De straatlantaarn voor het huis brandt, die een eind verderop knippert. Maar dat doet die al heel lang. In een verte komt een auto aangereden. Ik schiet rechtop. Als die op het kruispunt rechtsaf gaat, ontsnapt een zucht tussen mijn lippen.

Aan de overkant van de straat loopt iemand. Het is meneer Pearce, zie ik een tel later. Het is even geleden dat ik de buurman heb gezien. Ik mag al een poos het huis niet uit. Nog voordat ik kan wegduiken, zwaait hij naar me. Ik aarzel, maar zwaai dan terug. Hij gebaart naar iets. Ik snap niet waarnaar. Dan zie ik hem uit de duisternis ook het schijnsel van de straatlantaarn in lopen. Het is een kleine, wollige bordercolli.

Meneer Pearce gebaart dat ik naar buiten moet komen. Bang dat mama en papa hem zien, gebaar ik vlug dat ik ga slapen. Hij steekt een duim op en loopt verder met het grappige, kleine ding. Ik kijk beiden na totdat ze in de duisternis zijn verdwenen en trek dan het gordijn dicht.

Na een tijdje staren naar de plek waarboven de klok hing, pak ik mijn hoofdkussen en loop naar de kast. Ik open een van de twee deuren, leg het kussen op de bodem en ga erop zitten. Ditmaal trek ik de deur niet helemaal dicht. Niet voor het licht, maar om nog te kunnen horen wat er in huis gebeurt. Ik ga tegen de zijwand van de kast zitten, zet mijn voeten tegen de andere wand, sluit mijn ogen en zucht.

Een auto die in het grind naast het huis stopt, doet mijn ogen opengaan. Hoewel ik geen idee heb hoelang ik hier zit, begint mijn hart direct te bonzen. Misschien heb ik het verkeerd gehoord. Ik ben nauwelijks uit de kast gestapt als beneden in de hal stemmen klinken. Nadat ik de deur heel zacht heb dichtgedaan, haast ik me naar het bed en ga op de rand zitten. Zoals dat moet.

Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar dan hoor ik voetstappen op de trap. Een van de mensen die naar boven komt, draagt schoenen die hard tikken. Mijn hart klopt als een gek. Dan gaat de deur open.

Mama komt als eerste binnen. Ze glimlacht, zoals altijd als er mensen zijn die mij bezoeken. Terwijl ik vlug ga staan, ook zoals dat hoort, komen een meneer en mevrouw de kamer binnen. Zij is heel groot, ook door de mooie schoenen met dunne, hoge hakken. Ze draagt een lange jas die er net als de schoenen heel duur uitziet. De man is een stuk kleiner en heeft een dikke buik, maar dat hebben de meeste mannen die in mijn slaapkamer komen. Hij draagt een grote koffer.

De vrouw glimlacht vriendelijk naar me en praat daarna met mama. Ik kan niet verstaan wat ze zeggen. De man haalt ondertussen spulletjes uit de koffer. Eerst zo’n ding met poten waarop een fototoestel kan worden vastgemaakt. Die heb ik vaker gezien. Hij klapt het uit en schroeft er iets bovenop. Het is een camera om mee te filmen, denk ik. De man kijkt rond in de kamer en zet het ding met de poten vlak voor de kast in de richting van mijn bed.

Voordat mama de slaapkamer uitgaat, kijkt ze me recht in de ogen en dan naar de muur waar de klok hing. Ik begrijp wat ze bedoelt en knipper eenmaal met mijn ogen. Daarna gaat de deur achter haar dicht en hoor ik haar naar beneden lopen. De vrouw praat ondertussen met de man en kijkt door de camera. Ze knikt tevreden, trekt haar jas uit en legt die netjes opgevouwen over de stoel bij mijn bureau. Eronder draagt ze een witte jas die openhangt. Die ken ik van het ziekenhuis toen ik mijn pols had gebroken. Ik moest van mama zeggen dat ik van de fiets was gevallen.

Samen halen de man en vrouw dingen uit de koffer die op het bureau worden neergelegd. Ik kan niet zien wat. Dan draait de vrouw zich in mijn richting en glimlacht. Opnieuw erg vriendelijk. De man doet iets met de camera waarna een rood lampje gaat branden. De vrouw komt met een schrift in een hand naar me toegelopen. Haar hakken tikken op de vloer.

‘Hallo, Lily. Ik ben dokter Edwards.’ Ze geeft me een hand en wijst naar het bed. We gaan samen op de rand zitten. ‘Je moeder heeft ons gevraagd om je te onderzoeken.’

Ik knik.

‘Ben je zenuwachtig, Lily?’ vraagt ze als ze mijn trillende vingers ziet.

‘Een beetje, mevrouw.’

‘Dokter of dokter Edwards.’

‘Sorry. Een… een beetje, dokter.’

‘Goed zo,’ glimlacht ze tevreden. ‘En helemaal niet nodig. De onderzoeken die ik ga doen zijn helemaal niet eng.’ Ze slaat het schrift open en haalt een pen uit de borstzak van de doktersjas. ‘Wat zijn de klachten, Lily?’

‘Hoe… hoe bedoelt u, dokter?’

Ze glimlacht. ‘Waar heb je last van?’

‘Ik heb last van mijn… van mijn tut,’ zeg ik, zoals dat van mama moet, hoewel ze het geen fijn woord vindt. Een tyfuswoord, zegt ze altijd.

‘Dat is heel vervelend. Hoe oud is Lily?’

‘Ik ben tien jaar, dokter.’

Ze krabbelt in het schrift. ‘Dan ga ik je eerst lichamelijk onderzoeken. Daarna zal ik naar je tut kijken. Sta maar op en trek de nachtjapon uit.’

HOOFDSTUK

16

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Ik sluit de deur net zo geruisloos als ik die heb geopend. Daarna gesp ik de riempjes los en trek mijn schoenen uit. Niet omdat ze geluid maken en ik bang ben om mezelf te verraden. De sleehakken lopen geruisloos, zelfs als ik ren. Bovendien is het vermakelijk om soms een gevaarlijke situatie nog spannender te maken door een onnodig risico te nemen, bijvoorbeeld door schoenen te dragen die bij iedere stap mijn komst aankondigen. Tot die categorie behoort de huidige situatie beslist niet. Als ik zonet de voordeur had dichtgegooid en vervolgens het licht had aangedaan, of zelfs met een fanfare en majorettes was binnengekomen, zou er geen enkel serieus gevaar zijn ontstaan. Een kind kan de was doen. Toch heb ik er reuze veel zin in. Ook de kleine dingen in het leven waardeer ik. Af en toe dan.

De reden dat ik mijn schoenen heb uitgetrokken, is de linoleumvloer. Die voelt heerlijk aan mijn blote voeten. Ondanks het nachtelijke tijdstip is het buiten nog flink warm en benauwd. Het stuk wandelen zonet deed daar nog een schepje bovenop. Daarom blijf ik even op de plaats staan om mijn voeten op verkoeling te trakteren. En daar zijn ze dolblij mee.

Door de aardedonkere gang loop ik de zitkamer binnen. De jaloezieën zijn niet volledig dichtgedraaid, waardoor maanlicht en schijnsel van de straatlantaarns naar binnen lekt. Dat maakt het wat eenvoudiger om door de kamer te lopen zonder ergens tegenaan te botsen. Maar ik ga eerst naar de keuken. Ik sterf van de dorst. Het heerlijke koude flesje bier klok ik zonder onderbreking voor bijna de helft leeg. De plakjes kipfilet smaken me ook prima. Terwijl ik door het raam naar Primrose Hill Park staar, verorber ik er drie.

Herinneringen aan de drie knullen doen me glimlachen. Dat was nog eens een leuke zaterdagavond. Ik zal me hun grimassen, toen ik een voor een hun leuters eraf sneed en vervolgens in elk van hen zo’n dertig extra openingen maakte, niet snel meer vergeten. Alhoewel; ik heb geen idee meer welke kleur haar de knul had die ons in de auto van zijn moeder naar Albert Street reed. Bijzonder akelig kereltje trouwens.

Het was een heerlijke bloederige janboel. Waar ik uiteraard op was voorbereid. Daarom had ik me van tevoren uitgekleed. Niet voor niks. Ik droop letterlijk van het bloed. Na lekker te hebben gedoucht, schoot ik in mijn jurk, at een sandwich in de keuken en sloop ten slotte de woning uit. Om te voorkomen dat ze pas over een week of zo gevonden zouden worden, heb ik de voordeur wagenwijd open laten staan.

Terug in de zitkamer valt mijn blik op de ingelijste foto op de bijzettafel. Hoewel ze erg dik is, lijkt zijn dochter Beth op hem. Ik mag het kutwijf niet. Dat had ik al sinds ik haar voor het eerst zag. Voor de kleindochter geldt hetzelfde. Net als haar moeder een zelfingenomen tyfuswicht. Haar vader is het type man waar er te veel van rondlopen: een grote mond bij vrienden, kan geen zin zeggen zonder het woord slet, hoer, tieten, pijpen of neuken te gebruiken, maar thuis vliegt hij als een huissloof voor zijn vrouw en kinderen en haalt hij het niet in zijn hoofd om tegen ze in te gaan. Misschien moet ik op een dag de dochter en haar gezin ook verblijden met een bezoek.

Ik loop verder en ga in de deuropening van de slaapkamer staan. Het is er schemerdonker, waardoor zijn silhouet goed te onderscheiden is. Zijn gesnurk, niet heel hard en dat me doet denken aan een kettingzaag die niet goed op gang komt, laat me glimlachen. Ik knoop mijn jurk aan de voorkant helemaal tot beneden open, stap de kamer binnen en ga in de kleine fauteuil voor het raam zitten. Nadat ik wat omlaag ben gezakt, leg ik mijn voeten op bed, vlak naast zijn onderarm.

Hem met een voet wakker maken, zou logischerwijze de volgende stap zijn. Toch doe ik dat niet. Het is leuker als hij die zelf ontdekt. Uiteraard ga ik daar geen eeuwigheid op wachten, maar hij krijgt wel enige tijd om de ontdekking van zijn leven te doen, ook omdat ik hier eigenlijk best lekker zit.

En die ontdekking doet hij sneller dan ik had verwacht. Nadat hij wilde gaan verliggen, wat niet lukte omdat mijn voeten in de weg lagen, gebeurde er even niets. Dan doet hij nog een poging om op een zij te draaien. Hij mummelt geïrriteerd. Ik lach achter een hand. Opnieuw ligt hij secondelang roerloos, totdat, weliswaar meer slapend dan wakker, zijn hand op zoek gaat naar de reden waarom hij niet anders kan gaan liggen.

Hij vindt in een ommezien een van mijn voeten. Nog steeds meer slapend dan wakker voelt hij eraan. Ik verschuif de ander iets, zodat hij die ook vindt. Van het ene op het andere moment is hij wakker, blijkt door de wijze waarop hij zijn hand wegtrekt en de ruwe schok die door zijn lijf gaat alsof mijn voeten onder stroom staan. Ik proest het uit.

‘Wat… wie… wie is daar?’ roept hij met een kraakstem vol angst.

‘Je natste droom in levenden lijve, Archie.’

Tellen lang is het stil. Door de verduisterende gordijnen achter mij zal hij niets meer zien dan mijn omtrek, maar mijn haarbos zal hem toch op zijn minst bekend voorkomen, lijkt me.

‘Lily?’

‘Je mag me Nevada noemen.’

‘Wie?’ reageert hij aarzelend en reikt naar de schakelaar van het schemerlampje naast het bed.

‘Als ik het licht aan wil hebben, Archie, dan hoor je dat wel.’

Hij trekt zijn hand snel terug. ‘Ik… ik ken geen Nevada…’

‘Zullen we op dit bankje gaan zitten, meneer Stratford?’ zeg ik met een zacht, lief stemmetje.

‘Toch Lily?’

‘Je hersenen werken blijkbaar nog slechter dan je luchtpijp en heupen. Misschien wordt het tijd dat je een aanleunwoning serieus gaat overwegen. Met andere woorden: welk deel van Nevada begrijp je niet?’

‘Maar je… je klinkt als Lily…’ hakkelt hij. ‘Maar Lily noemt me nooit bij… bij mijn voornaam, hoe vaak ik het haar ook heb gevraagd. Ze… ze zegt altijd meneer Stratford.’

Zijn verwarring amuseert me. ‘Doe het licht maar aan.’

Wanneer hij dat heeft gedaan en weer naar mij kijkt, lijkt het alsof hij nu echt een stroomstoot krijgt. Zijn ogen puilen uit en ik hoor hem nog meer naar adem snakken terwijl zijn blik van mijn gezicht omlaaggaat naar mijn naakte lijf in de wijd openhangende jurk. Vooral mijn tieten kunnen op aandacht rekenen. Ik snuif geamuseerd.

‘Wat… wat is dit, Lily? Waarom zit je hier zo?’

‘Als je me nog eenmaal Lily noemt, dan krijg je me toch een paar oplawaaien.’

‘Ik begrijp… ik begrijp het niet.’

‘Wat valt er te begrijpen, ouwe viespeuk?’

De wijze waarop hij me ineens aankijkt, maar vooral hoe hij daarna zijn ogen neerslaat, vertelt me alles over Archie. ‘Dit wilde je toch altijd al zien, ouwe viespeuk?’

Het duurt een paar seconden, maar dan knikt hij. ‘Ik begrijp het… het nog steeds niet. Toen ik van de week vroeg of jij… zei je… En nu ben je hier… zo goed als naakt…’

‘Zal ik dan maar terugkomen als je het wel snapt?’

‘Nee!’ roept hij, amper nadat ik ben uitgesproken.

Ik glimlach. ‘Je buurmeisje is een kuis, preuts trutje dat haar lijf voor anderen verbergt. Nevada is een losbandig, geil wijf dat elke kans aangrijpt om haar lijf te laten zien. Of de ander dat nou wil of niet.’

Ik kan de raderen in zijn hoofd zowat horen knarsen. In zijn ogen zie ik dat hij denkt te weten hoe de vork in de steel zit. Opeens grinnikt hij. Met een effen gezicht informeer ik of ik iets grappigs heb gezegd.

Hij schudt vlug zijn hoofd. ‘Ik had echt en dan ook echt nooit verwacht dat je hier zou opduiken, met nauwelijks iets… Maar ik had het ook nooit achter je gezocht dat je voor zulke spelletjes in zou zijn.’

‘Misschien is dit voor jou een spelletje, ouwe viespeuk, maar voor mij is het bittere ernst.’

‘Het spijt me, Li… Nevada. Ik bedoelde het niet zo.’

‘Dat is beter. Waarom denk je overigens dat mijn voeten daar liggen?’

Zijn ogen schieten naar mijn voeten en weer terug naar mijn gezicht. ‘Omdat ik ze moet masseren?’

‘Dat valt me niet tegen. Zelfs alle werkwoorden zijn correct. Je bent dus nog niet zo seniel als je zonet deed vermoeden.’

Hij knikt, gaat rechtop zitten, wat even rap gaat als stront door een trechter, en begint dan een voet van me te masseren. En dat doet hij niet onverdienstelijk, moet ik toegeven, ondanks dat zijn blik regelmatig naar mijn tieten afdwaalt. Begrijpelijk. Ze zien er ook wel erg appetijtelijk uit in het zachte licht van de schemerlamp. Misschien moet ik het hem wat lastiger maken. Als ik mijn andere been over de armleuning leg, zodat hij nu pal op mijn kut kijkt, bevriezen zijn bewegingen eensklaps.

‘Is er iets, ouwe viespeuk?’

‘Niets… Nevada.’

‘Je vindt mijn kut niets?’

‘Dat bedoelde ik niet.’

‘Wat bedoelde je dan wel?’

‘Je hebt een heel mooie vagina.’

‘Een wat?’

Archie Stratford kijkt me niet-begrijpend aan, totdat hij plots wel begrijpt wat ik bedoel. ‘Excuses. Ik bedoelde dat je een heel mooie kut hebt, Nevada.’

Ik glimlach en zeg dat hij over exact tien minuten mijn andere voet moet masseren. Ook tien minuten. Hij knikt gedienstig en voordat ik mijn ogen sluit, zie ik hem op de wekker naast het bed gluren. Ouwe viespeuk.

Zonder waarschuwing trek ik mijn voet uit zijn handen en kom uit de fauteuil omhoog. Hij schrikt ervan. Ik zeg dat hij uit bed moet komen. Hoewel Archie direct gehoorzaamt, duurt het even voordat hij op zijn voeten staat. Over oud en versleten gesproken. Dat er tussen mij en het bed niet veel ruimte is, maakte het uiteraard niet makkelijker voor hem, maar dat is mijn probleem niet.

We staan zo dicht bij elkaar dat mijn tieten zijn uitgezakte borst schampen. Iedere keer als mijn tepels hem raken, lijkt hij op zijn voeten iets op te wippen. Ik duw mijn onderlijf tegen dat van hem.

‘Je vindt me niet geil?’

‘Jawel, Lily… Godver. Sorry, ik bedoel Nevada. Ik vind je juist heel erg geil. Ik heb nog nooit zo’n mooi lichaam in het echt gezien.’

‘Waarom voel ik dan zo’n triest knakworstje, ouwe viespeuk?’

‘Daar zit al heel lang geen leven meer in.’

Ik glimlach en rek het elastiek van zijn pyjamabroek uit, zodat ik erin kan kijken. ‘Je heggenschaar is al een poosje kapot?’

Archie schiet in de lach. Door mijn blik stopt hij snel.

‘Ondanks dat er geen leven meer in zit, lekt je knakworstje toch flink. Wat een smeerboel. Schaam je je niet?’

‘Jawel, Nevada. Heel erg.’

‘Je gaat dus eerst douchen.’

‘Ja, Nevada.’ Zijn blik gaat naar de rollator die bij het nachtkastje staat.

Ik knik. Weer een bewijs dat ik niet de rotste ben. Wanneer hij eindelijk achter de rollator staat, en ik achter hem, trek ik zijn pyjamabroek in één beweging tot zijn enkels omlaag.

‘Zo, dat loopt wat makkelijker, ouwe viespeuk.’

‘Dank je, Nevada.’

Het duurt even voordat we in de badkamer zijn. Zijn hitzigheid is niet bevorderlijk voor zijn stuurmanskunsten. Maar goed, het was grappig om te zien en we zijn er. Terwijl hij helemaal uit de pyjamabroek stapt, zet ik de douche aan. Daarna zet ik hem onder de stralen en geef de opdracht om zich van top tot teen te wassen. Leunend tegen de deurpost sla ik hem aandachtig gade. Dat brengt onverwacht herinneringen boven. Alleen waren de rollen toen omgedraaid.

‘Leuter en poepgat nogmaals wassen.’

Archie kijkt me aan en moet zich inspannen om niet te lachen.

‘Zei ik iets geks, ouwe viespeuk?’

Hij schudt zijn hoofd vaker dan nodig is en doet wat ik wil. Wanneer hij klaar is, trek ik de jurk uit en spoel hem af. Dat schijnt hij fijn te vinden. Vermoedelijk ook omdat hij mijn naakte lijf nu van top tot teen in helder licht en van dichtbij kan bewonderen. Hij kan zijn ogen er niet van afhouden. Volkomen te begrijpen. Omdat we anders nog een eeuwigheid in de badkamer zijn, droog ik hem af.

‘Mag ik wat zeggen, Nevada?’ vraagt hij terwijl ik de handdoek ophang.

‘Barst maar los.’

‘Mijn complimenten voor hoe je dit doet. Ik weet dat jij het bent, maar de wijze waarop je kijkt, praat, je stem, alles. Het is alsof het onzekere meisje ineens een vastberaden vrouw is geworden.’

‘Dat was het?’

Hij knikt en slaat zijn ogen weer neer.

‘Roep me maar als je op bed ligt.’

‘Mijn ding… leuter doet het niet meer, zoals je hebt gezien, Nevada.’

‘En daardoor doet je tong het ook niet meer?’

Ik kan hem horen slikken. ‘Mag ik je…’

‘Je mag helemaal niets, ouwe viespeuk. Ik ga met mijn kut op je mond zitten en dan merk je wel wat er gebeurt. Of hap je net als de meeste ouwe viespeuken al na vijf seconden naar adem?’

‘De meeste…’

‘Je denkt dat je de enige ouwe viespeuk in Londen bent?’ lach ik.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, ik… ik had alleen niet verwacht dat jij met… Maar ik ontdek vannacht allemaal dingen over je die ik nooit…’

‘En het antwoord op mijn vorige vraag?’ val ik hem in de rede.

‘Sorry. De tong doet het wel, maar door de astma krijg ik het wel snel benauwd. Maar ik ga mijn best…’

‘Lekker boeiend. Als ik het maar naar mijn zin heb. Toch?’

‘Klopt, Nevada.’

‘Nu pyjamabroek aan en als de wiedeweerga naar de slaapkamer.’

HOOFDSTUK

17

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Ik doe de deur net zo geruisloos dicht als ik die bij aankomst opende. Zoals toen glimlach ik nu ook. Ik loop naar de deur ertegenover. Mijn glimlach zwelt nog wat aan, ook door het naambordje. Nadat ik nog een stap naar voren heb gezet, plaats ik mijn hand met de vingers gespreid tegen de deur, alsof ik door het hout heen kan voelen wat zich erachter in het appartement bevindt. Dan sluit ik mijn ogen. Beelden, stemmen, geschreeuw en gebeurtenissen vullen vrijwel direct mijn hoofd, ontroostbaar verdriet mijn hart. Tranen die bijna uit mijn ogen glippen, veeg ik paniekerig weg met de rug van een hand. Met een diepe zucht, ook omdat ik mezelf toestond om emotioneel te worden, en ik wil geen kleinzerig kutwijf zijn, loop ik naar de trap en begin aan de afdaling.

Ik blijf uit de buurt van straatlantaarns en steek Primrose Hill Road over. Bij de dichtstbijzijnde ingang wandel ik het park in, vermijd daarbij opnieuw lantaarns en loop naar een grasveld. Ik trek mijn schoenen uit en wandel verder. De koele, ietwat vochtige sprieten voelen heerlijk aan mijn voeten. Het is nog steeds warm, maar gelukkig wel minder benauwd. Ik kijk omhoog naar de sterrenhemel en zie dat er vanuit het oosten flink wat wolken deze kant op komen. Morgen zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer zo’n prachtige dag worden als vandaag. Misschien was vandaag wel de laatste zomerse dag.

Een meter of tachtig voor het uitkijkpunt merk ik hem voor het eerst op, niet ver van de noordwestelijke ingang van het park. Ondanks de duisternis en de ongeveer honderd meter die tussen ons inzit, zie ik dat hij slentert. Dat verklapt me dat hij niet ergens naartoe onderweg is. Dan kan hij hier alleen maar om één andere reden zijn. Opwinding neemt ogenblikkelijk bezit van me. Moet ik dit als een teken zien dat de goden me gunstig gezind zijn, zoals dat de laatste tijd steeds vaker het geval lijkt te zijn? Ik snuif vermaakt; natuurlijk niet. Er bestaan geen goden. Alleen duivels. Maar dat betekent niet dat ik geen gebruik hoef te maken van een kans die me in de schoot wordt geworpen, ondanks dat ik hier niet wandel vanwege mijn onstilbare honger.

Zonder met lopen te stoppen, blik ik achteloos om me heen. Zover ik kan zien, zijn wij de enigen in het park. Niet zo gek, gezien het nachtelijke tijdstip. Met een blik over een schouder stel ik vast dat de sukkel teleurstellend weinig dichterbij is gekomen. Twintig meter verderop ontdek ik zelfs dat hij stilstaat. Pff, dat heb ik weer: het twijfelachtige of schijterige type. Beiden kan natuurlijk ook. Ik besluit hem een handje te helpen.

Ik ga op het lage muurtje zitten dat het uitkijkpunt voor twee derde omsluit en ook als zitbank kan worden gebruikt. Niet met mijn gezicht naar het centrum van Londen, maar het park in. Ik ben hier dus niet voor het uitzicht, laat ik de sukkel daarmee onomwonden weten. Daarbij kijk ik opzichtig in zijn richting. Ook dat zou toch een overduidelijk signaal moeten zijn, lijkt me. Terwijl ik twee knoopjes aan de boven- en onderkant van mijn jurk losmaak, komt hij weer in beweging. En dat doet hij gelukkig in mijn richting. Eindelijk. Ik zet mijn handen naast me neer en strek mijn benen. Uiteraard met de voeten een stuk van elkaar.

Het lijkt een eeuwigheid te duren totdat hij bij het uitkijkpunt is. De laatste paar meter legt hij schoorvoetend af. Ik heb het gevoel dat de sukkel het ieder moment op een rennen kan gaan zetten. Daarom begroet ik hem en merk op dat het een heerlijke nacht is.

Hij reageert niet. Met geen woord. Wat hij wel doet, is nog wat dichterbij komen. En dat doet hij alsof ik een vuurwerkbom ben die niet is afgegaan en hij twijfelt alsof hij me nogmaals zal aansteken.

‘Zoek je iets?’ vraag ik met een ietwat hese stem.

De sukkel beweegt zijn schouders kort op en neer. ‘Jij?’

‘Ik wel. Hopelijk heb ik dat nu gevonden…’

‘Ik betaal er niet voor.’

Ik schiet in de lach. ‘Kerel, ik ben zo geil dat ik ervoor zou betalen.’

De sukkel doet iets met zijn mond dat voor een glimlach moet doorgaan. En daar blijft het bij. Onvoorstelbaar. Je gaat midden in de nacht naar een park in de hoop je ballen te kunnen legen, en als je dan een rasechte slet tegen het lijf loopt die je daar graag behulpzaam bij is, dan sta je er als een zoutpilaar bij. Tijd dus om zelf in actie te komen. Anders draaien we over een uur nog rondjes om elkaar heen.

‘Zullen we naar die bomen gaan? Daar ziet niemand ons.’

Hij knikt. Ik sta op, pak mijn schoenen aan de riempjes vast en om de lamlendige sukkel alvast een voorproefje te geven van wat hem dadelijk te wachten staat, loop ik rakelings langs hem naar het pad dat naar de groep bomen onderaan de heuvel gaat en schamp daarbij met een tiet zijn bovenarm. Hoewel hij niet reageert, volgt hij me wel onmiddellijk. Dat valt weer mee.

Beneden aangekomen, stap ik het wandelpad af. Hij doet hetzelfde. Na een stukje lopen zijn we volledig omringd door bomen en wat struiken. Daardoor is het een stuk donkerder dan bij het uitkijkpunt.

‘Kan jij op je rug gaan liggen met de broek op de enkels?’ fluister ik hijgerig. ‘Dan maak ik mijn jurk open en kom ik op je zitten.’

‘Waarom helemaal tot de enkels?’

‘Dat vind ik geil,’ grinnik ik.

Terwijl hij doet wat ik voorstelde, zodat hij door de broek op zijn enkels dadelijk niet kan vluchten, mocht de situatie uit de hand lopen, knoop ik mijn jurk open. Zijn leuter heeft er zin in, zie ik. Ik zet mijn tas naast zijn schouder in de aarde en kniel schrijlings boven zijn onderlijf.

‘Wat een enorme prammen heb je,’ hijgt hij.

‘Geil, hè?’ fluister ik en wrijf mijn kut tegen hem op.

De sukkel knikt en kreunt. Dat biedt een ingang.

‘Sst,’ lach ik en leg mijn hand op zijn mond. ‘Anders hoort iemand ons.’

Hij knikt opnieuw. Terwijl ik mijn hand op zijn mond gedrukt houd, duw ik mijn kut weer tegen hem aan. Ondertussen ga ik met mijn vrije hand mijn tas in en sluit mijn vingers om het mes. Glimlachend stoot ik in een snelle beweging het mes onder zijn kin naar binnen. Het vlijmscherpe, tweesnedige lemmet gaat dwars door zijn tong en gehemelte heen. Terwijl ik mijn hand op zijn mond blijf drukken, beweeg ik het mes zo ver mogelijk naar links, dan naar rechts. Hij schokt en trilt onder me, zijn ogen puilen uit. Bloed uit zijn neus en mond baant zich een weg langs en tussen mijn vingers. Zijn leuter heeft er geen zin meer in, voel ik.

Net als ik het mes in zijn keel wil drukken om die van oor tot oor te slopen, hoor ik een auto. Dat kan maar één ding betekenen, aangezien het park alleen toegankelijk is voor voetgangers. Een paar tellen later zie ik tussen bomen door de lichtkegels van koplampen. Ze zijn van een blauw-gele patrouillewagen van de Metropolitan Police. Hij rijdt stapvoets over een wandelpad om vervolgens zo’n dertig meter van ons vandaan tot stilstand te komen. Lekker handig. Wel spannend. Ook omdat iemand onder me nu pogingen begint te ondernemen om mij van zich af te krijgen. Grapjurk. Hoewel de patrouillewagen geen aanstalten maakt om verder te rijden, ga ik een eind maken aan het gespartel. Soms is een gevaarlijke situatie nog spannender maken door een onnodig risico te nemen simpelweg onweerstaanbaar. Nu is duidelijk zo’n moment.

HOOFDSTUK

18

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Ik stop met rennen. Natter dan drijfnat kan ik toch niet worden. Bovendien voel ik mijn benen en voeten al sinds de middag nauwelijks meer en zou het me niet verbazen dat blijven doorrennen voortijdig eindigt met een buiteling en mijn snufferd in een plas. Natuurlijk is de zware bewolking me vanmorgen vroeg niet ontgaan, maar als ik had geweten dat het serieus zou gaan stortregenen, had ik uiteraard een paraplu naar de salon meegenomen. Of ik had in elk geval een jasje aangetrokken. En waarom barstte de regenwolk precies toen ik zonet van de salon vertrok?

Het was een ongewoon drukke dag. Vanaf de opening stroomden de klanten binnen en dat bleven ze doen tot iets voor sluitingstijd, alsof iemand zonder dat aan ons te laten weten in The Primrose Hill Magazine een advertentie had geplaatst met de mededeling dat wassen, knippen, verven en permanenten vandaag halve prijs is. Toch was het ook een fijne werkdag. Op een uitzondering na waren de klanten allemaal te doen. Ondanks dat ben ik er niet rouwig om dat ik vrij ben.

Ik wandel op mijn dooie akkertje Primrose Hill Road in. Een stel in een auto dat voorbijrijdt, lacht me uit. Hoewel ik mezelf niet kan zien, voel ik wel dat ik er lachwekkend uitzie. Mijn haar hangt zwaar als een drijfnatte dweil aan mijn hoofd en in mijn gezicht. De witte bloes en rok zitten als kleddernatte zemen om me heen vastgezogen. Zelfs mijn onderbroek is doorweekt. Met een blik omlaag zie ik dat mijn bh door de bloes heen te zien is. Over gênant gesproken. Mijn blote voeten in de slippers doen vermoeden dat ik als een kind in modderige plassen heb staan springen. Ook daarom doe ik al even geen enkele moeite meer om ze te ontwijken.

Vlak voordat ik de deur van het portiek open en mezelf voor het eerst zie sinds het is gaan gieten, hoor ik mezelf kreunen. Eigenlijk is het meer grommen. Ik kijk tevergeefs of er post is en loop de trap op. Nog voordat ik halverwege de tweede en derde verdieping ben, zie ik een vrouw van rond de vijfendertig met kort rood haar voor mijn deur staan. Ik houd even in en loop dan verder.

‘Kan ik u helpen?’

‘Mevrouw Lily Pennington?’ vraagt ze en moet zich inspannen om niet te gaan lachen.

‘Lach gerust. Anderen zijn u voorgegaan.’

‘Excuses. Het is geen leedvermaak.’

‘Het ergste is dat ik achter die deur een paraplu heb staan.’

De vrouw glimlacht. ‘Mijn naam is DS Hodgson, Metropolitan Police.’

‘Metropolitan Police?’

‘Kan ik even met u praten, mevrouw Pennington?’

‘Lily.’ Mijn hart gaat van het ene op het andere moment als een gek tekeer. Ik knik en open de deur. In de gang twijfel ik wat te doen, stap vervolgens toch uit de slippers en loop met mijn drijfnatte voeten het appartement in. Om me heen hoor ik druppels op de vloer vallen, alsof iemand met de vingertoppen op het laminaat tikt.

‘Kan ik misschien een handdoek voor u pakken?’ klinkt achter me.

‘Dat is niet nodig. Ik ruim het straks wel op. Dank u.’

In de zitkamer gebaar ik dat ze kan plaatsnemen. Nadat ik een lamp heb aangemaakt, haal ik in de keuken vlug een handdoek voor mijn haar. Terug in de zitkamer blijf ik staan. ‘Waarover wilt u me spreken, DS Hodgson?’ zeg ik zo kalm mogelijk. Ik versta mezelf amper door de druppels die in snel tempo van me af vallen, alsof het binnen regent.

‘Misschien wilt u eerst iets droogs aantrekken.’

Ik weifel. ‘Ik ben zo terug.’

In de slaapkamer graai ik een rok en bloes uit de kast en haast me naar de badkamer. Daar ontdoe ik me van mijn kleren, wat nog niet zo eenvoudig is omdat ze nog steeds als een zeem om me heen kleven. Vooral de bloes stribbelt tegen. Als mijn onderbroek en bh ook op de vloer liggen, droog ik me af, wat niet erg goed lukt omdat de handdoek in een ommezien kletsnat is. Ik vind het prima zo. Vervolgens ontdek ik dat ik geen droge onderbroek en bh in de kast heb gepakt. Ik grom. Dan maar de drijfnatte weer aan. Wanneer ik de droge rok en bloes aanheb, keer ik terug naar de zitkamer.

DS Hodgson verwelkomt me met een glimlachje terug. ‘Beter?’

Ik knik en ga tegenover haar zitten. ‘Waarover wilt u me spreken?’

‘Ik heb begrepen dat u voor Archie Stratford zorgt?’

‘Zorgen wil ik het niet noemen. We zijn buren en buren moeten elkaar helpen, ben ik van mening.’

‘Mee eens.’

‘Waarom vraagt u dat? Wat is er met hem?’

‘Wanneer heeft u de heer Stratford voor het laatst gezien?’

‘Hmm… dat was… eergisteren. We zijn samen naar het park gegaan. Daarna heb ik voor hem gekookt, zoals ik dat de afgelopen twee weken heb gedaan. Omdat zijn dochter en haar gezin gisteren van vakantie terugkwamen, ben ik die dag niet geweest. Wat is er dan met meneer Stratford? Waarom al die vragen?’

‘Ik heb helaas slecht nieuws over de heer Stratford,’ zegt DS Hodgson op plechtige toon. ‘Erg slecht nieuws. Zijn dochter heeft hem vandaag dood in bed aangetroffen.’

‘Wat?’ roep ik en grijp naar mijn mond. ‘Meneer Stratford is… echt waar? Wat… wat verschrikkelijk. Hoe… wanneer… wat is er dan gebeurd?’

‘Alles wijst erop dat hij in zijn slaap is overleden. De huisarts is opgeroepen om hem officieel dood te verklaren. Die heeft een natuurlijke doodsoorzaak geconstateerd: een combinatie van een hoge leeftijd, weinig beweging en zware astma. Door de warmte is een exact tijdstip lastig te bepalen, maar vermoedelijk is uw buurman aan het begin van de nacht in zijn slaap gestikt.’

‘Wat erg. Is meneer Stratford nog in zijn appartement?’

‘Hij is enkele uren geleden opgehaald.’

Ik veeg tranen uit mijn ogen en staar voor me uit.

‘U heeft gisternacht niets bijzonders gehoord?’

‘Waarom vraagt u dat?’

Ze antwoordt niet direct. ‘De familie heeft geconstateerd dat de deur niet op slot was. Volgens de dochter deed haar vader de deur altijd op slot als hij naar bed ging.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat weet ik niet. Als ik na het avondeten wegging, deed ik dat. Misschien ben ik dat de laatste keer, de dag van ons bezoek aan het park, na het avondeten vergeten. Daarna is hij niet meer buiten geweest. Dat doet meneer Stratford alleen met mij en heel af en toe met zijn dochter. Deed, bedoel ik. Misschien begrijp ik het niet, maar hij is toch op een natuurlijke wijze overleden? Waarom maken ze zich dan druk over een deurslot?’

DS Hodgson zegt niets, haar blik wel.

‘Ze hadden zich druk moeten maken toen hij nog leefde,’ snuif ik.

Haar dunne wenkbrauwen gaan iets omhoog. ‘Hoe bedoelt u dat?’

‘Mensen zouden geen hulp van buren nodig moeten hebben als ze nog familie hebben.’

‘Helemaal mee eens. Ik weet genoeg,’ glimlacht de vrouw en staat op. Haar blik gaat door de zitkamer, waar alleen een bankje, een fauteuil en een kleine eettafel met twee stoelen staan. Aan geen van de muren hangt iets. Er zijn ook geen planten en ingelijste foto’s. De verlichting bestaat uit de vloerlamp, die nu brandt, en een hanglamp boven de eettafel. ‘Van de dochter begreep ik dat u zo’n twee jaar geleden hier bent komen wonen.’

‘Ik geef niet zo om inrichting, zoals u ziet.’

‘Misschien zie ik hem over het hoofd, maar u heeft ook geen tv?’

‘Ik kijk geen tv.’

Haar wenkbrauwen gaan weer omhoog. ‘Serieus?’

‘Ik kan mijn aandacht er niet bij houden. Ik lees liever.’

DS Hodgson kijkt weer rond in de kamer, op zoek naar boeken.

Niet zo slim van me. Zeg maar gerust mega dom. ‘Na het lezen, breng ik ze meteen naar de kringloop. Ik heb geen boekenkast en kan ze nergens anders kwijt.’

Ze glimlacht en neemt een kijkje bij het raam. ‘Mooi uitzicht.’

Ik ga naast haar staan. ‘Het uitzicht gaf bij de bezichtiging de doorslag. Ik ben ook graag in het park.’ Ik ga dichter bij het raam staan en zie dat politieagenten de ingangen van het park met lint afsluiten. ‘Wordt het park nou gesloten?’

‘Voorlopig in de avonden. Vanmorgen is het stoffelijk overschot gevonden van een man die door een geweldsdelict om het leven is gekomen. Ik was daar toen de meldkamer vroeg om even bij u langs te gaan.’

‘Wat, er is iemand in het park vermoord? U bent van Moordzaken?’

Ze knikt opnieuw.

‘En het is zeker dat hij door geweld…’

‘Ik kan de details vanzelfsprekend niet met u bespreken, maar er is geen enkele twijfel dat een geweldsdelict de doodsoorzaak is.’

Samen lopen we naar de deur. Na een kort afscheid vertrekt de rechercheur. Ik glimlach naar haar voordat ze uit het zicht verdwijnt en sluit dan de deur. Over een natte en glibberige gangvloer ga ik terug naar de zitkamer. Ik doe een diepvriesmaaltijd in de magnetron en ga voor het raam staan. Het regent nauwelijks meer, stel ik snuivend vast. Wat een verrassing.

Een agent praat met een vrouw. Het is mevrouw Walsh. Een dametje op leeftijd dat in het volgende portiek woont. Haar hond is pas overleden. Sindsdien maakt ze de wandelingen alleen. Wanneer ze doorloopt, gaat mijn blik naar de muur in de keuken waarachter het appartement van meneer Stratford zich bevindt.

Ik zal hem missen. De ouwe viespeuk.

Het schrijven lukt niet. Zinnen wellen moeizaam in mijn hoofd op en als ik ze dan wil neerpennen, lossen ze als boter in een hete koekenpan op. Gedachten, beelden en stemmen, maar ook gezichten in mijn hoofd zijn de boosdoeners. Ze vergroten de chaos. Ik moet zingen.

I used to be lunatic from the gracious days

I used to be woebegone and so restless nights

My aching heart would bleed for you to see

Oh, but now

No more, I love you’s

The language is leaving me

No more, I love you’s

Changes are shifting outside the word

No more “I love you’s”

The language is leaving me

No more “I love you’s”

Changes are shifting outside the word

I used to have demons in my room at night

Desire, despair, desire... SOOO MANY MONSTERS!

Oh but now...

Nadat ik het laatste couplet van het lied op zachte toon heb gezongen, veeg ik tranen van mijn wangen. Monsters. Zo veel monsters. Ik ben zelf ook een monster.

Plotseling moet ik denken aan de man die vandaag in het park is gevonden en door een geweldsdelict om het leven is gekomen, zoals DS Hodgson dat omschreef. Nog geen tel heb ik me afgevraagd wat zijn leeftijd is en of hij een vrouw en kinderen achterlaat. Een mens, met alleen nog een verleden, met familie en vrienden, vermoedelijk geliefd en liefhebbend, met behoeftes, verlangens en dromen; een leven dat abrupt in een park op een gewelddadige wijze tot een eind is gekomen en ik sta geen moment stil bij de leegte en het verdriet die zijn dood bij anderen veroorzaakt. Ik ben een monster.

Ik doe een nieuwe poging om een alinea op papier te krijgen. Na een onverwacht vlotte start loop ik vast alsof ik tot mijn knieën in een modderpoel ben beland en geen stap meer kan zetten, in welke richting dan ook. Dat is voor mij de druppel. Zuchtend klem ik de pen vast aan het schrift en leg dat naast me neer. Nadat ik een van de twee deuren heb opengeduwd, stap ik uit de kledingkast.

In de zitkamer zie ik dat het buiten inmiddels ook aardedonker is. Niet zo vreemd, aangezien het bijna middernacht is. Het is nog steeds droog. Het lijkt erop dat de ergste regen viel toen ik van de salon naar huis liep. Verbluffend, maar niet heus. Bij toeval zie ik over boomtoppen heen twee agenten door het park patrouilleren. In de keuken drink ik een glas water. De diepvriesmaaltijd die op het aanrecht ligt, nog voor een derde gevuld, laat ik in de afvalbak vallen. Ik maak die nogmaals open en tel minstens tien verpakkingen van diepvriesmaaltijden. Binnenkort moet ik de vuilniszak maar naar de container brengen, voordat die vanzelf wegkruipt.

Een idee dat uit het niets door mijn hoofd schiet, doet in een oogwenk de opwinding in me rondrazen. Al een tel later besluit ik om het te doen. Beslissen of ik me zal omkleden, duurt langer. Ik besluit om de nachtjapon toch aan te houden. Wie kan ik op dit tijdstip nou tegenkomen?

In de gang pak ik de sleutelbos. Ik open de deur op een kiertje en gluur het portiek in, dan iets verder om te luisteren of er beneden iemand loopt. Niet dus. Ik sluit de deur achter me geruisloos en trippel op mijn blote voeten naar die ertegenover. Nadat ik de deur met de sleutel heb geopend, glip ik naar binnen. Het is hier net zo donker als in mijn appartement. Om voor de hand liggende redenen besluit ik om het licht uit te laten.

Met iedere stap door de gang ruik ik meneer Stratford meer. De foto aan een wand in de zitkamer, van hem met zijn kleindochter, van vele jaren geleden, vertedert me. Niet vanwege het wicht, ook al was ze toen nog een kleuter. Ik draai de jaloezieën een tikkeltje verder open en staar een poosje naar de foto. Wanneer ik me omdraai, valt mijn blik op de kast waar we bovenop altijd de sigaretten en de aansteker verstopten. Ik voel of ze er nog liggen en dat doen ze. In een opwelling pak ik beiden en loop snuivend van plezier naar de keuken. Nadat ik de verstopte fles whisky heb gepakt, zet ik de deur naar het minibalkon op een kier. Ik steek een sigaret op en nadat ik ben uitgehoest, draai ik de fles open en neem een slok.

Ik weet niet zeker waarom ik het doe. Zowel de sigaret als de whisky smaken me niet. Misschien doe ik het als een soort afscheid van meneer Stratford tijdens mijn laatste bezoek aan zijn appartement. Als ik straks de deur achter me sluit, zal ik hier nooit meer komen. Het voelt als een afsluiting van een fase in mijn leven.

Wanneer ik alles heb opgeruimd, laat ik de deur op een kier staan, zodat de vochtige buitenlucht zich kan vermengen met de rooklucht. Daarna ga ik met een ingelijste foto van meneer Stratford naar zijn slaapkamer. Zijn bed staat erbij alsof hij even naar het toilet is en elk moment kan terugkomen. De rollator staat verderop in de hoek. Nadat ik de foto staand op zijn kussen tegen de muur heb gezet en het gordijn iets heb opengetrokken, zodat een streep licht de kamer binnenvalt, plof ik in de fauteuil naast het bed en leg mijn voeten op het matras.

Mijn blik gaat naar de foto. Ondanks dat ze alleen met echt een enorme dosis fantasie iets van elkaar weg hebben, heeft meneer Stratford me op een of andere manier altijd aan mijn vader doen denken. Al vanaf de dag dat we kennismaakten, vlak voor de bezichtiging van mijn appartement. Hoewel dat een meer dan geldige reden zou zijn geweest om het appartement niet te nemen, besloot ik wel om buren te worden. Het heeft best een tijdje geduurd voordat ik snapte waarom dat was.

Op een dag ontdekte ik dat er wel een treffende gelijkenis bestond tussen mijn buurman en mijn vader: ze keken op dezelfde wijze naar mij. Hoewel meneer Stratford pas nog verklaarde dat hij graag een stap verder zou willen gaan dan alleen kijken, heeft mijn vader mij nooit aangeraakt. Op welke wijze dan ook. Ook niet seksueel. Dat liet hij aan anderen over die hem en mijn moeder ervoor betaalden.

Ik ben naast de man gaan wonen die me aan mijn vader deed denken, zodat ik de fijne, onvergetelijke jaren met een vader, waar ieder kind recht op heeft, maar ik nooit heb meegemaakt, alsnog kon beleven. Zonder dat meneer Stratford dat uiteraard wist, beeldde ik me in dat ik zorgde voor mijn vader op leeftijd. Boodschappen doen, stofzuigen, schoonmaken en hem gezelschap houden, deed ik in gedachten voor de vader die ik nooit heb gehad. En die zorg en aandacht maakte meneer Stratford blij en gelukkig. En om hem nog gelukkiger te maken, liet ik nooit merken dat ik wist dat hij naar me gluurde, elke gelegenheid aangreep om in mijn bloes of naar mijn kont te kijken. Zoals mijn vader dat ook deed. Alleen die verborg dat niet.

En nu is dat weg. Het zat eraan te komen, was onvermijdelijk en zou op een nabije dag gebeuren, wist ik. Die fase van mijn leven is tot een eind gekomen. Tijd voor een nieuwe. De koning is dood, lang leve de koning. Of moet ik ditmaal voor een koningin gaan? Voor haar boodschappen doen en koken, haar woning schoonmaken, samen eten en thee drinken, kletsen en lachen, de moeder gezelschap houden die ik nooit heb gehad.

Mevrouw Walsh van het portiek verderop lijkt me wel een geschikte surrogaatmoeder, ook al is ze oud genoeg om mijn oma te zijn. Ze is al heel haar leven alleenstaand, heb ik meer dan eens opgevangen. Heel toevallig schijnt ze met me weg te lopen, heb ik eveneens meer dan eens gehoord. Het idee staat me wel aan. Lang leve de koningin dus.

HOOFDSTUK

19

HEDEN

Soho, Londen

Dit is niet de eerste keer dat ik een bar of club voor lesbo’s bezoek. Omdat op die plekken doorgaans een sukkel aan de haak slaan net zo lastig is als in de zee water vinden, ben ik inmiddels de tel kwijtgeraakt hoeveel ik van die zaken heb bezocht. En dus ook hoeveel sukkels ik daar heb opgepikt en aan hun eind heb geholpen. Dat het er veel zijn, staat dus vast.

Nog niet eerder echter stond tijdens een bezoek aan een zaak als deze het schaamrood me op de kaken. Bij wijze van spreken dan. Niets en dan ook werkelijk niets kan me schokken. Wat wel een soort van schokkend was, in deze club in Soho, behalve dat de bezoeksters zich gedragen alsof ze na een jarenlange gevangenisstraf iemand zoeken voor seks, is dat ik in vergelijking met de meesten veel kleding draag. Dat overkomt me zelden. Volgens mij is dit zelfs de eerste keer.

Amper binnen in de club, zelfs voordat ik een rondje door de zaak liep, wist ik al dat ik vanavond iemand in mijn web zou vangen én dat ik daar weinig voor zou hoeven doen. Als ik had gewild, had ik al na een kwartier met een sukkel de club kunnen verlaten. Maar dat wil ik niet. Vanavond wil ik geen vluggertje, geen snelle moord. Ik wil alles. Ik wil het voorspel: iemand uitzoeken, benaderen, dan verleiden en vervolgens inpalmen. Ik wil mijn talenten moeten gebruiken. Anders is het net als de FA Cup winnen doordat de tegenstander verschillende keren opzettelijk in eigen doel heeft geschoten. Dat zal niet eenvoudig worden, aangezien hier velen zichzelf even schaamteloos aanbieden als ik dat doe.

In eerste instantie had ik mijn oog laten vallen op een sukkel rond de dertig die nogal afgezonderd stond. Nog voordat ik een woord tegen haar had gezegd, liet ze weten op oud met kleine tieten te vallen. Val lekker dood. Daarna heb ik gedanst met een of ander Belgisch mokkel die niet te volgen was, maar ook nauwelijks een woord van mij begreep. En niet door de harde muziek. Omdat ik geen zin heb om alles zes keer te moeten zeggen of alles wat ik wil zeggen uit te moeten beelden, viel die dus ook af. Dom kutwijf.

Ik ben aan de bar gaan zitten en heb een bourbon besteld. Inmiddels ben ik met de tweede bezig. Ze smaken me goed. En ze temperen mijn irritatie over die aanstellerige wijven enigszins. Mijn opdringerige, extreem geile gedrag is een list om iemand in mijn web te lokken. Met maar één doel. Voor de rest hier is het de enige kans om weer eens een mokkel voor een uurtje of wat tussen de lakens te krijgen. Of achter een container in een donker steegje. Hoe triest is dat?

‘Ben je het nou?’

Ik kijk de vrouw naast me aan. Ze heeft kort rood haar en is rond de vijfendertig. Haar dunne wenkbrauwen gaan iets omhoog.

‘Je bent het wel. Eerst dacht ik je met iemand te verwisselen. Toen niet. Vervolgens wel weer, door de kleding en make-up. Nu ik naast je sta, zie ik dat je het toch bent. En eigenlijk toch ook niet. Ik geloof niet ooit zo’n gedaanteverandering te hebben gezien. Je kijkt zelfs anders uit je ogen,’ glimlacht ze en laat haar blik langs mijn bontgekleurde zomerjurkje gaan, dat net tot de helft van mijn dijen valt. Als ik sta. Op een barkruk is dat aanzienlijk hoger. Langs een spaghettibandje komt ze bij het V-vormige decolleté dat onderaan de spleet tussen mijn tieten eindigt. Ik kan haar niet horen, maar wel zien zuchten. ‘Lily is het toch?’

‘Vanavond is het Nevada,’ glimlach ik terug.

‘Vanavond is het… O, ik begrijp het. Bij de gedaanteverwisseling hoort ook een naamsverandering.’

Ik glimlach opnieuw en neem een slokje.

‘Je hebt geen idee wie ik ben en waar we elkaar van kennen, hè?’

Ik verberg mijn gezicht kort achter beide handen. ‘Sorry. De bourbon gaat er goed in, maar niet zonder neveneffecten.’

Ze lacht. ‘Geeft niet. Zo’n anderhalve week geleden stond ik op de dag dat je als een verzopen kat thuiskwam voor je deur. In verband met het overlijden van je buurman.’

‘Ik weet het weer. Nogmaals sorry.’

‘Maar mijn naam weet je nog steeds niet…’

Ik schaterlach. Zij ook.

‘Hodgson.’

‘Wat erg,’ kreun ik. ‘Er gaat zelfs geen belletje rinkelen.’

Ze brengt haar glimlachende mond vlak bij mijn oor. ‘DS Hodgson. Metropolitan Police.’

‘Nu weet ik het weer: DS…’

Voordat ik haar achternaam kan zeggen, legt ze een hand op die van mij en brengt haar mond weer dichterbij. ‘Roep dat hier maar niet rond.’

‘Ze zijn hier niet dol op de politie?’ vraag ik op mijn beurt met mijn mond bij haar oor en een hand op haar schouder. Grappig hoe ze probeert om niet in mijn jurk te kijken.

‘Het is meer voor het bureau. Deze club heeft nogal een naam. Het is mijn eerste keer hier.’

‘En dit is mijn eerste bourbon ooit.’

‘Echt,’ verdedigt ze zich lachend.

Ik knik en doe alsof ik mijn mond op slot draai en het sleuteltje weggooi. Aansluitend knipoog ik. Ze knipoogt terug.

‘Je hebt toen toch niet je voornaam verteld?’

‘Klopt. Het is Hailey.’

‘Leuk om kennis te maken, Hailey,’ glimlach ik, schud haar de hand en kijk diep in haar bruine ogen. ‘En leuk om je hier tegen te komen.’

‘Dito. Ik dacht altijd dat ik een goede mensenkennis had, maar niet dus. Deze verschijning heb ik echt niet zien aankomen. Bij je thuis kwam je ingetogen, misschien zelfs wat schuchter, verlegen over. En niet vervelend bedoeld, maar ook wat tuttig. Je bent een wolf in schaapskleren, Lily.’

‘Je hebt echt geen idee. En het is Nevada.’

‘Sorry, natuurlijk,’ giechelt ze. Hailey wil nog iets zeggen. Door de plek die haar blik kort bezoekt, weet ik al wat. Het duurt nog een paar tellen voordat ze de moed heeft gevonden en de woorden haar donkerrood gestifte lippen verlaten. Maar niet voordat ze nog een slok van haar glas heeft genomen. ‘Ik zag het al bij jou thuis, maar nu ik naast je sta, door de jurk die je draagt… mijn god, ik geloof zelf niet dat ik dit zeg, maar wat een lichaam heb je. Die benen… En dan de borsten… Pff, die moeten even groot zijn als mijn billen. Zie je je voeten wel als je staat?’

‘Tuurlijk wel,’ lach ik mee. ‘Ik moet alleen wat vooroverbuigen.’

De sukkel die de kost verdient als rechercheur krijgt bijna de slappe lach. Zo leuk was mijn grapje ook weer niet. Ik geloof haar nu wel dat dit het eerste bezoek is aan deze club. Ze staart weer naar mijn tieten.’

‘Sorry, ik wilde niet… Wat gênant is dit.’

‘Als ik het vervelend vind dat mensen naar ze kijken, had ik niet een jurk moeten aantrekken waarbij mijn navel bijna te zien is.’

Ze schatert opnieuw. ‘Grappig ben jij.’ Ze zucht diep en demonstratief. ‘Helaas moet ik gaan. De werkdag begint morgen weer vroeg.’

‘Op een zondag?’

‘Dan werken de boeven ook,’ knipoogt ze. ‘Kom je hier vaker?’

‘Wisselend. Hoezo?’

‘Het lijkt me…’ De sukkel valt stil en schraapt opnieuw al haar moed bij elkaar. ‘Het lijkt me leuk om elkaar nog eens te ontmoeten.’

‘Mij ook.’

‘Opnieuw geloof ik zelf niet dat ik het zeg, maar ik zou ook een keer naar Primrose Hill Road kunnen komen.’

‘In die omgeving ben ik niet Nevada. De meeste van mijn buren zijn op leeftijd. En vrijwel allemaal lopen ze met me weg. Dat wil ik zo houden. Daarom houd ik die levens strikt gescheiden. Net als jij dat ongetwijfeld in jouw werk doet.’

‘Zeker,’ beaamt ze vlug. ‘Mijn god, als ze dit op het bureau weten.’

‘En thuis?’

‘Ze weet het wel, maar wil het niet weten, als je begrijpt wat ik bedoel.’

Haar aarzeling zegt me genoeg. Aanpappen met een rechercheur van Moordzaken is niet verstandig. Maar wel spannend. Heel erg spannend zelfs. Maar ook handig, zeker omdat haar werk en het thuisfront niets mogen weten. Dat biedt mogelijkheden. Ze woont alleen niet samen met een vrouw, zoals ze deed vermoeden. Grote kans dat ze een man heeft en een of twee kleine snotapen. Dat ze overduidelijk nauwelijks of zelfs geen enkele ervaring heeft met vrouwen is meegenomen. Dat maakt haar lekker kneedbaar. ‘Ik begrijp wat je zegt, Hailey. Dat ik thuis niet afspreek, wil overigens niet zeggen dat ik je niet nog een keer wil ontmoeten. Dolgraag zelfs.’

‘Meen je dat?’

Ik heb geen idee waar ik ben. Het eerste daglicht probeert door de kamerhoge gordijnen te dringen. Langs een opening in de crèmekleurige stof zie ik dat het nog steeds zwaarbewolkt is. Ik blik om me heen. De slaapkamer is groot, net als het bed waarop ik lig. Op de vloer liggen genoeg seksspeeltjes om een kleine sekswinkel te vullen. Ik tel zo al negen dildo’s en twee van die voorbindleuters. Ze helpen me herinneren wat er afgelopen nacht is gebeurd. Met een voldane glimlach rek ik me lang uit.

Nadat gisteravond DS Hailey Hodgson uit de club was vertrokken, kreeg ik twee potten van plusminus vijftig in het vizier. Of beter gezegd: ze kregen mij in hun vizier. Ik weet hun namen niet meer, besef ik ineens. Ik herinner me alleen dat beiden arts zijn. Maar goed, gelukkig gingen ze rechtstreeks op hun doel af. Na een kort gesprek bij mij aan de bar belandden we op een bank aan een ronde tafel. Er werd veel gekletst, gedronken, gelachen en veel ondubbelzinnige opmerkingen en vunzigheden uitgewisseld. Omdat ik al vlug in de gaten kreeg dat de twee bazige types zijn, besloot ik het domme, dronken sletje te spelen dat iedereen wil plezieren. Dom en dronken doen het goed bij de meeste sukkels. Logisch als je van iemand misbruik wil maken.

Ook bij hen was dat een schot in de roos. Binnen een half uur vroegen ze me om met hen mee naar huis te gaan, in Mayfair, op circa tien minuten lopen van de club. Niet alleen voor een drankje, maar om de nacht met ze door te brengen. Ik kan duidelijkheid waarderen. Uiteraard stemde ik ogenblikkelijk in. Of ik vanwege de buren het laatste stuk om de hoek van hun straat wilde wachten en dan vijf minuten nadat zij naar binnen waren gegaan zo stil mogelijk naar hun woning wilde komen. Natuurlijk doe ik dat, geen enkel probleem, dames, reageerde ik poeslief.

En zo gebeurde het dus. Vijf minuten nadat ze hun peperdure woning in Mayfair waren binnengegaan en ik tijdens het laatste stuk in hun straat tactisch een CCTV-camera had ontweken, klopte ik aan. Blootvoets, met in elke hand een zomerschoentje, omdat de naaldhakken op de stoep erg tikken en ik er niet op zat te wachten dat buren langs gordijnen mij bij hen naar binnen zagen gaan.

Net als in de club gingen ze direct op hun doel af. Binnen een mum van tijd was mijn jurk uit. Doorgaans maak ik er na wat vozen een eind aan en begin ik aan waar ik echt voor kom. Vermoedelijk ook door de drank had ik het vannacht tijdens dat vozen eigenlijk best naar mijn zin. Helemaal toen we hier in de slaapkamer belandden en de waanzinnige collectie speeltjes tevoorschijn kwam. Over vunzig geil gesproken.

Ik ga op de rand zitten en woel met beide handen door mijn haar. In de aangrenzende badkamer was ik mijn gezicht. Net als op de heenweg struikel ik op weg naar de gang over een dildo. Ik ga de trap af, zet koffie en als die klaar is, neem ik een beker mee naar boven. Ik ga niet de slaapkamer binnen waar ik wakker ben geworden, maar die er tegenover.

‘Goedemorgen, dames!’

Beide vrouwen, bloot, geblinddoekt en zo’n twee meter uit elkaar, vastgebonden op en aan eetkamerstoelen, de monden opgevuld met slipjes en vervolgens gekneveld met brede, erg handige tape die ik in de bijkeuken had gevonden, schrikken met een ruk rechtop.

‘Ik heb heerlijk geslapen. Niet zo gek na zo’n nacht. Oef, wat een geile bedoeling was dat, zeg. Beesten zijn jullie. En, jullie ook lekker geslapen?’

Niet dat ze iets kunnen terugzeggen, maar alleen al de schijn dat ze wel antwoord willen geven, zou fijn zijn. En wel zo netjes.

‘Ben ik met een monoloog bezig?’

Beiden beginnen direct hun hoofd te schudden.

‘Dat is beter,’ snuif ik en trek de geïmproviseerde blinddoeken omhoog. ‘Dan nogmaals: hebben jullie ook lekker geslapen?’

De brunette, die zeker een kop groter is dan ik, schudt als eerste haar hoofd. De andere, een blondine die juist bijna een kop kleiner is dan ik, begint te huilen. Erg aandoenlijk. Wanneer ik diep in haar ogen kijk, schudt ze alsnog haar hoofd.

‘Dat kan ik me voorstellen. Sorry daarvoor. Jullie bed ligt wel erg lekker. Misschien dat ik dadelijk nog een paar uurtjes pak.’ Ik neem een slok van de koffie en steek een duim op. ‘Zo, lekkere koffie zeg!’

Ik plof tegenover ze op de rand van het bed neer. ‘Goed. Laat ik er niet verder omheen draaien. Dat deden jullie in de club en toen ik hier binnenkwam ook niet.’ Ik zwijg even voor maximaal effect. En niet zonder resultaat. Hun ogen schieten in hun kassen heen en weer. ‘Jullie gaan dit niet overleven. Het is alleen…’ Ik val met een geïrriteerde zucht stil als beiden beginnen te huilen. ‘Mag ik even uitpraten, zeg? Goed, het is alleen de vraag hoe jullie sterven. Ik heb beneden een prachtig vleesmes gevonden. En een honkbalknuppel. Is die laatste overigens voor bescherming of voor afwisseling van de seksspeeltjes? Laat maar. Dat boeit me eigenlijk geen kut. Vleesmes. Honkbalknuppel. Ik laat de keuze door welke jullie zullen sterven aan jullie over. Omdat we met zijn drietjes zo’n fijne nacht hebben gehad. Weten jullie trouwens waar mijn jurk is? Tot slot wil ik opmerken dat ik soms de onhebbelijkheid heb om de vitale delen tot het laatst te bewaren. Misschien wat flauw, maar vandaag wil ik het plezier zo lang mogelijk rekken. Het gaat dus een tijdrovende bedoening worden. De een flink bloederig en de ander vanzelfsprekend een stuk minder. Totdat ik bij het hoofd kom. Gespleten schedels geven nogal wat troep, weet ik uit ervaring. Pff, tegen wie zeg ik dat? Jullie zijn artsen.’

Beide vrouwen huilen zowat hun ogen eruit.

‘Mes is eenmaal knipperen en honkbalknuppel tweemaal knipperen. Maken jullie geen keuze, dan gebruik ik beiden afwisselend. Ook erg leuk.’

HOOFDSTUK

20

HEDEN

Primrose Hill, Londen

‘Ik begrijp niet waarom ze zoiets doet. Lauren is net als ik alleen, kan de vrienden op twee vingers tellen, waar ik er een van ben, en als ze zo doorgaat, raakt ze beiden geheid kwijt. Dan de buurvrouw schuin aan de overkant: Heather. Volgens mij heb ik weleens eerder over haar verteld. Ze is dertig en heeft vier kinderen. Stuk voor stuk draken. Wat niet zo gek is. Mama heeft het te druk met Netflix, Instagram en TikTok. Of is het TokTik? Maakt niet uit. Je zou denken dat vier kinderen wel genoeg is. Nee hoor. Mevrouw heeft zowat elk weekend een andere kerel over de vloer. Soms zelfs twee. Lekker voorbeeld voor de kinderen. Ik verwed mijn linkerarm eronder dat de oudste dochter voor haar achttiende met een dikke buik rondloopt. En mijn rechterarm dat het jongste joch voor zijn zestiende met de politie in aanraking komt. Althans, als niet iemand voor die tijd dat dunne nekje van hem heeft omgedraaid.’

Ik proest het uit.

‘Sorry, Lily, ik draaf weer door.’

‘Geeft niet, mevrouw Hall. Ik luister graag naar u.’

Ze glimlacht de rimpels rondom haar mond weg en kijkt me in de spiegel nadrukkelijk aan. ‘Maar vertel, hoe is het met jou, Lily?’

‘Goed, mevrouw Hall.’

‘Nog wat leuks gedaan in het weekend?’

‘Ik ben lekker binnengebleven.’

‘Zo kom je nooit aan een vriend.’

Ik knik instemmend. ‘Daarom blijf ik ook binnen.’

Ze schatert. ‘Ik begrijp het wel hoor. Kerels… het zijn allemaal draken. En allemaal denken ze maar aan één ding. Daar draait hun hele wereld om. Excuses. Ik zeg vriend, maar misschien heb je liever een vriendin.’

‘Liever geen van beiden.’

‘Het kan tegenwoordig allemaal. Aan het eind van mijn straat woont een kerel die Eric heet. Nu heet hij Erica. Iedereen moet lekker doen wat hij of zij wil, maar ik blijf een kerel met schoenmaat 45 in een jurk vreemd vinden. Als het nou een mooie jurk was.’

Ik lach met haar mee, pak de spiegel en laat mevrouw Hall de achterkant van haar haar zien. In de spiegel steekt ze twee duimen naar me op. Daarna laat ik de kappersstoel zakken en help haar eruit.

‘Dit is voor jou, Lily,’ fluistert ze en drukt een bankbiljet in mijn hand.

‘Dat is echt niet nodig, mevrouw Hall.’

‘Niet piepen. Ik wil het graag. Je bent zo’n lieve meid.’

Ik buig me omlaag om haar te omhelzen. En dat doe ik nog iets langer dan gewoonlijk. Daarna nemen we afscheid.

‘Tot over twee weken, Lily.

‘Tot over twee weken, mevrouw Hall.’

Terwijl ik het kleine beetje haar van mevrouw Hall naar achteren veeg, komt Elsie naar me toe. ‘Kan jij de volgende klant nemen, Lily? Ik moet dringend een paar telefoontjes plegen.’

Ik knik en loop met haar mee naar de voorkant van de diepe zaak, waar in een hoek stoelen staan voor klanten.

‘Lily zal je verder helpen, Callan.’

Terwijl hij uit een stoel omhoogkomt, kijk ik hem verrast aan. Naast me lacht Elsie. Verderop in de salon hoor ik Linda en Rachel ook lachen. Blijkbaar ben ik de enige die niet wist dat hij hier is. Ik begroet hem zoals ik alle klanten begroet en wijs naar mijn knipplek achterin.

‘Hoe kan ik je van dienst zijn?’ vraag ik, als hij heeft plaatsgenomen.

‘Haal alles er maar af.’

‘Dat kan je niet menen?’

‘Hoezo niet?’

‘Je hebt zulk mooi… Ik bedoel dat het een eeuwigheid zal duren voordat het weer even lang is als nu.’

Hij glimlacht. ‘Oké. Dan maar alleen de punten.’

Ik kijk alsof ik niet in de gaten heb dat hij een grapje met me uithaalde en pomp de kappersstoel een flink stuk omhoog. Dan haal ik de rem eraf, waardoor de stoel abrupt helemaal omlaag zakt. Het is meer vallen. Hij komt best met een klap neer. ‘O, nee… wat doe ik nu? Sorry.’

Callan lacht aanstekelijk in de spiegel naar me. Ik schiet daardoor bijna ook in de lach.

‘Wassen en bijpunten?’

‘Graag, Lily.’

Tijdens het wassen praten we niet. Ik zie wel dat zijn donkere ogen me vaak zoeken. Als ik klaar ben, zet ik de stoel weer recht en pomp hem naar de juiste hoogte. Ik zie aan Callan dat hij zich schrap houdt voor weer zo’n flauw grapje van mij. Ik snuif geamuseerd en begin zijn haar te kammen.

‘Toevallig in de buurt?’

‘Nee, eigenlijk niet. Ik moest bij een collega zijn.’

‘En die collega woont hier in de salon?’

Callan schiet in de lach. ‘Ze woont een paar straten verderop.’

‘En toen moest je toevallig naar Regent’s Hair Fashion?’

‘Nee, eigenlijk ook niet. Ik wist dat je hier werkt.’

‘Van die collega?’

Hij knikt. ‘Ze heeft je in St. James’s Park gezien. En toen hier.’

‘Oké.’

Even is het stil. ‘Vind je het vervelend dat ik hier ben? Ik ben niet vergeten dat jij mij zou…’

‘Nee,’ antwoord ik zonder te snappen waarom ik dat doe. Daarom laat ik het daarbij. Dat schijnt hij geen probleem te vinden, als ik zijn glimlach in de spiegel juist begrijp. ‘Moet ik je haar echt bijpunten? Want volgens mij is dat hooguit twee, drie dagen geleden nog gebeurd.’

‘Heel korte puntjes dan,’ reageert hij met ingehouden lach.

Die heel korte puntjes liggen in een ommezien op de vloer. We lopen samen naar de kassa.

‘Zo, je kan er weer twee, drie dagen tegenaan.’

‘Neem maar gelijk pauze,’ zegt Elsie voordat hij kan reageren.

‘Nu al?’

‘Ja. Ga anders met Callan bij The Four Horseshoes lunchen.’

‘Ik denk dat hij nu wel wat anders te doen heeft.’

‘Nee hoor.’

We lopen naar een tafel achter in de zaak. Hij helpt me bij het plaatsnemen. Ik schrik er zowat van. Dat heeft nog nooit iemand gedaan.

‘Lily?’ roept Esme, een wat oudere, maar wel een van de leukste serveersters van The Four Horseshoes. Ze glimlacht naar Callan en kijkt me dan met grote ogen aan. Niet zo vreemd; het is de eerste keer in twee jaar dat ik hier met iemand van het andere geslacht aan een tafel zit.

We maken kort een praatje, waarbij ze me met een glunderend gezicht blijft aankijken, en geven daarna onze bestelling door. Callan neemt een of andere schotel die er op de menukaart al misselijkmakend uitziet en ik een tosti. Ham. Beiden drinken we thee.

‘Excuses.’

Ik kijk hem verwonderd aan. ‘Waarvoor?’

‘Dat ik op je werk ineens voor je neus stond. Dat was eigenlijk niet zo netjes, besef ik nu. Maar ik had het gevoel dat ik tot in de eeuwigheid op jouw telefoontje kon wachten. Terwijl ik tegelijkertijd niet het idee had, door onze toevallige ontmoetingen in St. James’s Park en hier verderop in het park, dat je niet afkerig staat om elkaar voor de verandering een keer opzettelijk te ontmoeten.’

Ik schiet in de lach en wrijf over mijn gezicht. ‘Je hebt gelijk.’

‘Met het nooit bellen of het niet afkerig staan om elkaar opzettelijk te ontmoeten?’ lacht Callan met me mee.

‘Beiden.’

‘Ik geloof niet dat ik je kan volgen, Lily.’

‘Ik sta inderdaad…’ Ik val stil en kijk links van me naar het raam. Er staat niemand. ‘Sorry. Ik sta inderdaad niet afkerig tegenover een afspraak, op een dag, maar tegelijkertijd zou ik je nooit hebben gebeld.’

Hij fronst zijn voorhoofd.

‘Ik heb je nummer niet meer,’ verhelder ik. ‘Het is te dom voor woorden. Een deel ervan was uitgeveegd toen ik thuiskwam. Misschien door de vochtige waterfles of zweet in mijn hand. Geen idee. Ik kon je in elk geval niet meer bellen.’

‘In het park zei je dat je mijn nummer nog had.’

‘Ik schaamde me. Ook omdat mijn vriendinnen erbij stonden.’

Hij glimlacht. ‘Zou je wel hebben gebeld als je…’

‘Ik denk het wel. Op een dag.’

Zijn glimlach zwelt weer aan. ‘Dan ben ik blij dat ik vandaag naar je werk ben gegaan. Ook al verdient dat niet een schoonheidsprijs.’

Ik weifel. ‘Ik ook,’ reageer ik heel zacht, bijna onverstaanbaar. Geen idee waar ik mee bezig ben en wat ik me in het hoofd haal, vooral omdat wat we hier doen nergens toe leidt en geen enkele toekomst heeft. Maar soms kan het geen kwaad om te doen alsof, houd ik mezelf voor.

Het eten wordt op tafel gezet. De schotel van Callan ziet er in werkelijkheid nog misselijkmakender uit. Voordat Esme ons alleen laat, knipoogt ze veelbetekenend naar me. We wensen elkaar smakelijk eten.

‘Heb je echt genoeg aan een tosti?’

Ik knik. ‘Meer heb ik niet nodig. Heb jij wel genoeg aan die schotel?’

We lachen. Even lijkt het erop dat we niet meer kunnen stoppen.

‘Vertel wat over jezelf,’ stelt Callan voor als we klaar zijn met eten. Of eigenlijk wanneer hij klaar is. Ik was dat al tien minuten geleden.

‘Er valt niet veel te vertellen.’

‘Vertel dan wat wel te vertellen is. Heb je broers of zussen? Wonen je ouders ook in Primrose Hill? En werk je al lang als kapster?’

‘Geen broers en zusters,’ begin ik en blik over een schouder de zaak in. Ook daar staat niemand die ons gadeslaat.

‘Is er iets?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik ben enig kind. Mijn ouders leven niet meer.’

‘O,’ is het enige dat hij voor een paar tellen zegt. ‘Mag ik vragen…’

‘Ze zijn omgekomen bij een woningbrand, in Conwy, Wales.’

‘Wat verschrikkelijk, Lily. Hoe oud was je?’

‘Twaalf. Ik kon maar net het huis uitkomen. Een buurman heeft me op het nippertje kunnen redden, vlak voordat alles in lichterlaaie stond.’

‘Echt, wat vreselijk.’

Callan zegt niet zomaar wat. Ik zie aan hem dat hij het echt vreselijk vindt. Dan vraagt hij of de rest van mijn familie nog in Wales woont.

‘Ik heb geen familie.’

‘Niemand? Hoe ging dat dan na de brand?’

‘Van mijn twaalfde tot mijn achttiende heb ik in pleeggezinnen gezeten. Daarna sta je er alleen voor.’

Hij schiet rechtop. ‘Ik weet even niet wat te zeggen. En dat overkomt me zelden. Ik krijg pijn in mijn buik van het idee dat een meisje, nadat ze haar ouders heeft verloren en zes jaar lang in pleeggezinnen heeft doorgebracht, op straat wordt gezet.’

‘Ik denk dat die buikpijn door de schotel komt.’

Hij lacht kort. ‘Dat zou zomaar kunnen. En de relatie die slecht is geëindigd, als ik vragen mag?’

‘Die is nooit geëindigd.’

Callan trekt zijn wenkbrauwen iets op.

‘Die is nooit geëindigd, omdat die nooit heeft bestaan. Ik ben vierentwintig en heb nog nooit een relatie gehad.’

‘Hoe is dat zelfs maar mogelijk? Je bent het mooiste…’

‘Ik ben niet het meisje dat je denkt te zien, Callan,’ val ik hem in de rede. ‘Ik… ik heb een stormachtig verleden dat me in het heden nog steeds op de hielen zit. Daardoor waait het in mijn dagelijks leven regelmatig flink. Soms stormt het zelfs nog. Zolang het verleden me blijft achtervolgen, het blijft waaien en stormen, begin ik niet aan een relatie. Want ik wil niet dat mijn pijn en verdriet de zijne worden. Ik wil niet dat hij mijn nachtmerries gaat beleven en mijn angsten gaat voelen. Ik wil niet dat hij de dag dat hij op mijn werk ineens voor mijn neus stond, gaat vervloeken, omdat ik zijn leven tot een hel heb gemaakt. Dan blijf ik liever alleen.’

‘En een vriend die helpt met het bedwingen van de wind en stormen?’

Ik staar in de etalage van de modezaak, niet heel ver van de salon, maar zie weinig van de nieuwe collectie die de poppen aanhebben. De lunch zit in mijn hoofd. En dat doet die al sinds Callan met me was meegelopen naar de salon en we voor de deur afscheid hadden genomen. De rest van de middag zag ik beelden van hem. Van ons. Aan een tafel. Hij met een smerige schotel en ik met een zielige tosti. Ik hoorde ons praten. Ik hoorde keer op keer de belachelijke dingen die ik uitkraamde.

Doen alsof is één ding. Maar dit was anders. Dit was alsof iemand anders in mij sprak. Iemand die vergeten is wie ik ben. Wat ik ben. Iemand die vergeten is dat ik het best slaap in een kledingkast. Iemand die vergeten is wat ik op mijn kerfstok heb, dat ik een en hetzelfde liedje zing als de chaos in mijn hoofd te overweldigend wordt. Iemand die op een of andere manier denkt dat ik in staat ben tot een relatie. Tot liefde.

Met een zucht loop ik verder en bots tegen iemand op die net langs me wilde lopen. Ik kan maar net voorkomen dat ze valt. Dat geldt niet voor haar boodschappentas. Gelukkig blijft het meeste erin zitten.

‘Mevrouw Walsh… Duizendmaal sorry!’ roep ik geschrokken, terwijl ik gauw op een knie zak om de boodschappen van de stoep terug in de tas te doen.

‘O, jij bent het, Lily,’ reageert ze met een hand op haar borst.

‘Suffen op straat is niet slim, blijkt maar weer. Nogmaals sorry.’

‘Doe niet zo mal. We hebben het beiden overleefd.’

‘U gaat naar huis?’

Mevrouw Walsh knikt.

‘Zal ik meelopen en uw tas dragen?’

‘Dragen is niet nodig hoor. Maar meelopen is gezellig.’

‘Ik draag ‘m toch. Hij is best zwaar.’

Ik sla een arm om die van haar. Nog voordat we Primrose Hill Road inlopen, ben ik geheel op de hoogte van de laatste roddels over onze buren. Ineens begint het te druppelen. Vervolgens te plenzen. Omdat mevrouw Walsh niet snel kan lopen, zegt ze dat ik alvast naar het portiek kan rennen. Ik blijf bij haar, wat ze merkbaar op prijs stelt.

Schaterend en kletsnat komen we bij haar portiek aan. De twee verdiepingen omhoog gaan niet snel, maar altijd nog rapper dan bij meneer Stratford. Nadat ik mevrouw Walsh uit haar jas en schoenen heb geholpen, ontdoe ik me van het natte vest en stap uit mijn slippers. Nadat we onze haren met een handdoek hebben drooggewreven, en ik ook mijn voeten, zet ze een ketel op en bergen we samen de boodschappen op.

‘Vreselijk van Archie,’ verklaart ze als we op de bank zitten en voor ons op tafel twee koppen thee staan te dampen. ‘Gelukkig is hij in zijn slaap gegaan. Hopelijk heb ik ook dat geluk als mijn tijd komt.’

‘Dat moet u niet zeggen, mevrouw Walsh. En dat duurt nog heel lang.’

Ze beweegt haar schoudertjes snel op en neer. ‘Je zal hem erg missen.’

‘Heel erg,’ zucht ik.

‘Wel erg lief wat je allemaal voor hem deed. Het deed mij, maar ook andere bewoners, goed om te zien dat een jonge meid als jij zich bekommerde om iemand van zijn leeftijd. De meeste jongeren zien de oudjes niet staan. Ze hebben het allemaal druk. Ze zien ons als nutteloos.’

‘O, ik niet hoor. Ik voel me juist prettiger, veel meer op mijn gemak bij oudere mensen. Ze zijn fijner gezelschap. Als ik moest kiezen uit leeftijdsgenoten of ouderen, dan heb ik geen tel bedenktijd nodig.’

De wenkbrauwen van mevrouw Walsh gaan omhoog. Met haar dunne lippen vormt ze een glimlach. ‘Wat een bijzondere meid ben je toch, Lily.’

‘Dank u, mevrouw Walsh,’ glimlach ik terug en sla kort mijn ogen neer.

‘Wil je misschien sokken van mij aan?’

‘Ik heb geen koude voeten hoor. Thuis loop ik bijna altijd blootvoets. Zelfs in de winter. Ik ben dus wel wat gewend.’

‘Mooie kleur nagellak. Zomers.’

‘Zo blijft het zomergevoel hopelijk wat langer hangen.’

‘Je hebt trouwens mooie voeten.’

Ik bedank haar met een glimlach en een blik recht in haar ogen.

We nemen voorzichtige slokjes van de thee. Mevrouw Walsh kijkt naar buiten. ‘Vreselijk trouwens van de man die ze dood in het park hebben gevonden.’

‘Afschuwelijk,’ kreun ik. ‘Ook het idee dat iemand zo’n tweehonderd meter van ons vandaan is vermoord. Ik krijg er bijna weer kippenvel van.’

‘Mij zien ze niet meer in het park. Zelfs overdag niet.’

‘Dan gaan we samen wandelen.’

‘Meen je dat, Lily?’

‘Natuurlijk meen ik dat, mevrouw Walsh. Ik wandelde regelmatig met meneer Stratford. Op mijn eerstvolgende vrije dag gaan wij samen het park in.’

‘Wat lief,’ reageert ze op zachte toon. ‘Echt heel lief.’ Opeens legt ze een hand op mijn bovenbeen. Deels op de rok en deels op de huid. ‘Ik heb een leuk idee: wat dacht je ervan om te blijven eten? Tenminste, als je nog geen plannen hebt voor vanavond.’

Ik doe alsof ik nadenk. Haar hand blijft waar die ligt. Dan schiet ik in de lach. ‘Ik plaag u maar, mevrouw Walsh. Natuurlijk blijf ik graag eten. Maar alleen als ik mag helpen koken.’

‘Wat gezellig! Het is zo lang geleden dat iemand is blijven eten.’

Mijn plannetje pakt boven verwachting uit. Ik hoefde me niet eens naar binnen te kletsen of mezelf uit te nodigen om te blijven eten. Op straat zogenaamd per ongeluk tegen haar aanlopen, volstond. Dit wordt een makkie. Hooguit een week of twee en mevrouw Walsh kan niet meer zonder mij: haar buurmeisje, de bijzondere meid, zoals ze me zonet noemde. De dochter die ze nooit heeft gehad. En ik zal een heel brave en lieve dochter zijn. Maar ook meer, als de ouwe viespeuk dat wil.

HOOFDSTUK

21

12 JAAR GELEDEN

Conwy, Wales

De schommel piept hard als die naar voren zwaait. De weg terug legt hij echter in stilte af. Vreemd. Aneira, de lieve mevrouw van de ambulance, geeft me weer een duwtje. Ik steek mijn benen meer naar voren en hang met het bovenlichaam verder naar achteren, zodat ik volgens haar hoger kom voordat ik weer naar achteren ga. En dat klopt.

‘Zijn meneer en mevrouw Cadwalader lief voor je?’

Zonder de touwen los te laten, beweeg ik mijn schouders op en neer.

‘Lily?’

‘Jawel.’

‘Je kunt het gerust tegen mij zeggen als ze niet lief zijn.’

Zonder mijn hoofd te draaien, zie ik meneer Cadwalader achter het raam naar ons kijken. Hij staat als een standbeeld in de donkere zitkamer. Ik kan zijn blik bijna voelen. ‘Ze zijn wel aardig.’

‘Je bent hier een week, Lily. Het is pas een week geleden dat je ouders… Ik begrijp dat het erg wennen is bij vreemde mensen in huis. Maar meneer en mevrouw Cadwalader hebben veel ervaring met kinderen die om een of andere reden hun mama en papa moeten missen. En anders moet je naar een weeshuis, in een grote zaal met heel veel kinderen. Hier heb je tenminste je eigen kamer.’

‘Kunnen we een stukje wandelen?’

‘Ik zou wel willen, Lily, maar meneer en mevrouw Cadwalader hebben de verantwoording over jou en ze hebben liever dat we in de tuin blijven.’

Ik knik en besef dat ze dat waarschijnlijk niet ziet. Toch zeg ik niks. Ik spring van de schommel af en ga op het bankje aan de picknicktafel zitten. Dat het ruwe hout koud en nat is, maakt me niets uit. Aneira ook niet, want ze gaat naast me zitten. In mijn ooghoeken zie ik meneer Cadwalader nog steeds naar ons kijken. Mevrouw Cadwalader staat boven van achter een gordijn te gluren, zie ik nu pas. Ook haar blik kan ik zowat voelen.

Ik kijk boven ons. De wolken worden steeds donkerder, net als het alsmaar harder gaat waaien. Mijn haar wappert in mijn gezicht. Aneira strijkt het weg. Ik probeer te glimlachen.

‘Wat heb je toch prachtig haar, Lily. En zo lang.’

Ik bedank haar en laat het daarbij.

‘Zal ik je morgen ophalen voor de begrafenis?’

‘Meneer en mevrouw Cadwalader brengen me al.’

‘Oké, dan zien we je daar wel.’

‘We?’

‘Dylan, mijn collega, komt ook.’

‘Lief.’ Ik kijk weer naar de wolken.

‘Ik denk dat het zo weer gaat sneeuwen.’

‘Kan ik mama en papa nog zien voordat ze worden begraven?’

‘Eh, dat gaat helaas niet.’

‘Waarom niet?’

‘Door de brand zien ze er… Het is beter dat je ze herinnert zoals ze waren.’

‘Ik herinner ze me liever zoals ze er nu uitzien.’

Aneira weet even niet wat ze moet zeggen. ‘Ik… eh… Ik begrijp wat je bedoelt, denk ik, maar vuur doet geen fijne dingen met mensen, Lily.’

‘Dat weet ik.’

‘Hoe weet je dat dan?’

‘Heb ik weleens gelezen.’

‘Over lezen gesproken: ik heb een tas met boeken en een schrift voor je meegenomen, zoals je vroeg. Ga je tekenen?’

‘Schrijven.’

‘Schrijven?’ reageert ze verrast. ‘Wat leuk. Waarover ga je schrijven?’

Ik beweeg mijn schouders nauwelijks zichtbaar op en neer. ‘Waar ik dan zin in heb. Misschien over een brand en wat vuur met mensen doet. Kan ik niet bij jou wonen, Aneira?’

Zowel mijn antwoord als mijn vraag verrassen haar zo dat het een paar seconden duurt voordat ze reageert. ‘Ik zou dat graag willen, maar dat vindt de Kinderbescherming niet goed. Ik heb geen man. Daarbij werk ik ook lange dagen met veel extra diensten. Ik zou niet voor je kunnen zorgen zoals dat hoort.’

‘Ik kan ook voor mezelf zorgen. Dan zijn we samen als je vrij bent.’

‘Dat geloof ik graag, Lily, maar de Kinderbescherming zal daar anders over denken.’

‘Vind je me niet lief genoeg om jouw dochter te zijn?’

‘Natuurlijk vind ik je heel lief,’ antwoordt ze snel. ‘Geloof me, dat heeft er niets mee te maken. Anders zou ik van de week en nu niet bij je op bezoek komen. Er zijn echter heel veel wetten en regels voor het adopteren van een kind. En ik voldoe aan geen.’

Ik knik. Hoewel ik niet opzij kijk, weet ik dat ze binnen beiden nog naar ons gluren. Mijn blik gaat weer omhoog. ‘Het gaat inderdaad zo sneeuwen. Ik ga naar binnen, wat uitrusten voor morgen.’

‘Verstandig, Lily,’ glimlacht ze. ‘Dan zie ik je morgen bij de begrafenis.’

Ik knik en kom van het bankje. Aneira volgt mijn voorbeeld. ‘Ik vind het heel aardig dat je bent langsgekomen, maar dat hoeft niet meer. Vanaf volgende week moet ik naar school. In de avond moet ik dan huiswerk maken en op tijd naar bed. Ik heb dan geen tijd meer.’

‘Ben je boos op me?’

‘Boos?’ reageer ik met een gezicht alsof ik haar niet begrijp. ‘Waarom zou ik boos zijn op jou? Je bent heel lief voor me. Maar als ik niet bij jou kan wonen, dan kunnen we elkaar beter niet meer zien. Want als ik jou zie, dan zie ik telkens het leven dat ik niet kan hebben.’

Zonder op een reactie te wachten, ren ik het huis binnen. Ik doe mijn jas uit, pak de tas met boeken en het schrift onderaan de trap en haast me naar boven. Niet veel later zie ik langs het gordijn Aneira wegrijden.

‘Waar hadden jullie het over?’ klinkt achter me in de deuropening.

‘Over van alles, mevrouw Cadwalader: het weer, de brand, de boeken die Aneira voor me heeft meegenomen en de begrafenis morgen.’

‘Heeft ze nog gevraagd hoe het hier gaat?’

Ik schud mijn hoofd.

Ze kijkt me onderzoekend aan en glimlacht dan. ‘Kleed je maar uit, Lily. Je gaat in bad.’

‘Ik ben gisteren nog in bad geweest.’

‘Hier gaan we iedere dag in bad. Bovendien moet je er morgen voor de begrafenis piekfijn uitzien. Ik heb een paar rokjes en bloesjes gevonden van de meiden die hier eerder hebben gewoond. Daar zal je ongetwijfeld iets van passen.’

Terwijl ik me uitkleed, wordt de badkuip gevuld. Ik hoor meneer Cadwalader naar boven komen. Ondanks dat ik me haast, komen we elkaar op de gang tegen. Ik kijk hem niet aan en verdwijn de badkamer in, hoewel ik inmiddels weet dat dat eigenlijk nergens op slaat. Een tel later zie ik dat hij, net als voorgaande keren, in de deuropening van de badkamer gaat staan, leunend tegen een deurpost. Om te voorkomen dat ik een ongeluk krijg en onder water verdwijn, was de eerste keer de uitleg. En net als voorgaande keren verdwijnt een hand diep zijn broekzak in.

Hoewel er nog maar een laagje water in de kuip zit, moet ik er al in gaan zitten. Mevrouw Cadwalader gaat de badkamer uit om de kleren alvast klaar te leggen. Ik duw en giet water over mezelf, zodat ik het warmer krijg. Meneer Cadwalader zegt niets. Hij kijkt alleen aandachtig naar me. Ik kijk niet naar hem, alsof ik niet in de gaten heb dat hij ook in de badkamer is.

Wanneer mevrouw Cadwalader terugkomt, geeft ze hem in het voorbijgaan lacherig een por. Zijn hand blijft in zijn broekzak, maar hij stopt wel met wat hij aan het doen was. Terwijl zij in het badkamerkastje en met handdoeken rommelt, smoezen ze met elkaar. Door de waterkraan versta ik er niet veel van en wat ik wel versta, begrijp ik niet. Pas als ze beiden op hetzelfde moment naar mijn borsten kijken, begin ik te vermoeden dat ze het erover hebben dat die van mij groter zijn dan die van haar.

Ze gaat op de gesloten wc-pot zitten. Net als de vorige keren. Blijkbaar zijn er twee volwassenen nodig om te zorgen dat ik niet uitglijd en mijn hoofd stoot. Ze praten op zachte toon met elkaar over onbelangrijke dingen. Ondertussen kijken ze zelden van mij weg. Ik denk dat er wel een half uur voorbijgaat. Dan moet ik opstaan. De stop wordt eruit gehaald en mevrouw Cadwalader wast eerst mijn haar. Daarna is mijn lichaam aan de beurt. En dat doet ze opnieuw van top tot teen. Geen centimeter wordt er overgeslagen. Hetzelfde geldt voor het afspoelen met de douchekop.

Als ik uit de badkuip ben gestapt, word ik afgedroogd. En dat doet ze op dezelfde manier als ze me waste. Mijn tut, billen en de spleet ertussen worden wel drie keer afgedroogd. In mijn slaapkamer borstelt ze mijn haar. Ik heb het zo koud dat ik onafgebroken ril. Meneer Cadwalader is weer in de deuropening gaan staan, nu met een hand in de andere broekzak.

‘Ik ga je helemaal insmeren met bodylotion, Lily,’ verklaart mevrouw Cadwalader opgewekt terwijl ze een fles opendraait. Die heb ik nog niet eerder gezien. ‘Dat is goed voor de huid én je gaat er heerlijk van ruiken. En van het wrijven krijg je het lekker warm. Daarna gaan we kleren passen. Een soort modeshow.’

Ik knik en houd mijn lippen stijf op elkaar. Zeggen dat ik het niet lekker warm wil hebben, ook niet heerlijk wil ruiken en geen zin heb in een modeshow, is toch zinloos. Het huis is niet hetzelfde. Net als de mensen niet dezelfde zijn. Maar de spelletjes die ze spelen zijn wel hetzelfde.

HOOFDSTUK

22

HEDEN

Peckham, Londen

Ik aarzel en besluit op het laatste moment toch uit de bus te springen. Terwijl die wegrijdt bij de halte heb ik al spijt. Wat bezielt me? Wat denk ik op dit tijdstip in deze uithoek te vinden, behalve stomdronken sukkels met een IQ lager dan een marmot? Ik werp een blik op de kaart met het tijdschema en slaak een kort, maar daardoor niet minder woest kreetje. Dit was de laatste bus voor vandaag. Kutzooi. Top geregeld, Nevada. Domme teef. Ik heb zin om de ruit achter het schema met mijn hoofd aan gruzelementen te slaan. Niet omdat ik het glas kapot wil hebben.

Ik kijk om me heen over het pleintje, dan door de aangrenzende straat, vol pubs en massa’s sukkels die ervoor met een pint in de hand staan te blaten alsof ze allemaal een gehoorprobleem hebben. Dan de sukkels die bezig zijn met de moeilijkste opgave in hun leven: de ene voet voor de andere zetten. Als ik sommigen zou moeten geloven, dan zijn er zeer lokaal aardschokken of speelt de zwaartekracht op die plekken spelletjes met iedereen die voorbijkomt.

Ik heb hier zo geen zin in. Misschien moet ik toch met mijn voorhoofd het glas inslaan. Misschien leer ik het dan voorgoed af om niet naar mezelf te luisteren. Een taxi regelen en deze dag als verloren beschouwen, lijkt onvermijdelijk. Het is sowieso al een megakutavond. Half Londen heb ik gezien met de bus en de Underground. En hoewel ik hele volksstammen van sukkels ben tegengekomen, lukte niets, alsof ik ineens al mijn talent kwijt was en alles me tegenzat.

