Chess Pieces Aftermath: Kylo Villzaraza

"If food can satisfy a man's hunger, then how about for a starved monster?"

HiroYuu101

Synopsis [Chess Pieces Aftermath: Kylo...]

WARNING: This story contains mature scenes A LOT that is not suitable for young readers. Reader discretion is advised.

* * *

SYNOPSIS:

She hates laywers. So much. As the lawyers who became part of her life only broke her heart and left her. So she promised that she will not to associate herself with those kinds of people anymore.

Until she met Attorney Kylo Villaraza. A lawyer. The most charismatic man she'd ever met.

She tried so hard to resist him even if just a touch of his fingertips on her skin can already set her on fire. She tried to ignore his warmth everytime he's near.

But she failed. And now she's left with a secret that she must keep away to this charismatic yet deceitful man.

Prologue

"Amara Jean, this is your new house."

Akap-akap ko ang bag ko habang nililibot ng tingin ang kabuuan ng bahay na iyon. Ngayon lang ako nakakita ng ganoong kalaking bahay. Siguro ay sampu o higit pang beses ang inilaki niyon sa bahay na kinagisnan ko.

Ang sahig ay kumikinang sa sobrang linis, halatang hindi hinahayaan na madumihan. Pwede na ngang manalamin. Ang mga mwebles ay halatang mamahalin at nakakatakot hawakan. Sa palagay ko kasi na kapag nabasag ko ang isa sa mga iyon, kahit magtrabaho ako buong buhay ko ay hindi ko iyon matatapos na bayaran.

The furnitures have a classy and sophisticated look. They even have a chandelier. At sa gitna ay isang magarbong hagdanan papunta sa ikalawang palapag ng bahay.

Tumingin ako sa babaeng nakatayo sa tabi ko. Magaan ang dantay ng mga kamay n'yang nakahawak sa mga balikat ko. She looked down when she noticed me staring at her and smiled warmly at me.

Alam kong mabait s'ya. Ilang beses ko na s'yang nakikita sa bahay-ampunan na pinagdalhan sa akin. Palagi n'ya akong binibigyan ng iba't-ibang klaseng mga laruan. Mga manikang magaganda at mas malambot pa ang buhok kaysa sa akin. Binigyan n'ya rin ako ng pagkalaki-laking doll house na palaging hinihiram sa akin ng mga batang babae sa ampunan.

Kasama n'ya iyong asawa n'yang nakatayo rin sa tabi ko. Tiningala ko naman ang lalaki. Ang mga kamay n'ya ay nasa loob ng mga bulsa ng pantalon n'ya. May salamin sa mata at naghahalo na ang mga itim at puting buhok. May munting ngiti sa mga labi n'ya habang nakatingin sa akin.

Palagi silang dumadalaw sa bahay-ampunan. At sa bawat pagdalaw ay palaging may dalang regalo para sa akin. Sa pangalawang beses na ginawa nila iyon ay sinabi sa akin ng mga batang mas matanda sa akin ng ilang taon na may balak ang mag-asawang Abella na ampunin ako kaya nila ginagawa iyon.

Marami ang nainggit dahil ang iba ay matagal nang nangangarap at naghihintay na may mag-ampon sa kanila. O kaya ay balikan ng mga magulang. Pero sa dami ng mga batang mas bata pa sa akin noon ay ako ang napiling ampunin ng mga Abella.

I was already seven years old. Ang sabi ay madalas na sanggol ang mga inaampon o hindi kaya ay iyong mga nasa edad hanggang limang taon. Kaya marami ang nagtaka na ako ang pa inampon nila.

"Nagustuhan mo ba?"

Tumingin ako sa babaeng Abella nang marinig ko ang tanong na iyon. She was smiling pero halata sa mga mata n'ya na nag-aalangan sa magiging sagot ko. Na para bang ang isang laki sa hirap na batang katulad ko ay hindi magugustuhan ang ganitong kaganda at kalaking bahay.

Nag-iwas ako ng tingin sa kanya at muling iginala ang tingin sa magandang bahay na nasa harapan ko. Nandito kami sa may pintuan at hinayaan ako ng mag-asawang Abella na pagmasdan muna ang bahay na magiging tirahan ko simula ngayon.

Humigpit ang yakap ko sa bag ko. Siguro, kahit na gaano pa kalaki ang bahay na iharap sa akin, kahit gaano pa karami ang mamahaling mga laruan ang ibigay sa akin, hindi mababago noon ang kagustuhan ko na makapiling muli ang mga magulang ko.

Ang totoo kong mga magulang.