Een taxi regelen is makkelijker gezegd dan gedaan. Allereerst rijden er niet veel rond. De paar die ik de laatste vijf minuten heb gezien, waren of bezet of reden langs me of ik onzichtbaar ben. Ik ben veel, maar makkelijk over het hoofd te zien beslist niet. Vermoedelijk vinden de geilneven van chauffeurs het prima om hier een vrachtje af te zetten, maar oppikken is een ander verhaal. Eigenlijk kan ik ze geen ongelijk geven. Ik zou ook niet een paar van die puberteven in mijn taxi willen hebben die hinniken als een kudde paarden en vlak voordat ze uitstappen nog even de taxi onderkotsen.

Na tien minuten dolen door het uitgaansgebied van Peckham, wat mijn haat tegen mensen geen goed heeft gedaan, behalve natuurlijk als je het van mijn kant bekijkt, begin ik het pas echt goed zat te worden. Naar huis lopen is vanaf hier niet te doen. Dat zou me uren kosten. Het enige dat rest is naar een buurt lopen zonder ladderzatte sukkels en nepsletten en daar een taxi vinden.

De vale, krakkemikkige bestelbus die stapvoets naast de stoep komt rijden, trekt meteen mijn aandacht, zonder dat ik dat laat merken. Het is niet de eerste keer dat ik hem zie sinds ik hier ben. Ik sta direct op scherp, helemaal als de bijrijder me roept. Hij is zo zwart dat ik praktisch alleen zijn gebit zie. Ik doe alsof ik doof ben en wandel onverstoorbaar door. Aan de andere kant zijn ze maar met zijn tweetjes. Het vooruitzicht op een zogenaamde wip achter in de bestelbus, ergens op een verlaten parkeerplaats waar niemand ons ziet en hoort, biedt misschien onverwacht toch de kans op plezier. Mijn soort van plezier dan. Wanneer hij me voor de derde keer roept, besluit ik poolshoogte te nemen. Ik zwalk met een glimlach naar de bestelbus.

‘Goedenavond. Ben jij misschien bekend in de buurt?’

Ik lach alsof ik stomdronken ben. ‘Helaas. Ik heb… heb geen idee waar ik… ben en waar ik heen moet.’

‘Op weg naar vrienden?’

‘Naar huis.’

‘En waar is thuis?’

‘South… South Kensington,’ lieg ik en verstap iets, alsof ik bijna mijn evenwicht verlies. Dat schijnt hij leuk te vinden. Net als mijn benen en decolleté. Hij kan zijn ogen er in elk geval niet vanaf houden. Geef hem eens ongelijk.

‘Rijk meisje dus.’

‘Rijke mama en papa,’ schater ik overdreven hard.

‘Wij kunnen je wel een lift geven.’

‘Echt?’ giechel ik. ‘Dat is… is best een eind rijden hoor.’

‘Geen probleem.’

‘En… en waar jullie heen moeten? Wat jullie… jullie zochten?’

‘Komt later wel. Stap in.’

Net voordat hij het portier wil opendoen, zie ik in de buitenspiegel de reflectie van beweging achter de voorstoelen. ‘Bedankt, maar het lijkt me toch beter… beter dat ik een taxi neem.’

De schuifdeur schuin achter me wordt met een ruk opengetrokken. Handen grijpen me vast. Ik haal met een elleboog tweemaal uit. Iemand kermt en de handen laten me los. Onmiddellijk zet ik het op een rennen, wat niet eenvoudig is op sleehakken. Doordat ik meerdere personen achter me aan hoor komen, blijf ik zo hard rennen als me op de schoenen lukt. En dat is niet heel hard. Ze komen snel dichterbij. Met een blik over een schouder zie ik dat het twee jongens zijn.

Ik ren de hoek om en knal op een groep kerels. ‘Help me, alsjeblieft! Help me!’ roep ik met een aangedikte hysterische stem. ‘Mijn ex wil me in elkaar slaan! Alsjeblieft, help me!’ Terwijl ik weer harder ga rennen, zie ik dat de groep de twee jongens tegenhoudt. Er wordt over en weer geduwd en geschreeuwd. Een van de twee krijgt zelfs een klap. Dat geeft me tijd om mijn schoenen uit te trekken. Ik stop ze vlug in mijn schoudertas, haal het mes eruit en terwijl ik mijn tas weer stevig vasthoud, ren ik blootsvoets verder.

Pas zo’n drie straten verderop stop ik met rennen en ga in een donkere hoek achter een paar fietsen in een rek tegen een muur staan. Ik hijg als een overwerkte pakezel. Het zweet loopt met stralen langs mijn gezicht en mijn tieten gaan op en neer als twee op hol geslagen blaasbalgen. Ik zak op mijn reet en veeg zweetdruppels van mijn voorhoofd. Dan lach ik in een hand. Het scheelde bar weinig of de rollen waren omgedraaid geweest. Een soort van dan.

Als ik uit het zicht de bestelbus heel langzaam hoor rijden, realiseer ik me dat het gedonder nog niet voorbij is. Twee of drie sukkels tegelijkertijd zijn niet echt een probleem. Het verrassingselement is een krachtig wapen. Binnen drie seconden kan ik twee mensen de keel doorsnijden, weet ik uit ervaring. De derde staat dan zo perplex dat ik mijn mes zowat op mijn dooie akkertje kan planten waar ik maar wil. Al is dat natuurlijk geen dagelijkse kost. Was het maar zo’n feest. Maar meer dan drie sukkels, helemaal als ze zelf op jacht zijn, is niet haalbaar. Ik moet dus uit hun handen blijven, wil ik morgen zelf geen artikel in The Daily Telegraph zijn.

Hoewel ik de bestelbus niet meer hoor, blijf ik zitten. Nadat ik wat later voorbij het fietsenrek door de straat heb gekeken, besluit ik te vertrekken. Mijn schoenen laat ik uit, voor het geval ik opnieuw moet rennen. Net als ik wil vertrekken, hoor ik verderop voetstappen. En zacht gepraat. Beiden komen dichterbij. Grote kans dat het andere sukkels zijn, maar voor de zekerheid haast ik me terug naar de aardedonkere hoek voorbij de fietsen en ga zo laag mogelijk tegen de muur zitten.

Twee gedaanten duiken ongeveer tien meter van me vandaan op, zie ik langs de fietsen. Een derde komt erachteraan geslenterd. Het is een grietje. Doordat de dichtstbijzijnde straatlantaarn een stuk verderop staat, kan ik ze niet goed zien. Door de wijze waarop ze om zich heen kijken en naar iets lijken te zoeken, kan het niet anders dan dat ze bij de bestelbus horen. Ik maak me zo klein mogelijk en houd het mes stevig vast.

De drie komen tot stilstand. Er worden sigaretten opgestoken. Een van de twee jongens voelt aan zijn neus en vloekt. Hopelijk heeft mijn elleboog dat op zijn geweten. Het lijkt een eeuwigheid te duren totdat ze eindelijk verderlopen. Ook als ik ze niet meer hoor, blijf ik nog een tijdje roerloos zitten. Ik gebruik de tijd om me te oriënteren waar ik ben, zodat ik dadelijk met de kortst mogelijke route het tyfus Peckham kan verlaten.

Nadat ik voorbij de fietsen ben geslopen, zie ik dat de straat in beide richtingen uitgestorven is. Tijd om te gaan. Ik heb nog geen vijftig meter gelopen als achter me het gebrul van een motor klinkt. Het is de bestelbus, zie ik over een schouder. Ik begin direct hard door de straat te rennen, die ineens een stuk smaller wordt. De bestelbus loopt op me in en al vlug verlichten de koplampen me. Als het me lukt om het steegje verderop te bereiken, waar in het midden een paaltje staat zodat auto’s er niet in kunnen rijden, dan maak ik een kans om ze kwijt te raken. Als. Een kans. Het zal erom spannen.

Nog hooguit twintig meter en dan hebben ze me bijgehaald. Nog tien. Vijf. Schaterlachend ren ik langs het paaltje de aardedonkere steeg in. Gehaald! Krijg de tyfus, kuttekoppen! Iets raakt me keihard in de buik. Ik klap dubbel als een knipmes en rol kermend over de stoeptegels. Happend naar lucht als een vis op het droge zie ik voor me een gedaante opdoemen. Dan nog twee. Ik krijg van verschillende kanten trappen. Dan word ik aan mijn haar en een arm vastgegrepen en over de grond terug naar de straat gesleept. Ik probeer om me heen te slaan en te trappen, maar raak niks.

De bestelbus staat klaar met de schuifdeur open. Meerdere handen tillen me op en smijten me naar binnen. Ik gil mijn longen er zowat uit en trap wild om me heen. Meteen krijg ik nog twee snoeiharde klappen in de buik. Ik klap weer dubbel en kerm het uit. Handen drukken me plat op de laadvloer en houden mijn armen en benen in bedwang. Een hand sluit zich als een bankschroef om mijn keel. Voordat de schuifdeur goed en wel dicht is, komt de bestelbus al in beweging.

De binnenverlichting van de laadruimte gaat aan. In de gauwigheid zie ik drie jongens en twee grietjes om me heen. Ik schat ze tussen de twintig en dertig. Achter het stuur zit nog een knaap. De sukkel met zijn hand om mijn keel, dezelfde die me eerder vanaf de bijrijdersstoel aansprak en vermoedelijk de leider van dit trieste zooitje, scheurt met een ruk mijn jurk van het decolleté tot de navel open. Met nog een ruk is die helemaal kapot.

‘Kijk goddomme die knoppen dan!’ roept iemand die vervolgens zijn vingers diep in het vlees van een van mijn tieten drukt. ‘Jezus, wat een dingen!’

‘De slet heeft er niks onderaan,’ zegt een ander. Opmerkzaam type.

‘Ik zei toch dat we deze teef moesten hebben.’

‘Ze liet dit zonet uit haar hand vallen.’

‘De hoer hield dit mes vast?’ wil de sukkel met de hand om mijn keel weten. Hij laat me los, pakt het tweesnedige mes over en bekijkt het van alle kanten. ‘Grafmooi mes. Geef me haar telefoon en portemonnee.’

De sukkel gaat door mijn schoudertas. ‘Heeft ze niet bij zich.’

‘Waar zijn je telefoon en portemonnee?’

‘Ik ben… ben beiden kwijt. Laat me alsjeblieft… gaan,’ zeg ik met een dubbele tong, om in mijn rol te blijven. ‘Er is nog niks gebeurd.’

‘De sloerie is dit niet kwijtgeraakt…’ zegt een andere sukkel en houdt mijn stroomstootwapen triomfantelijk omhoog.

De zogenaamde leider graait het ding uit zijn hand en kijkt me weer aan. ‘Stappen met een mes én een taser. Wat ben jij voor ’n hoer?’

‘Jullie… jullie mogen beiden houden. Laat me… gewoon gaan.’

‘Uiteraard houden we die. Je laten gaan is een ander verhaal. Eerst gaan we samen een hoop plezier maken. Heel toevallig hetzelfde soort plezier waarom je hier in je blote flamoes rondloopt, is het niet?’ grijnst hij en drukt het stroomstootwapen tegen mijn schouder. Dan klinkt elektrisch geknetter. Net zo lang totdat het zwart voor mijn ogen wordt.

HOOFDSTUK

23

HEDEN

Peckham, Londen

Ik word stukje bij beetje wakker. De koppijn, alsof een heipaal in mijn voorhoofd wordt geslagen, doet me zacht kermen. Ik voel ook iets anders, beneden, tussen mijn benen. Ik open mijn ogen ietsjes en gluur omlaag. Langs mijn wimpers en over mijn beurse buik heen kijk ik recht in de ogen van een van de grietjes. Ze doet iets met haar tong wat ze blijkbaar nog niet zo vaak of zelfs nooit eerder heeft gedaan. Aan haar glunderende blik te oordelen heeft ze er veel plezier in. De anderen hebben dat ook, helemaal als ze in de gaten krijgen dat ik wakker ben.

Ik leg mijn hoofd terug op het gore matras en geef mezelf hooguit dertig tellen om te bepalen wat mijn opties zijn en wat ik ga doen. Ik leg mijn hand op het hoofd van het grietje en duw mijn kut kreunend tegen haar tong op, tot grote hilariteit van de anderen.

Nadat ik mijn ogen weer een beetje heb geopend en nog harder ben gaan kreunen, werp ik enkele snelle blikken om me heen: ik lig in een oude loods of fabriek. Het enige licht is van de koplampen van de bestelbus. Zo’n anderhalve meter van het matras vandaan staat een oude zitbank. Sukkel nummer 1, de leider, zit er onderuitgezakt op. Het andere grietje zit geknield tussen zijn benen en doet met haar mond iets wat ik niet anders kan omschrijven als prutswerk. Naast hem zit sukkel nummer twee, eveneens onderuitgezakt. Schuin voor de bank staat sukkel nummer drie. Nummer vier zit voor de bank op gestapelde pallets die als een geïmproviseerde tafel dienen. Naast hem staan flessen whisky, bier en wijn. Ik zie mijn mes en stroomstootwapen ook. Ik weet wat ik ga doen.

‘Is er nog een leuter om op te zuigen in de aanbieding?’ hijg ik, hitsig.

Er wordt geschaterd. Nummer vier, die op de pallets zit, staat ogenblikkelijk op en maakt zijn broek open. Als hij naast me staat, laat hij die op zijn enkels zakken en knielt vervolgens naast mijn hoofd op het matras. Ik ben dol op broeken die tot de enkels omlaag zijn geschoven. Iets met bewegingsvrijheid.

Zonder een seconde te verliezen, zuig ik hem zowat vacuüm, laat hem dan uit mijn mond glippen en kreun dat ik nog een leuter wil. Terwijl sukkel nummer drie komt aangesneld en ook met de broek op zijn enkels aan de andere kant knielt, zuig ik nummer vier weer bijna binnenstebuiten. Op de tast vind ik de leuter van nummer drie.

Opeens bijt ik zo hard als ik kan en blijf dat doen. Terwijl de sukkel het uitgilt, voel ik mijn tanden door het weefsel gaan. Mijn mond vult zich met bloed. Tegelijkertijd geef ik een werkelijk meedogenloze ruk aan de leuter in mijn hand. Ik voel van alles scheuren. En bloed. Sukkel nummer drie valt krijsend opzij. Het grietje tussen mijn benen is iets omhooggekomen en kijkt me als versteend aan. Ik geef haar met mijn voet een doodstrap op de neus en rol dan naar de pallettafel, waarachter sukkel nummer twee net van de bank omhoogkomt om mijn mes te pakken.

Voordat hij die te pakken heeft, graai ik een fles aan de hals van de tafel en sla die hard tegen de zijkant van zijn hoofd. De leider, die net het andere grietje een slinger heeft gegeven en zich uit de bank omhoogdrukt, ram ik de fles met de bodem vol in het gezicht. Hij valt met een diepe grom bloedend terug op de bank. Dan beuk ik de fles weer in zijn gezicht. Hij beweegt niet meer. De andere sukkel die ik het eerst met de fles sloeg, staat op zijn benen te tollen. Ik geef hem nog een oplawaai, waardoor hij neergaat als een boom die met één slag wordt omgehakt. Nadat ik mijn mes van tafel heb gegrist, ga ik achter het grietje aan dat richting de bestelbus vlucht. Het is meer kruipen en struikelen. Onderweg trap ik het andere grietje weer in het gezicht.

‘Als je hier levend wil wegkomen, dan doe je wat ik wil,’ zeg ik met het mes tegen haar keel gedrukt.

‘Ik… ik doe alles… alles wat je wil. Doe me alsjeblieft niks.’

‘Haal het touw dat achter in de bus ligt.’

Ze is in een oogwenk terug.

‘Kleed de twee bij de bank uit. Daarna bind je hun enkels bij elkaar en de handen op de rug. En ik houd in de gaten of je dat goed doet.’

Wanneer ze dat heeft gedaan, laat ik haar met het andere grietje en de twee sukkels hetzelfde doen. Al heb ik van hen niets te vrezen. Ze hebben het te druk met hun neus of leuter vasthouden. En op de vloer liggen kermen en janken. Heerlijke geluiden.

‘Trek ook je kleren uit.’

‘Wat… wat ga je doen? Laat je me niet gaan? Je zei…’

‘Dat is alleen zodat je niet de benen neemt.’

In een ommezien is ze bloot. Ik zeg dat ze op de rand van de pallets moet gaan zitten. Daarna pak ik een fles, neem een stevige slok, spoel mijn mond en spuug samen met de whisky bloed uit. Na een tevreden zucht neem ik een echte slok en schiet vervolgens in de lach. Ik schater zelfs even. Het grietje kijkt me stomverbaasd aan.

‘Dat scheelde zonet niet veel,’ merk ik nog steeds lacherig op. ‘Over ervaringen gesproken die je van top tot teen doen beseffen dat je leeft. Werkelijk heerlijk. Vind je niet?’

Haar lippen bewegen, dan slaat ze haar ogen neer. Ze rilt over heel haar lijf, dat wel een kilo of tien, vijftien meer kan gebruiken.

‘Waarom lak je je nagels niet? Dit ziet er zo mega niet-vrouwelijk uit.’

‘Wat?’

‘Je laat me de vraag toch niet opnieuw stellen?’

‘Nee, sorry… Mijn… dat vindt… dat vindt mijn vriend niet mooi.’

‘Is dat de sukkel bij wie je iets deed dat voor pijpen moest doorgaan?’

‘Nee… mijn vriend ligt naast de bank op de vloer.’

Ik trek een gezicht en plaats mijn voet met de zomers gekleurde nagels vlak naast die van haar. ‘Zeg nou eerlijk: wat is niet alleen veel mooier en vrolijker, maar ook veel en veel geiler om te zien?’

Het grietje weet opnieuw niet wat te zeggen.

‘Hallo?’

‘Die van… van jou.’

‘Die van jou natuurlijk.’

‘Het… spijt me. Die van… van jou… natuurlijk.’

‘Exact. Vertel me nu maar waar we zijn.’

Als ze dat heeft gedaan, geef ik haar de opdracht om iedereen met de ogen dicht wakker te maken. En dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Sukkel één en twee, beiden met bebloede gezichten, beginnen direct aan het touw om hun polsen te rukken. Begrijpelijk, maar zinloos. Het gevloek en gescheld erbij is grappig.

‘Wat… wat ben jij voor ’n gestoorde hoer?’ schreeuwt de leider.

‘Je hebt echt geen idee,’ schaterlach ik.

‘Mag… mag ik nu gaan?’ snikt het grietje naast me bang.

‘Ja, ga nu maar.’ Razendsnel steek ik het mes vier keer in haar buik en iets erboven. Terwijl ze me met opengesperde ogen verbijsterd aanstaart, het bloed uit vier openingen uit haar stroomt, beginnen de anderen te schreeuwen en te janken. Zo grappig.

‘Je… je zou… me laten… gaan…’

‘Leugentje om bestwil,’ knipoog ik, veranker mijn hand in haar haar en trek haar omhoog op haar tenen. Haar ongelakte tenen. Brrr. Dan draai ik haar met het gezicht richting de leider en snijd haar keel langzaam van oor tot oor open. Terwijl iedereen weer begint te gillen, gutst het bloed uit de haarscherpe snede. Ik wacht totdat ik voel dat ze door haar benen gaat zakken en laat haar dan los. Als een lappenpop zakt ze in elkaar.

Ik loop naar de sukkel nummer drie, wiens leuter ik zowat van zijn lijf heb gerukt, zet mijn voet op zijn onderbuik en pak zijn leuter vast. Met een beheerste beweging snij ik die vlak achter de balzak nu echt van zijn lijf. Hij krijst uit volle borst. Niet zo vreemd. Met zijn leuter loop ik naar sukkel vier.

‘Oef… heb ik dat gedaan?’ vraag ik met een gespeeld vies gezicht als ik zie dat een deel van zijn leuter loshangt van zijn lijf. Nadat ik de leuter van nummer drie in zijn mond heb gepropt, snij ik ook zijn leuter eraf. Die prop ik in de mond van sukkel nummer drie. Ik bekijk het resultaat even tevreden glimlachend en snij dan beiden ook de keel door.

Het enige overgebleven grietje probeert te vluchten. Al na een paar meter valt ze. Ze krabbelt paniekerig en hysterisch huilend op. Erg grappig. Daarom laat ik haar dat drie keer doen. Met een hand diep in het lange haar sleur ik het domme ding terug naar de pallettafel. Met een soepele beweging maak ik vanaf haar borst- tot schaambeen een snede. Ingewanden glijden er meteen uit. De twee bij de bank gillen zo hard dat mijn oren ervan gaan piepen. Zalig. Tot slot snijd ik haar keel ook door.

Sukkel nummer twee sterft op dezelfde wijze. Daarna ga ik op de pallettafel vlak voor de laatste sukkel zitten: nummer één, de leider. Zijn gezicht, iedere millimeter gevuld met angst en afgrijzen, glanst van bloed, snot, kwijl en tranen. Ik neem een slok van de whisky. Lekkurrr.

‘Wat ben… wat ben jij voor ’n ziek… gestoord monster…’

‘Zoals ik al zei: je hebt geen idee.’ Ik schiet in de lach. ‘Alhoewel, nu heb je wel een aardig idee. Was dat van straat plukken trouwens jouw idee?’

Hij geeft geen antwoord. Het doet er ook niet toe.

‘Goed, ik ga even kijken welke van de vodden waarin jullie rondhuppelden ik straks kan aantrekken. Want je hebt mijn prachtige jurk aan stukken getrokken. Een van mijn favorieten. En kijk wat je met mijn buik hebt gedaan: die is nu al bont en blauw. Dat was niet aardig. Ik ben dus niet blij, op zijn zachtst gezegd. Maar dat merk je zo wel. Ik ga nu eerst de lijven van je kameraden reorganiseren. Let je wel goed op?’

HOOFDSTUK

24

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Ik word gek van mezelf. Hoe vaak kan je in een spiegel kijken? En hoe vaak kan je controleren of je haar nog goed zit? Heel vaak dus, tot mijn eigen irritatie. En verbazing.

Mijn ‘collectie’ schoeisel bestaat uit een paar sneakers, twee paar slippers die ik bij een 1+1-aanbieding heb gekocht en een paar sandalen. De eerste kan ik uiteraard niet aantrekken. De sandalen vallen ook af. Die zijn afgetrapt. Daarom heb ik nieuwe gekocht. Vandaag nog, vlak voor sluitingstijd. Speciaal voor vanavond. Toch heb ik alles meer dan eenmaal aangehad en in de passpiegel uitvoerig van alle kanten bekeken. Zelfs de sneakers. Ik word gek van mezelf.

Vanmiddag, nadat ik de sandalen had gekocht, had ik ook bijna nieuwe kleding gekocht. Ik besloot van niet. En daar heb ik al spijt van als haren op mijn hoofd van toen ik maar net enkele minuten thuis was. In een recordtijd heb ik alle rokken en bloesjes die ik bezit, en dat zijn er niet veel, uitgeprobeerd in alle mogelijke kleurcombinaties. Meer dan eens. Uiteindelijk is de keuze gevallen op een zwarte rok en een zwarte bloes. Niet echt hip en zeker niet fleurig, maar wel veilig. En ik hou van veilig. Ik word gek van mezelf.

Ik schrik me rot van de deurbel. Nooit eerder lijkt die zo hard te hebben geklonken. En zo lang na te galmen. Zou die kapot zijn? Ik graai mijn schoudertas van tafel en haast me de gang in, om halverwege tot de ontdekking te komen dat ik blootsvoets ben. Ik ren de zitkamer in, om onmiddellijk terug te gaan naar de gang. Via de intercom laat ik weten dat ik eraan kom. Dan haast ik me opnieuw naar de zitkamer. De nieuwe sandalen liggen nergens. Waarom heb ik ze dan uitgetrokken? Slaapkamer. Ze liggen in de slaapkamer. Door de stugge riempjes is het aantrekken een gevecht.

Voordat ik naar de gang ren, maak ik een tussenstop in de badkamer. Mijn haar zit nog goed. Mijn gezicht lijkt wel wat klam. Ik dep het met een handdoek. Misschien moet ik ook even snel… Ik open een paar knoopjes van de bloes, dep mijn oksels en bevries ze aansluitend met een dikke wolk deo. Terwijl ik de knoopjes dichtdoe, ren ik naar de voordeur. Ik grijp mijn tas van de commode. Waar is de sleutelbos dan? Ik word gillend gek van mezelf.

Nog voordat ik bij de tweede verdieping ben aangekomen, ga ik al bijna onderuit. Gelukkig kon ik me net op tijd aan de reling vastgrijpen. De nieuwe zolen zijn spekglad. Waarom heb ik ze niet eerder op de stoeptegels ruw gemaakt? Ik besluit de trappen rustiger af te gaan. Anders wordt het een avondje Spoedeisende Hulp. Misschien is dat niet eens zo’n slecht idee. Dan kunnen ze gelijk mijn hoofd nakijken. Want daar moet nog meer mis mee zijn dan gewoonlijk. Anders zou ik niet doen wat ik op het punt sta om te gaan doen.

Wanneer ik naar buiten loop, draait Callan zich naar me om. Zijn mond vormt onmiddellijk een glimlach. Die van mij ook, voel ik. We begroeten elkaar. Hij doet dat alsof we elkaar al jaren kennen, ik alsof ik hem voor het eerst zie. Niet overdrijven; voor de tweede keer.

‘Je ziet er mooi uit.’

‘Dank je,’ glimlach ik ongemakkelijk. ‘Jij ook. Een pak staat je goed.’

‘Dank je.’ We kijken elkaar zwijgend aan. ‘Zullen we? De auto staat een stukje terug.’

De eerste meters praten we niet. We glimlachen wel naar elkaar.

‘Heb je iets aan je haar veranderd?’ wil hij ineens weten.

Ik sta abrupt stil. ‘Zit het niet goed?’

‘Jawel. Het zit zelfs heel goed.’

‘O… Ik heb het aan een kant iets meer in mijn gezicht hangen. Misschien zie je dat.’

Callan knikt. ‘Staat je goed.’

Ik glimlach en we lopen verder tot we naast een auto staan waarvan de koplampen aangaan en de knipperlichten enkele keren aan en uit flitsen. De metaalkleurige lak reflecteert de omgeving in de laagstaande zon als een opgepoetste spiegel. Callan maakt het portier aan de bijrijderskant open. Ik probeer mijn verbazing te verbergen en stap in.

‘Dit is jouw auto?’ vraag ik, als hij achter het stuur heeft plaatsgenomen.

‘Sinds een half jaar.’

‘Erg mooi. Ziet er snel uit. En duur. Net als je pak.’

Callan glimlacht.

‘Wat voor merk auto is het?’

‘Aston Martin. Heb je verstand van auto’s?’

‘Net zoveel als van kernfysica.’

‘Heb je een auto?’ lacht hij.

Ik schud mijn hoofd en strijk een lok haar voor mijn oog weg. ‘Ik heb zelfs geen rijbewijs. Ik heb wel een fiets.’

‘Waarmee je moedige tochten door Londen maakt.’

Terwijl we lachen, start hij de auto. Door het brullende motorgeluid kijk ik hem met een ruk aan. Misschien ook wat angstig.

‘Niet schrikken; ik rij niet zoals de auto klinkt.’

‘Gelukkig.’

Vlak voordat hij wil wegrijden, leg ik mijn hand op zijn onderarm. Callan kijkt me verrast aan. ‘We gaan toch niet naar een… hoe zeg ik dat? We gaan toch niet naar zo’n hippe, peperdure zaak met een menukaart zonder prijzen en waar je wordt verblind door het zilver en kristal?’

Hij blijft me nog even aankijken, krabt zich in het haar en schiet in de lach. De motor wordt uitgezet. ‘Eh… zo’n restaurant vind je dus niks, begrijp ik?’

‘Niks wil ik niet zeggen, maar we zouden ieder voor onszelf betalen. Ik heb maar het salaris van een kapster. Bovendien ben ik niet gekleed voor zo’n gelegenheid.’

‘Je ziet er prachtig uit, Lily.’

‘Dank je, maar de rok en bloes zijn waarschijnlijk even duur als het voorgerecht in het restaurant waar je hebt gereserveerd. En het dessert als mijn sandalen.’

‘Dat zorgt er niet voor dat je er minder mooi uitziet.’

Ik glimlach en sla mijn ogen kort neer. ‘Sorry, ik wilde niet… Maar bij ‘als vrienden uit eten gaan’, dacht ik dat we…’

‘Je hebt gelijk,’ onderbreekt hij me. ‘Ik ga annuleren en daarna zoeken we samen een ander restaurant.’

‘Alleen als jij dat ook wil, Callan.’

Uit zijn binnenzak komt een telefoon tevoorschijn. Nadat hij de reservering heeft geannuleerd, kijkt hij me glimlachend aan. ‘Oké. Waar zullen we heengaan?’

We kijken elkaar secondelang aan en schieten gelijktijdig in de lach.

‘Sorry, ik weet wel waar ik niet heen wil, maar waar we dan wel… O, misschien weet ik wel iets: waar zou jij heengaan als je nu alleen bent en zonder poespas lekker wil eten?’

‘Smaakt het?’ wil hij weten als hij terugkomt gelopen met servetjes.

‘Het is werkelijk heerlijk. Ik eet mijn vingers er zowat bij op.’

‘Fijn,’ glimlacht Callan terwijl hij naast me op het bankje gaat zitten.

Ik kijk naar de fish & chips-kar, dan dwaalt mijn blik rustig door de omgeving: over het grasveldje op een pleintje ergens in Brixton, een wijk in het zuiden van Londen die niet bepaald bekendstaat als veilig. Vanzelf kom ik uit bij de blinkende Aston Martin, die een flink contrast vormt met de omgeving. Het drukke en rumoerige autoverkeer om ons heen doet me vermaakt snuiven.

‘Lekker eten, een prachtig uitzicht, heerlijk stil en schone lucht; wat wil een mens nog meer?’

Ik proest het uit en verlies daarbij een stukje vis uit mijn mond. ‘Sorry, lekker elegant.’

Hij knipoogt en reikt me een servetje aan. Ook door het nat te maken, krijg ik de vlek in mijn rok niet helemaal weg. Ik haal mijn schouders op.

‘Hoe ken je deze fish & chips-kar eigenlijk?’

‘Ik ben in deze buurt opgegroeid.’

‘Serieus?’ reageer ik oprecht verrast en kijk vanzelf naar zijn auto.

‘Er is een hoop veranderd sinds we hier zijn weggegaan.’

‘Met je ouders?’

Hij knikt. ‘En drie zussen.’

‘Je hebt drie zussen?’ lach ik. ‘Wat sneu voor je.’

‘Eindelijk en dan ook echt eindelijk iemand die snapt hoe het is om drie zussen te hebben,’ lacht hij met me mee.

‘Ouder of jonger?’

‘Ik ben de oudste.’

‘Dat is dan je enige geluk. En waar zijn jullie naartoe gegaan?’

‘Chelsea. Daar woont iedereen nog steeds en is ook ons kantoor.’

‘Kantoor?’

‘Advocatenkantoor. Strafrecht.’

‘Je bent advocaat? Sorry, wat een onvoorstelbaar domme vraag. Wat leuk. En dat had ik echt nooit achter je gezocht, in je camouflagebermuda. Dus je ouders en zussen zijn allemaal advocaat?’

Callan knikt. ‘We hebben nog zes partners, van buiten de familie.’

‘Schillaci & Partners dus.’

Hij kijkt me verwonderd aan. ‘Je weet mijn achternaam nog.’

‘Schoot me ineens te binnen.’

We eten de plastic bak met gefrituurde vis en vrij dikke, eveneens gefrituurde frieten met weinig praten op. Natuurlijk laat ik nog wat op mijn rok vallen. Gelukkig ben ik niet de enige die knoeit. Ik loop met hem mee naar de afvalemmer om de lege bakjes, blikjes fris en servetten weg te gooien. Callan stelt me voor aan de eigenaar van de fish & chips kar. Al na een paar zinnen begrijp ik dat de man Callan en zijn familie hoog heeft zitten. En dat de waardering wederzijds is. Nadat ik hem nogmaals een hand heb gegeven, lopen we naar de auto.

‘Zin om te wandelen?’ informeert Callan.

Ik knik. ‘Heb je een plek in gedachten?’

‘Wat afgezaagd, maar wat dacht je van langs de Theems wandelen?’

‘Leuk. En daar is niets afgezaagd aan.’

Hij kijkt me secondelang onderzoekend aan. ‘Wil je beweren dat je nog nooit… Hoe lang woon je in Primrose Hill?’

‘Twee jaar.’

‘In die twee jaar heb je nog nooit langs de Theems gewandeld?’

‘Wel pogingen gedaan, maar telkens… Al die mensen…’

De wind die door mijn haren en langs mijn blote armen gaat, is heerlijk. En dat laat ik met een tevreden zucht weten. Dat ontgaat Callan niet.

‘Heb je het naar je zin?’

‘Heel erg. Dank je dat we hiernaartoe zijn gegaan.’

Hij glimlacht. Samen kijken we naar de Big Ben en Westminster, aan de overkant van de Theems. Op hetzelfde moment valt onze blik op een bankje in de laatste zonnestralen van de dag. Hij kijkt me vragend aan, ik knik. Wanneer we maar net zitten, veer ik weer omhoog en pak een stukje terug een in elkaar gefrommeld papieren servetje op. Vlak bij Callan’s schoen ligt een leeg pakje sigaretten. Ik buig me weer voorover en pak het op.

‘Ik snap werkelijk niet waarom mensen…’ zeg ik en zie hem vlug van mij wegkijken. Het duurt twee tellen totdat het kwartje valt. Ik ga rechtop staan en schiet in de lach. ‘Eindelijk.’

Hij kijkt me onschuldig aan. ‘Eindelijk?’

Ik trek een gezicht en gooi de rommel in een afvalbak. Nadat ik naast hem ben gaan zitten, kijk ik hem nadrukkelijk aan. Niet voor het eerst schieten we tegelijkertijd in de lach. Hij wrijft over zijn gezicht.

‘Excuses. Het was niet opzettelijk. Je boog je ineens voorover.’

‘Ik vroeg me al af of er iets mis is met je ogen. Of misschien heb je simpelweg niets met grote borsten, wat heel goed kan, maar zojuist is echt de allereerste keer dat je naar ze kijkt. Ik ben nog geen man of vrouw tegengekomen die niet eenmaal naar mijn borsten keek. Zelfs personen die ik al langere tijd ken, lukt het niet om mij alleen in de ogen te kijken. Er is altijd wel een moment, soms niet langer dan een oogwenk, dat hun blik omlaag schiet. Bij jou niet. Hoe kreeg je dat voor elkaar?’

Hij moet moeite doen om niet te gaan lachen. ‘Eerlijk is eerlijk: het was niet altijd eenvoudig. Maar ik vermoedde al zoiets wat je net vertelde. En ik wil niet zoals die andere kerels zijn. Ik wil niet dat je het verkeerde idee over mij krijgt.’

‘Je hebt dus niks met grote borsten?’

‘Dat wil ik nou ook niet meteen beweren…’

We krijgen zowat de slappe lach. Ik geef hem een schouderduwtje.

‘Je bent niet zoals die andere kerels, Callan. Anders zouden we hier niet zitten. Ik ben blij dat je je vriendschap hebt aangeboden én dat ik die heb aangenomen. Ik vind het erg gezellig met je.’

‘Ik ook met jou, Lily.’

We gaan beiden tegen de leuning zitten en kijken naar de avond die het daglicht nu snel begint te verdrijven. De veranderende kleur van de Big Ben, maar ook van de lucht, is werkelijk adembenemend. Ik voel hem even naar me kijken. Ik doe alsof ik het niet merk.

‘Iemand als jij zal toch omkomen in de vrienden en vriendinnen?’

‘Iemand als ik?’ lacht hij.

‘Met jouw gezicht, het lichaam van een topsporter, een sportauto en ook nog eens advocaat, die in Chelsea woont.’

Hij glimlacht. ‘Ik heb een redelijk grote vriendenkring.’

‘En toch nog tijd voor een nieuwe vriendschap.’

‘Wel als die persoon me de moeite waard lijkt.’

‘Eerlijk gezegd dacht ik dat je zou afhaken toen ik in The Four Horseshoes zei dat ik niet zit te wachten op een relatie.’

‘Daarom zei je dat ook.’

Ik schater en verstop mijn gezicht enkele tellen achter mijn handen.

‘Ik laat me niet zo makkelijk afschepen, Lily.’

‘Terwijl de meiden die meer dan een vriendin van je willen zijn in de rij zullen staan. Een lange rij, kan ik me zo voorstellen.’

‘Ik heb al jaren geen relatie gehad.’

Ik val stil als hij niet meelacht. ‘Wanneer was de laatste dan?’

‘Iets meer dan zeven jaar geleden,’ antwoordt hij zonder na te denken.

‘Iets meer dan zeven jaar?’ herhaal ik compleet verrast.

Callan knikt. ‘Gracie. We waren verloofd.’

Ik kom uit de rugleuning en draai me naar hem toe. In zijn ogen zie ik iets wat ik niet eerder heb gezien. ‘Wat is er gebeurd, als ik vragen mag?’

‘Gracie stierf. Daar verderop, op de Westminster Bridge.’

‘Wat… daar op de brug? Hoe dan?’

‘Een terrorist, Khalid Masood, reed met een auto op voetgangers in en verwondde vijftig personen en doodde er drie, waaronder Gracie. Daarna rende hij naar het Palace of Westminster en stak een agent, Keith Palmer, dood voordat hij door de politie werd doodgeschoten.’

‘Wat verschrikkelijk… O, wat erg, Callan. Wat spijt me dat.’

Hij probeert te glimlachen, maar dat lukt niet heel goed. Het verdriet in zijn ogen raakt me. Na meer dan zeven jaar kan hij nog steeds niet over haar dood praten zonder verdrietig te worden. Dat zegt wat over hem. Iets wat ik al in zijn ogen zag. En in zijn stem hoorde. Iets waardoor ik tegen beter weten in besloot om met hem uit eten te gaan. Voordat ik er erg in heb, leg ik kort mijn hand op de zijne.

‘En sindsdien heb je…’

‘Geen enkele. Ook geen enkele behoefte aan gehad.’

Even wordt er niet gesproken.

‘Dan begrijp ik helemaal niet waarom je mij je telefoonnummer gaf en naar de salon kwam toen ik niet belde.’

Callan weifelt. ‘Ik weet niet of ik dat kan zeggen, omdat we afgesproken hebben om alleen vrienden te zijn.’

‘Als je dat even vergeet.’

‘Sinds ik je op het terras van The Four Horseshoes zag, ben je in mijn gedachten. En ik krijg je niet meer uit mijn hoofd, Lily. Dat is me slechts eenmaal eerder overkomen: bij de vrouw met wie ik verloofd was.’

HOOFDSTUK

25

HEDEN

Hampstead Heath, Londen

De sukkel blijft over heel haar lijf trillen. Ze heeft ook al even geen adem gehaald. Even vermoed ik dat ze erin blijft door een herseninfarct. Niet dat dit me iets zou boeien, maar voor mij hoeft dat niet. Voorlopig dan. Voor nu kan ze nuttig zijn.

‘Mijn god… wat… wat doe je met me?’ hijgt DS Hailey Hodgson zieltogend, alsof ze na veel te lang onder water te hebben gezwommen bovenkomt. ‘Mijn god, Nevada!’

‘Ademhalen,’ lach ik, terwijl regendruppels op het dak beginnen te tikken. Ik ga tegen de rugleuning van de achterbank zitten.

‘Dit is… dit is me echt nog nooit overkomen.’

‘Logisch. Je hebt het nog nooit met mij gedaan.’

Ze schaterlacht. ‘Mijn god, ik tril nog steeds… Hoe deed je dat?’

‘Geheim van de kok, DS Hodgson,’ knipoog ik.

‘Je spreekt me graag aan met DS?’

‘Omdat het een geil idee is dat ik het met een rechercheur van Moordzaken doe. Vind je dat vervelend?’

Ze schudt haar hoofd en schiet opeens in de lach. ‘Ik kan niet geloven dat ik dit allemaal doe, met jou op de achterbank van een dienstwagen, op een bosweggetje in Hampstead Heath, met mijn broek op mijn enkels terwijl ik…’ Ze stopt met praten en kijkt naar haar polsen, die met haar eigen handboeien aan de handgreep boven haar zijn vastgemaakt. ‘Ik zou me eigenlijk diep moeten schamen.’

Ik knik meer dan eens. We lachen beiden.

‘Maak je me los, schat?’

Ik kijk haar aan en glimlach.

‘Vind jij het vervelend als ik je zo noem?’

‘Dat vind ik niet, DS Hodgson. En ik maak je zo los.’

‘Wanneer dan?’

‘Als ik daar zin in heb. Of vind je het ineens vervelend om geboeid te zijn?’

Ze slaat haar ogen heel kort neer en schudt dan haar hoofd. Ik strijk een lok van het koperrode haar die voor haar ogen is gevallen zachtjes achter een oor. Dat doet haar wat, zie ik. Zoals verwacht. ‘Ik heb me nog nooit laten boeien. Drie afspraakjes in anderhalve week en ik doe dingen die ik nooit had gedacht te doen. Ik was nooit het onderdanige type en kon eerlijk gezegd nooit begrijpen dat er mensen zijn die dat… dat opwindend vinden, maar bij jou… Bij jou is het anders, schat.’

‘Dit is pas het begin, DS Hodgson. Er komen veel meer dingen op je pad die je nog nooit hebt gedaan of dacht te doen.’

‘Ik kan niet wachten,’ fluistert ze en zuigt haar onderlip naar binnen.

Ik haal het sleuteltje uit haar broekzak en maak de handboeien los. De sukkel wrijft even over haar polsen en schuift dan tegen me aan. Haar hand belandt op mijn knie. Vrijwel direct glijdt die over de dij omhoog en verdwijnt onder mijn jurk. Als ze bijna bij mijn kut is, pak ik haar onderarm vast.

‘Wat gaan we doen, DS Hodgson?’

‘Ik wil jou nu graag verwennen, Nevada.’

‘Had ik daar toestemming voor gegeven?’

‘Moet ik daar echt toestemming voor vragen?’ lacht ze.

Ik zeg niks en kijk haar alleen aan.

‘O, het spijt me… mag het dan, Nevada?’

‘Wie?’

‘Schat bedoel ik. Mag ik je verwennen, schat?’

‘Misschien dadelijk. Misschien de volgende keer.’

‘De volgende keer? Ik had me er zo op verheugd.’

‘Dan heb je wat over te dromen.’

Ze pruilt speels en schiet in de lach. ‘Nog meer? Ik droom al iedere nacht over jou. Zelfs overdag zit je in mijn hoofd. Mag ik dan tegen je borsten aanliggen?’

‘Mijn wat?’

‘Tieten bedoel ik. Het spijt me.’

Ik knik.

‘Zo, of mag ik…’

‘Knoop maar open.’

‘Dank je,’ fluistert ze hees en gaat direct rechtop zitten. Na twee knoopjes informeert ze tot hoever de jurk open mag.

‘Helemaal.’

Wanneer ze dat heeft gedaan, slaat ze de jurk open. Haar ogen springen wijd open. ‘Mijn hemel, waardoor komen die beurse plekken op je buik? Heeft iemand je geslagen?’

‘Geslagen? Waarom zou iemand mij slaan? Het komt door iets wat te dom is voor woorden.’

‘Vertel dan.’

‘Ik ben gestruikeld. Ik weet eigenlijk niet of ik het wel moet vertellen. Het is echt zo dom.’ Ik krab me in het haar en schiet in de lach. ‘Ik ben gevallen. Thuis, tijdens het stofzuigen. Ik had de bank een stuk opzijgeschoven en wilde teruglopen naar de stofzuiger. Toen struikelde ik over de slang en viel bovenop de stofzuiger. Vol met mijn buik erop.’

‘Hoe krijg je dat voor elkaar? Zoiets heb ik nog nooit gehoord.’

Ik verberg kort mijn gezicht achter mijn handen. ‘Je hebt mij nog nooit het huishouden zien doen.’

We lachen. Intussen zie ik haar met een bepaalde blik naar me kijken. Hoewel ik kan raden waarom, vraag ik er toch naar.

‘Ik zag heel even Lily in plaats van Nevada.’

‘Lily is weer weg en Nevada is terug.’

Ze knikt. ‘Kan ik wel tegen je aanliggen? Het ziet er pijnlijk uit.’

‘Liggen, DS Hodgson.’

Ze knikt opnieuw en bewondert met een onrustige ademhaling enkele momenten mijn tieten. Dan gaat ze anders zitten en vleit zich met de zijkant van haar gezicht ertegenaan. Ze zucht tevreden. Dat doet ze nogmaals als ik haar haar begin te strelen.

‘Lig je lekker, DS Hodgson?’

‘Zalig. Zo zou ik wel de hele dag willen liggen.’

‘Begrijp ik.’

We lachen. Opeens gaat het zo hard regenen dat het zicht met de helft vermindert. De zijraampjes beginnen te beslaan.

‘Heb je het nog gelezen over die moorden in Peckham?’

‘Ik heb het niet gelezen, maar wel de koppen gezien,’ glimlach ik zonder dat de sukkel het merkt. ‘Die waren ook lastig te missen. Volgens mij stond het in alle kranten. Maar ook op tv gaat het alleen maar daarover. Wat natuurlijk niet zo vreemd is.’

‘Zes personen op een werkelijk verschrikkelijke wijze afgeslacht in een oude fabriek op een verlaten bedrijventerrein. Ze schenen daar vaker rond te hangen en dingen te doen die niet door de beugel konden. De jongste, een meisje, was negentien en de oudste achtentwintig. Het is buiten mijn gebied, maar ik heb de plaatsdelictfoto’s wel gezien. Ik heb er niet van kunnen slapen. Ik heb nog nooit zoiets ergs gezien. Werkelijk te afschuwelijk voor woorden.’

‘Waarom heb jij dan de foto’s gezien als het buiten jouw gebied is?’

‘Omdat… Het spijt me. Dat kan ik niet vertellen, schat. Uiteraard heeft dat niets met jou te maken. Het zijn lopende zaken.’

‘Ik snap het. Geen probleem.’

Het is weer even stil.

‘Misschien moeten we dat een keer doen, DS Hodgson.’

‘Wat?’

‘Een hele dag samen zijn. Dan kan je urenlang liggen zoals nu.’

Ik voel haar verstijven. ‘Hoe dan?’

‘In een hotel. Tenminste, als dat met je werk en thuis kan.’

‘Meen je dat?’

‘Zou ik het anders zeggen?’

‘Het spijt me, schat,’ grinnikt ze. ‘Een hele dag samen zijn lijkt me fantastisch. Ik kan wel een keer proberen iets te regelen.’

‘Ik hoor het wel. Maar doe niks wat je in de problemen kan brengen.’

Ik voel de sukkel weifelen.

‘Ik heb de foto’s van Peckham gezien, omdat…’

‘Je hoeft me niets te vertellen. Ik wil niet dat je problemen krijgt.’

‘Ik vertrouw je. Hoewel ik geen details kan delen, moet je beloven dat je niemand vertelt wat ik jou vertel. Anders krijg ik enorme problemen.’

‘Padvinder erewoord.’

Ze lacht. ‘Ik heb de foto’s van Peckham gezien omdat alle districten in Groot-Londen nu intensief samenwerken. Er bestaan vermoedens dat een seriemoordenaar in Londen en aangrenzende gemeenten op slachtoffers jaagt.’

‘Een seriemoordenaar? Echt? Waarom denken jullie dat?’

‘Ik heb je verteld over de moord tegenover jou in Primrose Hill Park.’

Ik knik.

‘Er is meer. Eerder zijn drie knullen in Albert Street in Primrose Hill vermoord. Tussen Highwood Hill en Whetstone is op een parkeerplaatsje een man in zijn auto vermoord gevonden. In Battersea is een bejaard echtpaar in hun woning vermoord, net als in Iver een echtpaar op leeftijd. Dat laatste stel drogeerde en misbruikte overigens jonge meisjes. Er zijn vele honderden foto’s aangetroffen in hun atelier. Grote kans dus dat een slachtoffer of een vader het recht in eigen hand heeft genomen. En als klap op de vuurpijl een lesbisch stel dat in hun woning in Mayfair is vermoord. En ik zeg als klap op de vuurpijl, omdat in de avond dat wij elkaar in Soho tegenkwamen in de club het tweetal daar ook was.’

‘Wat?’ roep ik geschrokken. De geloofwaardige wijze waarop ik dat doe, doet me glimlachen. ‘Wat vreselijk, van al die moorden natuurlijk, maar het idee dat die twee vrouwen ook in de club waren terwijl…’

‘Precies.’

‘Ongelooflijk. Wat voor mensen lopen er toch rond op de wereld?’

‘Dat wil je werkelijk niet weten. Ik kneep hem wel flink toen collega’s bij de club beelden van eventuele CCTV-camera’s opvroegen.’

‘Ze hebben geen camera’s, zowel niet binnen als buiten. Volledige privacy is de reden dat de club zo immens populair is én waarom ik daar kom. Ik wil niet dat op een dag iemand naar me toekomt en zegt dat er beelden van mij in een lesbo-club bestaan.’

‘Stom, daar heb ik geen moment bij stilgestaan.’

‘Dank je voor het vertellen, DS Hodgson.’

De sukkel glimlacht, voel ik. ‘Ik vertrouw je, schat.’

Het is een poosje stil. Door haar ademhaling voel ik dat ze volkomen ontspannen is. Als ik nog een minuut langer niets zeg, dan slaapt ze. Ideaal moment om meer te weten te komen.

‘Ik heb er uiteraard de ballen verstand van, DS Hodgson, maar ik begrijp eigenlijk niet waarom jullie aan een seriemoordenaar denken. Je vertelt dat er mannen, jongens, vrouwen, meisjes en echtparen zijn vermoord. Dus verschillende geslachten, seksuele voorkeuren en van jong tot oud. In boeken lees je altijd dat zo’n seriemoordenaar een voorkeur heeft voor een bepaald geslacht en type. Of is dat onzin?’

‘Volgens mij niet, maar ik heb net zoveel verstand van seriemoordenaars als jij. Eerlijk gezegd dacht ik hetzelfde. Het staat overigens nog helemaal niet vast dat er sprake is van een seriemoordenaar, maar ondanks dat de slachtoffers uiteenlopende leeftijden en afkomst hebben en uit verschillende bevolkingsgroepen komen, menen deskundigen toch een overeenkomst te zien.’

‘Oké.’

Het duurt even, maar dan praat ze verder. Geduld is een schone zaak.

‘Ze zijn allemaal op een verschrikkelijke wijze gedood. Afgeslacht moet ik eigenlijk zeggen. Wat op veel haat en woede duidt. Tegelijkertijd is het verminken en doden op een kalme, bijna zakelijke manier uitgevoerd. Dat betekent dat de man zijn haat en woede tijdens de daad honderd procent onder controle heeft, aldus de deskundigen.’

‘Man?’

‘Vrouwen moorden voornamelijk uit jaloezie of om er financieel voordeel uit te halen. Als erfgename in een testament, als begunstigde van een levensverzekering, om een mede-eigenaar van een bedrijf kwijt te raken, is mij verteld. In tegenstelling tot mannen zijn vrouwen over het algemeen zelden gewelddadig en zeker niet zo extreem. Meest gebruikte methode door vrouwen is vergif. Als ze wel gewelddadig zijn, dan is dat doorgaans in blinde razernij, niet met koelbloedig toegebrachte verminkingen. Daarbij vereist het overmeesteren van drie jonge knullen en helemaal een groep van zes jonge personen flink wat kracht en behendigheid. Daarom denken de deskundigen, als de slachtoffers inderdaad door een en dezelfde persoon zijn vermoord, dat de dader een man is. Een man van rond de dertig met misschien een militaire achtergrond.’

Ik ben een poosje stil, alsof ik haar woorden laat bezinken. ‘Waarom vertel je me dit allemaal, DS Hodgson? En dan vooral de dingen die je eigenlijk niet met een buitenstaander mag delen.’

‘Ik vind gewoon dat je dit moet weten.’

‘Want?’

‘Misschien klinkt het klef, maar ik ben in de korte tijd die we met elkaar omgaan om je gaan geven, Nevada. Ik wil dat je voorzichtig bent. Misschien is er helemaal geen seriemoordenaar en staan de zaken los van elkaar. In dat geval lopen er dus meerdere zwaar gestoorde kerels rond die willekeurig moorden. Pas dus alsjeblieft de komende tijd op met wie je op straat praat, wie je thuis binnenlaat en bij wie je in de auto stapt.’

HOOFDSTUK

26

HEDEN

Primrose Hill, Londen

‘Wat erg!’ kreunt mevrouw Walsh in de deuropening, terwijl ze met beide handen haar hoofd vasthoudt. Een tel later trekt ze de deur helemaal open en pakt gehaast de twee boodschappentassen van me over. ‘O, wat voel ik me schuldig, Lily.’

‘Helemaal niet nodig, mevrouw Walsh,’ reageer ik lacherig, terwijl het water uit mijn haar stroomt alsof ik net onder de douche vandaan ben gestapt. ‘Het was mijn idee om vandaag na het werk boodschappen voor u mee te nemen. Dat het nu zo hard regent, konden we beiden natuurlijk niet weten.’

‘Toch voel ik me schuldig,’ kreunt ze opnieuw, terwijl haar blik over mijn drijfnatte kleding schiet. ‘Even kijken hoe we dat gaan doen. Ik ga eerst handdoeken pakken.’

‘Misschien kan ik beter gelijk naar huis gaan. Ik ben echt doorweekt. Ik zal alleen maar uw tapijt en meubels nat maken.’

‘Ahh, nee… ik heb me de hele dag op jouw komst verheugd en ernaar uitgekeken om samen te eten. Blijf alsjeblieft, Lily. Ik ga nu handdoeken halen.’

Voordat ik kan reageren, als ik dat had gewild, is ze verdwenen. Mijn mond vormt een glimlachje. Dat ze me niet zou laten vertrekken is allesbehalve een verrassing, maar de paniek in haar stem en in haar gezicht is dat toch wel. Dat had ik niet nu al verwacht. Best aandoenlijk hoe snel ze zich aan mij hecht. En hilarisch. Vlugger dan verwacht is mijn buurvrouw terug met een stapel handdoeken.

Ik stap uit mijn kletsnatte slippers over op de dubbelgevouwen handdoek die ze binnen op de deurmat heeft neergelegd. Nadat ik de deur heb dichtgedaan, droog ik mijn voeten met een andere handdoek. Intussen drupt het water van me af. We kijken elkaar onbeholpen aan en schieten in de lach.

Natuurlijk kan ik voorstellen wat voor de hand ligt, maar ik wil het haar horen zeggen, vooral omdat ik dan nog meer zekerheid heb wat betreft mijn vorderingen. Met alle dingen die ik de laatste dagen aan mijn hoofd heb, en die nog zullen komen, heb ik zeer waarschijnlijk niet de tijd om mevrouw Walsh in te palmen zoals ik dat in normale omstandigheden zou doen. Ik moet dus achterhalen of ik meer vaart kan maken.

‘Misschien is het een idee dat je je kleren uittrekt, Lily,’ stelt ze met een effen gezicht voor, waardoor ik niks achter het voorstel had gezocht zonder de lichte trilling in haar stem. Ik ben toch zo dol op deze kat-en-muisspelletjes. ‘Dan zoek ik dadelijk iets wat je tijdelijk kunt aantrekken.’

Ik knik en doe eerst mijn rok en dan mijn bloes uit.

‘Mijn hemel… Wat is er gebeurd, Lily?’ roept mevrouw Wals, geschrokken door de plekken op mijn buik. ‘Je bent bont en blauw…’

‘Niet schrikken. Het ziet er erger uit dan het is,’ lach ik, terwijl ik mijn kleren aan de deurknop hang om uit te lekken. ‘Ik heb een dom ongelukje gehad met mijn stofzuiger. Mijn huid kleurt zo snel.’

‘Met je stofzuiger?’

‘Niet lachen, mevrouw Walsh: ik ben gestruikeld en boven op de stofzuiger beland,’ leg ik uit, terwijl ik mijn haar en lichaam met een handdoek droogwrijf. Grappig hoe ze van me wegkijkt. ‘Echt te dom voor woorden.’

Wanneer ik klaar ben, sloft ze voor me uit naar de slaapkamer. Bij een propvolle kledingkast woelt ze door kleren en gaat langs hangertjes. ‘Lastig,’ zegt ze, zogenaamd in zichzelf. ‘We hebben niet bepaald dezelfde maten.’

Ik zie aan haar dat ze wel iets in gedachten heeft, maar nog even wacht om dat voor te stellen. Best gehaaid. Ik ben benieuwd.

‘Ik heb één ding dat je denkelijk wel past. Het is mij veel te groot. Ik heb het destijds verkeerd besteld. Het is dus nieuw en ongedragen. Maar je zult het vermoedelijk te oubollig vinden om aan te trekken.’

‘Wat is het dan, mevrouw Walsh?’ wil ik oprecht nieuwsgierig weten.

‘Een onderjurk. Jullie meiden dragen dat allang niet meer.’ Ze haalt haar schouders achteloos op. ‘Niemand die het ziet.’

‘Alles beter dan een drijfnatte bh en onderbroek.’

Van een plank haalt ze een verpakking. Na wat gefrunnik met het plakband, niet op de laatste plaats door haar wat trillende vingers, haalt ze er een glanzend champagnekleurige onderjurk uit.

‘Dat ziet er mooi uit,’ reageer ik enthousiast. ‘Net een dure jurk. Als ik even naar de badkamer mag, dan probeer ik of die past en droog ik me gelijk goed af.’

Enkele minuten later kom ik de zitkamer binnen in een onderjurk die me eigenlijk als gegoten zit. Mevrouw Walsh kijkt vanaf de zitbank uit een krant naar me op alsof ze me vergeten was. Haar ogen schieten alle kanten op. Ik denk zelfs dat ze even naar adem snakt. Niet zo gek, aangezien de onderjurk, die tot mijn knieën reikt en korte zijsplitjes heeft, door de dunne stof en de semi-slim-fit pasvorm geen enkel geheim maakt van mijn vormen. De schouderbandjes, eigenlijk niet meer dan veters, lijken de grootste moeite te hebben om mijn borsten binnenboord te houden.

‘Hij zit toch best goed?’ vraagt ze waarna ik als een mannequin een paar aangedikte poses aanneem. Volgens mij hapt ze weer naar adem.

‘Hij zit heerlijk, mevrouw Walsh, wat een goed idee van u! Ik heb mijn kleren en ondergoed trouwens aan hangertjes in de douche opgehangen. Dan kunnen ze daar uitlekken.’ Vanzelfsprekend heeft ze allang gezien dat ik eronder niets aan heb, maar dat nog even benadrukken, kan geen kwaad, zie ik ook aan haar blik.

‘Zullen we eerst iets drinken voordat ik ga koken, Lily?’

‘Zal ik de ketel opzetten?’

‘Ik dacht eigenlijk meer aan iets met alcohol.’

Niet veel later ploffen we op de bank neer met in onze handen een gin-tonic. We klinken de glazen en nemen een slok.

‘Ik vind dit zo gezellig,’ verklaart mijn buurvrouw en legt zogenaamd achteloos een hand op mijn been. Die blijft daar totdat ze nog een slokje heeft genomen. Ditmaal nog wat langer dan de eerste. ‘Zalig!’

Terwijl ik ook nog een slok neem, zie ik haar naar mijn borsten kijken, die door de erg diepe V-hals hooguit voor een derde door de elastische stof worden bedekt. Als onze blikken elkaar bij toeval treffen, schiet ze in de lach. De alcohol hakt er al na een paar slokken in. Niet voor het eerst dat ik dat merk. Zowel grappig als gunstig.

‘Excuses,’ schatert ze. ‘Ik keek niet opzettelijk, maar… maar wat een enorm bos hout heb jij, meid. Zo, eindelijk heb ik het gezegd.’

‘Bos hout?’ lach ik met een diepe frons mee.

‘Je boezem… die is echt enorm…’

‘Een grote boezem noemen ze ook een bos hout? Apart.’

Mevrouw Walsh knikt en krijgt de slappe lach. Om de tranen op haar wangen te drogen en een bezoek aan het toilet sloft ze de zitkamer uit. Ik gebruik de tijd om in de keuken mijn gin-tonic in de gootsteen te legen. Ik zit al even als ze terugkomt.

‘Jij hebt je glas vlug leeg. Ik dacht dat je zelden alcohol drinkt, Lily?’

‘Klopt, maar het smaakt me vandaag.’

Ze verdwijnt met onze glazen naar de keuken. Wanneer ze terug is, toosten we opnieuw. Ik zet het glas aan mijn lippen, maar neem geen slok. Die van haar is bijna voor een derde leeg.

‘Mag ik je wat vragen, Lily?’

‘Natuurlijk, mevrouw Walsh.’

‘Misschien zeg ik iets geks, maar ik heb het idee dat ik sinds vandaag de echte Lily zie. In de tijd dat we elkaar alleen op straat spraken, was je altijd heel vriendelijk en beleefd, maar ook wat onzeker en verlegen. Sinds je bij me over de vloer komt, vind ik je bij ieder bezoek meer ontspannen. Vooral vandaag heb ik het idee dat je volkomen op je gemak bent en voor het eerst niet op visite bent bij je buurvrouw, maar bij een vriendin. Ik bedoel: hoe je hier naast me zit, de grappige poses die je zojuist voor me deed, maar ook door hoe je nu gezellig een glaasje met me meedrinkt.’

Ik pak haar hand vast. ‘Wat goed dat u dat opmerkt, mevrouw Walsh. Ik ben op straat inderdaad wat onzeker en verlegen. Daardoor ben ik ook erg op mezelf. Uitgaan en in pubs hangen zoals mijn leeftijdsgenoten dat doen, is niks voor mij. Ik ben liever thuis. Net als ik liever bij meneer Stratford was. Voor hem schoonmaken, samen kletsen, muziek luisteren en in het park wandelen, was mijn lust en leven. Toen dat ineens stopte, liepen u en ik elkaar als een soort wonder tegen het lijf. Algauw hoopte ik stiekem dat wij hetzelfde met elkaar zouden krijgen als ik met meneer Stratford had. En dat gebeurde ook. Ik voel me thuis bij u, mevrouw Walsh. Heel erg zelfs. Daarom ben ik hier mezelf.’

‘Ik ben erg blij om dat te horen, Lily. Misschien zelfs gelukkig. Maar ik ben bijna vijftig jaar ouder dan jij. Moet je nu niet bij een vriend van jouw leeftijd op de bank zitten? Een vriendin kan natuurlijk ook.’

Ik haal mijn schouders op en reageer niet op het vissen naar mijn seksuele geaardheid. Daar mag ze nog even naar raden. Mijn woorden missen in ieder geval hun uitwerking niet. Nu nog subtiel wat aandikken. ‘Ik voel me fijner en meer op mijn gemak bij, met alle respect, oudere mensen. Ik heb gewoon weinig op met leeftijdsgenoten. Soms ga ik een uurtje of zo wat drinken of eten met collega’s, omdat ze dan weer een tijdje stoppen met meevragen, maar ik doe veel liever wat wij nu aan het doen zijn.’

‘Een groot verlies voor jouw leeftijdsgenoten, maar als ik eerlijk ben, dan kan ik niets anders zeggen dan dat ik daar dolblij om ben,’ glimlacht ze en staat ineens op. Bij een dressoir haalt ze iets uit een lade. Als ze weer naast me zit, drukt ze een sleutel in mijn hand. ‘Jouw sleutel, Lily. Vanaf vandaag hoef je niet meer aan te bellen en kan je zelf binnenkomen. Wanneer je ook wil. Zie mijn woning als jouw tweede huis.’

Ik doe alsof ik geen woorden heb en omhels haar.

‘En wat dacht je ervan om nu eindelijk te stoppen met het ‘ge-mevrouw Walsh’. Ik heet Agnes.’

‘Oké, Agnes.’

HOOFDSTUK

27

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Langer wachten dient geen enkel doel, besef ik sinds mevrouw Walsh kookte en ik het appartement stofzuigde. In mijn ooghoeken zag ik dat ze zelden niet naar me gluurde. Ze moet tientallen keren heen en weer zijn gelopen van en naar het fornuis. Natuurlijk heb ik daar gretig misbruik van gemaakt. Ver voorovergebogen, dan weer op mijn knieën om zogenaamd moeilijke stukken met de zuigmond te bereiken, waarbij mijn borsten zowat uit de onderjurk vielen of de gladde stof mijn kont strak als een tweede huid omsloot, heb ik haar gegluur meer dan de moeite waard gemaakt. Onder het eten stopte het, maar terwijl ik afwaste en mijn buurvrouw afdroogde en opruimde, voelde ik achter me weer vrijwel constant haar blikken op me.

Als er dus iets als een paal boven water staat, dan is het wel dat mevrouw Walsh net zo’n ouwe viespeuk is als meneer Stratford. Allesbehalve een verrassing. Ze woont hier al decennia alleen en schijnt in al die jaren nog nooit een relatie te hebben gehad. Ik kan wel raden waarom.

Raden is door haar gegluur, de achteloze aanrakingen en dubbelzinnige opmerkingen echter niet nodig. Het is overduidelijk wat de seksuele geaardheid is van mevrouw Walsh. En dat ze zich daarvoor schaamt. Misschien omdat haar vroeger keer op keer is ingepeperd dat liefde en seksuele gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht niet oké, ziek of een zonde is. Of alle drie. Misschien is ze daar in haar jeugd mee gepest. Geen idee, het doet er ook niet toe.

Natuurlijk kan ik blijven doorgaan zoals ik eerder van plan was en bijna twee jaar lang met mijn buurman heb gedaan. Ik beheers dit kat-en-muisspelletje als geen ander en kan dat oneindig lang volhouden, heb ik meermaals bewezen. Ik voel echter aan mijn water dat mevrouw Walsh niet zoals meneer Stratford alleen naar me zal willen blijven gluren. In haar ogen zie ik nu al dat ze naar meer verlangt. Alleen durft ze, net als meneer Stratford dat niet durfde, niet de eerste stap te zetten.

Mijn kledingkast is een toevluchtsoord waar niemand me kan vinden, waar ik niemand zie, me kan afsluiten voor de wereld en het dagelijks leven kan vergeten. Het is een plek waar ik veilig ben. Een andere plek die min of meer hetzelfde effect op mij heeft, is de plek waar ik word overstelpt met genegenheid, aandacht, bewondering en in de watten word gelegd. Een plek met ouderlijke liefde zoals ik die nooit heb gekregen. Dat op die plek ook verlangen, begeerte en zelfs wellust voor mij broeit, is prima. Geen enkele relatie is perfect. Zolang ze me maar lief vinden en dat overvloedig laten blijken. Zoals mevrouw Walsh dat sinds vandaag onafgebroken doet. Daarom moet ik niet langer wachten, maar het ijzer smeden als het heet is. Het enige dat ik nu nog hoef te doen, is haar een handje helpen. En dat doe ik graag.

Ik doe alsof ik langzaam wakker word. Nadat ik me heb uitgerekt, schieten mijn ogen open. Mevrouw Walsh kijkt me van de andere kant van de bank glimlachend aan. Ik schiet met een ruk overeind.

‘O, nee… Ben ik echt in slaap gevallen, mevrouw Walsh?’

Ze knikt vermaakt. ‘Lekker toch. En het is Agnes, weet je nog?’

‘Sorry, Agnes. Had me dan wakker gemaakt. Lekker gezellig van me.’

‘Blijkbaar had je het nodig.’

‘Het is de laatste dagen zo druk in de salon.’

Ze weifelt even en klopt dan op haar schoot. Een moedige stap die ik eerlijk gezegd niet had verwacht. ‘Mag ik bij u liggen, mevrouw Walsh… Agnes bedoel ik?’

Ze knikt en schuift een klein stukje in mijn richting. Ik ga op een zij en met de rug naar de leuning toe naast haar liggen en leg mijn hoofd op haar schoot. ‘Ik wil dat mijn woning jouw tweede thuis is, Lily,’ legt ze uit.

‘Zo voelt die al,’ fluister ik terug.

Het duurt een paar tellen, maar dan begint ze mijn haar te strelen. De twee laatste gin-tonics die ze achterover heeft geslagen terwijl ik deed alsof ik sliep, missen duidelijk hun uitwerking niet. Ik zucht tevreden.

‘Dat voelt fijn, mevrouw… Agnes.’

‘Goed zo. Je hebt zulk prachtig, lang haar. En zo’n mooie, gave huid,’ gaat ze verder en streelt mijn schouder en bovenarm.’

Ik zucht weer tevreden. ‘Dank je, Agnes. En dat voelt ook fijn.’

‘Op je schouder en arm?’

Ik knik, zover dat kan liggend op een zij. ‘Ja, heel fijn.’

Terwijl ze afwisselend mijn haar, schouder en arm streelt, en zo nu en dan een kort uitstapje maakt naar mijn gezicht en hals, wordt er niet gepraat. Mijn ademhaling doet vermoeden dat ik langzaam in een roes wegzak. En eigenlijk scheelt dat niet veel.

‘Deed je moeder dat vroeger ook bij je, Lily?’

Ik wacht opzettelijk een paar seconden met het antwoord. ‘Dat deed ze niet.’

‘O, niet?’

‘We hadden geen goede band.’

‘Wat vervelend om te horen. En met je vader?’

‘Ook niet.’

‘Praat je daarom nooit over ze?’

‘Ze leven niet meer. Toen ik twaalf was, zijn ze bij een woningbrand om het leven gekomen.’

Haar hand stopt abrupt met strelen. Ik kan haar ademhaling horen stokken. ‘Wat verschrikkelijk, Lily. Ik heb er geen woorden voor.’

‘Misschien gek om te zeggen, maar door de slechte band die we hadden, mis ik hen niet speciaal. Ik mis wel nog steeds ouders, een mama of papa waar ik me veilig kan voelen.’

‘Dat kan ik me helemaal voorstellen.’

Ze gaat verder met het strelen. Het is weer een poosje stil.

‘Zou… zou het misschien,’ begint mevrouw Walsh aarzelend en is dan kort weer stil. ‘Zou het kunnen dat je je daarom meer aangetrokken voelt tot oudere mensen, omdat ze dan een soort mama of papa voor je zijn, Lily?’

‘Dat zou heel goed kunnen.’

‘Stribbel je misschien daarom tegen om me bij mijn voornaam te noemen, omdat mevrouw Walsh meer bij het idee van een mama past?’

‘Ik vermoed van wel,’ antwoord ik zachtjes en onderdruk een glimlach, bang dat ze die ziet of voelt.

‘Ik vind het niet erg als je mevrouw Walsh wilt blijven zeggen.’

Ik draai me op mijn andere zijde, zodat ik haar kan aankijken. De inkijk in mijn decolleté is meegenomen. ‘Dat zou ik echt heel fijn vinden.’

‘Wanneer je dat fijn vindt, kan ik, ondanks dat ik oud genoeg ben om je oma te zijn, misschien een soort mama voor jou zijn.’

De tranen die plots mijn ogen vullen, overvallen niet alleen mevrouw Walsh. Ik weet even niet hoe ik het heb.

‘Niet verdrietig worden, Lily.’

‘Dat ben ik niet, mevrouw Walsh,’ reageer ik en veeg de tranen weg. Ik vind het gewoon heel lief dat u dat zegt… en dat u dat wil doen. En ja, dat zou ik erg fijn vinden.’ Voordat ze kan reageren, kom ik omhoog en smak een zoen op haar wang. Alvorens ik weer ga liggen, zoen ik haar nog eenmaal. Nu op de lippen. En dat doe ik heel langzaam en zachtjes.

Op druk tjilpende vogels en een incidenteel voorbijrijdende auto na is het buiten doodstil. Soms lijken de vogels in koor een liedje te fluiten en soms lijken ze elkaar verwensingen naar het hoofd te slingeren. Beiden doen me glimlachen. Het uitzicht tussen de openstaande gordijnen is gevuld met nachtelijke duisternis. In het oosten zal het daglicht inmiddels naderen. Ik denk hooguit nog een uurtje en dan zal de zon over de horizon spieken en haar eerste stralen op Primrose Hill werpen. Tenminste, als de lucht niet zoals gisteren in alle windrichtingen met regenwolken is gevuld.

Ik hoor aan haar ademhaling dat ze wakker is geworden. De wat schokkerige beweging waarmee ze haar hoofd optilt, bevestigt dat een paar tellen later. De abrupte beweging waarmee ze opeens van me vandaan schuift, had ik niet zien aankomen. Ik schrik er zelfs wat van. Haar gemompel in de donkerte doet me vanbinnen lachen. Hoewel ik er geen woord van versta, ontgaat de ontzetting in haar stem me niet.

Het duurt even totdat ze op de tast de schemerlamp heeft weten aan te maken, waarbij het weinig scheelde of ze had de lamp van het nachtkastje getrokken. Knipperend met mijn ogen en een hand opgestoken tegen het licht, doe ik alsof ik ook wakker word.

‘Wat… Mijn god… hoe…’ stamelt mevrouw Walsh. ‘Lily, wat… wat is er in godsnaam gebeurd… dat we…’ Ze tilt het dunne dekbed iets op en laat het dan los, alsof ze zich eraan brandt. ‘Ik ben… jij… we zijn naakt… Lily… wat… wat is er gebeurd?’

Ik lach, maar stop als zij niet meelacht. ‘Weet u dat echt niet meer?’ wil ik met een stem vol verbazing weten en draai me op een zij naar haar toe. Ik ondersteun mijn hoofd met een hand. ‘Dat kan toch niet?’

‘Ik… ik weet… echt niet hoe wij hier in bed zijn terechtgekomen, Lily…’ Ze peinst zo intensief dat ik haar hersencellen zowat kan horen kraken. ‘Ik weet dat we op de bank zaten te kletsen…’

‘En dat ik op uw schoot lag en u mijn haar streelde?’

Ze knikt.

‘En dat ik over mijn ouders heb verteld en u vervolgens aanbood om een soort moeder voor mij te willen zijn?’

‘Dat weet ik ook nog.’

‘Daarna hebben we gezellig gekletst met een paar glazen gin-tonic erbij.’ Ik schiet in de lach. ‘Misschien waren het er wat meer dan een paar. Weet u dat echt niet meer, mevrouw Walsh?’

‘Ik herinner me wel dat jij in de keuken onze glazen bijschonk. En ik weet nog dat je bijna struikelde toen je terugkwam.’

‘Misschien had ik niet zo vaak gin-tonics moeten maken.’ Door de herinnering aan het moment dat ze na het glas met het slaapmiddel in een ommezien was vertrokken, schiet ik bijna in de lach.

‘Wat gebeurde er toen, Lily?’

‘Toen zoende u me ineens.’

‘Ik… ik zoende jou? En dat vond je goed?’

Ik lach en gebaar om me heen.

‘En hoe zijn we hier dan beland?’

Haar naar de slaapkamer dragen, was kinderspel. Het vrouwtje weegt amper iets. Haar uit de kleren krijgen en vervolgens op bed tegen me aan leggen, is een ander verhaal. Gelukkig deed het slaapmiddel in combinatie met de gin-tonics haar werk meer dan goed. ‘Misschien dat ik daar wat schuldig aan ben,’ zeg ik met een zachte stem. ‘Door de gin-tonics. Ik verlangde zo naar u, mevrouw Walsh.’

‘Jij… jij verlangde naar mij?

Ik knik wel vijf keer. ‘Dat doe ik al een poosje.’

Ze zucht en voor het eerst ontspannen haar spieren zich wat. Weliswaar zuinig, maar ze glimlacht ook. ‘Ik weet werkelijk niet wat ik allemaal hoor, Lily. Ik vermoedde al even iets, door hoe je tegen me deed, maar toen je vanavond liet blijken ouderlijke liefde te missen, dacht ik…’

‘Dat zijn voor mij twee aparte dingen, mevrouw Walsh.’

Ze krabt zich in het haar en glimlacht ten slotte. Ik doe het dekbed omhoog en vraag of ze weer bij me komt liggen. Ze aarzelt, maar komt dan naast me liggen. Ik sla mijn armen om haar heen, zucht tevreden en zoen haar lippen zachtjes.

‘Wat… wat hebben we hier in bed gedaan, Lily?’

‘Gezoend en wat bij elkaar gevoeld. En dat was zo heerlijk.’

‘Vreselijk… ik weet daar echt niets meer van.’

‘Daar weet ik wel iets op, mevrouw Walsh…’

HOOFDSTUK

28

HEDEN

Watford, Hertfordshire

Het is komkommertijd. Twee dagen kriskras door Londen met pestbussen en die stinkende Underground, negen van de tien keer barstensvol met van die altijd-in-de-weg-staande kuttoeristen, sukkels die denken dat volle winkeltassen hun zinloze bestaan inhoud geven, en forenzen die heen en weer reizen tussen twee plekken waar ze eigenlijk niet willen zijn, hebben me geen enkel plezier opgeleverd. Zelfs niet een serieuze kans. Het is om gek van te worden.

Gelukkig ben ik niet zo’n broos, onzeker en overgevoelig kutje zoals de meesten van mijn generatie, anders zou ik nu beslist aan mezelf en mijn talenten gaan twijfelen. Ik ben gewoonweg goed in wat ik doe. De beste zelfs. Het zit me alleen even niet mee. Dat kan blijkbaar de allerbeste overkomen. Wat sta ik hier eigenlijk als een verwend snotkind te mokken? Kortgeleden heb ik zes sukkels om zeep geholpen. Daar alleen aan terugdenken bezorgt me nu weer kippenvel van euforie.

Met uitzondering van Luis Garavito, de Colombiaan die tussen 1992 en 1999 het indrukwekkende aantal van honderddrieënnegentig en misschien zelfs tweehonderdtwintig moorden heeft gepleegd, kan niemand aan mij tippen. Zelfs niet de allerbekendste namen; beruchte, meedogenloze moordenaars die iedereen zogenaamd verafschuwt, maar waar niet genoeg series en films over gemaakt kunnen worden. John Wayne Gacy vermoordde in zes jaar tijd drieëndertig mensen. Ted Bundy slachtte er in vier jaar dertig af. Jeffrey Dahmer had drie jaar nodig om er zeventien op zijn naam te schrijven. Dean Corll was aanzienlijk productiever en maakte in evenveel jaren achtentwintig slachtoffers. En de simpele ziel David Berkowitz hielp er in één jaar zes aan hun eind.

Ik ben vijfentwintig en moord al vanaf mijn dertiende. Hoeveel slachtoffers ik in die twaalf jaar heb gemaakt, weet ik niet. Daar zou ik een lijstje voor moeten opstellen. Wat daar het nut van is, ben ik nog niet achter. Het aantal is alleen interessant voor anderen en wanneer men wordt gearresteerd, zoals de sukkels die zogenaamd de crème de la crème van de seriemoordenaars zijn. Alsjeblieft, laat me niet lachen.

Uit mijn hoofd gok ik dat het zo’n zeventig tot tachtig moeten zijn die ik voortijdig aan hun eind heb geholpen. Misschien zelfs meer. Dat is ruim tweemaal zo veel als John Wayne Gacy, die als een van de meest productieve seriemoordenaars in de VS wordt gezien, op zijn CV heeft staan. De enige die een beetje bij mij in de buurt komt, is de Russische of Oekraïense seriemoordenaar Andrej Tsjikatilo, die na twaalf jaar tegen de lamp liep en vervolgens zesenvijftig moorden bekende en voor vier minder werd terechtgesteld.

Ondanks dat ik als jong meisje ben begonnen en al een jaar langer bezig ben dan kameraad Tsjikatilo, twee keer zo lang als de clown John Wayne Casey en ruim drie keer langer dan de zogenaamde charmeur Ted Bundy, is de politie me nog niet op het spoor. Ze hebben zelfs geen weet van mij. Ze hebben geen idee dat zeventig tot tachtig moorden in Wales, Engeland en Schotland aan één persoon kunnen worden gelinkt. Daarvoor ben ik die sukkels te slim af. Bijvoorbeeld door mezelf niet te beperken tot een bepaald gebied. Daarom sta ik vanavond op een parkeerplaats bij de A41, bij Watford, zo’n dertig kilometer ten noordwesten van Londen.

Eerlijk is eerlijk; het helpt dat intelligentie overduidelijk geen vereiste is om te kunnen werken bij de politie, blijkt ook maar weer eens uit het feit dat volgens DS Hailey Hodgson de Metropolitan Police denkt dat een man van rond de dertig met een militaire achtergrond verantwoordelijk is voor de zes moorden in Peckham. Gewoon te grappig. Het helpt ook dat ze onderling geen, nauwelijks of alleen onzinnige informatie uitwisselen.

Het is buitengewoon spijtig dat ze niet zoiets als Oscars of Bafta’s toekennen aan seriemoordenaars. Mijn schouw, als ik die had, zou volstaan met glimmende beeldjes. Of anders de Nobelprijs, lach ik in mezelf. De Nobelprijs voor het Elimineren van Sukkels. Ik zou hem elk jaar winnen. Of kan je een Nobelprijs in dezelfde categorie maar eenmaal binnenharken? Ik schiet nu hoorbaar in de lach en doe vlug een stapje achteruit tussen de bomen als een vrachtwagen niet de parkeerplaats oprijdt, waar tientallen vrachtwagens staan geparkeerd, maar de weg ernaast stapvoets blijft volgen.

Met piepende remmen komt het enorme gevaarte een eindje van me vandaan tot stilstand. Het kenteken, maar ook het stuur aan de linkerkant, vertelt me dat het een buitenlandse chauffeur is. Ik denk een Pool, door de belettering op de trailer.

Terwijl de sukkel uitstapt en naar de achterkant van de vrachtwagen sjokt, beoordeel ik in enkele tellen de situatie. In tegenstelling tot de propvolle parkeerplaats, waar ik bij geen van de chauffeurs ongezien zou kunnen instappen, staat deze vrachtwagen op een gunstige plek. Niemand op de parkeerplaats, maar ook niet bij het verderop gelegen tankstation, kan mij vanaf de bosrand naar de Poolse sukkel zien lopen. En dat, op het moment dat ik bijna voor de derde dag op rij de handdoek in de ring wilde gooien, zie ik als een teken, als een aanmoediging om ervoor te gaan. En dat ga ik dan ook doen.

Ik neem mijn schoenen in een hand en wacht het juiste ogenblik af. En dat is, nadat hij iets bij de achterzijde van de trailer heeft gecontroleerd, wanneer hij het portier heeft geopend en op het punt staat om in te stappen. Ik kom tussen de bomen vandaan en ren druk zwaaiend met beide handen hoog boven me over het grasveldje naar de chauffeur. Hij draait zich met een ruk naar me om.

‘Help me alsjeblieft!’ roep ik, maar niet te hard, zodat ze me aan de andere kant van de vrachtwagen op de parkeerplaats horen. ‘Een man wil me pijn doen… Alsjeblieft, help me! Alsjeblieft!’

De sukkel, rond de veertig, met een kale kop, kijkt me geschrokken aan, dan langs me naar de bosrand. ‘Wie man jou pijn gedoend?’

Iemand heeft vroeger niet goed opgelet tijdens de Engelse les. Of geven ze die niet in Polen? Dit kan erg leuk gaan worden. ‘Hij is nog op de parkeerplaats naast de benzinepomp. Ik ben uit zijn auto gevlucht en door het bos hiernaartoe gerend. Help me, alsjeblieft. Ik smeek het je!’

Hij heeft nog een paar tellen nodig om me van top tot teen op te nemen en zijn dikke-pens-onderbuikgevoel te negeren. De best grote sukkel knikt en wijst de cabine in. Ik weet niet hoe snel ik via de treden naar boven moet komen. Langs de bestuurdersstoel en het stuur wring ik me samen met mijn schoudertas naar de bijrijdersstoel en ga zo laag mogelijk zitten, zodat niemand op de parkeerplaats met vrachtwagens me ziet zitten. Hij komt vlak achter me aan. Het portier wordt dichtgetrokken.

‘Waar moeten heen jij?’

‘Maakt niet uit, als het maar hier weg is.’

‘Ik Tottenham rijden.’

‘Prima. Rijden maar.’

De versnelling wordt ingeschakeld en we vertrekken met veel kabaal. Pas als we op de snelweg rijden, ga ik wat hoger zitten. Hij kijkt naar me. Ik glimlach. ‘Dank je voor je hulp. Heel aardig van je. Ik ben Nevada.’

‘Bartek.’

‘Nogmaals bedankt, Bartek,’ glimlach ik opnieuw en kom uit de stoel naar voren om hem de hand te schudden. Hij knikt en richt dan zijn aandacht weer op de weg. Een soort van dan.

‘Man pijn gedoend jou is jouw Ehemann?’

‘Mijn wat?’

‘Het me spijt, dat was Duits. Ehh… ehh… echtgenoot, ik bedoel.’

Ik schiet in de lach, om meerdere redenen. ‘Hij was een klant.’

‘Klant?’

Ik knik en maak het internationale gebaar voor neuken. En dat doe ik langer dan nodig is. Zijn ernstige gezicht en de wijze waarop hij knikt, alsof ik heb verteld dat ik Ontwikkelingshulp studeer en in mijn vrije tijd in een voedselbank help, zorgen er bijna voor dat ik in schateren uitbarst. Voor de zekerheid kijk ik vlug naast me door de ruit naar buiten.

Het is een poosje stil. Hij heeft twee keer op het punt gestaan om iets te zeggen. Beide keren slikte hij op het allerlaatste moment de woorden in. De derde keer krijgt hij ze toch over zijn lippen. Driemaal is inderdaad scheepsrecht.

‘Wat kosten jij?’

Ik glimlach en draai me meer naar hem toe. ‘Je wil met mij…’ Ik maak opnieuw langer dan noodzakelijk het internationale gebaar voor neuken en wijs achter ons. ‘In de slaapcabine?’

Het duurt een paar tellen, maar dan knikt hij.

‘Voor jou is het gratis. Je hebt mij geholpen om daar weg te komen.’

‘Jesteś poważny? Ben je serieus?’

‘Rondje van de zaak,’ knipoog ik. ‘Maar we moeten wel ergens op een heel stille, liefst verlaten parkeerplaats stoppen. En niet langs de snelweg. Ergens bij een binnenweg. Als ik nu weer door de politie word gearresteerd, dan draai ik beslist een poosje de bak in.’

Hij peinst zowat hoorbaar. ‘Ik goede weten. Niemand op die plek.’

HOOFDSTUK

29

HEDEN

Watford, Hertfordshire

Het heeft iets kolderieks, alsof een speelse stoeipartij tussen een stelletje is uitgedraaid op een serieus potje vrij worstelen, omdat beiden het vertikken om op te geven. Door het geluid dat ik de hele tijd maak, alsof een klein kind zich tot het uiterste inspant om iets op te tillen, barst ik soms in schateren uit. Kokhalzen doe ik ook af en toe. Allemaal niet echt handig op dit moment, maar dat mag de pret niet drukken. Er komt in elk geval nauwelijks meer geluid uit hem. Met grinniken stopte de sukkel al snel.

Nadat we de M1 waren afgegaan, belandden we op de A406, een ringweg rond Londen. Na een poosje verlieten we die ook. Algauw had ik door de invallende schemering geen idee meer waar we waren. Toen reden we langs een groot, verlaten bedrijfspand en kwamen uit het zicht van de straat tot stilstand aan het begin van een onverhard en onverlicht pad tussen bomen. Tussen de stoelen door verhuisde ik samen met mijn schoudertas als eerste naar de slaapcabine. De Poolse sukkel volgde me op de voet.

Naast me, zittend op het matras, dat kleiner is dan dat van een eenpersoonsbed, terwijl ik in mijn tas het mes en stroomstootwapen voor het grijpen legde, had hij zijn vettige broek nog maar net op zijn enkels geschoven toen een penetrante lucht de cabine in een ommezien vulde. Nadat ik maar net een kokhalsneiging had kunnen onderdrukken, begreep ik ineens de reden: zijn laatste bezoek aan een badkamer is al even geleden. Waarschijnlijk voor het laatst in Polen. En dat kon best eens weken geleden zijn geweest. Dat deed me besluiten om mijn jurk aan te houden en onmiddellijk in actie te komen. Ondanks de komkommertijd wilde ik hier geen minuut langer blijven dan noodzakelijk was.

Van achter hem sloeg ik mijn arm om zijn hals en greep met de andere hand mijn pols stevig vast, zodat hij die niet kon lostrekken. Grappig was dat hij in eerste instantie begon te grinniken. Dat stopte abrupt toen ik me languit op mijn rug wierp, zodat de zware sukkel boven op me lag en ik de luchttoevoer naar zijn hoofd begon af te knellen. Tegelijkertijd klemde ik mijn benen om die van hem, zodat hij die niet kon gebruiken om zich om te draaien. Al gauw werd de cabine niet alleen gevuld door een misselijkmakende geur, maar ook door gesmoord gerochel. Vervolgens kwam daar, omdat ik al mijn kracht moest gebruiken om de sterke sukkel onder bedwang te houden én het leven uit hem te knijpen, mijn gekreun bij. En dat klonk zo lollig dat het niet lang duurde voordat ik het uitschaterde van plezier.

Zijn pogingen om zich van mij los te maken worden weer krachtelozer. Even later verliest de Poolse sukkel voor de tweede keer het bewustzijn. Nu is het mooi geweest, neem ik mezelf voor, kokhals ineens zo hevig dat mijn ogen vollopen met tranen, en proest het aansluitend uit. De smerige leuter- en reetlucht is inmiddels werkelijk niet te harden en bovendien voelt hij drie keer zo zwaar als toen ik hem boven op mij trok.

Ik strek mijn armen, sla de spieren los en doe weer een arm om zijn hals. Met de andere hand tik ik de sukkel hard op zijn wangen. Het duurt even, maar dan komt hij met een schok bij kennis. Ik grijp direct weer de pols van de afknellende arm vast en trek de greep aan. Net als voorgaande keren probeert hij mijn armen los te trekken. Met zijn benen probeert hij ook iets. Eveneens nutteloos. Zijn pogingen om los te komen worden sneller dan vorige keren traag en futloos. Dan is hij voor de derde keer bewusteloos. Nu blijf ik echter zijn luchtpijp afknellen totdat de sukkel dood is.

Nadat ik hem vanwege de lucht vlug onder een deken heb gelegd, veeg ik alles schoon wat ik heb of denk te hebben aangeraakt. Ik weet niet hoe snel ik de vrachtwagen moet uitkomen. Nadat ik mijn longen enkele malen vol heb gezogen met frisse lucht, veeg ik eventuele vingerafdrukken van de grepen die ik heb vastgehouden tijdens het instappen. Als ik klaar ben, draai ik de deuren op slot. De sleutel mik ik straks ergens in een sloot of tussen bosjes. Dat zal ze even bezighouden om de vrachtwagen open te krijgen. Daarna ga ik, ondanks dat ik geen idee heb waar ik ben en ook vermoed dat mijn jurk naar aangekoekte billen en ongewassen leuter ruikt, met een voldaan gevoel op weg.

Inmiddels ben ik een half uur aan het lopen. Hoewel ik eindelijk aan de rand van de bewoonde wereld ben aangekomen, begin ik het goed zat te worden. Een bankje bij een groenstrook aan het begin van een laan lijkt me te roepen. Ik laat me makkelijk overhalen en plof erop neer. Aan de overkant van de straat veegt iemand in de voortuin het pad aan. Het is een vrouw, zie ik langs struiken. Ze is niet zo groot en rond de vijfenzestig. Misschien zeventig. En ze kijkt in mijn richting.

Ik doe alsof ik tranen uit mijn ogen veeg. Niet voor niks. Ze kijkt nog steeds naar me. Daarom verberg ik mijn gezicht achter mijn handen. Dat doet het meestal goed bij de types die geen kans onbenut laten om hun medemens behulpzaam te zijn. Langs mijn vingers zie ik dat de vrouw naar de rand van de tuin loopt. Ik besluit om nog wat te snotteren.

‘Alles goed met je?’

Ik laat mijn handen zakken. ‘Sorry, had u het tegen mij, mevrouw?’

‘Gaat het goed met je?’ herhaalt ze en loopt de stoep op.

‘Het gaat zo wel weer,’ antwoord ik, veeg tranen weg die er niet zijn en probeer te glimlachen. ‘Dank u voor het vragen, mevrouw.’

‘Heb je hulp nodig, jongedame?’

Ik beweeg mijn schouders lusteloos op en neer en begin dan in mijn handen te snikken. ‘Hij… hij heeft me de auto… uitgesmeten en… en is gewoon weggereden.’

‘Wie?’ informeert ze met een verbaasde stem en steekt de straat over.

‘Mijn vriend,’ snotter ik en veeg vlug de geveinsde tranen weg, voordat ze ziet dat die er niet zijn. ‘We kregen woorden… toen… toen stopte hij langs de weg… en… en… sleurde me de auto uit en zonder… nog iets te zeggen, scheurde hij weg.’

‘Wat erg. Is dat zonet gebeurd?’

‘Al iets van een uur geleden. Ik… ik weet niet hoe ik moet thuiskomen.’

‘Al een uur?’ kreunt de vrouw. ‘Heb je al iemand gebeld?’

‘Ik ben mijn mobieltje kwijt. Onderweg verloren of… of anders ligt die nog in zijn auto.’

‘Waar moet je heen?’

‘Camden Town, mevrouw.’

‘Dat is hiervandaan twintig minuten met de auto.’ Ze kijkt de straat in beide richtingen door. ‘Kom, ik zet thee voor je en dan kijken we hoe we je thuiskrijgen.’

‘Ik wil u niet tot overlast zijn, mevrouw.’

‘Doe niet zo mal. En het is Alice.’

Ik sta op en schud haar de hand. ‘Ik ben Nevada.’

‘Mooie naam. Kom.’

Omdat mijn schoenen vies zijn, trek ik ze in de hal uit. Extra lampen worden aangeknipt en een ketel opgezet. Punten appeltaart worden gesneden en op bordjes klaargezet. Mooi mes trouwens. En vlijmscherp. Het is een gezellige zitkamer. We nemen plaats. Alice steekt een sigaret op. Voordat ik subtiel kan informeren naar eventuele andere personen in huis, vertelt ze uit zichzelf over haar man die vijf jaar geleden aan een hartstilstand is overleden en over haar dochter die met haar gezin in Schotland is gaan wonen. We zijn dus saampjes. Gezellig.

Ik kom de auto niet uit. Volgens mij staan we al bijna tien minuten op een laden- en lossenplek op Camden High Street, niet heel ver van het undergroundstation. Niet voor het eerst proesten we het uit.

‘Ik ga, Alice,’ lach ik. ‘Nu echt.’

‘Oké, oké,’ lacht ze terug. ‘En je weet het, Nevada: als je een keer in de buurt bent van Muswell Hill, dan ben je van harte welkom.’

‘Dat zal ik zeker onthouden.’

‘En nogmaals: laat die vent de pest krijgen. Zo’n mooie en gezellige meid als jij kan aan elke vinger een betere kerel krijgen.’

Ik knik en glimlach. ‘Dank je voor je gastvrijheid en de gezellige uurtjes, Alice. En natuurlijk voor de lift hiernaartoe.’

‘Jij juist bedankt voor de gezelligheid. Het is lang geleden dat ik het zo naar mijn zin heb gehad en heb gelachen.’

We nemen voor de derde keer afscheid en ik stap dan echt uit. Pas als ze met haar autootje uit het zicht is, stop ik met zwaaien. Ik snuif vermaakt en begin te lopen. Hoewel het ruim voorbij middernacht is en het eigenlijk ook wat aan de koele kant is, besluit ik naar Primrose Hill Park te gaan. Vanaf hier een wandeling van ongeveer een kwartier.

Al na een paar minuten is het duidelijk dat ik er langer over zal doen. Door de gedachten die me in beslag nemen, heeft mijn wandeltempo meer weg van slenteren. Wanneer twee kerels van de overkant iets naar me roepen, doe ik alsof ik ze niet zie en hoor. En dat kost me nauwelijks moeite. Hetzelfde lukt me met een langzaam voorbijrijdende auto die naar me claxonneert.

Over Regent’s Park Road bereik ik het park. Bij de eerste ingang die ik tegenkom, ga ik onder een politielint door naar binnen. Ik plof neer op een bankje tussen bomen, ver weg van het licht van straatlantaarns. Nadat ik mijn schoenen heb uitgedaan, masseer ik mijn voeten, wat ze niet vervelend vinden. Ze zijn doodop.

Mijn lippen vormen een brede glimlach. Het is me nog steeds een raadsel waarom ik geen gebruik heb gemaakt van de situatie die me in de schoot werd geworpen. Helemaal in komkommertijd. Alice woont alleen. De buren zijn een paar dagen weg. Haar man is dood en haar dochter woont aan de andere kant van het land. Ik had me urenlang ongestoord met haar kunnen vermaken. En dat heb ik ook, alleen niet op de wijze waarop ik me gewoonlijk vermaak. Heel apart.

HOOFDSTUK

30

HEDEN

Belsize Park, Londen

Ik geloof mijn ogen steeds minder. Met de grootste inspanning lukt het me maar net om niet te lachen. Gelukkig maar. Want als ik nu begin, ben ik bang dat ik niet meer kan stoppen. Eigenlijk weet ik dat wel zeker.

Callan kijkt naar me opzij en fronst zijn voorhoofd.

‘Niks.’

‘Ik vroeg niets.’

‘Wel met je gezicht.’

‘En wat vroeg ik dan?’

Ik beweeg mijn schouders op en neer en ga opeens harder trappen. Het duurt even alvorens hij me heeft bijgehaald. De frons op zijn voorhoofd, misschien nog dieper dan zonet, zorgt ervoor dat ik het alsnog uitproest. Vervolgens krijg ik door zijn verbaasde gezicht de slappe lach.

‘Waarom krijg ik het idee dat je me uitlacht, Lily?’

‘Geen idee, Callan,’ antwoord ik zodra me dat lukt. Ik veeg de tranen uit mijn ogen en kijk strak voor me.

‘Maar je lacht me dus wel uit?’

Ik knik zeker vier keer waardoor hij in de lach schiet.

‘Hoezo dan?’

‘Hoe kan je zo’n stinkdure fiets hebben, maar fietsen alsof je dat een uur geleden hebt geleerd?’

‘Anderhalf uur geleden.’

‘Hoe bedoel je?’ zeg ik en stuur om wandelaars heen.

‘Het was meer een opfriscursus, anderhalf uur geleden.’

‘Ben je serieus?’

‘Een van mijn zussen heeft me een opfriscursus gegeven.’

Ik staar hem aan alsof hij heeft bekend dat hij behalve advocaat ook de prins van Wales is. ‘Wanneer heb je dan voor het laatst gefietst?’

‘Vijftien jaar geleden?’

‘Was dat een vraag of het antwoord?’

Callan lacht aanstekelijk. Daarom doe ik met hem mee. ‘Het laatste.’

‘Die fiets is geen vijftien jaar oud.’

‘Klopt. Ik heb hem gisteren gekocht.’

Ik rem en kom abrupt tot stilstand. Callan niet. Omdat hij alle kanten op slingert en auto’s rakelings langs hem scheuren, roep ik dat hij moet doorfietsen. Even later rij ik weer naast hem. ‘Je hebt speciaal voor ons fietstochtje gisteren een mountainbike van zo’n duizend pond gekocht?’

Hij knikt met ingehouden lach.

‘Hij was duurder?’

Zijn gezicht zegt me voldoende.

‘Hoeveel duurder dan?’

‘Ik denk dat dit een mooi ogenblik is om gebruik te maken van mijn zwijgrecht, mevrouw de openbaar aanklager.’

Beiden schieten we in de lach. Even overweeg ik om hem een schouderduwtje te geven. Beter van niet. Zonder een dergelijk grapje heeft hij al moeite genoeg om niet op zijn snufferd te vallen.

We rijden Hampstead Heat langs het gelijknamige undergroundstation vanuit het zuiden binnen. Het enkele kilometers brede en lange heuvelachtige heidepark, met vijvers, recente en oude bossen, speeltuinen en een trainingsbaan, ten noorden van Primrose Hill, heeft een van de hoogste punten van Londen. Ondanks dat we nog niet zo lang fietsen, lijkt het me een goed idee om een pauze in te lassen. Ik stel voor om bij Hampstead No 1 Pond te stoppen.

We stappen af en lopen over een wandelpad naar een picknicktafel niet ver van het water. Vanwege de mulle aarde en het hobbelige gras zetten we de fietsen tegen bomen. Nog voordat we zitten, valt die van Callan om. Ik haal de thermosfles en bekers uit mijn rugzak. Terwijl ik de eerste vul, voel ik Callan naar me kijken. En zulke aandacht vind ik altijd heel fijn, maar niet heus. Nadat ik de tweede ook heb gevuld, zet ik een dampende beker voor hem neer.

‘Die thermosfles ziet er anders ook vrij nieuw uit.’

‘Maar die kostte geen tweeduizend pond.’

Hij kijkt glimlachend van me weg.

‘Je fiets was nog duurder?’

‘Ben ik vergeten. Ik heb trouwens ook koffie bij me.’

‘Hoezo?’

‘Ik zou koffie en water meenemen en jij broodjes.’

‘Echt niet. Jij zou eten meenemen.’

Callan lacht, maar valt stil als ik niet meelach. Hij gluurt in mijn rugzak. ‘Je maakte geen grapje?’

‘Wat zou daar lollig aan zijn?’

Hij proest het uit, ik een tel later ook.

‘We hebben dus geen eten bij ons?’ merkt Callan op.

Ik trek een gezicht. ‘Rara, wiens schuld is dat?’

‘Ik kijk nu naar haar.’

‘En ik naar hem.’

Callan knipoogt. ‘We halen onderweg wel wat. Mooi is het hier trouwens. En rustig. Heerlijk.’

‘Daarom kom ik hier graag.’

‘Alleen?’

Ik knik. Hij wil nog iets zeggen, maar slikt de woorden in. Zijn telefoon gaat over. Hij haalt hem uit een zak van de bermuda en neemt op. Aan zijn gezicht zie ik dat het een goede bekende is. Zijn zus Penelope, fluistert hij me even later toe, wat zij natuurlijk ook hoort.

‘Ik ben aan het fietsen met Lily,’ antwoordt hij. ‘Ja, ik fiets zelf ook.’

Ik smoor mijn lach met een hand. Door zijn gezicht kijk ik gauw de vijver over. Het water ligt er mooi bij.

‘Inderdaad de Lily met wie ik bij Louis heb gegeten en langs de Theems heb gewandeld.’ Ik hoor haar praten, maar kan niet verstaan wat ze zegt. ‘En vandaag maken we inderdaad een fietstocht. Hampstead Heat. Gewoon een vriendin, Penelope. Volgens mij was het Lily’s idee,’ knipoogt hij naar me. ‘Ben je overigens je verhoortechnieken aan het trainen?’ Aan zijn gezicht zie ik dat ze nog steeds over mij praat. ‘Dat weet ik niet. Moet dat nu?’ Hij trekt een gezicht en haalt de telefoon bij zijn oor weg. ‘Penelope zou je graag willen ontmoeten. Ze is de hele dag thuis en of we zin hebben om later langs te fietsen.’

Het is alsof ik een kaakstoot krijg en even niet weet waar ik ben en hoe ik moet praten. Met Callan fietsen is één ding; zijn zus ontmoeten iets heel anders. Dat ontgaat hem uiteraard niet. Hij knipoogt weer naar me en zet de telefoon weer aan zijn oor.

‘Is goed,’ roep ik voordat hij iets heeft kunnen zeggen. ‘Leuk.’

Zijn verbaasde gezicht is volkomen te begrijpen. Ik begrijp namelijk ook geen snars van mezelf. Nadat zijn zus driemaal heeft geroepen dat ze ernaar uitkijkt, begint ze over de reden waarom ze belt. En dat gaat over een rechtszaak. Mooi moment om even de benen te strekken en bij de waterkant te gaan staan. Wat later komt Callan naast me staan.

‘Excuses. Ik bel straks wel met een smoes dat het toch niet gaat lukken.’

‘Ik vind het geen probleem. Als dat voor jou niet hoeft, begrijp ik dat.’

‘Ik vind het juist leuk, Lily. Maar voel je niet verplicht.’

Ik knik. ‘Zullen we verder fietsen?’

‘Ik weet het niet,’ fluister ik. ‘Het voelt… anders. Zoals ik nog nooit heb meegemaakt.’ Ik wrijf met beide handen stevig over mijn gezicht. ‘Hij is anders. Hij voelt echt. Oprecht.’ Over een schouder gluur ik naar het lege terras en de snackkar aan het Brent Reservoir, een stuwmeer in Noordwest-Londen op de grens tussen de stadsdelen Brent en Barnet. Hij zwaait. Ik zwaai terug en kijk weer voor me. ‘Ik voel me anders. Nee, ik weet niet hoe anders. Gewoon anders. Misschien… misschien wat minder onzeker, als we samen zijn. En hij laat me lachen. Echt lachen. Niet wat ik bij andere mensen doe en zeg omdat ze dat van me verwachten. Doe niet zo gek,’ lach ik zacht. ‘Natuurlijk ben ik niet verliefd. Ik zou het heus wel weten als ik dat ben. Dat weet ik ook wel, maar ook als het pas de eerste keer zou zijn, weet ik echt wel of ik verliefd ben. Nee, hij is gewoon aardig. En het is gezellig samen. Verder niets. Echt.’ Ik weifel, blik weer kort over een schouder en zie dat Callan afrekent. Ik moet snel zijn. ‘Doe hem niets. Voorlopig. Beloof me dat. Beloof me dat alsjeblieft, Nevada. Doe hem…’

Ik draai me met een glimlach om naar Callan als hij plotseling nog maar enkele meters van de picknicktafel verwijderd blijkt te zijn.

‘Twee hamburgers met friet,’ glimlacht hij en gaat tegenover me zitten.

‘Lekker.’

‘Zat je nou tegen jezelf te praten?’

‘Dat doe ik altijd. Jij niet dan?’

Hij kijkt me verwonderd aan.

Ik schiet in de lach. ‘Natuurlijk niet. Ik zong wat.’

‘Wat dan?’

‘Gewoon een liedje.’

‘Laat horen dan.’

Niet doen wat hij vraagt, zou tot meer vragen kunnen leiden waar ik geen zinnig antwoord op heb.

I used to be lunatic from the gracious days

I used to be woebegone and so restless nights

My aching heart would bleed for you to see

Oh, but now

No more, I love you’s

The language is leaving me

No more, I love you’s

Changes are shifting outside the word

‘Zoiets dus,’ glimlach ik ongemakkelijk. ‘Eet smakelijk.’

Callan staart me aan. ‘Wow, prachtige stem heb je, Lily. Die zag ik even niet aankomen. ‘Annie Lennox toch?’

‘Klopt. Zullen we eten? Ik heb best trek.’

Hij knikt. ‘Smakelijk eten.’

We eten de hamburgers en friet met weinig praten op. Dat maakt het niet minder gezellig, merk ik. Apart. Het vriendelijke zonnetje is ook fijn. Wanneer Callan de lege bakjes en servetten in een prullenbak gooit, blik ik over een schouder naar een plek in het gras, vlak naast struiken en hoog riet. ‘Doe hem niets.’

‘Ken je het hele nummer uit je hoofd?’ wil hij weten als hij weer zit.

‘Ik zing het al jaren.’

‘Mooi nummer, maar wel wat triest. Vooral bepaalde coupletten.’

‘Je kent de tekst?’

Callan knikt. We kijken elkaar een poosje zwijgend in de ogen.

‘Je vraagt je af of…’ zeg ik en ga dan zacht zingend verder.

I used to have demons in my room at night

Desire, despair, desire... sooo many monsters!

Oh but now... I don't find myself bouncing around

They were being really crazy

But they will only come

And you know what, mommy?

Everyone was being really crazy

The monsters are crazy

There are monsters outside

‘Je vraagt je af of ik die coupletten gewoon mooi vind of dat ze een speciale, diepere betekenis voor me hebben?’

Callan reageert niet direct. ‘In The Four Horseshoes zei je dat je niet het meisje bent dat ik denk te zien. Je vertelde dat je een stormachtig verleden hebt dat je in het heden nog steeds op de hielen zit. Daardoor waait het regelmatig in je leven nog flink. Soms stormt het zelfs nog. Zolang het verleden je blijft achtervolgen, het blijft waaien en stormen, begin je niet aan een relatie. Want je wil niet dat jouw pijn en verdriet de zijne worden. Je wil niet dat hij jouw nachtmerries gaat beleven en jouw angsten gaat voelen. Dan blijf je liever alleen.’

‘Goed geheugen.’

Hij glimlacht. ‘En ik reageerde dat ik gespecialiseerd ben in het bedwingen van stormen en bood aan om een vriend voor je te zijn. Die wil ik nog steeds graag voor je zijn. Zonder bijbedoelingen.’

‘Bijbedoelingen?’

‘Niet om je een relatie in te kletsen.’

Ik knik en glimlach.

‘Ik heb na Gracie’s dood heel veel gehad aan gesprekken.’

‘Mis je haar door die gesprekken niet meer? Denk je door die gesprekken niet meer aan jullie tijd samen? En de tijd die jullie is afgepakt?’

Callan schudt zijn hoofd nauwelijks merkbaar.

In een opwelling leg ik over de tafel heen mijn hand op die van hem. ‘Sorry, dat had ik niet mogen zeggen. Het spijt me, Callan.’

‘Ik begrijp wat je bedoelt: pijn, gemis en verdriet kan je niet wegpraten. Maar door erover te praten, kan je ze wel leefbaar maken.’

Ik zeg niets en kijk van hem weg. Mijn blik gaat door de omgeving, over het reservoir, dan omhoog naar vogels die overvliegen. ‘Het enige dat ik erover wil zeggen, ooit, anders kunnen we geen vrienden meer zijn, zelfs niet voor zoiets als een fietstochtje of een wandeling, is dat de tekst een speciale, diepere betekenis voor me heeft. Ik had vroeger ook demonen in mijn kamer. En niet alleen in de avond.’

HOOFDSTUK

31

HEDEN

Chelsea, Londen

Over de bijna veertien kilometer die tussen het Brent Reservoir en Chelsea ligt, hebben we ongeveer anderhalf uur gedaan. Snel is anders, maar gezien Callans fietservaring valt het nog mee. Bovendien was de route, ondanks dat we grotendeels over één lange, rechte weg reden en het op sommige stukken best druk was, geen straf om te fietsen. Waar dat mogelijk was, kletsten we.

Nadat ik een heel klein tipje van de sluier over mijn verleden had opgelicht, hebben we daar geen woord meer vuil aan gemaakt. Daardoor is het alsof ik me inbeeld dat ik daar voor het eerst in mijn leven iets over heb gezegd. Geen haar op mijn hoofd begrijpt waarom ik dat heb gedaan. Maar nu we hier staan, in Wellington Square, een prachtige straat in Chelsea, begin ik de reden te vermoeden. Niets wijst er echter op dat mijn bekentenis van twee zinnen voor Callan reden is om een eind te maken aan onze vriendschap.

‘Alvast excuses,’ glimlacht hij, terwijl we de fietsen op slot zetten.

‘Excuses waarvoor?’

‘Voor Penelope. Net als mijn andere zussen houdt ze geen drie tellen haar mond.’

‘Ze lijken dus allemaal op hun broer,’ reageer ik met een effen gezicht en schiet dan alsnog in de lach.

Mijn blik gaat langs de statige, drie verdiepingen hoge woningen, dan naar de met een gietijzeren hek omheinde tuin met hoge bomen, gras en bloemen die als een groen lint door de straat gaat. De mooie fontein in het midden klinkt gezellig. Ik volg Callan een trapje op naar een mooi beslagen deur onder een balkon met tropische planten. Nog voordat hij heeft aangeklopt wordt de deur met een ruk opengetrokken en verschijnt een mooie meid van rond de vijfentwintig in de opening. Broer en zus omhelzen elkaar. En dat doen ze niet uit gewoonte.

‘Lily: dit is mijn een-na-jongste zus Penelope. Zus, dit is Lily.’

We schudden elkaar de hand. Net als Callan heeft ze een vriendelijk, open gezicht en lijkt de glimlach op haar mond te zijn gestanst. Ik word nog net niet naar binnengetrokken, maar ik sta wel in een ommezien in een hal die bijna even groot is als mijn zitkamer.

‘Hinderlaag,’ fluistert Callan naar me en zucht. Ik kijk hem niet-begrijpend aan, totdat twee vrouwen de hal in komen gelopen: de jongste, ook zijn jongste zus, Edie, is een twee, drie jaar jongere uitvoering van Penelope. De oudste van de twee, zijn moeder Fabrizia Schillaci, is de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien, met een amberkleurige huid, lang zwart, glanzend haar en ogen donker als het zwart in een sterrenhemel.

‘Hoe laat komen pa en Gwen?’ vraagt Callan terwijl we een zitkamer binnengaan. Hij knipoogt naar me. Ik pers er een glimlachje uit. Het liefst had ik het op een rennen gezet, mijn fiets van het slot gehaald en zo hard als ik kan naar Primrose Hill gejakkerd. Naar mijn veilige kast.

‘Excuses, Lily. Dit is niet de schuld van Penelope,’ terwijl we plaatsnemen bij een zithoek met drie banken. ‘Toen ik van haar hoorde dat Callan met jou hiernaartoe onderweg was, kon ik gewoonweg niet anders dan ook hiernaartoe komen om met eigen ogen te zien wie de jongedame is met wie mijn zoon een lange wandeling langs de Theems heeft gemaakt. Maar ook met wie hij zo graag een fietstocht wilde maken dat hij in alle ijl een fiets heeft aangeschaft. Als iemand namelijk niet dol is op fietsen, en dan druk ik me heel voorzichtig uit, dan is dat Callan wel. Als ik had geweten dat Edie hetzelfde dacht, was ik natuurlijk niet gekomen.’

‘Dat was je wel, ma,’ zegt Callan en trekt een gezicht naar haar.

‘Ja, dat denk ik eigenlijk ook,’ knipoogt ze naar me.

‘En ik heb helemaal geen hekel aan fietsen,’ zegt hij tegen me. ‘In elk geval niet zo veel als mijn moeder doet voorkomen.’

Ik geef hem een schouderduwtje en kan niet anders dan vertellen over de fietstocht. Niet voor mezelf, maar voor Callan. Stug, kort van stof zijn, zou voor hem net zo ongemakkelijk zijn als de hele situatie voor mij is. Dat wil ik hem niet aandoen. Daarom vertel ik uitvoerig. En dat doe ik ook met wat humor, zoals dat hoort. Niet voor niks.

Er wordt drinken ingeschonken. Ik neem thee. Er wordt naar mijn werk gevraagd en naar Primrose Hill. Ook nu vertel ik uitgebreid. Callan had gelijk: zowel Penelope als Edie praten aan een stuk door. Maar ze hebben het niet van een vreemde. Zijn moeder kan er ook wat van. En net als haar dochters heeft ze veel humor. Er wordt dan ook veel gelachen, soms zelfs zo dat de tranen uit mijn ogen glippen. Een uur vliegt in een mum van tijd om.

‘Het is geen desinteresse dat we niet naar jouw ouders en familie vragen, Lily,’ begint zijn moeder. ‘Callan heeft ons verteld wat er vroeger is gebeurd. Ik denk dat we alle drie niet goed weten hoe we daar iets zinnigs over kunnen zeggen. En of we daar wel iets over moeten zeggen.’

‘Dat geeft niet, mevrouw Schillaci.’

‘Fabrizia.’

‘Dat geeft niet, Fabrizia,’ glimlach ik terug en zie aan de anderen dat het niet gewoon is dat hun moeder zich door iemand die ze net kent bij haar voornaam laat aanspreken. ‘Het is lang geleden. Ik was twaalf.’

‘Callan vertelde dat het niet veel scheelde of jij…’ merkt Edie op.

Ik knik opnieuw en begin dan te vertellen. Ze hangen aan mijn lippen.

‘En daarna…’

‘Pleeggezinnen.’

‘Ik zie weleens reportages over pleeggezinnen op tv. Over het algemeen is het niet allemaal even fijn wat er wordt getoond. De misstanden. Eigenlijk is het bijna altijd verschrikkelijk.’

‘Ik kan uiteraard niet over alle pleeggezinnen oordelen, maar mijn ervaringen zijn nog slechter dan verschrikkelijk.’

Een halfuur later vertrekt Callans moeder. Ze neemt afscheid van me alsof we elkaar al jaren kennen. De rest loopt met haar mee naar de hal. Er wordt gezoend en ze omhelzen elkaar alsof het een afscheid voor langere tijd is. Dat raakt me, op een of andere manier. Dan pakt zijn moeder Callan met beide handen bij zijn shirt vast en trekt hem naar zich toe, alsof ze in een bar staan en zij ruzie met hem zoekt. Ze zegt iets tegen hem wat ik niet kan verstaan. Er wordt gelachen en ze kijken allemaal even naar me. Ik blik vlug om me heen.

‘Je staat er goed op bij onze moeder, Lily,’ verklaart Edie terwijl ze de kamer binnenkomen.

Ik kijk naar Callan. ‘Ze weet toch wel dat wij…’

‘Dat weet ze,’ glimlacht hij. ‘Maar moeders…’

‘Mag ik vragen wat ze zonet tegen je zei, voordat jullie naar mij keken?’

‘Het was niets meer dan een flauw grapje.’

‘Als Callan op een dag niet met jou trouwt, dan kan hij een andere baan gaan zoeken en schrapt ze hem ook uit het testament,’ vertelt Penelope lachend. ‘Hoewel het inderdaad een grapje was, begrijp ik helemaal wat ma bedoelt. Plus één dus.’

‘Hier nog een plus één,’ glimlacht Edie. ‘Klinkt misschien voorbarig, maar vrienden kunnen op een dag ook geliefden worden. Toch?’

HOOFDSTUK

32

10 JAAR GELEDEN

Dwygyfylchi, Wales

Deze kamer is nog kleiner dan die ik de afgelopen anderhalf jaar had. En dat was al een hok. Behalve een bed, dat eigenlijk niet meer is dan een flinterdun matras op een doorgezakte spiraalbodem met vier poten, staat er in mijn nieuwe slaapkamer bij het voeteneind een kledingkast. De deur daarvan kan niet helemaal open doordat het bed er dicht op staat. Ik kom er wel in, maar het is wel even wurmen. En omdat het een smalle kast is, moet ik zo goed als rechtop en met opgetrokken benen slapen. Ruimte voor een bureau in de kamer is er niet. Zelfs geen kleine. Daarom zal ik mijn huiswerk op bed moeten maken, is me verteld.

Het enige positieve aan mijn kamer, in het poppenhuisje op de hoek waar Conwy Old Road en Treforris Road samenkomen, is het uitzicht op de lagergelegen Ierse Zee en de Great Orme, de kalkstenen landtong in het noordwesten van Llandudno. Hoewel ik hier pas drie dagen geleden ben aangekomen, heb ik al heel wat uren bij het raam doorgebracht. Ik vermoed dat er nog velen zullen volgen.

Na anderhalf jaar in mijn eerste pleeggezin moest ik ineens weg. Volgens hen ben ik onhandelbaar geworden. De echte reden, heb ik ze met elkaar horen smoezen, is dat mijn lichaamsvormen niet passen bij een veertienjarige en ik daarom niet meer geschikt ben voor hun spelletjes met bodylotion. En alle andere spelletjes die ze met me deden. Onschuldige dingen vergeleken met wat anderen in het verleden met mij hebben gedaan. Wat mij betreft, ook omdat ze me in tegenstelling tot sommigen geen pijn deden, hadden ze daarmee mogen doorgaan totdat ik achttien ben en volgens de Kinderbescherming niet meer bij vreemden hoef te wonen.

Ik weet niet wat ik moet vinden van mijn nieuwe pleegouders, meneer en mevrouw Baughan, een echtpaar van ongeveer vijftig. Zij is klein en dik, hij kalend en stokdoof. We hebben elkaar nog niet veel gezien. Eigenlijk alleen aan de eettafel. Maar dan mag er niet worden gepraat, is me verteld. Er wordt wel lang gebeden voordat ik eindelijk een hap mag nemen. Erna moet ik gelijk van tafel.

Bowen, een jongen van zeventien die al vier jaar bij meneer en mevrouw Baughan woont, kijkt me al aan vanaf ik een stap over de drempel had gezet aan alsof ik een indringer ben. Misschien is hij bang dat ik zijn zolderkamer inpik. Geen idee hoe groot die is, maar door het kraken van de houten vloer boven me denk ik dat die zeker drie tot vier keer de afmetingen heeft van mijn slaapkamer. Hij mag hem van mij houden.

Hoewel ik hier pas kort ben, is het me al duidelijk waarom meneer en mevrouw Baughan me in huis hebben genomen. Ondanks dat er in elke kamer een kruis aan de muur hangt, ik zeker al drie bijbels ben tegengekomen, voor en na iedere maaltijd wordt gebeden, heb ik de twee nog niet kunnen betrappen op iets van vriendelijkheid, medeleven of naastenliefde. Ik ben hier dus vanwege het geld dat ze voor mij krijgen.

Ik kijk nog een poosje naar de zon die in de zee zakt en kleed me dan uit. Opeens hoor ik getik bij de muur, recht tegenover het bed. Hoewel ik niet weet welke kamer aan die van mij grenst, zak ik direct op mijn knieën.

‘Tik-tik-tik.’

Even is het stil. Dan tik ik drie keer zacht op de muur.

‘Tik-tik.’

‘Tik-tik.’

Nu blijft het stil. Ik tik vier keer. Aan de andere kant van de muur wordt ook vier keer getikt. Nadat ik tranen uit mijn ogen heb geveegd, begin ik aan een serie van vijf tikken. Opeens gaat de deur open.

‘Wat is dat voor een…’ roept mevrouw Baughan geërgerd en valt dan stil. ‘Waarom heb je geen kleren aan?’

‘Ik… ik wilde net gaan douchen.’

‘Ben ik soms een vriendinnetje? Met twee woorden spreken.’

‘Het spijt me, mevrouw Baughan.’

‘En je wilde in je evakostuum over de gang naar de badkamer lopen?’

Ik knik en sla mijn ogen neer.

‘Ik weet niet hoe dat in het vorige pleeggezin ging, maar dit is een zedig en godvruchtig huis en bloot erin rondlopen doen we pertinent niet. Hier ga je gekleed naar de badkamer en ga je ook gekleed de badkamer uit. En hier douchen we eenmaal in de week, zoals ik al eerder heb gezegd. Water is duur genoeg. En wat was dat getik?’

‘Ik… ik… ik dacht…’

‘Ik… ik… ik… praat even normaal, zeg. Er mankeert je toch niks?’

‘Ik dacht dat… dat ik iets bij de muur hoorde, mevrouw Baughan.’

‘Je dacht iets bij de muur te horen… Dat hebben wij weer,’ fluistert ze bijna onverstaanbaar en staart me vervolgens secondelang indringend aan. ‘Die meneer Cadwalader, van je vorige pleeggezin, is overigens gisteren of eergisteren overleden, hoorde ik zonet.’

‘Meneer Cadwalader is dood?’

‘Dat betekent overleden inderdaad. Hij schijnt onder zijn auto te hebben gelegen toen de krik het begaf. We gaan zo eten. Kleed je weer aan. En nu alle knoopjes van je bloes dicht. Ik ben niet blind. Of dacht je soms dat ik niet heb gezien hoe je met die vulgaire dingen stond te paraderen voor meneer Baughan en Bowen?’

De maan gaat als een zoeklicht over de zee. De golven zijn het laatste uur steeds woester geworden en de wolken schuiven alsmaar sneller aan de maan voorbij. Langs het raamkozijn voel ik regelmatig tochtstromen die soms zo sterk zijn dat het gordijn erdoor gaat wapperen. Ik ga op mijn knieën zitten en kijk nog een poosje naar de zee, maar als het te fris wordt bij het raam en mijn knieën pijn beginnen te doen door de spiraalbodem die steeds beter door het matras te voelen is, houd ik het voor gezien en kom achter het gordijn vandaan.

Mijn blik gaat naar het hoofdkussen. Het besluit is net als afgelopen avond snel genomen. Nog voordat ik het heb gepakt, hoor ik voetstappen op de gang en even later op de trap naar zolder. Een deur gaat open en dicht. Heel kort hoor ik zacht gelach. Ik herken de stem van mevrouw Baughan. Nadat ik het kussen alsnog heb opgepakt, loop ik naar de kledingkast. Ik doe de deur voorzichtig open en prop het kussen naar binnen. Net als ik het kussen achterna wil gaan, hoor ik gepiep. Het komt van boven, van de zolderkamer, maar door de houten vloeren in dit huis klinkt het alsof iets achter mij het geluid veroorzaakt.

Ondanks dat ik het geluid maar al te goed ken, van mijn eigen bed voordat die in vlammen opging, van andere bedden in vreemde huizen, loop ik toch naar de kamerdeur en doe die heel voorzichtig op een kiertje. Het piepen van een bed is op de gang nog beter te horen. Is meneer Baughan zo doof dat hij in de stilte van de avond niet hoort dat zijn vrouw en Bowen elkaar naastenliefde tonen?

Op mijn blote voeten sluip ik over de donkere gang richting de slaapkamer van meneer en mevrouw Baughan. De deur staat zelfs op een kier. Het is er donker. Meneer Baughan ligt roerloos, de plek naast hem is leeg. Ik sluip terug en loop over de trap een stukje omhoog, net genoeg om te zien dat er onder de gesloten zolderdeur een streep licht lekt. Erachter klinkt gesmoes en gehijg. En woorden die ik niet kan verstaan.

Terug in mijn slaapkamer sluit ik de deur weer voorzichtig. Wanneer ik me in de kast heb gewurmd, sluit ik de deur, wat opnieuw niet zo goed lukt, omdat ik geen houvast heb. Ik zak achterover tegen de zijwand van de kast en zucht tevreden. Het gepiep boven klinkt nog steeds alsof ze op mijn bed met elkaar bezig zijn.

Mijn oogleden worden snel zwaarder, de piepende en krakende spiraalbodem op de zolderkamer klinkt alsmaar verder. Dan vallen mijn ogen dicht. Beelden van mezelf op bedden die dezelfde geluiden voortbrachten, doen ze opengaan. Ik ga iets verzitten en wrijf stevig over mijn gezicht om de beelden tot stoppen te brengen. Mijn ogen gaan langzaam dicht.

Ik schrik wakker van het licht van de plafondlamp dat langs de kier de kast binnenvalt. Het volgende moment wordt de deur opengetrokken, waarbij die met een knal het voeteneind van het bed raakt. Een hand grijpt me ruw bij mijn haar en trekt me met woeste bewegingen de kast uit.

‘Wat moet dit voorstellen?’ bijt mevrouw Cadwalader me toe terwijl ze mijn haar nog steeds vasthoudt. Haar wangen zijn vuurrood en slierten haar plakken in haar bezwete gezicht, alsof ze een rondje om het dorp heeft gerend. Zo ruikt ze ook. ‘Wat doe je in de kast? Geef antwoord!’

Ik sla mijn ogen neer. ‘Slapen, mevrouw Cadwalader…’

‘Heb je ze wel allemaal op een rijtje, achterlijk wicht?’

Ik zeg niets en blijf naar het versleten zeil onder mijn voeten staren. Zonder iets te zeggen, stormt ze de kamer uit om een paar tellen later terug te keren met een grote houten haarborstel.

‘Ik ga nu direct een eind maken aan dit gestoorde gedrag. Een stevige tuchtiging zal je helpen om je te gedragen. Onderbroek op de enkels, nachtjapon omhoog tot je middel en dan vooroverbuigen met de handen op het bed. We beginnen met dertig slagen. En je telt mee. Mis je een slag, dan begin ik opnieuw.’

HOOFDSTUK

33

HEDEN

Llanddulas, Wales

‘Het was net zo’n winderige dag als vandaag, alleen regende het ook. En het was veel vroeger op de dag en dus nog wat donker. We fietsten naast elkaar en hoewel we helemaal geen zin hadden om naar school te gaan, kletsten en lachten we alsof we een dagje naar een pretpark gingen. Zoals altijd eigenlijk.’

‘Jullie hadden dus een goede band?’

‘Heel erg goed zelfs, ook al schijnt dat zogenaamd niet te kunnen tussen broers en zussen. We waren onafscheidelijk, beste vrienden,’ zeg ik met een trilling in mijn stem. Om mijn emoties nog wat meer te benadrukken, wacht ik even met verder vertellen. ‘Toen viel mijn schooltas van de bagagedrager. Ik fietste terug en…’ Terwijl ik met een hand door mijn haar ga, werp ik ondertussen kort een blik op de grafsteen. ‘En Eric fietste nog een stukje door en wachtte bij een driesprong op me. Terwijl ik met mijn tas en snelbinders aan het worstelen was, hoorde ik ineens een ongelooflijk harde klap… Ik zag… zag nog net hoe Eric door de lucht vloog en meters verderop met fiets en al tegen een lantaarnpaal werd gesmeten. De auto die hem had aangereden, stond even stil en scheurde toen keihard weg.’

De sukkel die aan de andere kant van het graf staat, kijkt me geschokt aan. ‘Mijn god, wat afschuwelijk. Was Eric meteen…’

Ik schud mijn hoofd en ga iets anders op mijn knieën zitten, zodat de lange jas verder openvalt, waardoor nog meer te zien is van de strakke jurk die tot halverwege mijn blote dijen komt. Staand zal hij ook een goede inkijk hebben in de lage V-vormige halsuitsnijding. ‘Eric heeft nog tien hele dagen geleefd. Tien vreselijke dagen. De ergste uit mijn leven.’

‘Dat kan ik me voorstellen,’ zucht de sukkel van rond de veertig met een gezicht alsof hij ergens pijn heeft. ‘Hij was elf, als ik goed reken?’

Ik knik. Wat valt er te rekenen, dom stuk vreten? ‘Ik was bijna dertien en ook al is het twaalf jaar geleden; soms lijkt het vorige maand dat hij…’

‘Elf jaar, vreselijk. Hebben ze de bestuurder te pakken gekregen?’

‘Het is altijd een raadsel gebleven wie Eric heeft doodgereden.’

Hij schudt zijn hoofd, dan staren we beiden zwijgend naar de grafsteen aan de rand van St. Cynbryd's Church and Cemetery, de kleine begraafplaats in het noordoosten van Llanddulas, vlak naast het riviertje Dulas en een paar honderd meter ten zuiden van de Ierse Zee.

‘En voor wie ben jij hier, als ik vragen mag?’ informeer ik en kom omhoog. Als een echte heer schiet hij me te hulp. Ik bedank hem en volg de sukkel over het gras naar een graf verderop, wat niet heel eenvoudig is door de stilettohakken van mijn kniehoge laarzen.

‘Mijn opa en oma.’

‘Ahh, wat lief dat je een bloemetje bij ze neerlegt.’

‘Iemand is pas echt dood als niemand meer aan hem of haar denkt.’

‘Helemaal mee eens,’ beaam ik, terwijl ik in gedachten zijn degelijke instappers en mijn zwartleren, supersexy en superelegante laarzen onderkots. Wat een spuitpoepopwekkende clichéopmerking, die bovendien nergens op slaat. Iemand is dood zodra het hart stopt met kloppen. Punt. Daarna is er niets meer. ‘Dat is exact de reden dat ik hier ben.’

‘Je knieën…’

Ik kijk met hem mee omlaag en doe alsof ik het gras en de aarde op mijn knieën nu pas opmerk. ‘Oeps, laat ik dat maar gauw weghalen,’ lach ik en begin direct te vegen. ‘Voordat iemand mocht gaan denken dat ik zonet in de bosjes op mijn knieën een andere bezoeker heb… je-weet-wel…’

Hij lacht wat schaapachtig en heeft moeite om de verbazing uit zijn gezicht te houden. Vervolgens begint hij te vertellen over zijn oma en opa. Alsof mij dat iets boeit. En hoelang kan je vertellen over mensen die een doodsaai leven leidden voordat ze echt doodgingen? Toch lukt het me om aandachtig te blijven luisteren. Wanneer hij eindelijk klaar is, loop ik terug en druk met mijn vingers een zoen op de grafsteen van ene Eric Halston, die blijkbaar twaalf jaar geleden op elfjarige leeftijd is overleden. Geen idee wie hij is en dat interesseert me ook geen reet.

De sukkel helpt me om van het gras op een wandelpad te komen. Ik bedank hem met een glimlachje. ‘De stiletto’s lopen en klinken heerlijk, maar ze zijn niet erg makkelijk om mee op een zachte ondergrond te lopen. Maar ik wilde niet mijn halve schoenencollectie naar Wales meenemen. Al bezit ik bij nader inzien eigenlijk nauwelijks schoenen zonder hakken. En ik loop graag op laarzen. Zeker met dit weer. En de weersverwachting was voor deze dagen niet erg gunstig. De zomer lijkt nu wel definitief voorbij.’

Hij knikt. ‘Meenemen naar Wales? Je woont hier niet meer?’ vraagt hij terwijl we in een slentertempo naar de parkeerplaats lopen.

‘Allang niet meer. Ik woon sinds kort in Exeter, Devon, nadat ik enkele jaren voor mijn werk in LA heb gewoond.’

‘Spannend, Los Angeles. Wat voor werk doe je dan?’

‘Ik zat in de porno-industrie,’ antwoord ik op een toon alsof ik vertel dat het morgen misschien gaat regenen. Ik doe alsof ik niet merk dat hij een tel inhoudt. ‘Misschien heb je weleens een film met me gezien. O, wacht… je kijkt nooit porno, net als alle andere mannen in de wereld.’

Terwijl we het parkeerplaatsje oplopen, lacht de sukkel met me mee en steekt vervolgens razendsnel een sigaret op. Ik besluit zijn poging om het gesprek niet voortijdig te laten eindigen te belonen en rook zogenaamd mee. ‘Uiteraard wel, en je komt me eerlijk gezegd wat bekend voor, gelijk al toen ik je op de begraafplaats zag.’

‘Je kijkt met het vrouwtje als de kleintjes bij oma en opa logeren?’

De sukkel lacht weer alsof hij niet weet hoeveel 1 + 1 is, maar geeft geen antwoord. Dan kijkt hij dus geen porno samen met het vrouwtje, maar in zijn uppie achter de PC met zijn broek op de enkels. ‘Ben je nog werkzaam in de porno-industrie?’

Ik schud mijn hoofd, laat opzettelijk de peuk vallen en pak die weer op. Dat daarbij bijna mijn tieten uit de jurk glipten, is hem niet ontgaan. ‘Niet meer. Ik doe nu escorts. Een paar avonden in de week.’

Hij knikt. ‘Ik ben trouwens Leo.’

Natuurlijk heet hij Leo. ‘Ik ben Nevada.’

‘Is dat je…

‘Mijn echte naam,’ glimlach ik. ‘En wat doe jij voor de kost, Leo?’

‘Ik werk bij een accountantskantoor.’

Verrassend. Maar niet heus. ‘Leuk werk?’

‘Ja hoor. Natuurlijk niet zo spannend als dat van jou.’ Zijn blik gaat over het parkeerplaatsje waar alleen zijn auto staat. ‘Hoe ben je hier?’

‘Lopend. Ik zit in een Airbnb buiten Rhyd-y-Foel. Een wandeling van een halfuurtje.’

‘Ik kan je wel even brengen,’ merkt hij quasi-nonchalant op.

‘Meen je dat?’

‘Kleine moeite.’

Ik kijk hem recht in zijn ogen en glimlach. ‘Je denkt: die lekkere meid met die enorme knoppen heeft half LA en driekwart van Devon genaaid, dus als ik die thuisbreng, dan kunnen we samen wel even een Airbnb-bed slopen?’

Hij verslikt zich in de rook. Zijn gezicht kleurt in een oogwenk van de kaken tot de slapen donkerrood. Hij probeert te schateren, maar dat lukt niet echt goed. ‘Natuurlijk niet… ik…’

‘Lijkt me overigens een goed idee. Ik stem dus voor.’

‘Hoe… hoe bedoel je, Nevada?’

‘Ik zie het wel zitten om samen een Airbnb-bed te slopen.’

De sukkel parkeert de auto naast de schuur. We stappen uit en lopen naar het huis aan de rand van een bos dat alleen over een circa tweehonderd meter lange, onverharde weg is te bereiken. De dichtstbijzijnde buren bevinden zich achter een grote groep bomen op zo’n vierhonderd meter.

‘Mooie plek,’ merkt hij op, kijkend naar een uitgestrekt grasveld dat aan de achterkant van de woning grenst.

‘Zeker. Heb je genoeg tijd om het Airbnb-bed goed te slopen, of wordt het een vluggertje in verband met het vrouwtje en de kleintjes?’

‘Die zijn in Liverpool bij familie. Ze komen pas morgen terug.’

‘Fijn,’ glimlach ik en haal de voordeur van het slot. In de zitkamer gooi ik mijn jas over een hoge kruk bij het kookeiland en loop direct door naar de zithoek. ‘Wat drink je?’ vraag ik, waarna ik mijn laarzen openrits en uittrek.

‘Ik gok dat je geen thee of koffie bedoelt?’

Ik lach theatraal.

‘Niet te vroeg voor drank?’

‘Ze komen toch pas morgen terug?’

De sukkel knikt. ‘Ik zag op het aanrecht een fles whisky staan.’

‘Ga lekker zitten. Dan schenk ik voor ons in.’

In de keuken schenk ik twee stevige glazen in. Daarna plof ik naast hem op de bank neer en reik hem een glas aan. Nadat ik een been over dat van hem heb gelegd, toosten we. De sukkel drinkt niet vaak of nooit sterke drank, zie ik aan zijn gezicht. Pas na een derde slok legt hij een hand op mijn been.

‘Blijf je anders slapen?’

Hij kijkt me verrast aan. ‘Ik weet niet of dat…’

‘Ze komen toch pas morgen terug?’

‘Dat is zo,’ glimlacht hij en schudt zijn hoofd. Ik vraag waarom. ‘Wat er vandaag allemaal gebeurt. Ik ga een bloemetje leggen bij de graven van mijn grootouders en… en nu zit ik hier met…’

‘Met een voormalig pornoactrice die nu escorts doet. En die met jou een bed wil slopen. Het liefst tot morgenochtend.’

Hij schaterlacht en neemt vlug nog een slok. ‘Onvoorstelbaar.’

‘Ja, het leven kan soms zo verrassend zijn.’

De sukkel knikt. ‘Wat een lichaam heb je.’

‘Mooi?’

‘Volgens mij bestaat er geen woord voor.’

‘Ahh, wat lief,’ glimlach ik en streel zijn wang en kaak. ‘Straks allemaal van jou. Iedere millimeter.’

‘Kan ik eerst even douchen? Toen ik naar de begraafplaats vertrok, had ik niet op dit gerekend.’

‘Tuurlijk. Die gang door en dan de tweede deur links.’

De sukkel slaat het glas achterover, trekt vervolgens een gezicht of het drie maanden oude melk is en staat dan op. Dat probeert hij in elk geval. Hij ploft meteen weer terug op de bank. We lachen. Ik om een andere reden dan hij. Met mijn hulp slaagt de tweede poging. Nadat ik hem nogmaals heb laten weten welke deur hij moet hebben, verdwijnt hij aan het eind van de kamer waggelend een gang in. Ik volg hem alvast een stukje.

‘Wat… wat is dit?’ roept hij met een stem alsof hij stomdronken is.

Lachend loop ik door de gang naar hem toe. De sukkel staat met een hand op zijn mond in de deuropening.

‘Wie zijn.. wie zijn dat? Wat is hier… wat is hier gebeurd?’

Ik ga naast hem staan en kijk mee de badkamer in. ‘Zij heet Thelma en hij Andre. Of was het nou Andreas? Het maakt ook geen kut uit. Niet schrikken van het bloed op haar hoofd. Het ziet er erger uit dan het is.’ Ik geef hem een elleboogje. ‘Heb je ooit een slappe leuter gezien die zo groot is?’

‘Wie ben… je goddomme?’ roept hij en probeert me vast te grijpen.

Ik sla zijn hand eenvoudig weg en doe glimlachend een stap achteruit. ‘Niet vloeken, Leo. Dat is niet netjes.’ De sukkel doet een stap naar voren en struikelt, waardoor hij tegen de muur valt.

‘Wat heb je… in mijn… drinken gedaan?’ hakkelt hij en doet nog een stap in mijn richting. Dan valt hij languit op de vloer. Hij pakt mijn enkel vast, maar zijn greep mist enige kracht.

‘Gewoonlijk gebruik ik een slaapmiddel of GHB, maar ik vond hier verdovingsmiddel voor vee. Het is wel ver over de datum, maar blijkbaar werkt het nog steeds goed. Blijf je toch slapen, Leo. Gezellig!’

HOOFDSTUK

34

HEDEN

Llanddulas, Wales

Niet voor het eerst moet ik me beheersen om de mobiele telefoon niet met een woeste gooi tegen een muur in vele stukjes uiteen te laten spatten. Ditmaal scheelde het echt heel erg weinig. Trots dat ik mezelf in de hand heb, begin ik schaterlachend opnieuw.

‘Wat een onvoorstelbare kutapparaten zijn dit, zeg. Ik ben blijer dan ooit dat ik zo’n ding niet heb. Het is onbegrijpelijk dat niet iedereen die zo’n ding bezit aan het moorden slaat. Over blinde razernij opwekkende prikkels gesproken. Wel een enorme meevaller dat je al een account hebt op zo’n datingprogramma, Thelma. App moet ik zeggen, geloof ik. Maar goed, dat scheelt me werk en vooral ergernis op dit duivelse apparaat.’

Ik veeg het scherm omlaag, dan weer terug. ‘Zijn dit echt jouw maten, meid? Kak zeg. Eet je wel genoeg? Ik kan me niet voorstellen dat iemand interesse heeft in jou als hij dit leest. Behalve natuurlijk de kerels die geilen op anorexiapatiënten en lijken. Ik bedoel: als kerel wil je toch een reet kunnen vastgrijpen, bijna buiten westen gaan door grote, loodzware tieten die keer op keer tegen je smoelwerk knallen, terwijl de slet op je leuter rijdt alsof ze meedoet met een paardenrace op Ascott en de eindsprint heeft ingezet?’ Langs de telefoon kijk ik recht in de groene ogen vol tranen en angst. Ik glimlach. Ze glimlacht niet terug. Vermoedelijk door de mondknevel. Toch had ze best een poging kunnen doen. Kutwijf.

‘Aan de blik van je mannetje zonet te oordelen, wist hij niet dat je actief bent op deze app. Overactief kan ik wel zeggen. Klopt dat?’

Het magere kutwijf, in het midden van de tegelvloer vastgebonden en gekneveld tussen haar liefhebbende mannetje en Leo, alle drie bloot, kijkt vlug van me weg. Mijn gelach vult de ruime badkamer. Dan val ik plotsklaps stil en wordt mijn blik kil.

‘Dat vat ik op als een ja, Thelma. Wel erg jammer dat ik dat zelf moet concluderen. Ik probeer het ook maar gezellig te maken met wat kletspraat. Daarom heb ik jullie drieën lekker knus aan elkaar vastgebonden. Laten we afspreken dat je vanaf nu wel actief meedoet om het gezellig te maken. Ja is eenmaal knipperen en nee vijftien keer. Sorry, bijzonder flauw grapje. Nee is dus tweemaal knipperen. Als je me teleurstelt, dan snij ik zonder nog een woord te verspillen je heel langzaam vanaf je magere kut tot aan die twee erwtjes open. Als ik zelfs maar vermoed dat je liegt of maar wat antwoordt, dan doe ik hetzelfde. Is dat afgesproken?’

Terwijl ze begint te huilen, knippert ze eenmaal.

‘Fijn, Thelma. Aan de berichtjes te zien, heb je al flink wat neukertjes ontmoet. Klopt dat?’

Het duurt een tel of drie, maar dan knippert ze één keer.

‘Ze zegt ja, Andre of Andreas.’ Ik zie het lijf van haar liefhebbende mannetje kort verstijven. Ik lach. ‘Je bent dus eigenlijk een onverzadigbare slet die niet genoeg heeft aan één leuter, ook al is die flink aan de maat?’

Als een reactie uitblijft, sta ik op en pak mijn mes van de rand van de badkuip. Het magere kutwijf begint direct nog harder te huilen en gekke geluiden voort te brengen die vermoedelijk door de mondknevel nog vreemder klinken. Dan knippert ze eenmaal. Ik steek een duim op en zak terug op de gesloten wc-pot. ‘Je vrouwtje geeft toe dat ze een onverzadigbare slet is, Andre of Andreas. Vertel Thelma: weleens genaaid op het bed waar jij en je mannetje slapen?’

Ze aarzelt, snikt nog wat en knippert dan eenmaal.

‘En op de achterbank van een auto?’

De ogen gaan even dicht en dan weer open.

‘Stoute meid,’ lach ik. ‘Ook weleens in een steeg op je knieën een leuter in je zuinige mondje gehad?’

Het magere kutwijf knippert tweemaal. Ik geloof haar. ‘Je vrouwtje heeft in jullie bed en op de achterbank van een auto genaaid, maar nog nooit in een steeg op haar knieën een leuter afgezogen, Andre of Andreas.’ Wanneer hij begint te huilen als een kleine snotaap, begin ik te lachen. ‘Stoor je maar niet aan je mannetje, Thelma. Ik ben wel trots op je. Een tip van de ene aan de andere slet: je kan jezelf pas echt een slet noemen als je je knieën goor hebt gemaakt op een plek waar je eigenlijk nog niet met kaplaarzen zou willen staan.’

Ik sta op, doe de deksel open en trek mijn jurk tot mijn middel omhoog. Ik zit amper als de zeik al uit me klettert. ‘Hoor dan, wat een enorme pisstraal,’ schater ik. ‘Alsof ik twee dagen niet heb gepist.’ Nadat ik weer op de gesloten pot zit, begin ik de gegevens in het account van Thelma te wijzigen. Daarna maak ik een foto van mijn tieten die helemaal uit de jurk hangen.

‘Je hoeft je overigens helemaal niet te schamen dat je een slet bent, Thelma. Ik ben het al heel mijn leven. Sterker nog: op mijn achtste had ik al meer leuters in al mijn gaten gehad en kutten van heel dichtbij gezien dan dat er nu vingers in deze badkamer zijn. Niet uit eigen keuze uiteraard, maar dat maakte de eigenaren van die leuters en kutten niet uit. Op mijn achtste was ik al vaker bewusteloos geslagen dan ik tenen aan een voet heb. Meestal opzettelijk.’ Ik zie drie paar ogen op me gericht en glimlach. ‘Twee jaar later was het aantal leuters en kutten zeker verdrievoudigd. Ik was elf toen drie volwassen kerels mijn poepgat zo lang en hard naaiden dat ik twee weken niet kon zitten en durfde te kakken. In datzelfde jaar begon ik te dromen, te fantaseren over het vermoorden van mensen. Niet de daders, want die zou ik toch nooit kunnen achterhalen, maar willekeurige personen. Mensen die mij niets hebben aangedaan. Mensen met goede en foute eigenschappen. Vriendelijke en onaardige mensen. Goede mensen. In slechte mensen. Mensen die elkaar een leven lang trouw zijn en mensen die elkaar wekelijks besodemieteren. Mensen die het geen kut interesseert wat er met dat jonge grietje verderop in de straat gebeurt, ondanks dat het misschien wel vreemd is dat ze zelden buitenkomt en nooit naar school gaat. Net als het misschien verdacht is dat er zo goed als dagelijks visite is en soms zelfs meerdere auto’s staan. Maar ach… wat heb ik daarmee te maken? Ik heb genoeg zorgen aan mijn domme kutkop. Met andere woorden: mensen zoals jullie. En het verrassende moraal van dit verhaal is: als je maar blijft geloven in je dromen, dan komen ze op een dag echt uit. Bij mij was dat overigens met een enorme fik. Twaalf jaar later kan ik ze nog horen gillen. En hun verbrande vlees ruiken.’

Hij is zelfs iets te vroeg, zie ik, terwijl de auto slippend in het grind tot stilstand komt. Werkelijk ideaal zo’n datingapp. Je regelt in enkele minuten een afspraakje en vervolgens komt een sukkel op de tijd die ik heb uitgekozen en de plek waar ik wil regelrecht mijn web in gerend. Misschien moet ik daar in de toekomst vaker iets mee doen. Al valt dan wel een groot deel van het voorspel weg. En ik ben juist zo dol op mezelf laten zien, verleiden en inpalmen.

Nog voordat hij het portier heeft gesloten, zie ik al dat de leeftijd in zijn profiel niet klopt. Hij is zeker tien jaar jonger. Apart. De rest ziet er wel uit zoals in het profiel stond, zie ik in de gauwigheid langs het gordijn, waarna ik naar de voordeur loop. Zijn gezicht als ik heb opengemaakt, doet me lachen.

‘Wow! Wow en nog eens wow!’ roept de kakker van rond de dertig die zichzelf Joshua noemt, maar in werkelijkheid Cecil of Cedric zal heten. ‘Jij ziet er lekker uit,’ gaat hij verder, nog voordat hij binnen is.

‘Dank je,’ glunder ik als een vijftienjarige die voor het eerst een compliment krijgt van een geilneef, terwijl zijn blik langs het korte kamerjasje gaat waarvan de ceintuur zo losjes om me heen hangt dat het kledingstuk vanaf mijn schouders tot de navel openhangt. Mijn tepels worden maar net door de dunne stof bedekt. ‘Je haalt me de woorden uit de mond.’

‘Tevreden dus?’

‘Meer dan tevreden,’ reageer ik hijgerig.

Opeens pakt hij me vast, drukt zijn vingers in het vlees van mijn reet en steekt zijn tong diep in mijn mond. Na een poosje zielloos bekken, wrijf ik mijn onderlijf tegen dat van hem. ‘Die heeft er zin in.’

‘Je hebt geen idee, Thelma.’

‘Lief, je weet mijn naam nog.’ Ik neem hem aan een hand mee naar de zithoek. ‘We drinken een glaasje en daarna gaan we naar de slaapkamer.’

‘Ik kan niet wachten,’ grijnst hij ongewoon breed, waardoor ik me afvraag of het geen pijn doet. Bij de bank kijk ik opzichtig naar zijn kruis.

‘Die heeft er duidelijk ook veel zin in. Mag ik ‘m al zien?’

De kakker-sukkel lacht. ‘Natuurlijk. Drie tellen later ligt zijn kakkerbroek op zijn enkels en wijst zijn leuter naar het plafond.’

‘Er ontbreekt alleen nog een vlag,’ lach ik. ‘Heb je trouwens weleens aan elektro-seks gedaan?’

‘Zeker,’ liegt hij, tenenkrommend slecht. ‘Heb je iets leuks in huis?’

‘Wat dacht je van 50 duizend volt?’ Nog voordat hij iets kan zeggen of een nieuwe poging kan doen om een scheur in zijn smoelwerk te grijnzen, druk ik het stroomstootwapen tegen zijn leuter. Geknetter vult de zitkamer. Hij verstijft over heel zijn lijf en trekt daarbij een weerzinwekkende grimas. Zijn leuter, die met een klap tegen zijn buik aanslaat, doet me schateren. Terwijl hij nog ligt te stuiptrekken, druk ik het stroomstootwapen er weer tegenaan en jaag opnieuw 50 duizend volt door de sukkel.

‘Zo, ik heb meer honger dan ik dacht,’ lach ik, waardoor een stukje ei uit mijn mond valt. ‘Niet met volle mond praten, Nevada. Dat was niet netjes.’ Na een knipoog eet ik vervolgens het bord met brood, vier gebakken eieren en bacon zonder nog iets te zeggen leeg. Met een voldane zucht veeg ik mijn mond af en laat mijn blik langs de eettafel gaan.

Het was een klus om ze een voor een zonder hun vastgebonden enkels en polsen los te maken hiernaartoe te krijgen. Vooral dat magere kutwijf maakte het onnodig lastig door zo hysterisch te janken dat ze nauwelijks meer op haar benen kon staan. Maar met wat extra aanmoediging van mijn kant heb ik haar uiteindelijk ook aan tafel gekregen. Nadat ik ze allemaal stevig aan de stoelen had vastgesnoerd, dreef honger me de keuken in. Gelukkig hebben het magere kutwijf en haar mannetje vanmorgen nog boodschappen gedaan.

Ik zet thee en besluit voor de grap het pakje sigaretten uit Leo’s jas te pakken voordat ik weer aan tafel ga zitten. Ik steek een peuk op, blaas de rook als een tienjarige die voor het eerst rookt boven me uit en nadat ik de stoel wat achteruit heb geschoven, plaats ik mijn voeten met de tenen op de rand van de tafel, waardoor de kamerjas nog verder openvalt.

De vier paar ogen die me aankijken, doen me glimlachen, de door de mondknevels continu kwijlende bekken lachen. Vooral de dating app sukkel kwijlt als een gek, alsof er liters uitstromen. Ik neem op mijn gemak nog een paar trekjes en tussendoor voorzichtig slokjes van de thee.

‘Goed, dan nu de reden van ons samenzijn in dit door Thelma en Andre of Andreas gehuurde Airbnb-huis: de politie in Londen, de Metropolitan Police, afgekort de MET, is van mening dat er in de hoofdstad van dit prachtige kutland een seriemoordenaar actief is. Hoewel ze doorgaans een vinger pas zien als die tot de knokkel in hun oog steekt, hebben ze het ditmaal bij het juiste eind. En jullie vier hebben de eer om samen met haar aan tafel te zitten.’

Het magere kutwijf begint onmiddellijk keihard te janken. Opvallend genoeg doet Leo met haar mee. Het spant erom wie het wint wat betreft volume. De datingapp-sukkel heeft volgens mij nog niet helemaal door wat er allemaal gebeurt. Misschien had ik zijn leuter niet voor een vierde keer met het stroomstootwapen moeten verwennen. Andre of Andreas staart me alleen maar aan. Zou hij misschien stiekem een hersenbloeding hebben gekregen?

‘Om de aandacht af te leiden en nog meer verwarring te stichten, zodat de MET er helemaal geen ene kut meer van snapt, heb ik besloten om hier in Nergenshuizen wat slachtoffers te maken. Om de suggestie te wekken dat ze zijn vermoord door een seriemoordenaar die escaleert, zoals de deskundigen dat verwachten, moeten de moorden gruwelijk over de top zijn. Dat en het idee dat de moordenaar zijn werkgebied heeft verlegd, geeft mij in Londen de speelruimte om meer moorden te plegen die niet het werk lijken van een seriemoordenaar. De deskundigen zullen namelijk niet geloven dat een seriemoordenaar de-escaleert.’

Ik neem nog een trekje en een slok thee. ‘In slechts luttele seconden kwam ik op het geniale idee om jullie hoofden en armen eraf te snijden en die dan om te wisselen. Ongetwijfeld zal iets soortgelijks eerder zijn gedaan, maar niet met vier personen. Thelma krijgt dan bijvoorbeeld het hoofd van mijn datingvriendje en een arm van haar mannetje en een arm van Leo. Vice versa. Daarna ga ik ook wat leuters omwisselen en wat creatiefs met je kut doen, Thelma. Het resultaat is straks aan deze tafel te bewonderen, zoals jullie nu zitten. Misschien leg ik nog een spel kaarten neer, alsof jullie gezellig een spelletje bridge doen. Ik heb overigens in de keuken al enkele mooie messen gevonden voor het snijwerk.’

Alsof dat zo was afgesproken, beginnen ze van het ene op het andere moment alle vier uit volle borst te janken. Tranen, slijm en snot stromen zonder rem. Zo grappig. Er stroomt nog meer, hoor ik ineens. Onder tafel zie ik dat drie van de vier hun blaas legen. Het verrassende is dat het magere kutwijf de enige is die niet haar stoel en de vloer nat pist. Zo te ruiken loopt ook iemands endeldarm leeg.

Ik loop naar de keuken, trek de kamerjas uit zodat ik helemaal bloot ben en stap in de kaplaarzen die zeker vier maten te groot zijn. Leuk voor het sporenonderzoek. Nadat ik de messen op het kookeiland heb klaargelegd, zet ik tegen bloedspatten de zonnebril met lichte glazen op van het magere kutwijf. Ik besluit om nog even in de bijkeuken te kijken of er spullen liggen die mijn werk kunnen vereenvoudigen. En ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan. Ik kan mijn geluk niet op en haast me opgewonden terug naar de vier.

‘Goed nieuws: ik hoef jullie armen en hoofden er niet vanaf te snijden! Ik heb dit gevonden…’ Als ik met beide handen de kettingzaag omhooghoud, beginnen ze in koor pas echt uit volle borst te janken. Gewoon te leuk voor woorden. ‘Oké, wie wil er het eerst?’

HOOFDSTUK

35

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Het leek alsof iemand mijn haar liefdevol streelde, waardoor mijn ogen opengingen. Hoewel dat al even geleden is, ben ik er nog steeds niet uitgegaan. Op de sporadische dagen dat ik niet met een wilde ruk wakkerschrik en gelijk beelden zie en stemmen hoor uit het verleden, de ochtend niet begin met herinneringen die als de tanden van een zaag door me heen gaan, is het fijn om te balanceren tussen wakker zijn en slapen, om me te laten meevoeren door droombeelden en om even, al is dat maar voor luttele minuten, een leven te leiden dat ik nooit zal kennen. Vandaag is zo’n dag. Net als de afgelopen vier dagen.

Die vier dagen hebben me goed gedaan. Niet hoeven werken, geen gesprekken moeten voeren met bekenden die de Lily verwachten zoals ze haar kennen, de uren in de trein, de vredige stilte, ondertussen starend en suffend naar het voorbijtrekkende, glooiende landschap en de geruststellende geluiden van het spoor als achtergrondmuziek, hebben me een soort van opgeladen.

Ik heb het gevoel dat ik meer mezelf ben en weer beter weet hoe ik me bij verschillende personen moet gedragen. Zoals bijvoorbeeld wat ik wel en niet moet zeggen, wanneer ik wel of geen grapje moet maken, of ik medeleven moet tonen of juist onverschillig moet doen, zodat ze niet merken dat ik anders ben dan hen. Zoals ik dat al heel mijn leven doe. Dat ik ook op deze dagen hele stukken kwijt ben en geen idee heb hoe ik die uren heb doorgebracht, neem ik op de koop toe.

Tien minuten later duw ik de deuren open en zwaai mijn benen uit de kledingkast. Ondanks de goede dagen ben ik blij dat ik afgelopen avond toch opnieuw besloten heb om niet op bed, maar in de kast te slapen. Niet dat ik daar altijd even goed en rustig slaap, of nooit wakker schrik alsof iemand me een stomp verkoopt, maar ik breng in elk geval wat tijd slapend door, zelfs tijdens de slechte nachten.

Ik zet thee en eet ondertussen geroosterde toastjes met kaas. Daarna ga ik douchen. Terug in de slaapkamer zie ik langs het gordijn dat de zomer nu definitief naar andere oorden is verhuisd. Daarom trek ik een rok, sweater en sneakers aan. De slippers stop ik in mijn schoudertas, zodat ik die straks kan aantrekken. Na een kwartier op de bank in het donker voor me uit te hebben gestaard, trek ik een vest aan en vertrek.

Nog maar net buiten vallen de eerste druppels. Gelukkig ben ik voorbereid. Het tikken op de paraplu klinkt aangenaam, ondanks dat ik het geluid eigenlijk uit de grond van mijn hart haat. Dat doet vierentwintig uur lang naakt vastgebonden zijn in een tuin terwijl het miezert tot stortregent, en regendruppels onafgebroken op je hoofd kapotvallen, met je. Omdat ik wat aan de vroege kant ben, besluit ik een stukje door het park te wandelen. De zacht ritselende blaadjes, alsof ze tegen me fluisteren, en de door de regen fris ruikende grasvelden, verhogen de tegenzin om te gaan werken na twee vrije dagen en het weekend. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo lang vrij ben geweest.

De tegenzin om te werken wordt ietwat minder door de kletspraatjes met Elsie, Linda en Rachel, terwijl we voor de opening van de salon aan tafel samen thee drinken. Iedereen wil weten wat ik afgelopen dagen met Callan heb gedaan. En niemand gelooft me dat ik hem op mijn vrije dagen niet heb gezien, omdat zijn kantoor het erg druk heeft met een aantal complexe rechtszaken. Prima. Dan geloven ze me toch niet. Uiteraard klets ik uit mijn nek, maar dat weten zij niet.

Door de drukte vliegt de ochtend om. Terwijl ik met mijn gedachten ver weg ben, klets ik op een soort van automatische piloot met vaste en nieuwe klanten. Niemand merkt iets. In mijn lunchpauze maak ik, hoewel het nog steeds miezert, een wandeling. Het getik op de paraplu stoort me nog steeds niet. Ik ben nog geen half uur terug als ik in het magazijn bezig ben en door Elsie wordt geroepen.

‘Dit zijn rechercheurs van de MET, Lily.’

De man stelt zich voor als DS Frank Wilson, de vrouw als DS Hailey Hodgson. Ze schudden me beiden de hand. Blijkbaar vindt zij het niet nodig dat haar collega weet dat ze bij me thuis is geweest na de dood van meneer Stratford. Hoewel ik de reden niet begrijp, doe ik ook maar alsof ik haar voor het eerst zie. Ik reageer ook verrast op de verklaring dat ze van Moordzaken zijn.

‘U bent de vaste kapster van mevrouw Hall, mevrouw Pennington?’

Ik knik. ‘Er is toch niets ergs met haar gebeurd?’

‘Helaas wel,’ verklaart DS Wilson met een plichtmatige formele stem. ‘Ze is vanmorgen dood aangetroffen in haar woning.’

Zowel Elsie als ik grijpen naar onze mond.

‘Dood?’ kreun ik. ‘Hoe dan?’

‘Op dit moment gaan we uit van zelfmoord.’

‘Zelfmoord? Wat erg…’

‘Omdat ze geen kinderen en familie heeft en de buren verklaarden dat ze het erg goed kon vinden met haar vaste kapster in deze salon, hopen we dat u enig inzicht kunt geven in haar gemoedstoestand, mevrouw Pennington.’

‘U bent toch van Moordzaken? Waarom…’

‘Protocol,’ zegt DS Hodgson. Het is voor het eerst dat ze haar mond opendoet. Wanneer ik haar aankijk, slaat ze kortstondig haar ogen neer.

‘Pff, best lastig om te zeggen wat de gemoedstoestand van mevrouw Hall is. Was. We zagen elkaar telkens maar kort. Ze mopperde en klaagde eigenlijk altijd wel. Dat was eerlijk gezegd ook haar charme. Het was onschuldig gemopper en geklaag. Ik weet wel dat, zoals u al zei, ze geen kinderen en familie heeft. Had. En dat ze best eenzaam is… was. Maar dat ze daarom zelfmoord zou plegen… Ik kan het me eigenlijk niet voorstellen.’

‘Niet?’

‘Niet na de vele jaren van eenzaamheid die ze er al op heeft zitten. Niet op haar leeftijd. Mag ik vragen hoe ze zelfmoord heeft gepleegd?’

De twee rechercheurs kijken elkaar kort aan. ‘Slaappillen.’

‘O…’

‘O?’ herhaalt DS Hodgson.

Ik pak weer mijn mond vast. ‘Wat vreselijk… Maanden geleden vertelde mevrouw Hall me tussen neus en lippen door dat ze telkens slaappillen aan de huisarts vraagt zonder dat ze die gebruikt. Toen ik geschrokken en ook wat bozig naar de reden informeerde, maakte ze er een grapje van. Natuurlijk nam ik daar geen genoegen mee, maar ze verzekerde me dat ze echt een grapje had gemaakt. En dat geloofde ik, vooral omdat ze soms een nogal aparte humor kon hebben, op zijn zachtst gezegd. Maar ze had dus wel een voorraad slaappillen, begrijp ik? Wat verschrikkelijk.’

‘Neem uzelf niks kwalijk, mevrouw Pennington,’ zegt DS Hodgson op vriendelijke toon. ‘Wanneer mensen zoiets van plan zijn, vinden ze wel een manier. Dan is een overdosis slaappillen nog de meest zachte, geweldloze manier om het leven te beëindigen.’

‘Mevrouw Hall heeft niet…’

‘Ze lag in bed alsof ze vredig sliep.’

‘Gelukkig,’ zucht ik. ‘Maar het blijft triest. Vooral door de reden.’

Nadat we afscheid hebben genomen, vertrekken de rechercheurs weer. Vlak voordat ze de deur achter zich sluit, kijkt DS Hodgson naar me. Een mondhoek gaat heel kort iets omhoog. Bij mij ook. Niet door haar heimelijke glimlachje, maar vanwege het geniepige plezier in haar blik.

Ik lig heerlijk. Omdat de verwarming veel te hoog staat voor de tijd van het jaar is het bloedheet in het appartement. Zelfs alleen in de onderjurk, die ik altijd draag als ik langer bij mevrouw Walsh ben, heb ik het gevoel dat het een zwoele zomeravond is. Mij zal ze dus niet horen klagen.

Al vanaf binnenkomst word ik in de watten gelegd. Eerst met een kop thee. Toen een gin-tonic. De biefstuk met gebakken krieltjes en gemengde salade erna was heerlijk. Net als de koffie met een heel klein glas Spaanse likeur. Sindsdien lig ik op de bank met mijn hoofd op de schoot van mevrouw Walsh. Haar kalme, gelijkmatige strelingen langs mijn haar, gezicht, schouder en arm ontspanden me net als voorgaande keren in een ommezien.

Hoewel de intensiteit niet hetzelfde is, komt de ontspanning die bezit van me heeft genomen wel in de buurt van die in mijn kledingkast. Met mijn ogen dicht fantaseer ik niet voor het eerst dat mijn moeder me na een drukke werkdag verwent en laat ontspannen. Eerst met drinken en eten en nu met liefdevolle strelingen. Daarmee, maar ook met haar zachte, lieve stem en haar lichaamswarmte, laat mijn moeder weten dat ze me tegen al het kwaad in de wereld zal beschermen. Met iedere aanraking en met elk woord vertelt ze me dat ik bij haar veilig ben. Zoals ik dat bij mijn echte moeder nooit was.

‘Fijn, Lily?’

‘Heel erg fijn, mevrouw Walsh,’ fluister ik terug. ‘Ik zou zo wel een uur kunnen liggen.’

‘Dat mag hoor. Maar wel eerst omdraaien.’

Ik lach met haar mee en draai me met mijn gezicht naar haar toe. Nadat ze een zacht smakkende zoen op mijn bol heeft gedrukt, begint ze mijn haar te strelen. We glimlachen naar elkaar. Wanneer ze mijn gezicht en aansluitend de aanzet van mijn borsten begint te strelen, sluit ik mijn ogen weer.

Minutenlang is het stil. Haar hand verplaatst zich naar mijn bovenste been. Vingers dwalen traag over mijn dij en stoppen telkens waar de onderjurk begint. Zonder mijn ogen te openen, pak ik haar hand en duw die onder de soepele stof. Ik kan haar ademhaling horen stokken terwijl de toppen van haar vingers omhooggaan en mijn bil bereiken.

‘Daar vind ik het ook heel fijn, mevrouw Walsh.’

‘Ik ook, Lily,’ snuift ze zachtjes, waarna haar vingers aarzelend richting mijn bilspleet cirkelen.

‘Daar trouwens ook.’

We schieten beiden in de lach. Dan zucht ik tevreden.

‘Laten we gaan douchen, mevrouw Walsh.’

‘We?’

Ik open mijn ogen en glimlach. ‘Dan kunnen we elkaar wassen.’

Een paar minuten later stap ik onder de douchstraal. Mijn buurvrouw is nog bezig om zich uit te kleden. En dat gaat best langzaam. Niet alleen vanwege haar leeftijd. Ik kan de ware reden wel raden. Ik stap uit de douche, zoen haar lippen en help haar uit de bh en onderbroek. Wanneer we samen onder de straal staan, gaat ze direct tegen me aanstaan.

‘Afschuwelijk in dat felle licht,’ kreunt ze. ‘Dat perfecte lijf van jou en dan dat van mij… Slap, gerimpeld en uitgezakt. Mijn platte kont en jouw volle, ronde billen. Mijn theezakjes vergeleken met jouw enorme, maar toch stevige boezem…’

‘Toevallig ben ik dol op thee.’ Ze kijkt me verwonderd aan en schatert het dan uit. ‘Zo mooi en opwindend mijn lichaam voor u is, mevrouw Walsh, zo is uw lichaam dat voor mij.’

‘Ik kan me dat niet voorstellen, Lily,’

Ik kijk nadrukkelijk omlaag naar mijn tepels. Ze kijkt met me mee. ‘Die zijn niet zo opgezwollen omdat ik het koud heb.’

We lachen en omhelzen elkaar. Een poosje is het stil en genieten we beiden van de warme waterstralen en vooral van elkaars lichamen.

‘Toen jij een paar dagen weg was, Lily, heb ik trouwens die knul met de sportauto in de straat gehoord. Hebben jullie wat met elkaar?’

‘Callan en ik zijn alleen vrienden. Niets meer.’

‘Weet hij dat wel?’ grinnikt ze.

‘Hoe bedoelt u, mevrouw Walsh?’

‘In twee dagen heb ik hem zeker drie keer horen rijden.’

Mijn ogen schieten open. ‘Ik denk dat hij vergeten is dat ik een paar dagen bij een vriendin was.’

Ze glimlacht. ‘Weet hij dat je hier komt?’

‘Om heel af en toe te helpen in de huishouding,’ knipoog ik. ‘Zoals ik zei, zijn we alleen vrienden. Maar ook als we meer van elkaar zouden zijn, wat nooit zal gebeuren, dan hoeft hij nog steeds niet te weten dat ik hier soms in een onderjurk bij u op de bank lig terwijl u me streelt. Of dat we zoals nu samen douchen en ook naakt bij elkaar in bed liggen. Dat zal hij, net als de rest van de wereld, nooit kunnen begrijpen. Daarom is dat ons geheimpje, mevrouw Walsh.’

HOOFDSTUK

36

HEDEN

Hackney, Londen

Hackney ligt in het noordoosten van Londen. Ik ben er nog nooit geweest en ben van plan om er na vanavond nooit meer een stap te zetten. Het is een bruisende wijk vol markten, muziek, restaurants, pubs, brouwerijen en kunstgalerieën, las ik in een doodsaai krantenartikel. En dus geen kut aan, wist ik al na twee zinnen. En zoals altijd bedriegt mijn voorgevoel me niet. Het volk dat ik hier het laatste halfuur heb zien lopen, alsof ze op een Parijse catwalk paraderen, en gewichtig uit hun nek heb horen kletsen, alsof ze in het Lagerhuis staan en de toekomst van het land bespreken, is zonder meer spuitpoepopwekkend.

Stuk voor stuk denken die sukkels dat zij het wiel hebben uitgevonden; ze zijn ervan overtuigd dat hun mening, politieke voorkeur, kleding-, kunst- en muzieksmaak de enige juiste is. Uiteraard drinken ze geen ordinair bier van de tap, maar zetten ze een elitair buitenlands flesje met een onuitspreekbare naam aan hun lippen. Ze bestellen een cheeseburger zonder kaas en voor hun drieënnegentig-granen-ontbijt gebruiken ze alleen rechtsdraaiende yoghurt. Deze sukkels geloven dat de meerderheid van de mensen goed is en er slechts enkele rotte appels onder ons zijn. Tuurlijk. Ze zien zichzelf als de redders van het klimaat én de wereld. Intussen vliegen ze vier keer per jaar de wereld over en pakken ze als het even kan ook nog een cruise. Om het voortbestaan van de wereld en de mensheid een serieuze kans te geven, zou de overheid mij moeten inhuren om dit soort mensen uit te roeien. Twintig pond voor ieder opengesneden strot lijkt me heel redelijk geprijsd. Als er geen budget is, wil ik het ook wel gratis doen. Iedereen moet zijn steentje bijdragen om deze planeet een betere plek te maken. Hilarisch. Ik pis zowat in het slipje dat ik niet draag.

Ik zie de sukkel verderop niet voor het eerst in mijn ooghoeken opduiken. Hopelijk doet de slungel dat opzettelijk. Terwijl ik een glimlach onderdruk weeg ik mijn opties af. Natuurlijk kan ik naar hem toe lopen en vragen of hij zin heeft om te neuken. Hoewel ook leuk, heb ik vanavond behoefte aan meer raffinement en aan meer voorspel. Bovendien lijkt hij me het type dat op tilt slaat als ik zonder woorden te verkwisten voorstel om een potje te naaien. Ik weet al iets leuks. Niet geheel risicoloos, maar dat maakt het juist spannender.

Ik ga nog iets dichter bij de partytafel staan. De grote, gespierde kerel die al de hele tijd met onderbrekingen van hooguit drie seconden naar me staart, grijnst naar me zoals holbewoners dat moeten hebben gedaan om hun interesse in een ander te laten blijken. Misschien had hij dat beter niet kunnen doen met dat rotte gebit. Tenminste, als hij de intentie heeft om me in zijn bed, op de achterbank van zijn auto of in een steegje te krijgen. Ik glimlach niet terug.

‘Heb ik wat van je aan, pisvlek?’

‘Wat?’ reageert hij glimlachend, omdat hij me door de muziek en het geroezemoes op het terras niet verstaat. Of verkeerd denkt te verstaan.

‘Verstond je niet dat ik vroeg of ik iets van je aanheb of dat ik je een pisvlek noemde?’

Zijn gezicht betrekt. Hij heeft me nu dus wel verstaan.

‘Je bent niet zo snel van begrip, hè? Zal ik het anders voor je opschrijven. Als je dan hebt leren lezen, dan weet je wat ik vijf jaar eerder op dit terras tegen je heb gezegd. Maar dan moet je wel meteen morgen beginnen met leren lezen.’

‘Ben je niet helemaal goed snik?’ snauwt hij me toe en komt gelijk dichterbij. ‘Moet ik je misschien een paar tyfusklappen verkopen, kutteef?’

‘Het woord ‘helemaal’ in je eerste vraag impliceert dat iemand ook niet half goed snik kan zijn. Of een derde niet goed snik. Verder was het beter geweest om ‘misschien’ in je tweede vraag weg te laten. Zal ik je een paar tyfusklappen verkopen, kutteef? Hoor je het verschil? Door slechts één woord weg te laten, kom je minder onzeker en besluiteloos over. Gefeliciteerd: twee vragen en je klinkt al dommer dan je uit je soepogen kijkt. Mijn advies: je moet niet alleen iemand zoeken voor een leescursus, maar ook om je te leren praten, zodat niet iedereen al na twee zinnen weet dat je echt heel ver achteraan stond toen ze hersencellen uitdeelden.’

Hij staart me compleet verbouwereerd aan. Dan wil de sukkel me opeens bij mijn bovenarm vastgrijpen. Begrijpelijk. Ik sla hem van me af en geef hem meteen erna met beide handen een tyfuszet. Vanzelfsprekend gil ik erbij. Hij dondert bijna op zijn lelijke smoelwerk, net als enkele mensen achter hem. Glazen spatten in gruzelementen. Een partytafel flikkert zowat om.

‘Je moet met je vieze poten van me afblijven, goorlap,’ schreeuw ik zogenaamd overstuur. De grote sukkel wil weer op me afstappen, maar omstanders houden hem tegen. Een mooi moment om me vlug uit de voeten te maken. Nog niet zo eenvoudig op de stiletto’s. Toch doe ik een poging. En dat doe ik uiteraard in de richting van mijn heimelijke bewonderaar: de slungelsukkel. En uiteraard stop ik niet naast hem, maar loop gehaast enkele meters aan hem voorbij.

‘Heb je hulp nodig?’ klinkt achter me.

Ik stop niet direct met lopen en draai me dan argwanend naar hem om. ‘Sorry… had je het tegen mij?’

‘Ik vroeg of je hulp nodig hebt. Ik zag dat hij je wilde aanvliegen. Zal ik de politie bellen?’

‘Alsjeblieft geen politie,’ reageer ik, alsof ik buiten adem ben. Ik aarzel even en loop dan iets terug. ‘Maar als je toevallig een glas whisky in je binnenzak hebt, of een pakje sigaretten, dan houd ik me aanbevolen.’

Hij lacht en komt ook iets dichterbij. ‘Helaas geen whisky, wel sigaretten.’ De slungel haalt een pakje en een aansteker uit zijn jas.

‘Laten we eerst een stukje doorlopen,’ stel ik voor.

We lopen de hoek om, zodat we uit het zicht zijn van het terras. De slungelsukkel reikt me een sigaret aan en geeft me vervolgens vuur. Ik bedank hem met een glimlach.

‘Pff, wat ontzettend lomp van me,’ zucht ik. ‘Dank je dat je vroeg of ik hulp nodig had. Erg aardig van je. Ik ben trouwens Nevada.’

‘Dat was vanzelfsprekend. En ik ben Michael. Mooie naam heb je.’

‘Dank je,’ glimlach ik en wijs naar een bankje verderop. Terwijl hij naast me komt zitten, sla ik een been over het andere, waardoor mijn lange jas openvalt. Hoewel hij heel kort naar mijn dij en decolleté kijkt, ontgaan zijn blikken me niet. Ik zit op de goede weg.

‘Was dat trouwens zonet je vriend, die grote kerel?’

‘Gelukkig niet zeg,’ kreun ik en trek een gezicht, wat de sukkel grappig schijnt te vinden. ‘Al had ik wel met hem afgesproken.’

‘Hoe bedoel je?’

Ik verberg mijn gezicht kort achter beide handen. ‘Helemaal niet gênant dit hoor,’ lach ik vervolgens. ‘Omdat we elkaar niet kennen, bedoel ik. Ach, wat maakt het eigenlijk ook uit. Je bent een leuke vent en zal het ongetwijfeld ook weleens hebben gedaan.’

‘Wat dan?’ lacht hij nieuwsgierig.’

‘Met iemand afspreken die je niet kent, via zo’n datingapp.’

Hij knikt begripvol. Ahh, wat lief. Sukkel. ‘Natuurlijk. En helemaal niks om je voor te schamen. Iedereen doet dat tegenwoordig. Sinds ik vrijgezel ben, moet ik er ook aan geloven.’

Hij is vrijgezel. Echt een enorme verrassing. Wel gunstig voor het verdere verloop. ‘Maar toch, het hardop zeggen tegen iemand die je niet kent.’

‘Wilde je er daarom geen politie bij hebben?’

Ik schud mijn hoofd en strijk haar uit mijn gezicht. ‘Ook dit is helemaal niet gênant hoor. Pff… Daar komt het: ik heb een vriend.’

‘Oké. En die relatie gaat niet goed?’

‘Zeker wel. Alleen… hoe zeg ik dat… alleen loopt onze… geslachtsdrift niet helemaal synchroon. En dan druk ik me nog voorzichtig uit.’

‘Niet synchroon,’ hinnikt hij. ‘Zo leuk heb ik het nog nooit horen zeggen. Maar je hebt dus vaker zin dan hem, als ik je goed begrijp?’

‘Ik heb altijd zin,’ zucht ik, neem een trekje en schater het vanbinnen uit. Ik kan bijna horen hoe het zwellichaam in zijn leuter zich met nog meer bloed vult.

‘Dat is vaak,’ lacht hij opnieuw.

‘Terwijl hij twee, hooguit drie keer in de week genoeg vindt. Ik heb gewoonweg… Moet ik dat eigenlijk wel vertellen?. We kennen elkaar niet.’

‘Na vandaag zien we elkaar nooit meer.’

‘Dat is zo. Wat maakt het ook uit. Ik heb gewoonweg behoefte aan vaker. Minimaal eenmaal op een dag. Liever vaker natuurlijk. Een dag niet je-weet-wel voelt als een verloren dag, alsof iets mist wat ik even hard nodig heb als eten en drinken.’

De sukkel knikt alsof hij een psychiater is en ik op zijn sofa lig. ‘Hopelijk gaan de andere afspraakjes beter dan die van vanavond, Nevada.’

‘O, ik heb niets te klagen. Elke week gaan er wel een paar goed.’

‘Elke week een paar?’

Ik knik alsof hij iets geks vroeg.

‘En je vriend merkt niets?’

‘Helemaal niets.’

‘En spreek je dan af met een bepaald type?’

Ik knik en trap de peuk uit. ‘Twee armen, twee benen en een piemel. Nee, dat is niet waar. Niet jokken, Nevada. Armen en benen interesseren me niets.’

Hij krijgt de slappe lach. Het duurt even voordat hij kan praten. Aanstellerige sukkel. ‘Dus technisch gezien kom ik ook in aanmerking?’

Nu komen we ergens. ‘Absoluut. Heb je interesse?’

‘Is de wereld rond? Heeft de kerstman een baard?’

Nu schaterlach ik zowat de vullingen uit mijn kiezen. Eigenlijk onvoorstelbaar knap hoe ik dat doe. ‘Staat je auto in de buurt, Michael?’

‘Je wil het op de achterbank doen?’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik twee straten verderop woon én een fles whisky heb staan.’

‘Wat doen we hier dan nog?’

HOOFDSTUK

37

HEDEN

Hackney, Londen

Voor sommigen schijnt tellen erg moeilijk te zijn. Het was vier straten lopen en geen twee. Een azijnpisser die daarover valt, maar toch. Ik heb de wandeling maar gebruikt om de sukkel met geile verhaaltjes over zogenaamde andere afspraakjes nog meer op temperatuur te brengen. Niet dat dit nodig was, maar ik moest iets doen om de tijd te doden. Dan maar een van mijn favoriete spelletjes: met een stem alsof ik uitleg hoe je de lekkerste gin-tonic kunt maken de meest wellustige en perverse verhaaltjes vertellen.

De locaties die ik gebruikte, waren allemaal verzonnen. De personen ook. De gebeurtenissen echter niet. Ik kan uit een bodemloos vat van vunzige en bizarre handelingen putten die zelfs het merendeel van de doorgewinterde viespeuken de wangen dieprood zal doen kleuren. Natuurlijk heb ik mijn leeftijd wel meer naar het heden gebracht. Al ontging het me niet dat de sukkel naast me even inhield toen ik vertelde dat ik op mijn dertiende door twee volwassen kerels met enorme leuters tegelijkertijd in beide gaten ben ontmaagd. Hoewel hij geen woord zei, zag ik aan hem dat zijn verbeelding het moment razendsnel in beeld bracht. Hoe zou dat verzonnen beeld eruitzien als hij wist dat ik net acht jaar was toen dat gebeurde? En dat ik sindsdien begrijp wat ze bedoelen met je longen uit je lijf schreeuwen? Van pijn, wel te verstaan.

Terwijl de slungel de sleutel in het slot steekt van een vaalgroene deur ergens in een nietszeggende achterafstraat, is hij zichtbaar op het kookpunt beland. Hij balanceert op het randje van overkoken. Nadat hij me in een krappe gang uit mijn jas heeft geholpen, volg ik hem een zitkamer in die absoluut ook als klein kan worden omschreven.

Terwijl ik op een bankje neerplof, schenkt hij twee glazen whisky in. Voordat hij me er eentje kan aanreiken, zet ik de sukkel aan het werk. Hij gaat voor me op de salontafel zitten en zet de glazen naast zich neer. Glimlachend leg ik een laars op zijn been. Hij trekt de rits die van de binnenzijde van de knie tot bijna aan de zool gaat langzaam open. Dan begint hij aan de laars te trekken, die uiteraard niet doet wat hij wil. Maar wel wat ik wil. Ik lach als hij gaat staan en harder begint te trekken. Ondertussen zie ik zijn blik langs mijn been onder mijn jurk verdwijnen.

‘Je draagt ook geen slipje?’

‘Ook?’

‘Je hebt ook geen bh aan…’

‘Natuurlijk, lekker slim weer. Ik draag nooit een bh. Net als een slipje trouwens. Het valt me niet eens meer op. Waarom iets aantrekken wat alleen maar in de weg kan zitten?’

‘Daar zit wat in,’ lacht hij mee. Nadat de laars uit is, begint hij aan de tweede. Opnieuw bied ik hem ruim zicht op mijn kut. Alleen doe ik dat nu glimlachend en erg opzichtig, wat het domme stuk vreten vermakelijk schijnt te vinden.

We toosten. Daarna bekken we wat en frunnikt hij met mijn tieten. Ik weet er even geen ander woord voor. Ondertussen besluit ik om hem met een of twee goedgeplaatste messteken om zeep te brengen. Ik ben er nog niet over uit of dat in de organen of de aorta zal zijn. Bij die laatste zal hij erg snel het hoekje om zijn. En het plezier dus ook. Dat heeft in deze situatie, waarin tijd geen rol speelt, niet mijn voorkeur. Ik ga in elk geval niets buitensporigs doen wat zou kunnen duiden op het werk van een seriemoordenaar. Alleen al in Engeland worden er jaarlijks dik 50 duizend misdrijven gepleegd waarbij een mes is gebruikt. Ik zal straks zijn portemonnee en telefoon meenemen en ergens in het water mikken.

Als ik opsta om mijn jurk uit te trekken, zodat ik straks niet met bloedvlekken over straat hoef, stelt de sukkel plots voor om naar zijn slaapkamer boven te gaan. Het woord ‘zijn’ zet me op scherp. Voordat ik ernaar kan vragen, hoor ik iemand de trap omlaag komen. Aan het kraken van de treden te horen een man. Of een dikke vrouw. Misschien een zus, aangezien hij vrijgezel is en me naar zijn huis heeft meegenomen. Dat hoeft geen roet in het eten te gooien, maar het was wel fijn geweest als hij me daar eerder over had verteld. Ook vanwege de voorpret. Kutsukkel.

Ik heb maar net mijn jurk in orde als een man de zitkamer binnenkomt. Het is alsof een poot onder mijn stoel wordt weggeslagen. Ik had met zowat alles rekening gehouden, maar niet met een politieagent. En geen geüniformeerde agent van de surveillancedienst, ook geen rechercheur die door zijn kleding en kop net zo goed met een stift ‘recherche’ op zijn voorhoofd kan kalken, maar een lid van de gewapende politie. In een tactisch tenue. En een exemplaar dat bijna een geschoren kop groter is dan ik. Wat een kutzooi.

De slungelsukkel stelt me voor met een gezicht en stem alsof ik hem zojuist mijn jawoord heb gegeven en we alleen nog een datum moeten prikken. Meneer agent neemt me van top tot teen op en oordeelt dat ik een hoer moet zijn. En ik heb begrip voor de logica die tot die conclusie heeft geleid. Een vrouw als ik zou alleen met deze sukkel meegaan als ze daarvoor wordt betaald. Heel dik voor wordt betaald. Bij mij mag iedereen echter het geld in de knip houden. Ik reken af in mijn eigen valuta.

Nu moet ik alleen nog ‘even’ een oplossing vinden voor het boomgrote, geüniformeerde probleem dat voor me staat. En die oplossing zal ik niet vinden door met mijn charmes te zwaaien of hem recht op de man af te vragen of hij zin heeft in een triootje. Meneer agent houdt duidelijk niet van tieten en kutten. Dat is de tweede poot die onder mijn stoel wordt weggeslagen.

Nadat de sukkel heeft uitgelegd dat hij na zijn scheiding bij meneer agent is ingetrokken en we een kort, nietszeggend praatje met hem hebben gemaakt, gaan we naar de gang. Nog voordat we bij de trap zijn, wordt de sukkel geroepen door meneer agent. Hij loopt terug. Ik hoor ze smoezen. Ik kan me wel indenken waarover, blijkt ook wel uit de geïrriteerde toon van meneer agent. De sukkel komt met een knipoogje terug de gang in en we gaan naar boven.

Een schemerlampje springt aan en verlicht een slaapkamer die in stijl is met de rest van de woning. Er past maar net een eenpersoonsbed en een kledingkast in. Dat komt me bekend voor van vroeger. Ik zet mijn laarzen en schoudertas op de vloer en plof op bed neer. De slungelsukkel komt naast me liggen, schept mijn tieten uit de jurk en begint weer met ze te frunniken. Ik weet er nog steeds geen ander woord voor. Net als ik nog geen oplossing heb hoe ik dit ga aanpakken.