"Let her adjust, Lia. Bago pa sa kanya ang lahat ng 'to." dinig kong sabi ng lalaking Abella.

Hindi na nagsalita ang babaeng Abella at tinanggal na lang ang pagkakahawak sa balikat ko. Alam kong hinihintay lang nila na ako ang maunang pumasok sa loob ng mansyon. Pero hindi ko magawa. Nakatingin lang ako sa mga paa kong nasa labas lang ng bahay. Isang hakbang lang ang kailangan kong gawin at makakapasok na ako sa loob.

Natatakot ako na baka sa paghakbang ko ay makalimutan ko ang pamilyang kinagisnan ko. Ang totoo kong pamilya. Natatakot ako na baka sa pagpasok ko sa loob ng mansyon ay isa-isang mawala ang mga ala-ala sa akin ng mga magulang ko.

Ang ala-ala kapag ginigising ako ni Mama tuwing umaga para pumasok sa eskwela. Hirap s'ya sa paggising sakin dahil malalim daw ako kung matulog. At dahil doon ay kikilitiin n'ya ako na s'yang nagpapagising sa akin.

Ang ala-ala kapag hinahanda ni Mama ang almusal para sa amin ni Papa na papasok naman sa trabaho n'ya bilang isang driver ng babaeng anak ng isang mayamang pamilya.

Ang ala-ala ng amoy ng aroma ng kapeng iniinom ni Papa. Isinasawsaw n'ya na lang ang pandesal sa kape dahil ang palaman ay kulang pa sa akin.

Ang ala-ala kapag sama-sama kaming nanonood sa maliit na TV namin doon sa maliit naming sala tuwing araw ng pahinga ni Papa. Sabay-sabay ding nagtatawanan kapag may nakakatuwang palabas.

Ang ala-ala nang malambing na pagtawag ng mga magulang ko sa palayaw ko.

"AJ..."

Hindi man sinasadya ay tumulo ang mga luha ko dahil sa pagbaha ng mga ala-ala ng mga magulang ko sa isip ko. Napahikbi ako kaya kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para pigilan iyon pero nahirapan pa rin. Nakakahiya sa mga Abella.

Dinig ko ang pagbuntong-hininga ng lalaking Abella. Naramdaman ko ang pagluhod n'ya sa tabi ko para magpantay kami. Hinawakan n'ya ang magkabilang mga balikat ko tsaka n'ya ako hinarap sa kanya.

Nanatili akong nakatungo, hindi kayang salubingin ang mga mata ng lalaking gustong tumayo bilang bago kong ama. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang palitan sa puso ko ang Papa ko o kahit ang Mama ko.

"Hija..." he said. "Alam naming bago sa iyo ang lahat ng 'to. Pitong taon kang lumaki sa kalinga ng mga magulang mo. Then all of a suden, here we are, introducing ourselves as your new family."

Magaan lang ang boses n'ya habang kinakausap ako. Walang halong galit sa biglaang pag-iyak ko o dahil sa ayaw kong humakbang papasok kahit sobrang ganda ng bahay nila.

"Pero gusto kong malaman mo na hindi ka namin minamadali." he continued. "Hahayaan ka naming mag-adjust. On your own pace."

Lumuhod din ang babaeng Abella sa harapan ko at tipid na ngumiti sa akin. "Kung nag-aalala kang gusto naming kalimutan mo ang mga magulang mo, hindi. Ayaw naming palitan mo sa puso mo ang mga magulang mo. Ang gusto lang namin ay alagaan ka. Hindi ka rin namin tatawagin bilang AJ na palayaw sa iyo ng mga magulang mo. We will call you Amara Jean instead."

She caressed my hair. Iniipit n'ya mga hiblang tumatakip sa mukha ko sa likod ng tenga ko.

"Hindi ka namin pipilitin sa ayaw mo, hija..." she said. "Pero hayaan mo lang kaming ituring ka bilang anak namin. At kapag kaya mo na, kung gusto mo, you can call us as Mommy and Daddy."

Hindi daw nila papalitan sa puso ko ang mga magulang ko. Aalagaan lang nila ako. Bilang isang anak nila.

Unti-unti kong itinaas ang ulo ko at tinignan ang mga mukha nilang parehong may nakahandang ngiti sa akin. Pinunasan ng babae ang mga luha sa pisngi ko.

"Ready to go inside?" she asked.

The Abellas were too kind. Naghanda sila ng sarili kong kwarto. Iba't-ibang klaseng mga laruan ang nandoon at naglalakihang mga stuff toys ang nasa kama ko. Siguro ay para malibang ako. Para hindi dumaan sa bata kong isip ang nangyari sa pamilya ko.