Wanneer ik de trap hoor kraken, neem ik een besluit. Meneer agent in deze kamer krijgen, kan ik dus wel vergeten. De sukkel die half op me ligt en serieuze pogingen onderneemt om met zijn mond een van mijn tepels van een tiet te scheiden, dadelijk het mes in zijn buik drukken en vervolgens meneer agent om zeep helpen, is een optie. Maar ervaring heeft me geleerd dat ik eerst het grootste gevaar moet uitschakelen. En dat is niet de sukkel die denkt dat mijn tepels van elastiek zijn.

‘Kan ik me even opfrissen in de badkamer, geilerd?’

De sukkel kijkt me verrast aan. ‘Nu?’

Ik knik en schiet in de lach. ‘Je weet toch hoe meiden zijn?’

‘Op de gang de tweede deur rechts.’

Nadat ik uit bed ben gestapt, pak ik mijn schoudertas en verdwijn met een zwoel knipoogje de slaapkamer uit. Ik heb even nodig om mijn ogen aan de duisternis op de gang te laten wennen. Ik glij met een hand in de tas en vind op de tast het mes. Op mijn blote voeten loop ik stapje voor stapje naar een deur verderop, waaronder licht vandaan komt. Ik zet mijn oor ertegenaan en luister ingespannen. Niets. Misschien ligt hij al op bed. Ik open de deur heel langzaam, millimeter voor millimeter. De scharnieren piepen iets. Gelukkig niet hard. Ik gluur langs de kier en zie een leeg bed. En even later een lege kamer. Kutzooi.

Ik sluip naar een andere deur en doe daar hetzelfde. De kamer erachter is behalve donker ook leeg. Dat geldt eveneens voor de badkamer, ontdek ik vervolgens. Kan het zijn dat ik me inbeeldde dat de trap kraakte en is meneer agent gewoon nog beneden? Trede voor trede ga ik de trap af. Bij iedere stap lijkt het hout te kraken alsof er een olifant op stapt. Zo zwaar ben ik toch niet? Halverwege kan ik langs de halfopenstaande deur de zitkamer inkijken. De bank kan ik echter niet zien. Er brandt wel licht.

Beneden aangekomen, loop ik geruisloos naar de deur. Langs de kier bij de scharnieren kan ik de kamer inkijken. De bank is leeg. Maar er staat nog een fauteuil in de hoek. Als hij daar zit, kan ik hem vanaf hier niet zien. Wanneer ik dadelijk in de zitkamer sta, heb ik weinig tijd om te handelen. Vanwege zijn ervaring en vaardigheden heb ik waarschijnlijk zelfs geen tijd om het mes uit mijn tas te pakken. Daar komt nog bij dat hij sterk zal zijn. Ik moet dus voorkomen dat hij me vastgrijpt. Ik haal het mes eruit en houd het met de punt langs mijn onderarm omhoog vast, zodat ik met een razendsnelle, onverwachte beweging zijn keel kan doorsnijden.

Ik loop de zitkamer glimlachend binnen. De fauteuil is ook leeg. De ontdekking dat meneer agent niet meer in de woning is, veegt de glimlach van mijn mond en doet me zacht vloeken. Kut. Kut. Kut. Dit is de derde poot die onder mijn stoel wordt weggeslagen. Wat betekent dat ik de sukkel boven niet op zijn bed kan laten leegbloeden. Zijn maatje van de gewapende politie zal me haarfijn kunnen beschrijven. Binnen enkele uren zal een tekening van mijn gezicht in de kranten en misschien zelfs op tv te zien zijn. Ik moet dus zonder plezier te hebben gemaakt de aftocht blazen. Kutzooi.

‘Heel handig dat je de laarzen naar de slaapkamer hebt meegenomen, domme slet,’ fluister ik binnensmonds. Ik kan dus nu niet het huis uit sluipen. Een paar weken geleden had ik de laarzen opgeofferd, maar in dit natte en frisse weer blootsvoets naar huis gaan, gaat mij zelfs te ver. De twee glazen whisky op de salontafel doen me glimlachen. Ik schenk ze bij, mik een flinke scheut slaapmiddel in zijn glas, pak zijn sigaretten en ga weer naar boven. Met een brede glimlach stap ik de slaapkamer binnen.

‘Zo, dat mocht even duren,’ bromt hij.

‘Ik heb gelijk beneden drinken en peuken voor ons gehaald, geilerd.’

Dat stemt de sukkel weer vrolijk. Ik neem een flinke slok. Hij ook. In combinatie met de whisky zal hij binnen vijf minuten pleite zijn.

‘Is je maatje niet meer thuis?’ vraag ik, terwijl ik mijn jurk uittrek.

‘Die is werken.’

‘Zo laat nog?’

‘De gewapende politie-eenheden surveilleren meer door Londen.’

Ik ga naast hem liggen en om tijd te rekken, steek ik voor hem en mezelf een sigaret op. De sukkel vindt het gebaar zichtbaar leuk. ‘Hoezo surveilleren ze dan meer?’

‘Iets met een seriemoordenaar.’

‘Een seriemoordenaar? Je maakt een grapje? Dat was toch in Wales?’

‘Ook in Londen. Volgens mij denken ze dat het dezelfde moordenaar is. Totdat ze zekerheid hebben, rijden de gewapende politie-eenheden meer rond en is het aantal agenten in burger op straat verhoogd.’

‘Wat eng. Jij bent toch niet de seriemoordenaar, geilerd?’

‘Jij toch… Nevada?’ grinnikt hij traag en ook ietwat afwezig.

‘Klopt. Ik ben de seriemoordenaar. Hoe ben je erachter gekomen?’

Langs zijn iets openstaande lippen klinkt zacht gelach.

‘Vertel dan.’ Hij reageert niet meer. Zijn ogen zijn bijna gesloten. Als ze dichtvallen, pak ik vlug de sigaret tussen zijn vingers vandaan en gooi die in de asbak op het bijzettafeltje naast het bed. ‘Als meneer agent vanavond maar een half uur eerder van huis was vertrokken, dan had je hier nu gorgelend in je eigen bloed gelegen. Geluk voor jou, dikke kutpech voor mij.’

Terwijl ik mijn laarzen en jurk aantrek, verdwijnt de glimlach niet van mijn mond. Goed om te weten dat ze denken dat de moordenaar in Wales en hier een en dezelfde persoon is. Dan heeft mijn plannetje dus gewerkt. Misschien moet ik nog enkele slachtoffers verspreid door Wales maken om ze ervan te overtuigen dat de moordenaar zijn werkterrein definitief heeft verplaatst. Strak plan, Nevada. Wel mega flippen dat de tijd en inspanningen die ik in vanavond heb gestoken voor de kat z’n kut zijn. Alhoewel, ik ben natuurlijk nog niet thuis.

HOOFDSTUK

38

HEDEN

Victoria Park, Londen

‘Wat voor merk is het?’ informeer ik en aai het beestje weer over zijn gladde bolletje, wat het allesbehalve vervelend vindt, gezien het opgewonden gedraai met zijn kont. Ik moet erdoor lachen.

De sukkel, een jaar of zeventig, in een belachelijk strakke joggingbroek en aan zijn blote voeten badslippers die hooguit een pond moeten hebben gekost, lacht ook, maar doet dat zo overdreven dat ik me afvraag of hij ze wel allemaal op een rijtje heeft. Dat heb ik weer.

Na tijd en energie te hebben verspild in Hackney en erna tweemaal een blauwtje te hebben gelopen, besloot ik als afsluiting van deze onvoorstelbare kutavond mijn geluk te beproeven in Victoria Park, een groot park met vijvers, uitgestrekte weides, picknicktafels, sportfaciliteiten en zelfs twee pubs, in Oost-Londen, net onder het kut Hackney. En de enige die hier mijn pad kruist, is een halvegare op knaloranje badslippers met een klein schijthondje dat dolgelukkig is dat ze eindelijk aandacht krijgt van een normaal mens. Bij wijze van spreken.

‘Wat voor merk… Leuk. Beth is een Jack Russell.’

‘Schattig hoor.’

‘Heb je ook een hond?’

‘Niet meer,’ verzin ik ter plekke. ‘Hij is op een dag weggerend en ik heb hem nooit meer teruggezien.’

‘O, wat triest.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Eigenlijk niet. Het was nogal een rotbeest. Hij beet me altijd en pieste en poepte het hele huis onder.’

‘Wat voor merk was het?’ lacht hij weer onbegrijpelijk uitbundig, waardoor ik bijna zin krijg om door te lopen. Ik geef de sukkel nog één kans.

‘Geen merk,’ lach ik opgewekt terug en ga weer rechtop staan. Ondanks dat de dichtstbijzijnde lantaarn een eindje verderop staat, heeft hij lang genoeg in mijn decolleté kunnen gluren. ‘Of eigenlijk twee merken door elkaar.’

‘Leuk.’ Hij blikt wat nerveus om zich heen, wat betekent dat ik beet heb, en kijkt me dan glimlachend aan. ‘Kom je uit de buurt?’

‘Brixton.’

‘Dat is een eindje hiervandaan.’

‘De chauffeur is vertraagd. Gedoe met een ander meisje of zo.’

De sukkel kijkt me geschrokken aan, alsof ik zojuist de aanslag op Lord Mountbatten heb bekend. Dan herstelt hij zich en schiet zijn blik van het decolleté, langs de korte jurk naar mijn laarzen. En weer terug. Net als bij meneer agent is de conclusie in hoofdletters op zijn gezicht te lezen. En dat is precies wat ik hem wil doen geloven.

‘Ik vroeg het omdat het laat in de avond niet altijd even veilig is in het park. Maar ik vermoed dat je aardig je mannetje staat.’

‘En vooral mijn vrouwtje. Ik ben wel wat gewend met klanten, maar heel lief dat je me waarschuwt.’

De sukkel glimlacht en knikt. Ik zie dat hij iets wil zeggen, maar de woorden blijven in zijn keel steken. Mijn vragende gezicht ontgaat hem niet.

‘Ik vraag me af… gewoon uit interesse… hoeveel…’

‘Driehonderd pond per uur.’

Hij fluit.

‘Te veel?’ vraag ik lacherig, trek mijn lange jas wijd open en neem enkele aanstellerige poses voor hem aan. Uiteraard niet voor niks. Het kwijl loopt de sukkel zowat uit de mond.

‘Absoluut niet. Als ik het bij me zou hebben…’

‘Hoeveel heb je dan bij je?’ val ik hem in de rede.

‘Geen idee. Dat zal niet veel zijn.’

‘Tel dan,’ jut ik hem lacherig op.

‘Ben je serieus?’

‘Over seks maak ik nooit grapjes. Heb je tijd of moet je terug naar het bazinnetje van Beth?’

‘Die slaapt al een poosje,’ mompelt hij, voelt in de binnenzak van zijn jas en haalt er een portemonnee uit. Na wat gepeuter, kijkt hij me sip aan. ‘Dit wordt niks. Ik heb alleen drieëntwintig pond bij me.’

‘Ik doe het voor twintig. Ik heb een hekel aan muntgeld,’ reageer ik op ernstige toon en verlies zowat pis van plezier.

Hij schatert alsof hij pas nu echt zijn verstand heeft verloren. ‘Waarom zou je dat doen?’

‘Zie het als mijn goede daad van vandaag,’ knipoog ik. ‘En beter even lekker bezig zijn dan staan niksen totdat de chauffeur komt opdagen. Misschien ook omdat mijn laatste klant, een kerel van middelbare leeftijd uit zo’n zandbak in Verweggistan, die slechter Engels spreekt dan mijn nichtje van drie, een enorme teleurstelling was.’

‘Op wat voor ’n manier een teleurstelling?’

‘Mijn ouders, maar ook op school, zeiden altijd dat ik van mijn hobby mijn werk moest maken. Die raad heb ik ter harte genomen, al hadden ze toen waarschijnlijk geen werk in de prostitutie in gedachten. Met andere woorden: ik doe het niet alleen voor de centen. Als ik heel eerlijk ben, doe ik het vooral omdat ik er wel pap van lust. Het geld is simpelweg meegenomen. Die ene minuut met meneer Verweggistan was daarom ronduit teleurstellend. Als je begrijpt wat ik bedoel, baasje van Beth.’

De sukkel staart me aan alsof ik een halve meter boven de grond zweef. ‘Ik weet niet of ik het veel langer volhoud. Ik heb nog nooit zo’n opwindende vrouw als jij gezien.’

‘Een ervaren kerel als jij moet het toch wel vier minuten volhouden?’

Hij knikt en krabt zich in het weinige haar dat hij nog heeft.

‘Mooi. Eén plus vier minuten zijn toch vijf hele minuten.’ Ik proest het zowat uit door zijn gezicht. Onvoorstelbaar wat mensen allemaal als zoete koek slikken, helemaal als ze geil zijn. ‘Doen?’

De sukkel geeft me vlug twintig pond. ‘Waar kunnen we…’

‘Daar verderop tussen de bomen en struiken,’ onderbreek ik hem en wijs naast een grote vijver. ‘Kom,’ glimlach ik, pak zijn hand en neem hem mee. Ondertussen blik ik achteloos om ons heen om me ervan te overtuigen dat niemand ons gadeslaat. Nadat we ons langs struiken en bomen hebben gewurmd, vind ik een open stuk waar duidelijk vaker wordt gerotzooid, gezien de papieren zakdoekjes en condooms die er liggen. Het is er flink donker.

Terwijl de sukkel zijn hondje verderop aan een boom vastmaakt, zet ik mijn tas op de grond, haal het mes eruit en steek het in een zak van mijn jas. Ik ga met een geil gezicht vlak voor hem staan en schuif de joggingbroek omlaag. Hij begint onmiddellijk met mijn tieten te rotzooien. Ik maak een paar knoopjes extra open, zodat ze uit de jurk vallen.

‘Jezus, wat een enorme borsten,’ hijgt hij en begint ze te kneden alsof het stressballen zijn. Ik doe hetzelfde met zijn ballen en hij krimpt zowat ineen van de pijn. Grappig. Dan gaat een telefoon in zijn jas over. De sukkel haalt hem paniekerig tevoorschijn en gebaart dat hij moet opnemen. Ik steek een duim op, ga achter hem staan en druk mijn tieten tegen zijn rug. Dan pak ik zijn leuter beet.

Het bazinnetje van Beth wil weten waar hij blijft. De geilneef op knaloranje badslippers kletst zich er handig uit en belooft dat hij binnen tien minuten thuis is. Nog voordat hij de telefoon heeft opgeborgen, heb ik het mes uit mijn jaszak gepakt.

‘We moeten haast maken.’

‘Doen we,’ fluister ik, blijf achter hem staan en leg mijn hand op zijn mond. Hij grinnikt, totdat ik zijn mond plots keihard dichtdruk. Ik voel zijn lijf van schrik verstijven. De sukkel probeert iets te zeggen en vervolgens mijn hand weg te trekken. Met twee vliegensvlugge bewegingen steek ik het mes tot aan het heft in hem. De eerste in de lever en de tweede in een long. Zijn kermen smoren in mijn hand. Hoewel zijn knieën slap knikken, probeert hij van me los te komen. Ik zwaai het mes weer om hem heen en steek de sukkel in de buik. Daarna doe ik een klein stapje achteruit en prik het mes tweemaal diep in de nieren. Hij valt op zijn knieën en even later voorover in de aarde.

Ik zak op mijn hurken en draai hem op de rug. Het bloed, donker als motorolie, stroomt uit hem. Happend naar lucht staart hij me angstig aan met glazige ogen waar tranen uit glippen. Ik glimlach en veeg voorzichtig aarde van zijn gezicht. ‘Rustig maar. Het duurt niet lang meer.’

‘Waa… waarom?’

‘Maakt dat iets uit?’

‘Beth… doe haar…’

‘Ik zou haar geen kwaad kunnen doen. Als je er dadelijk niet meer bent, zal ik Beth in het zicht aan een boom vastmaken, zodat ze haar sneller zullen vinden. Maak je geen zorgen. Het komt goed met je hondje.’

Ik laat de taxi niet ver van het kanaal op Camden High Street stoppen. Nadat ik heb betaald, stap ik zonder iets te zeggen uit en loop weg. Ik voel de chauffeur naar me staren. Iets wat de naar buitenlands eten meurende sukkel, nadat hij me een kilometer ten westen van Victoria Park had opgepikt, de hele rit liever deed dan door de voorruit kijken. Iedere keer als ik voor me keek, zag ik zijn loerende ogen in de binnenspiegel. Voor een moment schoot het door mijn hoofd om hem het baasje van Beth achterna te laten gaan. Maar ik besloot van niet. Morgen weer een dag.

Wanneer de taxi is weggereden, loop ik terug uit de zijstraat en steek Camden High Street over. De stiletto’s onder me klinken als een wandklok die de seconden wegtikt. Nadat ik het spoor ben overgegaan, loop ik Gloucester Avenue op. Na een paar honderd meter ga ik op Regent’s Park Road bij de eerste ingang Primrose Hill Park in. De politie heeft de linten weggehaald. Komt goed uit als ze straks lint nodig hebben om de toegangspaden naar Victoria Park af te sluiten. Ook hier is het doodstil. De grasvelden glinsteren vochtig in het licht van de lantaarns. Ik neem het wandelpad dat vanuit het oosten in praktisch een rechte lijn naar het noorden van het park gaat. Mijn hakken galmen hier minder.

Een stuk van het uitkijkpunt vandaan ga ik op een bankje zitten. Mijn blik gaat naar de groep bomen en struiken waar ik de sukkel het mes via zijn kin door zijn tong en gehemelte drukte. Terwijl ik het mes zo ver mogelijk naar links en rechts bewoog, hij onder me schokte en bloed uit zijn neus en mond langs mijn vingers stroomde, vond een agent van de Metropolitan Police het een goed idee om zo’n dertig meter van ons vandaan in zijn auto pauze te houden. Grapjurk. Het weerhield me er niet van om alsnog te doen wat ik al van plan was: het mes in de keel van de sukkel onder me drukken en die van oor tot oor te slopen. De herinnering doet me nu weer glimlachen.

Ik vraag me af of Beth al is gevonden. Lijkt me wel, ondanks het late tijdstip. Er loopt altijd wel iemand door een park, al was het alleen maar om de weg af te snijden. Twee keer heb ik het hondje aan een andere boom vastgemaakt, zodat ze zeker zou worden opgemerkt door voorbijgangers. Uiteraard niet risicoloos. Als blijkt dat haar baasje doodgebloed verderop tussen de bomen en struiken ligt, hoeft er maar één persoon te zijn die me met Beth heeft zien lopen om in de problemen te komen. Maar dat was me het risico dubbel en dwars waard. Kwestie van principes.

Ik verlaat het park via de noordelijke uitgang. Na een meter of dertig op Primrose Hill Road hoor ik een auto. Ondanks dat ik geen enkel verstand van ze heb, zou ik deze uit duizenden kunnen herkennen. Gelukkig liep ik net achter een bestelbus toen de sportauto voorbijreed. Als hij me had zien lopen, dan hadden we een flink probleem gehad. Al was het alleen maar door hoe ik erbij loop. Ik blijf stilstaan en wacht totdat de auto een parkeervak is ingereden.

De motor gaat uit, een portier open en dicht. Even later zie ik hem naar de ingang van het gebouw lopen. Als hij naar binnen is gegaan, loop ik vlug verder. Terwijl ik de straat oversteek, haal ik het mes uit mijn tas en houd het strak langs mijn lijf. Eigenlijk heb ik geen idee waarom ik het tevoorschijn heb gehaald.

Over de stoep wandel ik voorbij het portiek. Callan staat bij de intercoms. Hij hoeft zich nu alleen maar om te draaien of over een schouder te kijken om me te zien. Over spannend gesproken. Ik loop door en vlak voordat ik bij zijn auto ben, weet ik ineens waarom ik het mes in mijn hand heb.

Zonder langzamer te gaan lopen, trek ik met de punt van het mes aan de passagierszijde van het achterlicht tot de koplamp een diepe kras. En dat doe ik, hoewel het me eigenlijk een raadsel is waarom ik het doe, giechelend alsof ik dertien ben. Wanneer ik de portiekdeur achter me hoor opengaan, stap ik vlug tussen de hoge struiken en bomen, loop een paar meter terug, en ga zo laag mogelijk op mijn hurken zitten.

Het duurt niet lang totdat hij een paar meter van me vandaan staat. In plaats van de stoep af te gaan, draait hij zich om en tuurt omhoog. Hij hoeft alleen maar drie verdiepingen lager te kijken en zijn ogen aan de duisternis te laten wennen om vormen te zien die niet aan struiken en bomen toebehoren.

Mijn vingers sluiten zich steviger om het mes. Heb ik het misschien niet alleen gepakt om zijn auto te beschadigen? Moet ik nu doen wat me even makkelijk afgaat als ademhalen en me een ongeëvenaard diep gevoel van plezier en levenszin verschaft, en wat ik vanavond nog in Victoria Park heb gedaan?

Callan draait zich weer om. Vier tot vijf stappen uit de struiken, één stoot of incisie met het mes op de juiste plek en zijn leven is voorbij. Ik voel dat mijn lijf in beweging wil komen. Mijn hoofd weigert echter. Door de belofte die ik heb gedaan, ondanks dat ik geen kut geef om het nakomen van beloftes. Met één uitzondering dan. Een kwestie van principes.

HOOFDSTUK

39

10 JAAR GELEDEN

Llanfairfechan, Wales

Het is doodstil in het klaslokaal. Iedereen zit voorovergebogen en tuurt ingespannen op het proefwerkblaadje. Iedereen behalve ik. Gekras van potloden klinkt achter me. Die van mij zit tussen mijn gestrekte middel- en wijsvinger geklemd en beweegt heen en weer als een majorettestok. Onze blikken vinden elkaar weer. Ik glimlach. Net als voorgaande keren slaat de sukkel zijn ogen neer. Nadat hij in de klas heeft rondgekeken, ongetwijfeld om zich ervan te overtuigen dat niemand naar hem kijkt, beantwoordt hij mijn glimlach heel kort en doet vervolgens alsof hij verdergaat met waar hij mee bezig was. Zo grappig.

Ik zak nog iets verder omlaag en krab aan mijn rechterdij, waarbij ik de rok van het sletterige schooluniform zogenaamd per ongeluk een stuk omhoogschuif. Aangezien ik op de eerste rij recht voor zijn bureau zit, ontgaat hem dat uiteraard niet. Zonder dat hij uit het boek opkijkt, zie ik zijn ogen in mijn richting gaan. Een mooi moment om mijn knieën langzaam verder van elkaar te doen, waardoor nog meer huid tussen de kniekousen en de rok zichtbaar wordt. Zijn blozende wangen maken het erg lastig om niet te gaan lachen.

Als de tijd voor het proefwerk voorbij is, haalt meester Balyney de blaadjes op. Wanneer hij die van mij van het tafeltje oppakt, kijk ik recht in zijn ogen. Hij loopt door en zegt dat we tot het einde van de les aan ons werkstuk kunnen werken. Tien minuten later gaat de bel en is de aardrijkskundeles voorbij. Ik pak mijn spulletjes in en maak geen haast om net als de rest van de klas het lokaal uit te gaan.

‘Welke les heb je hierna?’ wil meester Balyney weten als we alleen zijn.

‘Ik heb een tussenuur, meester.’

‘Waarom heb je bijna geen vraag van het proefwerk beantwoord?’

‘Omdat ik er niets van snap, meester. Op de andere school behandelden ze dit allemaal niet.’

‘Wat behandelden ze dan wel?’ wil hij weten en kijkt niet voor het eerst naar de openstaande deur.

‘Andere dingen. Afrika of zo.’

‘Ik heb niet echt het idee dat het vak je iets interesseert.’

‘Jawel, maar ik snap er niets van. Misschien moet ik bijles krijgen.’

‘We hebben bijlesgroepen. Ook voor aardrijkskunde. Die worden door meester Davies gegeven. Daar kun je je voor aanmelden.’

‘De halve klas zit in die bijlesgroep. Dan haal ik nog niets in. Kunt u me geen bijles geven, meester Balyney?’

‘Op school kan dat alleen via de bijlesgroep.’

‘Dan bij u thuis. Privébijles.’

Ik kan zijn ademhaling horen haperen. ‘Helaas. Dat is tegen de schoolregels. Alle bijles moet hier in het gebouw plaatsvinden.’

Ik kom van achter mijn tafeltje vandaan en loop met mijn schooltas naar hem toe. Aan zijn kant van het bureau ga ik op de rand zitten en draai me naar hem toe, waarbij mijn knie bijna zijn elleboog raakt. Zijn blik schiet naar mijn blote dijbenen, die een stuk onder de rok vandaan zijn gekomen. Opnieuw kan ik zijn ademhaling horen stokken. Zijn wangen kleuren roder dan tevoren. ‘Kunt u geen uitzondering maken, meester Balyney? Niemand hoeft het toch te weten dat u me privébijles geeft?’

‘Daar kunnen serieuze problemen van komen. Voor ons beiden.’

‘Alleen als iemand het buiten ons tweeën weet. En dat gebeurt niet. U hoeft het natuurlijk niet gratis te doen. Ik heb alleen geen geld voor bijles. Maar ik kan voor u klusjes doen: stofzuigen, afwassen, stoffen, de was, in de tuin onkruid weghalen en grasmaaien. Uw auto wassen. Wat u maar wil, meester Balyney.’

Ik zie een flinke dosis twijfel in de ogen van de sukkel. Nu aandringen zou verkeerd kunnen uitpakken. Hem subtiel nog wat meer van mijn dijen laten zien, kan natuurlijk geen kwaad. Dat kan het nooit.

‘Als ik het zou doen, met nadruk op ‘als’, dan wil ik je belofte dat je het nooit tegen de andere leerlingen en leerkrachten vertelt.’

‘Ik praat nauwelijks met iemand hier. En zeker niet daarover, anders willen ze ook allemaal privébijles van u. Dus ik beloof het.’

‘Maar ook bij je thuis mogen ze het niet weten.’

‘Daar praat ik ook zelden met iemand.’

‘Gaat het niet fijn in het nieuwe pleeggezin?’

‘Gezellig is anders.’

‘Er was een noodlottig ongeluk in het vorige pleeggezin, hoorde ik.’

Ik knik en strijk met beide handen mijn haar strak naar achteren. Altijd een handige manier om even de nadruk te leggen op de omvang van mijn tieten. En dat ik geen bh draag. ‘Mevrouw was van de trap gevallen. En er was niemand anders thuis. Volgens de dokter was ze niet gelijk dood. Ik hoorde hem tegen meneer fluisteren dat zijn vrouw misschien een uur onderaan de trap heeft gelegen voordat ze stierf.’

‘Wat triest.’

‘Heel erg,’ zucht ik en wrijf me vlug over het gezicht. Hopelijk heeft hij mijn glunderende ogen niet gezien. Het was geen uur, maar ruim twee uur voordat het kutwijf het hoekje omging nadat ik haar bovenaan de trap een tyfusgooi had gegeven. Als een halflege voetbal stuiterde ze van trede naar trede, raakte onderweg eenmaal hard de muur, om uiteindelijk half op de trap en half op de vloer tot stilstand te komen. Daarna heb ik bij haar gezeten en met haar gekletst, totdat ze de ogen voorgoed sloot. Omdat ze niet meer kon praten, in elk geval niet verstaanbaar, was het wel eenrichtingsverkeer. Maar dat heeft de pret zeker niet gedrukt. Vooral haar blik, toen ik vertelde hoeveel sukkels ik voor haar heb vermoord, zal ik niet vlug meer vergeten. ‘Door haar dood mag meneer geen pleegkinderen meer in huis hebben. Daarom moest ik naar een andere. Heel erg jammer, want ik had het juist erg naar mijn zin bij meneer en mevrouw.’

‘Dat maakt het nog triester.’ De geilneef doet alsof hij peinst, maar in zijn ogen zie ik dat het besluit allang is genomen. ‘We kunnen één bijles proberen.’

Zelfs tijdens het voorbijrijden ontgaat de stomverbaasde uitdrukking op zijn gezicht me niet. Terwijl de sukkel zijn auto op het erf parkeert van het voormalige boerderijtje aan het einde van een door glooiende weilanden ingesloten weggetje, aan de rand van een bos en net buiten de stadgrens van Llanfairfechan, proest ik het uit.

‘Wat doe je en…’ begint meester Balyney terwijl hij met een dikke aktetas de tuin inloopt en ik net van het gras omhoogkom. Door de ontdekking dat mijn bloes los uit de rok hangt en er bovenaan meer knoopjes open zijn dan op school, laat een vervolg op zich wachten. Zijn nerveuze blik schiet naar mijn blote voeten en vervolgens naar de voordeur, waar mijn schooltas, kniekousen en instappers liggen. ‘Hoe lang ben je hier al?’

‘Een uurtje, meester Balyney. Ik was twee lessen eerder vrij. Maar ik heb het uur nuttig besteed met het weghalen van onkruid. Was nodig ook,’ knipoog ik en wijs naar het bergje onkruid verderop op het gras. ‘Ik heb het er bloedheet van gekregen, maar het is fijn om te doen. Paar knoopjes los, schoentjes en sokken uit en dan is het heerlijk in het zonnetje.’

‘Ziet er goed uit. Het onkruid bedoel ik. Maar dat was niet nodig.’

‘Ik wil per se iets terugdoen, meester.’

‘Niemand heeft je zien fietsen?’

‘Ik ben over het onverharde pad door het bos gekomen, zoals u zei.’

Hij maakt de voordeur open en ik volg hem naar binnen.

‘Als ik klaar ben met het onkruid, zal ik afwassen en stofzuigen.’

‘Dat is echt niet nodig.’

‘Ik doe het graag. Anders voelt het alsof ik van u profiteer.’

‘Ik had je niet zo vroeg verwacht. Eigenlijk moet ik eerst proefwerken nakijken voordat we kunnen beginnen.’

‘Dat komt goed uit. U kijkt die na aan tafel in het zonnetje, terwijl ik de tuin doe. Als u klaar bent en ik heb afgewassen en gestofzuigd, beginnen we aan de bijles.’ Ik loop naar de open keuken en kijk in de koelkast. ‘Flesje bier erbij, meester Balyney?’

De sukkel knikt aarzelend en kijkt naar me alsof ik in mijn blote kut in zijn keuken sta. Dat komt later pas. ‘Hoe laat moet je thuis zijn?’

‘Maakt niet uit. Mijn nieuwe pleegouders gaan zo naar een etentje en feestje. Ze komen pas aan het eind van de avond thuis.’

‘Had je geen zin om mee te gaan?’

‘Nee. Niet dat ze me hebben meegevraagd. Zal ik anders blijven eten? Dan zal ik voor ons koken.’

Hij doet voor de schijn alsof hij weifelt en stemt dan in.

‘Gezellig, meester!’ reageer ik opgewekt.

Nadat hij zich buiten aan de tafel heeft geïnstalleerd en ik een flesje bier bij hem heb neergezet, ga ik verder met onkruid weghalen. En dat doe ik zoals eerder op mijn knieën. Wanneer ik voel of in mijn ooghoeken zie dat de sukkel naar me gluurt, doe ik dat zo nu en dan ook voorovergebogen, steunend op een hand, zodat de rok zich lekker strak om mijn reet spant. Als het even kan met mijn reet in zijn richting. Na het afwassen en stofzuigen ga ik met een nieuw flesje bij hem aan tafel zitten. Voordat ik het flesje neerzet, neem ik er een slok uit. Daarna tik ik een sigaret uit het pakje en steek die aan. Na een trekje geef ik het walmende ding aan hem.

‘Daar ben je eigenlijk te jong voor.’

‘Voor wat, meester Balyney?’

‘Voor het bier. De sigaret. Voor wat je aan het doen bent.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Wat je hier probeert te doen, maar ook tijdens de lessen: mij verleiden.’

Ik glimlach. ‘En, lukt het?’

‘Het is niet in de haak dat je dat probeert. Je bent vijftien. Ik ben bijna vier keer zo oud.’

‘Dat is juist de reden waarom ik het doe. Ik heb niks met jochies en trutjes van mijn leeftijd. Zelfs niet als ze tien jaar ouder zijn. Ik val op veel oudere mannen en vrouwen.’

‘Mannen én vrouwen?’

Ik knik wel vijf keer. ‘Maar wel minstens drie keer zo oud als ik. Ik vind het veel fijner met ze. Seks bedoel ik. Ze hebben veel meer ervaring en behandelen me en kijken naar me alsof ik heel speciaal ben.’

De sukkel verslikt zich zowat in een slok bier. Hij neemt vlug een trekje van de sigaret. Zijn trillende vingers ontgaan me niet. ‘Dat klinkt alsof je…’

‘Al heel vaak,’ val ik hem in de rede. ‘De laatste was de meneer van mijn vorige pleeggezin. We deden het bijna elke dag met elkaar. Maar hij wil niet meer. Meneer voelt zich schuldig, omdat we in een bos op de achterbank van zijn auto aan het neuken waren toen zijn vrouw onderaan de trap lag dood te gaan.’ Mijn leugen gaat er als koek in. De sukkel weet niet hoe hij het heeft en waar hij moet kijken. Over hilarisch gesproken. ‘Maar als u dat niet wil, dan ga ik wel. Ik dacht alleen dat u me wel geil vindt om te zien, door hoe u altijd vanaf uw bureau onder mijn tafeltje gluurt en in mijn bloes kijkt als u naast me staat.’

Hij zegt niets en staart naar de sigaret tussen zijn vingers.

‘Meester Balyney?’

‘Je bent erg… opwindend om te zien. Alleen als het uitkomt dat wij…’

‘Niemand buiten ons tweeën zal het weten. Vanaf Abergwyngregyn is het maar een kwartiertje hiernaartoe fietsen. Dan kan ik ook tussendoor even langskomen, als u zin in me heeft. U hoeft me dan alleen op school een seintje te geven. Of we kunnen vaste dagen en tijden afspreken.’

De sukkel zegt niets en staart de tuin in.

‘Zal ik dan maar gaan?’

‘Nee,’ fluistert hij zonder me aan te kijken. ‘Blijf.’

Ik sta op en wurm me tussen hem en de tafel op zijn schoot. Zijn borst gaat onrustig op en neer en zijn adem blaast als een blaasbalg in mijn gezicht. Glimlachend begin ik mijn bloes open te knopen. De sukkel kijkt met open mond toe. Na het laatste knoopje sla ik de bloes wijd open. Het is alsof alle lucht uit zijn longen wordt gezogen en hij een hartstilstand krijgt. ‘Er mag gevoeld worden hoor. Of wilt u eerst mijn kut zien?’

HOOFDSTUK

40

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Meer slapend dan wakker haast ik me door de zitkamer. Het voelt alsof ik vier gin-tonics achterover heb geslagen. Ik bots tegen een openstaande deur op, stoot in het voorbijgaan mijn vingers tegen een eetkamerstoel en vervolgens neem ik de bocht te wijd, waardoor ik in de gang met een schouder tegen de muur loop. De hoorn van de intercom glipt uit mijn hand en valt net niet op de vloer, maar alleen omdat het snoer te kort is.

Ik vraag wie daar is en besef tegelijkertijd hoe dom de vraag is. Vervolgens roep ik wel drie keer dat ik er zo snel mogelijk aan kom. Ik haal alvast het slot eraf en haast me terug naar de zitkamer. Waarom ik het doe weet ik niet, maar na een paar stappen loop ik terug en trek de deur iets open. Precies op het moment dat Callan wil aanbellen. We deinzen beide achteruit. Ik slaak er niet alleen een gilletje bij, maar geef in een schrikreactie de deur een gooi, waardoor die openvliegt. Tenminste, dat zou die hebben gedaan als mijn voet niet in de weg had gezeten. Ik grijp kreunend naar mijn tenen.

‘Alles nog heel, Lily?’

Ik knik en verbijt de pijn. ‘Sorry, Callan. Sorry, sorry, sorry. En dan nog eens duizendmaal sorry. Ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst zo erg heb verslapen. Gelukkig werd ik wakker van de bel.’

‘Kan gebeuren,’ glimlacht hij en schiet ineens in de lach.

Net als ik wil vragen waarom, zie ik mezelf in de kleine spiegel naast de intercom. Ik trek een gezicht en probeer met beide handen paniekerig mijn haar in model te krijgen, wat natuurlijk niet lukt.

‘Zal ik beneden wachten?’

Ik probeer niet te aarzelen, toch duurt het een paar tellen voordat ik reageer. ‘Je kunt binnen wachten. Ik moet nog douchen, me aankleden en even snel ontbijten. Dat lukt niet in vijf minuten.’

‘We hebben geen haast,’ verklaart hij en volgt me naar de zitkamer. Opnieuw hoor ik hem zacht lachen. Ik draai me om. ‘De nachtjapon. Leuk zo’n ouderwets model.’

Ik wijs naar de keuken. ‘Koffie en thee. Fris heb ik helaas niet. Ik ben zo snel mogelijk terug.’ Pas als de douchstralen op me neerkletteren, realiseer ik me dat ik geen kleren heb gepakt. Lekker bezig, Lily. Als de rest van de dag gaat zoals die begonnen is, mag die van mij nu al voorbij zijn. Bij nader inzien toch niet.

Hoewel ik in een nieuwe recordtijd moet hebben gedoucht, heb ik het gevoel dat ik al een uur in de badkamer ben. Ik droog me af en trek de nachtjapon aan. Terwijl ik mijn haar droogwrijf, loop ik de zitkamer in. ‘Je hebt niets te drinken gemaakt?’ Voordat Callan antwoord heeft kunnen geven, zie ik dat er iets is. ‘Wat is er? Ik loop dichter naar de bank en zie tranen glinsteren in zijn ogen. ‘Je laat me schrikken… Wat is er?’

Zijn blik schiet langs me naar mijn slaapkamer. De deur staat open. Een oogwenk later valt het kwartje. En die slaat in als een atoombom. Het zweet breekt me uit en mijn hart lijkt slagen over te slaan. Ik krijg nauwelijks meer lucht. ‘Je… je bent in mijn… mijn slaapkamer geweest?’

‘De deur stond open,’ zegt hij met een stem die ik nog nooit bij hem heb gehoord. ‘Ik wierp in eerste instantie alleen een blik naar binnen en… en toen zag ik dat je bed onbeslapen is. Maar ook dat je kledingkast openstaat met… een kussen dat nog warm is…’

Mijn ogen vullen zich met tranen. Ik probeer iets te zeggen, maar de woorden willen niet komen. Ook als ik een dag de tijd zou hebben, zou ik niet weten hoe ik me hieruit kan praten.

‘Heb je in de kast geslapen, Lily?’

Het duurt een eeuwigheid, maar dan knik ik nauwelijks merkbaar.

‘Slaap je daar vaak?’

Ik staar naar mijn voeten en knik opnieuw. Als hij niets meer zegt, kijk ik op en zie nog net dat hij tranen uit zijn ogen veegt. De aanblik is genoeg om de tranen uit mijn ogen te laten vertrekken.

‘Ik heb echt nog nooit zoiets ergs gezien. Ik meen het. Het… het breekt mijn hart in… in duizenden stukjes. Echt, ik…’ Callan valt stil en veegt weer langs zijn ogen.

Ik loop aarzelend om de salontafel heen en ga met nog meer weifeling naast hem zitten. Ik neem zijn hand tussen die van mij. ‘Het spijt me… Het spijt me dat je dat hebt gezien.’

Hij veegt tranen van mijn wangen, maar het is onbegonnen werk. Glimlachen lukt hem ook niet.

‘Ik begrijp het als je nu weggaat,’ zeg ik op fluistertoon.

‘Waarom zou ik dat doen?’

‘Het is eerder de vraag waarom je dat niet zou doen. Wie wil er blijven omgaan met iemand die haar nachten doorbrengt in een kledingkast? Of ben je misschien nog gestoorder dan ik ben?’

‘Zeg dat niet, Lily. Je bent niet gestoord.’

‘Hoeveel mensen ken je die in een kast slapen?’

Callan zegt even niets. ‘Ik ga nergens heen. Zelfs als je zegt dat ik moet gaan, blijf ik.’

Ik streel zijn hand. ‘Ik heb je al gewaarschuwd dat ik niet het meisje ben dat je denkt te zien. Als je verstandig bent, Callan, dan loop je nu de deur uit en vergeet je me.’

‘Nooit.’

‘Dan ben je toch niet zo verstandig als je je voordoet.’

We glimlachen beiden door onze tranen heen.

‘Ik ben verliefd op je, Lily.’

‘Dat weet ik, Callan. En… en ik ben verliefd op jou. Denk ik. Ik voel in elk geval iets wat ik niet ken, iets wat ik voor het eerst in mijn leven ervaar. Ook als dat inderdaad verliefdheid is, kan het tussen ons nooit iets worden. Echt nooit. Op een dag zal je begrijpen waarom.’

Hij onderschept tranen op zijn wang. ‘Dan maar alleen vriendschap.’

‘Waarom zou je daar genoegen mee nemen?’

‘Omdat je dan in elk geval in mijn leven bent.’

Ik verberg mijn gezicht achter mijn handen en begin zachtjes te snikken. Hij slaat een arm om mijn schouders en trekt me tegen zich aan. Ik laat hem zijn gang gaan en leg mijn hoofd tegen zijn borst.

‘Wat… wat hebben ze je allemaal aangedaan, Lily?’

‘Heel… heel erge dingen, Callan,’ snik ik en barst in huilen uit. En dat doe ik uit volle borst, met lange uithalen en happen naar lucht. ‘Echt… echt… verschrikkelijke… dingen.’ Mijn schouders schudden ruw op en neer. Tranen stromen als rivieren langs mijn gezicht. Ik voel hem verstijven en tegen de tranen vechten. Hij is echt heel erg verliefd op me.

‘Je ouders?’

‘En vele anderen.’

‘Mijn god, wat is hier gebeurd?’ roep ik vlak voordat hij het portier voor me wil openmaken. ‘Wat afschuwelijk. Wanneer is dit gebeurd, Callan?’

‘Geen idee. Ik heb het pas gisteren ontdekt. Misschien is het de avond ervoor gebeurd, maar het kan ook eerder zijn gedaan.’

‘De kras is opzettelijk gemaakt? Het kan geen fiets zijn die…’

‘Dit is opzettelijk gedaan. De kras gaat bijna in een rechte lijn van achter naar voren en is van begin tot eind even diep. Over de hele afstand is dus evenveel kracht gezet. En er is iets heel scherps gebruikt.’

‘Wat vind ik dit vervelend voor je.’

Hij glimlacht. ‘Ik ga binnenkort langs de dealer. Dan mogen zij zich er druk over maken.’

Ik stap in en even later zit hij naast me.

‘Fish & chips als ontbijt dus?’

‘Vind je het echt niet erg om helemaal naar Brixton te rijden?’

Het is een rit van ruim drie kwartier. We rijden langs Hyde Park, The Green Park en gaan met de Vauxhall Bridge de Theems over. Het is een fijne autorit. We kletsen wat, kijken om ons heen alsof we toeristen zijn en als onze blikken elkaar treffen, glimlachen we. Het is alsof wat eerder bij mij thuis is gebeurd niet heeft plaatsgevonden. En daar snap ik helemaal niks van. Na de schaamte kwam een soort van berusting. Ik weet er even geen ander woord voor. En nu, terwijl we van de fish & chips-kar van Joseph in Brixton naar hetzelfde bankje lopen als de vorige keer, voel ik opluchting, alsof een enorme last van mijn schouders is gevallen. Ik blijf een raadsel voor mezelf.

‘Smaakt het?’ wil Callan na een paar happen weten.

Ik knik lichtjes.

‘Smaakt het niet?’

‘Jawel.’

‘Vreemd. De mijne smaakt goed. Laat me een stukje van jou proeven.’

Ik schiet in de lach. Een tel later trekt hij een gezicht. Ik geef hem een schouderduwtje. ‘Het smaakt heerlijk, Callan. Echt heerlijk.’

‘Gelukkig. En was dat zonet nou een grapje?’

‘Ik weet het; een heel flauwe,’ glimlach ik en kijk hem dan nadrukkelijk aan. ‘Dank je.’

‘Voor?’

‘Dat je hiernaartoe wilde rijden. En dat je doet alsof er eerder bij mij thuis niets is gebeurd.’

Hij knikt. ‘Laat het weten als ik iets voor je kan doen, Lily.’

Ik knik.

‘Of als je een keer wil praten.’

Met een glimlachje laat ik weten dat dat nooit zal gebeuren.

‘Dan misschien samen hulp voor je zoeken?’

‘Weet je iemand met een tijdmachine?’

Het is een poosje stil. Het eten smaakt me meer dan goed en dat laat ik met een tevreden zucht weten. We glimlachen naar elkaar.

‘Zin in een leuke rit?’

Ik kijk hem verrast aan. ‘Waarheen?’

‘De noordkust van Kent, waar de Theems en Noordzee samenkomen. Kunnen we over stranden wandelen en een kijkje nemen in kustplaatsjes als Whitstable, Herne Bay of Westgate-on-Sea. Of alle drie.’

Bang dat mijn stem mijn emoties zal verraden, knik ik alleen. En dat doe ik zeker vijf keer. Enkele minuten later zitten we in de auto. Het is een lange rit, maar ik geniet van elke kilometer. We doen er bijna twee uur over om in het plaatsje Whitstable te komen. Callan parkeert op Marine Parade, zie ik bij toeval op een straatbordje.

Over duinen heen komen we op een wandelpad naast een sterk aflopend kiezelstrand. Hoewel het eigenlijk best fris is, voelt de zon heerlijk op mijn gezicht. Dat er zo goed als geen wind staat, versterkt het idee dat de winter is overgeslagen en het ineens lente is. Het water deint gemoedelijk. De klotsende golfjes klinken aangenaam.

‘Het is hier prachtig, Callan.’

‘Dat is het inderdaad.’

Ik weifel. En weifel nog wat meer. Dan sla ik een arm om die van hem. Hij kijkt me verrast aan en glimlacht vervolgens. Ik glimlach terug.

‘Dank je dat je me hiernaartoe hebt meegenomen.’

Hij knikt. ‘Je bent nog nooit aan de kust van Kent geweest?’

‘Op mijn fiets?’

Callan schiet in de lach.

‘Kwam je hier vaak met Gracie?’

Opnieuw kijkt hij verwonderd naar me. Zoals vaker vormen zijn lippen iets wat geen glimlach of lach is. ‘Best wel.’

‘Niet vervelend dan om hier te lopen?’

‘Nee. Maar alleen door de persoon met wie ik hier loop.’

Een poosje is het stil tussen ons. De omgeving is prachtig. Er is niet veel fantasie nodig om overeenkomsten met Wales te zien. Het uitzicht op de watervlakte brengt beelden boven die ik niet wil zien. Ik heb even nodig om ze uit mijn hoofd te krijgen. Callans woorden bij mij thuis helpen. Na een half uur wandelen gaan we op een bankje zitten.

‘Heb… heb je spijt van wat je vanmorgen tegen me zei?’

‘Dat ik verliefd op je ben?’ vraagt hij op zijn beurt.

Ik knik.

‘Toen ik het zei even wel, omdat ik bang was dat je daarom zou zeggen dat we geen vrienden meer kunnen zijn. En jij?’

‘Een beetje, omdat het haaks staat op dat we nooit meer met elkaar kunnen hebben dan vriendschap.’ Hij zegt niets en staart van me weg. Ik draai me meer naar hem toe en zie tranen in zijn ogen glinsteren. ‘Ik doe je nu al zo veel verdriet,’ fluister ik met een snik in mijn stem.

‘Je doet me geen verdriet, Lily. Daar zijn deze tranen niet voor. Ik ben verdrietig door de dingen die jou zijn aangedaan, waardoor je op je vierentwintigste nog nooit verliefd bent geweest en er bewust voor kiest om een liefdeloos leven te leiden. Dat maakt me erg verdrietig.’

Ik pak zijn hand vast en we staren beiden naar het water. De zon weerkaatst zich er met betoverend mooie glinsteringen in. Meeuwen scheren over. Een groot schip komt langzaam voorbij.

‘In een ander leven zou ik geen tel aarzelen, Callan. In een ander leven zou ik ja zeggen tegen een leven met jou. In een ander leven zou ik met jou oud willen worden. Ik zal je nooit en te nimmer vertellen waarom ik dat alleen in een ander leven zou kunnen. Maar je bent zo lief en zo’n goede vriend voor me, dat ik wil dat je ook iets anders van me weet.’ Ik kijk even van hem weg, woel met een hand door mijn haar en zucht. Het duurt nog een paar seconden voordat ik hem weer aankijk en de stilte verbreek. ‘Dat ik de meeste nachten in een kast doorbreng, is voor jou geen reden om onze vriendschap te beëindigen, zei je resoluut. Wat ik je nu ga vertellen, is dat misschien wel.’

HOOFDSTUK

41

HEDEN

Chelsea, Londen

Ik schrik met een ruk wakker, waardoor de veiligheidsriem met een klap vastslaat. Het duurt een tel of wat alvorens ik de gedaante naast me herken en snap waar ik ben. En wat er is gebeurd. ‘Dat meen je niet… Ben ik echt in slaap gevallen?’

Callan lacht zachtjes.

‘Wat erg,’ kreun ik. ‘Wanneer is dat gebeurd?’

‘Een kwartiertje nadat we Westgate-on-Sea uit waren.’

‘Had me dan wakker gemaakt, Callan.’

‘Je sliep zo lekker.’

‘Deed ik dat?’

‘Als een baby.’

Opluchting golft door me heen en ik retourneer zijn glimlach. ‘Lily in topvorm: eerst verslaap je je voor de afspraak met hem en daarna val je op weg naar Londen vrijwel meteen in slaap, waardoor hij zo’n twee uur lang een snurkende en smakkende muts naast zich heeft zitten. Goed bezig, meid. Ik begrijp wel wat Callan in je ziet. Maar we zijn er dus?’

‘Al een halfuur,’ lacht hij. ‘Maar ik wilde je niet wakker maken.’

‘Wat?’ roep ik en beweeg met een abrupte beweging van de rugleuning, waardoor de veiligheidsriem weer vastslaat. ‘Dat kan je niet menen?’

Callan staart me enkele seconden doodernstig aan en krijgt vervolgens de slappe lach. Dat wordt bepaald niet minder als ik zijn schouder een duwtje geef. Fijn om te zien, na al het verdriet dat ik hem vandaag heb bezorgd.

‘Je werd wakker doordat ik de motor uitzette.’

Ik kijk hem onderzoekend aan en word zogenaamd overvallen door een lange geeuw. ‘Wel erg vermoeiend zo’n lange rit.’ Zijn gezicht doet mij schateren. Nu krijg ik een duwtje. ‘Grapje, Callan. Vraag je me nog binnen of wil je je woning vanuit de auto laten zien?’

Door de voordeur, anderhalf keer zo breed als die van mij en geflankeerd door pilaren wit als sneeuw, had ik voorbereid moeten zijn. En anders wel door de afmetingen van de hal. Terwijl ik met hem meeloop naar een open keuken met een tafel waar tien stoelen omheen staan, weet ik niet waar ik moet kijken. De U-vormige zithoek verderop heeft minstens evenveel zitplaatsen.

‘Wow, wat een huis, Callan.’

‘Dank je,’ glimlacht hij. ‘Wat wil je drinken?’

‘Thee graag.’

Hij zet een ketel op, pakt uit de koelkast een flesje bier en stelt voor om aan de bar bij het kookeiland te gaan zitten. Ik kijk nog steeds mijn ogen uit. Dan valt mijn blik op ingelijste foto’s bij de schouw.

‘Is dat…’

Hij knikt.

‘Mag ik kijken?’

‘Tuurlijk.’

Ik glij van de barkruk en loop naar de andere kant van de kamer. Beide foto’s grijpen me direct aan. Maar het is vooral de foto waarop ze samen te zien zijn op een mooie zomerdag in een park die me diep raakt. Door de wijze waarop ze naar elkaar kijken en lachen, druipt de liefde er zowat vanaf. Callan komt naast me staan. Zijn blik naar de foto’s doet de emoties in me nog meer oplaaien.

‘Wat een prachtige vrouw was Gracie. Precies zoals ik me haar had voorgesteld: lief en zachtaardig. Maar ze liet zich niet de kaas van het brood eten, vermoed ik. Een vrouw die denk ik elke dag liet merken dat ze je liefheeft en die geen dag met haar geliefde als vanzelfsprekend ervoer. Een sterke, nuchtere vrouw, maar die wel altijd in was voor grapjes.’

Callan kijkt me stomverbaasd aan. ‘Als ik het niet beter zou weten, zou ik denken dat je haar kende, Lily. Dat je dat allemaal ziet op twee foto’s.’

‘Geleerd in de school van het leven.’

Door de fluitende waterketel lopen we terug naar de keuken. Ik ga weer op de kruk zitten. Callan zet een pot thee voor me. Dan haalt hij spulletjes uit de koelkast en pannen uit kasten.

‘Trek in spaghetti?’

‘Lekker. Wat kan ik doen?’

‘Vanaf daar toezicht houden en van je thee genieten.’

‘Ik wil ook wat doen.’

‘Is niet nodig,’ lacht hij. ‘Ik wil graag voor je koken, Lily.’

Terwijl hij bezig is en we ondertussen kletsen over de dorpjes die we vandaag hebben bezocht, sla ik hem vrijwel onafgebroken gade. Wanneer hij naar mij kijkt, blik ik gauw een andere kant op, zodat hij niet merkt dat ik hem observeer.

‘Wat kijk je naar me?’

Ik proest het uit. Tot zover dus mijn observatietechnieken. ‘Zomaar.’

‘Jij doet niets zomaar.’

Ik krab me in het haar. Hij kent me al beter dan ik in de gaten had. Verdorie. ‘Ik probeer te achterhalen wat er mis is met jou.’

Nu schaterlacht Callan. ‘Waarom zou er iets mis zijn met mij?’

‘Dat kan gewoonweg niet anders,’ verklaar ik en neem een slok van de thee. ‘Iemand met een gezond verstand die vandaag zou hebben ontdekt wat jij hebt ontdekt, de dingen over mij te weten zou zijn gekomen die jij te weten bent gekomen, zou me niet hebben meegenomen naar zijn huis, om daar vrijwel direct de keuken in te duiken, omdat hij graag voor me wil koken. Die persoon had mij rechtstreeks naar huis gebracht. Iemand met een gezond verstand zou daar in de straat kort afscheid van me hebben genomen om vervolgens nooit meer iets van zich te laten horen.’

‘Zo’n iemand ben ik niet.’

‘Iemand met een gezond verstand, bedoel je?’

‘Ik hoop van wel. Mijn vriendschap… mijn liefde is niet ineens voorbij als iemand het zwaar heeft, lijdt door én onder het leven. Ik vergeef mijn liefde niet snel, maar als dat gebeurt, dan is dat voor altijd, Lily.’

Het eten was te lekker voor woorden. Het is lang geleden dat ik nog een bord heb opgeschept. Ik kan me niet eens herinneren wanneer dat was. Ondanks dat we al ruim een uur uitgegeten zijn, zitten we nog steeds aan tafel. We kletsen over alles en niets. De laatste twintig minuten vertelt hij over vroeger, over zijn jeugd en het ouderlijk huis. Het is fijn om te horen, maar het doet me ook weer eens beseffen wat ik allemaal heb moeten missen. Hij realiseert zich dat ook. Grote kans dat hij daarom geen enkele keer naar mijn jeugd heeft gevraagd.

‘Mag ik wat vragen over wat je me hebt verteld, Lily?’

Ik schrik van zijn plotselinge serieuze stem en knik even later.

‘Ik probeer te begrijpen hoe het werkt dat je uren en zelfs dagen kunt kwijtraken. Kan je dit hier, het avondeten of de trip naar Kent ineens kwijt zijn?’

‘Zo werkt het niet,’ begin ik aarzelend. ‘Ik maak dit nu bewust mee, net als de trip en het wandelen. Het is… ik kan wakker schrikken op de bank of in… of in de kast, zelfs in een bus, metro of park, en dan met de beste wil van de wereld niet achterhalen wat ik ervoor heb gedaan. Soms zijn dat enkele uren, maar zo nu en dan kan ik ook de vorige dag en zelfs hele dagen kwijt zijn. Het is dan niet dat ik het vergeten ben en het me later wel te binnen schiet. Het is alsof ik toen niet bestond.’

‘Alsof je slaapwandelt en nadien geen notie hebt van waar je bent geweest en wat je hebt gedaan?’

‘Geen idee. Ik weet niet hoe het is om te slaapwandelen.’

‘Lijkt me vreselijk.’

Ik knik.

‘En dat andere?’

‘Daar praat ik liever niet over. Ik weet eigenlijk niet waarom ik je dat heb verteld. Of misschien wel, maar daar wil ik het bij laten. Het benadrukt zo dat ik niet helemaal lekker ben in mijn bovenkamer.’

‘Dat ben je wel. Als ik tijdens mijn werk iets heb geleerd, dan is het wel dat trauma’s de gekste dingen met mensen kunnen doen.’

‘Dat zei ik net: ik ben niet helemaal lekker in de bovenkamer.’

‘Zo bedoelde ik dat niet, Lily.’

‘Dat weet ik,’ knipoog ik. ‘Zullen we het hierbij laten?’

‘Het spijt me dat ik erover begon.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen omdat je probeert te helpen. Alleen is niet iedereen te helpen. Niet alles kan worden gerepareerd. En niet iedereen wil gerepareerd worden.’

‘Hoe bedoel je dat laatste?’

‘Geen idee. Zullen we het over iets anders hebben?’

Beiden komen we wat stroef op gang, maar uiteindelijk kletsen we weer een uur vol. Omdat het laat is, vraag ik om een telefoonnummer van een taxibedrijf. Callan heeft andere plannen.

‘Je hebt gedronken. Bovendien moet je morgenochtend vroeg op en heen en weer naar Primrose is zeker een uur rijden.’

Een klein halfuur later nemen we bij de voordeur afscheid. Na een heel korte weifeling omhels ik Callan en bedank hem in zijn oor op fluistertoon voor de heerlijke dag. Daarna snel ik naar de taxi. Ik zwaai nog eenmaal naar hem en kijk dan voor me.

Vijfendertig minuten later stap ik voor mijn appartementengebouw uit. Ik haast me naar binnen en de trap op. Nog voordat ik bij de eerste verdieping ben aangekomen, komen de tranen. Tussen de tweede en derde stromen ze langs mijn wangen de hals in. Ik barst pas echt goed in huilen uit als ik in de zitkamer mijn schoudertas op de vloer smijt, ernaast in elkaar zak als een lappenpop en me volledig overgeef aan de emoties.

‘In een ander leven zou ik geen tel aarzelen, Callan. In een ander leven zou ik ja zeggen tegen een leven met jou en zou ik samen met jou oud willen worden. Maar er is geen ander leven dan deze hel.’

Ik moet zingen. Nu. Voordat ik ga gillen en niet meer kan stoppen.

HOOFDSTUK

42

HEDEN

Barking, Londen

De sukkel doet haar stinkende best, zie ik aan haar ingespannen gezicht en klam glanzend voorhoofd. En eerlijk is eerlijk; ik heb weleens slechtere voetmassages gekregen. Deze belandt zeker in de top 10. Misschien zelfs in de top 5.

Langs de iets openstaande gordijnen zie ik dat de lucht boven het motel in Barking, Oost-Londen, vlak naast de A1020 en zo’n tweeënhalf kilometer ten noorden van de Theems, een stuk donkerder is geworden sinds we hier een klein halfuur geleden aankwamen. Niet lang meer en dan zal het gaan regenen. Net als ik dat denk, raken de eerste druppels het raam. Ik heb zo de schurft aan regen. Waaraan eigenlijk niet?

‘Waar zit je met je gedachten, Nevada?’

Langs mijn voeten kijk ik naar DS Hodgson, die met haar knieën op de vloer bij het voeteneind van het niet al te grote bed zit. ‘Hoezo?’

‘Je keek heel serieus, maar glimlachte ook ineens.’

‘Ben je nu aan het werk, DS Hodgson?’

‘Nee, Nevada,’ reageert de sukkel lacherig.

‘Vanwaar het speurwerk dan?’

‘Het spijt me als dat zo overkwam. Het was interesse.’

Ik sluit mijn ogen. ‘Misschien was het je nog niet opgevallen, maar ik heb nog een voet.’

‘Het spijt me.’ Ze kust mijn voet en begint de andere te masseren.

‘Een hoop spijt vandaag.’

‘Ik zal beter mijn best doen, Nevada.’

‘Dat bedoel ik.’

‘Als ik alles weer goed doe, mag ik je dan weer schat noemen?’

‘Dat zien we dan wel.’

Een poosje is het stil in de kamer, die bescheiden, maar ruim genoeg is voor afspraakjes zoals wij die hebben. ‘Om antwoord te geven op je vraag, DS Hodgson: ik bedacht me dat dit hier wel uit te houden is. En dat we dit misschien vaker moeten doen.’

‘Dat zou ik heel fijn vinden.’

‘Lukt dat met thuis?’

‘Overwerk.’

‘Ik geef de voorkeur aan hele zinnen.’

‘Excuses, Nevada. Ik zeg thuis dat ik moet overwerken.’

‘Ben je altijd zo’n onbetrouwbare slet geweest?’

Ze slaat haar ogen neer en grinnikt. ‘Nee, Nevada. Dat komt door jou.’

‘Zeg je nou dat het mijn schuld is dat jij een slet bent?’

‘Excuses. Ik druk me verkeerd uit. Ik bedoel dat jij dat in mij bovenhaalt. Ik wil je zo graag ontmoeten dat ik niet anders kan dan liegen. En je laat me dingen doen en doet dingen bij mij die ik nog nooit had gedaan. Je laat me woorden gebruiken die ik nooit zei. Ik zei nooit kut en tieten, om maar wat te noemen. En nog nooit heeft iemand me een slet genoemd. In ieder geval niet zonder dat die persoon daar spijt van kreeg.’

Ik glimlach. ‘Misschien maak ik iets in je los, DS Hodgson, maar wat niet al aanwezig was, kan ook niet worden bovengehaald. Jij hebt besloten om toe te geven aan je diepste verlangens en om jezelf aan mij over te geven. Zonder die overgave heb ik geen macht over jou, zou ik je niet kunnen vernederen, vastbinden, een slet kunnen noemen en niet kunnen gebruiken voor mijn plezier en genot. Zonder jouw overgave zou wat wij hier doen niets anders zijn dan misbruik.’

Ze knikt en slaat haar vochtig glinsterende ogen neer.

‘Je gaat toch niet janken, DS Hodgson?’

De sukkel schudt haar hoofd en strijkt haar achter een oor. ‘Ik ben alleen zo blij dat ik jou heb ontmoet, Nevada. Je bent hier zo veel verder mee en elke keer leer ik weer iets van je. En daar dank ik je voor. Mag ik vragen of het bij jou ook zo is gegaan; heb je op een dag ook besloten om toe te geven aan je diepste verlangens? Ik kan er trouwens nog steeds niet over uit dat we elkaar in de kapsalon tegenkwamen. Ik kneep ‘m wel even flink toen je van achteren kwam aangelopen, maar gelukkig…’

‘Je bent nu in de wereld van Nevada,’ val ik haar in de rede. ‘De gebeurtenissen waarover je zonet sprak, bestaan alleen in een andere wereld. Een wereld waarin Nevada niet bestaat en wij op geen enkele wijze omgang met elkaar hebben. Wanneer wij samen zijn, zoals nu, praten wij dus niet over die andere wereld, DS Hodgson.’

‘Natuurlijk, het spijt me.’

‘Genoeg gezever. Laat het bad maar vollopen.’

‘Gaan we in bad?’

‘We?’

Over de inzet van de sukkel kan ik opnieuw geen klachten hebben. Terwijl ik languit in het heerlijk warme badwater lig en zij op haar knieën ernaast of met haar blote reet op de rand zit, wast en streelt ze me alsof haar leven ervan afhangt. En daar is nog geen sprake van. Maar wat niet is, kan natuurlijk nog komen. Ieder moment zelfs.

‘Wat wil je zeggen, DS Hodgson?’

Ze kijkt me verwonderd aan en schiet in de lach. ‘Heb je het nog gezien van die lugubere viervoudige moord in Wales?’

Nu kijk ik haar zogenaamd verwonderd aan.

‘Excuses, niet het juiste moment?’

‘Je denkt dat ik ontspan als je over lugubere moorden vertelt?’

‘Het spijt me, Nevada.’

‘Vanaf nu wil ik je een kwartier niet horen en alleen je handen voelen. Begrepen? Je houdt zelf de tijd in de gaten.’

Ze knikt. ‘Begrepen, Nevada.’

Ik sluit mijn ogen en laat mijn gedachten de vrije loop. Zoals vaak in soortgelijke situaties of tijdens rustmomenten duurt het niet lang totdat smoelwerken en lijven in mijn hoofd voorbijkomen. De meeste sukkels zijn dood, andere slechts minuten en zelfs seconden verwijderd van het einde. De een komt hevig bloedend en stuiptrekkend aan zijn eind en anderen zo goed als ongeschonden en kalm, alsof ze in slaap vallen. Al gebeurt dat laatste niet vaak. Ik hoor doodsangsten in stemmen, met pijn gevuld gekerm, zinloos gesmeek en gegil, worstelingen tegen de verstikkingsdood, mijn mes dat door huid, vlees en organen snijdt. Ik ruik bloed, pis en schijt. Ik zie en ruik de dood, voel het eindigen van een mensenleven. Ik ervaar het plezier, de genoegdoening en de ontspanning van die heerlijke ogenblikken. En het onverzadigbare verlangen naar meer.

‘Het kwartier is voorbij, Nevada.’

‘Doe er nog wat heet water bij en kom er dan maar in.’

Wanneer het water weer heerlijk warm is, stapt ze er blij als een kind in. De sukkel gaat tussen mijn voeten zitten. De aanblik van hoe ik languit in de kuip lig en zij opgepropt tegen de kraan aan, doet niet alleen mij glimlachen. Zonder dat ik dat hoef te zeggen, begint ze mijn benen te strelen. Net als tijdens het masseren van mijn voeten, schiet haar blik regelmatig naar mijn kut.

‘Goed, vertel maar over de moorden in Wales.’

‘Een echtpaar had in de omgeving van Llanddulas via Airbnb een vrijstaand huis voor een week gehuurd. Toen de schoonmaakster na die week kwam, kreeg die de schrik van haar leven: aan de eettafel zaten het echtpaar en twee mannen op stoelen vastgebonden. Alle vier dood.’

‘Ze zaten dood aan tafel?’ reageer ik gespeeld verrast.

DS Hodgson knikt. ‘Hou je vast. Het is flink luguber. Nadat de hoofden en armen met een kettingzaag waren afgezaagd, heeft de moordenaar ze onderling verwisseld.’

‘Ik hoop niet dat je bedoelt wat ik denk…’

‘Hij heeft elk hoofd op een ander lichaam gezet. Dat heeft hij ook met de armen gedaan, zodat de vier slachtoffers allemaal een hoofd en armen hadden die niet van hen waren.’

‘Dat meen je niet?’ kreun ik met een gezicht gevuld met walging. ‘Hoe konden die hoofden en armen blijven zitten?’

‘Dat heeft de moordenaar wel vernuftig gedaan met plakband, touw en met behulp van kleding. Daar is die wel even zoet mee geweest. Het wordt nog gekker: de onderarmen van allen steunden op tafel en in hun handen staken speelkaarten, alsof ze een potje kaart met elkaar speelden. En de kaarten waren niet willekeurig tussen de vingers gestopt. Het was alsof ze echt een kaartspel speelden, compleet met muntgeld voor de inzet.’

‘Hoe gestoord moet je zijn om zoiets te doen?’ fluister ik en gier het vanbinnen uit. Leuk dat ze beroepsmatig erkent dat het vernuftig is wat ik met de hoofden en armen heb gedaan. Het vermoorden van sukkels is een eenzame bezigheid, wat helemaal niet erg is, maar zo nu en dan waardering voor mijn genialiteit en creativiteit is toch fijn. Zeker van een professional. Dat doet me best wat. ‘Ik hoop dat alle vier dood waren toen hun hoofden…’

DS Hodgson trekt een gezicht.

‘Nee… ze leefden nog?’

‘De patholoog-anatoom heeft verklaard dat alle vier nog in leven waren toen de moordenaar eerst hun armen en daarna hun hoofden afzaagde.’

‘Wat afschuwelijk… werkelijk, ik heb er geen woorden voor. De pijn… moeten toekijken hoe een kettingzaag je armen… Echt afschuwelijk.’

‘Het was zo’n bloederige plaats delict dat zelfs enkele van de zeer ervaren rechercheurs onpasselijk werden. Het bloed zat werkelijk overal.’

‘En geen spoor van de moordenaar zelf, neem ik aan?’

‘Niets inderdaad, maar hij heeft wel een fout gemaakt.’

‘Wat dan?’

‘De regenlaarzen die hij tijdens het zagen droeg zijn verdwenen, maar ze hebben wel vastgesteld dat hij maat 45 heeft.’

‘Hoe weten ze dat dan?’

‘Afdrukken opmeten. Als vier volwassen personen elk zowat vijf liter bloed verliezen dan komt het bij wijze van spreken bijna tot de enkels.’

‘Pff. En nu is elke kerel met maat 45 in…’

‘Llanddulas,’ is de sukkel me behulpzaam.

‘Elke kerel in Llanddulas met maat 45 kan dus de moordenaar zijn?’

‘Als hij daar woont. De moordenaar is overigens buitengewoon koelbloedig en zelfverzekerd. Mijn collega’s in Wales noemen hem onuitstaanbaar arrogant. Nadat hij de vier op beestachtige wijze had vermoord, heeft hij doodleuk gedoucht en vermoedelijk zelfs nog sandwiches gesmeerd en thee gedronken.’

‘Onvoorstelbaar. Ook dat je na zoiets nog trek hebt,’ zucht ik. De herinnering aan de sandwiches doet me zowat glimlachen. Vooral die met de salami was heerlijk. Grappig om onuitstaanbaar arrogant te worden genoemd. Klopt overigens wel. ‘Hoe weet jij dit eigenlijk allemaal als rechercheur van de MET?’

‘Wales heeft contact met ons opgenomen. Net als wij denken ze dat de moordenaar van de vier dezelfde is als die in Groot-Londen slachtoffers heeft gemaakt.’

‘Ik zou bijna gelukkig zeggen. De kust is hier dus weer veilig?’

‘Veilig is het nooit, Nevada, want op elke straathoek kan een gek staan. Er zijn echter geen moorden meer gepleegd die wij toeschrijven aan een uitermate gevaarlijke en gewelddadige seriemoordenaar. Daardoor geloven wij ook dat de persoon die hier heel wat keren heeft toegeslagen zijn jachtgebied naar Wales heeft verplaatst.’

HOOFDSTUK

43

10 JAAR GELEDEN

Llanfairfechan, Wales

‘Een lekker koud biertje voor meester Balyney,’ glimlach ik en ga op bed in kleermakerszit naast de sukkel zitten. Met een stem die door ademnood zo goed als onverstaanbaar is, bedankt hij me en klokt het flesje voor een derde leeg. Ik zet het op het nachtkastje weg, steek een peuk op en reik die hem aan. ‘En een sigaret voor meester Balyney.’

Zijn grijs behaarde borst gaat nog steeds op en neer als de Ierse Zee op een stormachtige dag. Het duurt even alvorens hij een hijs neemt. Die kost hem bijna het leven. Hij schiet rechtop en hoest zowat zijn longen eruit. Grappig. Tenminste, zolang hij het niet in zijn hoofd haalt om echt het loodje te leggen. Ik klop stevig op zijn rug. Dat lijkt te helpen. Of misschien leiden mijn schuddende tieten hem zo veel af dat hij ineens vergeten is dat hij bijna stikt. Doet er niet toe, het hoesten stopt in elk geval vrij abrupt.

‘Gaat het weer?’

De sukkel schiet in de lach. ‘Op een dag kost je me nog het leven.’

Terwijl ik met hem meelach, vraag ik me geamuseerd af of hij misschien helderziend is. Ik dwaal met een hand over zijn bezwete lijf. ‘Straks nog een keer, meester Balyney?’

Hij krijgt gelijk weer een hoestaanval. ‘We kijken wel. En wanneer stop je met het ge-meester Balyney? Het is Edward.’

‘Ik vind meester Balyney juist zo spannend klinken,’ knipoog ik.

Hij glimlacht, neemt een trekje en aansluitend een slok. Zijn blik laat mijn lijf geen tel los. ‘Ik heb het al honderd keer gezegd, maar wat een onvoorstelbaar lichaam heb je toch voor een vijftienjarige.’

‘U mag het best nog honderd keer zeggen hoor,’ glunder ik.

‘Dat vind je lekker, hè, net als bekeken worden?’

‘Heel erg geil, meester Balyney.’

‘Wat een hitsige sloerie ben je toch.’

‘Dank u.’

We lachen. De sukkel rookt de sigaret op en zegt dat hij de proefwerken gaat nakijken. Wanneer hij met zijn platte reet op een stoel aan de eettafel zit, zet ik nog een flesje voor hem neer en smak een zoen op zijn voorhoofd.

‘Hoe lang kan je nog blijven?’

‘Nog een uur, meester Balyney.’

‘Dan gaan we ervoor nog een keer naar de slaapkamer.’

Ik smak nu een zoen op zijn prutlippen. ‘U kunt ook aan tafel blijven. Dan kom ik op u zitten, zoals van de week.’

Met een grijns alsof hij door een hartaanval vergaat van de pijn, laat de sukkel weten dat hij mijn voorstel ziet zitten. Op mijn beurt laat ik weten dat ik in de tuin ga zonnen.

‘Als je een auto hoort, direct naar binnen komen.’

‘Zal ik doen, meester.’ Ik loop naar buiten en ga languit op het gras liggen. Vanzelfsprekend met de voeten van elkaar en richting de deur, zodat hij vanaf de eettafel perfect zicht heeft op mijn kut. De zon op mijn naakte lijf voelt heerlijk. Ik zucht tevreden.

Na een kwartier of zo krabbel ik op en loop naar binnen. De sukkel kijkt me vragend aan. ‘Even een plasje doen, meester Balyney.’ Nadat ik zijn lippen heb gezoend, loop ik de gang naar de slaapkamers in en doe de toiletdeur open, het licht aan en de deur weer dicht. Dan sluip ik op mijn tenen naar de slaapkamer. Ik heb de dik leren riem in een ommezien uit zijn broek. Nadat ik het uiteinde door de zware gesp heb gehaald en een soort lasso van de riem heb gemaakt, loop ik onhoorbaar terug.

De laatste meters zijn het meest riskant. Hij hoeft alleen maar over een schouder richting de gang te kijken en ik heb er een flinke kluif aan om uit te leggen waarom ik hem van achteren met een riem besluip. Voor de zekerheid heb ik een kutsmoes klaarstaan. Maar zoals het woord al zegt, is die kut. Zwaar kut zelfs.

Een meter achter hem blijf ik stilstaan. Om te voorkomen dat ik zijn hoofd niet in één keer ‘vang’ maak ik de lus in de riem voor de zekerheid nog iets groter. Ik moet mijn best doen om niet te gaan lachen. Nadat ik tot drie heb geteld, gooi ik de lus over zijn hoofd heen. Zodra die zijn schouders raakt, trek ik de riem met een keiharde ruk muurvast om zijn hals. Meester Balyney kermt en grijpt er met beide handen naar. Met een tweede harde ruk trek ik hem met stoel en al achterover op zijn rug.

Nadat ik hem languit op zijn buik heb weten te manoeuvreren, stap ik, zonder de druk om zijn hals te verslappen, op zijn rug en plaats een voet op zijn achterhoofd. Door zijn paniekerige en vooral zinloze pogingen om onder mij vandaan te komen, lijkt het alsof ik op een surfplank sta en metershoge golven bedwing. Niet dat ik ooit heb gesurft, maar ik kan me voorstellen dat de ervaring niet veel verschilt van wat ik nu meemaak. Het enige dat mist, is een heerlijke, zoutige wind. En zon.

Ik schater het uit en trek met beide handen zo hard als ik kan de riem naar me toe. Het is alsof ik een paal uit de grond probeer te trekken die ondanks mijn inspanningen geen millimeter meegeeft. Zijn pogingen om aan me te ontsnappen worden weliswaar minder en krachtelozer, maar stoppen doen ze niet. Het lijkt een eeuwigheid te duren alvorens ze dat wel doen. En vreemd genoeg gaat hij van het ene op het andere moment het hoekje om.

Een indringende pislucht doet me verwonderd omkijken. Een plasje zeik groeit gestaag tussen zijn benen. Volgens mij zit er ook wat van zijn ‘pap’ bij, zoals de oude geilneef die zooi van hem altijd trots noemt. Net als ik weer voor me wil kijken, loopt zijn endeldarm leeg alsof een tube tandpasta in één keer wordt uitgeknepen. Een flinke tube. De scherpe lucht, alsof ik op miraculeuze wijze op de bodem van een gierput ben beland, doet me kokhalzen, maar ook schateren. Handige combinatie.

Ik laat de riem uit mijn handen vallen, stap van de sukkel af en ren de tuin in om mijn neus en longen met frisse lucht te vullen. Nog geen vijf tellen later hoor ik iets achter me en zie dat de sukkel beweegt. Apart. Ik ren schaterlachend naar binnen en spring met een kreetje op zijn rug. Hij daarentegen slaakt een geluid alsof een stoomwals over hem heen rijdt. Aanstellen is ook een kunst, zeg. Zo zwaar ben ik niet. Ik grijp de riem vast, zet een voet op zijn achterhoofd en begin weer te trekken.

Ditmaal stopt het tegenstribbelen sneller en ligt de geilneef weer plotsklaps roerloos. Er komt niets meer uit zijn leuter en poepgat. Ik vier de riem ogenblikkelijk, benieuwd of hij daardoor weer bijkomt, trotseer de megakaklucht en ga in kleermakerszit vlak voor hem op de vloer zitten.

Een poosje gebeurt er niks. Dan begint hij te murmelen en heel zacht te kreunen. Ik doe niets en wacht geduldig af. Opeens tilt hij zijn hoofd iets van de vloer op. Zijn blik vindt die van mij. Even vermoed ik dat hij weinig meekrijgt van de omgeving en van mij, totdat verbazing en ontzetting zijn ogen vullen.

‘En daar bent u weer, meester Balyney. Welkom terug!’

‘Wat… waarom…’ begint hij met een schor en krakerig piepstemmetje. Een vervolg blijft echter uit. Hij laat zijn hoofd terug op de vloer zakken. Eigenlijk is het meer vallen. Aan het haar til ik zijn hoofd weer omhoog.

‘U maakt er wel een heus feestje van. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Fijn hoor.’

Hij mompelt iets. Ik heb geen idee wat en de sukkel reageert niet op mijn woorden. Knap onbeschoft. Daarom laat ik zijn haar los, waardoor zijn gezicht met een klap terug op de vloer valt. ‘Oké, ronde drie.’

Nadat ik de riem heb opgepakt en op zijn rug en achterhoofd ben gaan staan, begin ik weer te trekken. En dat doe ik door het kracht zetten, luid steunend. Af en toe ontsnapt een schaterlach aan mijn lippen, ook door de vreemde geluiden die zijn mond en poepgat voortbrengen. De lucht om ons heen wordt er niet beter op. Ik ben er dan ook niet rouwig om dat hij na een laatste knetter uit zijn endeldarm opeens niets meer doet. Nadat ik zijn hartslag heb gecontroleerd, zit ik in een ommezien met mijn blote reet op het gras, happend naar frisse lucht. Ik masseer mijn bovenarmen en schouders een poosje.

Er gaan minuten voorbij zonder dat binnen enige beweging of gemurmel klinkt. Prima. Ik heb geen haast. De sukkels thuis zijn er zoals vaak niet. Ik besluit dat de vierde ronde met meester Balyney meteen de laatste wordt. Hoewel het een leuk leermoment was, heb ik het alweer gezien met de riem. Bovendien voel ik mijn spieren meer dan me lief is.

Rest me alleen nog wat ik daarna met hem ga doen. Ik kan hem in zijn eigen pis, kak en leraren-pap laten liggen, als geurige verrassing voor de eerste de beste die bij hem aanbelt. Wat best een tijdje kan duren, op deze eerste dag van de zomervakantie, aangezien hij geen nauw contact heeft met familie, collega’s en ook geen sociaal leven heeft. Aan de andere kant is het ook leuk om bij de politie in Llanfairfechan wat hersencellen te activeren door meester Balyney spoorloos te laten verdwijnen. Als ik hier agent zou zijn, zou dat een zeer welkome afwisseling zijn op het beboeten van snelheidsduivels die de maximumsnelheid met drie kilometer hebben overschreden en de speurtochten naar personen die hun vuilniszakken een dag te vroeg aan de straatkant hebben neergepleurd.

Ik zou de geilneef kunnen laten verdwijnen door hem op een deken het bos in te slepen en daar te begraven. Wat ook inhoudt dat ik de tyfuszooi hier op de vloer moet opruimen. Lekker klusje, maar niet heus. Alleen de gedachte al doet me kokhalzen. Voordeel van dat scenario is wel dat het heel lang kan duren voordat ze zijn rottende lijf vinden, als ze dat sowieso ooit doen, en er dus geen opschudding ontstaat als bijvoorbeeld de postbode over drie dagen of over een week hier naar binnen gluurt.

Geen opschudding over de dood van iemand die niemand zal missen, betekent geen afleiding van mijn bijlessen bij juf Ferguson, mijn lerares geschiedenis, die na het weekend beginnen. Niet dat ik veel werk aan haar zal hebben. Het kleine dikkerdje, gescheiden en sindsdien alleenwonend, met een stel tieten die zeker tweemaal de omvang hebben van die van mij én een reet waar de mijne misschien wel driemaal in past, kwam zelf met het voorstel om bij haar thuis bijles te krijgen. Dit gaat echt een fantastische zomer worden.

HOOFDSTUK

44

HEDEN

Chelsea, Londen

Pas als de desserts op tafel worden gezet, iets Siciliaans bestaand uit een opgerold koekje en een zachte kaasvulling, wat overigens zo lekker is dat ik mijn vingers er bijna bij opeet, begin ik me eindelijk wat meer op mijn gemak te voelen. Dat zou tijd worden ook. Al is dat niet verwonderlijk. Ik heb nog nooit met zoveel mensen aan een eettafel gezeten. En hoewel het eigenlijk heel gezellig is en ze stuk voor stuk even aardig zijn, hoop ik eerlijk gezegd dat dit gelijk de laatste keer is.

De aanleiding is een samenloop van omstandigheden. Nadat Callan en ik wat hadden gedronken in zijn favoriete pub, op de hoek van King’s Road met Old Church Street, in hartje Chelsea, liepen we buiten zijn ouders tegen het lijf. Het was de eerste keer dat ik zijn vader ontmoette. Al na drie zinnen drong hij erop aan dat ik hem met Mancuso aansprak. Hooguit vijf minuten later kwam de uitnodiging om wat bij hen te komen drinken. Niet een keer, maar meteen. Nee zeggen was geen optie, behalve als ik buitengewoon ongeïnteresseerd en bot uit de hoek wilde komen. En dat wilde ik niet. Voor Callan.

We waren nog geen kwartier in hun woning, die ik niet anders zou kunnen omschrijven als een paleis, toen hun oudste dochter Gwen met haar man voor de deur stonden. Toeval, net als onze ontmoeting met zijn ouders buiten de pub. Dat was hoogstwaarschijnlijk niet het geval met zijn twee andere zussen. Die belden hooguit twintig minuten na elkaar met ieder hun vriend aan. Ik denk dat iemand stiekem heel druk is geweest met het versturen van berichtjes.

Er werd wijn en drank ingeschonken. Ik nam mijn zoveelste kop thee. Niet dat ik tijd had om te drinken. Ik werd van alle kanten met vragen gebombardeerd. Geen enkele vraag ging echter over mijn jeugd, Wales, ouders en familie. Ze waren dus allemaal zorgvuldig geïnstrueerd.

Iedereen moest blijven eten. Ik dus ook. De vrouwen gingen koken. Ik dus ook. Ik bood in elk geval aan om te helpen. Al na tien minuten worteltjes snijden nam Callan moeder mijn gezicht tussen haar handen en vroeg me eerst in het Siciliaans en vervolgens in het Engels hoe het mogelijk is dat ik nog niet verhongerd ben. Een vraag die ik mezelf al vele jaren stel. Ik kon bijna niet stoppen met lachen. Met een nieuwe kop thee werd ik op een barkruk gezet in de grootste keuken die ik ooit in mijn leven had gezien.

Callan moeder en zijn drie zussen bezig zien met pannen, snijplanken, ingrediënten en kruiden, ondertussen aan een stuk door kletsend, ook met mij, was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Vooral omdat die me diep raakte. Ik wist niet dat een moeder met haar dochters kon omgaan alsof het haar beste vriendinnen zijn. Het maakte me zowel verdrietig als jaloers.

‘Wil jij nog thee, Lily?’ wil Mancuso weten als het dessert op is.

Ik aarzel en wijs naar zijn glas. ‘Ik denk dat ik ook eens zoiets neem.’

‘Bourbon?’ vraagt hij verrast, terwijl zijn wenkbrauwen omhooggaan. Zijn wenkbrauwen zijn niet de enige die op en neer bewegen. Callan glimlacht en knipoogt naar me.

Ik glimlach terug en sla dan mijn ogen neer. Dat heb ik sinds ons uitstapje naar Kent vaker. Niet omdat Callan weet van de kast en andere dingen, maar doordat ik heb verteld over mijn gevoelens voor hem. Aan de ene kant heb ik daar spijt van als haren op mijn hoofd, maar eigenlijk ook niet. Wanneer ik hem in de ogen kijk, heb ik echter het idee dat hij die woorden weer hoort. Of misschien nog erger: dat hij die in mijn ogen ziet.

We gaan met onze glazen naar een andere zitkamer. Er staat een grote U-vormige zithoek. Aan een muur hangt een enorme televisie.

‘We gaan karaoke doen,’ zegt Gwen opgewekt terwijl ze de tv aanzet.

‘Kan je zingen, Lily?’ informeert haar moeder.

Ik haal mijn schouders lichtjes op en probeer niet paniekerig te kijken. ‘Ik ben meer van het luisteren.’ Callan kijkt me met ingehouden lach aan. Wanneer Edie vraagt of iemand nog iets wil drinken, weet ik niet hoe vlug ik mijn vinger omhoog moet steken voor een nieuwe bourbon, terwijl ik de alcohol van het eerste glas al door mijn aderen voel razen.

Fabrizia en Mancuso Schillaci beginnen. En dat doen ze met een oud Siciliaans liefdeslied, het eiland waar hun overgrootouders vandaan komen. Al na twee coupletten prikken de tranen in mijn ogen. Niet vanwege de tekst, want daar versta ik geen woord van, en ook niet vanwege de melodie, ook al is die meeslepend. Het emotioneert me hoe de twee naar elkaar kijken en elkaar aanraken tijdens het zingen. Het is alsof ze elkaar pas hebben leren kennen en smoorverliefd zijn. Hoe gelukkig moet je zijn als je niet alleen de liefde van je leven hebt gevonden, maar ook nog eens dat leven met hem of haar deelt?

De drie dochters en hun partners zingen niet alleen Fantasy van een band genaamd Earth, Wind & Fire, maar geven een heus optreden, compleet met uitbundige dans. Omdat ik evengoed kan dansen als ik een vliegtuig kan besturen, kijk ik mijn ogen uit en klap van plezier, en door de bourbon, enthousiast mee.

Callan doet een nummer van Shakin’ Stevens. Die ken ik wel. Het is niet om aan te horen en door zijn danspassen stik ik zowat van het lachen. Nog voordat hij klaar is met het optreden heb ik pijn in mijn buikspieren. Ik geloof niet dat ik dat ooit heb gekregen door het lachen. Ik weet het wel zeker. Hij ploft naast me op de bank en geeft me een schouderduwtje. Ik geef hem in een opwelling een zoen op zijn wang. Helaas is dat niemand in de kamer ontgaan, ook al kijken ze allemaal opeens erg geïnteresseerd naar de tv.

‘Wil jij ook een liedje zingen, Lily?’ informeert zijn vader.

Door de bourbon knik ik voordat ik er erg in heb. Wat een domme geit ben ik soms toch. Hoezo, soms? Ik sta op en pak de microfoon over. Doordat het niet wil lukken met de tablet waar de muzieknummers moeten worden gekozen, schiet Fabrizia me te hulp voordat Callan dat kan doen. Ik fluister in haar oor welk nummer ik wil zingen.

‘Jij durft, Lily.’

‘Misschien beter een ander nummer?’ reageer ik onzeker.

‘Welnee. Na Callan klinkt iedereen fantastisch.’

Ze zoekt het nummer op en laat zien waar ik op moet drukken wanneer ik wil beginnen. Ik kijk naar Callan en krab me in het haar. Wat bezielde me om in te stemmen om ook te zingen? Domme, domme, domme geit. Uit het niets druk ik op start. Anders sta ik hier over een half uur nog naar het schermpje te staren. De muziek begint en de tekst verschijnt op het scherm. Het nummer wordt met geklap en gejuich ontvangen.

Memories

Light the corners of my mind

Misty watercolor memories

Of the way we were

Scattered pictures

Of the smiles we left behind

Smiles we gave to one another

For the way we were

Hoewel het achter me ineens doodstil is, kijk ik niet om. Ik sluit me nog meer af en ga op in de muziek en vooral in de tekst.

Can it be that it was all so simple then

Or has time rewritten every line

If we had the chance to do it all again

Tell me - Would we? Could we?

Memories

May be beautiful and yet

What's too painful to remember

We simply to choose to forget

Na het vijfde en laatste couplet draai ik me voorzichtig om. Ook omdat het nog steeds stil is. Bijna iedereen kijkt me met open mond aan. Edie en Penelope niet, denk ik. Die houden hun hand ervoor. Callan glundert. Dan begint iedereen keihard te klappen en te juichen.

‘Ik ben meer van het luisteren?’ zegt Fabrizia nadien vol ongeloof. ‘Dit is werkelijk, werkelijk niet van deze wereld, Lily! De mooiste stem die ik in jaren heb gehoord!’

Ik bedank haar en de anderen en weet even niet waar ik moet kijken. Daarom haast ik me terug naar mijn glas voor een slok. Een flinke slok. Maar ik ben nog niet van ze af.

Na aanhoudend aandringen van iedereen zing ik nog een nummer: I Will Always Love You van Whitney Houston. Ditmaal kijk ik niet alleen strak naar het televisiescherm. Tijdens het tweede en derde couplet, terwijl tranen mijn ogen vullen, kijk ik amper weg van Callan. En hij niet van mij.

Bittersweet memories

That is all I'm taking with me

So goodbye, please don't cry

We both know I'm not what you, you need

And I will always love you

I will always love you

I hope life treats you kind

And I hope you have all you've dreamed of

And I wish you joy and happiness

But above all this, I wish you love

HOOFDSTUK

45

HEDEN

Mill Hill East, Groot-Londen

Nog even en dan schiet ik wortel op deze megakutparkeerplaats enkele tientallen meters van de bushalte Mill Hill East en de gelijknamige undergroundhalte, hemelsbreed nog geen tien kilometer ten noordwesten van Camden Town. Een Underground die hier overigens boven de ‘ground’ rijdt. Apart. Het zal wel aan mij liggen. Niet dus. Stelletje simpele sukkels.

Forens nummer negentien die de parkeerplaats komt opgelopen, staart me aan alsof ik in het donker oplicht als een veiligheidshesje, stapt in een degelijke middenklasser met plek voor moeder de vrouw én zeker drie snotapen en rijdt vervolgens, net als veel van zijn voorgangers, stapvoets weg, alsof hij ook overweegt om te informeren wat een naaibeurt op de achterbank kost. Een smoes is zo bedacht: sorry dat ik later thuis ben, lieve schat. De snert Underground die hier boven de grond rijdt, had weer eens vertraging.

Ik snuif geamuseerd en besluit om nog tien minuten te wachten en dan actief te gaan doen waar iedereen me toch al van verdenkt. Twintig pond om in een mum van tijd de autoruiten te doen beslaan, zou me in een ommezien van deze parkeerplaats moeten helpen. Mocht het voor die tijd gaan regenen, dan bied ik me bij de eerste de beste sukkel voor de helft aan.

Een auto die de parkeerplaats komt opgereden en rechtstreeks een vak inrijdt, blijkt door een vrouw te worden bestuurd. Over het stuur heen gluurt ze naar me totdat een man bij haar instapt en ze synchroon naar me gluren. Dat hebben ze vaker gedaan. Voordat ik mijn lange jas demonstratief laat openvallen, schuif ik met de handen in de zakken mijn jurk iets omhoog, zodat een groot deel van de jarretelbandjes die de zwarte naadkousen omhooghouden zichtbaar is. De auto wordt gestart en scheurt het vak uit. De kuttekop kijkt niet meer. De rukker naast haar zit bijna met zijn neus tegen het raam gedrukt, als een snotaap die kwijlend in de etalage van een speelgoedwinkel koekeloert naar iets wat hij dolgraag wil hebben. Ik schater het uit.

Een minuut of wat later rijdt weer een auto de parkeerplaats op. Geen idee wat voor merk het is, maar hij is zwart; de kleur waar ik naar moest uitkijken. Hij rijdt stapvoets aan lege parkeervakken voorbij, maakt een draai en komt naar mij toegereden om zo’n drie meter van mij vandaan tot stilstand te komen. Het raam aan de passagierszijde zakt omlaag.

‘Nevada?’

Ik knik. ‘Dan moet jij Hugh zijn.’

‘Klopt helemaal.’

Hij stapt uit en loopt om de auto heen. Het sukkeltje is hooguit 1 meter 60 en het zou mij echt verbazen als hij inderdaad 50 kilo weegt, zoals in zijn profiel staat. We schudden de handen. De verbazing op zijn gezicht is geen verrassing, maar wel amusant. Zijn blik schiet naar mijn decolleté, dan naar de kousen en jarretelbandjes die nog steeds voor een flink stuk onder de jurk vandaan komen. De kniehoge laarzen met stiletto’s vindt hij ook erg spannend, hoor ik aan zijn ademhaling. ‘Ongelooflijk, je bent exact zoals in jouw profiel staat,’ verklaart hij met een stem alsof hij intussen zijn onderbroek bevuilt met kabouterzaad.

‘En jij bent ook zoals ik me je had voorgesteld, Hugh.’

‘Gelukkig,’ reageert de ukkepuk en opent het portier voor me.

Nadat hij weer achter het stuur heeft plaatsgenomen, ga ik achteloos wat verzitten, zodat hij nog meer van mijn dijen kan zien. Dat vindt hij niet vervelend, hoor ik opnieuw aan zijn gejaagde ademhaling.

We vertrekken. De ukkepuk is geen kletskous. Ik wel, om hem het idee te geven dat ik bloednerveus ben. Mijn eerste afspraakje via een datingapp op de wegwerptelefoon die ik vorige week heb gekocht, bevalt me nu al. Ik hoef niet uit te vissen wat iemands voorkeuren en zwakke plekken zijn, maar daar alleen op in te spelen. Hoewel ik het niet altijd zo zou willen doen, smaakt het wel naar meer.

Al na een paar minuten gaan we de weg af en rijden naar een hoge poort die vanzelf opengaat zodra we in de buurt komen. Over een oprijlaan door een sfeervol verlichte tuin die meer wegheeft van een park, rijden we naar een villa die groot genoeg is om er een bescheiden hotel in te vestigen. Onze blikken treffen elkaar. In zijn ogen zie ik dat hij verwacht dat ik iets zeg over de omgeving en de woning. En dat doe ik dan ook.

‘Wacht maar tot je het binnen ziet.’

Ukkepuk is een nog arrogantere kwal dan ik door de berichtjes al vermoedde. We komen tot stilstand. Ik stap uit en volg hem naar de woning. Nog voordat we daar zijn, verschijnt in de deuropening een vrouw van ook ongeveer veertig jaar. Om haar tengere lijf zit een nauwsluitende, zwarte jurk en doordat ze op pumps staat, lijkt ze veel langer dan ze is. Meer dan een paar centimeter zal ze echter niet met ukkepuk schelen. Ze heeft wel dezelfde hooghartige uitstraling. Dit gaat leuk worden.

We maken kennis en gaan de villa binnen. De blikken die de twee elkaar heimelijk toewerpen, ontgaan me uiteraard niet. Begrijpelijk dat ze overweldigd zijn door mijn verschijning. Dat zou ik ook zijn als iemand met mijn supergeile uiterlijk en ongeëvenaarde maten bij mij binnenkomt. Mijn jas wordt aangenomen en terwijl ukkepuk drinken inschenkt, bewonder ik hardop de woning, zoals dat van mij wordt verwacht. De zware balken onder het hoge puntdak zijn een uitkomst. De arrogante teef wijst naar een bank en komt vlak naast me zitten. Onze knieën schampen elkaar.

‘Blijf ademhalen, Nevada,’ glimlacht de teef.

‘Ik geloof niet dat ik ooit zo zenuwachtig ben geweest,’ beken ik met een stem die dat bevestigt. ‘En jij bent zo ontspannen, Marge.’

‘We doen dit al vijftien jaar. Dit is dus echt jouw allereerste afspraakje met een echtpaar?’

Ik knik wel vijf keer. Ukkepuk reikt zijn vrouw en mij een glas whisky aan. Daarna gaat hij aan de andere kant van mij zitten. Ook onze knieën schampen elkaar. De eerste ronde is begonnen. We klinken de glazen en ik neem zogenaamd ook een slokje. De teef schept wat op over vorige afspraakjes en legt een hand op mijn dij. Een paar tellen later verdwijnt die al onder mijn jurk. De ukkepuk heeft het op mijn tieten voorzien. Ik begin hoorbaar onrustig te ademen, zoals dat ook wordt verwacht. Mijn knieën worden van elkaar geduwd en mijn tieten uit de jurk gehaald.

Nog geen drie minuten later liggen mijn jurk en laarzen verderop in de kamer en ik wijdbeens tussen hen in. Terwijl ik in mijn hoofd mijn plannetje uitwerk, hijg, kreun en gil ik de hele tent bij elkaar. Ze weten niet hoe ze het hebben. Zo grappig.

We verhuizen naar een enorme slaapkamer. In het voorbijgaan mik ik de inhoud van mijn glas in de pot van een plant. Plafondspotjes springen aan. Hun kleren belanden op een bankje en wij op een groot bed. Ik laat me gewillig in standjes manoeuvreren en kreun opnieuw mijn keel schor.

Na iets van een half uur vraag ik waar het toilet is en stel voor om gelijk onze glazen bij te schenken. Ik loop aan het toilet voorbij en ga direct met mijn schoudertas en de glazen naar de bar. Daar maak ik in een ommezien twee leuke mixen. Jonglerend met drie glazen whisky keer ik terug in de slaapkamer. Omdat ik zelf uit de fles heb ingeschonken, neem ik ditmaal wel een slok. Ukkepuk en de arrogante teef drinken hun glazen met twee slokken leeg. Ze hebben geen idee hoeveel plezier ze me daarmee doen.

Tien minuten later, als ze weer met me bezig zijn, krijgen ze dat wel. De teef is de eerste wiens bewegingen plotsklaps bevriezen en me met grote ogen aanstaart. Voordat ze iets kan zeggen, schiet ukkepuk rechtop en donderstraalt vervolgens bewusteloos van bed.

‘Wat… heb je… je in ons… drinken gedaan?’

‘Maak je geen zorgen. Het is alleen iets waardoor we echt plezier kunnen gaan maken. Want tot nu toe was er echt geen kut aan.’

Ik wil niet klagen, maar het was best zwoegen. Eerst heb ik me werkelijk het apenzuur gezocht naar touw in dit teringgrote huis. Ik had het bijna opgegeven toen ik in een kast vele meters prachtig touw vond. Niet te dun, maar ook niet te dik en daardoor makkelijk te knopen. Dat was het makkelijke deel van het realiseren van mijn plannetje.

Op een dekbed heb ik ze een voor een naar de woonkamer gesleept, niet alleen omdat een dekbed makkelijker over een vloer glijdt dan een slap lijf, maar ook omdat ze voor mijn plannetje geen schuur- en brandplekken op bijvoorbeeld hun hielen, rug en reet mogen hebben.

Nadat ik twee werkelijk perfecte stroppen had geknoopt, gooide ik die over een dikke balk en deed ze bij ukkepuk en de teef om. Vervolgens bond ik een stuk touw aan zijn linkerpols. Die zou later aan haar rechterpols komen vast te zitten. Dat was voor het romantische element. Echt heel erg leuk bedacht, al zeg ik het zelf.

Ik zette twee krukken klaar en maakte de teef het eerst wakker. Dat lukte pas nadat ik haar een paar flinke petsen had verkocht. Het duurde even alvorens ze helemaal bij was. Nadat ik met haar gezicht haar telefoon had ontgrendeld en in de datingapp al hun berichtjes aan mij had verwijderd, trok ik haar aan het touw op haar voeten. Huilend en jammerend wist ze niet hoe vlug ze moest gaan staan. Daarna trok ik haar verder omhoog. Om te voorkomen dat het touw haar keel afkneep, deed ze opnieuw heel braaf wat ik wilde en stapte op de kruk die vlak voor haar klaarstond. Vervolgens knoopte ik het touw zo strak gespannen vast aan een verticale balk die de balken bij het plafond ondersteunt, dat ze op haar tenen moest gaan staan om niet alsnog te stikken. Aansluitend herhaalde ik de hele procedure bij ukkepuk. Hij snikte en jammerde misschien nog wel dramatischer dan zijn vrouw. Tot slot maakte ik het touw om zijn pols aan die van haar vast.

Inmiddels staan ze zo’n vijf minuten te balanceren op de krukken die af en toe vervaarlijk onder hen kraken en piepen. Met de arm die niet is vastgebonden, houden ze angstvallig het touw boven zich vast. Een soort van begrijpelijk, maar totaal onzinnig. Hoelang denken ze zich met één arm van verhanging te kunnen behoeden als het krukje weg is?

De arrogante teef jammert en smeekt bijna even lang als ze op de kruk staat. Ik sla er geen acht op. Languit liggend op de bank waar we eerder zaten, vanwaar ik een mooi uitzicht heb op de twee, nip ik wat van een glas whisky en ga intussen stapsgewijs alles af wat ik moet doen en schoonmaken voordat ik het pand verlaat. Het minst prettige is dat ik straks over het hek zal moeten klimmen om de tuin uit te komen. Ik heb geen idee of het automatische systeem van de poort bijhoudt wanneer die open- en dichtgaat. Aangezien de insteek van dit feestje de gezamenlijke zelfmoord van ukkepuk en zijn arrogante teef is, kan ik me niet permitteren dat iemand ontdekt dat de poort na hun tragische dood nog actief is geweest. Daarom wordt het dus klauteren. Dat kan nog brullen worden op stiletto’s en in een strakke jurk.

Hun ‘zelfmoord’ zal voor hun omgeving als de spreekwoordelijke donderslag bij heldere hemel komen. Dat schijnt overigens bij zelfdoding vier van de vijf keer het geval te zijn, heb ik ooit eens gelezen. Maar het is ook prima als de familie en politie bedenkingen hebben of het wel zelfmoord was. Sukkels met een huis als dit hebben altijd wel iets op hun kerfstok, waardoor er ongetwijfeld kandidaten zullen zijn die hen wilden ombrengen. In feite is ieder scenario oké, zolang er maar geen wijsneus is die meent dat dit het werk is van een seriemoordenaar.

‘Wat… wat wil je van ons?’ begint ukkepuk niet voor het eerst te jammeren. ‘We hebben… geld… veel contant geld… in huis… en sieraden…’

‘Serieus? Als ik lange tenen had, zou ik nu absoluut diep beledigd zijn,’ zucht ik. ‘Kom ik echt over als een ordinaire dief? Bij nader inzien ben ik eigenlijk toch wel beledigd.’

‘Nee… het spijt me… ik bedoelde…’

‘Ik dol je maar wat, ukkepuk. Niet vreemd hoor dat je denkt dat ik een dief ben. Maar ik kan jullie geruststellen. Met uitzondering van één keer lang geleden, wat meer overmacht was omdat het om heel veel geld ging, steel ik niet. Ik hoef jullie geld en sieraden dus niet. Ik wil wel iets anders van jullie. Raad maar wat. Ondanks dat ik een kutwijf ben, geef ik toch een hint: de stroppen om jullie halzen hebben daarmee te maken.’

HOOFDSTUK

46

HEDEN

Primrose Hill, Londen

‘Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Als ik mijn gezonde verstand gebruik, dan is de keuze eenvoudig. Laat ik ‘gezond’ trouwens maar achterwege laten. Jawel… nee, dat weet ik wel. Ik haal mezelf niet omlaag. Ik ben alleen realistisch en kan daarom niet over mezelf zeggen dat ik een gezond verstand heb. Jij wel dan?’ Ik zucht en woel door mijn haar, waardoor de paraplu bijna uit mijn andere hand valt. Geen idee hoe ik dat voor elkaar kreeg.

‘Als ik dus mijn verstand gebruik, dan is er eigenlijk geen keuze. Maar ik denk niet alleen met mijn verstand. Nu niet. Ik denk ongewild ook met mijn gevoel. Met het hart, zeggen anderen. Maar ik heb geen hart. In elk geval niet zoals anderen dat bedoelen. Misschien. Ik weet het niet. Ik heb de laatste tijd alsmaar meer moeite om me bepaalde dingen te herinneren. Van toen. Niet de dingen die ze deden, maar wat het met me deed, waardoor… waardoor ik ben geworden wie ik nu ben. En dan het gevoel dat ik heb voor…’

Als ik in mijn ooghoeken beweging zie, val ik stil. Net te laat, denk ik. Volgens mij heeft ze me wel horen praten, al deed ik dat zachtjes. Ondanks dat ik niet naar de vrouw kijk, zie ik wel dat ze over een schouder in mijn richting gluurt terwijl ze met een hond van me vandaan loopt. Niet zo vreemd. Ik wacht totdat ze te ver is om me nog te horen.

‘Wat zei ik? O ja: het gevoel, het denken met mijn hart, is constant aanwezig. Ook als ik dat niet wil. Ook als ik ertegen vecht en die gedachten uit mijn hoofd probeer te jagen. Het is werkelijk om gek van te worden.’

Om te voorkomen dat iemand me verrast en weer hoort praten, laat ik mijn blik even door de omgeving gaan. Ik schiet in de lach en ondanks dat niemand in de buurt is, druk ik vlug een hand op mijn mond. ‘Om nog gekker van te worden, moet ik natuurlijk zeggen. Met andere woorden: ik kan niet langer doen alsof dit vanzelf overwaait. Ik kan niet langer mezelf in de maling nemen, doen alsof dit een situatie is die ik vele malen heb meegemaakt. Of dat het een optie is om alles op zijn beloop te laten.’

Wanneer het ineens harder begint te regenen en meer druppels in mijn gezicht waaien, houd ik de paraplu schuin voor me. Het harde getik boven me laat hooguit twee, drie seconden lang beelden door mijn hoofd flitsen, maar dat is lang genoeg om even niet meer te weten wat ik wilde zeggen.

‘Ik ben blij dat er niets is gebeurd. Daar ben ik dankbaar voor. Dat weet ik wel, maar ik wil het toch gezegd hebben. Ik weet hoe het werkt, ook al ben ik niet… Je begrijpt wat ik bedoel?’

Een stel, ook met een hond die weinig zin heeft in de eerste wandeling van deze regenachtige dag, komt in mijn richting gelopen. De politieauto die achter hen ineens op het wandelpad verschijnt, doet me besluiten om te vertrekken. Ik krab aan mijn neus en mompel ondertussen een afscheid. Nadat ik ben opgestaan van het bankje naast een heg bij de speelplaats in het zuiden van het park, loop ik op mijn dooie akkertje naar de uitgang die uitkomt op Prince Albert Road. Vanaf daar is het nog zo’n halve kilometer naar Regent’s Park. Ik heb nog een klein uur voordat ik moet werken. Nog zat tijd dus om te kletsen.

De ochtend kruipt voorbij. Gesprekken met klanten voer ik zonder daar veel bij na te denken. Die met Elsie, Linda en Rachel ook. Ik zit met mijn gedachten vrijwel de hele tijd elders. Soms niet zo heel ver hier vandaan. En soms op plekken uit het verleden die op honderden kilometers rijden liggen. Maar ik bevind me ook op plekken en in situaties die me meer dan eens doen glimlachen. Ik kan niet wachten om de moorden op papier te zetten, zodat ik later nog plezier aan ze kan beleven.

Een minuut of dertig voor het middaguur, ik ben net in gesprek met meneer Thorpe, van de slager verderop, verraden de belletjes aan de deur dat iemand binnenkomt. Zoals dat eigenlijk al de hele ochtend gaat. Kort erna duikt Elsie naast me op. Haar gezicht maakt er geen geheim van dat er iets aan de hand is.

‘Er is een chique dame voor jou, Lily.’

‘Een chique dame?’ reageer ik lacherig en gluur langs haar naar de voorkant van de salon. De lach verdwijnt ogenblikkelijk van mijn mond.

‘Wie is ze?’

‘De moeder van Callan.’ Ik verontschuldig me bij meneer Thorpe en loop naar haar toe. ‘Je bent wel de allerlaatste persoon die ik hier had verwacht, Fabrizia.’

‘Verontschuldigingen dat ik onaangekondigd binnenval, Lily. Ik was toevallig in de buurt en kwam op het idee om je op een lunch te trakteren. Als je tijd hebt. En zin natuurlijk.’

Ik kijk langs haar door de plafondhoge ruiten naar de peperdure auto die vlak voor de salon staat geparkeerd. Het is niet moeilijk te raden van wie die is. De onberispelijk geklede man die ernaast staat, zal een collega zijn.

‘Leuk, ik ben wel nog even bezig met een klant. En gaat je collega mee?’

‘Geen haast. En Eric is mijn chauffeur.’

Ik knik. ‘Hooguit tien minuutjes en dan kunnen we gaan.’

‘Dat is inderdaad een erg chique dame,’ zegt meneer Thorpe even later in de spiegel tegen me. ‘Het niveau van de klanten schiet omhoog.’

‘Ze is geen klant,’ lach ik met hem mee. ‘Een moeder van een vriend.’

‘Een vriend of jouw vriend, als ik vragen mag?’

‘Een vriend.’

De wenkbrauwen van meneer Thorpe bewegen kort omhoog. Hij zegt niets, maar ik zie in zijn ogen wat ik al denk sinds Fabrizia in de salon is. Bij onze kennismaking ontmoette ik Fabrizia, de moeder. Dat was ook het geval toen we elkaar op straat tegen het lijf liepen en bij haar en Mancuso bleven eten. Vandaag zie ik ook de moeder, maar voert de befaamde Londense strafpleiter die ze schijnt te zijn de boventoon: de haren perfect gekapt, stijlvol opgemaakt, in designerkleding, pumps aan de voeten waar ik vermoedelijk twee maanden voor moet werken, en een chauffeur die haar rondrijdt in een auto die evenveel kost als een leuke woning. Ik ben benieuwd met wie van de twee ik ga lunchen.

‘Kunnen we lopen of moet Eric…’

‘Het is aan de overkant en niet ver lopen,’ glimlach ik.

‘Leuke zaak waar je werkt,’ merkt Fabrizia op terwijl we de straat oversteken. ‘En ook leuke collega’s.’

Ik knik en niet veel later lopen we The Four Horseshoes binnen en gaan aan dezelfde tafel zitten als ik tijdens de eerste lunch met Callan zat. Toeval? We bestellen sandwiches en thee. Terwijl de serveerster nog van onze tafel wegloopt, kijk ik haar vragend aan.

Ze schiet in de lach. ‘Je denkt dat ik hier ben vanwege Callan?’

Ik knik.

‘Indirect wel. Zelfs een blinde kan zien wat je voor hem betekent, Lily. En dat is voor het eerst sinds de dood van Gracie. Hij heeft heel wat loodzware jaren achter de rug.’

‘En om te voorkomen dat hij opnieuw loodzware jaren voor zijn kiezen krijgt, heb je liever dat ik bij hem vandaan blijf voordat het tussen ons meer wordt dan vriendschap? Want los van wat Callan je heeft verteld, kan zelfs een blinde zien dat ik last heb van wat ‘kwesties’ en daardoor soms wat afwijkend gedrag vertoon.’

‘Met uitzondering van de woningbrand waarbij je ouders zijn omgekomen, heeft hij me helemaal niets verteld. Bovendien zou ik me nooit en te nimmer bemoeien met een vriendschap of relatie van mijn kinderen. Ze zijn allemaal volwassen en als wij ze goed hebben opgevoed, dan weten ze zelf wat goed voor hen is en wat niet. Maken ze toch een inschattingsfout, dan hoop ik alleen maar dat ze daarvan leren.’

We bedanken de serveerster voor de thee en glimlachen naar elkaar.

‘Zelfs als ik je niet zou mogen, Lily, zou ik je niet vragen om bij Callan vandaan te blijven. Maar het tegendeel is juist waar. In de paar keer dat we elkaar hebben gezien, ben ik iets voor je gaan voelen wat ik niet snel heb.’

‘Medelijden?’

‘Dat ook.’

Haar eerlijkheid verrast me.

‘Maar niet op een vervelende manier, als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Dat doe ik, denk ik.’

‘Als ik naar jou kijk en luister, Lily, zie ik een erg lief, zachtaardig mens. Maar ook iemand die gekweld wordt door het leven. Door mijn werk als advocate herken ik bepaald gedrag en… ik hoop niet dat je boos wordt, maar daardoor denk ik dat er in je jeugd meer gebeurd is dan de brand, wat op zich natuurlijk al te vreselijk voor woorden is. Ik ben niet aan het vissen en hoef dus inhoudelijk niks te weten. Niets wat hier aan tafel is en wordt gezegd, zal buiten de muren van deze pub worden herhaald. Zelfs niet tegen Callan. Ik wil alleen helpen.’

‘Ik ben niet te helpen.’

Fabrizia probeert te glimlachen. ‘Ik zie het dus goed?’

Na een paar tellen knik ik.

‘Misbruik?’

Ik weifel en kijk kort naar buiten. Dan kijk ik haar aan en knik.

Haar ademhaling stokt en ik zie haar ogen glinsteren. Dat verklapt me dat haar eerdere woorden oprecht waren, maar ook dat ze hier als moeder zit en niet als advocate die na een eenvoudige optelsom besloten heeft dat ik geen goed nieuws ben voor de familie en het kantoor.

‘Ook door mijn werk heb ik regelmatig contact met deskundigen die gespecialiseerd zijn in het helpen van misbruikslachtoffers. Enkelen van hen behoren tot de meest vooraanstaande van het land. Mocht je op een dag behoefte hebben aan dergelijke hulp, dan hoef je maar een gil te geven. Dan zorg ik voor een afspraak. En maak je geen zorgen over de financiële kant. Die neem ik volledig op mij.’

Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Mijn ogen vol met tranen laten lopen, lukt me zoals vaak wel. Wanneer de sandwiches worden gebracht, veeg ik vlug de tranen van mijn wangen. ‘Waarom zou je dat doen?’ wil ik weten als we weer alleen zijn.

‘Je was een kind van twaalf toen je je ouders verloor. Op een verschrikkelijke wijze. Al evenveel jaren ben je wees en sta je er alleen voor. Je bent opgegroeid in liefdeloze pleeggezinnen en hebt geen familie, heb ik begrepen. Geen enkel kind zou dat mogen meemaken. Ieder mens, kind en volwassene, heeft iemand nodig die onvoorwaardelijk om hem of haar geeft. Iemand die met je meeknokt om de gevechten in het leven te overwinnen. Hoewel we elkaar relatief kort kennen, wil ik graag die persoon voor jou zijn, Lily. Ik wil graag voor jou zijn wat mijn moeder voor mij was.’

Ik veeg tranen van mijn wangen en speel wat met mijn sandwich.

‘Daarom staat onze deur altijd voor je open, voor een kop thee, een bord eten, karaoke, voor een gesprek. Voor kletspraat. Zelfs als je geen behoefte hebt om een woord te zeggen, maar niet alleen wil zijn, dan ben je welkom.’

Ik schiet in de lach. ‘Ik kan me niet voorstellen dat jij en je man langer dan een minuut geen woord zeggen.’

‘Ik eigenlijk ook niet,’ lacht ze. ‘Maar we zullen in elk geval ons best doen.’

Ik bedank haar. De tranen blijven maar uit mijn ogen glippen.

‘Al plannen eind volgende maand, Lily?’

‘Eind volgende maand?’

‘Om preciezer te zijn: over zeven weken. Mancuso en ik willen graag dat je Kerstmis bij ons komt vieren.’

HOOFDSTUK

47

HEDEN

Whitechapel, Londen

Nog voordat ik goed en wel op de zonnige bovenverdieping ben aangekomen, zie ik al dat het hier in tegenstelling tot beneden in de dubbeldekker bijna uitgestorven is. Het aantal reizigers is makkelijk op een hand te tellen. Ik hoef niet eens naar de sukkel te zoeken.

Ik loop over het gangpad naar de voorkant van de bus. Voordat ik glimlachend naast en tegen hem op het bankje neerplof, zonder hem daarbij aan te kijken, laat ik mijn lange jas openvallen. Ik voel zijn lijf van schrik verstijven. Terwijl de bus in beweging komt, sla ik een been over de andere, waardoor mijn jurk een stuk omhoogschuift en de bovenkant van de kous en een deel van de jarretelbandjes te zien zijn. Zijn blik schiet ernaartoe. Daarna verhuist die naar mijn decolleté, dat mijn tieten maar net binnenboord kan houden.

‘Hoi,’ fluister ik en kijk zo diep in zijn ogen dat ik zie dat dit trieste exemplaar van een vent, ergens rond de vijftig, met zo’n dertig kilo te veel ballast aan zijn botten, geen ruggengraat heeft. In hooguit drie minuten zal ik alles van hem gedaan krijgen. Wat ik al verwachtte. Daarom heb ik hem bij de bushalte uitgekozen. ‘Ik ben Nevada.’

‘Kenneth,’ reageert hij aarzelend, alsof hij zijn naam was vergeten.

‘Heeft Kenneth misschien zin om te neuken?’

Zijn mond valt open en zijn ogen worden nog groter. ‘Wat?’

‘Of je misschien zin hebt om…’

‘Ik verstond je wel,’ valt de sukkel me vlug en lacherig in de rede. Best onbeschoft eigenlijk. Hij blikt over een schouder naar de andere passagiers die allemaal in de buurt van de trap zitten. Alsof die maar een woord van mijn gefluister zouden kunnen verstaan. ‘Ben je serieus?’

‘Zie ik eruit als iemand die zo’n vraag niet zou menen, schat?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Vraag je dat altijd zo… zonder omwegen?’

‘Het leven is veel te kort voor omwegen. Een drankje, een etentje, een filmpje pakken, is allemaal tijdverlies en dus niet aan mij besteed. Het gaat mij alleen maar om één ding. Als ik daar zin in heb, dan zoek ik iemand en vraag of hij of zij, ook zin heeft. Ik heb een neus voor mannen en vrouwen die altijd voor een pleziertje te porren zijn. Op deze onverwacht zonnige ochtend vertelt mijn neus me dat jij zo’n man bent. Klopt dat of overschat ik mijn neus en sla je toch een beurt over? Grappige woordkeuze overigens, al zeg ik het zelf.’

‘Nee… Ik bedoel: ja, niks mis met je neus. Woon je in de buurt?’

‘Helaas niet,’ glimlach ik. ‘Maar nog een paar haltes en dan komen we op Homerton Road in Hackney. Aan de overkant van de straat bevindt zich Wick Woodland. Misschien ken je het. Het bos heeft wandelpaden en echt ontelbare afgelegen plekjes. En heel toevallig weet ik de perfecte plek voor ons.’

‘Je wil op klaarlichte dag buiten tussen bomen en struiken neuken?’ reageert hij op fluistertoon, niet zonder verbazing. Zo grappig. ‘Het is nu zonnig, maar het heeft dagenlang geregend. De grond zal drassig zijn.’

‘Ik heb er geen problemen mee om mijn handen en knieën vuil te maken. Jij wel? Maar we kunnen het ook staand doen. Wat jij wil, schat.’

‘Staand is prima,’ knikt hij en kijkt weer naar mijn tieten.

‘Geil, hè, die grote dingen?’

‘Je hebt helemaal een geil lichaam.’

‘Dank je, schat. Ik kan straks mijn jas en jurk uittrekken. Dan kan je alles zien én overal aanzitten.’

Hij staart me met een gezicht vol ongeloof aan. ‘Je zou alles uittrekken, terwijl er misschien mensen in het bos wandelen?’

‘Ja hoor,’ glimlach ik. ‘Waarom niet?’

Zijn schouders bewegen kort op en neer. Vanbinnen gier ik het uit.

Nog geen tien minuten later stappen we uit op Homerton Road, in het noordoosten van Hackney. Zoals afgesproken, steek ik alleen de weg over. De sukkel blijft aan de kant waar we de bus zijn uitgestapt. Wanneer ik Wick Woodland inloop, steekt hij ook de straat over. Over een onverhard pad wandel ik dieper het bos in ten noorden van Victoria Park en het Queen Elizabeth Olympic Park. Hij volgt op een meter of vijfentwintig.

Voordat ik het pad afga, waar ongeveer het midden van het bos zou moeten zijn, overtuig ik me ervan dat hij dat ziet. Langs struiken en bomen haast ik me een heel eind van het pad vandaan. Bij toeval vind ik een plek die voor een deel afgeschermd is door hoge struiken. Ideaal.

Vlug doe ik mijn jas uit, daarna de jurk, en hang beiden aan een tak. Dan haal ik het stroomstootwapen uit mijn schoudertas. Net op tijd, hoor ik door krakende takjes. Ik doe mijn handen op mijn rug, duw mijn tieten vooruit en verwelkom de sukkel met een glimlach op de plek waar hij gaat sterven. Zijn gezicht doet me lachen.

‘Je zei niet zomaar wat, over je jurk uittrekken,’ merkt hij hijgerig op, terwijl zijn ogen me zowat verslinden. ‘De laarzen en kousen staan je werkelijk botergeil. Wat een lichaam…’

‘Dank je, schat.’

‘Heb je het niet fris?’

‘Ik ben vanbinnen heter dan een houtkachel die al uren fikt.’

Hij lacht. ‘Dat geloof ik graag. Je hebt trouwens niks te veel gezegd: dit is inderdaad een perfecte plek. Ben je hier vaker geweest?’

‘Vaker dan ik me kan herinneren,’ lach ik.

‘Bezig bijtje dus.’

‘Je hebt geen idee.’

Als hij vlak voor me staat en een van mijn tieten wil vastpakken, druk ik het stroomstootwapen tegen hem aan. Elektrisch geknetter overstemt het vrolijke gefluit van vogeltjes. Als een kaarsrechte plank valt hij languit op de aarde. Lachend druk ik het apparaat nogmaals tegen de sukkel en laat hem een paar seconden schokken alsof hij met twee vingers diep in een stopcontact zit.

Nadat ik mijn tas heb gepakt, zak ik op mijn hurken naast hem. Het mes leg ik alvast klaar naast het stroomstootwapen. Ik haal het duur ogende horloge van zijn pols, pak een portefeuille en een mobieltje uit zijn jas en stop ze in mijn tas. Dat zal de tunnelvisie van de meesterbreinen bij de politie activeren, waardoor ze binnen vijf minuten tot de conclusie komen dat dit stuk verdriet het slachtoffer is van een roofmoord.

Hij staart me aan, maar ik heb niet het idee dat zijn hersenen me registreren. Plotseling raakt iets me hard op mijn neus, waardoor ik achteroverval en languit op mijn rug terechtkom. Ik zie even sterretjes en voel bloed uit mijn neus stromen. De sukkel haalt weer met een vuist uit, maar raakt nu alleen mijn bovenbeen en reet. Vervolgens probeert hij omhoog te komen en het stroomstootwapen of het mes te pakken. Ik trap zo hard als ik kan tegen zijn gezicht. Hij kermt harder dan ik wil.

Mijn laars zit even vast en schiet ineens los. Dan zie ik dat hij een oog mist. Apart. Ik heb geen idee wat er is gebeurd en waar dat kutding is gebleven. Hij grijpt naar het gapende gat en begint te gillen. Ik graai het stroomstootwapen van de grond en druk het net zo lang tegen hem aan totdat hij geen kik meer geeft en ook geen millimeter meer beweegt. Vervolgens laat ik het apparaat nog wat langer knetteren.

Mijn tieten, buik en dijen zitten onder mijn eigen bloed. Uit het niets word ik van top tot teen in bezit genomen door woede en haat. Diepgevoelde, pure woede en haat. Ik grijp het mes van de grond en begin op hem in te steken. Eerst in zijn vadsige buik. Ik steek hem daar wel tien keer. Dan zijn de bovenbenen aan de beurt. Keer op keer dringt het mes met venijnige steken tot het heft het vlees binnen.

Als hij plots weer bij bewustzijn komt en zijn enige oog openschiet, begin ik in zijn hals te steken. Bloed gutst eruit. Mijn handen en onderarmen druipen ervan. Ik voel spetters in mijn gezicht en op mijn tieten. Met een woeste beweging ram ik het mes recht in zijn mond. Tanden breken af. Het lemmet snijdt dwars door zijn tong. Daarna ram ik het mes verschillende keren in het gapende gat waar niet zo lang geleden een erg dom kijkend oog zat. Met woeste uithalen verander ik het overgebleven oog in een bloederige pap.

Hoewel de sukkel allang niet meer beweegt, beuk ik het mes met beide handen nog zo’n twintig keer in zijn bovenlichaam en even vaak waar zijn leuter zit. Ik kan het mes door zijn ballen heen voelen gaan. Daarna laat ik me op mijn reet zakken. Het duurt even alvorens mijn ademhaling rustig is geworden. Ik voel aan mijn pijnlijk kloppende neus en kom tot de conclusie dat die niet gebroken is. Een wonder, gezien het aantal keren dat ik al een gebroken neus heb gehad. Het duurt even totdat de ergste razernij uit me is verdwenen en ik weer kan glimlachen. En dat doe ik dan gelijk van oor tot oor.

Dit was werkelijk heerlijk om te doen. Ik heb dit zo verschrikkelijk gemist. Elk leven beëindigen voelt als een traktatie, maar niets haalt het bij deze wijze. Dat voorzichtige moorden is niets voor mij. Ik wil zonder rem doen wat ik als geen ander kan en niet terughoudend bezig zijn zodat de sukkels bij de politie hopelijk geen verband leggen met andere moorden. Dat gaat in elk geval niet meer lukken bij het hoopje ellende dat voor me ligt leeg te bloeden. Daar gaat mijn plannetje van een roofoverval. En dat kan me echt geen kut schelen.

Mezelf schoonmaken, gaat een flinke klus worden, op zijn zachtst gezegd. Gelukkig heb ik een nieuw pak vochtige doekjes bij me. Over vooruitziende blikken gesproken. Al duurt het een uur om mezelf toonbaar te maken; het plezier van zonet maakt iedere minuut meer dan goed. Voor mijn part duurt het tweemaal zo lang.

Bijna veertig minuten later stap ik voorzichtig het wandelpad op. Met behulp van de camera van zijn telefoon heb ik mijn gezicht en haar vrij gekregen van bloedspatten. De telefoon ontgrendelen met zijn gezicht lukte om voor de hand liggende redenen niet meer. Gelukkig had hij ook zijn vingerafdrukken ingesteld. En gelukkig had ik genoeg vochtige doekjes bij me. Die moet ik straks nog wel verspreid over enkele prullenbakken dumpen, samen met zijn horloge, portefeuille en telefoon. Maar ook mijn bloederige kousen en jarretelgordel moet ik lozen.

Ik loop nog niet zo lang op het pad als er achter me ineens een hond komt aangerend alsof hij door de duivel op de hielen wordt gezeten. Het grappige is dat hij daar juist recht op afrent. Als het baasje er vlak achter loopt, dan heb ik een probleem. Of beter gezegd: dan heeft die man of vrouw een probleem.

De Ierse Setter komt naar me toe alsof we elkaar lang kennen. Ik aai hem over zijn gladde bolletje, wat hij niet vervelend vindt, en begint dan aan me te snuffelen. Niet zo vreemd. Hoewel er geen bloed meer is te zien, zal het beest dat ongetwijfeld nog ruiken. Opmerkelijk genoeg heeft hij veel interesse in mijn laarzen. En vooral in de rechter.

Plots zie ik waarom. Ik proest het uit. Hoe heb ik dit zonet tijdens het schoonmaken kunnen missen? De hond likt aan het oog dat ik kwijt was toen ik de sukkel in zijn gezicht had getrapt, vastgeprikt aan de stilettohak van de rechterlaars als een stuk vlees aan een barbecuepen. De zenuwen zitten er nog aan vast. Te kolderiek voor woorden. Ik blijf stilstaan en til mijn laars iets op. Mijn nieuwe vriend met vier poten begrijpt onmiddellijk de bedoeling en hapt de oogbal in één keer van de hak. Twee keer kauwen en hap slik, weg is die. Ik schater opnieuw, aai het beest nog een keer over zijn kop, waarna het een sprint inzet naar waar het vandaan kwam.

Ik loop ook gelijk verder, voordat zijn baasje de hoek omkomt en ik nog iemand om zeep moet helpen om te voorkomen dat er een getuige is die kan bevestigen dat ik rond dit tijdstip hier ben geweest. Want het is slechts een kwestie van tijd totdat de hond door de geur van het bloed en de oogbal ook de rest van de sukkel heeft gevonden.

Nog een moord op deze prachtige ochtend is op zich natuurlijk geen probleem, maar eerlijk gezegd heb ik op dit moment weinig zin om me opnieuw schoon te moeten maken. Ik hoop voor mijn harige vriend dat hij het lijk vindt zonder dat zijn baasje dat meteen in de gaten heeft, zodat hij op zijn gemak nog meer van de kerel kan oppeuzelen.

Wat een fantastische dag is dit nu al.

HOOFDSTUK

48

8 JAAR GELEDEN

Bontnewydd, Wales

Het is doodstil in de woning, een voormalige boerderij op de rand van het dorpje Bontnewydd en pal naast de rivier Gwyrfai, die zo’n drie kilometer verderop uitmondt in de Foryd Bay. Sinds twee maanden de plek waar ik woon. Of zijn het er alweer drie? Ik zou het niet met zekerheid kunnen zeggen, net als ik niet zeker weet of dit het negende pleeggezin is waar ik de afgelopen vier jaar ben weggestopt. Ik denk van wel. Aan de andere kant heb ik het gevoel dat het er eentje meer is, maar die wil me simpelweg niet te binnen schieten. Hoe vaak ik ook terugtel.

Ik sluit de deur van mijn slaapkamer zo zacht mogelijk, wacht een paar seconden en sluip dan over de aardedonkere gang, net als de rest van dit huis altijd muf ruikend, maar ook kil alsof het hartje winter is, naar de keuken. Zelfs nu, in de zomer, is het buiten aangenamer dan binnen. In de nacht is dat nog erger. Dan lijken de oude muren nog meer vocht uit te ademen. Soms zo veel dat mijn deken de volgende ochtend klam is.

In de keuken haal ik brood uit de trommel, pak een stuk kaas uit de koelkast en vul een fles tot de rand met water. Uit een blikje in een kastje pak ik wat geld. Niet veel, alleen genoeg om de komende dagen eten te kunnen kopen. Dan sluip ik naar de achterdeur. Die openen en dichtdoen zonder geluid te maken, kost me veel tijd. Maar het lukt me. Ik zuig mijn longen vol met de heerlijk ruikende lucht van een mooie zomernacht. De wind die mijn haar en huid streelt, maar ook de sterrenhemel, als een magisch glinsterend dak, doet me glimlachen en sterkt het gevoel dat de vrijheid om de hoek ligt.

Stapje voor stapje loop ik langs de woning totdat ik op de hoek sta en ze me niet meer kunnen zien als ze uit hun slaapkamer kijken. Ik wacht even en sluip dan verder naar de schuur. Wanneer ik daar eindelijk ben, weet ik niet hoe snel ik me erachter moet verstoppen. Ik haal de schoenen en sokken uit het koffertje en trek ze zittend op het gras in het maanlicht aan. Als ik klaar ben, werp ik om de hoek een blik op het huis.

Meneer en mevrouw Bennion zijn niet zoals veel van de andere pleegouders waren. Ze keken niet toe terwijl ik me waste. Smeerden me niet dagelijks van top tot teen in met bodylotion, kwamen niet bij me op bed liggen en wilden niet dat ik in de avond tussen hen in kwam liggen. Ze keken niet als hongerige roofdieren naar me en zaten ook niet telkens met een of andere smoes aan me. Ze legden me niet twee keer in de week over de knie om mijn kont bont en blauw te slaan. Eigenlijk waren ze op hun manier niet onaardig. En toch moet ik hier weg. Nog twee jaar wachten totdat ik achttien ben en niet meer bij hen of andere pleeggezinnen hoef te leven, houd ik niet vol.

Ik sta op, loop het donkere weiland op en begin na een meter of tien te rennen. En dat blijf ik doen totdat ik zo’n honderd meter verderop bij de strook met bomen ben. Ik tuur terug naar het huis of er nergens licht is aangegaan en ga dan verder. Na het weiland van de buren kom ik bij een grotere groep bomen. Daar blijf ik een minuutje of wat staan om er zeker van te zijn dat niemand me volgt. Terwijl tranen langs mijn wangen beginnen te rollen, ren ik het volgende weiland op, richting de heuvels, mijn vrijheid tegemoet. Een soort van dan. Echt vrij zal ik nooit zijn.

Hoewel ze zich nog achter de horizon verstopt, is de zon al even bezig om het daglicht te verdrijven. Vogels zijn al langer in de weer. Het was nog donker toen het gefluit begon. Niet veel later gingen ze op weg. En dat deden ze massaal. Geen idee waar naartoe, maar overal om me heen klonk gefladder. Zwermen vertrokken uit bomen en kwamen overgevlogen.

Sinds een kwartiertje zit ik op de rand van een bos uit te rusten. Doordat het niet altijd even makkelijk was om in niets meer dan maanlicht over sterk glooiende weilanden, door stukken bos en op onverharde, hobbelige paden te lopen, ben ik afgelopen uren niet zo opgeschoten als ik hoopte. Omdat ik de kilometers flink in de kuiten, en door de krappe schoenen vooral in mijn voeten voelde, kon ik niet anders dan enkele rustpauzes inlassen. Ik wist niet hoe snel ik telkens de schoenen en sokken moest uittrekken.

Over een paar minuten vertrek ik weer en loop dan verder in noordoostelijke richting. Ik heb nog ongeveer anderhalf uur totdat meneer en mevrouw Bennion ontdekken dat ik de benen heb genomen. Omdat het zaterdag is, zal het even duren voordat ze iemand van de Kinderbescherming te pakken hebben. Als dat is gelukt, zal het niet lang duren totdat de politie wordt ingeschakeld. Maar dan ben ik al ver uit de buurt.

Nadat ik de sokken en schoenen heb aangetrokken, ga ik weer op pad. Net als eerder blijf ik ver van de wegen vandaan. Dat zorgt er opnieuw voor dat mijn looptempo laag is. Het koffertje wordt daarentegen al snel weer loodzwaar, terwijl er alleen een extra jurk, wat ondergoed, brood, kaas en een halfvol flesje water in zit. En mijn schriften.

De zon brandt inmiddels in mijn gezicht als ik achter bomen een auto voorbij hoor rijden. Ik haal het blaadje met de tekening die ik stiekem heb overgetrokken van de stratengids van meneer Bennion uit de zak van mijn jurk. Het is inderdaad de weg waar ik moet zijn. Dan ben ik toch iets meer opgeschoten dan ik dacht. De parkeerplaats moet vanaf hier ongeveer twee kilometer in oostelijke richting lopen zijn.

Doordat ik niet langs de weg, maar tussen bomen loop, duurt het even totdat ik de parkeerplaats aan de overkant zie. Het is er veel stiller dan ik had verwacht. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om op een zaterdag ervandoor te gaan. Een eindje verderop steek ik de weg over en loop dan achter bomen langs naar de parkeerplaats. De twee auto’s die er zonet nog stonden, zijn weg. Er staat alleen nog een vrachtwagen, ontdek ik beteuterd, terwijl ik langs een boom naar de niet zo grote parkeerplaats gluur. Dat schiet lekker op. Zonder dat iemand me een lift geeft, kom ik Wales niet uit. Geld voor een treinkaartje heb ik niet. Behalve als ik voorlopig niet meer eet en drink.

‘Zoek je iemand?’ klinkt plots niet zo ver van me vandaan.

Van schrik deins ik opzij en kijk de man, die op zijn gemak zijn broek dichtritst, geschrokken aan. ‘En… nee… niet echt.’

‘Niet echt?’ lacht hij en neemt me weer van top tot teen op. Net als bij mijn borsten blijft zijn blik wat langer hangen bij het koffertje in mijn hand. ‘Heb je soms een lift nodig?’

Voordat ik er erg in heb, knik ik. In mijn plan krijg ik een lift van een gezinnetje. Mensen van wie ik niets hoef te vrezen, op welke manier dan ook. En anders van een echtpaar. Hoewel ik uit ervaring weet dat er geen enkele garantie is dat die niets met me willen doen, is met een stel reizen altijd nog veiliger dan met een man alleen. Vooral als die man achter zijn stoel geen achterbank, maar een bed heeft. Niet dat het een probleem zou zijn om wat terug te doen voor een lift als ik daardoor weer een stap dichter bij mijn vrijheid kom. Ik word al heel mijn leven gebruikt zonder dat ik daar een pond of iets anders voor heb teruggezien. Maar ik voorkom liever dat ik in elkaar geslagen ergens in een greppel beland.

‘Waar moet je heen?’

‘Londen, meneer.’

Hij buldert van plezier. ‘Meneer… Hoe oud ben je, meid?’

‘Achttien, meneer.’

Hij kijkt me indringend aan. ‘En hoe oud ben je echt?’

‘Zestien,’ antwoord ik na een korte stilte.

‘Loop je van huis weg?’

Ik weifel en knik dan.

‘Zelf was ik zeventien toen ik die twee teringlijers zat was en de deur achter me dichttrok. Een deur die ik nooit meer heb opengemaakt.’ Hij bekijkt me weer en doet geen moeite om dat te verbergen. ‘Ik ga naar Birmingham. Daar moet je een nieuwe lift regelen.’

Ik knik.

‘Maar alleen de zon gaat voor niks op.’

‘Ik… ik heb geen geld, meneer.’

‘Er zijn meer manieren om te betalen, zal zo’n lekker ding als jij allang hebben ontdekt én uiteraard handig gebruik van hebben gemaakt.’

Ik zeg niets en staar naar mijn schoenen.

‘Nog een fijne dag en succes met het vinden van een lift naar Londen.’

‘Is goed… u mag… ik zal doen wat u wil.’

Hij grijnst triomfantelijk en gebaart dat ik moet meekomen. Ik volg hem naar de enorme vrachtwagen. Hij maakt het portier voor me open. Over een paar treden klauter ik erin. Het is warm in de cabine. Even later zit hij achter het stuur en staart me aan.

‘Bij mij wordt er vooraf betaald.’

‘U wil nu gelijk…’

Hij knikt en schuift het gordijntje van het raam aan zijn kant dicht. ‘Sluit die aan jouw kant ook. Trek daarna alles uit.’

Ik aarzel enkele tellen en doe dan wat hij wil. Nadat ik mijn schoenen en sokken uit heb, knoop ik de jurk open en trek die uit. Hij haalt geen tel zijn blik van me. Zijn grijns wordt alsmaar breder.

‘Alles uit, zei ik.’

Ik trek mijn onderbroek en bh ook uit.

‘Tyfus, wat een geil lijf heb je! Ben je echt pas zestien?’

Ik knik en mijd zijn blikken.

‘Niet normaal die dikke prammen,’ zegt hij met een stem alsof hij het ineens benauwd heeft en wijst naar de slaapplek achter ons.

Ik lig nauwelijks als hij zijn bovenlichaam tussen mijn benen wurmt en met zijn hoofd tussen mijn dijen verdwijnt. Ik doe ze onmiddellijk verder van elkaar en begin luid te kreunen. Als er iets is dat ik in al die jaren heb geleerd, dan is het wel dat doen alsof ik er buitengewoon van geniet als benzine op vuur werkt. Over mijn buik heen zie ik de verbazing in zijn kleine ogen. Een mooi moment om mijn benen wijd op te trekken en met de handen in de knieholtes mezelf tegen zijn mond op te duwen.

‘Godver,’ hijgt hij nu alsof hij amper nog lucht krijgt. ‘Doen alsof je een schuchter meisje bent, maar ondertussen ben je een geil teefje.’

Ik knik alsof ik me schaam. Plotseling komt hij omhoog, maakt paniekerig zijn broek open en laat die een stuk zakken. Wanneer hij boven op me ligt, sla ik mijn armen en benen om hem heen en begin hem luid kreunend aan te moedigen. Zoals verwacht volstaat dat om de betaling in een mum van tijd te voldoen. Hij blijft nog even hevig hijgend en natrillend op me liggen en gaat dan van me af. Nadat hij zijn kleding in orde heeft gebracht, werpt hij me een smoezelig doekje toe en gaat weer achter het stuur zitten.

‘Ik controleer buiten nog even iets en dan vertrekken we.’

Voordat ik iets kan zeggen, als ik dat had gewild, is hij weg. Ik veeg me schoon met het doekje dat me zowat doet kokhalzen en ga weer op de bijrijdersstoel zitten. Net als ik mijn onderbroek van de vloer heb opgepakt, schrik ik me rot van het portier dat naast me wordt opengetrokken. En nog meer van zijn gezicht. Hij grijpt mijn pols vast en trekt me uit de cabine. Langs hem val ik languit in het gras. Nog voordat ik ben opgekrabbeld, is het portier dicht en zit hij op de bijrijdersstoel. Ik probeer het tevergeefs open te trekken. Het raam gaat een stuk omlaag.

‘Je hebt een kut en een paar grote prammen en denkt dat de wereld van jou is en elke kerel doet wat jij wil,’ snauwt hij me toe. ‘Gore hoeren zijn jullie allemaal. Je loopt maar naar Birmingham.’

‘Mijn kleren, schoenen… mijn koffer… alsjeblieft…’ roep ik en kijk angstig over de parkeerplaats, die gelukkig nog steeds leeg is.

Bulderend van plezier gooit hij mijn jurk langs het raam naar buiten. Ik pak het vlug op en trek het paniekerig aan. Terwijl ik de knoopjes zo snel mogelijk sluit, wordt de vrachtwagen gestart en rijdt die vrijwel direct weg. Ik ren nog een stuk snikkend en roepend mee. Dan gaat de vrachtwagen de weg op en verdwijnt die even later uit het zicht met mijn koffer, geld, eten, kleren en schoenen. En met mijn schriften. Ik blijf blootsvoets en met niets meer om mijn lichaam dan een jurk achter.

Ik val op mijn knieën en huil zowat mijn longen eruit.

HOOFDSTUK

49

HEDEN

Chelsea, Londen

‘Zullen we gaan wandelen?’ vraag ik en drink de beker thee demonstratief leeg. Zijn gezicht doet me zacht lachen.

‘Je bent serieus?’

‘Bloedserieus, Callan.’

‘Het stortregent.’

‘Dat is me niet ontgaan,’ reageer ik op ernstige toon en schiet dan helaas alsnog in de lach. ‘Je lost op in regen, begrijp ik?’

‘Dat nog net niet, maar…’

‘Je zal hier toch wel ergens een paraplu hebben liggen?’

‘Volgens mij niet.’

Ik zie aan zijn gezicht dat hij uit zijn nek kletst. ‘Als jij die pakt, dan doe ik alvast mijn schoenen aan.’

Callan proest het uit. Ik doe met hem mee. De glimlach erna, hoewel ik kan raden wat de reden is, doet me hem vragend aankijken.

‘Het is fijn om je zo vrolijk is zien, Lily. Een lach staat je goed.’

Ik sla mijn ogen neer. Dit is een goed moment om mijn schoenen in de hal te pakken. ‘Hup, hup, paraplu, Callan.’

Als we onze schoenen en jassen hebben aangetrokken, vertrekken we. Het lijkt zelfs nog wat harder te zijn gaan regenen dan toen ik voorstelde om te gaan wandelen. Ik doe alsof ik hem niet naar mij zie kijken. Om te voorkomen dat hij mijn glimlach ziet, kijk ik vlug van hem weg. Te laat echter, begrijp ik door het schouderduwtje.

‘Wil je liever binnenblijven?’ wil ik lacherig weten.

‘Ik plaag je maar. Het is gezellig om nu te gaan wandelen, denk ik.’

We passen maar net samen onder de paraplu. Als ik mijn arm om die van hem sla, dan staan we dichter bij elkaar en worden onze schouders niet nat. Of in elk geval minder nat. En daarom doe ik dat maar. Hij kijkt glimlachend naar mijn arm en dan naar mij.

‘Waar gaan we eigenlijk heen, Lily?’

‘Hyde Park.’

Callan knikt met ingehouden lach, maar zegt niets. Nu is het mijn beurt om een schouderduwtje uit te delen.

Nog voordat we maar in de buurt zijn van Hyde Park zijn mijn schoenen en onderbenen drijfnat. Zelfs de rand van mijn rok is niet meer droog. Regelmatig waait door de frisse, zo nu en dan keiharde wind de regen vol in mijn gezicht, net als mijn haar dat iedere paar seconden doet. Bij Callan gaat het niet veel beter. Vanaf de knieën is de onderkant van zijn spijkerbroek zeker vier tinten donkerder en druppels glijden langs zijn gezicht, alsof hij net onder de douche vandaan is gestapt. Eigenlijk heb ik geen idee waarom we nog onder de paraplu lopen.

‘Weet je zeker dat je naar Hyde Park wil?’

Hij kijkt me met een ruk aan. ‘Of ik zeker weet…’

Ik krijg de slappe lach en tranen van plezier vermengen zich met regendruppels. Hij slaat een arm om mijn nek en doet alsof hij me gaat wurgen. Dat helpt bepaald niet om met lachen te stoppen.

Het is uitgestorven in het park. Niet zo heel vreemd natuurlijk. We volgen een pad naar links en lopen naar het wandelpad ten zuiden van The Serpentine, het grote meer ten oosten van Serpentine Bridge, waarachter het meer overgaat in The Long Water en Kensington Garden begint.

Zo ver als we voor ons, maar ook aan de overkant van het water kunnen zien, loopt er geen mens. Alleen dat is al reden genoeg om in de lach te schieten. Dat doen we opnieuw en zelfs nog wat uitbundiger als we zo’n tweehonderdvijftig meter voor de brug tussen een verlaten terras en een café lopen en binnen zowat iedereen naar ons kijkt alsof we zwevend door de lucht voorbijkomen.

We gaan de brug op. Nog voordat we eroverheen zijn, wijst Callan naar beneden en stelt voor om daar aan het water op een bankje te gaan zitten. Nu is het mijn beurt om te informeren of hij serieus is. En dat is hij.

Een paar minuten later ploffen we op een drijfnatte bank neer. Op hetzelfde ogenblik klapt de paraplu dubbel. Niet voor het eerst. Ditmaal krijgt hij hem echter niet meer goed. Callan staat op en zonder iets te zeggen propt hij het ding in een afvalbak. Dat wordt straks een leuke wandeling terug. Niet dat het iets uitmaakt. We zijn beiden toch al zo goed als doorweekt.

‘Je moeder heeft gevraagd of ik kerst bij hen kom vieren.’

Terwijl Callan weer naast me komt zitten, zie ik aan zijn gezicht dat zijn moeder zoals beloofd echt niets heeft verteld over ons gesprek. ‘O… wanneer heeft ze dat dan gevraagd?’

‘Toen we in The Four Horseshoes lunchten.’

Hij recht zijn rug en krabt zich in zijn natte haar. ‘Jullie hebben samen geluncht?’

‘Dat zei ik net.’

‘Ja, domme vraag. Hoezo dat?’

‘Ze stond ineens in de salon en nodigde me uit om te gaan lunchen.’

‘Ze heeft toch niet…’

‘Ze was hartstikke lief, Callan. En het was erg gezellig.’

‘Gelukkig. Heb je ja gezegd?’

‘Dat heb ik niet.’

‘Niet?’ zegt hij hoorbaar teleurgesteld.

‘Ik wilde eerst met jou overleggen.’

‘Wat valt er te overleggen, Lily?’

‘Of jij dat wel leuk vindt.’

Hij kijkt me met een gezicht vol regendruppels en ongeloof aan.

‘Kerstmis schijnt voor Italianen erg belangrijk te zijn. Ik wil dat niet door mijn aanwezigheid verpesten.’

‘We zijn Brits en mijn voorouders komen uit Sicilië.’

Ik verberg mijn ogen kort achter een hand. ‘Sorry, dat klonk niet zoals ik het bedoelde. En Italiaans en Siciliaans is niet hetzelfde?’

Hij schudt lachend zijn hoofd.

‘Dat moet ik maar dus niet zeggen waar je ouders bij zijn?’

‘Beter van niet,’ knipoogt hij.

‘Wat is dat trouwens met jullie namen?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Fabrizia en Mancuso Schillaci; prachtige namen. En dan Callan, Penelope en Edie. Ook prachtig, maar was het blik met de Italiaanse… Sorry, ik bedoel: was het blik met de Siciliaanse namen leeg?’

Hij lacht. ‘Mijn ouders wilden niet dat onze voornamen, zeker in combinatie met onze familienaam, vooroordelen zouden oproepen. Een westerse voornaam zou dat voorkomen. In ieder geval verkleinen.’

‘Welke vooroordelen?’

‘Vito Corleone kwam van Sicilië.’

‘Wie?’

‘Van de Godfather-films. Goede films, maar daardoor denkt bijna iedereen dat alle Sicilianen lid van de maffia zijn.’

Ik knik alsof ik weet waarover hij het heeft.

‘Maar terug naar waar we het eigenlijk over hadden…’

‘Als jij het ook leuk vindt, dan kom ik graag met kerst bij jullie.’

‘Ik ken echt niemand, in ieder geval niet van jouw leeftijd, die geen mobiele telefoon heeft,’ verklaart ze en neemt een slok van het bier.

Ik volg haar voorbeeld en glimlach nadien. Niet voor het eerst blikt ze kort omlaag naar mijn laars, die met de hiel op het bankje tussen haar benen ligt. Wanneer ik mijn been iets meer strek, drukt de stilettohak weer tegen haar kut. En dat doet het exact op het juiste plekje, zie ik aan haar gezicht. De sukkel kijkt door de halfvolle pub en vervolgens naar mij.

‘Straks ziet iemand het, Nevada.’

Ik beweeg mijn schouders op en neer. ‘Vind je het dan niet fijn wat ik doe, DS Hailey Hodgson?’ vraag ik zachtjes.

Ze lacht en verbergt haar gezicht even achter beide handen. ‘Jawel.’

‘Jawel, wie?’

‘Jawel, Nevada.’

Ik blijf haar aankijken.

‘Jawel, schat,’ fluistert ze uiteindelijk bijna onverstaanbaar.

‘En om voorgoed een eind te maken aan het gezeur van je, DS Hailey Hodgson: ik heb geen mobieltje nodig. Als ik zin in je heb, bel ik jou, zoals ik dat vandaag heb gedaan.’

‘Het spijt me, schat. Ik zal er nooit meer over beginnen.’

‘Dat weet ik.’

Even is het stil.

‘Leuk dat je met me hier wilde gaan drinken.’

‘Maar toch vraag je je af wanneer je eindelijk mag doen waarom ik je ook heb gebeld?’

Ze proest het uit en verbergt nu haar gezicht langer achter haar handen.

‘We drinken ons bier rustig op. Daarna gaan we naar buiten en lopen naar een steegje hier vlak achter. Tussen vuilcontainers mag je dan je knieën vies maken.’

‘Het regent…’ reageert ze, hoewel opwinding haar gezicht vult.

‘Los je soms op in regen?’

Ze schudt lachend haar hoofd. ‘Ik kan niet wachten, schat.’

‘Ook dat weet ik.’

We drinken van ons bier. De sukkel doet dat sneller dan ik. Grappig.

‘Wil je nog iets kwijt?’

DS Hodgson kijkt me verwonderd aan. ‘Het is over mijn werk. Ik weet niet of je dat nu iets interesseert.’

‘Ik luister.’

Voordat ze op zachte toon begint te vertellen, heeft ze eerst een flinke slok nodig. ‘Ik heb je verteld dat er in Groot-Londen geen moorden meer zijn gepleegd die wij toeschrijven aan een seriemoordenaar. Dit in tegenstelling tot in Wales.

‘Je bedoelt de vier vermoorde personen aan een tafel?’

Ze knikt. ‘Daardoor geloofden wij dat de persoon die hier slachtoffers heeft gemaakt, zijn jachtgebied naar Wales had verplaatst.’

‘Dat je in de verleden tijd praat, voorspelt weinig goeds.’

Ze neemt weer een slok en zucht. ‘In Wick Woodland is het lichaam van een man gevonden.’

‘Waar?’

‘Een bos boven het Olympisch park. Hemelsbreed misschien nog geen tweeënhalf kilometer hiervandaan.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Waarom denken jullie door dat lichaam dat diezelfde seriemoordenaar terug is?’

‘Door de wijze waarop de man is vermoord. Daar zijn geen woorden voor. Ik zal je de details besparen, maar het stel dat met hun hond wandelde en het lichaam heeft gevonden, zal nog héél lang niet lekker slapen. Net als de agenten die het eerst op het plaats delict waren.’

Met een lange slok onderdruk ik een glimlach. Hopelijk heeft mijn harige vriend nog wat plezier gehad voordat zijn baasjes hem bij het lichaam hadden gevonden. ‘Vreselijk,’ zucht ik. ‘En weer geen spoor van de dader?’

De sukkel schudt haar hoofd. ‘Voordat hun hond het lichaam vond, heeft het stel in de omgeving een vrouw zien lopen. Helaas heel kort en alleen van achteren.’

‘En jullie denken dat die vrouw…’

‘Vrouwen moorden niet op een dergelijke agressieve, gewelddadige wijze. Maar ze kan de moordenaar en of het slachtoffer hebben gezien. Of misschien heeft ze iets gehoord. Daarom zoeken we haar. Ze kan een belangrijke getuige zijn. Volgens het stel was ze jong, had lang, golvend blond haar, droeg ze een lange zwarte jas en zwarte laarzen met hoge hakken.’ De blik van DS Hodgson gaat langs de tafelrand omlaag naar mijn laars, daarna kijkt ze me aan en schiet in de lach. ‘Ik zou bijna denken…’

HOOFDSTUK

50

HEDEN

Barnet, Londen

Verstandig is anders. Verstandig zou betekenen dat ik het voorlopig rustig aan doe of zelfs helemaal stop. Verstandig zou betekenen dat ik mijn lange jas en hooggehakte laarzen samen met mijn mes en stroomstootwapen voor langere tijd of permanent aan de wilgen hang. Hoewel ik mezelf als een buitengewoon verstandig persoon inschat, denkt geen haar op mijn hoofd eraan om te stoppen. Ook niet tijdelijk. Ik heb het zelfs geen seconde overwogen. Zonder te moorden, zou ik me geen raad weten met mijn leven. Dat zou voor mij hetzelfde zijn als stoppen met eten. En iedereen weet wat er gebeurt als men niet eet.

Ik ben eerder gestopt. Maar dat was vanwege een uitzonderlijke reden en tijdelijk. Een reden die niet meer geldig is. Niet lang nadat ik afgelopen zomer weer aan het moorden ben geslagen, heb ik me voorgenomen om nooit meer te stoppen. Dat na iedere moord de kans dat ik in de gevangenis beland of tijdens mijn arrestatie door de gewapende politie wordt gedood evenredig toeneemt, interesseert me geen kut.

Al sinds mijn meisjesjaren weet ik dat ik niet oud zal worden. En daar leef en handel ik naar. Ook als ik niet door de politie word gedood en na een lang en spraakmakend proces als een van de meest productieve seriemoordenaars ooit levenslang achter de tralies verdwijn, zal ik niet oud worden. Meer dan enkele weken zal ik niet nodig hebben om te zorgen dat het merendeel van de andere gedetineerden mij de keel wil doorsnijden.

Volgens DS Hodgson zoeken ze een jonge, blonde vrouw in een lange zwarte jas met hooggehakte laarzen, omdat ze een getuige zou kunnen zijn. Dat verandert ogenblikkelijk als een vrouw met die omschrijving nogmaals wordt gezien in de omgeving van waar een lijk is gevonden. Dan wordt ze onmiddellijk een verdachte en vanaf dat moment zal elke agent in Groot-Londen naar mij op zoek gaan. En dat vind ik eigenlijk best een spannende en geile gedachte.

Geen idee of dat destructief gedrag is. Misschien. Misschien ook niet. Het is uiteraard niet zo dat ik me opzettelijk in de kraag wil laten grijpen, anders zou ik mezelf wel aangeven bij het eerste het beste politiebureau, maar ik mis het kat-en-muisspel met ze. Het is ronduit frustrerend dat ze geen flauw idee hebben wie ik ben, zelfs nog denken dat de dader een man is, waardoor het kat-en-muisspel zich alleen afspeelt tussen mij en mijn slachtoffers. En dat is zo jammer, realiseer ik me steeds meer. Hoeveel meer spannender én completer zou het zijn als de zogenaamde meesterbreinen en deskundigen van de politie ook met ons spel meedoen?

Ik escaleer. Dat is duidelijk. De sukkel in Wick Woodland afslachten was erg fijn en bevredigend om te doen, maar het plezier was van opmerkelijk korte duur. Dat is niet altijd zo geweest. Soms kon ik weken teren op een dergelijke moord. Tegenwoordig verlang ik na een dag, soms zelfs korter, naar meer. Bovendien is een enkelvoudige moord niet altijd toereikend meer voor het voldane gevoel, zoals ik dat nog niet zo heel lang geleden kon ervaren. Vooral als het zo makkelijk verliep dat een kind de was had kunnen doen. En dat is het heel vaak. Ik verlang naar meer uitdaging, naar meer opwinding, naar een strijd waarbij het van tevoren niet vaststaat dat ik als winnaar uit de ring stap. Ik wil de adrenaline door me heen voelen gieren terwijl ik zelf ook voor mijn leven vecht.

Het besluit om een dergelijke situatie op te zoeken of zelf te creëren, was dan ook snel genomen. Aangezien maathouden bepaald niet mijn sterkste eigenschap is, heb ik mezelf maar meteen in het diepe gegooid. Daarom ben ik een kwartier geleden in Green Wood, niet ver van Alexandra Park, ingestapt bij de sukkel die ons naar een huis brengt in Barnet, aan de noordelijke rand van Londen, waar nog vier sukkels op mij wachten. Alleen al door de gedachte proest ik het nu bijna weer uit. Dat gaat bijzonder spannend worden met vijf sukkels tegelijkertijd. Ik heb er zo veel zin in dat ik opwinding in mijn buik voel. En dat is even geleden.

‘Ondanks je leeftijd heb je al flink wat ervaring, begrepen we.’

‘Wat je het liefst doet moet je ook zo vaak mogelijk doen,’ knipoog ik.

‘Hoe oud was je bij je eerste gangbang?’

Ik doe alsof ik nadenk. ‘Ik was zestien. Nee, vijftien. De eerste, niet georganiseerd maar spontaan, was met de helft van een voetbalelftal uit de buurt.’

De sukkel achter het stuur kijkt me geschokt aan. Als ik mijn ware leeftijd had verteld, had hij vermoedelijk acuut een hartstilstand gekregen. ‘Dat is best jong.’

‘De slet in me, maar ook het onstilbare verlangen naar leuters, en dan zo veel mogelijk tegelijk, kwam inderdaad al vroeg bovendrijven.’

Ik hoor hem slikken. ‘Jeugdelftal?’

‘Uiteraard niet,’ lach ik. ‘Ik heb niks aan jochies. Ik moet kerels hebben die weten wat ze doen en met wie ik een paar uur plezier kan hebben. Dit wordt jullie tweede gangbang?’

‘De tweede inderdaad,’ liegt hij tenenkrommend slecht en gaat wat verzitten. Waarschijnlijk vanwege een pijnlijk knellende leuter. Grappig.

Zo’n tien minuten later rijden we op een aardedonkere weg. De sukkel zegt dat we er bijna zijn. Dan slaan we linksaf en gaan tussen weilanden door over een smalle weg richting een vrijstaande, gelijkvloerse woning. Lichtjes in de duisternis verklappen dat de dichtstbijzijnde buren zich honderden meters verderop bevinden. Dat is gunstig.

We stoppen pal voor de deur. Naast een schuur staan vier auto’s. Nog voordat ik goed en wel ben uitgestapt, komt een vier man sterk welkomstcomité naar buiten. Door hun blikken naar mij en naar elkaar begrijp ik dat ik hun verwachtingen ver overstijg. Logisch. Alsof het me een kut zou boeien wat hun namen zijn als ik hier echt voor een gangbang ben, stelt iedereen zich voor. Daarna gaan we naar binnen.

De sukkels hebben hun stinkende best gedaan, zie ik in een oogopslag. De zitkamer is sfeervol verlicht, de meeste meubels zijn aan de kant geschoven en in het midden ligt een groot matras op de vloer. Er staat gedempte muziek op en op een tafel staat drinken, snacks en een schaaltje met een berg condooms. Ze zijn heel wat van plan. Vijf kerels, die allemaal minstens tweemaal mijn leeftijd hebben, stuk voor stuk bloednerveus voor hun eerste gangbang, kijken me verwachtingsvol aan, alsof ze op mijn goedkeuring wachten voor wat ze met de kamer hebben gedaan. Het is bijna aandoenlijk. Maar niet heus. Ik heb de grootste moeite om niet in schateren uit te barsten en trek vlug mijn jas uit.

‘Dat ziet er supergezellig uit, mannen. De perfecte sfeer om er samen een paar onvergetelijke, megageile uren van te maken.’

Ik neem net als hen ook whisky. Terwijl er wordt ingeschonken, trek ik mijn laarzen uit. Er wordt getoost. Daarna ontdoe ik me van de jurk. Vijf paar ogen zijn onophoudelijk op mij gericht. Eenmaal bloot laat ik me van alle kanten bewonderen. Altijd leuk en lekker om te doen. Vooral bij zo’n enthousiast publiek. Bij enkele van hen hoor ik ademhalingen die een naderende beroerte doen vermoeden. Niet zo gek als je mijn lijf voor het eerst ziet. Ik plof opgewekt op het matras neer.

‘Hup, hup, kleren uit, mannen!’

Terwijl ik in de keuken tegen het aanrecht geleund sta en een groot glas water zonder onderbrekingen leeg lurk, zie ik hem de hele tijd naar me kijken. Hoewel de reden voor de hand ligt, vraag ik ernaar.

‘Vierenvijftig jaar en ik heb het nog nooit met een vrouw als jou gedaan,’ bekent hij lacherig.

‘Logisch niet; dit is onze eerste afspraak,’ knipoog ik en veeg met de rug van een hand zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd. ‘Maar serieus: wat bedoel je met een vrouw als ik?’

‘Zo knap, met zo’n fantastisch lijf,’ antwoordt de sukkel terwijl zijn blik over mijn naakte lijf gaat. ‘Maar ik heb het ook nog nooit met een vrouw gedaan die er echt geen genoeg van kan krijgen. Je lijkt wel een wervelwind die alleen maar in kracht toeneemt. Een tropische storm die maar blijft voortrazen. Met zijn vijven hadden we de allergrootste moeite om je bij te benen.’

‘Dank je. Lief. En wat zeg je dat grappig. Wat het laatste betreft ben ik net een man: ik denk maar aan één ding en heb altijd zin. Ik kan dan ook niet wachten op ronde twee.’

‘Je wilt zo nog verdergaan?’ lacht de sukkel verbaasd.

‘Jullie niet dan?’

‘Eh, jawel… De rest zal beslist ook voor een volgende ronde te porren zijn. Als ze weer op krachten zijn. Je hebt ons allemaal flink afgemat.’

Ik lach met hem mee en vul het glas opnieuw. Ondertussen laat ik mijn blik over het aanrecht gaan. Er komt wel een tweede ronde, maar niet zoals zij die in gedachten hebben.

De vier andere sukkels liggen aan de andere kant van het huis in de zitkamer voor lijk. Natuurlijk niet echt, maar dat is een kwestie van tijd. De sukkel die ik heb meegelokt naar de keuken voor een glas water, is de grootste van de vijf. Ook de breedste. Hem moet ik dus het eerst te grazen nemen, voordat ik me over de rest kan ontfermen. En dat moet ik op een onverwachte, snelle manier doen. Want als hij me met zijn grote klauwen te pakken krijgt, dan kan ik het wel schudden. Tyfus spannend.

‘Mag ik een sigaret?’ wijs ik naar het pakje op het aanrecht.

Hij geeft me een peuk en vuur. Daarna steekt hij er zelf ook eentje op. Ik loop naar de tuindeur. Nadat de sukkel die van het slot heeft gehaald, stap ik naar buiten. Hij volgt me als een schaduw.

‘Ik denk dat we beter uit het licht kunnen gaan staan, voordat de hele omgeving kan meegenieten,’ lach ik en ga naast de deur voor de muur staan waar het keukenlicht niet komt. Hij komt naast me staan en schiet opeens in de lach.

‘Hoe we hier naakt staan,’ legt hij uit voordat ik iets heb kunnen zeggen.

‘Lekker toch de wind op je lijf?’

‘Heerlijk.’

‘Dom, dom,’ zeg ik en reik hem mijn sigaret aan. ‘Ik vergeet mijn glas.’ Ik loop de keuken in en trek op het aanrecht het hakmes en het grootste vleesmes uit het messenblok. Dit gaat zo leuk worden. Ik neem een slokje en loop met het vleesmes en hakmes achter me weer naar buiten.

‘De wind is echt…’

De sukkel valt abrupt stil en staart me met grote, uitpuilende ogen aan, dan gaan ze omlaag naar mijn hand en het hakmes dat met één uithaal zo goed als helemaal in zijn hals steekt. Ik veeg glimlachend bloed van mijn gezicht, proef het op mijn lippen en voel het langs mijn hals omlaag over mijn tieten stromen. Dan trek ik het er met een ruk uit. Bloed spuit opnieuw in het rond. De sukkel is dood voordat hij de grond raakt. Toch ram ik het ding nu met veel kracht boven op zijn hoofd. Gewoon voor de leuk. Pas als ik mijn voet op zijn gezicht heb gezet, lukt het me om het hakmes eruit te wrikken. Met slechts één slag heb ik zijn schedel zowat gespleten, stel ik niet zonder trots vast.

Ik pak een sigaret van de grond en neem een trekje. Daarna leg ik het vleesmes en hakmes niet ver van het lichaam vandaan tussen struiken neer. Nadat ik in de deuropening ben gaan staan, om hysterisch om hulp te gaan roepen, hoor ik aan de andere kant van de woning plots een auto starten. Ik snel naar de hoek en zie nog net een auto wegrijden. Oké, dat gaat niet helemaal volgens plan. Dit is kut. Zwaar kut. Mega, mega kut.

Als die sukkel achter me niet met een gespleten schedel en een gapende wond in zijn hals in het gras had gelegen, dan had ik nu alles afgeblazen en me met een smoes uit de voeten gemaakt. Maar hij ligt daar dus wel morsdood. En binnen zijn nog drie sukkels. Nog drie getuigen dus. De vierde getuige rijdt nu doodleuk de weg op. Daar kan ik niets aan veranderen. Dat kan ik wel aan de drie binnen. En dat ga ik nu doen.

Ik ga weer in de deuropening staan en begin alsnog hysterisch om hulp te roepen. Het duurt een paar tellen, maar dan komen de drie de keuken binnengerend, om al na een paar stappen eensklaps tot stilstand te komen. Niet zo vreemd door het bloed dat van me afdruipt.

‘Wat is… wat is er gebeurd?’ roepen twee sukkels tegelijkertijd.

‘’Er stond ineens… iemand,’ huil ik compleet overstuur. ‘En die viel… viel jullie vriend aan met een… een bijl… En toen rende hij weg. Volgens mij is… is hij dood... jullie vriend…’

‘Dood?’ vragen alle drie in koor. Hoezo, zo onduidelijk sprak ik toch niet? Ik stap naar buiten en ga vertwijfeld met mijn handen in het haar naast het lichaam staan. Ze komen ook de tuin in.

‘Mijn god… mijn god…’

‘Godver!’ roept een ander en gaat over zijn nek. Watje.

‘Waar… waar is…’ roep ik angstig.

‘Carl is weg. Hij voelde zich niet lekker.’

Ze knielen om het lichaam heen. Ik doe twee stapjes achteruit en pak heel rustig het vleesmes en hakmes tussen de struiken. Vervolgens doe ik drie stapjes naar voren. Iemand zegt dat de politie moet worden gebeld. Goed idee, zeg. Met een flinke zwiep plant ik het hakmes met een droog geluid horizontaal in het midden van zijn rug, waarbij ik volgens mij zijn ruggengraat finaal doormidden splijt. Effectief is het in elk geval wel. Zonder een kik te geven, zakt de sukkel in elkaar.

De twee anderen veren omhoog en staren me als versteend aan. De dichtstbijzijnde prik ik het vleesmes in zijn buik. Hij krimpt kermend ineen en valt achteruit tegen de muur, waardoor het mes uit hem glijdt voordat ik het naar zijn borstbeen omhoog kon trekken. Tegelijkertijd trek ik het hakmes uit de rug en haal ermee uit naar de ander. Op een haar na mis ik zijn schouder. De sukkel verdwijnt huilend de keuken in. Omdat de kerel met de hevig bloedende buikwond op zijn reet is gezakt en me wezenloos aankijkt, weet ik dat ik me niet meteen om hem hoef te bekommeren.

Ik ren het huis binnen. Net twee stappen in de zitkamer zie ik in mijn ooghoeken iets op me afkomen. Gelukkig raakt het dienblad me alleen op een schouder en de bovenarm. Ik ga op mijn bek en zowel het vleesmes als het hakmes vallen op de vloer. De sukkel rent een gang in. Ik pak beide messen op en zet hard lachend de achtervolging in. Voordat hij een deur helemaal heeft kunnen openen, ram ik het hakmes in zijn schouderblad. Hij schreeuwt het uit. Dat zal inderdaad best pijn doen.

Onverwacht draait hij zich om en schopt me werkelijk keihard op mijn kut. Ik zak zowat door mijn benen. Vervolgens pakt hij mijn bloederige haar beet en slaat me met de zijkant van mijn hoofd tegen de deurpost. Ik kreun en lach tegelijkertijd en kan maar net voorkomen dat hij mijn knar weer hard met het hout in aanraking laat komen. Grommend worstel ik me van hem los en steek met een onverwachte beweging het vleesmes helemaal in zijn buik. Hij gilt het uit en grijpt de wond vast. Vervolgens prik ik hem drie keer snel in de maagstreek. Hij zakt ineen op de badkamervloer en probeert weg te kruipen. Geen idee waarheen.

Ik voel tussen mijn benen. Die trap kwam goed aan. Schaterlachend stel ik vast dat pijn en genot om een plek in mijn kut strijden. De klap tegen de deurpost was ook raak. Ik voel nu al een flinke buil.

Nadat ik boven hem ben gaan staan, knipoog ik naar de sukkel. Dan begin ik op hem in te steken. Ik tel niet mee, maar gok dat het mes zo’n twintig keer in zijn bovenlichaam verdwijnt. Doordat hij zich probeert te verweren, raak ik ook een paar keer zijn armen en handen. Wanneer het licht in zijn ogen is gedoofd, bewonder ik even mijn blote voeten in de grote rode plas bloed en ga dan naar buiten.

De sukkel zit nog steeds tegen de muur. Als hij mij ziet, begint hij direct te janken en probeert tevergeefs omhoog te komen. Ik hurk naast de kerel met de geheel of bijna gespleten ruggengraat. Hij leeft ook nog. Een soort van dan. Over wonderbaarlijk gesproken. Ik hak net zo lang op zijn hals in totdat zijn hoofd zo goed als gescheiden is van de romp. De kerel bij de muur zit op de eerste rang en huilt zowat zijn ogen eruit. Met een wilde ruk trek ik het hoofd helemaal los en zet dat tussen zijn benen op het gras.

‘Waar woont Carl?’

‘Stan… Stanmore…’

‘Het volledige adres zou fijn zijn. Of denk je dat ik zin heb om bij elk huis in Stanmore aan te bellen?’

‘Dat weet… dat weet ik niet… ik ken hem… niet…’

Ik kijk hem indringend aan en concludeer dat hij de waarheid spreekt. ‘Goed, heb je… Wat is je naam ook alweer?’

‘Mat… Matthew.’

‘Goed, Mat… Matthew, heb je nog iets van laatste woorden?’

HOOFDSTUK

51

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Elke keer als de hand kalm en gelijkmatig langs mijn haar gaat, als de toppen van de vingers mijn gezicht en hals teder strelen, lijk ik dieper in een roes weg te zakken. Hoewel ik er nooit in heb gestaan, stel ik me voor dat dit even aangenaam en rustgevend aanvoelt als tot de schouders in een tropische zee staan, terwijl de zon op het gezicht schijnt en het zalig warme water gemoedelijk tegen je klotst. Met iedere streling lijken herinneringen meer te vervagen. Met elke aanraking lijken gevoelens uit het verleden die naar het heden zijn meegereisd vlakker te worden. Uiteraard doen ze dat niet echt, maar op momenten als deze voelen ze draaglijk. Tijdens ogenblikken als nu lijkt de waanzin in me controleerbaar.

‘Wil je je omdraaien, Lily?’ klinkt achter me op fluistertoon.

Ik draai me op de bank om en leg mijn hoofd terug op haar schoot. Mevrouw Walsh retourneert mijn glimlach. Dan betrekt het gezicht van mijn buurvrouw. Ze schuift het bandje van de onderjurk helemaal over mijn schouder omlaag.

‘Wat een blauwe plekken heb je toch weer.’

Ik schiet in de lach. ‘Er gaat geen dag voorbij dat ik niet ergens tegenaan loop of me tegen iets stoot.’

‘Dat is me niet ontgaan,’ lacht ze met me mee en streelt de beurse plekken op mijn schouder en bovenarm zachtjes. ‘Hoe komt dit?’

‘Ik heb echt geen idee, mevrouw Walsh. Net als ik geen idee heb hoe ik aan de buil op mijn hoofd kom.’

‘Ik heb geen buil gevoeld. Waar heb je die dan?’

Ik pak haar hand en leg die voorzichtig op de zijkant van mijn hoofd.

‘Dat is een flinke buil ook. Dat je niet weet hoe die daar is gekomen.’

‘Dat is misschien nog wel erger dan de buil zelf,’ lach ik.

Nadat ze met haar vingers een zoen naar de buil heeft overgebracht, begint ze mijn wang, kaak en hals te strelen. Al gauw gaan haar vingers omlaag en glijden over de aanzet van mijn boezem. En lager. Als een vinger tussen mijn borsten verdwijnt en zich zogenaamd een weg omlaag wurmt, snuiven we beiden vermaakt. Het topje cirkelt om een tepel en speelt er even mee. Daarna gaan de vingers langzaam omhoog naar mijn haar om dat met rustige, lange bewegingen te strelen.

‘Lekker?’

‘Heerlijk, mevrouw Walsh,’ zucht ik zachtjes. ‘Superheerlijk.’

‘’Fijn. Sluit je ogen maar weer en geniet ervan, Lily.’

‘U hoeft de tv niet zachter te zetten,’ merk ik op als de nieuwslezer van de BBC opeens nauwelijks nog te horen is.

‘Heb je er geen last van?’

‘Helemaal niet. Alles wat hij zegt, gaat langs me heen.’

Al snel glij ik weer weg in een diepe zwijmeltoestand. Toch ontgaat me enkele minuten later de diepe zucht van mijn buurvrouw me niet. Ik open mijn ogen en kijk haar vragend aan.

‘Sorry, Lily. Soms word ik zo verdrietig van het nieuws.’

‘Wat is er dan?’

‘De moorden in Barnet.’

‘Moorden?’ reageer ik alsof ik geen idee heb waarover ze het heeft.

‘Het was in iedere krant en op elke tv-zender te zien.’

‘Precies om wat u zonet zei, mijd ik die zoveel mogelijk.’

‘Dan zal ik er niets over vertellen.’

‘Vertelt u maar, mevrouw Walsh.’

‘Zeker weten?’

‘Ja, maar niet stoppen met strelen.’

Ze drukt zachtjes haar lippen op mijn hoofd en gaat dan glimlachend weer rechtop zitten. Na een slok van de gin-tonic begint ze te vertellen. En dat doet ze uitvoerig. Het is duidelijk dat ze alles over de moorden in Barnet heeft gevolgd sinds de kranten erover begonnen te schrijven en de tv-zenders hun programma’s ermee begonnen te vullen.

‘En nu blijkt dus dat de vier mannen in het uitgebrande huis verschrikkelijk zijn toegetakeld.’

‘Hoe dan?’ wil ik op zogenaamd nieuwsgierige toon weten.

‘Moet ik dat wel vertellen?’

‘Nu wel. Vertel dan, mevrouw Walsh.’

Ze lacht met me mee. ‘Oké. Voordat het huis waarin ze lagen in brand is gestoken, is een man onthoofd en zijn ruggengraat doormidden geslagen. Een andere is zeker dertig keer gestoken. Dan is er eentje wiens hals en schedel zijn gespleten en de vierde man heeft geen gezicht meer. Vraag me niet hoe dat laatste is gedaan. En alle vier…’

‘En alle vier wat, mevrouw Walsh?’ vraag ik als ze met vertellen stopt.

‘En alle vier mannen hebben… hebben geen penis meer.’

‘Wat? Hoe bedoelt u?’

‘Die zijn eraf gesneden en hebben ze nog steeds niet gevonden.’

‘Wat verschrikkelijk,’ kreun ik om een glimlach te onderdrukken. Even klinkt alleen de kerel op tv. ‘Het heeft zeker met drugs te maken?’

‘De politie denkt van niet. De vier mannen zijn geen criminelen. Ze hebben allen goede banen, gezinnen met kinderen en staan bij hun familie, vrienden en buren bekend als modelburgers die nog geen vlieg kwaad zouden doen.’

‘En misschien hebben ze toch verdiend wat hen is overkomen.’

Het strelen stopt abrupt. ‘Niemand verdient het toch om te worden onthoofd of de schedel te worden ingeslagen. Of om de penis te worden afgesneden? Of begrijp ik je verkeerd, Lily?’

‘Sorry, mevrouw Walsh, ik drukte me nogal onhandig uit. Niemand verdient dat natuurlijk. Ik bedoel dat niemand de reden weet. En dat niet alle mensen zijn zoals ze lijken. De daders zagen in elk geval reden genoeg om hen dat aan te doen. En dat zullen ze ongetwijfeld niet vanwege een burenruzie hebben gedaan.’

‘Waarom denk je dat er meer dan één dader is?’

Ik schiet in de lach. ‘Geen idee eigenlijk. Misschien dat ik automatisch van meerdere daders uitga omdat er ook meerdere slachtoffers zijn. Vier volwassen mannen houd je in je eentje niet zo eenvoudig in bedwang, lijkt me. Zeker als er geen pistool is gebruikt, gezien de steekwonden, onthoofding en de gespleten hals en schedel.’

‘Daar zeg je wat,’ glimlacht ze en begint mijn haar weer te strelen. ‘Toch denkt de politie dat de seriemoordenaar die eerder in Londen heeft gemoord hier weer actief is. Ze zoekt in ieder geval naar een man die daar laat in de avond, niet heel lang voordat buren de brand opmerkten, van de woning is weggereden. Een vrouw die daar een laatste rondje met haar hond liep, zag hem de oprijlaan afgaan en richting het centrum van Barnet rijden. Door de duisternis kon ze alleen zien dat het een man was. Automerk weet ze niet, alleen dat die donkerblauw, donkergrijs of zwart is.’

‘Pff, we moeten dus weer oppassen voor die seriemoordenaar?’

‘Inderdaad, al heb ik op een of andere manier het idee dat hij het meer op mannen dan op vrouwen heeft voorzien.’

‘Dat begrijp ik dan wel weer.’

We schateren het beiden uit.

‘Genoeg over dit rotonderwerp,’ begint mijn buurvrouw, nog steeds lacherig. ‘Wat zeg je ervan dat ik onze glazen bijschenk en dat we daarna naar de slaapkamer gaan en ik je met de massageolie die ik vandaag heb gekocht van top tot teen naar vanille laat ruiken?’

‘Dan zeg ik: wat doen we hier nog op de bank, mevrouw Walsh?’

Ondanks dat het hemelsbreed nog geen vijf kilometer van Camden Town vandaan ligt, ben ik nog nooit in Clissold Park, Stoke Newington, geweest. Het park, met onder andere speeltuinen, sportvelden, een bowlingbaan, een skatepark, een volière met verschillende soorten vogels, een vlinderkoepel, en twee meertjes met ganzen, zwanen en wilde eenden, las ik op een bord bij de ingang, zal voor velen de moeite waard zijn om overdag te bezoeken. Tenminste, als men een kut geeft om al die tyfusonzin. En dat doe ik dus niet.

Voor mij zijn parken laat in de avond, of zoals nu aan het begin van de nacht, het fijnst om te zijn. De stilte en de leegte werken rustgevend op me en zorgen er doorgaans voor dat ik mijn gedachten beter kan ordenen en relativeren. Simpelweg omdat door de serene omgeving emoties niet de overhand hebben. Een leuke bijkomstigheid is dat personen die laat in de avond of in de nacht door een park slenteren negen van de tien keer maar op één ding uit zijn en daardoor makkelijke slachtoffers zijn. Maar daar ben ik hier nu niet voor. Ik heb stilte en leegte nodig om de gebeurtenissen van afgelopen dagen te overdenken. Al ga ik een kans die me in de schoot wordt geworpen natuurlijk niet uit de weg. Dat zou echt teringondankbaar zijn.

De belangrijkste reden dat ik tegen middernacht besloot om dit park te bezoeken, is Carl. De tyfushond van een Carl die zich na de eerste ronde van de gangbang zogenaamd niet lekker voelde en zelfs zonder afscheid van me te nemen het hazenpad koos. Over ongemanierde kuttekoppen gesproken. De ware reden zal ongetwijfeld gewetenswroeging zijn, omdat hij in een dertig jaar jongere meid lag te raggen, terwijl moeder de vrouw en een stel draken van pubers nietsvermoedend thuis een of andere geestdodende talentenshow keken. Had dat lekker van tevoren bedacht en in plaats van een gangbang een andere bezigheid voor de avonduren gezocht. Eentje waar meer hypocriete moraalridders zijn. De kerk kan altijd vrijwilligers gebruiken, heb ik ooit gelezen.

Het is onvoorstelbaar dat hij zich nog steeds niet bij de politie heeft gemeld, bedenk ik me niet voor het eerst en voel aan mijn pijnlijke schouder en bovenarm. De enige reden die ik kan verzinnen is opnieuw zijn vrouw en de draken thuis. Bekennen dat hij die avond met de vier vermoorde mannen in dat huis was vanwege een gangbang met een vijfentwintigjarige meid met wie ze via een datingapp hadden afgesproken, zal geen positieve impuls zijn voor zijn huwelijk én vaderschap. En ook niet voor zijn werk, familiebanden en vriendschappen. Dat en de conclusie dat zijn getuigenis de moorden op vier kerels die hij amper kende niet ongedaan zal maken, heeft denkelijk tot het besluit geleid om zich niet te melden. Brave Carl.

Wat de reden ook is; ik heb teringveel geluk gehad. Geluk waar ik geen enkele rekening mee had gehouden. Ik zag een compositietekening van mijn smoelwerk al in de kranten en op tv verschijnen. Dat had wel een serieus probleempje opgeleverd. Ik ben blij en vooral trots op mezelf dat ik die avond niet in paniek ben geraakt, zover ik tot die emotie in staat ben, maar ook dat ik de tijd heb genomen om al het fysieke bewijs te vernietigen door het huis met de vier lichamen erin af te laten fikken. Hilarisch dat de politie volgens de kranten en nieuwsprogramma’s nog steeds zoekt naar de ‘geslachtsdelen’ van de vier. Wat een onvoorstelbaar dom kutwoord. De varkens van de kinderboerderij zullen die leuters allang hebben verteerd en uitgekakt.

Carl kan zich natuurlijk altijd nog bedenken. Of iemand anders die hem die avond ook van het huis heeft zien wegrijden, meldt zich. Maar dat zien we dan wel weer. Ik ben niet de enige langharige blondine met grote tieten in Groot-Londen. Veel succes dus met mij tussen bijna negen miljoen mensen opsporen. Helemaal als ik mijn haar bruin of rood verf. Of kortwiek.

Ik ben in elk geval niet van plan om het rustiger aan te doen. Dat wel doen zou de angst voor de seriemoordenaar, die schijnbaar onder veel Londenaren leeft, ongedaan maken. En dat zou niets meer dan zonde zijn van mijn inspanningen. Wat ik me ook heb voorgenomen, is om niet meer van die stomme fouten te maken, zoals met de sukkels in Barnet. Om eenzelfde situatie te voorkomen, moet ik voortaan zeker weten waar iedereen is of ze in dezelfde ruimte hebben voordat ik aan het moorden sla.

Tering. Ik kan niet wachten tot de eerstvolgende keer. Moet ik misschien eerst een hakmes aan mijn collectie messen toevoegen? Die in Barnet beviel me bijzonder goed. Het is heerlijk om in vlees en door botten te hakken. Wat zeur ik toch met misschien? Ik ga morgen gelijk winkelen.

HOOFDSTUK

52

8 JAAR GELEDEN

Betws-y-Coed, Wales

Zes dagen zwerf ik al rond, op mijn blote voeten en in niets meer dan in een jurk die smoezeliger is dan een afgedankte poetsdoek. Morgen is het een week geleden dat de vrachtwagenchauffeur met mijn koffer, geld en schoenen ervandoor ging. Vandaag is het drie dagen geleden dat ik voor het laatst heb gegeten. In de ochtend had ik bij een groenteboer twee sinaasappels gestolen, waarna ik voor mijn leven moest rennen. Halverwege de avond had ik het geluk om op een parkeerplaatsje een stukje stokbrood met wat kaas uit een afvalbak te kunnen hengelen.

Ik heb ook geluk met het weer. Het is een erg warme zomer voor Wales. Dat maakt het de klok rond buiten zijn en in de openlucht slapen makkelijk. Keerzijde van zes dagen zweten door de hitte is dat ik er vreselijk uitzie. Mijn lichaam glanst klam van top tot teen, alsof ik me met iets vettigs heb ingesmeerd, en mijn gezicht, armen en benen zitten onder de vieze vegen. Mijn haar heeft meer weg van een ragebol en mijn voeten zijn zwarter dan roet. Ik zie eruit alsof ik al maanden op straat leef. Nog erger dan mijn uiterlijk is de lucht die als een onzichtbare mist om me heen hangt. Ik heb eerder niet fris geroken, wanneer ik me van mama en papa langere tijd niet mocht wassen, maar nog nooit zo erg als nu. Een vuilnisemmer die twee weken in de blakende zon heeft staan gisten, ruikt beter dan ik.

Zeker drie dagen lang heb ik overwogen om terug te gaan naar meneer en mevrouw Bennion, ondanks dat de Kinderbescherming me dezelfde dag nog naar het weeshuis zal brengen, omdat het de tweede keer is dat ik de benen heb genomen. De eerste keer, zo’n twee jaar geleden, had de politie me al na enkele uren te pakken. Ditmaal zal het dus niet bij een waarschuwing blijven.

Het weeshuis in Conwy, met grote slaapzalen vol krakkemikkige bedden, schijnt net zo afschuwelijk te zijn als een gevangenis voor zware criminelen, heb ik meer dan eens van andere pleegkinderen gehoord. Het ergste zijn de nonnen die je om het minste geringste een oplawaai verkopen en niet terugdeinzen voor een keiharde afranseling waarbij iedereen moet toekijken. Sommige van de nonnen doen ook andere dingen met je, of laten jou dingen bij hen doen, maar daar willen ze om voor de hand liggende redenen geen toeschouwers bij hebben. Er schijnen ook oudere kinderen te zijn die je slaan en andere dingen met je doen.