Hindi ko binibitiwan ang bag ko kahit na iniwan ako ng mga Abella sa loob ng kwarto at naiwan ako kasama ang napakaraming mga mamahaling laruan ang nandoon. 'Cause inside my bag were my parents' memories.

Nandoon iyong mumurahing manika na iniregalo sa akin ni Mama noong nakaraang birthday ko. Ang sulat ko para kay Papa para sana sa susunod naming pagkikita. At ang nag-iisang family picture namin na inilagay ko sa bedside table doon.

The Abellas did what they promised. Hinayaan nga nila akong mag-adjust sa bagong buhay na mayroon ako. Nahirapan ako dahil sa pitong taon ay sanay ako sa hirap. Na kailangan magtipid dahil hindi sasakto sa amin ang sweldo ni Papa. Na kahit may mga laruan akong gusto ay hindi mabili ni Mama. Kaya ang manikang binili sa akin ay kinailangan pang pag-ipunan.

Ngayon, halos linggo-linggo ako kung bilhan nila ng mga laruan. Mayroon pa ngang isang kwarto doon sa mansion na nakalaan para sa mga laruan ko. Kahit na noong sinabi kong hindi ko naman kailangan ng ganoong karaming mga laruan ay patuloy pa rin sila sa pagbili.

I know that it's their way to reach out to me. Dahil kapag nagyayaya silang mamasyal na paraan para mapalapit ako sa kanila ay panay ang tanggi ko. Hindi naman nila ako pinipilit dahil iyon ang ipinangako nila sa akin. And I appreciate them because of that.

Kaya naman, unti-unti ay binuksan ko ang pintuan sa buhay ko para sa kanila. Hindi ko makakalimutan ang tuwa sa mga mukha nila nang unang beses na pumayag ako sa anyaya nilang mamasyal kami.

They were so kind. Sayang lang at hindi nila magagawa ang ganito sa totoo nilang anak. They couldn't produce a child as the woman were infertile.

Slowly, I began to open up myself to them and eventually, I managed to accept them in my life.

"Mommy, na-very good ako ni Ma'am kasi ako lang nakasagot ng tama sa recitation!" bungad ko isang beses nang umuwi ako galing eskwela. Ipinakita ko pa ang tatak ng star na nasa kamay ko.

Nakita ko kaagad ang malawak na ngiti ni Mommy dahil sa sinabi ko. Nagulat pa ako nang makita na katabi n'ya si Daddy at nakaupo sila sa may sofa at nanunuood doon sa may living room. Mommy was leanong on my Daddy's chest as his arm were around her shoulders.

"Ang galing naman ng anak namin." Mommy said as she spread her arms wide. Ngiting-ngiti akong lumapit sa kanya at agad n'ya naman akong niyakap. "Manang-mana kay Mommy."

I was leaning on Mommy while she's leaning on Dad. Dala ni Dad ang bigat naming dalawa pero hindi kami nakarinig ng anumang reklamo mula sa kanya.

"Anong kay Mommy? Kay Daddy kaya." angal ni Dad at napatingala si Mommy sa kanya.

"Sa akin nagmana ng katalinuhan 'to no?"

I giggled. Masaya akong tinuturing nila ako bilang isa nilang tunay na anak. Simula nang gawin ko ang unang hakbang papasok sa mansyon ng mga Abella, hindi ko kailanman naramdaman na isa akong ampon. Sobra-sobra ang ibinigay nila sa akin. And I will be forever thankful for them because of that.

Kay tagal din bago ko natutunan na ibang apelyido na ang isinusulat ko sa papel ko kaysa sa kinagisnan ko. Hindi ko pa rin maiwasan ang hindi malungkot kapag Abella na ang isinusulat kong apelyido ko kasunod ng pangalan ko.

But nevertheless, I love my new family.

I watched the televsion with them and I was just waiting for the commercial before I go up to my room para magpalit ng pambahay. Pero nang magpatalastas ay bumungad ang exclusive na balita na ikinatigil ko sa plano kong umakyat sa kwarto ko.

"Matatandaan ang suspek sa pagpatay sa anak ng Presidente ng Keaton Telecomm, na si Eduardo Jimenez ay nasistensyahan ng habang buhay na pagkakakulong. Ilang araw matapos maihain ang sistensya ay nais umanong mag-file ng appeal si Jimenez dahil sa umano'y hindi katanggap-tanggap na desisyon ng korte para sa kanya."

Napatigil ako sa paglalakad papuntang hagdan nang marinig ang pangalan na sinabi ng reporter. Lumingon ako kung nasaan ang TV at nakita ang isang reporter na nasa harap ng sikat na kulungan sa Muntinlupa.

I stilled. Nakatitig lang ako sa TV at halos hindi na gumalaw. Bumalik sa ala-ala ko ang lahat. Ang ala-alang gabi-gabi kong iniiyakan sa pagtulog ko.

The reporter was in the middle of informing the viewers more about the news when Dad turned off the TV. Agad na napatayo si Mommy at lumapit sa akin.

"Anak..." she said. Ramdam ko ang pag-aalangan n'yang lumapit sa akin.

Napaatras ako ng isang hakbang na ikinatigil ni Mommy sa paglapit sa akin. I saw the hurt in her eyes. Napatingin din ako kay Daddy na hindi alam kung anong gagawin. Kung lalapit ba o mananatili na lang na nakaupo sa sofa habang nakatingin sa akin sa takot na baka muli akong bumalik sa dati. Noong sarado ang mundo ko para sa kanila.

Kaya bago ko pa sila masaktan sa magiging reaksyon ko ay tumalikod na ako at tumakbo paakyat ng hagdan, papunta sa kwarto ko at nagkulong sa loob noon. I heard my Mom calling my name while knocking on the door. Halatang-halata ang pag-aalala sa boses n'ya.

I looked at the picture on my bedside table. Nandoon ang mga magulang ko, nakangiti kaming lahat sa camera. Mga panahong kahit na hindi marangya ang buhay namin ay masayang-masaya kami. Mga panahong sapat na sa amin ang magkakasama kami. Mga panahong hindi namin akalain na may mangyayari pa lang isang bangungot para sa amin sa hinaharap.

Hindi matigil sa pagbuhos ang mga luha ko habang nakayuko at nakatitig sa larawan. Ang mga munting hikbi ko ay mas nakadagdag sa pag-aalala ni Mommy na patuloy pa rin na kumakatok sa labas kaya pinigilan ko ang paghikbi na kumakawala sa bibig ko. At a young age, I learned how to cry silently. 'Cause I don't want to hurt those people who accepted me and showed me kindness even after everything.

I heard Daddy's voice trying to convince Mommy to let me be for awhile. Ilang saglit ay tumigil sa pagkatok si Mommy at sumunod ay ang mga yabag nila papalayo. Muli akong napahikbi nang masigurong wala na sila sa labas ng kwarto ko.

I don't know how long I cried. Lumabas lang ako nang makaramdam ng gutom at uhaw. I noticed the lights on Dad's office were on. Sumilip ako sa loob dahil bahagyang nakabukas ang pinto at tinignan kung anong ginagawa n'ya sa loob.

"Is Jimenez's case really that hopeless?" dinig kong tanong n'ya sa kausap n'ya sa telepono. He was looking at some papers in front of him while sitting behind his desk inside.

Bumuntong-hininga s'ya sa sinabi ng kausap. Hinilot n'ya ang pagitan ng kilay n'ya na parang problemadong-problemado sa paksa ng usapan nila.

"Do you think the judge will approve his appeal if he decided to filed it?" he asked. Napapikit s'ya nang mariin at tumango. "Alright. Call me if you get anything.

Bumuntong-hininga si Dad at ipinatong ang mga siko sa table na nasa harap n'ya. Nakasalo ang mga kamay sa ulo na parang malalim ang iniisip.

I silently walked inside. Masyado sigurong malalim ang iniisip n'ya kaya hindi n'ya man lang naramdaman ang pagpasok ko. I stopped few steps away from his table.

"Dad."

Mabilis s'yang nag-angat ng tingin. Halata ang gulat sa mga mata n'ya nang makita ako. He opened his mouth to say something pero inunahan ko na s'ya.

"Abugado ka po, hindi ba?" I asked. He nodded.

Magsasalita na sana s'ya pero inunahan ko ulit s'ya. Alam ko kasi kung anong sasabihin n'ya dahil sa nakikita kong pag-aalala sa mga mata n'ya.

"Huwag po kayong mag-aalala. Hindi ko hihilingin na kunin n'yo ang kaso ni Papa." sabi ko.

I looked down. Pero mabilis ding nag-angat ng tingin at determinadong tumingin sa mga mata ni Dad.

"Gusto ko pong maging kagaya n'yo paglaki ko. Gusto ko pong maging abugado." I said. "Kaya sana po, matulungan ninyo ako."

Hindi s'ya nagsalita at pinanatili ang titig sa akin. I didn't back down. I stared back at him with determination in my eyes.