Daarom heb ik eergisteren besloten dat ik nog liever van de honger en dorst doodga, dan dat ik terugga en vervolgens twee lange jaren in het weeshuis opgesloten zit. Ik ben niet weggelopen om in een gevangenis te belanden en elke dag in elkaar te worden geslagen door nonnen en sterkere kinderen en als een seksspeeltje te worden gebruikt. Wat ik wel moet doen, wist ik echter ook niet. Ik heb geen geld om Wales uit te komen, zelfs geen schoenen aan mijn voeten om dat lopend te doen. Een dorp op een verkeersbord herinnerde me eraan dat ik wel een optie heb. Dat was al op de dag dat ik mijn spulletjes kwijtraakte. Hoewel ik geen enkele andere keuze heb, lukte het me niet om het besluit te nemen.

Vanmorgen vroeg kwam daar plotseling verandering in. Ik denk dat het meer een proces was zonder dat ik dat in de gaten had. Of het verstandig is om zijn hulp te vragen, weet ik nog steeds niet, ondanks dat mijn voeten kapot zijn en bloeden van de ongeveer twintig kilometer die ik in de brandende zon heb gelopen om bij zijn huis te komen.

Achter zijn bekakte uiterlijk en het oer-Engelse accent steekt net zo’n viespeuk als de rest, met het verschil dat hij me nooit pijn heeft gedaan en geen heel vreemde dingen met me deed. Vergeleken met de anderen dan. Alhoewel hij streng was, was hij op zijn manier wel altijd een soort van lief voor me. Van alle personen die me hebben misbruikt, was hij waarschijnlijk het minst erg. Daarom vond ik het zelfs niet erg wanneer mama en papa me voor een paar dagen naar hem brachten. Dat voelde als een ontsnapping aan mijn leven, als een vakantie in een andere gevangenis.

Een auto die over de oprijlaan komt aangereden, haalt me ruw uit mijn gedachten. Ik kruip vlug een meter of wat achteruit, zodat ik meer tussen de bomen verscholen zit. De diepglanzende auto komt tot stilstand voor het grote landhuis midden in een dichtbegroeid bos ten noorden van het dorpje Betws-y-Coed. Ik slaak een zucht van opluchting wanneer hij uitstapt. Een maand voor de brand ben ik hier voor het laatst gebracht. Het was niet heel gek geweest als hij inmiddels was verhuisd. Ik sta op en loop tussen de bomen vandaan het gras op.

‘Meneer Patel?’

Hij draait zich met een ruk om. Zijn voorhoofd fronst zich. Terwijl hij argwanend om zich heen kijkt, doet hij enkele stappen in mijn richting. Zijn voorhoofd fronst zich opnieuw. ‘Lily? Mijn hemel, ik geloof mijn ogen niet… Jij bent wel de laatste persoon die ik verwachtte te zien.’ Ineens loopt hij naar me toe. Voordat ik hem kan waarschuwen, omhelst hij me. En dat doet hij op een manier waardoor ik weet dat hij oprecht blij is om me te zien. Dat kan gunstig zijn.

‘Iemand heeft heel dringend een wasbeurt nodig,’ glimlacht hij nadien en neemt me vervolgens van top tot teen op. Mijn smerige en bebloede voeten doen hem hoofdschudden. ‘Wat is er in hemelsnaam met je gebeurd, Lily? Ik heb je nog nooit zo gezien.’

‘Heel veel, meneer Patel,’ antwoord ik zacht en begin ineens te huilen.

‘Kom,’ zegt hij en pakt mijn hand vast. ‘Ik hoor het straks wel. Je gaat eerst douchen. Ondertussen maak ik eten voor je. Zo te zien kan je ook wel iets in je maag gebruiken.’

Ik heb nog nooit zo lang onder de douche gestaan. Alleen al mijn voeten hun kleur teruggeven, duurde een eeuwigheid. De rest van mijn lichaam en mijn haar zijn nog viezer dan ik dacht. Als ik eindelijk schoon ben en niet meer naar een vuilnisemmer ruik, blijf ik nog een poosje van de stralen genieten. Daarna droog ik me af en trek de ochtendjas aan die meneer Patel voor me heeft klaargelegd. Hij komt tot halverwege mijn dijen. De dunne, soepele stof voelt heerlijk. Voordat ik naar beneden ga, trek ik de ceintuur losser en de ochtendjas iets wijder open, zodat meer van mijn borsten te zien is. Dat vond hij vroeger altijd fijn.

Voordat ik bij de trap ben, ruik ik eten. Het water loopt me direct in de mond. Hoewel mijn voeten erge pijn doen, weet ik niet hoe snel ik naar de keuken moet lopen.

‘Dat is de Lily die ik ken. Heb je lekker gedoucht?’

‘Het was heerlijk, meneer Patel.’

‘Wat is je haar lang geworden sinds de laatste keer.’

‘Vier jaar geleden. Ik was toen drie dagen bij u.’

Het doet hem zichtbaar goed dat ik dat nog weet. ‘Je bent helemaal een grote meid geworden,’ verklaart hij, starend naar mijn borsten. ‘Goed, nu eerst eten. Daarna wil ik alles horen.’

Eten heeft me nog nooit zo goed gesmaakt. Zelfs niet de keren wanneer ik thuis als straf een paar dagen niets te eten kreeg. Zonder dat er wordt gepraat, eet ik twee borden leeg. Ik was bijna aan een volgende begonnen, maar meneer Patel stelt voor dat ik het derde bord later neem. En wat meneer Patel voorstelt, doe je ook.

‘Verdrietig wat er met je ouders is gebeurd,’ merkt hij op nadat ik een grote mok thee van hem heb gekregen en hij weer naast me aan de bar is gaan zitten. ‘Begrijpelijk dat je er niet rouwig om bent,’ glimlacht hij als ik niet reageer. ‘Voor mij was het een uitkomst, maar slechtere ouders kan een kind niet hebben. Ben je weggelopen uit een weeshuis, Lily?’

‘Uit een pleeggezin, meneer Patel. Zes dagen geleden.’

‘En waar naartoe was je onderweg?’

Ik beweeg mijn schouders kort op en neer. ‘Ver weg van Wales.’

‘Op blote voeten?’

‘Mijn koffer, schoenen en geld zijn gestolen,’ beken ik op zachte toon.

‘Door wie?’

‘Iemand die me een lift zou geven.’

‘En toen liep je toevallig hier in de buurt en dacht: ik neem even een kijkje bij meneer Patel?’

‘Ik wist me geen raad meer en daarom ben ik naar u gelopen.’

‘Vanwaar?’

‘Uit Braichmelyn.’

‘Waarom loop je eenentwintig kilometer om mij te zien, Lily?’

‘U was altijd lief en zorgzaam voor me, meneer Patel.’

‘En jij was altijd mijn favoriet. Dat ben je eigenlijk nog steeds.’

‘Dank u, meneer Patel.’

‘Hoe lang kennen we elkaar eigenlijk?’

‘De eerste keer was ik negen, als ik me niet vergis.’

‘Correct. We kennen elkaar inderdaad zeven jaar. In al die jaren is er nooit een andere meid geweest die jou zelfs maar kon evenaren.’

‘Heel fijn om te horen, meneer Patel.’

Hij steekt een sigaartje op en de kruidig ruikende rook die boven ons opstijgt, verklapt me dat meneer Patel nog hetzelfde merk rookt. Zonder iets te zeggen gaat hij van de kruk af en loopt naar het einde van de bar. Hij komt met een krant terug en legt die opengeslagen voor me neer. Ik schrik van de foto van mij op de voorpagina.

‘U… u wist al dat ik ben weggelopen?’

Hij knikt. ‘Het is duidelijk dat de politie intensief naar je opzoek is, Lily. Het is een wonder dat je het tot hier hebt gered zonder te worden opgepakt. Ik stel het overigens op prijs dat je me niet hebt voorgelogen. Voor een goede relatie is eerlijkheid net zo van belang als gehoorzaamheid en dienstbaarheid. Vertel me nu maar wat je van mij verwacht.’

Ik weifel even. ‘Ik weet dat u de voorkeur geeft aan jonge meisjes en ik met zestien eigenlijk te oud ben, meneer Patel, maar misschien kan ik toch een poosje bij u blijven, op de manier zoals vroeger. Ik zal alles precies hetzelfde doen als u toen wilde. U kunt elke seconde van de dag onvoorwaardelijke gehoorzaamheid en dienstbaarheid van mij verwachten.’

‘Hoelang wil je blijven?’

‘Misschien een paar weken, totdat de politie me niet meer zoekt?’

Hij neemt een trekje en staart secondelang de tuin in die meer wegheeft van een park. Dan kijkt hij me aan. ‘Vanzelfsprekend kan je hier een paar weken blijven, Lily. Ik kan je nadien zelfs wat geld geven voor een treinkaartje naar de bestemming van jouw keuze én om de eerste weken door te komen. Maar wat dan daarna? Hoe denk je jezelf te redden in een wereld die je niet kent? Laat ik je daarom een voorstel doen: je blijft geen paar weken, maar een jaar. In dat jaar ben je voor de buitenwereld een achternichtje of de kleindochter van een vriend die hier is komen wonen, maar binnen deze vier muren leven wij zoals we dat vroeger deden als je hier was. Je slaapt bij mij in bed, draagt wat ik wil, gehoorzaamt, dient en pleziert mij blindelings, wanneer ik dat wil, zo vaak als ik dat wil en zo lang als ik dat wil.’ Hij neemt een trekje en aansluitend een slok van zijn thee. ‘In ruil daarvoor leer ik je alles wat je niet hebt geleerd door de situatie waarin je bent opgegroeid. Daarnaast breng ik je omgangsvormen bij, zodat je contacten kunt aangaan en een sociaal leven kunt hebben. Niemand zal zelfs maar vermoeden wat jouw verleden is en in welke mate je beschadigd bent. Verder zorg ik ervoor dat je hier in huis een beroepsopleiding krijgt. Wil je nog steeds kapster worden?’

‘Dat wil ik, meneer Patel.’

‘Dan zorg ik voor een kappersopleiding, zodat je na dat jaar kunt gaan werken en jezelf kunt onderhouden. Indien gewenst regel ik een andere identiteit voor je, zodat je met een nieuwe naam een nieuw leven kunt beginnen. Met een nieuw paspoort en een paar honderd pond kom je echter niet ver. Daarom geef ik je ook genoeg geld mee om een heel jaar comfortabel te kunnen leven zonder dat je een dag hoeft te werken.’

Mijn gezicht doet hem glimlachen. Hij streelt mijn haar.

‘Het kan nog mooier: als je niet één, maar twee jaar de droom van een oude man werkelijkheid laat worden, dan geef ik je op de dag dat je achttien wordt en de Kinderbescherming niks meer over je te zeggen heeft, genoeg geld mee om vijf jaar lang buitengewoon comfortabel te leven zonder dat je hoeft te werken. Maak mij gelukkig en gun jezelf het leven dat je zonder mij nooit zult kennen, Lily.’

HOOFDSTUK

53

HEDEN

Chelsea, Londen

De meeste kerstliedjes ken ik niet. Of beter gezegd: ik ken er maar enkele, misschien hooguit een handvol, omdat ik die tot vervelens toe op de radio in de salon heb gehoord. Eerlijk gezegd doen ze me ook niet veel, bar weinig eigenlijk. Vermoedelijk omdat het kerstgevoel compleet bij me ontbreekt. Het plezier dat de rest heeft tijdens het zingen is echter zonder meer aanstekelijk en daarom doe ik enthousiast mee met de karaoke. En omdat ik niet uit de toon wil vallen.

Daarom zing ik ook, het liefst samen met Callan, omdat hij zo verschrikkelijk vals zingt dat iedereen pijn in de kaken krijgt van het lachen en ik steevast de slappe lach heb, waarbij soms zelfs tranen langs mijn wangen rollen. Daardoor valt het niet op dat ik een melodie niet goed of helemaal niet ken. Hoe kan iemand zo’n slechte zangstem hebben en toch elke kans aangrijpen om van de bank op te veren om de microfoon over te nemen? Zou het kunnen dat er iets mis is met zijn gehoor?

Ergens halverwege de middag begin ik door te krijgen waar het kerstgevoel om draait en waarom ik dat niet heb. Het gaat niet alleen om de huidige Kerstmis, maar ook om die uit het verleden. Misschien zelfs nog wel meer dan die van nu. Vooral die van heel lang geleden schijnen erg dierbaar te zijn. En niet alleen bij Callan en zijn zussen en hun partners, maar ook bij hun ouders. Prachtige verhalen komen voorbij. Ze doen me lachen en ontroeren me. Soms proest ik het uit en soms moet ik tegen de tranen vechten. En ik ben niet de enige. Zelf houd ik mijn lippen stijf op elkaar. Ik kan niks vertellen over lang vervlogen Kerstmissen. Ook niet over recentere. Gelukkig heeft iemand ze opnieuw goed geïnstrueerd en wordt er niet gevraagd wat mijn leukste kerst was.

We gaan een frisse neus halen. En die heb ik al na een paar minuten. Gelukkig is het windstil en droog. Eigenlijk is het heerlijk weer. Voordat we de straat oversteken en Hyde Park inlopen, vouw ik een arm om die van Callan. Hij glimlacht naar me.

‘Heb je het niet koud met je jas open?’

‘Jawel, maar dat is wel even lekker.’

‘De jurk en laarzen staan je fantastisch, Lily.’

‘Dat heb je al gezegd, maar dank je.’

‘Ik heb je nog nooit zo gezien, compleet met panty’s. En voor iemand die nooit op hoge hakken loopt, loop je er opvallend makkelijk op.’

‘Alles speciaal voor vandaag gekocht,’ reageer ik, maar zeg niets over het gemak waarmee ik op hoge hakken loop.

Callan glimlacht. ‘Heb je het naar je zin?’

‘Heel erg. Dat merk je toch wel?’

‘Dat doe ik. Voor de zekerheid wilde ik het je ook horen zeggen.’

We lopen best een groot rondje door Hyde Park. En we zijn niet de enigen die voor het kerstdiner een frisse neus halen. Ik heb nog nooit met zo’n grote groep gewandeld. Met negen anderen zijn er ook negen verschillende gesprekspartners mogelijk, ontdek ik. Geen idee of dit vooraf was afgesproken, maar ik moet zeggen dat ze als een geoliede machine te werk gaan. Om de paar honderd meter loopt opeens iemand anders naast me en begint een praatje.

Terug in de woning van Fabrizia en Mancuso gaan we koken. Dat wil zeggen dat ik word ingedeeld bij het team dat de tafel dekt. Ze zijn mijn gebrekkige vaardigheden in de keuken niet vergeten. Ik kan ze geen ongelijk geven, bovendien is het feestelijk dekken van een tafel voor tien personen heel leuk om te doen, vooral omdat ik exact weet waar de glazen moeten staan en in welke volgorde het bestek moet liggen. De gezichten als ik tien stoffen servetten tot prachtige waaiers vouw, doen me schateren. Jaren geleden allemaal geleerd van iemand aan wie ik tot vandaag geen seconde meer heb gedacht. Dat neemt niet weg dat ik veel te danken heb aan meneer Patel. Zonder hem was ik waarschijnlijk nog even onwetend en naïef geweest als een zestienjarige. Eerder als een tienjarige. En zonder zijn geld was ik vermoedelijk al acht jaar dakloos geweest. Als ik sowieso nog had geleefd.

Omdat een tafel dekken sneller gaat dan koken voor tien personen, roept Fabrizia me bij zich. Voor het fornuis, terwijl ze een arm moederlijk om mijn schouders heeft geslagen, legt ze bij elke pan uit wat ze heeft gedaan. Grote kans dat ik alles al vergeten ben voordat ik de keuken uit ben, maar het gebaar is lief. Zo lief dat het me emotioneert. Hoewel de tranen in mijn ogen haar niet ontgaan, zegt ze er niets over. Wat ze wel doet, is mijn voorhoofd zoenen. En dat is naast een arm om mijn schouders precies wat ik nodig heb.

Ik krijg rode wangen van de complimenten voor de gedekte tafel en de wijze waarop de servetten zijn gevouwen. Daarna zegt Mancuso een paar woorden. Het zijn er wel meer dan een paar. Dat herinnert me er weer aan dat ik aan tafel zit met een familie van topadvocaten.

Tot mijn schrik word ik, omdat het de eerste keer is, daarna een soort van officieel welkom geheten. En dat doet hij met zulke oprecht lieve woorden dat ik niet weet waar ik moet kijken. Met veel slokjes van de wijn, probeer ik dat te maskeren, maar ik geloof niet dat dit echt goed lukt. Nadien bedank ik hem en de anderen. En dat doe ik met een stem die van begin tot eind trilt van emotie. Recht tegenover me glimlacht en knipoogt Callan lief naar me.

De soep smaakt heerlijk. Geen idee waarvan die is gemaakt, maar ze smaakt me tot de laatste lepel. Voordat we aan de krabcocktail beginnen, is mijn glas wijn al leeg. Ongevraagd wordt die bijgeschonken. Ook de cocktail smaakt overheerlijk.

Bij het vierde of vijfde hapje komen de tranen. Ze vullen mijn ogen en glijden een tel later al langs mijn wangen. Ik probeer ze ongemerkt weg te vegen, maar het zijn er te veel. Callan ziet het. Hij kijkt me geschrokken aan.

‘Wat is…’

‘Wil je zo lief zijn en nog een fles witte wijn in de keuken halen, Callan?’ valt zijn moeder hem in de rede. Hij kijkt haar aan en begrijpt gelukkig waarom ze dat juist nu vraagt. Ik bedank haar met een glimlachje en veeg meer tranen weg. Maar ze blijven maar komen. Voordat Callan weer zit, zien de anderen ook wat er aan de hand is.

‘Sorry… dit zijn… zijn tranen van geluk,’ zeg ik hortend en stotend. ‘Ik heb nog… nog nooit zo’n fijne kerst… gehad met zulke lieve mensen…’ Plots zie ik beelden van vroeger en verlies vervolgens de controle over mezelf. Met twee handen op mijn mond gedrukt, probeer ik mijn gesnik te smoren.

Fabrizia komt van haar stoel en is in een oogwenk bij me. Armen om me heen lijken nog nooit zo fijn te hebben aangevoeld. Het duurt even totdat ik tegen haar kan zeggen dat het weer gaat. Edie schuift haar stoel naast me terug en pakt mijn hand vast. Ondertussen veegt ze tranen van haar wangen.

‘Het spijt… me heel erg,’ fluister ik. ‘Misschien is het… beter als ik ga. Ik wil jullie kerst niet… niet verpesten.’

Negen personen laten me weten dat ik dat beslist niet moet doen. En ook dat emotioneert me tot op het bot. Die rot tranen.

‘Kerst vroeger, thuis… was in de verste verte niet zoals dit,’ leg ik uit. Waarom weet ik niet.

‘Jullie vierden wel Kerstmis?’ wil Penelope voorzichtig weten.

Ik knik. ‘Tenminste, mijn ouders vierden Kerstmis.’

‘Hoe bedoel je dat, Lily?’ vraagt Mancuso na een korte stilte.

‘Terwijl ze beneden met vrienden kerst vierden, werd ik in mijn kamer opgesloten. Pas na Boxing Day werd de deur weer van het slot gehaald.’

HOOFDSTUK

54

HEDEN

Chelsea, Londen

Het is druk op de weg. Hier en daar rijdt het verkeer zelfs stapvoets. Dat had ik op dit tijdstip niet verwacht. Ik zie ook veel mensen die met een glaasje te veel op lopend naar huis gaan. Misschien gaan ze helemaal niet huiswaarts, maar zijn ze onderweg naar een plek voor nog meer alcohol. De knipperende kerstverlichting, kerstmutsen en rendiergeweien die sommigen dragen, doen me meer dan eens glimlachen. Ook meer dan eens zwaaien mensen naar me alsof we goede bekenden zijn. Hoewel ik geen idee heb waarom ze dat doen, zwaai ik telkens terug.

‘Het gaat goed met me, Callan,’ glimlach ik zonder van buiten weg te kijken, als ik zijn blik weer op me voel.

Hij snuift geamuseerd. ‘Echt?’

‘Ja, echt,’ antwoord ik en kijk hem aan zodat hij aan mijn gezicht kan zien dat ik niet zomaar wat zeg. ‘Ik heb jullie kerst toch niet verknald?’

‘Omdat je na het eten White Christmas vals zong?’

Ik slaak een verongelijkt geluid dat veel harder uitpakt dan bedoeld. We moeten er beiden om lachen. Dan val ik van het ene op het andere moment stil en kijk hem onzeker aan. ‘Ik zong toch niet echt vals?’

Callan krijgt de slappe lach. Het duurt even voordat hij weer kan praten. En dat is zo grappig om te zien. ‘Je hebt de mooiste stem die ik ooit heb gehoord, Lily. Er zit zo veel gevoel in dat volgens mij niemand naar jou kan luisteren zonder kippenvel te krijgen. En ik ben niet de enige die dat vindt, bleek vandaag weer.’

‘Dank je. En het antwoord op mijn eerste vraag?’

Hij schiet weer in de lach. ‘Het antwoord is nee, je hebt onze kerst niet verknald. En ja, het kwam bij iedereen als een mokerslag aan wat je vertelde over kerst in je ouderlijk huis, dat je dagenlang werd opgesloten, maar…’ Nu valt hij opeens stil. Hij probeert te glimlachen, maar dat lukt niet echt. Ik pak zijn hand op de middenconsole vast. ‘Ik vond het vreselijk om te horen. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat er ouders zijn die… Het maakt me zo woest dat ik ze… ze iets zou willen aandoen, als ze nog zouden leven. En zo ben ik helemaal niet.’ Hij stopt voor een rood stoplicht en zegt even niets. ‘Maar maak je geen zorgen. Het was vanaf de eerste tot de laatste minuut een prachtige dag. Soms horen tranen ook bij Kerstmis.’

‘Janken tijdens het voorgerecht hoort in jullie familie bij Kerstmis?’

Hij knijpt kort in mijn hand. ‘Je begrijpt wat ik bedoel?’

‘Dat doe ik. Denk ik. De gezelligheid en saamhorigheid deden me weer eens beseffen wat ik allemaal ben misgelopen, maar vooral dat ik voor het eerst in mijn leven het gevoel had dat ik bij mensen was die… Het voelde of ik samen met familie aan tafel zat.’

‘Dat zat je ook. En zo zien ze jou ook.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Hoe is dat mogelijk? Zo lang kennen we elkaar niet en zo vaak hebben we elkaar niet gezien.’

‘Dat zullen waarschijnlijk de Siciliaanse genen zijn, gok ik zo. Goede vriendschap betekent ook dat je bij de familie hoort. Je wil niet weten hoeveel mensen ik oom en tante noem.’

De rit duurt wat langer dan gewoonlijk, maar uiteindelijk rijden we mijn straat in. Er zijn zowaar nog parkeerplekken. Hij rijdt een vak in en doet de motor uit. We glimlachen naar elkaar. Ik strijk haar uit mijn gezicht en weifel of ik de woorden die op het puntje van mijn tong liggen de vrijheid moet geven. ‘Heb… heb je misschien zin om nog wat bij mij te drinken?’

Callan knikt. En dat doet hij heel vaak en heel snel. Ik schiet erdoor in de lach. We stappen uit en gaan het gebouw binnen. Geen idee waarom, maar na de eerste stap op de trap doen we ineens een wedstrijdje wie het eerst boven is. De winnaar is geen verrassing. Ik wijt mijn verlies hardop aan de kniehoge laarzen met stilettohakken. Nadat we onze jassen hebben uitgetrokken, doe ik in de zitkamer de vloerlamp en de lamp boven de eettafel aan. Ik zie Callan om zich heen kijken. Niet voor het eerst dat hij dat doet.

‘Jouw keuken is groter dan deze kamer.’

‘Onze woning in Brighton, waar we met zijn zessen woonden, is kleiner dan jouw appartement. En de verwarming hier werkt ook een stuk beter.’

Ik proest het uit. ‘Ik heb er een hekel aan om in een ijskoude woning thuis te komen. Te warm voor jou?’

‘Beter te warm dan te koud.’

‘Precies wat ik denk.’ Ik ga de keuken in en werp tegen beter weten in een blik in de koelkast. Met een zucht sluit ik de deur weer. ‘Ik vroeg wel of je wat bij me komt drinken, maar ik heb dus water, thee en water. O ja, ik heb ook nog water. Wacht…’ Ik trek een kastje open. ‘Ja, ik heb ook gin!’ Wanneer ik hem hoor lachen, ga ik in de deuropening staan. Door mijn gezicht, moet hij nog harder lachen.

‘Je zei het alsof je de hoofdprijs in de loterij hebt gewonnen.’

‘Zo voelt het ook. Hoorde je niet dat ik alleen water en thee heb?’

Hij knikt, maar zegt even niets. Waarschijnlijk omdat hij dan weer moet lachen. ‘Gin is lekker, maar ik moet nog terugrijden.’

Ik staar hem aan.

‘Hoorde je me, Lily?’

‘Ja, ik hoorde je, Callan.’ Ik krab me in het haar en voel dat ik onbewust een gezicht trek alsof ik ergens pijn heb. Zijn blik bevestigt dat. ‘Je kunt… je kunt blijven slapen, als je dat wilt.’

‘Blijven slapen?’

‘Met de nadruk op slapen.’

Hij proest het uit, ik ook. ‘En omdat ik geen logeerbed heb, zal dat helaas op de bank moeten.’

‘Dan graag een gin.’

Ik schenk twee stevige glazen in en ga naast hem op de bank zitten. We toosten en nemen een slok. Aansluitend doe ik de laarzen uit en trek mijn benen onder me. Ik voel hem naar me kijken. Als ik hem aankijk, kijkt hij niet vlug weg, zoals hij vaak doet. We glimlachen.

‘Vertel nog eens iets over vroeger, toen jullie in Brixton woonden.’

Callan neemt een slok, gaat tegen de rugleuning zitten en begint te vertellen. En dat doet hij gelijk op zo’n boeiende manier dat ik na de eerste zin al aan zijn lippen hang. Geen idee hoe hij dat voor elkaar krijgt na een vraag die ik zelf niet zag aankomen. Het zijn leuke, maar ook hartverwarmende verhalen. Ik wist al dat Fabrizia en Mancuso het vroeger met vier kleine kinderen allesbehalve makkelijk hadden, maar door de nieuwe verhalen begrijp ik pas goed hoe zwaar het was. Nauwelijks nog voor te stellen als je ziet hoe ze nu leven en wonen.

‘Je drinkt veel voor jouw doen,’ merkt hij op als ik voor de derde keer heb bijgeschonken en harder dan bedoeld naast hem neerplof, waardoor de gin bijna over de rand klotst.

Ik beweeg mijn schouders op en neer. ‘Heb ik zin in.’

‘Zal ik muziek opzetten?’

‘Als je iets kunt vinden om muziek mee op te zetten,’ schater ik.

Callan pakt zijn telefoon, doet er iets op en ineens vult muziek de kamer. Een rustig nummer. Hij legt de telefoon op tafel neer en staat op. Ik kijk naar zijn uitgestoken hand.

‘Ik kan niet dansen, Callan.’

‘Het is niets meer dan elkaar vasthouden en wat schuifelen.’

Het ‘elkaar vasthouden’ trekt me over de streep. Ik sta op en pak zijn uitgestoken hand vast. Hij neemt me mee naar een plek voorbij de tafel en slaat zijn armen om mijn middel. Het duurt een tel of wat en dan sla ik mijn armen om zijn nek. Onze lichamen raken elkaar niet. Dan begint hij te schuifelen en zegt dat ik zijn stapjes moet volgen.

‘Sorry,’ fluister ik als ik op zijn voet ga staan.

Hij snuift zacht en gaat iets dichter bij me staan. En ik bij hem.

‘Potver,’ zucht ik als ik weer op zijn tenen ga staan.

‘Het gaat vanzelf goed, Lily. Maak je niet druk.

Ik ga nog dichter bij hem staan, waardoor onze bovenlichamen elkaar bijna helemaal raken. En dat voelt fijn. Net als ik wil zeggen dat hij gelijk had, ga ik weer op zijn voet staan. Ik zucht, hij lacht. Twee nummers verder begin ik te geloven dat hij niet zomaar wat zei. Ik ben geen enkele keer meer op zijn voet gaan staan en begin er zelfs plezier in te krijgen. Ik weifel even en leg dan de zijkant van mijn gezicht tegen zijn schouder.

‘Dit is fijn, Callan. Heel erg fijn.’

‘Dat is het zeker, Lily,’ fluistert hij terug.

‘Ik vind het fijn dat je blijft slapen, op de bank.’

Hij schiet in de lach.

‘Dat kwam er verkeerd uit. Ik bedoel… dat… je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Dat doe ik,’ antwoordt hij nog steeds lachend. ‘En ik vind het ook fijn.’

Na nog een paar nummers schuifelen gaan we weer op de bank zitten. Ik heb het bloedheet en het gevoel dat mijn wangen in lichterlaaie staan. Moet ik misschien de verwarming lager zetten? Of is de alcohol de oorzaak? Een andere reden is ook mogelijk, maar die jaag ik luid snuivend uit mijn hoofd. Callan kijkt me verwonderd aan, dan schieten we beiden in de lach.

We kletsen weer alsof we elkaar niet praktisch de hele dag hebben gezien. Callan schenkt in de keuken onze glazen bij. Als hij zit, trek ik mijn benen weer onder me en schuif daarbij meer in zijn richting. Mijn knie raakt zijn been. Ik zie hem ernaar kijken. Had ik dat misschien wat subtieler moeten doen?

‘Is er iets, Lily? Je lijkt ineens wat…’

Ik sla het glas met één teug achterover en trek vervolgens een gezicht alsof het geen gin, maar terpentine was. Callan moet erom lachen. Ik niet, omdat ik bloednerveus ben.

‘Heb je… heb je misschien zin om… om bij mij in bed te liggen? Niet om je-weet-wel te doen, maar het lijkt wat onzinnig om jou hier op deze bank te laten slapen als... Je begrijpt wat ik bedoel: gewoon onzinnig.’

HOOFDSTUK

55

HEDEN

Primrose Hill, Londen

‘Waarom lukt het nou niet?’ zucht ik geërgerd. Ik doe een nieuwe poging om de rits op mijn rug te pakken te krijgen. En dat gaat net zo snel als de keren ervoor. Wanneer ik eindelijk de belachelijk kleine trekker te pakken heb, voelt het alsof mijn arm elk moment uit de kom kan schieten. Met veel gekreun en gesteun weet ik het snertding weer enkele centimeters omlaag te trekken, totdat mijn vingers er voor de zoveelste keer vanaf schieten. De grom die uit mijn tenen komt, weet ik maar net met een hand te smoren.

Ik kijk twijfelend naar de deur van de zitkamer. Nee, ik vertik het om hem om hulp te vragen. Welke vrouw krijgt haar eigen jurk niet uit? En wat zegt het over mij als ik als een klein kind hulp nodig heb om me uit te kleden? Waarom heb ik geen jurk aangetrokken met knoopjes aan de voorkant? Dan was ik al tien minuten geleden klaar geweest.

Ik besluit het over een andere boeg te gooien. Nadat ik de nauwsluitende jurk omhoog heb gestroopt, probeer ik die als een T-shirt over mijn hoofd uit te trekken. Als ik niet zo’n dikke bos haar had gehad, was dat de oplossing geweest. Maar die heb ik wel. Ik trek met alle kracht en hoor stiksels kraken en piepen alsof ze pijn hebben. Opeens schiet de jurk over mijn hoofd. Alleen jammer dat ik zowat mijn oren meetrek. Ik verbijt de pijn achter een hand en begin dan aan de kousen en jarretelgordel. Die heb ik gelukkig in een mum van tijd uit.

Ik kijk naar mezelf in de passpiegel. Wat doe ik met de bh en onderbroek? Uit of aanhouden? Ik slaap nooit met ondergoed aan. Maar ik slaap ook nooit met Callan naast me in bed. Ik houd beiden aan.

Ik pak de nachtjapon van de bodem van de kast en ruik eraan. Hoewel die nog fris is, pak ik een andere van de plank en trek die aan. Opnieuw bekijk ik me secondelang in de passpiegel. Het ondergoed zit niet lekker. Het voelt onnatuurlijk. Nog erger is het dat ik bij sommige bewegingen de contouren van de bh door de flanellen stof zie. Dat kan echt niet, zal Callan ook beslist denken als hij dat opmerkt. En terecht; welke vrouw slaapt met een bh aan?

Ik schiet uit de nachtjapon, ontdoe me van de bh en trek de nachtjapon weer aan. Met een grom stap ik ook uit de onderbroek. Die dragen onder de nachtjapon voelt alsof ik met laarzen aan ga slapen. Of moet ik die toch aanhouden? Wat als hij ziet dat ik geen onderbroek draag? Dat zou absoluut een verkeerd signaal zijn. Wat zeur ik toch? We liggen onder een dekbed. Hij ziet helemaal niks van wat lager zit dan mijn schouders.

Ik spring het bed op, val er bijna vanaf en ga tot mijn hals onder het dekbed liggen. Moet ik aan deze kant blijven of links gaan liggen? Ik blijf hier. Of misschien toch links? Nee, ik blijf aan de rechterkant. Ik zucht diep, moe van mezelf, en wacht even om mijn ademhaling en hartslag rustiger te krijgen en roep dan Callan. Wanneer de deur opengaat, schiet mijn hartslag meteen weer omhoog en hoor ik mezelf onrustig ademen.

‘Kan ik binnenkomen, Lily?’

‘Ja, kom maar.’

‘Je ligt al,’ glimlacht hij terwijl hij de deur achter zich sluit.

Ik glimlach terug. ‘Je kan je kleren op die van mij leggen.’

Hij trekt zijn schoenen en sokken uit. Dan begint hij het overhemd open te knopen. ‘Als ik het goed begrijp, heb jij je achter een gesloten deur uitgekleed en moet ik dat doen alsof ik een striptease geef?’

Ik schater het uit. ‘Klopt. En ik lig op de eerste rang.’

Callan lacht met me mee en trekt het overhemd uit. Hoewel ik zijn bovenlichaam eerder heb gezien, weet ik niet waar ik moet kijken. Niet normaal hoe goed hij eruitziet.

‘Zijn de jarretels en kousen van jou?’ vraagt hij verbaasd.

‘Nee, die heb ik voor jou klaargelegd, omdat je geen pyjama bij je hebt.’

We lachen beiden. Wanneer hij zegt dat hij altijd bloot slaapt, val ik plotsklaps stil. Callan krijgt zowat de slappe lach. ‘Niet schrikken. Vanavond slaap ik in mijn boxershort. ‘Maar ik had geen idee dat je kousen en jarretels droeg, Lily.’

‘Had ik dat dan moeten melden?’

Nu schatert hij het uit.

‘Je hebt iets met kousen en jarretels?’

‘Ik vind ze zeker niet vervelend.’

‘Ook als je ze niet ziet?’

Callan beweegt zijn schouders lichtjes op en neer.

‘Ik zal het de volgende keer melden.’

‘Dank je,’ reageert hij op quasi-serieuze toon, met ingehouden lach, en trekt zijn broek uit. Terwijl hij naar het bed loopt, betrap ik mezelf erop dat ik naar hem staar. En ik ben niet de enige.

‘Sorry, ik wilde niet…’

Hij knipoogt en kruipt onder het dekbed naast me. Ik draai me vlug naar hem om. Als hij met zijn hoofd op het kussen ligt, glimlachen we.

‘Leuk.’

‘Wat?’

‘De nachtjapon.’

‘Dank je. Wel een beetje vreemd dit.’

Hij knikt. ‘De eerste keer na Gracie dat ik naast een vrouw in bed lig.’

‘Meen je dat?’

‘Ja.’

‘Verdrietig, maar ook heel lief.’

‘En voor jou?’

‘Voor mij is het de eerste keer ooit.’

Callan fronst zijn voorhoofd.

‘Ik bedoel: dit is de eerste keer dat iemand naast me in bed ligt die ik zelf heb gevraagd om daar te gaan liggen.’

Callans blik gaat naar de kast.

‘Kijk er niet naar. Ik lig hier, samen met jou.’

Ik zie dat hij woorden inslikt.

‘Iedere avond. Omdat ik niks zie, is het alsof de wereld niet bestaat, er geen verleden is. En ook geen toekomst. Daardoor voel ik me veilig.’

‘Ook geen toekomst?’

Ik knik en laat het daarbij.

‘Zou ik een keer wat mogen lezen van waarover je me hebt verteld?’

‘Nee.’

‘Sorry, ik had het niet moeten vragen.’

‘Ik had het niet moeten vertellen. Maar dat kan ik niet ongedaan maken. Zoals ik toen vertelde, is het schrijven voor mij therapie. Een uitlaatklep. Voor eenieder ander… Laat ik het anders zeggen: als je daar iets van leest, al is het maar een pagina, dan zou ik je nooit meer in de ogen kunnen kijken. Ook omdat jij mij nooit meer in mijn ogen zal kijken.’

‘We hebben het er niet meer over. Mag ik alleen nog vragen wat mijn moeder in je oor fluisterde toen we bij hen weggingen?’

‘Dat het aanbod om mij in contact te brengen met deskundigen nog steeds staat.’

‘Wat voor deskundigen?’ reageert hij verrast.

‘Deskundigen op het gebied van traumaverwerking voor slachtoffers van misbruik.’

‘Mijn moeder weet… Tijdens jullie lunch in The Four Horseshoes?’

Ik knik. ‘Ze zag alle signalen bij me.’

De ontdekking dat zijn moeder me probeert te helpen, emotioneert hem. Ik streel zijn wang. ‘Je hebt een fantastische moeder, Callan. Ik zou een moord plegen voor zo’n moeder.’

Hij glimlacht, maar in zijn ogen zie ik gedachten die daar niet bij aansluiten. Niet zo heel vreemd door mijn belachelijke woordkeuze. De wetenschap dat ik schrijf hoe ik mensen vermoord, draagt ongetwijfeld ook bij tot het ontstaan van die gedachten.

‘Je vraagt je af of ik mijn ouders heb vermoord?’

Callan schrikt van mijn directe vraag. ‘Niet echt.’

‘Niet echt?’ glimlach ik.

‘Ik heb alleen een vermoeden van wat jou is aangedaan, Lily, en als ik zie hoe dat jouw leven nu nog dagelijks stuurt, zou ik je ouders alleen al daarom de nek om willen draaien. Wat er ook met hen gebeurd mag zijn; ze hebben dat aan zichzelf te danken. Het is meer dat ik me op geen enkele wijze kan voorstellen dat jij iemand iets ernstigs aandoet.’

‘Ik heb mijn ouders niet vermoord, Callan. Niet omdat ik dat niet wilde, maar simpelweg niet durfde. Hoewel ik als geen ander weet dat ze niet bestaan, kwam de brand als een regelrecht wonder.’

‘Dat we hier samen liggen, vind ik anders best een wonder.’

Ik schiet in de lach. ‘Daar zeg je wat.’

‘Het lijkt ook een wonder hoe jij tegen mij doet, Lily.’

‘En hoe is dat?’

‘Je bent opgewekter, toegankelijker. Je slaat vaker uit jezelf een arm om die van mij, komt naast me zitten en dan niet aan de andere kant van de bank. En je kijkt veel naar me, vooral als je denkt dat ik dat niet opmerk.’

Ik verberg mijn ogen kort achter een hand.

‘Je vraagt me boven om wat te drinken, dan om te blijven slapen en vervolgens vraag je of ik dat bij jou in bed wil doen.’

‘Ik maak het er niet eenvoudiger op.’

‘Klopt, maar ga daar gerust mee door.’

Ik krijg bijna de slappe lach. ‘Klopt allemaal wat je zegt. Het enige dat ontbreekt in jouw lijstje is dat ik ook veel aan je denk.’

‘Echt?’ reageert hij verbaasd.

Ik knik. ‘Vraag me niet waarom, Callan. Ik snap er zelfs niets van en zou je geen zinnig antwoord kunnen geven.’

We praten een poosje niet. Het enige dat we doen, is in elkaars ogen kijken. En regelmatig glimlachen.

‘Zou ik… zou ik bij je mogen komen liggen, in je armen? En dan niet als inleiding voor je-weet-wel, maar ik zou je armen om me heen fijn vinden.’

Callan doet het dekbed omhoog en zijn armen uitnodigend van elkaar. Ik schuif naar hem toe, aarzel even en ten slotte ga ik tegen hem aanliggen. Zijn armen gaan om me heen en ik kruip nog meer tegen hem aan en begraaf mijn gezicht in zijn hals. Een zachte zucht ontsnapt aan mijn lippen, tranen aan mijn ogen. En die laatsten vloeien steeds meer. Het kan niet anders dan dat hij ze moet voelen. Wanneer hij mijn achterhoofd en haar begint te strelen, weet ik dat het hem niet ontgaat dat ik huil.

‘Wat… wat zie je toch in… in me, Callan?’ snik ik zacht in zijn hals.

‘Ik zie het meisje met wie ik de rest van mijn leven samen wil zijn.’

Mijn schouders beginnen te schokken en mijn gehuil vult steeds meer de kamer. Hij omarmt me steviger en drukt me tegen zich aan.

‘Ik hou zo veel van je, Lily.’

‘Dat weet ik. Maar ik ben niet in staat tot… Een relatie is voor mij… Wat anderen vanzelfsprekend vinden, zoals seks… is voor mij… Seks is voor mij iets dat verbonden is met vroeger… met de dingen die mij zijn aangedaan, die ik moest doen.’

‘Dat is nu helemaal niet van belang,’ valt hij me in de rede.

‘En ik… ik kan geen kinderen krijgen, Callan…’

Hij heeft even nodig om mijn woorden te verwerken. ‘Hoe weet je…’

‘Ook dat hebben mijn ouders op hun geweten,’ val ik hem zacht snikkend in de rede. ‘Ik… ik was nog heel jong… toen ze daarvoor hebben gezorgd, met de hulp van een arts. Ik zal nooit kinderen hebben.’

‘’Wat verschrikkelijk,’ fluistert Callan geëmotioneerd. ‘Ik heb… dat vind ik heel erg voor je…’

‘Verandert dat iets voor jou?’ vraag ik na een korte stilte.

‘Hoe ik over jou denk, bedoel je?’

‘Ja.’

‘Nee, dat doet het niet. Met kinderen was leuk geweest, maar zonder zal ik niet minder gelukkig zijn met jou. Niet van belang nu, maar adopteren is voor mij ook een optie. Waarom wil je dat weten, Lily?’

‘Omdat… omdat ik meer voor je voel dan alleen vriendschap…’

HOOFDSTUK

56

HEDEN

New Cross, Londen

Februari is zes dagen oud. Of jong. Het is maar hoe je het bekijkt en in het leven staat, zou een onverbeterlijke optimist direct met een domme grijns op zijn naïeve smoelwerk opmerken. Maar goed; het heeft er in elk geval nu al alle schijn van dat het net zo’n verschrikkelijke kutmaand gaat worden als januari. Geen idee waaraan ik dat heb verdiend.

De eerste eenendertig dagen van het jaar waren niet zoals ik had gehoopt. Aan mijn motivatie en inzet lag het zeker niet. Terwijl ik de laatste maanden juist zo heerlijk op dreef was, heb ik in januari maar driemaal mijn ding kunnen doen. Dat is gemiddeld elke tien dagen een sukkel. Over armoedig gesproken. Die ronduit gênante cijfers bezorgen me nu niet alleen gelijk weer een mega-tyfusbui, maar ook rode wangen, voel ik. Van schaamte uiteraard.

Wat kon tegenzitten, zat ook tegen. Als er een hogere macht zou bestaan, dan zou ik ervan overtuigd zijn dat die al wekenlang de dagen vult met mij dwarsbomen. Bussen zaten bomvol, zodat ik niemand mijn web in kon kletsen zonder dat er minstens vijf personen meeluisterden. In treinen zaten halve coupés me aan te gapen, zodat telkens zeker tien van die tyfusgluurders later een perfecte omschrijving van me zouden kunnen geven. En in de Underground heb ik meer politie dan ooit gezien. Had ik eindelijk wel een sukkel in mijn web gevangen, dan gooide een geniepig opgehangen CCTV-camera alsnog roet in het eten. Zelfs afspraakjes via datingapps gingen fout. Van de zes kwamen er twee opdagen. Inderdaad: vier sukkels bleven weg. Onbegrijpelijk. Onvoorstelbaar. Onverklaarbaar. Wat is er mis met je dat je een kans op urenlang plezier met een onvergelijkelijk, superlekker lijf laat schieten?

Al die tegenslagen frustreren me gigantisch. Ik heb eerder doodsaaie maanden gekend, maar niet als ik er zowat dagelijks op uittrok om op sukkels te jagen. Daar moet dus heel, heel rap verandering in komen. Anders ga ik uit noodzaak in mijn omgeving zoeken. Personen die ik regelmatig, misschien zelfs dagelijks spreek, mij daarom volledig vertrouwen, en ik dus heel eenvoudig in de luren kan leggen. Maar dat doe ik liever niet. Extra spanning is leuk en meer dan welkom, maar dat betekent natuurlijk niet dat ik mezelf in de schoot van de politie hoef te werpen. Jagen in mijn eigen omgeving betekent namelijk ook dat getuigen mij makkelijk weten te herinneren en haarfijn kunnen omschrijven, omdat ze me regelmatig in de buurt hebben gezien.

Vandaag gooi ik het over een andere boeg. Daarom ben ik tijdens dit nachtelijke uur in Zuid-Londen, op Surrey Canal Road, een lange weg door een bedrijventerrein die door de wijk New Cross gaat en bekendstaat om de straathoeren die er laat in de avond en in de nacht te vinden zijn. En niet te vergeten de ‘stoeprand-kruipers’; kerels die op zoek zijn naar een snelle wip voor een paar pond. Op een sukkel uit die laatste groep heb ik mijn zinnen gezet. Dat zou kinderspel moeten zijn, gezien de geile bui die ze allemaal hebben. Maar ook doordat het merendeel van de hoeren uitgemergelde junkies zijn, waarvan velen zo stoned zijn dat ze amper op hun benen kunnen blijven staan. Allesbehalve serieuze concurrentie dus.

Om te voorkomen dat ik het continu aan de stok heb met hoeren en pooiers, omdat ik in hun werkgebied een klant aan de haak probeer te slaan, heb ik besloten om een flink stuk van hen vandaan te gaan staan, tussen twee treinviaducten en vanwaar veel donkere straten, steegjes en parkeerplaatsen van bedrijven snel te bereiken zijn.

Ik stond er amper tien seconden toen de eerste stoeprand-kruiper naast me stopte. De herinnering aan zijn verbaasde gezicht doet me glimlachen. Dat hij tijdens het gesprek, terwijl ik met mijn onderarmen in de raamopening op het portier leunde zodat hij diep in mijn decolleté kon kijken, ineens wegscheurde, doet me nu net als tien minuten geleden grommen. Ik heb nog maar net voor de schijn een sigaret opgestoken als er weer een sukkel naast me stopt. Het portierraam gaat omlaag en ik loop glimlachend naar de auto. De kop van de kerel staat me direct tegen. Dat is dus meegenomen.

‘Wat kost het?’ vraagt hij met een stem die bij zijn grafkop past.

‘Twintig, schatje.’

‘Twintig?’ reageert hij verrast. ‘Voor wat?’

‘Wat jij wil,’ glimlach ik.

‘Alles wat ik wil en dat voor twintig?’

‘Klopt.’

Hij staart me aan. ‘Je zou makkelijk het tienvoudige kunnen vragen.’

‘Ook dat klopt, maar ik sta hier niet voor de centen.’

‘Waarvoor dan wel?’ snuift hij vermaakt.

‘Voor mijn plezier. En dan heel, héél veel plezier achter elkaar met wildvreemde kerels.’

De sukkel verkracht zijn smoelwerk met iets wat moet doorgaan voor lachen. Ik krijg nu al zin om het hakmes in zijn voorhoofd te planten. Toch lach ik met hem mee. Hij staart me weer enkele seconden aan en zegt dan dat ik moet instappen.

‘Een nymfomane dus?’ vraagt hij als ik naast hem zit en we wegrijden.

‘Van top tot teen.’

‘En alles wat daartussen zit, ziet er buitengewoon geil uit.’

‘Dank je. Wat naast me zit, mag er absoluut ook wezen,’ zeg ik met een hitsige stem en lik aan mijn onderlip. In gedachten kots ik de diepvriesmaaltijd van vanavond, iets met spinazie, flinterdunne stukjes kip en pasta, over hem heen. ‘Lekker geil ding ben je.’

De sukkel glundert en vraagt waar we heen moeten.

‘Voor het viaduct linksaf en dan helemaal tot het eind doorrijden.’

‘Doe je dit vaak?’

‘Als ik erg geil ben.’

‘En ik gok dat je dat heel vaak bent.’

Ik schater het aanstellerig uit en geef zijn schouder een plagerig duwtje. ‘Gemiddeld zo’n twee keer in de week. Soms drie keer.’

‘Ik heb je hier nog nooit gezien.’

‘Gewoonlijk zoek ik in Brixton, Whitechapel of Dalston plezier. Het is de eerste keer in New Cross. En dat bevalt me nu al. Ik stond er net een paar minuten en zit al in de auto bij een lekkere kerel.’

‘En dat doe je zonder dat iemand oplet of alles wel goed gaat?’

‘Dat is niet nodig. Ik kan mezelf heel goed redden.’

Hij knikt en glimlacht. Intussen kan ik de raderen in zijn hoofd horen piepen en kraken. Dat niemand toezicht houdt, biedt onverwacht mogelijkheden, denkt de sukkel. Dit gaat grappig worden. Nadat we voor een rotonde zijn gestopt, kijkt hij naar me. ‘Je bent erg knap voor een slet.’

‘Dank je.’

Zonder dat er nog wordt gepraat, rijden we naar het einde van Juno Way. Ik wijs naar een grote, aardedonkere parkeerplaats en zeg dat hij achter de trailers moet parkeren. Als de sukkel dat heeft gedaan en de motor heeft uitgezet, schuif ik dichter naar hem toe en begin zijn broek open te maken.

‘Wil je niet eerst je geld hebben?’

‘Welnee. Zoals ik zei, ben ik hier niet voor de centen. Houd het twintigje maar lekker in je knip. Zo, die heeft er zin in,’ kreun ik zogenaamd opgewonden als ik zijn leuter tevoorschijn heb gehaald.

Plotseling grijpt hij me stevig bij mijn keel.

‘Wat doe je, schatje?’ zeg ik met een hese stem.

‘Ik mocht toch doen wat ik wil?’

‘Dat is waar,’ glimlach ik. ‘Je houdt dus van een harde aanpak?’

De sukkel knikt. ‘Jij ook?’

‘Heel erg zelfs.’

Zijn andere hand sluit zich ook om mijn hals en beiden beginnen nog steviger te knijpen. Terwijl ik hem geil aankijk, glip ik met een hand in mijn schoudertas die tussen mij en het portier ligt. Ik heb het heft vrijwel meteen gevonden en sluit mijn vingers eromheen. Nadat ik het roestvrijstalen hakmes voorzichtig uit de tas heb gehaald, verlies ik geen seconde tijd en zwaai het onder het stuur langs met veel venijn naar zijn onderlijf. Het vlijmscherpe metaal hakt niet alleen zijn leuter iets boven de ballen er in één keer af, maar dringt ook centimeters diep zijn onderbuik binnen. Zijn handen schieten van mijn hals en de sukkel gilt zo hard dat mijn oren ervan gaan piepen.

‘Is dit de harde aanpak die je bedoelde, schatje?’ schater ik, trek het kapmes uit zijn onderbuik en plant hem diep in zijn dij. Terwijl hij het weer uitgilt, wordt het portier aan mijn kant plots met een wilde ruk opengetrokken. De kerel in de portieropening, groot en in een lange, leren jas, vloekt nog harder dan ik. Dan zet hij het op een lopen.

Ik trek het hakmes uit het been en zet opgewonden lachend de achtervolging in. Net voorbij een trailer zie ik hem richting een auto op de rand van de parkeerplaats rennen. Als hij die weet te bereiken, dan is de sukkel pleite en kan hij getuigen dat de dader van de slachtpartij die dadelijk nog gaat plaatsvinden een jonge vrouw met lang blond haar is. Wat eigenlijk helemaal niet vervelend hoeft te zijn, bedenk ik me ineens, want dat zou ervoor zorgen dat het kat-en-muisspel met mijn slachtoffers wordt uitgebreid met de luitjes van de politie. Ik moet alleen zekerheid hebben dat hij geen haarfijne beschrijving van mij kan geven. Bovendien moet de patserige sukkel die als pooier is verkleed de getuigenis niet al over vijf minuten afleggen, want dan krioelt de omgeving in een mum van tijd van de politie. Wegkomen, helemaal als ze ook een helikopter inzetten, wordt dan erg lastig, op zijn zachtst gezegd.

Vlak voordat hij om zijn auto heen wil rennen, gooi ik het hakmes naar zijn onderbenen. Helaas raakt het hakmes hem niet met het scherpe blad, zoals ik in gedachten had, maar wel hard genoeg om hem onderuit te laten gaan. Terwijl de vullisbak nog opkrabbelt, verkoop ik hem een tyfustrap vol in zijn gezicht, waardoor hij kreunend languit op zijn buik valt. Nadat ik hem nog een tyfustrap heb verkocht, nu op zijn ballen, waardoor hij kermend ineenkrimpt, pak ik vlug het hakmes van de grond, druk mijn knie in zijn rug en zet het hakmes tegen zijn keel.

‘Zeg het maar: leven of hier doodbloeden?’

‘Leven… alsjeblieft…’ kreunt hij nog steeds van de pijn, languit liggend op zijn buik, terwijl hij met beide handen zijn zaakje vasthoudt. ‘Laat me alsjeblieft gaan, ik… ik heb niks gezien.’

‘Als je niks hebt gezien, meneer de pooier, dan heb je geen nut en kan je dood. Als je wel hebt gezien wat ik in de auto heb gedaan, dan kan je dat aan de politie vertellen.’

‘Dat heb ik gezien. Zijn pik lag eraf… en… en je mes zat in zijn been.’

‘Heb je mijn gezicht gezien?’

‘Nee, dat heb ik niet… Ik zweer het.’

‘Hoe ga je me dan omschrijven aan de politie?’

De sukkel zegt niets. Ik druk het hakmes iets steviger tegen zijn hals.

‘Blond… lang blond haar… mooi lijf… grote knoppen…’

‘Hoe oud denk je dat die blondine was, meneer de pooier?’

‘Geen idee… begin… midden twintig?’

‘Dat is exact wat je aan de politie gaat vertellen. Niks meer, niks minder. Als blijkt dat je me toch beter hebt kunnen omschrijven, dan weet ik je te vinden. En voordat ik jou vermoord, hak ik eerst de personen die belangrijk voor jou zijn in stukjes.’

‘Ik heb je echt niet gezien,’ jammert hij geloofwaardig. ‘Echt niet.’

‘Je staat dadelijk op en we lopen heel rustig terug naar de auto waarin ik zat. Daar ga je heel braaf in de achterbak liggen. Als ik zelfs maar het idee heb dat je naar me omkijkt of vanuit de kofferbak naar mij gluurt, dan hak ik je ogenblikkelijk in stukken. En ik begin met je armen en benen, zodat het even zal duren voordat je het hoekje om bent.’

‘Ik zal… ik zal niet kijken. Ik zal mijn ogen sluiten, zodat… zodat ik je ook niet per ongeluk kan zien.’

‘Fijn dat je meedenkt,’ lach ik. ‘Nu opstaan.’

Zonder dat ik het hakmes van zijn keel weghaal, loopt hij voor me uit naar de auto. Mijn ‘klant’ is verdwenen. Het portier aan de bestuurderskant staat open. De sukkel ligt een paar meter verderop, badend in het bloed. Zijn verschrompelde leuter ligt vlak naast de auto. Ik hoor de sukkel voor me kokhalzen. Grappig.

Nadat ik de kokhalzende sukkel in de kofferbak heb opgesloten, ga ik naar mijn klant. Hij ligt te kreunen en probeert weer weg te kruipen als hij mij ziet. Aan zijn enkels sleur ik hem naar de achterkant van de auto. Best een klusje op hakken. Nadat ik mijn jas, jurk en laarzen heb uitgetrokken, zodat die niet onder de bloedspetters komen te zitten, loop ik met het hakmes terug naar de kermende sukkel. Zijn ogen springen wijd open en hij begint om zijn leven te smeken. Alsof woorden hem nu nog kunnen redden. Ik prop een sjaal die in de auto lag diep in zijn mond.

Ik begin eerst in zijn onderbenen te hakken. Dan in zijn dijen. Door de sjaal klinkt zijn gegil niet meer dan hard gemurmel. Toch gaat de pijn erin niet verloren. Gelukkig maar. Na zijn armen, ram ik het hakmes in zijn bovenlijf. Bloed stroomt en gutst uit hem. Ik sta er met mijn blote voeten in en voel het op mijn naakte lijf spetteren. De sukkel beweegt niet meer en maakt ook geen geluid meer. Hij staart me alleen nog wezenloos aan. Tot slot hak ik het mes meerdere keren zo hard mogelijk in zijn gezicht en hoofd. Zijn wangen hangen als grote flappen los van zijn smoelwerk. Een flink stuk van de onderkaak en het gebit ligt bloot. Het meest grappige is dat de bovenkant van zijn hoofd nu uit drie delen bestaat.

‘Heb je dat gehoord, meneer de pooier?’

‘Dat… dat heb ik,’ huilt de stoere kerel als een kind in de kofferbak.

‘Dat doe ik ook met jou als je niet doet wat we hebben afgesproken. Alleen doe ik er dan langer over. Begrepen?’

‘Ja, ik begrijp het!’

‘Fijn. Dan ga ik me schoonmaken, aankleden en opruimen in de auto. Ik hoef ze naast een omschrijving natuurlijk niet ook mijn vingerafdrukken cadeau te doen. Ik kom nog afscheid nemen voordat ik vertrek. Hopelijk voor jou, meneer de pooier, is dat voor altijd. Want de volgende keer dat we elkaar zien, eindig je als de sukkel die hier op de grond ligt. Hoe dat is, zie je wel als je uit de kofferbak wordt bevrijd.’

HOOFDSTUK

57

HEDEN

Leysdown-on-Sea, Sheppey

‘Het is hier werkelijk heerlijk,’ verklaar ik na een voldane zucht en schuif in het zand nog wat dichter tegen hem aan en sla een arm om de zijne. Hij retourneert mijn glimlach. En dat doet hij zo lief dat ik de aandrang om mijn lippen op zijn wang te drukken niet kan weerstaan. Sinds ik heb verteld dat mijn gevoelens voor hem verdergaan dan vriendschap, heb ik hem eerder gezoend. Toch kijk ik zoals voorgaande keren erna gelijk weg, alsof ik me ongemakkelijk voel of zelfs spijt heb. Van beiden is echter geen sprake. Callan zoenen, altijd op een wang, voelt weliswaar nog steeds als het meest spannende dat ik ooit heb gedaan, maar tegelijkertijd voelt het ook als iets vanzelfsprekends wat ik al jaren doe.

Mijn blik gaat over het ongeveer achthonderd meter brede zandstrand van Leysdown-on-Sea, een badplaats aan de andere kant van de hoge zeewering, met zo’n duizend inwoners, aan de oostkust van het eiland Sheppey in Kent. Dan kijk ik naar de wilde Noordzee die een stuk verderop overgaat in de monding van de Theems, vertelde Callan terwijl we vanaf de ongeveer tweehonderd meter verderop gelegen parkeerplaats hiernaartoe liepen.

‘Heb je het niet koud?’

Ik schud mijn hoofd en houd met een hand haar uit mijn gezicht. ‘De zon is heerlijk. Heb jij het wel koud?’

‘Dat heb ik niet, maar ik zit hier niet blootvoets.’

‘De zon houdt ze warm.’

‘Zeg het als ze het koud krijgen, Lily.’

‘Zal ik doen.’

We kijken beiden naar de golven die een stukje verderop met gelijkmatige tussenpozen onvermoeibaar het strand oprollen. De aanblik en het geluid van het water werken kalmerend op me. Op een of andere manier geven ze me ook een gevoel van veiligheid. Callan heeft hetzelfde effect op mij, merkte ik al tijdens onze eerste trip naar Kent, wat een eeuwigheid geleden lijkt. Hij heeft het beste met mij voor en zal er alles aan doen om te zorgen dat me niets overkomt. Hij wil zelfs niet dat ik het koud heb. Voor de meesten ongetwijfeld iets onbeduidends, maar heel mijn leven heeft niemand daar ooit zelfs maar een seconde bij stilgestaan.

In tegenstelling tot de eerste keer dat Callan me meenam naar Kent, rijden we ditmaal niet dezelfde dag terug, maar blijven we een lang weekend. Hoewel ik eigenlijk geen bedenktijd nodig had, duurde het toch enkele tellen alvorens ik iets zei toen hij het voorstelde. Ondanks dat ik sinds mijn bekentenis al een paar keer een nachtje bij hem ben blijven slapen, en hij bij mij, is drie aaneengesloten nachten samen in hetzelfde bed doorbrengen toch iets anders. Niet alleen omdat ik drie hele nachten buiten een kast moet slapen. Ook niet omdat ik bang ben dat Callan iets zal proberen wat de meeste mannen beslist zouden proberen. Zonder dat ik de eerste stap zet, zal hij me zelfs met geen vinger aanraken. Ik twijfelde, omdat ik bang ben dat ik op een zwak moment doe wat ik nog nooit heb gedaan: uit liefde met iemand naar bed gaan.

We kletsen nog een poosje en wandelen dan verder. Het zand aan mijn voeten voelt steenkoud, maar toch ook lekker. Hij glijdt met een hand in die van mij. Ook dat zal voor de meesten iets onbeduidends zijn, maar niet voor mij. Voor Callan is dat niet anders, voel ik aan de wijze waarop hij mijn hand vasthoudt, maar zie ik ook door zijn blik die zo nu en dan omlaaggaat naar onze handen. Ik glimlach. Hij kijkt me vragend aan.

‘Ik vind het fijn als je mijn hand vasthoudt.’

‘En ik vind het fijn om die vast te houden, Lily.’

‘Waarom?’

‘Omdat jij eraan vastzit.’

Ik schiet in de lach en geef hem een zacht schouderduwtje.

‘Ik vind het fijn om je huid en warmte te voelen. En je houdt mijn hand altijd op een wijze vast alsof je die nooit meer zal loslaten. Waarom vind jij het fijn?’

Ik heb enkele tellen nodig voor een antwoord. ‘Het lijkt of ik door je hand heen kan voelen wat jij voor mij voelt… en wat ik voor jou beteken.’

‘En dat is alles.’

‘Dat weet, voel en hoor ik, Callan,’ reageer ik op zachte toon. ‘En dat ondanks wat ik ben en het verleden dat ik meezeul. En dat ondanks de vreemde relatie die we hebben.’

‘Zeg niet wát je bent. Je bent alles voor me vanwege wié je bent. Ik zou mijn werk, huis en luxeleven ogenblikkelijk opgeven als ik daarmee jouw verleden ongedaan zou kunnen maken. Maar wat is gebeurd, is gebeurd en kan ik helaas niet veranderen. Wat ik wel kan, als je me de kans geeft, is je een mooie toekomst proberen te geven. Eentje die het verleden hopelijk wat draaglijker maakt. En ja, we hebben misschien een ongewone relatie, maar als ik zou moeten kiezen tussen de rest van mijn leven deze relatie met jou hebben of zonder jou moeten leven, dan heb ik geen bedenktijd nodig.’

Ik kijk vlug van hem weg en veeg langs mijn ogen en wangen. Hij slaat een arm om mijn schouders en trekt me tegen zich aan.

‘Praat niet meer over jezelf met wat je bent, Lily.’

‘Dat zal ik proberen.’ Ik stop met lopen, draai me naar hem toe, sla mijn armen om zijn nek en druk me tegen hem aan. ‘Je bent zo lief voor me, Callan. Ik heb nog nooit iemand als jou in mijn leven gehad. Daarom ben ik hier samen met je. Maar dat doe ik tegen beter weten in, want ik weet nu al dat ik jou geen mooie toekomst zal geven. Daar zal mijn verleden voor zorgen. Ik zal je verdriet en pijn doen. Op een dag zelfs zo veel dat je hart in duizenden stukjes breekt.’

Hij probeert zich iets van me los te maken om me aan te kunnen kijken. Ik voorkom het door me nog steviger tegen hem aan te drukken.

‘Wanneer dat gebeurt, dan wil ik dat je terugdenkt aan dit moment, hier op dit strand, en de woorden herinnert die ik nu tegen je ga zeggen: zonder mijn verleden, zou ik ervan overtuigd zijn dat ik nog nooit verliefd ben geweest, omdat ik moest wachten op de dag dat ik jou zou ontmoeten. Omdat jij de liefde van mijn leven bent, Callan. Maar ook de enige liefde in mijn leven. Wat ik voor jou voel, heb ik nog nooit voor iemand gevoeld en zal ik ook nooit voor een ander voelen. Niet lang geleden zei je dat ik het meisje ben met wie je de rest van je leven samen wil zijn. Zonder mijn verleden zou jij de jongen zijn met wie ik de rest van mijn leven samen wil zijn. Zonder mijn verleden zouden we zielsgelukkig met elkaar zijn. Herinner je dat op de dag dat ik je door mijn verleden diep ongelukkig maak.’

‘Schaakmat…’ zeg ik met ingehouden lach en probeer niet naar hem te kijken. Met de nadruk op proberen.

Callan recht zijn rug. Terwijl hij zich in het haar krabt, schiet zijn blik over het bord heen en weer, dan kort naar mij en vervolgens terug naar zijn koning, die op geen enkele wijze kan ontsnappen aan schaak. Wanneer ik hem iets hoor mompelen, druk ik gauw een hand op mijn mond. Net iets te laat, denk ik, want hij kijkt weer naar me.

‘Potver… wat is dit, Lily? Hoe kan ik weer schaakmat staan?’

Ik proest het uit in mijn hand. Hij kijkt me met een overdreven gefronst voorhoofd en tot spleetjes toegeknepen ogen secondelang quasiboos aan, waardoor ik nog harder moet lachen. Na een knipoogje lacht hij met me mee.

‘Ik ben diep, diep onder de indruk. Drie keer achter elkaar schaakmat. Dat overkomt me niet vaak. Van wie heb je leren schaken?’

‘Van iemand bij wie ik een poosje in een pleeggezin zat,’ lieg ik met pijn in mijn hart, maar vertellen dat ik heb leren schaken van een pedofiel die me al sinds mijn negende misbruikte en bij wie ik vrijwillig twee jaar in huis heb gewoond, zou niet alleen abrupt een eind maken aan de gezellige avond. Dit is de tweede keer in relatief korte tijd dat meneer Patel door mijn hoofd gaat. Hopelijk is het de laatste keer.

‘Revanche?’

‘Waarom zou je voor de vierde keer willen verliezen, Callan?’ Ik vlucht schaterlachend van bed, waarbij bijna alle schaakstukken omvallen, en verdwijn de badkamer in voor een bezoek aan het toilet. Als ik wat later terug ben in de hotelkamer, die meer wegheeft van een sfeervol ingerichte zitkamer, leg ik eerst hout op het vuur, daarna schenk ik onze glazen bij en ga weer in kleermakerszit tegenover hem op bed zitten. Ik strijk de nachtjapon glad over mijn benen en zonder dat we een woord zeggen klinken we de glazen. We kijken elkaar wel diep in de ogen.

Het potje duurt langer dan gedacht. Callan doet zijn stinkende best om niet voor de vierde keer op rij te verliezen. Toen we begonnen, overwoog ik om dat niet te doen, zodat hij ook een zege op zijn naam kon schrijven. Maar van dat belachelijke plan zag ik al af voordat ik de eerste zet had gedaan. Allereerst speelt hij te goed schaak om niet te merken dat ik hem heb laten winnen, maar bovenal zou het ook flink neerbuigend zijn. En zo wil ik niet tegen hem zijn.

De voornaamste reden dat dit potje langer duurt dan voorgaande, is dat ik met mijn gedachten elders zit. Het is hooguit iets van drie kwartier geleden dat ik stilletjes de hoop uitsprak dat ik niet meer aan meneer Patel hoef te denken en nu zit hij de hele tijd in mijn hoofd. Niet alleen omdat hij me heeft leren schaken.

Hij heeft me ook de waarde van lezen bijgebracht, waardoor ik ondanks het gebrek aan enige serieuze scholing niet overkom als een dom wicht. In elk geval niet de hele tijd. Hij heeft me ook geleerd hoe ik me met schrijven kan uiten, verdriet en pijn kan verwerken, zonder dat iemand dat merkt of daar last van heeft. Verder heeft hij ervoor gezorgd dat ik de omgangsvormen beheers en enige kennis heb van etiquette, waardoor ik bijvoorbeeld met kerst wist hoe de tafel moest worden gedekt en de servetten feestelijk gevouwen. Zonder meneer Patel had ik geen beroepsopleiding gekregen. Zonder hem had ik nooit als kapster kunnen werken. Zonder hem had ik niet het geld gehad, waardoor ik zes jaar later eigenlijk nog steeds niet hoef te werken.

Eigenlijk heb ik veel aan hem te danken. Of kan ik dat niet zeggen over iemand die me vanaf mijn negende tot mijn twaalfde en daarna van mijn zestiende tot mijn achttiende heeft misbruikt? Plotseling zie ik onze laatste dag samen helder voor ogen, alsof ik terug in de tijd ben gereisd en weer in het enorme landhuis midden in een dichtbegroeid bos ten noorden van het dorpje Betws-y-Coed ben. Alleen wist ik toen niet dat die dag onze laatste samen zou zijn. Net als meneer Patel dat niet wist. Dat alles anders zou aflopen dan hij aan het begin van die twee jaar had bedacht, hadden we geen van beiden zien aankomen. Hoewel compleet onverwacht is het einde niets meer dan de optelsom van zijn daden.

Een hand die mijn onderarm vastpakt, haalt me ruw uit mijn gedachten. Ik kijk Callan met een ruk aan en heb even nodig om terug te keren naar het bed en het schaakspel tussen ons in. Ik verontschuldig me en neem vlug een slok van de gin-tonic.

‘Ben je er weer?’

‘Nu wel,’ glimlach ik en pak over het bord heen zijn hand vast. ‘Sorry.’

‘Alles in orde met je, Lily?’

Ik knik en mijd zijn blik.

‘Mag ik vragen wat er gebeurde?’

Secondelang is het stil.

‘Ik… ik was even terug in de tijd.’

Hij zegt niets en probeert te glimlachen.

‘Was het langer dan even?’

Callan knikt. ‘Een paar minuten. Je reageerde nergens op. Het was alsof je met de ogen open sliep. Door je gezicht besloot ik je arm steviger vast te pakken.’

‘Wat… wat was dat dan voor een gezicht?’

‘Of je iets afschuwelijks zag. Vreemd genoeg glimlachte je daarna.’

Ik woel met beide handen door mijn haar en aarzel. ‘Het was de dag dat ik ontsnapte aan mijn oude leven en aan een nieuwe begon. Ruim zes jaar geleden.’

‘En dat begon met iets afschuwelijks? Of eindigde het oude daarmee?’

‘Beiden,’ antwoord ik en laat het daarbij. Callan doet dat ook.

‘Dank je.’

‘Waarvoor?’

‘Dat je vertelde waar je met je gedachten was.’

Ik knik, probeer te glimlachen en vraag wie er aan de beurt is.

‘Wil je misschien liever stoppen?’

‘En dan zeker mijn vierde overwinning mislopen?’ schater ik. Mijn opgewekte reactie verrast hem, zie ik. Niet zo vreemd. Misschien dat hij op een dag niet meer verwonderd opkijkt wanneer mijn emoties in een ommezien compleet omslaan. Ik betwijfel het. Nadat ik hem een zoen heb toe gesmakt, zeg ik dat we het spel kunnen afmaken.

Iets van een half uur later win ik voor de vierde keer. Om het nog wat meer in te peperen, juich ik alsof ik zojuist wereldkampioen schaken ben geworden. Mij vrolijk zien, doet Callan zichtbaar goed. En dat doet mij weer goed. Dat neemt niet weg dat ik in het vervolg beter moet opletten dat in zijn aanwezigheid gedachten niet meer dusdanig met me aan de haal gaan, waardoor ik geen enkele notie heb van mijn omgeving. Wat als ik de volgende keer dingen zeg waardoor hij ontdekt wie de echte Lily is? En vooral wat.

‘De winnaar mag toch bepalen wat we nu gaan doen?’

‘Is dat zo?’ lacht hij met me mee. ‘Wat wil de winnares dan doen?’

‘De winnares wil graag dansen met de leukste en liefste kerel.’

‘De leukste en liefste kerel van wat?’

‘Van deze hotelkamer natuurlijk.’

We schieten tegelijkertijd in de lach.

‘Van de wereld, lieve Callan. Van niets minder dan de wereld.’

HOOFDSTUK

58

6 JAAR GELEDEN

Betws-y-Coed, Wales

Terwijl mijn ogen langzaam opengaan, grijp ik kreunend naar mijn hoofd. Het lijkt alsof een enorme sloopkogel erin heen en weer slingert en om de twee tellen de binnenkant van mijn schedel met een meedogenloze harde dreun raakt. Ik word er zelfs misselijk van.

De plek naast me is leeg. Zoals vaak in de ochtend. Meneer Patel is een vroege vogel. Ik ga op mijn andere zij liggen en trek het dekbed helemaal over mijn hoofd heen. Opeens realiseer ik me dat ik zojuist langs het gordijn een streep zonlicht de slaapkamer zag binnenvallen. Dat betekent dat het zeker halverwege de ochtend moet zijn. Ik schiet overeind. Het is bijna half elf, zie ik tot mijn grote schrik op de wekkerradio. Meneer Patel houdt er niet van als ik een gat in de dag slaap. Zelfs als ik anderhalf uur eerder opsta, kan ik al op straf rekenen.

Mijn blik valt weer op de wekkerradio. Als de datum opeens tot me doordringt, grijp ik mijn mond vast. Ik hoef me helemaal geen zorgen te maken over welke straf ik krijg. Hoe is het mogelijk dat ik dat zonet niet besefte? Waarom drong het niet meteen tot me door dat vandaag de dag is dat ik aan een nieuw leven begin, omdat ik achttien ben geworden en er een eind is gekomen aan mijn zelfgekozen gevangenschap van twee jaar?

Herinneren wat we gisteren op onze laatste dag samen hebben gedaan, gaat me op een of andere manier moeizaam af. Misschien door de hevige hoofdpijn. Stukje bij beetje begint de dag in flarden terug te komen: na het ontbijt zijn we naar Llyn Elsi gelopen, een meer in het Snowdonia National Park dat Betws-y-Coed van water voorziet en een mooi uitzicht biedt op de bergketens van de Carneddau en de Glyderau. We hebben een flink stuk over het pad eromheen gewandeld en zijn aansluitend op de hoger gelegen oever gaan zitten.

Meneer Patel raakte niet uitgepraat over de laatste twee jaar. Zoals hij dat eigenlijk al heel de week dagelijks deed. En net als voorgaande keren werd hij er niet vrolijker op. Vlak bij het klotsende water, terwijl de ochtendzon mijn huid verwarmde en een heerlijk briesje door mijn haar ging, begon ik nog meer te vrezen dat hij zich niet aan zijn eigen afspraak zou gaan houden en me niet zoals beloofd mijn vrijheid zou teruggeven.

Niets bleek echter minder waar, ontdekte ik bij terugkomst in het huis waar ik voor mijn gevoel een eeuwigheid woon, maar dat nog geen dag mijn thuis is geweest. Maar dat geldt voor alle huizen waar ik heb gewoond, inclusief het huis in Conwy waar ik ben opgegroeid. In zijn werkkamer liet hij me de twee nieuwe paspoorten zien. Beiden met dezelfde pasfoto’s en achternamen. Alleen de voornamen verschilden. Een idee van mijzelf, voor het geval ik toch niet langer als Lily door het leven wilde gaan. Er was nog een andere reden waarom ik twee identiteiten wilde hebben, maar die hoefde hij niet te weten. Daarna pakte meneer Patel uit een kast een tasje, ritste die op het bureau open en haalde enkele stapels gebundelde bankbiljetten eruit. Ik had nog nooit zo veel geld gezien.

Achteraf gezien weet ik niet wat me bezielde, want het is nou niet dat ik de afgelopen twee jaar niet iedere pond dubbel en dwars heb verdiend, maar op het moment dat hij me de paspoorten, mijn kappersdiploma’s en het geld plechtig en met tranen in de ogen overhandigde, was ik zo dankbaar en vooral zo uitzinnig van blijdschap dat ik hem secondelang innig heb omhelst. Zelfs meneer Patel werd erdoor verrast.

In de middag hebben we veel in de tuin gezeten en gewandeld. Ik blootvoets en in een splinternieuw, zwart en doorzichtig negligé, zoals meneer Patel me altijd om zich heen wil hebben. Tenminste, als ik niet poedelnaakt moet zijn. Behalve dat we hebben gekletst, heeft meneer Patel ook zijn spelletjes met mij gedaan. De gedachte dat het een van de laatste keren was dat hij me voor zijn plezier gebruikte, emotioneerde hem merkbaar. Wat die gedachte met mij deed, heb ik maar niet laten blijken.

Van de avond weet ik niets meer. Die is als een zwart gat, zoals ik wel vaker heb. Alleen weet ik me meestal wel de momenten ervoor te herinneren, waardoor ik veelal de aanleiding ken waarom ik me van een bepaalde periode helemaal niets herinner. Ik weet nog dat we gisteravond samen gingen koken, wat voor mij niets meer inhield dan dat ik bij meneer Patel stond en zijn glas en sigaar vasthield en die aanreikte wanneer hij een slok of trekje wilde nemen. Zoals we dat eigenlijk vrijwel dagelijks deden. Alleen kookte meneer Patel gisteren nog uitgebreider dan doorgaans, omdat het de allerlaatste keer was dat we samen dineerden.

Daarna zijn we aan de lange eettafel gaan zitten, klonken de antieke, kristallen glazen gevuld met peperdure wijn en wensten we elkaar zoals iedere avond smakelijk eten. Daarna kuste meneer Patel mijn lippen alsof we een gelukkig getrouwd stel zijn, alsof er geen dik vijftig jaar tussen ons in zit, alsof hij geen pedofiel is en ik zijn slachtoffer. Wat erna is gebeurd, weet ik niet. Toen is het zwarte gat begonnen. Zou het kunnen dat meneer Patel me zo dronken heeft gevoerd dat ik het bewustzijn heb verloren? Dat zou zeker niet voor het eerst zijn. Dat zou wel de barstende hoofdpijn verklaren.

Ik sla het dekbed weg en ga op de rand van het bed zitten. Als ik op bijna hetzelfde moment het opgedroogde bloed op mijn handen ontdek, krijg ik ineens geen lucht meer. De ontdekking dat mijn voeten ook onder het bloed zitten en de vloer naast het bed bezaaid is met voetafdrukken van eveneens opgedroogd bloed, zorgt ervoor dat ieder orgaan in mijn lichaam een tel niet meer lijkt te functioneren.

In de passpiegel van de inloopkast zie ik dat er spetters en vegen bloed in mijn gezicht, hals, bovenarmen en de aanzet van mijn borsten zitten. Op de negligé zit ook bloed. Paniek neemt nog meer bezit van me. Langs de voetafdrukken haast ik me de slaapkamer uit naar de overloop. Bovenaan de brede trap zie ik dat de afdrukken naar beneden gaan. In de hal gaat het spoor richting de keuken. Het lijkt erop dat ik meerdere keren de trap op en af ben gegaan.

Ik ga aarzelend de keuken binnen. Op de donkerbruine, natuurstenen vloertegels zijn de voetafdrukken niet meer te zien. De eettafel is niet afgeruimd. Het eten is wel zo goed als op. De flessen wijn die er staan zijn allemaal leeg. Net als de fles cognac. Over de bar heen zie ik dat de pannen waarmee gisteren is gekookt er nog allemaal staan. Meneer Patel is nergens te bekennen. Ook niet in de bijkeuken en voorraadkamer. Ik roep zijn naam. Vervolgens nogmaals. Terug in de hal roep ik hem een paar keer heel hard. Het blijft doodstil. In de zitkamers, serre en bibliotheek is hij ook niet. Langs de voordeur zie ik dat zijn beide auto’s er staan.

Dat er iets ergs is gebeurd en ik daarmee te maken heb, of zelfs de veroorzaker ben, is door het bloed overduidelijk. Ik heb alleen geen idee wat ik heb gedaan, net als dat het een raadsel voor me is waar meneer Patel is. Ik loop naar de bar die tussen de keuken en de eettafel staat en kijk wat radeloos om me heen. Dan besluit ik om met de afstandsbediening de gordijnen van de kamerhoge ramen te openen. Terwijl ze nog maar net van elkaar schuiven, zie ik voetafdrukken van opgedroogd bloed tevoorschijn komen in het felle zonlicht. En ze gaan langs de bar naar de openslaande deuren. Maar ze komen ook terug de woning in.

Ik duw de deuren helemaal open. De afdrukken gaan in een praktische rechte lijn over de zachtgele terrastegels. Ik volg ze totdat ik met mijn voeten in het gras sta en het spoor doodloopt. Mijn blik schiet door de tuin, die groter is dan menig dorpspark. Ik loop verder langs het landhuis en ben nog maar net de hoek omgelopen als ik verderop iets op het terras voor de werkkamer zie liggen. Een paar meter verder zie ik dat ‘iets’ een lichaam is. Ik kom direct tot stilstand en zucht diep. Een lichaam zonder kleren. Het is niet moeilijk te raden wiens lichaam het is. En dus wiens bloed ik op me heb.

Ik loop verder en hoe dichter ik bij het terras kom, hoe langzamer ik dat doe. Bij de rand aangekomen, begin ik uit het niets te kotsen. Met meer geluk dan wijsheid mis ik maar net mijn voeten. Ik draai me weg van het weerzinwekkende tafereel. Het duurt even totdat ik me heb leeggekotst. Wanneer ik me terugdraai naar het terras, moet ik wel meteen kokhalzen. Gelukkig komt er niets meer uit me. Hoe heeft dit bloedbad kunnen gebeuren als ik er nauwelijks naar kan kijken?

Meneer Patel ligt in het midden van het terras op zijn rug en kijkt omhoog naar de strakblauwe lucht. Tenminste, zo zou het lijken als zijn ogen nog in hun kassen hadden gezeten en niet aan weerszijden van zijn hoofd lagen. Die staren overigens wel naar de lucht. Naast elk oog ligt een oor. Dat ziet er best vreemd uit. Het hoofd ligt zeker een halve meter van de gekartelde hals vandaan. Uit zijn mond steekt een stuk van een van mijn negligés. Zijn armen en benen liggen gestrekt en wijd gespreid naast hem, alsof hij een sneeuwengel wilde maken. Uiteraard niet in sneeuw, maar in een enorme hoeveelheid bloed, dat deels zo goed als gestold is. Bloedengel is het dus eigenlijk. Net als het hoofd liggen de ledematen ongeveer een halve meter van de romp vandaan. Dat zou een reuze bloedengel geworden zijn. Tussen de bovenbenen ligt in het midden van een tegel zijn piemel, compleet met de balzak. Die laatste is overigens leeg, want de ballen liggen er los naast.

Aan het intens vertrokken gezicht van meneer Patel te oordelen, heeft hij, voordat hij zijn laatste adem uitblies, flink wat van het reorganiseren van zijn lichaam bewust meegemaakt. Zelfs nu houdt de pijn die hij heeft geleden zijn gelaat in zijn greep. Langs hem valt mijn blik op drie bloederige vleesmessen uit de keuken en twee verschillende maten handzagen, druipend van het bloed.

Hoe langer ik naar het ernstig verminkte lichaam kijk, hoe minder ik kan geloven dat ik deze slachtpartij op mijn geweten heb. Maar er is hier niemand anders. Dan moet ik het wel hebben gedaan. Het bloed op mij en op de vloer zegt dat ook. Maar als ik het was, dan was ik het eigenlijk niet. Dan was het de ander in mij. Geen idee waarom ik de noodzaak voel om de schuld van me af te schuiven, terwijl het mijn handen waren die door vlees en botten zaagden, die zijn ballen en piemel eraf sneden, en zijn ogen met de punt van een mes uit hun kassen lepelden.

Wapperende gordijnen in mijn ooghoeken trekken mijn aandacht, dan de donkerrode voetafdrukken die over het terras heen de werkkamer in verdwijnen. Ik volg ze en stap tussen de gordijnen door de kamer binnen. Het eerste waar mijn blik op valt, is de openstaande kast schuin achter het bureau, waarvan de achterwand openstaat. Ik heb nooit geweten dat zich erachter een kleine ruimte bevindt.

Nog voordat ik erheen loop, zie ik een grote, dichtgeritste reistas naast het bureau op de vloer. Er ligt een vel van het briefpapier van meneer Patel op. Er is op geschreven. Nog voordat ik een woord heb gelezen, meen ik mijn eigen handschrift te herkennen. Ik heb alleen geen idee wat er staat.

Voor jou, lieve Lily. Word er gelukkig mee.

Weet dat ik altijd bij je ben.

En dat ik voor ons zal doen wat ze allemaal verdienen.

Ik hou van je!

Nevada

Ik grijp mijn mond vast en tranen vullen mijn ogen. Op mijn knieën rits ik de volgepropte tas open. De aanblik van de gebundelde stapeltjes bankbiljetten die de tas bijna tot de rand vullen, doet me naar adem snakken. Tranen glippen uit mijn ogen en ik begin alsmaar harder te huilen.

HOOFDSTUK

59

HEDEN

Camden Town, Londen

Nog voordat ik bij haar in de auto stap, weet ik al dat er iets aan de hand is. En ik weet ook wat. Ik moet dus goed opletten dat ik oprecht verrast reageer, wat niet heel eenvoudig zal zijn. Horen dat alles exact verloopt zoals ik dat wilde, roept namelijk eerder een euforisch glunderend gezicht en schatergelach op dan een verbaasd of geschrokken gezicht.

‘DS Hailey Hodgson,’ glimlach ik, terwijl ik naast haar ga zitten.

‘Nevada,’ glimlacht ze terug, waarna haar gezicht direct weer een ernstige uitdrukking krijgt. Ik doe alsof ik dat niet opmerk en zoen haar. En dat doe ik lang en overdreven wellustig. Gewoon omdat ik benieuwd ben of de sukkel als eerste stopt, omdat ze me iets moet vertellen wat pertinent niet nog een minuut kan wachten. En dat doet ze niet. Braaf sletje.

‘Heb je me gemist, DS Hodgson?’

‘Heel erg, Nevada. Ik vind het bijzonder vervelend, maar ik kan niet blijven. Al het verlof is ingetrokken. Ik moet vanmiddag werken.’

‘Echt?’ reageer ik, alsof het me een reet kan schelen dat onze afspraak niet doorgaat. ‘Wat jammer zeg. En dat klinkt ernstig. Zo kijk je ook.’

Ze knikt wel zes keer. Bijzonder irritant. ‘We zijn iemand op het spoor.’

Ik haal mijn schouders op.

‘De seriemoordenaar.’

‘O, echt?’ reageer ik verrast met een overslaande stem. Als mijn reactie op film was vastgelegd, had ik absoluut kans gemaakt op een Oscar. Ik zie me al op het podium staan om het beeldje in ontvangst te nemen ten aanzien van een zaal vol hysterisch opgedirkte sukkels die nog meer dan hun fans geloven dat ze speciaal zijn. ‘Hoe dan?’

‘Begin februari is op Surrey Canal Road, in een bedrijventerrein in New Cross, Zuid-Londen, waar elke avond en nacht hoeren tippelen, een vermoedelijke ‘stoeprand-kruiper’…’

‘Een wat?’ val ik haar lacherig in de rede.

‘Een kerel die stapvoets langs de stoep rijdt op zoek naar wat plezier.’

‘Oké. Grappige naam. Ga verder.’

‘Een vermoedelijke stoeprand-kruiper is in de buurt van Surrey Canal Road op een parkeerplaats van een transportbedrijf vermoord. Afgeslacht moet ik zeggen. Eerst dachten collega’s dat een kleine hakbijl was gebruikt, maar een forensisch patholoog heeft vastgesteld dat het moordwapen een hakmes is. Het lichaam zag er werkelijk afschuwelijk uit.’

‘Je hebt het gezien?’

‘Op foto’s van het plaats delict en van de lijkschouwing.’

Ik trek een gezicht. ‘Vreselijk werk heb je, DS Hodgson.’

‘Soms wel inderdaad. Ik heb er niet van kunnen slapen.’

‘Dat begrijp ik,’ zucht ik meelevend en pak haar hand vast. En daar hark ik weer een gouden beeldje binnen. Misschien moet ik serieus over een bedankspeech gaan nadenken. ‘Maar de moordenaar heeft ditmaal bewijs achtergelaten, waardoor jullie hem op het spoor zijn?’

‘Nog iets veel beters: een getuige. Ik geloofde mijn oren ook niet toen ik het hoorde. De stoffelijke resten van de man zijn naast zijn auto gevonden, waar in de kofferbak een pooier was opgesloten die daarin was gestopt vlak voordat ze de eigenaar van de auto zowat in stukken hakte.’

‘Zei je nou ze?’

DS Hodgson knikt. ‘De seriemoordenaar is een vrouw.’

‘Dat kan je niet menen?’ roep ik en grijp van ontzetting mijn mond vast. Ik trek een mouw omhoog en laat haar het kippenvel op mijn onderarm zien. ‘Ik krijg er gewoon rillingen en kippenvel van, Hailey.’

Ze kijkt me verwonderd aan. Ik gebruik haar voornaam zelden losstaand, maar dat leek me wel gepast in deze situatie, om onze zogenaamde band aan te dikken. En niet voor niks, zie ik aan haar ontroerde gezicht. Sukkels zijn zo voorspelbaar.

‘Gezien de lugubere wijze waarop de man is vermoord, is de MET ervan overtuigd dat alle moorden die eerder zijn toegeschreven aan een mannelijke seriemoordenaar door deze vrouw zijn gepleegd. Erg uitzonderlijk. Misschien wel uniek in de historie van seriemoordenaars.’

Misschien uniek? Het moet niet gekker worden. Natuurlijk is dat uniek. Ik ben uniek. Geen enkele vrouw heeft ooit gedaan wat ik voor elkaar heb gekregen. ‘Ik begrijp niet waarom ze die pooier heeft laten leven? Eerder waren er toch nooit getuigen?’

‘Klopt, en precies wat wij dachten, totdat de pooier werd verhoord. Ze heeft hem laten leven en in de kofferbak opgesloten, met de bedoeling dat hij aan de politie zou verklaren dat de moordenaar een vrouw is. Sterker nog: dat heeft ze expliciet tegen hem gezegd.’

‘Waarom zou ze dat willen? Daardoor vergroot ze toch alleen maar de kans om te worden gepakt?’

‘Misschien wil ze juist gepakt worden, omdat ze weet dat ze uit zichzelf nooit zal stoppen. Misschien is ze uit op meer spanning. Misschien speelt ze een bizar spelletje met ons. Er kunnen diverse redenen zijn, waar we waarschijnlijk de helft niet van kennen, omdat wij niet denken als een zwaar gestoord persoon. Er buigt zich in elk geval een klein legertje deskundigen over. Er is zelfs nauw contact met de FBI, die veel ervaring heeft met seriemoordenaars.’

‘Bijzonder vreemd hoor. Hij heeft die vrouw wel goed gezien?’

‘Hij mocht haar niet aankijken, maar voor de rest kon hij een waardevol signalement geven. Daardoor wordt de vrouw die we eerder als getuige zochten nu aangemerkt als verdachte.’

‘Bedoel je dat…’

De sukkel knikt weifelend. Zo grappig. ‘Ze is begin, midden twintig, heeft erg lang, golvend blond haar, een goedgevormd lichaam met grote borsten. Ze droeg een donkere rok of jurk, een lange jas, eveneens donker van kleur, net als de laarzen met hoge hakken.’

Mijn gezicht betrekt, zoals dat nu zou moeten. ‘Binnenkort word ik dus van straat geplukt omdat ik lang blond haar en grote tieten heb?’

‘Maak je geen zorgen, Nevada,’ lacht DS Hodgson. ‘Je bent niet de enige blondine met grote borsten in Londen. Maar ik denk dat het geen kwaad kan als je de jas en laarzen voorlopig niet aantrekt. Misschien is het ook verstandig als je je haar wat anders gaat dragen.’

‘Ondanks dat ik me geen zorgen hoef te maken?’

‘Gewoon voor de zekerheid. Er wordt helemaal niemand aangehouden op basis van dat signalement. Dat is onbegonnen werk. Voordat we overgaan tot aanhoudingen, hebben we meer nodig.’

‘En toch moet ik een soort van undercover gaan,’ werp ik tegen.

‘Alleen om vervelende situaties te voorkomen. Ondanks dat er geen aanhoudingen worden verricht, kan ik niet ontkennen dat er op straat meer wordt uitgekeken naar vrouwen die aan dat signalement voldoen én verdacht of ongewoon gedrag vertonen.’

Ik staar door de voorruit. De sukkel pakt mijn hand vast.

‘Ik wil niets anders dan voorkomen dat je iets vervelends meemaakt.’

‘Lief van je, DS Hodgson.’

‘Ik heb het ook verteld omdat ik wil dat je voorzichtig bent, Nevada. Ik weet niet of je nog met andere vrouwen…’

‘Nieuwsgierig wicht.’

Ze proest het uit en verbergt kort haar gezicht achter de handen.

‘Natuurlijk neuk ik ook andere vrouwen. Als ik moet wachten totdat jij weer tijd hebt voor mij, dan hangen er spinnenwebben voor mijn kut.’

De sukkel knikt en kijkt sip. Zo leuk.