"Bata ka pa. Maari pang magbago ang gusto mo sa pagdaan ng panahon." he said and I quickly shook my head.

"Ito na po ang gusto ko. Gusto ko pong ako ang gumawa nito. At kailangan ko po ang tulong n'yo."

He stared at me so intently. Tinitignan n'ya kung gaano ako kasigurado sa sinasabi ko. At nang makatiyak ay tumango s'ya.

"I'll help you, Amara Jean. Of couse, I'll help you, anak." he said. "You have to talk to your father about your decision."

I made a small smile na parang nakampante ako dahil sa sinabi n'ya. I was doubting myself at first. Alam kong hindi ko kayang mag-isa so I'm really glad that he is willing to help.

Gagawin ko 'to para kay Papa. Para sa tunay kong ama. I will do this for him. Para maipanalo ang kaso n'ya after I file an appeal at makalaya s'ya.

'Cause my father was wrongly convicted of murder that he didn't even commit.

Chapter 1

What happened to my father made a big impact into our lives. Ang tahimik at masayang pamumuhay namin ay biglang nagulo dahil sa isang krimen na kinasangkutan n'ya. At hindi ko namalayan na pinapipyestahan na ng buong mundo ang istorya ng pamilya namin dahil kay Papa.

Walang patawad ang mga reporters kung mag-abang sa labas ng bahay namin para kunin ang panig namin nila Mama. Naaalala ko pa noon ang takot na naramdaman ko habang pilit akong pinagsasalita ng isang makulit na reporter para sa segment n'ya. They even waited in front of my school just to get my statement.

Dahil malaking eskandalo at laman palagi ng balita, the whole country knows about it. My classmates bulied me. The whole school bullied me. Ang mga guro ay nagbulag-bulagan kahit na alam kong may ideya sila sa pang-aaping ginagawa sa akin ng mga bata. They all saw it, how much I suffered in the hands of those bullies and judgemental people but they all turned a blind eye.

I was branded as the murderer's daughter. The devil's daughter. Naging kasiyahan nila sa araw-araw ang pangbu-bully sa akin. I couldn't do anything. Wala akong kakampi. Si Mama lang na alam kong pareho din ang dinaranas sa akin ang naging kakampi ko kaya nanatiling tikom ang bibig ko sa nangyayari sa akin sa school.

Palaging madumi ang uniporme ko kapag umuuwi ako galing eskwela. Nagdadahilan na lamang ako dahil ayaw ko na s'yang pag-alalahanin pa. Ayaw ko na s'yang bigyan ng pasanin dahil nakikita kong nahihirapan s'ya.

At such a young age, I learned how to endure all the bad things that's happening to me. For my mother.

Dahil nakulong si Papa, kinailangan ni Mama na maghanap ng trabaho para itaguyod ang pamilya. But because she was known as the wife of the murderer, no company dared to hire her kahit na qualified naman s'ya para sa trabahong iyon. Kahit na hindi nakapagtapos ng kolehiyo. Alam kong kaya ni Mama ang trabaho sinubukan n'yang apply-an pero hindi talaga s'ya tinatanggap.

Isang karinderya ang tumanggap sa kanya bilang dishwasher. Doon sa likurang bahagi s'ya ng karinderya naghuhugas ng mga pinagkainan kung saan hindi s'ya makikita ng mga tao. Ang sahod ay hindi kalakihan kumpara doon sa mga kumpanyang hindi s'ya matanggap-tanggap. But my mother doesn't have any choice. Tinanggap n'ya ang trabaho kaysa sa wala.

Pagkatapos ng trabaho n'ya sa karinderya ay naglalako s'ya ng balot at mani. Nagtatakip na lamang ng mukha gamit ang sumbrero para hindi makilala ng mga bumibili.

Halos walang naging pahinga si Mama. Naranasan ko ang gumising mag-isa at alagaan ang bahay dahil palaging wala si Mama at nagtatrabaho para may pangkain kami dahil kulang na kulang ang kinikita n'ya. I witnessed how much she struggled because of my father.

"Anak ng killer! Anak ng killer!"

Paulit-ulit ko iyong naririnig kapag naglalakad ako sa loob ng eskweluhan. The students had a fun time bullying me. Wala akong magawa kundi tanggapin ang pagtrato nila sa akin kaysa sa patulan pa sila na alam kong mas makakadagdag lang sa paghihirap ni Mama.

Dahil wala nang pahinga ay mabilis na nanghina si Mama. Nagkasakit s'ya at hindi kinaya ng katawan n'ya ang pagod at puyat sa pagtatrabaho. Namatay s'ya nang hindi man lang namin nadadalaw si Papa sa loob ng kulungan. And that's when the DSWD came and took me. Pero kalaunan ay itinapon din ako sa isang foster home until the Abellas decided to adopt me.

Sa murang edad ay naranasan ko ang hirap. Ang mahusgahan ng mga tao sa isang bagay na hindi naman ginawa. Ang mahusgahan nang nababase lamang sa mga naririnig nila.

I wonder why people love to judge others based solely on rumors? I wonder why people even believe those rumors? Bakit kaya ang mga tao ay mahilig paniwalaan ang mga naririnig nila at sa kakaunting impormasyon na iyon ay huhusgahan na ang buong pagkatao ng isa? That with those little lies, they will start to throw hate to others like they've known them all their lives?

It wasn't even true. Dahil hindi mamamatay-tao ang ama ko.

Yakap ko ang bag na dala-dala ko habang umaagapay sa paglalakad ni Dad. Kung minsan ay nahuhuli ako at kinakailangan ko pa s'yang habulin dahil nalilibang ako sa pagtingin sa paligid.

Bumagal ulit ang paglalakad ko nang malingunan ko ang babaeng pamilyar sa akin na papalapit sa isang pulang kotse ilang metro lang ang layo mula sa amin. Sinubukan kong alalahanin kung saan ko s'ya nakita pero hindi ko matandaan. Nakalapit na s'ya doon sa kotse at noon ko lang napansin ang isang batang nakasandal sa gilid noon na mukhang inip na inip na.

"Amara Jean."

Napalingon ako kay Dad na napatigil na pala sa paglalakad at medyo malayo na sa akin, halatang hinihintay na ako. Nakita ko ang mga mata n'yang tumingin sa tinitinignan ko kanina at ang bahagyang pandidilim ng mukha n'ya bago n'ya ibinalik ang paningin sa akin at ngumiti.

"Halika na. Naghihintay na ang Papa po."

Sa sinabi ay tumakbo ako papalapit kay Dad. Binati pa s'ya ng guard na nagbabantay doon sa may gate bago kami pinagbuksan.

"May dalaw din si Jimenez kanina, Attorney. Kaaalis-alis lang." sabi n'ung guard at nakita kong napatango si Dad sa kanya.

"Aasa ba akong naging maganda ang pag-uusap nila?"

Napangiwi ang guard. "Mukhang nagtalo nga, Attorney, eh."

Tumango lang si Dad at nagpasalamat na doon sa guard. Pagkatapos ay ngumiti na s'ya sa akin at iginiya ako papasok doon.

Ang ibang nandoon ay napatingin pa sa pagdating namin. Napahigpit ang kapit ko sa bag ko nang makita ang iilang pares ng mga mata mula doon sa mga nakauniporme ng t-shirt na kulay orange. Pero hindi naman nagtagal ang tingin nila sa akin na parang hindi ako mahalaga at pinagpatuloy ang pakikipag-usap sa mga taong nasa harapan nila.

Kakaunti lang ang nandoon. Hindi lalagpas sa lima ang mga taong nakauniporme ng orange na t-shirt. Bawat isa ay may dalaw na nasisiguro kong mahahalagang tao sa buhay nila base sa mga ngiti nila.

"Dito tayo, anak." sabi ni Dad sa akin at pinaupo ako doon sa mahabang upuan sa harap ng mahabang lamesa. Tumabi naman s'ya sa akin.

Narinig ko ang pag-ingit ng pagbubukas ng gate pero hindi iyon mula sa gate na pinasukan namin kanina kundi doon sa gate na nasa loob. Hindi ko maipaliwanag ang sayang naramdaman ko nang makita ko si Papa na lumabas mula doon.

"Papa!" hindi ko na napigilang isigaw. Tumayo pa ako at tumakbo palapit sa kanya bago pa s'ya makalapit sa kinauupuan namin.

Nakita ko ang pagliwanag ng mukha n'ya. Lumuhod s'ya para salubungin ang yakap ko.

"AJ, anak ko." dinig ko pa ang pagkabasag sa boses n'ya nang gumanti ng yakap sa akin. "Bakit ka nandito? Sinong kasama mo?"

"Si Daddy po!" sagot kong humiwalay ng yakap sa kanya. Nakita ko tuloy ang pamumula ng mga mata n'ya na parang pinipigilan ang maiyak. "Si Daddy Luis po."

Sinundan n'ya ang itinuturo ko at nakita namin si Dad na napatayo para batiin ang ama ko. Binitiwan ako ni Papa at lumapit sa mahabang lamesa kasama ako.