‘Maar geen van hen is zo lekker als jij, DS Hailey Hodgson.’

Ze glundert en zoent mijn wang.

‘Ik wil ook dat jij oppast,’ fluister ik en neem haar hand tussen die van mij. ‘De kans dat jij dat gestoorde mokkel tegenkomt, is veel en veel groter dan dat ik in haar web terechtkom. Ik mag dan andere vrouwen neuken, maar jij bent behalve de lekkerste ook mijn favoriet. Dus pas goed op jezelf, DS Hodgson. Ik wil je nog lang niet kwijt.’

En daar komt het derde glimmende Hollywood-beeldje binnen. Dan kan de dankspeech niet langer uitblijven: heel fijn dat jullie bij de Academy of Motion Picture Arts and Sciences eindelijk wakker zijn geschrokken. Beter laat dan nooit is hier zeer op zijn plaats. Ik verdien deze erkenning namelijk al sinds mijn kinderjaren. Op jonge leeftijd moest ik iedere dag de sterren van de hemel acteren om het hoofd boven water te houden en zelfs om in leven te blijven. Verder wil ik natuurlijk ook mijn ouders niet bedanken, omdat ze nooit een seconde van me hebben gehouden, maar wel elke seconde er alles aan hebben gedaan om mijn leven tot een hel te maken. Tot slot wil ik iedereen in de wereld ook niet bedanken. Jullie hebben niet alleen mijn ouders ongestoord hun gang laten gaan, of vrolijk met ze meegedaan, maar ze ook regelmatig geholpen om te doen wat ze deden. Dus sterf allemaal maar.

Nadat DS Hodgson de straat is uitgereden, weifel ik wat te doen. Ik kan de vrijgekomen uurtjes thuis doorbrengen, ook omdat er dringend nog iets moet worden gedaan met een stofzuiger die nooit doet wat ik wil, waar ik overigens geen ene kut zin in heb. Of ik kan iets leuks gaan doen. Bijvoorbeeld mijn geluk beproeven, ergens in een park. Ik kies voor het laatste en voor The Regent’s Park. Een wandeling van hooguit tien minuten.

Geen idee waarom ik het doe, vooral omdat ik in gedachten verzonken ben, maar op het eind van een smal straatje, meer een steeg eigenlijk, kijk ik opzij, waarbij mijn blik op een mooi glanzende, messing plaquette naast een voordeur valt die wel meer dan een likje verf kan gebruiken. Opmerkelijk contrast.

Met opgetrokken wenkbrauwen loop ik de hoek om en kom na enkele stappen tot stilstand. Ik wandel terug en gluur de niet zo lange steeg in. De vaststelling dat er geen CCTV-camera hangt, doet me glunderen. Waarom naar The Regent’s Park lopen als ik ook hier kan uitzoeken of het vandaag een geluksdag of weer een tyfusdag is?

Net als ik voor de derde keer wil aankloppen, gaat de deur een stukje open. Een opvallend bleke meid met grote groene ogen, halflang bruin haar, hooguit achttien, negentien jaar, verschijnt in de opening. Ze neemt me van top tot teen op en kijkt me dan verwonderd aan.

‘Sorry dat ik stoor, maar ik zag het bordje van Lisa’s Manicure & Pedicure hangen en…’

‘Ik ben Lisa,’ reageert ze opgewekt en trekt de deur iets verder open.

‘Werk je alleen op afspraak?’ glimlach ik terug.

‘Nee hoor.’

‘Heb je toevallig nu tijd?’

‘Ik heb zeeën van tijd,’ lacht ze.

Ik kijk haar niet-begrijpend aan.

‘Dit is mijn eerste dag, maar er is iets fout gegaan met de advertentie in de buurtkrant. Je zou dus mijn eerste klant zijn. En ook de laatste.’

Geen klanten voor me en geen klanten na me. En niemand die me naar binnen ziet gaan, overtuig ik me van voordat ik de deur achter me sluit en haar door een smalle gang de kleine woning in volg. Soms valt alles op zijn plek als de stukjes van een puzzel die zo vaak zijn gelegd dat ze bijna vanzelf in elkaar klikken. En soms lijkt het of niets op zijn plek wil vallen, zoals ik de laatste tijd vaker heb gemerkt dan me lief is, alsof ze in de fabriek de stukjes van drie verschillende puzzels in de doos hebben gepropt. Deze middag valt echter alles perfect op zijn plek.

‘Wil je misschien thee?’

‘Lekker. En het is Nevada.’

‘Mooie naam,’ glimlacht ze en zet in een minikeukentje een ketel op. Het magere ding komt maar net tot mijn schouders. Ik trek mijn jas uit. Haar grote ogen nemen me weer op. ‘Ben je een model?’

‘Gelukkig niet, zeg,’ lach ik. ‘Lijkt me vreselijk werk.’

‘Behalve het gezicht en haar, heb je er absoluut ook het lijf voor. Mijn hemel, ik zou een moord plegen voor jouw maten en vormen. En dan die enorme borsten.’ Ze blikt kort omlaag naar haar eigen tietjes die zich nauwelijks in het shirt aftekenen en kijkt me dan weer aan. ‘Sorry, ik zeg altijd dingen voordat ik nadenk. Mijn therap… Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik niet alles eruit kan flappen tegen onbekenden. Ik probeer het wel, maar…’

‘Ik hou juist van spontane mensen,’ verklaar ik.

‘Gelukkig,’ glimlacht ze opgewekt.

Ondanks de vrolijkheid rondom haar mond zie ik niet voor het eerst iets in haar ogen dat daar niet mee strookt. Met twee bekers thee lopen we de smalle woonkamer in. De inrichting is ronduit sober. Alles wat nodig is, staat er, maar daar is ook alles mee gezegd. Dat komt me bekend voor. In de achterkamer staat een pedicurestoel. Geen nieuwe zie ik al van een afstandje. De ingelijste foto van een meisje op een schouw trekt mijn aandacht.

‘Mijn zus.’

‘Zo, jullie lijken sprekend op elkaar.’

‘Leken,’ verbetert ze me. ‘Ella is er niet meer. Ze heeft op jonge leeftijd zelfmoord gepleegd. Het was thuis bij ons niet zo gezellig, zeg maar.’

‘Wat erg,’ zeg ik zacht en gemeend.

Ze knipt een lamp aan bij de pedicurestoel en probeert naar me te glimlachen. Door het felle spotlicht kan ik nu goed in haar ogen kijken. Daardoor heb ik niet meer dan enkele tellen nodig om in de groene kijkers te zien wat ik zonet niet kon duiden. Ik zie het ook als ik in een spiegel kijk. Dit blijkt toch geen dag te zijn waarop alles op zijn plek valt als de stukjes van een puzzel die zo vaak zijn gelegd dat ze bijna vanzelf in elkaar klikken. Maar nu vind ik dat prima. Dan maar alleen een manicure en pedicure.

Ik trek mijn laarzen uit en neem plaats op de stoel. Ze bekijkt mijn handen en voeten en kijkt me dan verwonderd aan.

‘Wat kan ik voor je doen, Nevada? Je handen en voeten zien er perfect uit. Het kan nooit lang geleden zijn dat je ze hebt laten doen.’

‘Trek toch maar alles uit de kast wat je kan en daarna graag een heel andere kleur nagellak dan nu. Doe maar hetzelfde als jij hebt.’

‘Zwart?’

HOOFDSTUK

60

HEDEN

Primrose Hill, Londen

Ik steek hem in de linkerzij, dan in de rechter. Beide keren niet te diep, zodat ik geen vitale organen raak. Dit moet niet snel voorbij zijn. Daarvoor heb ik te veel moeite moeten doen om in zijn woning te belanden. Vooral een uur lang zijn oeverloze gewauwel aanhoren, trok ik bijna niet. Zeg gewoon dat je wil neuken en bespaar me de herseninfarctopwekkende saaie verhalen over de schooltijd, de familie, het eerste vriendinnetje, de megabelangrijke, tyfusdrukke baan waardoor het huwelijk op de klippen is gelopen. Alsof mij dat allemaal een kut kan schelen. Alsof die verhalen me zo geil maakten dat ik iedere kans aangreep om mijn tieten tegen hem aan te drukken.

Kreunend rolt hij door zijn eigen bloed, het meeste afkomstig van de hoofdwond die ik met een fles wijn uit 2001 heb aangebracht, van bed en smakt met zijn domme smoelwerk keihard op de vloer. Nu heeft hij ook een bloedneus. Ik schater het uit. Terwijl ik vanaf bed nogmaals het mes zorgvuldig in hem prik, realiseer ik me ineens dat ik zijn naam ben vergeten. Mick? Of was het Rick? Misschien Dick. Frank?

De sukkel probeert in elk geval kruipend op zijn buik over de vloer weg te komen en trekt daarbij best een flink bloedspoor achter zich aan. Ik laat hem zijn gang gaan. Ook als hij met aanstellerig veel gekerm en gesteun eindelijk de deur heeft weten te openen, blijf ik op bed zitten. Pas als hij op de overloop ligt, loop ik met mijn blote voeten door zijn bloed naar hem toe en trek hem aan zijn enkels terug de slaapkamer in, wat eigenlijk heel makkelijk gaat doordat de magere spierring geen kut weegt en de vloer glibberig is door het bloed.

Ik sluit de deur en draai hem op zijn rug. Hij probeert mijn polsen te pakken en me te schoppen. Daar weet ik wel iets op. Nadat ik rechtop ben gaan staan, trap ik hem tweemaal met mijn hiel vol op de neus. Hij kermt het uit. Ik ga lachend op de rand van het bed zitten, sla mijn benen over elkaar en steek een sigaret op. Zonder te inhaleren, blaas ik een grote wolk boven me uit. Daarna neem ik een slok van mijn glas. Mijn gezicht vertrekt meteen weer. Over gore tyfuswijn gesproken. Onbegrijpelijk als 2001 zo’n goed wijnjaar was, zoals de sukkel op de vloer me wel drie keer heeft verteld.

‘Laat… laat me alsjeblieft gaan… Ik wil niet dood…’

‘Laat me niet gaan en ik wil graag dood. Kijk, als je dat had gezegd, dan had ik je gespaard. Maar jullie jammeren allemaal hetzelfde vlak voor het eind. Zo tyfussaai en teringvoorspelbaar.’

‘Laat me… laat me niet gaan en ik… wil graag dood.’

‘Oké. Komt voor elkaar.’

Ik hoor zijn adem stokken, dan begint hij te huilen. Ik proest het uit.

‘Ik weet het: erg flauw grapje. Maar hij blijft zo leuk.’

Wanneer ik de sigaret zogenaamd tot de helft heb opgerookt, druk ik hem uit en neem nog een slok van het dieprood gekleurde bocht. Waarom weet ik eigenlijk niet. Nadat ik ook het andere mes uit mijn tas heb gevist, sta ik op en ga boven hem staan, met mijn bebloede voeten links en rechts van zijn heupen. Hij kijkt me angstig aan en begint nog harder te huilen.

Ik prik beide messen beurtelings en soms gelijktijdig in zijn bovenlichaam. Net als eerder beheers ik me en laat de vlijmscherpe lemmeten niet te diep in het vlees verdwijnen. Soms raak ik een arm doordat hij de messen probeert af te weren. Hij kermt en gilt het telkens uit. Bloed stroomt uit steeds meer wonden. Dan druk ik mijn knie in zijn gezicht en snijd een oor eraf. Nu gilt hij pas echt hard. Mijn oren gaan erdoor suizen. Zijn andere oor ondergaat hetzelfde lot en belandt ook naast zijn hoofd op de vloer. Geen idee waarom me dat nu pas opvalt, maar ze zijn eigenlijk best groot.

Nadat ik een knie in zijn buik heb gedrukt, pak ik zijn leuter samen met de balzak in een hand en trek die zo ver mogelijk omhoog, alsof ze met elastiek aan zijn lijf vastzit. Het geheel met een snelle beweging van het lichaam scheiden, lukt helaas niet. Halverwege moet ik toch wat zagen en wrikken. Hij kronkelt en gilt onder me zowat zijn longen eruit. Net als ik met zijn leuter en balzak in een hand rechtop ga staan, vliegt de deur achter me open. De vrouw staat een tel of wat als versteend in de deuropening, gilt dan haar stembanden aan gort en zet het op een lopen. Voordat ik de achtervolging inzet, smijt ik de leuter achter haar aan en raak haar wonder boven wonder vol op het achterhoofd. En flink hard ook. Het klonk alsof ik haar met een zeiknatte spons raakte. Zo grappig.

Terwijl ik nog halverwege de trap ben, rent zij al de vrijstaande villa uit, de enorme omheinde tuin in. Zonder in te houden, ren ik in mijn blote kut, met in elke hand een bloederig druipend mes, door de voordeur de koele avond in. Op hetzelfde moment komt een politieauto met flitsende zwaailichten op het erf tot stilstand. Ik vloek zo hard dat…

Ik schiet met een ruk overeind. Even weet ik niet wat er is gebeurd, totdat ik snap dat het mijn eigen stem was waardoor ik wakker schrok. In mijn ooghoeken zie ik voorbij de deuropening een schim uit het zicht verdwijnen. Ik word ogenblikkelijk bevangen door een ongemakkelijk, zelfs wat angstig gevoel, totdat ik me realiseer waar ik ben en dat het mevrouw Walsh is die ik zag.

Ik ga uit bed. Omdat ik de onderjurk nergens kan vinden, loop ik bloot de zitkamer in. Ik vind mijn buurvrouw in de keuken en wens haar goedemorgen. Na een zoen omhels ik haar, zoals we elkaar in de ochtend altijd begroeten als ik hier slaap. Misschien ligt het aan mij, maar haar omhelzing voelt anders dan gewoonlijk. Afstandelijk wil ik het niet noemen, maar echt met gevoel was het ook niet. En dat is voor het eerst.

Ik ga met thee en een paar toastjes aan tafel zitten. Mevrouw Walsh neemt alleen met een kop thee plaats op haar vaste plek. Ik pak haar hand vast. ‘Het was weer heel fijn afgelopen avond.’

‘Dat was het zeker, Lily,’ glimlacht ze.

Net als de omhelzing is haar glimlach ook anders dan doorgaans. En ze mijdt oogcontact, heb ik het idee. Ook haar stem klonk anders. Hoe weet ik niet, maar dat er iets aan de hand is, is overduidelijk.

‘Alles goed, mevrouw Walsh?’

‘Misschien dat ik ziek word. Ik voel me wat rillerig.’

‘Wat vervelend. Kan ik iets voor u doen?’

Ze schudt haar hoofd en brengt weer iets voort dat voor een glimlach moet doorgaan. Opnieuw kijkt ze me niet in de ogen.

‘Ik moet zo naar mijn werk, maar zullen we nog even samen douchen voordat ik vertrek, mevrouw Walsh?’ stel ik voor wanneer ik klaar ben met ontbijten.

‘Ik heb zonet al gedoucht, Lily.’

Nadat ik in de slaapkamer mijn kleren heb klaargelegd, verdwijn ik naar de badkamer. Het eerste dat me opvalt is dat de doucheruimte droog is. Ik kan zelfs geen druppel vinden op de muren, vloer of aan de douchekop, net als de handdoeken aan de haken kurkdroog zijn. De wasmand is leeg. Dat bevestigt mijn vermoeden dat mevrouw Walsh tegen me loog over dat ze al heeft gedoucht.

Het is zeker niet voor het eerst dat ze tegen me liegt. Maar dat waren allemaal onschuldige leugentjes, bijvoorbeeld omdat ze iets over zichzelf niet kwijt wilde. Dit heeft een andere reden. Het is niet moeilijk te raden welke, aangezien ik door mijn eigen stem wakker schrok uit een droom.

Nadat ik ben gaan zitten op het bankje naast een heg bij de speelplaats in het zuiden van het park, niet ver van de uitgang naar Prince Albert Road, wacht ik totdat een vrouw met twee kinderen voorbij is gelopen en kijk dan voor de zekerheid nogmaals om me heen.

‘Mevrouw Walsh is een probleem geworden,’ begin ik op zachte toon. ‘Ja, ik weet dat je me daarvoor hebt gewaarschuwd. Maar ik had haar aandacht gewoon nodig. Moet ik dan ook dat nog in mijn leven missen? Nee, ik ben niet boos, ik baal alleen van de situatie. En dat jij weer gelijk hebt.’ Ik schater kort. ‘Maar goed, zal ik vertellen wat er is? Ik had vanmorgen een droom… Over een of andere kerel door wie ik me had laten oppikken. Volgens mij in een pub, maar dat weet ik niet meer,’ lach ik en kijk weer even om me heen. ‘Het was een zalige droom en ik was net heerlijk bezig toen de slaapkamerdeur openvloog… Nee, in de droom. Een vrouw maakte de deur open. Geen idee wie ze was, want de sukkel zei dat hij gescheiden was. Daarom konden we ook naar zijn huis. Het doet er niet toe. Ze ging er natuurlijk als een haas vandoor. Ik kon het wicht nog net raken met zijn leuter, maar helaas niet meer bijhalen voordat ze de woning uit vluchtte. Gelukkig was er een enorme tuin en… Nee, ik kreeg haar later ook niet te pakken. En weet je waarom niet? Er stopte namelijk net een politieauto met flitsende zwaailichten voor de deur. Ja, heel erg vreemd en heb ik echt nog nooit eerder gehad in mijn dromen. Hopelijk is het niet symbo…’

Als van achter mij een man vlak langs me voorbijkomt, val ik stil. Hij loopt nog wat door en stopt dan, zie ik in mijn ooghoeken. Ik doe alsof ik niet merk dat hij naar mij kijkt.

‘Alles goed met je, jongedame?’

Ik kijk de oude man aan en glimlach. ‘Alles picobello, meneer.’

Hij kijkt om ons heen. Mijn reactie stelt hem duidelijk niet gerust.

‘Ik besef dat het nogal apart overkomt,’ begin ik lacherig. ‘Maar ik praat graag hardop tegen mezelf. Dat helpt me om dingen beter te overzien en te ordenen. Excuses als ik u heb laten schrikken, meneer.’

Mijn woorden stellen hem nu wel gerust. Hij glimlacht. ‘Jij werkt toch bij Regent’s Hair Fashion?’

Oké. Dat is minder. ‘Klopt, meneer.’

‘Dan zie ik je morgen.’

‘Deze week ben ik toevallig zaterdag vrij. Maar we komen elkaar ongetwijfeld een andere keer in de salon tegen.’

We nemen afscheid en ik heb de grootste moeite om niet in lachen uit te barsten. Wanneer hij eindelijk zo ver is dat hij me niet meer kan horen, doe ik dat alsnog. Voor de zekerheid wel achter een hand.

‘Klopt, morgen vrij, omdat in de avond het etentje van zijn familie is. Zijn moeder is jarig. Nee, in een of ander stinkduur restaurant. We hadden het over mevrouw Walsh: ik weet niet wat er met die politieagenten gebeurde, omdat ik wakker schrok van mijn eigen stem. Mevrouw Walsh stond toen in de deuropening te gluren. Ik denk… nee, ik weet zeker dat ik tijdens het dromen meer hardop heb gezegd over wat ik aan het doen was met die sukkel, want daarna deed ze erg koel tegen me. Ook wat schichtig. Het was maar een droom, maar toch. Als ze hem aan iemand vertelt die wel het verband legt, dan is er stront aan de knikker. Dat moeten we dus voorkomen. Nee, niet vandaag of dit weekend. Ik heb nog spulletjes bij haar liggen die ik eerst moet weghalen. En dat doe ik op zijn vroegst pas maandag. Vanavond na het werk haal ik thuis mijn kleren op en ga dan direct door naar Callan. Ik eet bij hem.’

Het is even stil. Mijn blik gaat door het park, dan omhoog naar de lucht waar stapelwolken de aftocht lijken te blazen.

‘Welk onderwerp?’ zeg ik op serieuze toon en proest het dan uit. ‘Ik vermijd het onderwerp niet opzettelijk. Ik weet gewoon niet wat ik over Callan moet zeggen, anders dan dat ik verliefd op hem ben. Ik weet dat onze relatie geen schijn van kans heeft, maar het gevoel dat hij me geeft… Ik wil daar nu nog geen eind aan maken. Ik kan dat niet eens meer, denk ik eerlijk gezegd. Ook omdat ik weet dat dit eenmalig zal zijn in mijn leven. Na hem zal ik nooit meer verliefd worden. Misschien moet ik daarom gewoon kijken wat er gebeurt als…’

Happend naar lucht stop ik met praten. Opnieuw is het even stil.

‘Misschien. Heel lief van je. Maar vergeet nooit dat wat wij hebben niets of niemand kan verbreken. Zelfs Callan niet. Wij zijn een eenheid voor de rest van ons leven, hoelang of hoe kort dat leven nog mag duren.’

HOOFDSTUK

61

HEDEN

Chelsea, Londen

‘Hoe je moet afwassen?’ reageer ik op onthutste toon. ‘Ik hoop toch echt dat je die vraag niet serieus meende.’

Hij lacht en gooit een servet over tafel naar me toe. Geen idee of dat de bedoeling was, maar hij blijft op mijn hoofd liggen en bedekt daarbij mijn gezicht volledig. Nu schaterlacht hij. Ik doe met hem mee, maar laat het servet waar het is.

‘Afwassen is heel eenvoudig, Callan: je doet wat vaatmiddel in een teiltje, vult dat met heet water, dompelt bijvoorbeeld een bord onder en maakt dat met een afwasborstel schoon. Iemand anders, jij bijvoorbeeld, omdat je weet waar hier alles moet worden opgeborgen, staat klaar met een vaatdoek waarmee je het bord zorgvuldig afdroogt.’

Wanneer ik geluiden hoor die ademnood doen vermoeden, trek ik het servet van mijn hoofd. Wat ik zie, doet me zo goed. Het duurt even alvorens hij weer kan praten.

‘Ik weet wel hoe je moet afwassen, Lily, ik heb mijn halve jeugd niets anders gedaan, in een gezin van zes, alleen heb ik de spullen die jij opnoemde niet. Ik stop alles in de vaatwasser. Soms ruim ik die niet eens uit, maar pak er pas iets uit als ik dat nodig heb.’

‘Serieus, Callan: je hebt geen afwasteil, vaatmiddel en afwasborstel?’

Hij knikt en moet zich inspannen om niet weer de slappe lach te krijgen. Ik krab me in het haar.

‘Hoogste tijd dat er hier een vrouw in huis komt.’

Plotseling is het doodstil.

Hij kijkt me aan en glimlacht zacht. ‘Inderdaad, Lily: de hoogste tijd.’

‘Sorry, dat was niet… Ik weet niet waarom ik dat nu… Laat maar.’

We kijken elkaar aan, secondelang, zonder iets te zeggen. En toch zeggen we zo veel. Wat hij me met zijn ogen laat weten, wist ik al. Maar dat geeft niet. Ik vind het onverminderd fijn om te zien. Wat hij in die van mij ziet, als hij heel goed kijkt, heeft hij nog niet eerder gezien. Zijn gezicht bevestigt dat hij een oplettende kijker is.

Ik sta op en loop om de tafel heen. Nog voordat hij iets heeft kunnen zeggen, wurm ik me tussen hem en de tafel op zijn schoot en sla mijn armen om zijn nek. Die van hem gaan om mij heen. Nog steeds zeggen we niets. En toch zijn het momenten die ik nooit zal vergeten en voor altijd zal koesteren.

Terwijl Callan de deur op slot draait, staar ik omhoog naar de donkere lucht, alsof ik voor het eerst in mijn leven sterren zie. Misschien hebben ze er simpelweg nog nooit zo mooi uitgezien als vanavond.

‘Heldere hemel,’ merkt Callan op. Terwijl we beginnen te lopen, pakt hij mijn hand vast.

‘Heel helder. Erg mooi. Ik kan er bijna niet van wegkijken.’

Hij glimlacht. Ik vraag waarom.

‘Ik heb je er nog nooit op betrapt dat je oog had voor zoiets.’

Ik haal mijn schouders op.

‘Net als ik je nog nooit met zwarte nagellak heb gezien.’

‘Ik wilde een keer iets heel anders. Niet mooi?’

‘Ook zwart staat je heel goed, Lily.’

Ik glimlach met hem mee. ‘Hyde Park?’

Hij knikt. Totdat we Knightsbridge oversteken, wordt er nauwelijks gepraat. Mijn hand in de zijne voelen, onze schouders die elkaar zo nu en dan schampen, alleen al de wetenschap dat Callan naast me loopt, volstaan echter om een diep gevoel van geluk te ervaren. Zelfs nog meer dan tijdens onze laatste wandelingen. Opmerkelijk.

‘Weet jij het verschil tussen verliefdheid en houden van?’

Callan staat eensklaps stil. En ik een tel later dus ook. Ik lach.

‘Waar komt die vraag ineens vandaan?’

‘We hadden het er vandaag op het werk over. Mijn collega’s konden het niet met elkaar eens worden. Elsie vindt dat het einde van verliefdheid de nekslag is van een goede relatie. Zonder de roze bril, de roes, de vlinders in de buik en het verlangen om de ander vast te houden, te kussen en mee te vrijen, wordt iedere relatie eigenlijk een praktische overeenkomst en daardoor veelal een sleur. Linda en Rachel zeggen dat niemand jarenlang verliefd kan blijven op dezelfde persoon. Houden van is serieuzer en op gezonde realiteit gebaseerd. Je kent je partner door en door, weet diens goede en slechte eigenschappen en omarmt die. Je leven draait niet alleen meer om de ander.’

‘En wat vind jij?’

‘Ik ben wel de laatste persoon in de wereld die daar iets zinnigs over kan zeggen.’

‘Je hebt je dus niet met de discussie bemoeid?’

Ik schiet in de lach. ‘Ik denk meer als Elsie.’

‘Ik ook,’ verklaart Callan. ‘Ik geloof namelijk wel dat het mogelijk is om jarenlang, zelfs decennialang, verliefd te zijn op dezelfde persoon, als die persoon maar de juiste is.’

‘Ik ook. Ik bedoel: ik hoop het.’

We wandelen rechtdoor het park in en gaan langs de Serpentine Stephen Waterfall, rechts van het meer. Het is rustig.

‘Waardoor is die discussie eigenlijk begonnen?’

‘De meiden vroegen of ik verliefd op je ben of van je hou.’

Callan lacht. ‘En wat was je antwoord?’

Ik kijk hem aan en dan weer voor me. Het duurt even voordat ik antwoord geef. ‘Verliefd. Maar de vlinders in de buik gaan wel steeds nadrukkelijker tekeer. Of dat meteen houden van is, weet ik niet, maar wat ik voor je voel, voelt wel steeds serieuzer.’

Callan stopt ditmaal niet met lopen, maar ik voel wel dat hij even inhoudt. ‘Ondanks dat je ervan overtuigd bent dat je me op een dag diepongelukkig zult maken?’

Ik trek hem mee naar de dichtstbijzijnde zitbank op de rand van een grasveld. Nadat ik Callan er omlaag op heb geduwd, ga ik naast hem zitten. Ik neem zijn hand tussen die van mij. We lachen beiden.

‘Je gaat iets ernstigs zeggen, Lily?’

‘Stel dat je een vriend hebt die zijn oog heeft laten vallen op een meid. Die meid houdt echter vanaf het begin de boot af, zegt dat ze door haar verleden niet het meisje is dat die vriend denkt te zien en beweert zelfs dat ze hem op een dag veel verdriet zal doen. Tegelijkertijd blijft ze wel met hem afspreken, zegt gaandeweg dat ze verliefd op hem is en altijd aan hem denkt. Ze wil dat hij blijft slapen en blijft bij hem slapen, zonder dat ze je-weet-wel doen. Ze wandelen veel, maken dagtripjes en gaan er weekendjes samen op uit. Ze lopen hand in hand, gearmd, zoenen elkaar op de wang. Soms zit ze bij hem op schoot, alsof ze een relatie hebben als anderen. Die vriend van jou gaat daar, ondanks dat ze inmiddels een wel erg ongewone relatie hebben, in mee. Omdat hij haar niet wil kwijtraken. En de verwarring wordt nog groter als ze hem op een strand uit het niets bekent dat hij de liefde van haar leven is. Dan, op een avond, tijdens een wandeling in Hyde Park, onder een mooie, heldere sterrenhemel, zegt die meid ineens met een trillende stem tegen hem dat ze nog steeds bang is dat ze hem ongelukkig zal maken, maar als hij bereid is om dat risico te nemen, dan is zij dat ook. Wat zou jij jouw vriend dan adviseren? Zou jij zeggen: luister naar je hart en neem het risico? Of zeg je dat hij zijn verstand moet gebruiken en het niet moet doen?’

Callan zegt niets. Tranen glippen uit zijn ogen en zakken heel langzaam naar zijn kaken. Dat is voldoende om de tranen die mijn ogen al vulden te laten vertrekken. Ik streel zijn hand.

‘Ik zou tegen hem zeggen: luister naar je hart. De kans op levenslang geluk met de liefde van je leven is elk risico waard.’

Ik veeg tranen van geluk van mijn kaken, maar laat de rest ongemoeid. ‘En wat zou jij je vriend adviseren als die meid op diezelfde avond in Hyde Park aan hem voorstelt om wat minder in de kapsalon te gaan werken en dan bijvoorbeeld elke week vanaf vrijdag tot en met maandag bij hem te komen wonen? Als een soort experiment hoe permanent samenwonen zou zijn en om niet abrupt te stoppen met slapen op de plek waar ze slaapt als ze alleen is. Natuurlijk is die vriend welkom om op die dagen in haar appartementje in te trekken, maar gezien de beperkte ruimte en de nogal karige inrichting meent ze dat Chelsea verstandiger is dan Primrose Hill. Al was het alleen maar om de relatie een eerlijke kans te geven. Mocht jij die vriend adviseren om parttime te gaan samenwonen, dan neemt die meid overigens wel haar afwasteil, vaatmiddel en afwasborstel mee.’

Ik zit ronduit sullig op de rand van het bed, met de benen gestrekt voor me, starend naar mijn blote voeten. Wanneer Callan de badkamer uitkomt, strijk ik de nachtjapon glad over mijn benen en glimlach misschien net iets te geforceerd.

‘Wat doe je, Lily?’

‘Nadenken.’

Hij komt naast me zitten. ‘Waarover?’

‘Over wat ik in Hyde Park heb gezegd.’

‘Heb je er spijt van?’ vraagt hij voorzichtig, ook wat angstig.

Ik pak vlug zijn hand vast. ‘Nee, dat heb ik niet. Ik heb van geen enkel woord spijt. Echt van geen woord. Dat moet je geloven.’

Hij knikt en de opluchting verschijnt op zijn gezicht als de zon die opeens achter wolken vandaan komt. ‘Daar ben ik blij om. Waar denk je dan wel aan?’

‘Ik had nooit geloofd dat ik ooit in mijn leven de woorden die ik vanavond heb gezegd in de mond zou nemen. Dat doet me denken dat ik het misschien ook over andere dingen mis had, zoals niet in staat zijn tot een liefdesrelatie en nooit gelukkig kunnen worden in de liefde. Misschien heb ik het ook fout wat betreft jou ongelukkig maken.’

‘Ik zie niet in hoe jij mij ongelukkig zou kunnen maken.’

‘Omdat je mij niet kent, Callan. Je weet niks van me.’

Hij glimlacht lief en streelt met zijn duim mijn hand. Ik staar naar mijn voeten en zie in mijn ooghoeken dat hij dat ook doet.

‘Zwarte nagellak staat je echt goed.’

‘Dank je. Je hebt gelijk: het is niet jouw schuld dat je niks van me weet. Wat wil je over vroeger weten, zonder naar specifieke details te vragen?’

Ik voel zijn lichaam verstijven. ‘Weet je het zeker, Lily?’

‘Ik weet het zeker.’

Het is even stil. ‘Vond het misbruik in je ouderlijk huis plaats?’

‘Ja, maar niet door mijn ouders. Die maakten het misbruik ‘alleen’ mogelijk. Vraag alsjeblieft niet wie dan wel de misbruikers waren.’

‘Ik mag meer vragen stellen?’

Ik knik.

‘Waarom deden je… ouders dat?’

‘Voor geld.’

Callan zucht diep en woelt met een hand door zijn handdoekdroge haar. ‘Wanneer is het misbruik gestopt?’

‘Op de dag dat ik achttien werd. Vraag me niet waarom op die dag.’

‘De woningbrand waarbij je ouders stierven was toch op je twaalfde?’

‘Misbruikers kom je overal tegen. Dus ook in pleeggezinnen.’

Hij kijkt me geschokt aan.

‘Laatste vraag voor nu. Oké?’

Callan knikt. ‘Hoe kan ik je gelukkig maken, Lily?’

Ik staar hem aan en barst vervolgens in huilen uit. En niet een klein beetje ook. Met mijn handen op mijn gezicht vul ik de grote slaapkamer met mijn gesnik en happen naar lucht. Callan schrikt zich rot. Niet zo gek.

‘Het… het spijt me,’ huil ik.

‘Zei ik iets verkeerds?’

‘Juist niet. Nog… nog nooit heeft iemand me… gevraagd wat er nodig is om… om me gelukkig te maken. Je bent zo lief… zo’n schat. En ik kan gewoon niet geloven dat je mijn schat bent.’

HOOFDSTUK

62

HEDEN

Chelsea, Londen

Zijn glimlach doet mij glimlachen. Ik moet me zelfs inspannen om niet te gaan lachen. Heel voorzichtig strijk ik haartjes uit zijn gezicht en doe dan net alsof ik zijn lippen kus. Iets dat ik nog nooit heb gedaan. Bij niemand. Tenminste, niet vanwege de reden waarom ik dat bij Callan zou willen doen. Maar er is wel meer in het leven wat ik nog nooit heb gedaan en wat voor anderen niet meer dan de normaalste zaak van de wereld is.

Ik kan niet bevatten wat er in de laatste vierentwintig uur allemaal is gebeurd. Sinds ik gisterochtend vroeg een soort ingeving kreeg om ons een kans te geven, lijkt alles in een stroomversnelling te zijn beland. Niet alleen mijn gevoelens voor hem. Ook wat ik denk en zeg. En ik kan gewoonweg niet van hem afblijven. Het is alsof een schakelaar is omgehaald, waardoor mijn terughoudendheid is opgelost als een klont boter in een bloedhete pan. Niet dat ik veel ervaring heb met boter en pannen.

We hebben zelfs over mijn verleden gesproken. Weliswaar heel kort, maar ik heb hem toegestaan om vragen te stellen. En dat is voor het eerst in mijn leven. Zou de verliefdheid, en misschien het houden van, en de ingeving van gisterochtend, de oorzaak zijn dat ik dingen doe of juist niet doe die ik nog niet lang geleden voor onmogelijk hield? Zoals bijvoorbeeld liegen. Dat doe ik tegen hem alleen als het echt niet anders kan. Altijd met pijn in mijn hart. Terwijl liegen me doorgaans evenveel moeite kost als ademhalen. Uiteraard zal ik Callan over bepaalde dingen nooit vertellen. Omdat ik hem dan in een oogwenk kwijt ben. Voor eeuwig en altijd. En ik kan me inmiddels geen leven meer zonder hem voorstellen, realiseerde ik me gisteravond voor het eerst.

Zijn ogen gaan langzaam open tot spleetjes. Als hij mij ziet, zwelt zijn glimlach nog meer aan. Die van mij ook.

‘Dat was een mooie droom,’ fluister ik.

‘Maar lang niet zo mooi als de werkelijkheid.’

‘Bij mij is dat niet anders. Goedemorgen trouwens.’ Voordat hij iets kan terugzeggen, druk ik mijn lippen heel zacht op die van hem. Niet langer dan één, twee seconden, dan leg ik mijn hoofd terug op het kussen waarop we beiden liggen en zucht van geluk. Zijn verbaasde gezicht doet me lachen.

‘Jij ook een goedemorgen. Dat is nog eens lekker wakker…’ Hij valt eensklaps stil. Zijn voorhoofd fronst zich. Ik kan wel raden waarom. En ik heb het bij het rechte eind, blijkt als hij het dekbed voorzichtig iets omhoogtilt. Zijn ogen springen wijd open en schieten kort naar mij en dan weer terug naar mijn boezem die tegen zijn borst drukt. ‘Heb ik iets gemist, Lily?’

‘Ik hoop van niet,’ antwoord ik met ingehouden lach.

‘Hoe bedoel je?’

‘Zoals ik het zeg. Maar blijkbaar heb ik weinig indruk gemaakt.’

Callan weet even niet hoe hij het heeft. Ik krijg zowat medelijden met hem. Als hij nogmaals onder het dekbed gluurt en mij dan weer vragend aankijkt, houd ik het niet meer en proest het uit. In een ommezien lopen de tranen me langs de wangen. Ik krijg zelfs ademnood.

‘Wanneer is dit gebeurd?’ wil hij weten als we beiden weer enigszins in staat zijn om te praten.

‘Vannacht, nadat ik was wezen plassen. Ik had ineens zo’n behoefte om bij je te liggen zonder dat er stof tussen ons in zit. Daarom ben ik zonder nachtjapon terug in bed gekropen. Had ik dat niet moeten doen?’

Callan schatert. ‘Je had me wakker kunnen maken.’

‘Waarom?’

‘Dan had ik er langer plezier van gehad.’

Ik knijp in zijn neus. Na een korte weifeling schuif ik het dekbed omlaag en ga rechtop zitten. ‘Dan hebben we dat maar gehad.’ Nadat ik hem enkele seconden mijn borsten en bovenlichaam heb laten zien, ga ik weer liggen, trek het dekbed omhoog en kruip tegen hem aan. ‘En? Of is dat een gekke vraag?’

‘Nee hoor. Maar ik heb er geen woorden voor.’

‘Volgens mij volstaat één woord. Dat begint met gr en eindigt met oot.’

Callan schiet in de lach. ‘Dat is niet waar ik geen woorden voor heb. Je bent zo mooi dat ik met stomheid ben geslagen, Lily.’

‘Even je ogen sluiten, Callan,’ roep ik langs de iets geopende badkamerdeur. ‘Ik ben mijn schoenen vergeten.’

‘Ik heb ze dicht,’ snuift hij vermaakt.

Op kousen trippel ik de slaapkamer in, graai de pumps uit mijn reistas en verdwijn weer de badkamer in. Een tel later maak ik de deur weer open. ‘Sorry. Je kunt de ogen weer opendoen.’

Terwijl ik hem door de deur heen hoor lachen, stap ik in de zwarte pumps en bekijk mezelf in de grootste badkamerspiegel die volgens mij ooit is gemaakt. Hoewel mijn spiegelbeeld me tevreden stemt, ben ik nog niet helemaal zeker. Alsof ik nu nog iets aan mijn kleding kan veranderen. De zwarte, nauwsluitende jurk die net tot mijn knieën komt, zit me als gegoten. De pumps met stilettohakken en eveneens zwarte kousen maken het compleet. Het enige waarover ik nog steeds twijfel, is de halsuitsnijding. Misschien had ik toch een jurk moeten kopen waarin mijn borsten minder in het oog springen. Het is een verjaardagsborrel en aansluitend een diner in een erg chic restaurant.

Ik open de deur en loop de slaapkamer in met knikkende knieën. Callan komt net de inloopkast uit. Alleen al de wijze waarop hij tot stilstand komt, doet me lachen. Zijn blik voel ik diep in me. Hij wil iets zeggen, maar er komt geen woord, zelfs geen klank over zijn lippen. Daarop besluit ik mijn interpretatie van mannequinposes aan te nemen. Ongetwijfeld zullen echte mannequins over de vloer rollen van plezier, maar voor mijn gevoel breng ik het er niet echt slecht vanaf. Zijn gezicht bevestigt dat, denk ik.

‘Mijn god, Lily… wow… echt… Ik… Wow en nog eens wow!’

Ik schiet in de lach en loop nog een stukje alsof ik op een catwalk sta. Dan draai ik me met een soort van zwierige beweging naar hem om. Zijn complimenten kleuren mijn wangen. ‘Dank je, Callan. Niet te?’

‘Te wat?’

‘Het decolleté. Is dat niet te laag?’

‘Ik kan daar wel mee leven,’ zegt hij en schiet dan alsnog in de lach.

‘Maar we zijn niet met z’n tweetjes. Je ouders zullen dat niet…’

‘Geen probleem. Maak je geen zorgen.’

‘Echt niet?’

‘Echt niet, Lily.’

Ik loop naar Callan toe en val hem om de hals. Secondelang staan we zwijgend in elkaars armen. Dan gaan we naar beneden. Hij helpt me in mijn jas en we gaan op weg naar het huis van zijn ouders.

‘Vergeet ik het nog bijna,’ begin ik op ernstige toon, nadat Callan de deur op slot heeft gedaan. ‘Ik moest het toch melden als ik weer jarretels draag? Bij deze dan.’ Door zijn gezicht lukt het me pas om aan het eind van de straat met lachen te stoppen.

‘Zullen we na het weekend kijken voor een mobiele telefoon?’

Callan kijkt me met een ruk aan. ‘Je wil een mobiele telefoon kopen?’

‘Ja, ‘iemand’ heeft inmiddels zo’n honderdtwaalf keer gezegd dat het zoveel makkelijker afspreken zou zijn als ik ook een telefoon heb.’

‘We gaan maandagochtend gelijk kijken.’

‘Ik kan ook een cursus gebruiken over hoe ik met zo’n ding moet omgaan.’

‘Komt eveneens voor elkaar.’ Zonder met lopen te stoppen of zelfs maar in te houden, zoent hij mijn voorhoofd. Knap. ‘Ik kan nauwelijks bevatten wat er allemaal gebeurt, Lily. Het is alsof ik wakker ben geworden in een van mijn dromen.’

‘Je droomt dat ik een eigen telefoon heb?’

Hij trekt een gezicht en geeft me een schouderduwtje.

‘Bij mij is dat niet anders, Callan. Ik kan het ook nauwelijks bevatten wat er allemaal gebeurt en wat we gaan doen.’

‘Heb je een idee wanneer je…’

‘Ik moet eerst met Elsie regelen dat ik minder ga werken, zodat ze voor die dagen vervanging kan regelen. Dat kan even duren. Misschien is het een idee dat ik daarop vooruitlopend alvast op de vrijdagen en zaterdagen na het werk naar je toekom?’

‘Misschien? Blijf je gekke dingen zeggen?’

Ik schater het uit. ‘Wat dacht je van komende vrijdag voor het eerst?’

Hij knikt met een stralend gezicht, beweegt onze handen tussen ons in omhoog en zoent de rug van mijn hand. ‘Ik kan gewoonweg niet geloven dat we dit gaan doen, Lily.’

‘Ik ook niet, Callan.’

HOOFDSTUK

63

HEDEN

Chelsea, Londen

Het is supergezellig. Nog meer dan eerder voel ik me bij Callans familie op mijn plek. Al sinds we uit volle borst Happy Birthday voor Fabrizia zongen, heb ik het idee dat mijn wangen door opwinding in lichterlaaie staan, wat gelukkig niet het geval is, heb ik voor de zekerheid al enkele keren stiekem in spiegels gecontroleerd. Alsof ik daar iets aan zou kunnen veranderen als ze wel tomatenrood zijn.

Meer dan ooit zit ik op mijn praatstoel. Niet alleen klets ik met de anderen mee, maar ik begin zelf ook gesprekken. Voor de meeste mensen niet meer dan normaal, maar voor mij zonder meer ongewoon, vooral in gezelschap van meer dan twee, drie personen. Ik maan mezelf regelmatig tot kalmte, maar tot nu toe met bar weinig succes. Telkens na luttele minuten hoor ik mezelf weer ratelen, alsof ik na jarenlang moederziel op een eiland te hebben doorgebracht niet kan stoppen omdat ik eindelijk niet meer tegen mezelf hoef te praten.

Ook lachen gaat me bijzonder makkelijk af. Meer dan eens kom ik in ademnood en lopen de tranen langs mijn wangen, helemaal als Mancuso anekdotes vertelt over vroeger waarin hij de draak steekt met zichzelf. Vooral de verhalen over de tijd dat hij Fabrizia leerde kennen en haar voor zijn gevoel lange tijd tevergeefs het hof probeerde te maken, zoals hij dat zo schattig omschreef, zijn hilarisch. Helemaal toen zij aan mij bekende dat ze al tijdens hun kennismaking op slag verliefd op hem was geworden en zijn inspanningen eigenlijk overbodig waren.

De stroomversnelling waarin ik ben beland sinds ik besloot om Callan en mij een kans te geven, en helemaal sinds we hebben afgesproken om een aantal dagen in de week te gaan samenwonen, blijft maar op volle kracht doorbulderen. Het verdwijnen van mijn terughoudendheid wat betreft mijn gevoelens, gedachten en uitlatingen, beperkt zich niet alleen tot Callan. Ook tegen zijn ouders, zussen en hun partners ben ik meer open en spontaan. Het lijkt alsof een loodzware last van me is afgevallen. En alleen dat al stemt me hoopvol voor wat de komende tijd in mijn leven gaat gebeuren. Ik durf er bijna niet aan te denken, maar wat als ik het altijd mis had en er wel iemand voor mij is die me liefheeft alsof mijn verleden nooit heeft plaatsgevonden?

‘Wil je nog een gin-tonic?’ vraagt Callan nadat er is besloten om nog eenmaal in te schenken en daarna op ons gemak naar het restaurant te wandelen.

‘Graag, schat.’

Beide woorden komen uit mijn mond op het moment dat iedereen net stil is, waardoor ze een eeuwigheid door de kamer lijken te echoën. Ik schrik ervan. De rest kijkt me eerst verrast en dan breed glimlachend aan. Callan schiet in de lach. Maar ik zie ook emoties in zijn ogen, omdat het de eerste keer is dat ik hem zo noem. Hoewel het woord eruit floepte, is het wel van de eerste tot de laatste letter gemeend.

‘Niet dat het ons iets aangaat, maar hebben we iets gemist?’

Van zijn moeder kijken Callan en ik elkaar aan. We glimlachen als verliefde pubers. Ik antwoord met een knikje op de vraag die ik in zijn ogen zie. Hoe mooi is het dat we elkaar zelfs zonder woorden begrijpen?

‘Lily en ik hebben besloten dat we vanaf komend weekend een aantal dagen in de week gaan samenwonen,’ verklaart Callan na een korte stilte op aandoenlijk plechtige toon. De trilling in de laatste paar woorden, maar ook de liefde die ik erna in zijn ogen zie als hij me weer aankijkt, raken me diep.

Gezien de hechte band die ze hebben, had ik uiteraard wel blijdschap verwacht. Of in elk geval op gehoopt, vooral voor Callan. Maar niet dit. Bij nader inzien misschien wel bij zijn ouders, maar dat zijn zussen ook emotioneel worden terwijl ze me een voor een in een innige omhelzing opsluiten, komt toch wel als een flinke verrassing, op zijn zachtst gezegd. Zien en horen dat ik meer dan welkom ben als zijn partner, en als hun schoonzus, emotioneert mij tot op het bot. Weer iets dat ik nooit had gedacht mee te maken. Gelukkig ben ik niet de enige met glinsterende ogen.

‘Ik ben zo blij voor jullie,’ begint Fabrizia op zachte toon als we later alleen in de keuken staan.

‘Ondanks wat je weet over mijn verleden?’

‘Ja,’ antwoordt ze amper nadat ik ben uitgesproken. ‘Jullie zullen samen nog flink wat lastige gesprekken moeten voeren, wat veel van jullie beiden en vooral van jullie liefde zal vergen, maar als ik zie hoe jullie naar elkaar kijken, ben ik ervan overtuigd dat jullie meer dan genoeg liefde voor elkaar hebben om al die obstakels te overwinnen.’

‘Ik hoop het.’

Ze stapt op me af en neemt mijn gezicht tussen haar handen. ‘Ik ben blij dat jij het bent, Lily.’

‘Ik val in de herhaling: ondanks wat je weet over mijn verleden?’

Fabrizia knikt en slaat haar armen om me heen. Even denk ik dat ze nog iets gaat zeggen, maar ze blijft zwijgen. Wanneer we elkaar loslaten, zie ik tranen in haar ogen. En iets anders. Ik zie het ook als ik in een spiegel kijk. Ik schrik me werkelijk rot. Opeens begrijp ik waarom ze al zo vroeg met me begaan was. Voordat we de keuken uitlopen, omhels ik haar stevig. Daarna gaan we naar de anderen.

Het restaurant op Yeoman’s Row, een zijstraat van Brompton Road, niet heel ver van Harrods vandaan, is prachtig ingericht en tot de laatste stoel bezet met chic geklede personen die het geen probleem vinden om een klein vermogen uit te geven voor een avondmaal.

Terwijl ik door de menukaart blader, besef ik dat er op de dagen dat Callan en ik samen zijn geen sprake kan zijn van diepvriesmaaltijden. In elk geval niet elke keer. Of helemaal niet? Bij veel mannen schijnt de liefde opmerkelijk genoeg door de maag te gaan, heb ik meer dan eens gelezen. Gelukkig kan hij zelf goed koken, al schijnt hij ook regelmatig eten te laten bezorgen. Misschien moet ik dat laatste subtiel stimuleren. Of zal ik vragen of hij mij wil leren koken, zodat ik op een dag iets voor ons op tafel kan zetten dat niet alleen acht of negen minuten in een magnetron moet worden opgewarmd?

‘Binnenpretje?’ informeert Callan tegenover me aan de lange tafel in het midden van de zaak.

‘Ik vroeg me ineens af wat voor lekkers je allemaal gaat koken op de dagen dat ik bij jou ben, schat,’ reageer ik met een uitgestreken gezicht. Edie en Gwen, die links en rechts van me zitten, schateren het uit.

‘Wat jij wil,’ antwoordt hij met ingehouden lach.

‘Misschien is het een idee dat je mij leert koken.’

‘Ik kook graag voor je, Lily.’

‘Omdat je denkt dat ik niet kan koken.’

‘Dat weet ik wel zeker.’

Ik slaak een verontwaardigd geluid dat behalve apart ook harder dan bedoeld klinkt. Gasten aan tafels om ons heen kijken in mijn richting.

‘De eerste kookles is komende vrijdagavond.’

‘Je gaat me dus wel leren koken?’

‘Tuurlijk. We gaan gezellig samen koken.’

Ik smak Callan een zoen toe en laat met een blik weten wat ik voor hem voel. Natuurlijk weet hij dat inmiddels wel, maar ik voel gewoon de behoefte om dat te doen. Hij legt zijn hand open in het midden van de tafel neer. Ik leg die van mij erin en we kijken elkaar diep in de ogen. Wanneer ik weer recht zit, zie ik zijn ouders naar me glimlachen.

Het voorgerecht, geroosterde Sint-Jakobsschelpen met knoflookboter en witte port, op advies van Penelope, met een zoete, nootachtige smaak, is tegen alle verwachtingen in heerlijk. Overheerlijk, kan ik wel zeggen. Mag ook wel voor dat geld.

Glazen worden bijgeschonken. Er wordt onafgebroken gekletst en veel gelachen. Ik heb het zo naar mijn zin. Toch, misschien ook wat door de gin-tonics en de wijn hier, word ik ook ietwat verdrietig. En daardoor stilletjes. Hoe anders zou mijn leven zijn geweest als ik was opgegroeid in een gezin als de Schillaci’s?

‘Als goed met je, Lily?’ fluistert Edie in mijn oor.

Ik knik. ‘Het is heel gezellig. Jullie hebben zo’n fijn gezin.’

Ze knikt begripvol en pakt mijn hand vast. ‘Je hoort nu bij dit gezin.’

‘Dank je,’ glimlach ik.

‘Mijn zussen en ik wilden je het later vragen, maar dat kan net zo goed nu: wat dacht je ervan als we binnenkort met zijn vieren uit eten gaan en daarna een pub induiken?’

‘Dat lijkt me heel leuk. Graag dus.’

‘Dat is dan afgesproken. Wil je me wel een plezier doen en die jurk dan niet dragen? Ik dacht altijd dat ik best een goed figuur en ook flinke borsten had, maar vergeleken met jou… Godsamme, Lily!’

We schaterlachen beiden. Dan slaat ze een arm om mijn schouders, trekt me tegen zich aan en fluistert in mijn oor dat haar zussen en zij hopen dat ik op een dag officieel hun schoonzus word. Zo lief.

De hoofdgerechten worden geserveerd. Omdat ik weinig begreep van de menukaart, heb ik maar net als Callan een mixed grill genomen: droog gerijpte lende, lamskoteletten, baconkoteletten met suikerpit, worstjes, geroosterd beenmerg, uienringen, geroosterde champignons en tomaten, runderjus, als ik het me juist herinner. Het ziet er allemaal verrukkelijk uit, maar ik vraag me nu al af hoe ik het moet wegkrijgen.

We hebben elkaar nog maar net smakelijk eten gewenst als verderop in het restaurant, in de buurt van de ingang, plotseling geschreeuw en gegil klinkt. Aan de andere kant van de zaak, in de halfopen keuken, klinken dezelfde geluiden. Om ons heen vallen glazen om. Bestek rinkelt. Sommige gasten gaan staan.

Van twee kanten komen gewapende agenten in zwarte tactische tenues, met bivakmutsen, helmen en veiligheidsbrillen en vervaarlijk ogende geweren tegen hun schouders gedrukt, het restaurant binnen. Enkele van hen schreeuwen dat iedereen ogenblikkelijk op zijn stoel moet gaan zitten en geen millimeter meer mag bewegen. Personeel moet op de plek waar ze staan op de vloer gaan zitten. Het duurt een paar tellen totdat iedereen zit en niet meer beweegt. Het is doodstil. Een aantal agenten stelt zich nog nadrukkelijker rond onze tafel op. Alleen een blinde zou het ontgaan op wie ze hun wapens richten.

‘Lily Pennington: steek je handen hoog in de lucht!’

‘Wat… wat? Waarom?’ Mijn blik vindt die van Callan. De schrik in zijn ogen breekt mijn hart. Ik voel dat iedereen aan tafel naar mij kijkt.

‘Lily Pennington: steek je handen hoog in de lucht! Nu!’ Ik doe aarzelend wat de agent zegt. ‘Vouw je handen in de nek in elkaar en laat ze daar. Schuif daarna de stoel langzaam een halve meter naar achteren en sta op mijn teken heel rustig op. Maak geen onverwachte of snelle bewegingen.’

Als ik sta zoals de stem me heeft opgedragen, wordt de stoel achter me weggetrokken. Mijn handen worden ruw op mijn rug gedraaid en de polsen geboeid. Ondertussen laat mijn blik Callan niet los.

‘Mevrouw Pennington,’ zegt nu een vrouwenstem achter mij op duidelijke toon. ‘Ik ben DCI Eaton van de Metropolitan Police. De procureur van CPS Londen heeft uw aanhouding op verdenking van moord gelast.’

‘Moord?’ roep ik geschrokken. ‘Hoe… wat… wie dan?’

‘U bent bij deze gearresteerd en daardoor niet meer vrij om te gaan en staan waar u wilt. U hoeft niets te zeggen, maar het kan uw verdediging schaden als u tijdens het verhoor iets niet vermeldt waarop u zich later in de rechtbank beroept. Alles wat u zegt, kan als bewijs worden gebruikt. Hetzij tijdens uw arrestatie of vóór het verhoor. U wordt overgebracht naar het politiebureau op Chandos Place, Covent Garden. U heeft recht op een advocaat en een telefoongesprek om iemand te laten weten waar u bent. Mocht u een arts nodig hebben, dan zal die voor u worden geregeld. Heeft u begrepen wat ik heb gezegd?’

‘Ja… dat heb ik.’

‘Moord, Laura?’ zegt Fabrizia, die de rechercheur blijkbaar bij haar voornaam kent. De ontzetting in haar stem doet me naar adem snakken.

‘Ja, mevrouw Schillaci. Meervoudige moorden zelfs.’

HOOFDSTUK

64

HEDEN

Covent Garden, Londen

Ondanks diens functie en de reden waarom ik hier ben, is de stilte en de leegte in de verhoorkamer aangenaam. Beiden doen me denken aan mijn kledingkast. Ik zou een moord plegen om daar nu te kunnen zijn; alleen, met niets anders om me heen dan veilige planken en een serene rust, afgesloten van de wereld en ver weg van mensen. Misschien moet ik die woorden voorlopig niet meer gebruiken, in elk geval niet hardop wanneer de stilte verleden tijd is, omdat personen aan de andere kant van de deur menen dat ik gereed ben om te worden verhoord.

Ik blik weer rond in de kamer, schud mijn haar op en ga anders zitten. Dan frunnik ik wat aan het joggingpak, vervolgens doe ik of een slipper niet lekker zit en trek die dan weer aan. Zowel het joggingpak als de slippers, die ik moest aantrekken nadat er foto’s en vingerafdrukken waren gemaakt en bloed en wangslijm was afgenomen, zijn zeker een maat te groot. Het visiteren vond ik het ergste. De rood knipperende lampjes van de twee camera’s, eentje hoog in de hoek van de muur tegenover me en de ander opzij van me, trekken niet voor het eerst zogenaamd mijn aandacht. Net als voorgaande keren kijk ik naar ze alsof ik me niet realiseer dat ik word bekeken.

Hoewel het niet veel verschil zal maken, wil ik niet bloednerveus overkomen, alsof ik iets verberg. Ook niet te ontspannen uiteraard. De personen die nu naar me kijken, moeten door mijn lichaamstaal denken dat ik ervan overtuigd ben dat mijn arrestatie een misverstand is en dat het daarom slechts een kwestie van tijd is dat ik huiswaarts word gestuurd. Allesbehalve eenvoudig als de zenuwen door je lichaam gieren. Eigenlijk ondoenlijk als het weer eens tot me doordringt wat er vanavond is gebeurd en vooral wat ik vanavond ben kwijtgeraakt. Ik moet me dan tot het uiterste inspannen om niet in huilen uit te barsten en te gillen tot mijn stembanden het begeven.

Ik was zo dicht bij een normaal leven, met iemand die smoorverliefd op me is en oud met me wil worden. Zelfs zijn ouders en zussen lopen met me weg. Waarom denk ik nog steeds in de tegenwoordige tijd? Alsof in een bomvol restaurant gearresteerd worden door de gewapende politie onder verdenking van meerdere moorden dat allemaal niet in luttele seconden voorgoed kapot zal hebben gemaakt. Zelfs als ik me hieruit weet te redden, zal dat alles verleden tijd zijn. Iets met rook en vuur, zoals de meeste mensen denken. Eigenlijk iedereen.

Het is niet heel moeilijk te raden waarom ik ben gearresteerd en met een stoet politieauto’s en busjes met gillende sirenes en nerveuze zwaailichten dwars door de stad hiernaartoe ben gebracht. Als ik het inderdaad bij het juiste eind heb, dan heb ik het aan mezelf te danken dat ik hier zit. Ik zag het gevaar en toch koos ik er niet voor om dat zo snel mogelijk uit de weg te ruimen. Het weekend met Callan was belangrijker. Nog niet eerder was ik zo onverschillig. En dat is ook precies de reden waarom ik nu voor het eerst in mijn leven in een verhoorkamer zit.

De tip die de Metropolitan Police over mij heeft gekregen, zal verontrustend genoeg bevonden zijn om bij mij huiszoeking te verrichten. En wat ze daar hebben gevonden, was toereikend om tot arrestatie over te gaan. Dan zullen ze mijn schriften hebben. En misschien wat messen. Beiden geen direct bewijs. Daar klets ik me wel uit. Het wordt anders als ze de kledingkast van de muur vandaan hebben geschoven en hebben gevonden wat ik eronder verstop. Hoewel het geen bewijs is voor waar ik van word verdacht, zal me dat toch verder in de problemen brengen.

Ik schrik van de deur die opengaat.

‘Uw advocaten zijn er weer, mevrouw Pennington,’ zegt DCI Eaton.

Voordat ik kan reageren, lopen Fabrizia en Callan de verhoorkamer binnen. De deur wordt achter hen gesloten. De rode lampjes bij de camera’s stoppen met knipperen en doven een tel later. Callan gaat naast me zitten en pakt mijn handen vast. Dat had ik niet verwacht. Hij glimlacht zelfs. Vlug glimlach ik terug.

‘Hoe gaat het, Lily?’ wil hij met een bezorgd gezicht weten.

‘Ik… ik weet nog steeds niet wat me overkomt.’

‘Heb je een idee waarom ze jou van meervoudige moord verdenken, Lily?’ vraagt Fabrizia terwijl ze tegenover me plaatsneemt. Net als tijdens de aankomst op het politiebureau zie ik niet Callan moeder, maar de topadvocaat.

Ik staar haar aan en zeg niks.

‘Ze zijn zeker van hun zaak, anders zouden ze niet nu al bloed en wandslijm hebben afgenomen. Zoals ik eerder zei, kunnen we je alleen goed bijstaan als je alles met ons deelt wat relevant zou kunnen zijn. Zelfs de kleinste, meest onbeduidende vermoedens en of gebeurtenissen waarom jij denkt dat je bent gearresteerd.’

Ik zeg nog steeds niets. In mijn ooghoeken kijk ik naar Callan.

‘Vergeet wie Callan is. Vergeet wie ik ben. Op dit moment zijn wij alleen jouw advocaten. Dit alles zal niks anders zijn dan een misverstand, maar als we dat misverstand niet snel uit de wereld helpen, kan deze situatie rap escaleren en gevolgen hebben voor de rest van je leven, omdat je altijd bekend zal staan als Lily Pennington: de verdachte van meervoudige moorden.’

‘Ik schaam me zo…’ fluister ik bijna onverstaanbaar.

‘Waarover, Lily?’

Het is weer enkele seconden stil. ‘Ik denk dat mevrouw Walsh, een oudere buurvrouw, naar de politie is gegaan en over mij heeft verteld.’

‘Wat kan die mevrouw Walsh dan over jou hebben verteld?’

‘Wat… wat ik tijdens het… dromen heb gezegd.’

‘Hoe weet zij wat jij…’

‘Omdat ik weleens bij haar slaap,’ val ik Callan in de rede. ‘Ik… ik vind dit zo… ik schaam me zo vreselijk…’

‘Waarom slaap je weleens bij mevrouw Walsh?’ vraagt Fabrizia kalm.

‘Omdat ze op… op de moeder lijkt die ik nooit heb gehad.’ Ik kijk Callan voor het eerst aan. ‘Ze was vriendelijk voor me, lief, bezorgd. Alles wat mijn eigen moeder nooit voor me is geweest. En… en zelfs op deze leeftijd… mis ik dat nog… heb ik behoefte aan moederlijke aandacht…’

‘Ik begrijp het, Lily,’ verklaart hij op lieve toon en glimlacht zelfs kort. ‘Dit is iets voor later. Wat heeft die buurvrouw je dan horen zeggen in een droom waardoor ze zich geroepen voelde om naar de politie te gaan?’

Ik kijk kort naar Fabrizia en sla dan mijn ogen neer. ‘Dat ik… dat ik iemand vermoordde…’

‘Je droomde over hoe je iemand vermoordde?’

Zonder haar aan te kijken, knik ik.

‘Heb je dat vaker?’

Ik knik opnieuw.

‘Hoe vaak?’

‘Vaak.’

‘Vermoord je dan één bepaald persoon?’

‘Nee.’

Even is het doodstil in de verhoorkamer.

‘Er is huiszoeking bij je verricht, Lily,’ begint Fabrizia. ‘Op basis van wat daar is aangetroffen, heeft de procureur van de Crown Prosecution Service besloten om een arrestatiebevel voor je uit te vaardigen. Wat hebben ze in jouw appartement aangetroffen, waardoor de CPS meent dat je niet alleen in jouw dromen, maar ook in het echte leven mensen vermoordt?’

‘Schriften.’

‘Wat staat er in die schriften, Lily?’

Ik heb nu langer nodig voor een antwoord. ‘Beschrijvingen van hoe ik mensen vermoord, Fabrizia.’

‘Ik weet van die schriften,’ merkt Callan op.

Ik zie in mijn ooghoeken hoe zijn moeder hem aanstaart.

‘Waarom beschrijf je hoe je mensen vermoordt?’

‘Als uitlaatklep. Om de woede, frustratie en het verdriet kwijt te raken.’

‘Woede, frustratie en verdriet vanwege?’

‘Dat niemand ooit heeft geprobeerd om een eind te maken aan het misbruik. De personen die dingen doen met een jong meisje die… die zijn compleet verknipt, maar dat zijn de buitenstaanders niet, de mensen die iets vermoedden of zich afvroegen wat er allemaal in dat huis gebeurde. Toch greep niemand in, lieten ze me aan mijn lot over, waardoor ik al die jaren… In mijn dromen en tijdens het schrijven, straf ik die mensen.’

‘Wie zijn dan die mensen, Lily?’

‘Iedereen. Heel de wereld.’ Het is een poosje stil. Ik durf Callan en vooral Fabrizia niet aan te kijken. ‘Maar dat is natuurlijk alleen in gedachten. In het echt zou ik nooit…’

‘Ik denk dat je mijn moeder ook over de kast moet vertellen, Lily.’

‘Welke kast?’ reageert Fabrizia verwonderd.

‘Mijn… mijn kledingkast.’

‘Wat is daarmee?’

‘Ik… ik slaap vaak in… in mijn kledingkast…’

Fabrizia staart me aan. Tranen vullen haar ogen.

‘Ik weet dat het heel… Maar ik voel me daar… Het is alsof de wereld niet bestaat, er geen monsters zijn die me… Als er net als vroeger monsters in mijn slaapkamer komen dan… dan zullen ze me niet vinden, omdat ik in de kast…’ Ik val stil en veeg tranen uit mijn ogen.

‘Monsters, Lily?’

‘Als ik u goed heb gehoord, ‘denkt’ u dus dat mijn cliënte verantwoordelijk is voor meerdere moorden?’ reageert Fabrizia uitermate kalm. ‘Wonderbaarlijk. Dat klinkt namelijk hetzelfde als van de week toen ik het Internationaal Olympisch Comité belde met de mededeling dat ik ‘denk’ dat ik de snelste vrouw op de honderd meter hardlopen ben en ze daarom die gouden medaille alvast kunnen opsturen. U kunt zeker wel raden wat ze zeiden, DCI Eaton?’

De rechercheur schiet in de lach. ‘Dat een zestigjarige vrouw nooit de snelste op de honderd meter kan zijn? Overigens nog gefeliciteerd met uw verjaardag, mevrouw Schillaci, en nogmaals excuses dat we genoodzaakt waren om die te verstoren.’

‘Auw, die was onder de gordel, Laura,’ lacht Fabrizia vermaakt alsof we hier voor een theekransje om de tafel zitten. ‘Toch bedankt voor de felicitaties. De reactie van het comité was overigens: laat maar zien dan waarom je dat denkt.’

DCI Eaton knikt en vouwt een map open. Een vijftal foto’s wordt naast elkaar voor ons neergelegd. ‘Stapels volgeschreven schriften met het handschrift van uw cliënte.’

‘Vastgesteld door een deskundige of valt dit onder het kopje: ik denk?’

‘Een handschriftdeskundige zal dat morgen bevestigen. Belangrijker op dit moment is de inhoud van die schriften. Daar lusten de honden geen…’

‘Therapeutisch schrijven.’

‘Ik kan u niet volgen, mevrouw Schillaci…’

‘Mijn cliënte is het slachtoffer van jarenlang geestelijk, lichamelijk en seksueel misbruik, DCI Eaton. Tot haar twaalfde is ze vrijwel onafgebroken opgesloten in haar slaapkamer. Een woningbrand, waarbij haar ouders om het leven kwamen, maakte daar een eind aan. Wonderen en rechtvaardigheid bestaan dus wel. Als wees kwam ze onder de hoede van de Kinderbescherming en belandde bij het ene na het andere pleeggezin, waar het misbruik doorging. Niemand heeft ooit een vinger uitgestoken om mijn cliënte te helpen: de buren niet, de Kinderbescherming niet, de politie niet, de school niet. Daardoor heeft mijn cliënte een begrijpelijke wrok tegen de samenleving. Een wrok die haar leven dusdanig is gaan beheersen dat ze niet meer goed kon functioneren. Door een tip van een lotgenoot jaren geleden is mijn cliënte verdriet, woede en frustratie van zich af gaan schrijven. Een veelgebruikte methode in therapie. Hoewel iedereen daar het zijne van mag denken, kan niemand bepalen op welke wijze mijn cliënte het leed verwerkt dat haar is aangedaan. Vooral omdat iedereen, zelfs de instanties van wie men dat mag verwachten, haar volledig aan haar lot hebben overgelaten. Bovendien is schrijven, dromen of zelfs uitspreken hoe men iemand iets aandoet geenszins hetzelfde als dat in werkelijkheid uitvoeren. Hoelang zouden u en DI Patterson de gevangenis ingaan voor iedere keer dat u op een dergelijke wijze denkt of praat over een verdachte, getuige of zelfs een collega?’

DCI Eaton kijkt naar me. ‘Dat spijt me om te horen, mevrouw Pennington. Ik knik, probeer te glimlachen en veeg tranen van mijn wangen. ‘Wat is uw relatie met Agnes Walsh?’

‘Totdat ik inzage heb gekregen in de melding van mevrouw Walsh en de schriften allemaal inhoudelijk heb kunnen bestuderen, adviseer ik mijn cliënte om uw vragen niet te beantwoorden, DCI Eaton.’

‘Uw relatie met Agnes Walsh, mevrouw Pennington.’

‘Sorry… geen commentaar,’ antwoord ik op zachte toon. Door de wijze waarop de rechercheur de vraag stelde, begrijp ik dat ze niets weet van wat mijn buurvrouw en ik in bed uitspookten. Mevrouw Walsh wil dat heel de wereld weet waarover ik droom, maar niemand mag weten van haar seksuele relatie met een vrouw die jong genoeg is om haar kleindochter te kunnen zijn.

De hoofdinspecteur slaat nieuwe foto’s om en legt die voor ons neer. ‘Waar gebruikt u deze messen voor, mevrouw Pennington?’

‘Het spijt me. Geen commentaar.’

‘Komen er dadelijk foto’s van een stofzuiger en een stuk zeep met de vraag waar mijn cliënte die voor gebruikt?’

‘Dit zijn geen alledaagse messen die in iedere keukenlade liggen, mevrouw Schillaci. Waar ze overigens ook niet lagen in de woning van uw cliënte. Dit zijn vlijmscherpe, tweesnedige messen. En gebruikt.’

‘Wat, iemand die messen daadwerkelijk gebruikt?’

‘Er is bloed op aangetroffen.’

‘U bent vegetariër? Laat ik het spelletje meespelen: menselijk bloed?’

‘Dat moet het lab nog onderzoeken.’

‘Serieus: een stapel schriften met verhalen waar Netflix een vermogen voor zou betalen en een paar zogenaamd niet-alledaagse messen die men in elke messenzaak in Londen kan kopen, waarvan nog niet is aangetoond dat ze daadwerkelijk van mijn cliënte zijn én bij een levensdelict zijn gebruikt, anders waren ze wel als moordwapens aangemerkt, was aanleiding genoeg om met het halve politiekorps mijn cliënte de stuipen op het lijf te jagen én mijn verjaardagsfeestje te verstoren?’

‘En dit,’ zegt DCI Eaton terwijl ze weer een aantal foto’s omdraait.

De foto’s van het geld onder mijn kledingkast ontnemen me de adem. Ik heb de grootste moeite om mijn gezicht in de plooi te houden.

‘De erfenis van oom Pete,’ zegt Fabrizia zonder te aarzelen en met een stem alsof ik haar en Callan over het geld heb verteld.

‘Dit is van een erfenis?’

‘Geen idee, DCI Eaton. Net als jullie blijkbaar ook geen idee hebben. Ongetwijfeld zal er een eenvoudige verklaring zijn voor de herkomst.’

De rechercheur kijkt mij weer aan. ‘Driehonderdveertigduizend pond.’

‘Het spijt me echt… geen commentaar.’

‘Weer ter zake: ik heb u nog met geen woord horen reppen over wie mijn cliënte schijnbaar vermoord zou hebben. Waarom is dat?’

DCI Eaton kijkt me kort aan. ‘We verdenken uw cliënte ervan dat zij de seriemoordenaar is die in Groot-Londen en in Wales vele slachtoffers heeft gemaakt.’

‘Seriemoordenaar? Neem je me nou in de maling, Laura?’

‘We hebben getuigen die uw cliënte in de directe omgeving van drie verschillende plaats delicten van bijzonder brute moorden kunnen situeren. En dat al binnen zesendertig uur nadat uw cliënte bij ons in beeld kwam. Mijn onderbuikgevoel vertelt me dat het niet de vraag is óf we de komende tijd nog meer moorden aan mevrouw Pennington kunnen linken, maar alleen hoeveel dat er zullen zijn.’

HOOFDSTUK

65

HEDEN

Covent Garden, Londen

Hoewel ik ze al op de gang hoorde, schrik ik toch als de celdeur van het slot wordt gehaald. De twee agenten heb ik niet eerder gezien; de agente heeft me een half uur geleden het ontbijt gebracht: twee in cellofaan verpakte sneetjes brood, één met kaas en de ander belegd met ham. Ik ben haar naam even kwijt. Ze is best aardig, zeker gezien de reden waarom ik hier ben en hoe sommige van haar collega’s tegen me doen.

‘Je advocaten zijn er, Lily.’

Ik knik, stap met mijn blote voeten in de slippers en sta op. Nadat ik me heb omgedraaid, doet ze me handboeien om.

‘Heb je niks gegeten?’

‘Ik heb geen trek.’

Ze doet een stapje naar voren en kijkt in de plastic beker die nog tot de helft gevuld is met iets dat voor thee moet doorgaan. ‘Je moet wel blijven eten en drinken, Lily.’

Ik haal mijn schouders op. Op de gang, terwijl de twee zuur kijkende agenten aan weerszijden van me lopen en elk een bovenarm van me vasthouden, alsof ik het op een lopen zou kunnen zetten en vervolgens enige kans maak om geboeid en ongehinderd het politiebureau uit te komen, gaat de agente ons voor. Ze haalt een deur van het slot door op een kastje een cijfercode in te toetsen. In een halletje gaan we voor een lift staan.

‘Je hebt niet de eerste de beste advocaten.’

Ik knik.

‘Duizend pond per uur. Per advocaat,’ merkt een van de agenten op.

‘Ik hoorde dat je iets met de zoon hebt, Lily?’

‘Dat zal snel afgelopen zijn,’ lacht de andere agent voordat ik kan reageren. ‘Een moordaanklacht is als een zinkend schip. De eerste die hun hebben en houwen in veiligheid brengen, zijn advocaten en politici. Die rijke vullisbakken denken alleen aan hun naam en geld. Welk effect meerdere moordaanklachten op zulke lui heeft, is niet moeilijk te bedenken. Als het nodig is, verzuipen ze je eigenhandig om hun hachje te redden.’

We stappen de lift in en gaan naar boven. Terwijl we over de gang lopen, maken agenten in uniform en in burgerkleding plaats voor ons. Er komen personen uit hun kamer om me als een bezienswaardigheid te bekijken. Ik mijd hun blikken en staar onverstoorbaar naar de vloer en de slippers.

‘Is ze dat?’ klinkt plots voor me.

‘Oprotten, Kincaid,’ sneert de agente ongeduldig.

‘Allesbehalve wat ik in gedachten had bij een seriemoordenaar. En godver, die heeft zeker niet achteraan gestaan toen…’

‘Als je die zin afmaakt, dan sla ik je hersenen in, Kincaid. Mijn fout: dan sla ik de plek in waar bij anderen de hersenen zitten.’

Ik snuif geamuseerd, wat die Kincaid niet op prijsstelt, laat hij me met een vuile blik weten. Nadat hij met tegenzin voor ons opzij is gegaan, vervolgen we onze weg. Een eindje verderop stoppen we voor de deur van de verhoorkamer. De agenten laten me los en nemen iets afstand. De deur wordt geopend. Callan en zijn moeder komen uit de stoelen omhoog. Hem zien, vult me in een ommezien met emoties en mijn ogen met tranen. De handboeien worden losgemaakt. Voordat ze de deur achter me sluit, knik ik vriendelijk naar de agente. Ze knikt met een glimlachje terug.

Callan omhelst me alsof we elkaar lang hebben moeten missen. Die begroeting zag ik niet aankomen. Mijn armen sluiten hem ook in een stevige omhelzing op. Tranen rollen langs mijn wangen. En niet alleen bij mij, zie ik als we elkaar met voelbare tegenzin weer hebben losgelaten. Zou het kunnen dat hij nog veel meer van me houdt dan ik in de gaten had?

‘Hoe gaat het, Lily?’

‘Het gaat wel.’

Tot mijn verrassing omhelst Fabrizia me ook. Snikken ontsnappen aan mijn lippen en tranen aan mijn ogen.

‘Heb je een beetje kunnen slapen?’

‘Nauwelijks,’ antwoord ik, terwijl we gaan zitten. Callan pakt mijn hand vast. We glimlachen naar elkaar. ‘Ik heb geen deken en het is best koud in de cel. Verderop was iemand die de halve nacht heeft staan schreeuwen. En het idee dat ik word gadegeslagen, helpt ook niet echt om in slaap te vallen.’

‘Zelfmoordtoezicht,’ legt Fabrizia uit. ‘Helaas kunnen we daar niets aan veranderen.’ De stilte erna voelt ineens ongemakkelijk. ‘We hebben gisteravond voor vertrek de kopieën van de schriften ontvangen. En die zijn op zijn zachtst gezegd erg schokkend. Vooral de gedetailleerde wijze waarop je de moorden beschrijft, is… Laat ik het anders zeggen: het is dat ik je ken, Lily, anders zou ik denken dat je niet uit fantasie, maar ervaring put. Je beschrijft handelingen, wat een mes met een lichaam doet, hoe het verstikken van een mens gaat, het bloed, de laatste ogenblikken voordat iemand overlijdt, zo treffend dat ik er zelfs onpasselijk van werd. En ik ben inmiddels toch wel wat gewend door de ontelbare plaats delict en sectiefoto’s die ik heb gezien.’

‘Het moest ook echt aanvoelen, alsof ik mijn ervaringen opschreef. Anders zou het schrijven niet het effect hebben dat ik nodig heb.’

‘Hoe weet je wat er gebeurt als je iemands buik of keel opensnijdt?’

‘Heb ik ooit een keer gelezen.’

Fabrizia kijkt me enkele tellen aan en knikt dan. ‘We moeten eerst bespreken hoe je het geld verklaart, Lily. Hoewel dat nog steeds niks heeft uitstaan met de aanklachten, helpt het niet bij de beeldvorming van jou.’

Ik knik en staar naar Callan hand die de mijne nog steeds vasthoudt. Dan kijk ik hem aan. ‘Hoe… hoe is het tussen ons?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Is er door mijn arrestatie tussen ons iets…’

‘Er is tussen ons niets veranderd, Lily. Ik hou van je. Dit is alleen een kort uitstel van wat we van plan zijn.’

Tranen vullen mijn ogen opnieuw. Met een duim streel ik zijn hand. ‘Dan is het denk ik verstandiger dat ik dit alleen met je moeder bespreek.’

‘Omdat?’

‘Omdat je anders dingen zult horen die je liever niet had willen horen.’

‘Om mijn moeder zo goed mogelijk te kunnen assisteren, en jou dus zo goed mogelijk te kunnen bijstaan, is het van belang dat ik van alles op de hoogte ben.’

‘Als je zoveel van me houdt als ik nu in je ogen zie, Callan, dan zal wat ik ga vertellen je heel veel verdriet doen.’

‘Ik blijf, Lily,’ glimlacht hij lief en kust de rug van mijn hand.

Ik kijk Fabrizia aan. ‘Ik kan de naam van de persoon van wie ik het geld heb gekregen niet zeggen en ook niet in welke plaats dat was.’

‘Waarom niet, Lily?’

‘Dit helpt uw zaak allerminst, mevrouw Pennington,’ zucht DCI Eaton.

‘Het spijt me heel erg.’

‘Met alle respect: een kapster die onder haar kledingkast zo’n drieënhalf ton aan contant geld heeft liggen en weigert te vertellen wat de herkomst is, zal zowel bij de rechter als bij de jury op zijn zachtst gezegd opgetrokken wenkbrauwen losmaken.’

‘Dat begrijp ik, maar ik kan zijn naam niet zeggen, want…’

‘Lily!’ zegt Fabrizia naast me op strenge toon, zoals afgesproken.

‘Ik wil niet dat ze denken dat ik iets verkeerds heb gedaan.’

Volgens plan fluistert ze in mijn oor. Ik knik en kijk DCI Eaton en DI Patterson weer aan. ‘Ik kan de naam van de persoon niet zeggen, omdat hij dan zal worden vervolgd voor seksuele omgang met een minderjarige.’

‘Terwijl u iedereen in de wereld wil straffen voor wat u is aangedaan?’

‘In mijn dromen en op papier. Wat ik niet wil, is getuigen in een rechtszaak tegen hem, zodat iedereen weet wat ik voor die vierhonderdduizend pond heb moeten doen.’

‘Hoe lang duurde die omgang waarvoor u vier ton hebt ontvangen, mevrouw Pennington?’ wil DI Patterson weten. Opmerkelijk dat hij vandaag behalve schrijven ook mag praten. De toon in zijn stem is akelig.

‘Twee jaar,’ antwoord ik nadat Fabrizia in mijn oor heeft gefluisterd.

DI Patterson snuift. Zelfs zijn collega kijkt hem verbaasd aan.

‘U vindt dat makkelijk verdiend geld, DI Patterson?’ reageer ik geforceerd kalm. ‘Misschien is het dan iets voor uw tienerdochter? Of zoon? Ik ben benieuwd hoe ze het zullen vinden om twee jaar lang, zeven dagen in de week, vierentwintig uur per dag overgeleverd te zijn aan een seksverslaafde pedofiel die Viagra als snoepjes slikte.’

‘Excuses voor mijn collega, mevrouw Pennington.’

‘Nog eenmaal een dergelijke absurde reactie en ik dien een klacht in.’

‘Dat zal niet nodig zijn, mevrouw Schillaci. DI Patterson zal zich vanaf nu gedragen. Hoe oud was u toen, mevrouw Pennington?’

‘Geen commentaar.’

‘Was dat in Wales?’

‘Geen commentaar.’

‘Heeft u nog contact met die persoon?’

‘Geen commentaar.’ Ik zucht diep. ‘Wat denkt u zelf, DCI Eaton?’

Even is het stil.

‘Had u net als met Agnes Walsh, uw buurvrouw, ook een goede verstandhouding met uw buurman Archie Stratford?’

‘Gaan we nu iedereen bespreken die in Londen is overleden?’ vraagt Fabrizia op verveelde toon.

‘Alleen de personen die in de omgeving van uw cliënte zijn overleden.’

‘Ik had inderdaad een…’

‘Geen commentaar volstaat, Lily.’

‘Ik wil antwoord geven. Ik had inderdaad een goede verstandhouding met meneer Stratford. Hij woonde direct naast mij. Zijn dochter en haar gezin lieten hem aan zijn lot over, terwijl hij zware astma had en slecht ter been was. Ik deed boodschappen voor meneer Stratford, maakte zijn woning schoon, hield hem gezelschap en wandelde met hem in het park. Zijn plotselinge dood heeft me erg aangegrepen.’

‘Heb ik het misschien gemist dat compassie voor de medemens tegenwoordig ook strafbaar is, DCI Eaton? Volgens twee huisartsen is de buurman van mijn cliënte overleden omdat zijn ademhaling op een natuurlijke wijze is gestopt. Ik las gisteren dat in het noorden van Schotland een sportvliegtuigje is verongelukt, waarbij de twee inzittenden zijn overleden. Zullen we dat dan ook maar meteen mijn cliënte aanrekenen?’

DCI Eaton schudt haar hoofd nauwelijks merkbaar. Ze maakt de map voor zich open en staart er enkele tellen zwijgend in. Dan kijkt ze op. Haar ogen fonkelen ineens. Dat voorspelt weinig goeds. ‘We hebben een deel van de schriften van uw cliënte geanalyseerd, mevrouw Schillaci. Gaandeweg kwamen we tot een wel zeer opmerkelijke ontdekking: veel van de verhalen die zij heeft geschreven, waarmee uw cliënte verdriet, boosheid en frustratie van zich afschrijft, hebben opvallend veel overeenkomsten met bestaande levensdelicten. Stuk voor stuk levensdelicten waarvoor uw cliënte verantwoordelijk wordt gehouden.’

‘Zoals?’ reageert Fabrizia met een effen stem en gezicht, hoewel de verklaring als een donderslag bij heldere hemel moet komen.

De rechercheur haalt een aantal kopieën uit een map en legt die voor ons neer. ‘Uw cliënte beschrijft op deze pagina’s hoe ze door een aantal personen in een busje wordt achtervolgd. Later krijgen ze haar alsnog te pakken en nemen haar mee naar een verlaten bedrijfspand om dingen met haar te doen die het daglicht niet verdragen. Ze weet het tij te keren en vermoordt de vier jongens en twee meisjes. En dat doet ze op beestachtige wijze.’ DCI Eaton opent de map opnieuw en legt nu een aantal foto’s neer. Zowel Fabrizia als Callan en ik wenden onze gezichten af. Misschien had ik dat net iets sneller moeten doen.

‘Een waarschuwing was wel zo prettig geweest, DCI Eaton,’ merkt Fabrizia duidelijk ontstemd op.

‘Excuses,’ zegt de vrouw, hoewel de verrassing opzettelijk was om te kijken hoe ik reageerde. ‘Peckham, afgelopen zomer, in een verlaten bedrijfspand: de beestachtig afgeslachte lichamen van vier jongens en twee meisjes, concludeerden collega’s na wat gepuzzel met lichaamsdelen. Zoals u zelf kunt zien, zijn bij de jongens de geslachtsdelen afgesneden en in hun monden gestopt. Iets wat uw cliënte in dit verhaal beschrijft, maar ook opvallend vaak in haar andere ‘therapeutische’ verhalen.’

‘Toeval: gebeurtenis die plaatsvindt zonder bedoeling, terwijl die er wel lijkt te zijn,’ merkt Fabrizia opnieuw schijnbaar onaangedaan op.

‘Is het toeval of het lot dat we twee getuigen hebben die verklaren dat ze uw cliënte die avond hebben zien wegrennen voor twee jongens? Beide jongens zijn op deze foto’s te zien. Althans, wat van hen over is.’

‘In het donker dus en vermoedelijk ook nog eens van de overkant van de straat of tijdens het voorbijrijden? Ik durf geen schatting te maken hoe veel vrouwen in Londen aan het signalement van mijn cliënte voldoen. U wel, DCI Eaton?’

‘Bepaalde fysieke kenmerken waar mannen in hun leeftijdsgroep oog voor hebben, misschien zelfs een radar, zijn beide getuigen heel helder bijgebleven. Kenmerken waar men bij uw cliënte niet omheen kan, als u begrijpt wat ik bedoel, mevrouw Schillaci. Bovendien liep uw cliënte niet aan de overkant van de straat, maar rende ze frontaal tegen de getuigen op, waarna ze hen om hulp vroeg, omdat haar ex haar in elkaar wilde slaan. Vervolgens kregen de getuigen een handgemeen met twee jongens die haar achterna zaten. Dus niet alleen de boezem van uw cliënte is hen bijgebleven, maar ook haar gezicht. Daarom heeft de procureur van CPS Londen besloten om de voorlopige hechtenis van uw cliënte met zesennegentig uur te verlengen. Vanwege de goede verstandhouding die wij hebben, mevrouw Schillaci, informeer ik u alvast dat we binnen deze termijn mevrouw Pennington officieel in staat van beschuldiging zullen stellen. Dat zal in ieder geval voor een zesvoudige moord zijn. De reden dat we dit nu niet doen, is de overtuiging dat er meer aanklachten zullen zijn voordat de komende vier dagen goed en wel voorbij zijn. Ik heb u hoog zitten als advocaat, mevrouw Schillaci, maar ik ben bang dat u ditmaal aan boord bent gesprongen van een zinkend schip.’

HOOFDSTUK

66

HEDEN

Covent Garden, Londen

Ik draai me op mijn andere zij en trek mijn benen weer op. Mijn voeten zijn koud, voel ik, terwijl het in de cel niet meer zo onaangenaam is als de eerste nacht. De kou komt dan ook niet vanbuiten, maar van binnenuit. Oorzaak zijn de ontwikkelingen sinds de laatste verhoren.

Ik sta er niet goed voor. En dat is heel voorzichtig uitgedrukt. Ik ga me niet meer uit deze situatie redden. Een niet zo fijne conclusie, maar eentje waar ik me ongemerkt bij heb neergelegd, ontdekte ik vannacht toen ik de slaap niet kon vatten. Misschien omdat ik langer dan verwacht uit de handen van de politie ben gebleven. Hetzelfde gaat op voor de duur van mijn leven. Toen ik het landhuis van meneer Patel verliet, had ik, ondanks de reistas vol geld, niet verwacht dat ik nog zo veel jaren in leven zou blijven. Hoe ik aan mijn eind zal komen, heb ik me nooit mee beziggehouden, al is het alleen maar omdat er talrijke scenario’s mogelijk zijn. Dat dit door mijn eigen hand zal gebeuren, is nog steeds niet uitgesloten.

Ik zal het daglicht nooit meer zien. Niet als een vrij mens tenminste. Nu moet ik dit alleen nog Fabrizia en Callan aan het verstand brengen. Ik voel dat ze zich steeds minder raad weten wat te doen. Waarschijnlijk omdat ze stilletjes minder in mijn onschuld zijn gaan geloven. Ik kan ze geen ongelijk geven. Alles wijst tegen me. En dan ook echt alles.

Zowel de bewijzen als de gebeurtenissen die in mijn nadeel zijn wat betreft de beeldvorming, zullen zich de komende dagen, misschien zelfs al de komende uren, alleen maar opstapelen. De honderdvijftig rechercheurs die blijkbaar zowat de klok rond bezig zijn met mijn zaak, zullen hemel en aarde bewegen om bewijs tegen mij te verzamelen. Ik durf mijn linkerarm eronder te verwedden dat de dood van mijn ouders door de woningbrand, maar ook de dood van meneer Walsh en mevrouw Hall, de vaste klant van de salon die volgens de politie door zelfmoord om het leven is gekomen, opnieuw zullen worden onderzocht. CCTV-opnames in de omgeving van plaats delicten, zover nog beschikbaar, zullen worden afgespeurd naar mijn aanwezigheid. Zelfs een glimp van mij zal welkom zijn. Mijn schrijfwerk zal worden vergeleken met alle moorden van de afgelopen drie jaar in Londen en Wales. En dat zal alles veranderen.

Ik kan nauwelijks nog naar Callan kijken. Het verdriet in zijn gezicht, de tranen in zijn ogen, doen me het verdriet en de pijn voelen die hij ervaart als hij mij of DCI Eaton hoort praten. De momenten dat hij het gevecht tegen de emoties bijna verliest, worden alsmaar talrijker. Gelukkig vraagt zijn moeder, en een enkele keer ook DCI Eaton, om een pauze.

Dat moet stoppen. Callan moet me loslaten. En om dat voor elkaar te krijgen, moet ik hem loslaten. Dat zal niet lukken als ik mijn onschuld blijf volhouden. Hij moet inzien dat ik niet alleen de liefde van zijn leven ben, maar ook een monster voor wie een mensenleven geen waarde heeft. Hij moet inzien dat ons leven samen niks meer was dan een mooie droom, omdat ik de rest van mijn leven in de gevangenis zal doorbrengen. Dat hij na een maand of zo te horen krijgt dat ik door medegedetineerden ben vermoord of er zelf een eind aan heb gemaakt, zal hem veel verdriet bezorgen, maar daarna kan hij proberen om zijn leven weer op te pakken. Het zal even duren, maar op een dag zal hij weer gelukkig zijn.

Als ik had geslapen, dan was ik nu wakker geworden door de celdeur die met overdreven veel kabaal opengaat. Ik doe alsof ik wel slaap.

‘Wakker worden,’ klinkt achter me. Het is de andere agente. Op een of andere manier ben ik blij dat het niet de vriendelijke is. Ik weet haar naam nog steeds niet. ‘Wakker worden. Ontbijt.’

Omdat ik nog steeds niet reageer en ook niet beweeg, zet ze het dienblad op de vloer neer en komt naar me toe. Met een hand schudt ze mijn schouder ruw heen en weer en zegt ondertussen mijn naam.

Ik draai me vliegensvlug om en ram de balpen die ik in de verhoorkamer van Fabrizia heb gestolen in haar rechteroog. Terwijl ze kermend naar haar gezicht grijpt, steek ik de balpen tweemaal diep in haar hals. Eerst aan de rechterkant, dan links. Bloed spuit in het rond en in mijn gezicht. Nadat ik de agente een gooi heb gegeven, ren ik naar de deuropening. Er staat niemand op de gang, maar door de camera in mijn cel heb ik niet lang.

Zo snel als ik kan, maak ik de deuren van alle cellen open. De meest uiteenlopende types komen aarzelend in de opening staan. Sommigen lopen er schoorvoetend uit. Ze kijken me verbijsterd aan. Ongetwijfeld ook omdat ik onder het bloed zit. Een kale griezel met een getatoeëerd gezicht grijnst alsof hij spontaan het verstand heeft verloren. Het alarm gaat af en zwaailichten aan de muren beginnen te flitsen.

‘Iemand interesse in wat buitenlucht?’ roep ik en ren naar de deur die naar het halletje met de lift gaat. Nog voordat ik de cijfercode heb ingevoerd, die ik al na de eerste keer dat die voor mijn neus werd ingetoetst in mijn hoofd heb zitten, staan er al wat lui achter me. Ook een vrouw van wie het niet moeilijk raden is waarmee ze de kost verdient.

In het halletje rennen enkele kerels langs me de trap op. Gunstig. Al halverwege stuiten ze op agenten met knuppels. Over en weer worden flinke klappen uitgedeeld. Tussen de agenten zie ik Kincaid; de kerel die mijn borstomvang interessanter vond dan waar ik van word verdacht. Ik wurm me langs arrestanten de trap omhoog. Terwijl hij worstelt met de getatoeëerde kerel, steek ik de balpen in zijn kuit. Hij gilt het uit. Ik stap twee treden hoger en ram de pen eerst in zijn dij en vervolgens in zijn keel. Bloed gutst eruit. De getatoeëerde kerel schatert. Dan pak ik het hoofd van Kincaid vast en ram de pen in zijn oog. Wanneer ik de pen terugtrek, komt het oog mee naar buiten. Ik proest het uit en…

Ik schrik met een ruk wakker wanneer de celdeur met veel kabaal opengaat. Als ik mijn naam hoor, schiet ik overeind en draai me om.