"Eduardo, kumusta ka na?" bati ni Dad nang makalapit kami sa kanya.

"Ayos lang naman, ho, Attorney." my father answered. "Maraming salamat ho sa pagdadala kay AJ dito."

"No big deal." iniumang ni Dad ang upuan sa side namin. "Maupo kayo."

Nakaupo ako sa kandungan ni Papa at s'ya ang nagpakain sa akin mula sa dalang mga pagkain ni Dad. Nagku-kwento ako sa kanya ng mga nangyayari sa akin sa bago kong school kung saan ako ini-enroll ng mga Abella. And having Abella as my surname made so much change on how people treated me.

Halatang respetado ang pamilyang Abella sa school kung saan ako pumapasok ngayon. One teacher even told me that they looked up to my Dad. Dahil palagi daw nananalo sa mga kaso. Kahit ang mukhang wala nang pag-asang kaso ay naipanalo pa ni Dad.

Kaya naman mas lalo akong nagpursige sa pag-aaral. I wanted to be a lawyer so bad. I wanted to learn from my Dad. Gustong-gusto ko kapag tinuturuan n'ya ako ng mga dapat kong matutunan. He doesn't give any mercy when teaching me. Na parang hindi isang bata ang kaharap n'ya.

I want to be lawyer to clear my father's name.

"Don't file an appeal yet, Eduardo." dinig kong sabi ni Dad. "It is most likely that the Judge will denied it. Hintayin mong humupa muna ang lahat."

"Gaano katagal ang dapat kong hintayin, Attorney?" tanong ni Papa. Halata ang inis sa boses n'ya kaya napatitig ako sa kanya.

Napansin ko ang laki ng pagbabago sa itsura ni Papa. Malaki ang ipinayat n'ya. At ang dating malinis na mukha na walang bigote at balbas ay mayroon na ngayon. Dati ay malinis s'ya sa itsura n'ya dahil nagta-trabaho s'ya bilang isang driver sa anak ng mayamang pamilya. Pero ngayon ay mukhang wala na s'yang pakialam kung hindi na maging malinis ang itsura n'ya.

"You can only file an appeal once, Eduardo." my Dad said. "Kaya kapag hindi tinanggap ng Judge ay mas lalong mawawalan ka ng tyansang makalaya."

"Wala akong kasalanan!"

"But the whole world thinks that you're guilty! The court believes that you did it!" Dad sighed. "Listen to me, Eduardo. Maghintay ka at pahupain na muna ang lahat."

Marahas na napasuklay ng buhok si Papa. Nakita ko ang desperasyon at inis sa mga mata n'ya. Bahagyang namula ulit iyon dahil sa naging pag-uusap nila ni Dad.

"Hindi dapat ako nandito." sabi ni Papa at narinig ko ang pagkabasag ng boses n'ya. "Hindi nga dapat ako maghintay. Wala dapat ako dito at inaalagaan dapat ang anak ko." humugot s'ya nang malalim na hininga at damang-dama ko ang panginginig n'ya. "Bakit ba nangyayari ito sa akin?"

My Dad didn't say a word. Nakatingin lang kami kay Papa. Hindi ko mapigilan ang mapaluha sa nakikita ngayon.

My father doesn't deserve any of this. Kilala ko ang ama ko. Mabait s'ya. Ni hindi nga kayang manakit ng hayop, tao pa kaya? Kaya naniniwala akong wala s'yang kasalanan. Na napagbintangan lang s'ya.

Ang totoong may sala ay nandoon sa labas at namumuhay ng normal. While my Dad's here, taking his or her place, suffering, even though he's innocent.

Marahas na nagbuga ng hininga si Papa at tumingin kay Dad.

"Sabihin mo sa akin, Attorney. Naniniwala ka namang inosente ako, di'ba?"

My Dad sighed. Halatang ayaw n'yang sagutin ang tanong pero si Papa ay inaabangan ang sagot n'ya kaya wala s'yang nagawa kundi ang sabihin ang totoo.

"My job is not about whether I believe if my client is guilty or innocent." he said. "My job is to prove to court that they're not guilty."

"Hindi kita tinatanong bilang isang abugado, Luis." seryosong sabi ni Papa. "Tinatanong kita bilang isang kaibigan."

My Dad didn't say anything. Ang mga mata n'ya ay nakatuon lang kay Papa. Tikom ang bibig habang seryosong nakatitig. Kitang-kita ko iyon dahil nakaharap din ako sa kanya.