‘Niet schrikken, Lily,’ zegt de vriendelijke agente. ‘Ik heb je ontbijt bij me. Ditmaal heb ik twee bekers thee. Je drinkt te weinig.’

Ik ga op de rand zitten en krab me in het haar.

‘Nog niet helemaal wakker?’

‘Nog niet echt,’ glimlach ik terug.

Ze zet het dienblad naast me neer en slaat me gade. ‘Nachtmerrie?’

‘Het was juist een mooie droom. Nachtmerries heb ik alleen als ik mijn ogen open heb. Zoals nu.’

Callan loopt met een verontschuldiging gehaast de verhoorkamer uit. Ik ben niet de enige die snapt dat hij niet vanwege een bezoek aan het toilet weggaat, zoals hij zei. DCI Eaton zucht diep en kijkt me aan. Ik zie iets van vriendelijkheid in haar ogen en rondom haar mond. Of is het medelijden? Ik glimlach kort terug en ga met een hand door mijn haar. Mijn blik dwaalt af naar de deur. Zou het kunnen dat Callan niet meer terugkomt en we zonet voor het laatst naast elkaar hebben gezeten? Ik moet er niet aan denken. Aan de andere kant hoef ik dan niet meer te zeggen dat ik hem niet langer aan mij zijde wil hebben.

‘Mevrouw Pennington,’ begint DCI Eaton en is dan enkele tellen stil. ‘Het bewijs tegen u is nu al overweldigend, zoals u zojuist heeft kunnen horen. Uw schrijven over de drie jongens in het Primrose Hill Park, hoewel ze in een woning zijn vermoord, komt vrijwel overeen met de werkelijkheid. U vermeldt details die alleen de dader en politie kennen. Hetzelfde geldt voor de moorden op vier personen in een Airbnb net buiten Rhyd-y-Foel, Wales. Met het verschil dat er van die dag CCTV-opnames van u op het treinstation bestaan. Hoewel u slechts twee seconden in beeld bent, bent u duidelijk herkenbaar. Uw beschrijving van de slachtpartij van vier mannen in Barnet, net als de moord op een echtpaar in een atelier in de nabijheid van Iver, komt angstaanjagend overeen met de feiten. En dat zijn vele van uw verhalen in de schriften. Verder is uw stem positief geïdentificeerd door een persoon die opgesloten in de kofferbak van een auto moest horen hoe een man met een hakmes…’

‘Het is niet nodig om alles te herhalen, DCI Eaton,’ merkt Fabrizia op.

‘Ik wil er alleen zeker van zijn dat uw cliënte goed beseft hoe zij ervoor staat: als we haar op dit moment officieel in staat van beschuldiging zouden stellen, dan zou dat niet meer voor zes, maar inmiddels voor vierentwintig moorden zijn. Terwijl we nu praten, worden andere verhalen van haar vergeleken met lopende zaken, worden CCTV-beelden opgevraagd en of opnieuw bekeken en worden betrokkenen opnieuw gehoord. Ik adviseer uw cliënte dus met klem om met u te overleggen.’

‘Dat beseft ze, DCI Eaton,’ reageer ik voordat Fabrizia iets heeft kunnen zeggen. Callan komt terug in de verhoorkamer. Blijdschap, maar ook verdriet zwellen in mijn middenrif op. ‘En ik zou graag nu met mijn advocaten willen overleggen.’

Nadat ze hun schrijfblokken en mappen bij elkaar hebben gepakt, verlaten DCI Eaton en DI Patterson de kamer. Secondelang is het stil. We staren alle drie in gedachten verzonken voor ons uit.

‘Mijn god… dit zag ik niet aankomen…’ begint Fabrizia met meer emotie in haar stem dan ze waarschijnlijk zou willen. De verbijstering druipt zowat van haar gezicht. Allemaal te begrijpen. Haar blik schiet naar Callan, die met eenzelfde onthutst gezicht naast me zit. Ik denk dat Fabrizia ineens beseft dat haar zoon de vrouw van wie hij houdt voorgoed gaat kwijtraken. Hoewel om een andere reden, niet voor het eerst.

‘Ik wil dat jullie je terugtrekken als mijn advocaten.’

‘Wat?’ roept Callan. ‘Hoezo?’

‘Ik wil jullie… en jullie kantoor niet met me meesleuren. Ik wil jou niet nog meer verdriet doen, Callan. Hier kletst niemand me meer uit. De advocaat zijn van iemand die ervan wordt verdacht een seriemoordenaar te zijn, is één ding, maar de geliefde zijn van iemand die…’

‘Ben je dat, Lily?’ vraagt Fabrizia, wanneer ik stilval. ‘Een seriemoordenaar? Want als ik naar je kijk, zie ik iemand die berusting heeft in een uitzichtloze situatie. Wat ik niet zie is een meedogenloze moordenaar die er doodziek van is of in paniek raakt omdat ze is ontmaskerd.’

Ik zeg niets en kijk weer voor me.

‘Ik denk dat ik voor ons beiden spreek: wat we zijn begonnen, willen we ook tot een eind brengen. Je bent niet zomaar een cliënte. Wij hebben een persoonlijke band met je. We geven om je, Lily. Laat je niet door iemand bijstaan die alleen denkt aan de publiciteit die jouw zaak oplevert.’

‘Stuur ons niet weg, Lily.’

‘Lily?’ zegt zijn moeder als ik nog steeds niet heb gereageerd.

‘Jullie zijn te lief voor woorden. Ik heb één voorwaarde, als jullie mijn advocaten willen blijven. Eigenlijk is het alleen een voorwaarde voor jou, Callan.’ Ik zie in zijn ogen dat hij al weet wat ik ga zeggen. ‘Wat tussen ons is… was… stopt nu. De volgende keer dat je deze kamer binnenkomt, doe je dat als Callan Schillaci, mijn advocaat. Niet als Callan Schillaci, de man met wie… met wie…’ Ik stik zowat in de laatste woorden en grijp snikkend naar mijn mond.

Hij veegt langs zijn wangen. Dan pakt hij voorzichtig mijn hand vast. ‘Ik hou van je, Lily…’

‘Heb je niet gehoord wat ze allemaal over me hebben gezegd?’

Callan gaat weer met een hand langs zijn gezicht. ‘Ik… ik begrijp het gewoon niet… Ik kan niet geloven dat jij…’

Ik zeg niks en staar naar onze handen. Dan kijk ik hem aan. ‘Mag ik je nog eenmaal vasthouden? Voor de allerlaatste keer?’

‘Ik laat jullie alleen,’ zegt Fabrizia op geëmotioneerde toon.

‘Dat is niet nodig; het duurt niet lang. Daarna wil ik over mijn verweer praten,’ verklaar ik en sta op. Callan doet dat ook. Mijn armen gaan aarzelend om hem heen, die van hem om mij. Ik druk me tegen hem aan, hij doet hetzelfde. Ik snik zacht. Zijn tranen gaan over mijn wang en glijden mijn hals in. Secondelang staan we roerloos. Ik herbeleef onze kennismaking en de ontmoetingen erna. Fish & chips eten in Brixton. De fietstocht. Samen voor het eerst in mijn bed liggen. Ik voel het geluk dat door me heen golfde toen we hadden besloten om een aantal dagen in de week samen te gaan wonen.

Ik laat hem los en neem zijn gezicht tussen mijn handen. ‘Het spijt me, Callan. Het spijt me dat ik je zoveel verdriet doe. Op het strand van Leysdown-on-Sea zei ik dat ik op een dag je hart in duizenden stukjes zal breken. Die dag is vandaag. Ik zei toen ook dat jij de liefde van mijn leven bent. En de enige liefde in mijn leven. Ik zal altijd van je blijven houden en altijd onze momenten samen blijven koesteren, ook al ben je vanaf nu alleen nog mijn advocaat. En voor jou moet ik vanaf nu alleen nog een cliënte zijn. Niets meer. Dadelijk zal je begrijpen waarom.’ Voordat hij iets kan zeggen, druk ik mijn lippen heel zacht op die van hem. Dan laat ik hem los en kijk glimlachend in zijn ogen. Vervolgens draai ik me om naar Fabrizia. ‘Nu wil ik graag over mijn verweer praten.’

We gaan zitten en na een korte stilte begin ik te vertellen. En dat doe ik bijna een half uur lang zonder onderbrekingen. Callan maakt aantekeningen. Ik kijk geen enkele keer naar hem. In mijn ooghoeken zie ik dat hij net als Fabrizia regelmatig tranen wegveegt. Wanneer ik klaar ben, gaat Callan DCI Eaton halen. Niet veel later komen ze samen met DI Patterson binnen.

‘Uw cliënte wil haar verweer wijzigen, mevrouw Schillaci?’

Fabrizia knikt.

‘Heeft uw cliënte besloten om schuld te bekennen?’

‘Dat heeft ze niet. ‘Mijn cliënte bekent géén schuld, máár ontkent ook niet dat er een aanzienlijke kans bestaat dat zij inderdaad de dader is.’

‘Ik geloof niet dat ik u helemaal kan volgen…’

‘Mijn cliënte heeft al sinds haar meisjesjaren periodes die ze niet bewust meemaakt. Nadien heeft ze geen herinneringen aan deze black-outs en weet mijn cliënte dus niet wat ze heeft gedaan en waar ze is geweest. Deze black-outs kunnen van enkele uren tot zelfs weken aanhouden. Door u heeft ze ontdekt dat de verhalen die ze schrijft met de werkelijkheid overeenkomen, wat erop zou kunnen duiden dat haar onderbewustzijn wel onthoudt wat ze heeft gedaan en waar ze is geweest gedurende een black-out. Mijn cliënte is bereid om zich door deskundigen te laten onderzoeken. Mocht hierdoor blijken dat zij tijdens deze black-outs inderdaad levensdelicten heeft gepleegd, dan zal mijn cliënte schuld bekennen en de consequenties accepteren voor de misdaden die ze volgens uw onderzoek heeft begaan.’

HOOFDSTUK

67

HEDEN

Covent Garden, Londen

‘Je vindt het geen probleem dat we met zovelen zijn, Lily?’ vraagt Sarah, een forensisch psychologe die voor de rechtbank verdachten onderzoekt en beoordeelt, met een sympathieke stem, terwijl ze het theezakje nog wat op en neer beweegt in de beker. Ondanks dat ze hooguit tien jaar ouder is dan ik, schijnt ze een bolleboos te zijn in haar vak.

‘Dat is geen probleem.’

‘Ik weet nog niet of ik daar hetzelfde over denk. Dit heeft meer weg van een vergadering en als ik ergens een hekel aan heb…’ glimlacht ze terug en trekt een gezicht. Ze kijkt even naar Fabrizia, Callan, DCI Eaton en DI Patterson, die verderop in de ruime kamer op een rijtje voor een muur zitten. ‘Dit is voor het eerst dat zowel de leidinggevende rechercheurs als de advocaat van de verdachte aanwezig zijn bij een evaluatie. In dit geval zelfs twee advocaten.’

Ik zeg niets en neem een voorzichtig slokje van de thee.

‘Je vindt het niet storend dat ze aanwezig zijn terwijl we wellicht zeer persoonlijke zaken bespreken?’

‘Ik heb mijn advocaten gewaarschuwd.’

‘Voor?’

‘Dat hierbij aanwezig zijn hen nachtrust zal gaan kosten.’

‘Dat klinkt alsof je daar van overtuigd bent.’

‘Mocht ik het mis hebben, dan zou ik je zeker adviseren om ze uit te nodigen om op mijn stoel plaats te nemen voor een lang gesprek.’

‘Geloof je dat therapie mensen kan helpen?’

‘Mensen of mij?’

‘Heb je dan hulp nodig, Lily?’

‘Niet alles kan worden gerepareerd.’

Sarah neemt een slok van haar thee. Opeens buigt ze zich iets over de tafel in mijn richting, alsof ze iets gaat zeggen wat de anderen niet mogen horen. Haar ogen schieten kortstondig in de richting van Callan. ‘Klopt het dat jij en je advocaat iets met elkaar hadden?’

Op mijn beurt buig ik me iets in haar richting. ‘Klopt het dat het antwoord op die vraag op het schrijfblok dat voor je ligt in de vierde alinea staat?’

Callan snuift zacht. Als ik hem aankijk, glimlacht hij. Ik knipoog terug.

‘Je kunt handgeschreven tekst ondersteboven lezen?’

‘Blijkbaar.’

‘Ik begrijp trouwens wel dat je iets met hem had. Over knappe mannen gesproken. Wow. En over knappe vrouwen. Wow. Ik ken weinig zo aantrekkelijke vrouwen als jij, Lily.’

Ik glimlach, maar onthoud me van een reactie.

Haar blik zakt van mijn gezicht kort omlaag. ‘Nog iets waar ik jaloers op ben. Godsamme…’ Ze kijkt omlaag naar haar eigen borsten die zich nauwelijks aftekenen in de strakke bloes. ‘Toen ik nog thuis woonde, zei mijn moeder altijd dat ik twee ruggen heb.’

Ik zet de beker aan mijn mond en neem een slokje.

‘Die laatste opmerking irriteert je?’ wil ze weten en blijft me recht in mijn ogen aankijken. ‘Ze maakt je zelfs witheet, zie ik aan je.’

‘Jou niet?’

‘Jawel, maar je kent mijn moeder niet. En je kent mij net vijf minuten. Waarom zou jij je druk moeten maken over die opmerking, terwijl je zelf de grootste borsten hebt die ik ooit heb gezien?’

‘Ik heb niks met personen die zonder na te denken, zonder een tel stil te staan bij de gevolgen die woorden in een bepaalde volgorde kunnen hebben, menen dat wat zij vinden ertoe doet.’

‘Wat zou je met mijn moeder doen als je over haar zou schrijven?’

‘Ik zou haar borsten eraf snijden, die opbakken en haar een voor een voeren. Na iedere hap vraag ik hoe het is om twee ruggen te hebben. Daarna snijd ik haar buik van heup tot heup open, trek de darmen eruit en wurg haar daarmee heel langzaam.’

Voordat ze haar gezicht weer onder controle krijgt, staart Sarah me verbouwereerd aan. Ik kan de ontzetting van de anderen bijna op me voelen. ‘Oké. Duidelijk.’

‘Fijn,’ glimlach ik.

‘Heb jij je ouders vermoord, Lily?’

Voordat ik begin te praten, schud ik mijn hoofd. ‘Dat heb ik niet.’

‘Hoe kan je daar zo zeker van zijn als je last hebt van black-outs?’

‘Omdat ik de brand bewust heb meegemaakt. Ik was in mijn kamer toen ik de rook opmerkte. Zou ik brandstichten en dan doodleuk naar boven gaan? Bovendien had ik het misschien niet gered als een buurman die toevallig passeerde me niet uit het huis had gehaald.’

‘Was je blij dat je ouders toen zijn doodgegaan?’

‘Daar ben ik nog steeds iedere dag blij om én dankbaar voor. Ik hoop dat ze verschrikkelijk veel pijn hebben geleden voordat vlammen ze in een onherkenbare brei smolten.’

‘Heb je er weleens aan gedacht om ze te vermoorden?’

‘Vaker dan ik haren heb. Ik wilde niets liever.’

‘Waarom is het bij denken gebleven?’

‘Omdat ik niet durfde. Ik ben een angsthaas.’

‘Zo kom je niet bij me over.’

Ik beweeg mijn schouders op en neer.

‘Ken je iemand die je graag zou willen zijn?’

Mijn blik gaat direct opzij. ‘Fabrizia Schillaci, mijn advocaat.’

‘Waarom?’

‘Niet vanwege haar uiterlijk, ondanks dat ze de mooiste vrouw is die ik ooit heb gezien. Ik bewonder haar. Hoewel ze uit een relatief arm gezin komt, is ze gaan studeren. Om dat te kunnen betalen, had ze drie banen. Ze is getrouwd met de liefde van haar leven en na al die jaren zijn ze nog smoorverliefd op elkaar. Met een drukke baan heeft ze vier fantastische kinderen opgevoed die allen zielsveel van haar houden. Fabrizia is slim, maar loopt daarmee niet te koop. Ze kijkt niet neer op personen die niet slim zijn, niet gestudeerd hebben of een eenvoudige baan hebben. Personen als ik. Vanaf het begin gaf ze me het gevoel dat ik welkom was, zelfs toen ze wist dat ik problemen had door mijn verleden. Ik voelde me deel van haar gezin.’

‘Dat ben je nog steeds, Lily,’ zegt Fabrizia met een geëmotioneerde stem en verontschuldigt zich bij Sarah omdat ze zich met het gesprek bemoeit. ‘Je bent nog steeds deel van ons gezin, ondanks de reden waarom we hier nu zitten, ondanks wat de toekomst zou kunnen brengen.’

Ik veeg langs mijn wangen. Onhoorbaar bedank ik haar en kijk dan weer voor me. ‘Dat is wat ik bedoel.’

‘Haar zoon is niet de enige die nog steeds veel van je houdt, Lily.’

Ik knik een paar keer. Meer tranen glippen uit mijn ogen. ‘Zelfs nu nog, terwijl ze weten dat ik een gestoord monster ben.’

‘Waarom vind je jezelf een gestoord monster, Lily?’

‘Je hebt mijn schrijfwerk toch gelezen?’

‘Een deel. Ik ben pas gisteren gevraagd om met je te praten.’

‘En wat je hebt gelezen, zegt je niet genoeg?’

‘De persoon die de verhalen heeft geschreven, heeft inderdaad zeer ernstige psychische problemen, wat jij en anderen als ‘gestoord’ omschrijven, maar tegelijkertijd realiseert die persoon zich blijkbaar maar al te goed dat wat ze schrijft ‘gestoord’ is. Weet iemand die gestoord is dat ze gestoord gedrag vertoont?’

Ik zeg niets.

‘Heb je iets meegekregen van alle media-aandacht voor jou?’

Ik schud mijn hoofd.

‘De kranten staan er bol van en je kunt de tv niet aanzetten en het gaat over jou. Ze noemen je de gevaarlijkste en meest productieve seriemoordenaar in de Britse historie.’

‘Dat was een vraag?’

‘Sorry. Ik dacht misschien dat je dat graag wilde weten.’

‘Niet dus.’

‘Nogmaals excuses,’ glimlacht ze. Ik glimlach niet terug. ‘Zijn de black-outs begonnen voordat je ouders omkwamen of erna?’

‘Ervoor. Maar minder vaak en altijd vrij kort.’

‘Hoe wist je dat je een black-out had gehad?’

‘Doordat ik op de vloer of in de kast bijkwam, zonder dat ik een idee had hoe ik daar was beland.’

‘In de kast?’ reageert Sarah, niet zonder verbazing.

‘Ik zat regelmatig in een kledingkast en sliep er ook vaak in.’

‘Als kind bracht je tijd door én sliep in een kledingkast?’

Ik knik.

‘Wanneer is dat gestopt?’

‘Toen ik hier belandde, want mijn cel heeft geen kledingkast. Daarvoor sliep ik in mijn appartement vrijwel nog elke avond in de kast.’

Ze knikt, maar heeft even nodig om te verwerken wat ik heb gezegd. Dat geldt ook voor de twee rechercheurs, zie ik met een blik in hun richting. ‘Waarom in een kast?’

‘Veilig. Stil. Afgesloten van de wereld en van mensen. Niets zien.’

‘Lukt het slapen hier dan wel?’

‘Nee.’

‘Denk je dat er in jou een ander persoon huist, Lily, iemand die je overneemt en dan dingen doet waar je geen enkel weet van hebt, wat door jou als de black-outs wordt ervaren?’

Ik beweeg mijn schouders op en neer. ‘Het zou kunnen.’

‘Ooit bijgekomen uit een black-out in kleding die je niet kende? Of misschien dat je onder het bloed zat?’

‘Het laatste eenmaal.’

Mijn antwoord verrast iedereen.

‘Wanneer was dat?’

‘Bij de meneer bij wie ik van mijn zestiende tot mijn achttiende heb gewoond en van wie ik het geld heb. Op mijn laatste dag daar werd ik in bed wakker en zat onder het bloed. Door het halve huis heen zat de vloer onder bloederige voetafdrukken.’

‘Wil je vertellen wat er toen is gebeurd?’

Zonder zijn naam en het dorp te noemen, vertel ik over die ochtend. Wat ze niet mogen weten, laat ik achterwege. Iedereen hangt aan mijn lippen alsof ik een superspannend verhaal vertel. Wanneer ik gedetailleerd beschrijf hoe meneer Patel in vele stukken op het terras voor zijn werkkamer lag, zie ik afgrijzen in ieders gezicht. Ik moet me dwingen om niet te gaan lachen.

‘Heb jij hem dat aangedaan, Lily?’

‘Het zou kunnen, maar ik heb daar geen herinneringen aan.’

‘De man heeft je twee jaar lang misbruikt. Waarom noem je hem nog steeds meneer?’

‘Dat is me geleerd.’

‘Door hem?’

‘Door mijn ouders.’

‘Waarom?’

‘Geen idee.’

‘Wat is jouw oudste herinnering, Lily?’

Ik staar haar aan. Uit mijn linkeroog glipt een traan. Voordat die bij mijn kaak is, glipt een traan uit het rechteroog.

‘Geen fijne herinnering?’

Ik schud mijn hoofd en voel meer tranen omlaaggaan.

‘Wil je hem toch aan mij vertellen?’

‘Ik zit bij een man op schoot.’

‘Wie is die man, Lily?’ vraagt Sarah als ik niet verder praat.

‘Ik weet zijn naam niet. Hij zit in me.’

‘Met?’ wil ze nu voorzichtig weten.

‘Zijn vingers. Het doet heel erg pijn. Ik huil uit volle borst. Hij lacht. Ik mag zijn piemel niet loslaten voordat… je-weet-wel.’

‘Hoe oud was je?’

‘Vijf of zes.’

‘Vijf of…’ reageert Sarah ontzet. In mijn ooghoeken zie ik dat mijn antwoord niet alleen haar schokt. ‘Is het misbruik toen begonnen, Lily?’

‘Nee,’ zeg ik bijna onverstaanbaar.

‘Niet? Hoe weet je dat? Ik bedoel: je hebt geen herinneringen van voor je vijfde of zesde.’

‘Dat is me verteld.’

‘Door wie?’

‘De personen die me toen misbruikten en dat jaren later nog deden.’

‘Hoe oud was je dan toen het begon?’

‘Ik was een baby.’

Secondelang is het stil in de kamer. Ik hoor Fabrizia zacht snikken. Callan lijkt zich te willen verstikken met een hand, zie ik in mijn ooghoeken. Zowel DCI Eaton als DI Patterson vloeken zacht, maar niet zacht genoeg. Sarah staart me met glinsterende ogen aan. ‘Wat verschrikkelijk, Lily, werkelijk… Het spijt me dat ik dat moest vragen en daardoor oud zeer oprakelde.’

Ik knik.

‘Heb je misschien herinneringen aan je jeugd waar je wel graag aan terugdenkt?’

‘Je bedoelt kerst, een verjaardag, wandelingen, vakantie, de dag dat ik leerde zwemmen of fietsen?’

‘Precies,’ knikt ze met een geforceerd glimlachje. In haar ogen zie ik dat ze nog worstelt met mijn eerdere verklaringen.

‘Die… die heb ik niet,’ fluister ik. ‘Helemaal niets. Ik heb… ik heb alleen herinneringen zoals ik zonet vertelde. Honderden van zulke herinneringen.’ Ik begin zacht te snikken en vervolgens te huilen. Mijn schouders schokken op en neer. Ik zie dat Callan naar me toe wil komen, maar Sarah gebaart dat hij moet blijven zitten. ‘Mijn… mijn herinneringen zijn alleen gevuld met… met mensen die dingen… met me doen. Mannen, vrouwen… echtparen… groepen mannen die om de beurt… Ik word aan mijn haar door de kamer gesleurd… geslagen. Urenlang vastgebonden. Er wordt op me gespuugd… geplast en soms ook…’ Ik veeg stevig in mijn ogen, maar de tranen blijven maar komen. ‘Er worden dingen in me gestopt, drank in me gegoten… Ik moet… dingen doen met andere… met andere kinderen en...’ Plotseling val ik stil en veeg paniekerig tranen van mijn gezicht. ‘Sorry… ik wilde niet… Sorry.’

Sarah schenkt een glas water voor me in en gaat weer tegenover me zitten. Ik dwing me om niet naar de anderen te kijken. ‘Dat zijn vreselijke, hartverscheurende dingen die je vertelt, Lily,’ zegt ze met veel emotie in haar stem. ‘Erg moedig dat je ze vertelde. Ik wil je nogmaals vragen of je denkt dat er iemand anders in jou huist. Een andere Lily die je lichaam overneemt en dan de dingen doet die je eigenlijk zelf zou willen doen, maar niet durft omdat je een angsthaas bent, zoals je dat eerder omschreef. Misschien heeft ze zelfs een andere naam.’

Ik zeg secondelang niets. Dan knik ik lichtjes. ‘Ik denk het.’

‘Waarom denk je dat nu wel, Lily?’

‘Ik denk het al sinds ik hoorde dat mijn schrijfwerk met de werkelijkheid overeenkomt. Misschien zijn alle verhalen die ik heb geschreven echt gebeurd, zonder dat ik dat besefte.’

‘Laten we het hopen van niet. Want die stapels schriften bevatten heel wat verhalen.’

‘Zesentachtig.’

‘Dat weet je uit je hoofd?’

Ik knik. Het is ongemakkelijk stil.

‘En sommige verhalen gaan over meerdere moorden?’

‘Van één tot zes.’

‘Dat zou betekenen dat…’

‘Dat de andere Lily in mij dik honderd mensen heeft vermoord.’

HOOFDSTUK

68

HEDEN

Covent Garden, Londen

Ik was al vroeg wakker, na een nacht die ik grotendeels heb gevuld met het staren naar het plafond waar het verleden, heden en een mogelijke toekomst als een korrelige film op werden geprojecteerd. Sommige beelden maakten me verdrietig of deden de haat in me oplaaien. Door andere moest ik glimlachen en voelde ik liefde in mijn hart en tranen in mijn ogen opwellen.

Eenmaal heb ik als een klein kind liggen huilen. Doen alsof we niks meer met elkaar hebben dan een advocaat-cliënte-relatie is nog moeilijker dan ik dacht. Daarom is het maar goed dat ik vandaag word overgebracht naar een zwaarbeveiligde psychiatrische kliniek om verder te worden onderzocht. Ik zal daar blijven totdat de rechtszaak begint. Daardoor zal ik Callan niet vaak meer zien. Alleen al de gedachte veroorzaakt een stekende pijn in mijn buik.

Ik heb geen idee hoelang ik al op de rand van het matras zit, starend naar hetzelfde punt op de vloer. Ik heb ook geen idee hoe laat het is. Mijn cel laat geen daglicht binnen. Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel geen notie hebben van de tijd. Gelukkig gaat niet veel later de celdeur open en verschijnt de vriendelijke agente glimlachend met een dienblad in de opening.

‘Je laatste ontbijt, Lily.’

‘En daarna meteen door naar het schavot?’ glimlach ik.

‘Oh, het spijt me. Zo bedoelde ik het natuurlijk niet. Het laatste ontbijt hier op het bureau, had ik moeten zeggen.’ Ze legt het dienblad naast me neer. ‘Ik heb om extra dik beleg gevraagd.’

‘Dank je. Aardig van je.’ Ik neem een slokje van de dampende thee. ‘Waarom ben je al vanaf het begin zo vriendelijk tegen me?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Je bent een verdachte. Zo behandel ik je ook. Het is niet aan mij om een oordeel over iemand te vellen.’

‘Ik denk dat we wel voorbij zijn aan de vraag of ik schuldig ben of niet.’

‘Het is vreselijk wat je hebt gedaan. Maar ook wat je is aangedaan.’

Ik kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Een politiebureau is niet anders dan een bedrijf: nieuwtjes en roddels verspreiden zich ook hier als een lopend vuurtje.’

Ik knik begrijpend.

‘Ik zal je alleen laten, zodat je rustig kunt eten.’

‘Zou je nog even kunnen blijven?’

Nu is het haar beurt om de wenkbrauwen op te trekken.

‘Wat gezelschap zou nu wel fijn zijn. We hoeven niet te praten.’

Ze gaat naast me zitten. Minutenlang is het stil. Hoewel ik honger heb, smaken de sandwiches me niet.

‘Bang voor wat gaat komen, Lily?’ vraagt ze voorzichtig.

‘Niet echt. Mijn leven is feitelijk voorbij. Ik zal nooit meer als een vrij mens op straat lopen. En daar heb ik me bij neergelegd, ook omdat ik ouder ben geworden dan ik ooit had verwacht.’

‘Wat een trieste woorden voor iemand van jouw leeftijd.’

‘Zo waren ze niet bedoeld,’ glimlach ik. ‘Heb je kinderen?’ Door haar weifeling verontschuldig ik me. ‘Sorry, dat had ik niet moeten vragen.’

‘Een meisje van elf en een jongen van veertien.’

‘Wat leuk. Zijn ze net zo lief als hun moeder?’

‘Dat zijn ze,’ reageert ze op zachte toon. Ze lijkt me ineens wat emotioneel. ‘Dank je. Ik… ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat jij… Je bent zo’n leuke en lieve meid en komt zo zachtaardig over.’

Ik glimlach en werk de laatste sandwich weg. Daarna drink ik de thee op. We kletsen over wissewasjes en ik krijg niet voor het eerst te horen dat mijn zaak de media domineert. Dan verschijnen er agenten op de gang. Tijd om te worden overgebracht naar de psychiatrische kliniek.

Ditmaal worden mijn handen voorlangs geboeid. Als ze ook enkelboeien beginnen om te doen, begrijp ik de reden. De boeien worden met een ketting aan elkaar vastgemaakt. De agente legt een hand op mijn bovenarm en wenst me gemeend sterkte. Ik bedank haar waarna ik ingesloten door vier agenten naar de lift word gebracht. De enkelboeien maken het lopen er niet eenvoudiger op. Boven aangekomen worden we opgewacht door gewapende agenten in zwarte tactische tenues. Ze hebben geweren in hun handen. Verderop staan agenten in uniform en in burgerkleding zich te verdringen om blijkbaar een glimp van me op te vangen. DCI Eaton en DI Patterson zijn ook van de partij. Mijn ogen vullen zich in een ommezien met tranen als ik plots Callan en zijn moeder zie.

‘Ik had jullie hier nu niet verwacht,’ zeg ik met een beverige stem als ze bij me zijn komen staan. ‘Wat lief. Wat ontzettend lief.’

Callan wil iets zeggen, maar emoties voorkomen dat hij een woord kan uitbrengen. Ik denk dat hij het vreselijk vindt om me zo geboeid te zien. Misschien dat het vooruitzicht dat we elkaar vanaf nu nog weinig zullen zien ook meespeelt.

‘We komen overmorgen bij je op bezoek,’ verklaart Fabrizia.

‘Ik kijk ernaar uit.’

Een agent van de gewapende politie bromt dat we moeten gaan. We lopen een gang door en langs klapdeuren staan we ineens buiten. Ik zucht voldaan door de zon die mijn gezicht beroert. Verderop staat een bus met een schuifdeur open. Ervoor en erachter staan busjes met meer gewapende agenten. Terwijl ik in de middelste bus word geholpen, houd ik mijn blik onafgebroken op Callan. Hij probeert te glimlachen. Ik ook. Beiden vechten we tegen de tranen.

Plotseling hoor ik verderop commotie. Er wordt geroepen. Mannen komen het gebouw uitgerend. DCI Eaton praat kort met ze en zwaait dan naar de gewapende agent die het voor het zeggen heeft. Ze haast zich naar hem toe en ze smoezen met elkaar. Achter hen is de commotie nog niet voorbij. Er wordt gesproken met Fabrizia en Callan. Aan hun gezichten zie ik dat er iets ernstigs is gebeurd. Zou het echt?

‘Het overbrengen wordt voor nu uitgesteld, mevrouw Pennington,’ verklaart DCI Eaton met een stem alsof ze tien kilometer heeft gerend, in de deuropening van de bus.

‘Hoezo?’

‘Ik denk dat u dat heel goed weet. U wordt naar binnen teruggebracht.’

In de hal waar ik Fabrizia en Callan zonet zag staan, gaan we niet naar de lift, maar een andere gang in. Opeens staan we in een grote ruimte vol bureaus. Het is er stervensdruk. Ik zie ook mannen in uniformen met lauwerkransen. Iedereen kijkt me aan, dan blikken ze allemaal terug in dezelfde richting. Wanneer ik de ruimte verder in word gebracht, kijk ik gauw in de richting waarin iedereen kijkt: een wand vol schermen met in het midden een enorm scherm.

Iemand roept dat de opname opnieuw kan worden afgespeeld. Al na een seconde hoor ik Fabrizia naast me een kreetje slaken. Callan doet onbewust een stapje achteruit. Bij mij lopen onmiddellijk de tranen langs de wangen. Een onbeschrijfelijk gevoel vult mijn borst.

‘Hoe… hoe kan dit, mevrouw Pennington?’ wil DCI Eaton weten met een stem vol verbijstering. ‘Mevrouw Pennington?’

‘De datum en het tijdstip onder in het beeld kloppen niet, toch?’

‘Die kloppen beiden, mevrouw Schillaci,’ zegt een rechercheur.

‘De beelden zijn niet bewerkt en terug naar de servers geüpload?’

‘Agenten die de camera’s monitorden, keken live mee. Er is niet met de datum en tijd gesjoemeld. Dit is echt van veertien minuten geleden. Patrouillewagens zijn nu ter plekke.’

‘Hoe is dit in godsnaam mogelijk, Lily?’ wil Fabrizia weten. ‘Hoe kan je hier zijn en gelijktijdig aan de andere kant van de stad door een CCTV-camera worden gefilmd?’

Ik zeg niks en blijf naar het scherm staren waarop ik ogenschijnlijk een vrouw met een hand in het haar vasthoud en een tweesnedig mes tegen haar hals druk. Twee paar ogen kijken recht in de camera. De vrouw huilt. Mijn evenbeeld glimlacht.

‘Lily… is zij misschien…’

Ik knik voordat hij is uitgesproken. ‘Ze is inderdaad mijn zus, Callan.’

‘Zus?’ klinkt om me heen.

DCI Eaton draait zich meer naar me toe. ‘Volgens de burgerlijke stand van Conwy bent u enig kind, mevrouw Pennington.’

‘Ja, volgens de burgerlijke stand,’ glimlach ik door mijn tranen heen, zonder mijn blik van het scherm te halen.

‘Is ze je tweelingzus, Lily?’ vraagt Fabrizia.

‘Nevada is elf maanden ouder.’

‘Nevada?’

Ik knik. ‘Mijn lieve zus heet Nevada.’

‘De gelijkenis is werkelijk…’ zegt Callan. ‘Ik zou zweren dat…’

‘We hebben godver iemand nodig die kan liplezen,’ zegt een man met lauwerkransen op zijn uniform als Nevada in de camera begint te praten. ‘Ik wil nu weten wat ze zegt.’

‘Mijn zus zegt dat dit een voorbeeld is.’

‘Hoe bedoelt ze dat?’ reageert DI Patterson die de beelden ook voor het eerst ziet.

‘Ik denk dat je moet blijven kijken.’

Met een langzame beweging snijdt Nevada de keel door van de vrouw. Terwijl ze de vrouw aan het haar op de been houdt, stroomt het bloed uit de enorme snede als een badkuip die overloopt. Hoewel de meeste aanwezigen de beelden voor mijn komst al zullen hebben gezien, kijken velen vlug weg of dekken hun ogen af. Ik ben een van de weinigen die mijn blik op het scherm gericht houd.

‘Wat zegt ze nu?’

‘Dat ze binnenkort laat weten wanneer en hoe jullie mij moeten vrijlaten. Haar aanwijzingen niet opvolgen zal een ongekende stroom van doden opleveren. Iedere dag weer en dichter bij huis dan jullie je nu kunnen voorstellen. Ze houdt van me en belooft me pas te stoppen met moorden totdat ik mijn vrijheid terug heb.’ Ik kijk DCI Eaton aan. ‘Als iemand haar woord altijd houdt, dan is het wel mijn zus. Blijkt ook vandaag maar weer.’

HOOFDSTUK

69

6 JAAR GELEDEN

Betws-y-Coed, Wales

Ik heb het gevoel dat ik hier al een eeuwigheid zit, op mijn kont tegen een muur bij het terras van de werkkamer van meneer Patel, vol in de zon die alsmaar warmer wordt, starend naar het blaadje dat naast me ligt, dan weer naar wat er van hem over is. Het vreemde is dat ik niet meer heb hoeven kotsen door de aanblik van de bloederige bende. Ik heb zelfs geen enkele keer gekokhalsd. Schijnbaar wennen zulke gruwelheden ook.

Nog niet zo lang geleden ben ik even naar de keuken geweest om een enorm glas water weg te klokken. Hoewel ik ook honger had, moest ik er niet aan denken om iets te eten. In een opwelling heb ik wel een sigaar van hem meegenomen naar het terras. Waarom weet ik niet, net als ik niet snap waarom ik maar aan dat ding blijf zuigen, want de smaak is ronduit afschuwelijk en bij ieder trekje hoest ik zowat mijn longen eruit. Telkens als ik een grote wolk scherp ruikende rook boven me uitblaas, lijkt het of meneer Patel weer naast me zit.

Ondanks dat ik al een eeuwigheid naar de lichaamsdelen staar, blijven ze nieuwe herinneringen bij me losmaken. Niet zo gek natuurlijk. Twee jaar lang was meneer Patel dag en nacht in mijn leven. Maar sommige herinneringen stammen van jaren geleden, in de tijd dat hij me vanaf mijn negende bijna drie jaar lang thuis in mijn slaapkamer bezocht. Soms wel tweemaal in de week. Af en toe bleef hij een hele nacht. En zo nu en dan werd ik voor enkele dagen naar hem toegebracht. De laatste keer dat ik hem heb gezien, was ongeveer een maand voor de brand.

Het blaadje met de paar zinnen maakt nog veel meer herinneringen los. Hartverwarmende herinneringen die me doen glimlachen en zo nu en dan zelfs hardop laten lachen. Maar ze brengen ook hartverscheurende herinneringen boven die de tranen doen vloeien en me laten huilen. Ik mis haar nog steeds zo veel.

Ik begrijp niet waarom Nevada naar Wales is teruggekomen en hoe ze me heeft weten te vinden. Dat laatste is niets minder dan een regelrecht wonder. Bovenal snap ik niet dat ze is weggegaan nadat ze me had gevonden. Waarom heeft ze me niet wakker gemaakt? Waarom heeft ze een tas met geld en een briefje voor me achtergelaten en is zonder een woord te verspillen met de noorderzon verdwenen? Sinds onze wegen zich scheidden, was de gedachte dat Nevada nog ergens was én dat we op een dag herenigd zouden worden de enige reden waarom ik nog wilde leven. Daarom wilde ik naar Londen; om haar te zoeken. Een vrijwel onmogelijke opgave in een stad met dik acht miljoen inwoners, besefte ik uiteraard. Maar het leven is ons beiden nog heel wat geluk verschuldigd.

En nu ontdek ik dat zij niet dezelfde wens voor ogen heeft als ik. De enige persoon die ik blind vertrouw en die mij blind vertrouwt, van wie ik onvoorwaardelijk hou en die onvoorwaardelijk van mij houdt, die wil niet voor de rest van onze levens samen zijn. Wat vandaag de start van een nieuw leven had moeten worden, pakt compleet anders uit.

Tranen glijden langs mijn gezicht. De herinnering aan ons stiekeme getik op de muur tussen onze slaapkamers doet me zowel lachen als snikken. Het stelde niets voor, maar voor ons was het alles. Iedere tik op het steen was het bewijs dat we niet alleen waren en dat er aan de andere kant van de muur iemand was die wel van je hield. Dat idee, de wetenschap dat zij er was, ook toen we niet meer samen waren, heeft me altijd op de been gehouden. Daarom meende ik het getik soms nog te horen. Wat moet ik nu met mijn leven?

Het duurt zeker een half uur voordat ik die vraag kan beantwoorden. En alhoewel het antwoord uit het niets in mijn hoofd opborrelt, besluit ik alsnog te doen wat ik al meer dan twee jaar van plan was: ik ga naar Londen en probeer iets van mijn leven te maken. Mocht ik falen, dan kan ik er altijd nog een eind aan maken.

Natuurlijk kan ik hier de boel de boel laten. Ik hoef dan alleen het bloed van me af te wassen, mijn spullen en de tas met geld te pakken en aan de reis te beginnen. Ik zou over een uur of zo al de voordeur voorgoed achter me kunnen sluiten. Maar wat als vandaag of morgen iemand op die voordeur klopt en niet veel later de lichaamsdelen in de achtertuin vindt? Alle politie in de wijde omgeving zal dan direct op zoek gaan naar de ‘kleindochter van de vriend’ van meneer Patel, zoals ik twee jaar lang ben voorgesteld aan personen in het dorp. Ik kom Wales niet eens uit. Daarom moet ik alle sporen in en rondom het huis uitwissen en meneer Patel laten verdwijnen, zodat niemand zelfs maar een misdrijf vermoedt. En als ze dat wel doen, dan ben ik al honderden kilometers hier vandaan.

Ik ben toch nog niet zo gewend aan de bloederige bende als ik dacht, blijkt wanneer ik kokhalzend de lichaamsdelen een voor een op een zeil leg dat in de schuur tussen tuinspullen lag. Zijn piemel, balzak en de losse ballen oppakken en bij de rest gooien, is werkelijk te walgelijk voor woorden. Maar dat geldt eigenlijk ook voor zijn ogen, hoofd en romp. Ik ben dan ook blij dat dat gedeelte van mijn plan achter de rug is.

Ik begin het zeil met meneer Patel over het gras richting het bos te slepen, waar ik hem diep in de grond wil begraven. Het slepen valt vies tegen, merk ik vrijwel meteen. Steunend en kreunend trek ik het zeil telkens een paar meter over het gras, stop enkele tellen en ga dan verder. Na een meter of vijftig loopt het zweet langs me alsof ik net onder de douche vandaan ben gestapt. Ik pauzeer kort, zie met een hand boven de ogen dat ik minstens nog dezelfde afstand moet afleggen voordat ik maar bij de bosrand ben, en ga dan met een diepe kreun verder.

‘Heb je daar misschien hulp bij nodig, Lily?’

Als ik een slipje had gedragen, dan had ik hem nu vol gepist. Door een hand stevig op mijn mond te drukken, kan ik voorkomen dat ze me hoort lachen. Terwijl ze het stuk zeil met tussenpozen over het gras sleurt, stap ik uit mijn slippers en nader haar vanuit de bosrand geruisloos van achteren. Wanneer ik nog maar iets van tien meter van haar vandaan ben en ze me nog steeds niet heeft opgemerkt, overweeg ik om haar de stuipen op het lijf te jagen door ineens haar schouders vast te pakken. Behalve erg flauw ook niet zonder risico, gezien wat ze aan het doen is.

‘Heb je daar misschien hulp bij nodig, Lily?’

Van schrik glipt het zeil uit haar handen en donderstraalt ze met een luide kreet achterover op haar reet. Wanneer Lily mij ziet, grijpt ze met beide handen haar mond vast en begint tegelijkertijd te huilen. Terwijl ik op haar afloop, krabbelt ze op haar benen en komt op me afgerend. Zonder in te houden vliegt ze me om de hals. Opgesloten in elkaars omhelzing vallen we languit op het gras. We schateren en huilen tegelijkertijd.

‘Nevada… Nevada…’ huilt mijn lieve zusje uit volle borst. ‘Ik kan… kan het niet geloven… O, Nevada… Ik… Ik…’ Ze begraaft haar gezicht in mijn hals en geeft zich over aan de emoties. Ik huil met haar mee en houd haar daarbij zo stevig vast dat een buitenstaander zou kunnen denken dat ik serieus probeer om haar fijn te knijpen in mijn armen.

Opeens neemt Lily mijn hoofd tussen haar handen en bombardeert mijn gezicht met luid smakkende zoenen. Ik snik en schater. Daarna doe ik bij haar hetzelfde. Nadien liggen we een poos in elkaars armen zonder dat we praten of bewegen. Ik voel me de gelukkigste mens van de wereld. Bij mijn zusje is dat niet anders, zie ik in haar ogen en rondom haar mond. Plots krijg ik een paar speelse tikken.

‘Waarom ben je weggegaan? Na al die jaren laat je een briefje achter en laat me alleen. Hoe kon je dat doen?’

‘Ik ben tegenwoordig niet zo’n… goed gezelschap, Lily. Je bent beter af zonder mij. Ik breng je…’

‘Beter af?’ reageert ze bozig. ‘Hoe… hoe kan ik beter af zijn zonder jou, Nevada? Je bent de enige die ik in de wereld heb. De enige! En alsof ik tegenwoordig zo’n goed gezelschap ben.’

‘Wat dan?’

‘Je hebt zeker nog niet gezien wat er op het zeil ligt?’ Lily trekt me van het gras omhoog en we lopen ernaartoe. Ze kijkt me verwonderd aan als ik snuivend van vermaak op de lichaamsdelen reageer. ‘Schrik je daar niet van?’

‘Waarom zou ik?’

‘Daar ligt een man in delen…’

‘Alsof ik die sukkel voor het eerst in delen zie.’ Ik kijk haar onderzoekend aan. ‘Je denkt dat jij dat hebt gedaan?’

‘Waarom vraag je dat?’

‘Omdat ik die tyfushond in stukken heb gesneden en gezaagd. Waarom denk je dat jij dat hebt gedaan, Lily? Zoiets vergeet je toch niet, zelfs niet als je buiten westen bent geraakt door drank?’ Ik schiet in de lach en woel met een hand door haar haar.

‘Ik… ik raak soms de tijd kwijt en… en dan weet ik niet wat ik in die uren heb gedaan.’

Een tel ben ik als versteend, dan sla ik mijn armen om Lily heen en trek haar stevig tegen me aan. ‘O, meid. Dat wist ik niet.’ Tranen glippen uit mijn ogen. ‘Sorry, sorry, sorry, dat wist ik niet.’

Nadat we hebben afgesproken dat we die tyfushond straks samen gaan begraven, halen we binnen drinken en gaan daarmee op de rand van een terrastafel zitten. We kijken en glimlachen bijna de hele tijd naar elkaar. We kunnen ook niet van elkaar afblijven.

‘Je hebt die kuttekop niet in stukken opgedeeld, Lily, maar je hebt hem wel neergestoken,’ verklaar ik, nadat ik een arm om haar schouders heb geslagen. ‘Ik vond jullie in de keuken: beiden bewusteloos. Jij door de drank en hij omdat hij was neergestoken. Je had het mes nog in je hand. Ik heb je naar boven gedragen en in bed gelegd. De kuttekop heb ik naar buiten gesleurd en me daar een poos mee vermaakt.’

‘Mee vermaakt?’

‘Ik vind het fijn om zulke dingen te doen, Lily. Daarom ben ik vannacht weggegaan. Daarom ben je beter af zonder mij. Ik breng je in gevaar als we samen zijn.’

‘Je vermoordt mensen?’ wil ze geschokt weten.

Ik knik.

‘Ik zal voor ons doen wat ze allemaal verdienen... Bedoelde je dat daarmee op het briefje?’

Ik knik opnieuw. ‘Waarom heb jij die sukkel neergestoken?’

Ze haalt haar schouders op. Vervolgens vertelt ze hoe ze hier is beland, over de afspraak met die tyfushond en dat vandaag na twee jaar haar vrijheid zou beginnen.

‘Zou het kunnen dat hij zich heeft bedacht en je niet wilde laten gaan?’

‘Misschien. Ik heb echt geen idee. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat ik hem heb neergestoken. Zo ben ik niet.’

‘Hoe kom je er eigenlijk bij dat ik in Londen woon?’

‘Dat zeiden mama en papa.’

‘Noem die teringlijers niet zo, Lily.’

Ze knikt. ‘Waar heb je dan al die jaren gewoond?’

‘In Wales.’

‘Je woonde in Wales?’ snikt ze plots. ‘Al die tijd… En dan zoek je me nu pas op? Al die jaren, Nevada… We hadden samen kunnen weglopen.’

‘En dan? We zouden in een ommezien door de politie worden teruggebracht en in een weeshuis belanden met geile broeders en oversekste nonnen. Hoe moeilijk het ook was om je bij die pleeggezinnen te laten; we moesten wachten totdat we beiden achttien waren. Maar ik ben je altijd in de gaten blijven houden.’

‘Pleeggezinnen? Je weet het dus van… van hen, dat ze dood zijn?’

‘Het spijt me dat je toen ook bijna het loodje hebt gelegd.’

Lily recht haar rug en kijkt me geschokt aan. ‘De brand komt door jou?’

‘Indirect wel. Ik was in de middag het huis binnengeslopen en had rattengif in een fles zuipen van ze gedaan. Hoe het is gebeurd, weet ik niet, maar op een of andere manier is er brand ontstaan. Misschien is er een kaars omgevallen of heeft iets bij het fornuis vlam gevat toen een van hen onwel begon te worden. Net toen ik het huis wilde binnengaan, dook meneer Pearce op en haalde hij je eruit.’

We staren een poosje voor ons uit.

‘Hoe heb je me eigenlijk hier gevonden?’

‘Over pure strontmazzel gesproken. In Rhuddlan sloeg ik een sukkel aan de haak die bij hoog en laag beweerde dat ik in Betws-y-Coed woon. Toen wist ik genoeg.’

‘Een regelrecht wonder,’ zucht Lily. ‘Sloeg ik een sukkel aan de haak?’

‘Voor wat ik doe, waardoor we eigenlijk beter niet samen kunnen zijn.’

‘Wat heb je met hem gedaan?’

‘Zijn hoofd eraf gesneden.’ Haar gezicht doet me lachen. Ik zoen haar wang. ‘Het is ook een regelrecht wonder hoeveel we op elkaar lijken’

‘Inderdaad. Je bent bijna net zo leuk als ik ben. Met de nadruk op bijna.’

Schaterlachend lopen we met twee scheppen naar het zeil. Ik geef Lily door de dunne stof van de negligé heen een tik op haar reet.

‘Je hebt net zo’n mooie reet als ik. Ook je tieten lijken op die van mij.’ Ik zet een grotere stap en doe alsof ik tussen haar dijen kijk. ‘We hebben ook dezelfde kutten.’

‘Nevada!’ proest ze uit. ‘Dat zeg je toch niet. En hoe praat jij de hele tijd? De woorden die je gebruikt…’

‘Wat is er met die woorden?’ knipoog ik.

Bij het zeil aangekomen, kijk ik trots naar het resultaat van mijn inspanningen. Door botten heen zagen is nog niet zo eenvoudig als het lijkt. Hoewel Lily doet alsof ze moet braken, is het overduidelijk dat ze niet blij wordt van de aanblik van de lichaamsdelen. Opeens draait ze zich naar me toe en kijkt me nadrukkelijk aan.

‘Waarom ben je eigenlijk teruggekomen, Nevada?’

‘Omdat ik niet voor jou kan én mag beslissen of jij het risico wil lopen om samen te zijn met je zus, die niets liever doet dan sukkels vermoorden. Of jij een dergelijk leven wil leiden is jouw beslissing, lieve Lily.’

HOOFDSTUK

70

HEDEN

Covent Garden, Londen

Ik laat mijn blik door de enorme kamer gaan; een vergaderruimte op de bovenste verdieping van het politiebureau op Chandos Place, met een lange tafel waar zeker zo’n twintig stoelen omheen staan. Ver van mij vandaan smoest DCI Eaton met twee mannen met uniformen met lauwerkransen en enkele rechercheurs die ik voor het eerst zie. Ik versta er geen woord van. Maar dat is ook niet nodig. Ik krijg het meeste wel mee door hun lippen te lezen. Ook zonder het liplezen is het kinderspel om vast te stellen dat ze flink uit hun hum zijn.

Naast de deur staan twee agenten van de gewapende politie opgesteld. Op de gang staan er nog een stuk of vier. Halverwege de tafel zitten enkele rechercheurs met laptops. Fabrizia en Callan zitten tegenover me. Hun gezichten zijn moeilijk te peilen. Ik denk dat ze nog steeds aan het verwerken zijn dat ik een zus heb. Wanneer mijn blik die van Callan treft, zie ik wel dat hij probeert te glimlachen. Ik glimlach terug.

De deur gaat open en twee mannen komen binnen. De voorste heeft nog meer lauwerkransen op zijn uniform dan de andere twee. Ook de lichaamstaal van de rest verklapt dat hij een hoge pief is. In het voorbijlopen, kijkt de magere kerel me aan. Ik beantwoord de minachting in zijn ogen met een glimlach. Hij wordt geïnformeerd door de andere hoge piefen en DCI Eaton. Ondertussen zie ik hem in mijn richting kijken.

‘Dit gaat niet goed aflopen, Lily,’ fluistert Fabrizia me over tafel toe.

‘Voor wie niet?’

‘Voor iedereen niet. Ze zullen nooit instemmen met je vrijlating. Als jij je zus op andere gedachten kan brengen, dan kan ik dat aanvoeren tijdens de verdediging en om strafvermindering vragen.’

‘In plaats van honderd slechts vijftig jaar cel, bedoel je?’

Voordat ze kan reageren, gaat de deur weer open en komt Sarah binnen. Ze knikt naar me en loopt onmiddellijk door naar het groepje met DCI Eaton. Ze wordt in rap tempo op de hoogte gebracht van de ontwikkelingen, daarna wordt haar op een laptop iets getoond. Ik kan wel raden wat. Haar gezicht maakt allerminst een geheim van de verwondering hoezeer Nevada en ik op elkaar lijken. Dan maakt verwondering plaats voor afschuw. Dan heeft ze gezien hoe mijn zus de keel van de vrouw doorsnijdt. Er wordt weer gesmoesd, waarna Sarah naar mijn kant van de tafel komt en naast me plaatsneemt. Iedereen kijkt naar ons.

‘Een zus, Lily? Daar had je ons allemaal even goed te pakken, zeg.’

‘Voordat u verdergaat, mevrouw Harper, wil ik eerst een paar woorden tegen de verdachte zeggen,’ verklaart de man met de meeste lauwerkransen, terwijl hij naar ons toe loopt. Sarah knikt, maar is niet blij met de onderbreking. ‘Mijn naam is Sir Mark Ripley, mevrouw Pennington. Ik ben het hoofd van de Metropolitan Police Service. De enige personen aan wie ik verslag uitbreng, zijn de minister van Binnenlandse Zaken en de burgemeester van Londen. Beiden volgen altijd mijn advies op.’ Om de gewichtigheid van zijn functie te benadrukken, zwijgt hij even. ‘Ik kan u nu al verzekeren dat wij niet op de eis van uw zus zullen ingaan en u dus niet zullen vrijlaten. De Metropolitan Police en de stad Londen laten zich niet afpersen door moordenaars.’

‘Oké,’ glimlach ik.

‘Oké is het enige dat u heeft te zeggen?’

‘Klopt,’ glimlach ik opnieuw.

Een dikke ader zwelt in zijn hals op. Even denk ik dat hij nog iets gaat zeggen, maar de hoogste baas van de MET draait zich om en loopt terug naar de plek waar hij vandaan kwam.

‘Jij en je zus werken dus samen bij de moorden?’

Ik kijk Sarah aan, maar zeg niks.

‘Jullie schelen elf maanden, begreep ik.’

Ik knik.

‘Onvoorstelbaar hoeveel jullie op elkaar lijken. Net tweelingen.’

Ik glimlach, maar houd opnieuw mijn lippen op elkaar.

‘Waar heb je leren liplezen, Lily?’

‘In het huis waar we zijn opgegroeid. Toen we nog af en toe beneden mochten zitten, mochten we niet met elkaar praten. Maar dat deden we wel, alleen zonder dat dit te horen was. In het begin niet makkelijk, maar sneller dan verwacht hadden we het onder de knie.’

‘Waarom heeft Nevada geen geboorteakte?’

‘Zodat ze niet bestond en met haar konden doen wat ze wilden.’

‘Bij de brand ben alleen jij uit de woning gered. Waar was…’

‘Nevada was toen al twee jaar weg,’ val ik haar in de rede.

‘Waar was ze dan?’

‘Onze ouders hebben mijn zus op haar elfde verkocht.’

Fabrizia grijpt haar mond vast. Ik zie Callan een hand ballen. De knokkels slaan wit uit.

‘Verkocht aan wie?’ wil Sarah weten als ze zich heeft herpakt.

‘Een steenrijk echtpaar. Pedofielen. Ze hebben echter niet zo lang plezier gehad van hun ‘aankoop’ als ze vermoedelijk hadden verwacht,’ glimlach ik. Dan krijgt mijn gezicht een verdrietige uitdrukking. ‘Maar het was lang genoeg om… Laat ik het anders zeggen: neem mijn ervaringen waar ik eerder een tipje van de sluier oplichtte, maak die tien keer erger en dan kom je nog niet in de buurt van wat Nevada heeft meegemaakt.’

‘Wat vreselijk en hartbrekend, Lily. Ik kan me zelfs geen voorstelling maken van wat jullie hebben meegemaakt en hebben moeten doorstaan. En dat terwijl de rest van de wereld aan de zijlijn stond en wegkeek. Al die personen zouden strafrechtelijk moeten worden vervolgd en naar mijn mening even zwaar bestraft moeten worden als de daders van het misbruik. Maar de personen die jullie doden hebben niets te maken met wat jullie is aangedaan.’

Ik zeg niets.

‘Wanneer is het genoeg? Hoeveel onschuldige mensen moeten er nog worden gedood totdat het genoeg is?’

‘Het is nooit genoeg.’

‘Wanneer en hoe hebben jullie elkaar weer gevonden, Lily?’

‘Bijna zeven jaar geleden bij de pedofiel bij wie ik twee jaar heb gewoond en van wie ik het geld heb. Nevada spoorde me op na een tip die niet zo bedoeld was.’

‘Mogen we nu zijn naam weten?’

‘Meneer Patel in Betws-y-Coed, Wales.’

‘Wanneer is hij overleden?’

‘12 mei 2018. De dag dat ik achttien werd. De dag dat Nevada mij vond.’

Een man verderop aan de tafel begint snel op een laptop te typen. Een paar seconden later heeft hij de informatie gevonden die hij zocht, zie ik aan zijn gezicht. ‘Maurice Francis Patel. Geboren op 6 januari 1952 in Ipswich. Zijn lichaam is 6 juli 2018 opgegraven in het bos op zijn landgoed net buiten Betws-y-Coed. Geschatte datum van overlijden is circa zes weken eerder. Zijn lichaam was ernstig verminkt: zowel het hoofd als de armen en benen waren met een zaag van de romp gescheiden. De ogen waren verwijderd, de oren afgesneden. Het geslachtsdeel was eraf gesneden en de testikels waren uit het scrotum gehaald.’

Het is doodstil in de kamer. Callan staart naar zijn handen in zijn schoot en Fabrizia wrijft zich over het gezicht.

‘Hebben jullie dat samen gedaan?’

‘Ja.’ Ik baal als een stekker van de korte aarzeling in mijn reactie. Maar ook dat dit een tel of zo op mijn gezicht te zien moet zijn geweest.

Opnieuw is het stil. Sarah blijft me aankijken. Zwijgend. Secondelang. ‘Het is je zus die alle moorden heeft gepleegd en niet jij, Lily. Ineens snap ik het. Ineens vallen alle puzzelstukjes in elkaar: de verhalen die je schrijft zijn zo waarheidsgetrouw en bevatten zo veel daderkennis omdat Nevada je iedere keer heeft verteld wat ze had gedaan. Je bent op jonge leeftijd begonnen met het schrijven van deze verhalen, maar die waren louter fantasie, eenvoudig van opzet en hadden weinig details. Die eerste verhalen, waarin je een schrijfstijl ontwikkelt, ontbreken bij de schriften die in je appartement zijn gevonden. Omdat je een angsthaas bent, zoals je jezelf omschrijft, durf je zelf niet te moorden. Of je wil dat simpelweg niet. Maar op deze wijze voelt het toch alsof je dat wel eigenhandig doet en krijg je alsnog de wraak waarnaar je verlangt én die je nodig hebt. Je gokte erop dat de MET geen bewijzen tegen je had. Toen het tegendeel bleek, besloot je de schuld op je te nemen, zodat je zus buiten schot bleef. En dat deed je door te doen alsof je de moorden waarschijnlijk had gepleegd tijdens de black-outs. Dus zonder dat je dat bewust deed. Je weet veel van de omstandigheden waarin de moorden zijn gepleegd, maar niet alles. Zo kon je voorkomen dat je bepaalde details niet zou kunnen beantwoorden. Ik geloof overigens wel dat de black-outs echt zijn. Bij sommige zeer ernstig getraumatiseerde misbruikslachtoffers kunnen de hersenen overweldigd worden door de herinneringen aan het misbruik. Soms waant men zich zelfs terug in de traumatische ervaring. Dat kan zeer realistisch aanvoelen. Op dergelijke momenten is een persoon niet in staat om normaal te functioneren. En al helemaal niet om te moorden én tegelijkertijd uit handen van de politie te blijven.’

‘Is dat zo, Lily?’ vraagt Callan als ik niets zeg.

Ik kijk hem aan en glimlach. ‘Ik denk dat Sarah moet overwegen om zelf te gaan schrijven. Volgens mij zit er zelfs een goed boek in.’

‘De door jou beschreven moorden die overeenkomen met echte moorden gaan vele jaren terug. Dan is er ineens twee jaar niks,’ gaat Sarah verder alsof ik niets heb gezegd. ‘In diezelfde tijd kwam je in Primrose Hill wonen. De politie denkt dat de moorden op de drie jongens in Albert Street, Primrose Hill, de eersten zijn na die twee jaar. Wat was er met Nevada dat ze in die jaren niet heeft gemoord?’

‘Er was niets met haar. En wat mij betreft prima hoor, maar je gaat er nog steeds vanuit dat zij de moorden alleen pleegt.’

‘Ik heb heel wat moordenaars gesproken en in de ogen gekeken, Lily, en wat ik in hun ogen heb gezien, zie ik niet bij jou. Wel bij jouw zus, in de CCTV-opname zonet. In de overtreffende trap zelfs. Voor je zus is het beëindigen van een leven even eenvoudig als een ketel water opzetten. Ze kent geen mededogen en geen genade en zal uit zichzelf nooit stoppen met moorden. Behalve als de enige persoon in de wereld om wie zij geeft haar hulp nodig heeft, omdat die alsnog dreigt te bezwijken onder het verleden. Ik denk dat je de twee jaar voorafgaande aan de moorden op de jongens geestelijk volledig aan de grond zat en vaker wel dan niet overwoog om een eind te maken aan je leven. Daarom besloot Nevada om met moorden te stoppen. Want jij, Lily, jij bent het enige dat belangrijker is dan mensen doden. Als jij zegt dat ze moet stoppen, dan stopt ze.’

Ik zeg niets. De tranen in mijn ogen zeggen echter alles.

‘Laat ons alsjeblieft jou en je zus helpen,’ stelt Sarah voor. ‘Samen kunnen we erger voorkomen en de dood van nog meer onschuldigen…’

Opeens gaat de deur open en een gewapende agent komt binnen met in zijn kielzog een vrouw. Een tel later herken ik haar.

‘Wat moet dit voorstellen?’ roept het hoofd van de Metropolitan Police geërgerd van de andere kant van de kamer. ‘Ik zei dat we onder geen beding gestoord mochten worden.’

‘Deze rechercheur zegt dat ze zeer belangrijke informatie heeft.’

‘Wat voor info? En wat is je naam?’

‘DS Hailey Hodgson van bureau Holmes Road, hoofdcommissaris Ripley.’ Haar blik schiet kort naar mij. Ze heeft tranen in haar ogen.

‘Wat is de info die niet kan wachten, DS Hodgson?’

Ze houdt een mobiele telefoon omhoog en legt die dan niet ver van mij vandaan op de vergadertafel neer. ‘Ik… ik heb Nevada aan de telefoon, hoofdcommissaris Ripley. Op de luidspreker.’

‘Je hebt wat?’ roept hij.

‘Ben je daar, Lily?’ klinkt plots uit de telefoon.

‘Ik ben hier, Nevada,’ glimlach ik.

‘Zijn ze lief voor je?’

‘Ik heb geen klachten.’

‘Heb je thee gekregen?’

‘Dat niet.’

‘Stelletje barbaren.’

Ik lach met haar mee.

‘Ik spreek je dadelijk weer, Lily.’

‘Mevrouw Pennington,’ begint de hoofdcommissaris terwijl hij richting de telefoon loopt. ‘Mijn naam is Sir Mark Ripley. Ik ben het hoofd van de Metropolitan Police. Voordat u zich opnieuw belachelijk maakt, zal ik herhalen wat ik zonet tegen uw zus zei: de Metropolitan Police en de stad Londen laten zich niet afpersen door moordenaars. Wij zullen uw dreigement niet honoreren, ongeacht hoeveel onschuldige burgers u dreigt te vermoorden. Uw zus wordt onder geen beding vrijgelaten.’

‘Wat een enorme bonus dat jij er ook bent, Ripley. Ik kan wel springen van plezier. Misschien doe ik dat zo, als we uitgekletst zijn. En om te reageren op jouw woorden: dat komt als een complete verrassing.’ Even is het stil, dan begint Nevada hard te lachen. Ik lach mee. Als enige vanzelfsprekend. ‘Ik denk dat het een goed idee is dat je aan Hailey vraagt waarom zij een telefoon van mij heeft gekregen.’

‘Dat is niet jouw eigen telefoon, DS Hodgson?’

‘Nee, hoofdcommissaris Ripley,’ reageert de rechercheur terwijl tranen langs haar wangen beginnen te rollen. ‘Die heb ik van Nevada gekregen.’

‘Wanneer?’

‘Vanmorgen vroeg.’

‘Waarom huil je in godsnaam?’

‘Ze heeft mijn man en kinderen,’ snikt ze plotseling hard. ‘Nevada heeft gisteravond mijn man en twee kinderen ontvoerd. Sindsdien heb ik geen idee waar ze zijn.’

Het is doodstil in de kamer. Fabrizia en Callan kijken naar me. Beiden glimlachen niet. Ze doen zelfs geen poging. Dat is voor het eerst, denk ik. Niet zo heel gek. Al weten ze niet wat ik weet: hoezeer Nevada alle mensen haat, kinderen zal ze nooit iets aandoen.

‘Volgende telefoon, Hailey.’

DS Hodgson verbreekt de verbinding en doet de telefoon in een jaszak. Uit een andere zak komt een tweede telefoon tevoorschijn die ook op tafel wordt gelegd. Een paar seconden later gaat die over. DS Hodgson neemt op en tikt nogmaals op het scherm. ‘De telefoon staat op luidspreker.’

‘Dank je, Hailey. In het geval dat jullie nog achterlijker zijn dan ik de afgelopen maanden al heb vastgesteld, maak ik gebruik van meerdere telefoons. Mij proberen te traceren is dus zinloos. Bovendien zal dat directe gevolgen hebben voor het gezin van DS Hodgson, maar ook voor de echtgenote van een andere DS en de verloofde van een DCI. En zonder meer de kers op de taart: een persoon voor wie iemand bij jullie in de kamer alles zou doen. Ik geef een paar hints: het is een ontiegelijk mega verwend kutwijf. Ze grient aan een stuk door. Haar gejank klinkt als een gnoe die op het punt staat om het loodje te leggen.’

Terwijl ik het uitproest, zie ik iemand wit wegtrekken. Nu begrijp ik waarom Nevada zijn aanwezigheid als een bonus omschreef.

‘Je… je hebt Beatrice, mijn dochter?’ stamelt hoofdcommissaris Ripley.

‘Heel goed, Ripley,’ schaterlacht Nevada. ‘Oké, genoeg geleuterd, laten we nu spijkers met koppen slaan: dadelijk geeft DS Hodgson mijn zus de derde telefoon. Dat gesprek is tussen ons tweeën. Nadat we hebben opgehangen, verwacht ik dat zij en DS Hodgson binnen een kwartier in de auto zitten die DS Hodgson heeft gehuurd. Vanaf dat moment hebben mijn zus en ik continu telefonisch contact. Mocht zij alleen al het vermoeden krijgen dat ze door auto’s of een helikopter wordt gevolgd, dan begin ik in mensen te snijden. Mocht zij niet binnen een bepaalde tijd op de locatie zijn aangekomen die ik met haar heb afgesproken, dan begin ik in mensen te snijden. De eerste in wie ik overigens ga snijden is je dochter, Ripley. Mocht ik niet in staat zijn om te snijden, omdat een overijverige agent meende mij te moeten arresteren omdat ik door rood overstak, of omdat ik over tien minuten spontaan een hartstilstand krijg, dan zal Lily dat in mijn plaats doen. De vier locaties geef ik haar in de auto door. Mochten we op miraculeuze wijze beiden niet in staat zijn om te snijden, dan zullen de personen die zich onder mijn hoede bevinden eveneens sterven, omdat jullie hen nooit zullen vinden. De pijp uitgaan door dorst en honger schijnt overigens ook best een akelige dood te zijn.’

HOOFDSTUK

71

HEDEN

Chelsea, Londen

‘Zou het gaan sneeuwen?’ vraag ik zonder mijn blik uit de tuin te halen. ‘Wat een megatyfusweer is het hier altijd. De zomers stellen geen ene kut voor en duren altijd veel te kort, terwijl aan de winters geen eind lijkt te komen én ieder jaar het ene na het andere pleuris record verbreken. In negatieve zin uiteraard. Of verklapte het woord ‘pleuris’ dat al?’

Achter me wordt gelachen. Zonder me om te draaien doe ik mee.

‘Wat kan jou het weer hier schelen, Nevada?’

‘Dat kan me inderdaad niks verrotten. Je hebt gelijk. Ik sta weer over niets te zeiken.’ Ik draai me om en loop de grote L-vormige zitkamer in. Na een paar stappen grijp ik naar mijn kut. ‘Over zeiken gesproken… Ik moet alweer. Toch niet normaal hoe vaak ik moet pissen?’

Terwijl we beiden lachen, loop ik naar het toilet. De zoveelste keer sinds we hier zijn. Opnieuw kost het me enige moeite om de strakke spijkerbroek van mijn reet te krijgen. Ik plof op de pot neer en laat de deur openstaan. De straal moet in de halve woning te horen zijn. Ik hoor gelach in de zitkamer. ‘Toch niet normaal wat voor straal eruit komt? Mijn kut lijkt wel zo’n hogedrukspuit. Hoor je ook mijn lippen klapperen, Lily?’

Het gelach gaat over in geschater. Ik veeg mijn kut af, hijs de broek op en was mijn handen in de keuken. Lily lacht nog steeds. ‘Zullen we wat te drinken inschenken?’ De aarzeling zegt me genoeg. Daarom beslis ik maar voor ons. ‘Ik neem een whisky. Jij?’

‘Gin-tonic. Maar niet zo veel.’

Wat later plof ik naast Lily op de bank neer. We klinken de glazen en nemen een slok die ons beiden hoorbaar smaakt. Mijn blik dwaalt door de kamer naar de grote open keuken en weer terug. Mijn zusje doet hetzelfde. Alhoewel we hetzelfde zien, ziet Lily ook dingen die ik niet kan zien. Aan haar gezicht merk ik dat om ons heen herinneringen tot leven komen. Niet voor het eerst.

‘Moeilijk om hier te zijn, schat?’ vraag ik en pak haar hand vast.

Ze beweegt haar schouders op en neer, dan klinkt tussen haar lippen een zucht die uit haar tenen lijkt te komen. ‘Hier zijn is nog moeilijker dan ik had verwacht. Tegelijkertijd is het ook fijn. Ik zie alleen maar mooie dingen, hoor alleen maar lieve woorden en voel het geluk van toen, alsof ik terug in de tijd ben gereisd. Dat maakt me zowel gelukkig als verdrietig.’

‘Is het dan wel verstandig om hier te zijn?’

Lily knikt, maar zegt niets meer. Ik denk dat ze weer een herinnering ziet. Ditmaal aan de lange eettafel. Ik druk mijn getuite lippen zacht op haar wang. Zonder van de tafel weg te kijken, glimlacht ze en knijpt zacht in mijn hand.

‘Ik hou van je.’

‘En ik van jou, Nevada.’

Omdat ik haar niet verder wil storen, besluit ik de woning beter te bekijken. Omdat ik beneden alles al heb gezien, ga ik weer naar boven, waar ik bij aankomst alleen even snel heb rondgekeken. De slaapkamers maken gesnuif bij me los, de badkamer bij de grootste slaapkamer doet me zuchten. Als we meer tijd hadden, had ik de badkuip laten vollopen en mijn lijf een uurtje of wat op bloedheet water getrakteerd.

Langs een gordijn gluur ik de tuin in. Bij de overburen staan een man en vrouw op een terras. Ondanks de kou hebben ze geen jassen aan. Ze roken samen een sigaret en hebben een leuk gesprek, aan hun lachende gezichten te oordelen. De vrouw geeft hem een schouderduwtje. Ze krijgt een zoen terug. Er wordt weer gelachen, daarna lang gezoend.

Ik ga weer naar beneden, kijk wat rond in de werkkamer en neus door dossiermappen. Wanneer ik nog maar net in de keuken sta, wordt het slot van de voordeur opengedraaid. Mijn blik vindt die van Lily. Ik zie de spanning bij haar omhoogschieten. Onhoorbaar werp ik haar een zoen toe. Die van haar komt al een tel later in mijn richting. Om te voorkomen dat ik meteen word opgemerkt, ga ik meer bij het aanrecht staan. Ik glip met een hand in de binnenzak van de jack en haal het kapmes tevoorschijn. In een hand laat ik het naast mijn lijf hangen. Gewoon voor de zekerheid.

In de gang wordt een lamp aangeknipt. Iets wordt op de vloer neergezet, een sleutelbos belandt op het dressoir naast de kapstok. Een jas wordt uitgetrokken. Dan klinken opnieuw voetstappen. Ze komen dichterbij en gaan naar de brede doorgang die naar de zitkamer en keuken leidt.

Doordat hij op zijn telefoon kijkt, staat hij al in de keuken wanneer hij me opmerkt. Als versteend staat hij abrupt stil. Zijn gezicht doet me glimlachen. Dan schiet zijn blik naar het kapmes in mijn hand. Terwijl hij van schrik een stapje achteruit doet, valt de telefoon uit zijn hand.

‘Callan.’

‘Lily?’

Nevada pakt de telefoon van de vloer, maar geeft die om begrijpelijke redenen niet terug. Dan knikt ze in mijn richting. Ik kom vlug van de bank omhoog. Hoewel ik dit ogenblik ontelbare keren heb voorbereid, ben ik alles kwijt wat ik wilde zeggen. Daarom blijf ik nogal onbenullig en zonder iets te zeggen staan waar ik sta. Callan komt schoorvoetend in mijn richting gelopen. Intussen kijkt hij enkele keren argwanend over een schouder naar Nevada, die het kapmes heeft neergelegd en tegen het aanrecht is gaan staan. Ze knipoogt naar me.

‘Lily…’ De verbazing in zijn stem is nog groter dan zojuist, toen hij dacht dat ik in de keuken stond.

‘Callan. Sorry voor dit, maar… maar je buiten opwachten was niet echt een optie, zoals je ongetwijfeld zult…’

‘Je haar,’ valt hij me in de rede.

Ik voel aan mijn haar dat sinds de dag dat we Londen uit vluchtten tot de schouders gekortwiekt en donkerbruin van kleur is. ‘Noodzakelijk kwaad. Ik moet er…’

‘Wat doe je hier?’ onderbreekt hij me nogmaals. De toon waarop is nu alleen aanmerkelijk minder vriendelijk. Tegelijkertijd meen ik in zijn mooie ogen iets te zien wat daar niet op aansluit. ‘Wat doen jullie hier, moet ik zeggen.’ Hij blikt kort over een schouder naar Nevada, die bij het kookeiland is gaan staan. Ongetwijfeld door zijn stem. Haar hand bevindt zich niet ver van het kapmes vandaan. Iedere keer als ik naar haar kijk, moet ik een tel of wat wennen aan de lengte en de kleur van haar haar.

Ik wijs naar de bank. Callan zegt dat hij liever aan tafel wil zitten. We nemen tegenover elkaar plaats en kijken elkaar aan. Er wordt niets gezegd. Opnieuw ben ik alles kwijt wat ik tegen hem wil zeggen.

‘Lily…’

‘Acht maanden geleden,’ val ik hem nu in de rede. ‘Acht maanden geleden liep ik het politiebureau uit zonder goed afscheid van je te kunnen nemen en zonder de dingen te kunnen zeggen die ik graag had willen zeggen. Sindsdien is er geen dag voorbijgegaan dat ik daar niet aan denk.’

‘Het lijkt hooguit een maand geleden,’ verklaart Callan, nu met een aanzienlijk vriendelijker stem. Wat ik in zijn ogen meende te zien, was geen hersenspinsel. Opluchting golft door me heen. ‘En ook bij mij is er geen dag voorbijgegaan dat ik niet daaraan denk, Lily. Wat begon als de mooist denkbare film, kreeg in een vloek en een zucht het meest afschuwelijke einde dat kan worden bedacht.’

Ik knik. ‘Het spijt me.’

‘Wat spijt je?’

‘Alles,’ zeg ik zachtjes. ‘Het spijt me dat ik tegen je heb gelogen, vóór en tijdens mijn arrestatie. Het spijt me dat ik me heb laten meeslepen door mijn gevoelens voor jou en ons het idee heb gegeven dat wij een toekomst samen hadden. Het spijt me dat ik je zoveel verdriet heb gedaan.’

‘Doe. Ik heb al acht maanden lang elke dag verdriet om jou. Er zal wel iets goed mis zijn met me, want ondanks wat je allemaal hebt gedaan, hou ik nog steeds van je. Misschien zelfs wel evenveel als toen.’

‘Die forensisch psychologe had acht maanden geleden gelijk: mijn zus heeft niets gedaan,’ zegt Nevada in de keuken en houdt dan haar handen omhoog. ‘Deze handen hebben alle moorden gepleegd. De enige zogenaamde misdaad, in jouw wereld dan, die Lily op haar geweten heeft, is het neersteken van de gore tyfushond die haar twee jaar lang dagelijks heeft misbruikt. Vermoedelijk omdat hij op het laatste moment had besloten om haar niet meer te laten gaan. Ondanks dat ze hem flink had geraakt, is hij daardoor niet de pijp uitgegaan. Daar heb ik voor gezorgd, terwijl ik hem gaf wat hij verdiende.’

Callan kijkt mij weer aan en glimlacht lief. Tranen zakken langs mijn wangen. Niet alleen door wat hij eerder zei, maar vooral door de wijze waarop hij nu naar mij kijkt en glimlacht. Het lijkt alsof we acht maanden geleden terug in de tijd zijn beland. Zo verliefd kijkt hij naar me.

‘Ik ben hier niet alleen om mijn excuus aan te bieden, Callan,’ zeg ik en ben dan weer even stil. ‘Ik wil je ook laten weten dat ik je nooit heb gebruikt om iets voor elkaar te krijgen, niet vóór en niet tijdens mijn arrestatie. Alles wat ik heb gezegd en heb gedaan wat betreft mijn gevoelens voor jou, was oprecht. Mijn liefde voor jou was echt. En dat is het nog steeds. Ik hou nog evenveel van je als toen.’

Hij staart me aan. Zijn ogen glinsteren van de tranen. Opeens beweegt hij een open hand over tafel heen naar me toe. Ik kijk ernaar en leg die van mij er dan in. Het is alsof ik zijn liefde kan voelen. Mijn huid zuigt die gulzig op als een droge spons. We glimlachen naar elkaar.

‘Het kortere haar en de kleur staan je ook goed.’

‘Dank je.’

‘Dit is ook de eerste keer dat ik je in een spijkerbroek zie.’

‘Een onderdeel van de vermomming,’ glimlach ik terug en kijk dan naar Nevada. ‘We moeten gaan, Callan.’

‘Hierna zie ik je echt nooit meer?’

‘Dit was inderdaad de allerlaatste keer.’

Callan zucht diep. Ik sta op. Hij ook. We kijken elkaar wat onbeholpen aan. Dan, zonder dat we een woord zeggen of daarvoor nodig hebben, lopen we om de tafel heen naar elkaar toe. Ik zie in zijn ogen waarnaar ik verlang. De laatste stapjes gaan zowel bij hem als bij mij wat weifelend.

‘Vind je het goed dat…’

Callan stapt naar voren en omhelst me. Ik sluit mijn armen vlug om hem heen, voor het geval hij zich mocht bedenken. Zijn lichaam tegen dat van mij, zijn hart voelen kloppen en zijn ademhaling vlak naast me horen, brengen de tranen bij me pas goed op gang. Ik snik zacht in zijn hals en fluister in zijn oor dat ik van hem hou. Hij doet hetzelfde bij mij.

Plots staat Nevada naast ons. Ik schrik ervan. De tranen in haar ogen verrassen mij niet, maar Callan des te meer. Ze houdt zijn telefoon voor zijn gezicht, waardoor die wordt ontgrendeld. Daarna stapt ze naar achteren. Het is ons beiden duidelijk wat ze van plan is.

We houden elkaar nog steviger vast. Onze neuzen raken elkaar net niet. We glimlachen en kijken diep in elkaars ogen. Nevada maakt een foto. Wanneer we naar haar kijken, maakt ze er nog eentje.

‘Aandenkens,’ glimlacht ze naar Callan en legt de telefoon op tafel. ‘Voor privégebruik, als je begrijpt wat ik bedoel.’ En dat doet Callan, laat hij met een hoofdknikje weten. Op mijn verzoek maakt ze ook twee foto’s met haar eigen telefoon. Bij de laatste druk ik mijn lippen op zijn wang. Nadat ik mijn jas heb aangetrokken, lopen we naar de hal.

‘Wil je een uur wachten voordat je de politie belt?’ vraagt mijn zus. ‘Dan hebben we tijd om weg te komen voordat hier de pleuris uitbreekt.’

‘Ik bel de politie niet.’

Nevada trekt haar wenkbrauwen op.

‘Ik hou nog steeds van je zus.’

‘Dat zag ik zonet,’ glimlacht ze. ‘Het spijt me trouwens.’

‘Wat spijt je?’

‘De kras op je auto.’

‘Kras… dat was jij?’

Ze knikt, schiet in de lach en…

De kastdeur wordt met een wilde ruk opengetrokken. Ik krijg van schrik zowat een hartstilstand. Mama staart me met grote, uitpuilende ogen aan. In een seconde vullen ze zich met woede.

‘Is het goddomme weer zover, kutwijf?’

Voordat ik iets kan zeggen, trekt ze het schrift uit mijn handen. ‘Niet doen, mama… niet…’

Ik probeer het schrift uit haar hand te grijpen, maar krijg het net niet te pakken. Wat ik wel krijg, is een keiharde gooi terug de kledingkast in. ‘Niet lezen, mama, alsjeblieft…’

‘Waar heb je het schrift vandaan, lelijk kutwijf?’

‘Van… van meester Cecil, voor de lessen. Alsjeblieft niet lezen, mama.’

‘Houd je grafbek!’ schreeuwt ze. Nog één woord, nog één beweging, en ik trap je helemaal in elkaar, sukkel.’ Ze ploft op de rand van het bed neer en begint te bladeren. ‘Welke naam heb je ditmaal voor je denkbeeldige zus bedacht?’ vraagt ze lacherig en herhaalt de vraag een paar tellen later nogmaals schreeuwend als ik geen antwoord heb gegeven.

‘Nevada,’ zeg ik zachtjes.

Ze proest het uit. ‘Wat is dat voor een achterlijke kutnaam?’

Ik haal mijn schouders een beetje op.

‘Ik vroeg je wat!’

‘Uit de encyclopedie, mama. Nevada is… is een staat in de VS.’

Ze gaat verder met bladeren. Regelmatig stopt ze en leest een paar alinea’s. Soms zelfs een halve pagina. Telkens voordat ze verdergaat, kijkt ze me aan alsof ik iets smerigs onder haar schoen ben. Zoals altijd eigenlijk.

‘Hoe weet je van al die straten en buurten?’

‘Van plattegronden, de atlas of ook de encyclopedie.’

Opeens proest ze het uit. ‘Het moet toch godver niet gekker worden…’ Mama is even stil en begint dan voor te lezen wat ik heb geschreven. ‘Ze houden allemaal van mijn lange haar, van de natuurlijke slagen die tot halverwege mijn rug golven. Helemaal als ik het quasi-nonchalant iets voor een oog laat hangen, zoals nu. Nog meer houden ze van mijn lijf: 1 meter 82 aan pure wellust en geiligheid, grote tieten met dikke, altijd priemende tepels, een strakke buik die met een zinnenprikkelende glooiing in een gladgeschoren schaamheuvel verdwijnt, vlezige heupen, een malse reet en goedgevormde benen waar geen eind aan lijkt te komen. En natuurlijk niet te vergeten: de allermooiste en allerlekkerste kut van de wereld…’

Even is het muisstil in mijn slaapkamer, dan buldert mama het uit. Tranen springen zowat uit haar ogen en stromen langs haar wangen. Haar schouders, enorme boezem en dikke buik schudden wild op en neer. Als ze de slappe lach krijgt, laat ze zich theatraal achterover op bed vallen. Dan krijgt ze ademnood en vervolgens een hoestbui die ver op Hendre Road te horen moet zijn. Met de gebruikelijke moeite gaat ze happend naar adem overeind zitten.

‘Je hebt nu echt helemaal het verstand verloren, achterlijk kutwijf, met je 1 meter 82 aan pure wellust en geilheid, lang golvend haar… grote tieten… een malse reet en goedgevormde benen waar geen eind aan lijkt te komen…’ Even vermoed ik dat ze weer de slappe lach krijgt. ‘En deze slet is jouw evenbeeld, las ik net? Je bent net 1 meter 60, hebt sluik haar dat tot je schouders komt en je tieten zijn zo ‘groot’ dat je amper kunt zien wat je voor- of achterkant is. Je hebt twee ruggen, dom kutwijf, en er is helemaal niets goedgevormd aan je. Je bent een lelijk, mager kreng dat van geluk mag spreken dat ze nog steeds twaalf lijkt en geen zeventien… Of is het alweer achttien? Anders zouden de klanten nog geen vijf pond voor je overhebben en dan had je al verderop in het bos in de grond liggen rotten. Net als Ella, die achterlijk kut zus van je.’

Ze gaat verder met bladeren. Eerst achterin, vervolgens voorin en dan willekeurig in het midden. Regelmatig snuift ze van ongeloof en minachting. ‘Er wordt weer flink gegeild en gemoord. Naai je nog niet genoeg in je leven, kutwijf?’

‘Jawel, mama,’ antwoord ik zonder mijn blik van de vloer te halen

Ze bladert naar het begin. Opeens bevriest ze over heel haar lichaam. Ze lijkt zelfs geen adem te halen. Ik kan wel raden waarom. Ik voel haar ogen op me. ‘Zo, je ouders komen om bij een woningbrand?’

‘Het is maar een bedacht…’

Een hand grijpt me bij mijn haar en trekt me hardhandig uit de kledingkast. Een vuist raakt me keihard op mijn neus. Bloed stroomt er gelijk uit, over mijn naakte lichaam en op de vloer. De vuist slaat mijn rechteroog dicht en treft dan mijn mond. Luid kermend en huilend val ik op mijn knieën. Terwijl mijn bovenlichaam klap na klap krijgt te verduren, gilt en schreeuwt mama hysterisch van razernij.

‘Je laat je ouders verbranden… goor, teringkutwijf dat je bent!

‘Genade, mama… Alsjeblieft, gena…’

Een uithaal op mijn kaak smijt me languit op de vloer. Ik zie sterretjes en duisternis om me heen flikkeren. Een keiharde trap in mijn zij doet mijn bovenlichaam van de vloer omhoogkomen. Vervolgens raakt een voet me keihard in mijn gezicht. Ik zie nog meer sterretjes. Keer op keer wordt er venijnig tegen mijn lichaam getrapt. Ik doe niks. Ik beweeg niet en probeer mezelf niet meer met mijn handen en armen te beschermen.

Net als ik denk dat ze me nu echt gaat doodtrappen, zoals mama vaak heeft gezegd, komt papa de slaapkamer binnengerend. Hij trekt haar van me vandaan en klinkt boos. Een paar tellen later weet ik waarom: hij moet de klant voor vanavond afbellen. Ik krijg nog een snoeiharde trap. Van wie weet ik niet.

Mama trekt mijn hoofd aan het haar van de vloer. ‘De volgende keer dat ik je weer op die gestoorde verhalen betrap, dan schop ik je echt morsdood, lelijk monster. Drie dagen geen eten en drinken. Pissen en schijten doe je in de emmer.’ Dan pakt ze mijn schrift van de vloer en scheurt die met nijdige bewegingen aan flarden. Stukjes papier worden op mij gegooid. Het voelt alsof ze Nevada en Callan heeft vermoord.

Nadat de emmer de slaapkamer in is gegooid, vliegt de deur met een oorverdovende klap dicht en wordt die op slot gedraaid. Ze stieren de trap af. Even later gaat de keukendeur met een knal dicht. Het duurt een poosje voordat ik probeer op te krabbelen. Iedere beweging doet mega pijn en laat me kreunen. Bloed loopt weer uit mijn neus. Ook uit mijn mond ontdek ik. Terwijl ik kreunend mijn ribbenkast vasthoud alsof ik bang ben dat ik anders uit elkaar val, heb ik lang nodig om op de rand van het bed terecht te komen en ga daarbij tweemaal bijna onderuit doordat de vloer glibberig is van het bloed. Ik hijg als een overwerkt pakpaard.

Ik staar naar de snippers papier om me heen. Al mijn werk is voor niks. Juist nu ik nog maar enkele bladzijden van het einde was verwijderd. Ik begin te huilen en grijp kreunend naar mijn opgezwollen, kapotgeslagen gezicht. Terwijl mama’s dreigement keer op keer door mijn hoofd gaat, voel ik voorzichtig aan mijn neus. Ik denk dat die weer gebroken is. Een tand zit wat los. Een kies ook. Uit het niets neem ik een besluit.

Nadat ik onder de lade van het bureautje een leeg schrift heb gepakt, ga ik op zoek naar de pen. Die blijkt onder bed te zijn gerold. Hem pakken met een lichaam dat alleen al pijn doet door het ademhalen, is nog niet zo eenvoudig. Hetzelfde geldt voor in de kast kruipen. Met veel gesteun en de meest pijnlijke plekken op mijn lichaam vasthouden, lukt het me uiteindelijk. Ik doe de deur weer op een kier, zodat ik kan schrijven in de streep licht die de kast binnenvalt.

Ik sla het schrift open en staar naar de lege bladzijde waar bloed, kwijl, snot en tranen in hoog tempo op druppelen. Nadat ik mijn gezicht behoedzaam zo schoon mogelijk heb gemaakt, sla ik de pagina om. Nieuwe druppels vallen kapot op het papier. Wel een stuk minder dan zonet.

Schrijven over Nevada en Callan gaf me zoveel plezier en afleiding dat ik me hier lijfelijk ver vandaan waande. Elke alinea bracht me naar plekken waar ik nooit ben geweest en nooit zal komen. Nevada en Callan deden me vergeten dat ik al achttien jaar in deze slaapkamer word opgesloten, een eenzaam, uitzichtloos leven leid met alleen wat boeken en een encyclopedie als gezelschap, en driekwart van de dag in een kledingkast doorbreng. Tot daar op een dag een eind aan komt en mijn levenloze lichaam verderop in het bos in een gat wordt gegooid, omdat ik niet meer genoeg oplever of doordat een afspraak met een klant uit de hand is gelopen.

Daarom besluit ik om in mijn nieuwe verhaal ook over Nevada en Callan te schrijven. Misschien in een andere stad. Of een ander land. Misschien moet ik ook schrijven over mijn lieve, lieve zus Ella. Wat ik wel zeker weet, is dat er nog veel meer zogenaamd onschuldige mensen zullen worden vermoord. Ondanks het risico dat ik daarmee loop, laat ik mama en papa weer doodgaan. Ditmaal steek ik echter het vuur zelf aan. En ik kijk toe hoe ze gillend van de pijn in de vlammen omkomen. Met een glimlach die steekt, zet ik de pen op het papier naast een druppel bloed.

Rook. Overal dikke, roetzwarte rook. Mijn ogen prikken alsof er naalden in steken. Ook door de tranen zie ik nauwelijks een hand voor ogen. En ik krijg amper lucht. De vlammen slaan nog sneller om zich heen dan ik had verwacht. Ik moet weg. Zo snel mogelijk. Naar buiten. Maar ik kan nog niet het huis uit. Niet voordat ik heb gezien waar ik al zo lang van droom en maanden naartoe heb gewerkt. Anders heb ik maar half plezier van wat ik heb gedaan.

Ik ren naar de voordeur, maak die open en zet mijn koffertje buiten neer. Wanneer ik me omdraai, zie ik dat vlammen zich als vloeibaar vuur over het plafond verspreiden en langs de trap naar boven klimmen. Ze kermen en kreunen alsof het monsters zijn. Toch klinken ze niet griezelig. Ze klinken als vrienden die me komen bevrijden.

Plotseling overstemt geschreeuw de vlammen. Mama en papa zijn bijgekomen van het slaapmiddel. Gelukkig. Nu wordt mijn droom helemaal werkelijkheid. Terwijl het geschreeuw aanzwelt, kruip ik, om zo ver mogelijk van de hitte vandaan te blijven, op handen en knieën over de gang naar de keukendeur waarachter het uitzinnige geschreeuw en gegil klinkt. Ze hebben onmenselijk veel pijn. Met een brede glimlach duw ik de deur op een kier en wat ik zie…