Alam kong pinag-iisipan n'ya ang sasabihin n'ya. He's weighing things to give an honest answer to my father. Kaya sigurado akong kung anuman ang sasabihin n'ya ay iyon ang totoo n'yang nararamdaman.

Nakita ko na mula kay Papa ay lumipat ang tingin ni Dad sa akin. He stared at me for a bit and I saw his lips made a small smile before he looked at my father again.

"Naniniwala akong hindi magagawa ng sinuman ang ibinibintang sa'yo kung nakapagpalaki sila ng mabuting bata kagaya ni Amara Jean."

Mukhang nakahinga nang maluwag si Papa dahil sa sinabi n'ya. Na gumaan ng kaunti ang mga dala-dala n'ya dahil sa dami ng taong pinagbibintangan s'ya ay may isa pang naniwalang hindi n'ya magagaw ang pumatay.

My father looked at me. He hugged me and I felt him kissed the top of my head.

Maya-maya ay tinawag na din si Papa ng isa sa mga bantay at sinabing tapos na ang oras ng dalaw para sa kanya. We stood up. Lumapit sa kanya si Dad. Ilang sandali silang nag-usap kaya binigyan ko sila ng distansya dahil alam kong may mga bagay pa na hindi nila mapag-usapan sa harapan ng isang bata.

I saw my father glancing at me from time to time as my Dad talks to him. At sa bawat pagsulyap ay kitang-kita ko ang lungkot sa mga mata n'ya. Nang matapos ay lumapit s'ya sa akin at lumuhod para mapantayan ako.

"Pasensya ka na sa lahat, anak, ha? Hindi ko ginusto ang madamay ka pa sa lahat ng ito." he said as he caressed my hair. "Gusto kong gawin mo ang mga bagay dahil gusto mo at hindi para sa ibang tao, anak."

"Papa..."

"Mangako kang magiging malaya ka sa lahat ng mga gagawin mo, AJ. Mangako kang gagawin mo ang mga bagay na totoong gusto mo. Na hindi ka makukulong sa mapait na ala-ala at magiging masaya lang."

Napatingin ako kay Dad dahil may palagay akong sinabi n'ya ang tungkol sa kagustuhan kong maging isang abugado. At halatang ayaw ni Papa dahil alam n'yang gagawin ko iyon para sa kanya.

"Mangako ka, anak." my father said.

Tinitigan ko s'ya. Ayokong umiyak sa pamamaalam na ito kaya pinili ko ang tumango na lang. That made him smile.

"Pasensya na kung naghirap ka nang dahil sa akin. Pasensya na kung naranasan mo ang lahat ng ito. Pasensya na kung nagkaroon ka ng isang amang kagaya ko."

He pulled me into a hug.

"Mahal na mahal kita, anak."

I should've asked for more time with him. Nagmakaawa dapat ako sa mga nagbabantay doon na bigyan pa ako ng mahabang oras kasama si Papa. I should've told him everything I wanted to say. I should've told him that he's the best father in this world. I should've did everything to give him hope.

Dahil iyon na ang huling pagkakataon na nakita ko si Papa.

Weeks after we visited him, a news broke that my father killed himself inside his cell.

Chapter 2

Unti-unti kong inalis ang puting kumot na nakatabing sa katawan ni Papa habang nakahiga s'ya sa metal na higaan na nandoon. Ibinaba ko ang kumot hanggang sa balikat n'ya at agad ko iyong nabitiwan nang makita ang mukha n'ya at ang mga mata n'yang nakapikit. Ang mapulta n'yang balat dahil hindi na dumadaloy ang dugo sa katawan n'ya.

My father is dead. Patay ni si Papa.

Halos hindi ko mapaniwalaan ang mga nangyari. Sobrang bilis ng lahat. Parang kailan lang noong ginigising pa ako ni Mama para mag-almusal bago ako pumasok sa eskwela. Nandoon na si Papa sa hapag, umiinom ng kape. At si Mama ay inaasikaso kaming dalawa. Pagkatapos ay sabay-sabay na kaming mag-aalmusal.

Anong nangyari? Bakit nandito ako ngayon sa morgue, nakatayo sa tabi ng wala nang buhay na katawan ni Papa? Bakit kay aga akong iniwan ng mga magulang ko?

Tinitigan ko ang mukha ni Papa. Dalawang linggo pa lang matapos noong huli naming pagkikita, noong dumalaw ako sa kanya sa kulungan pero halatang-halata ang laki ng ipinagbago n'ya. Mas lalo s'yang pumayat. Ang mukha n'yang mukhang payapa nang natutulog ay halatang nakaranas muna ng matinding paghihirap.

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko habang nakatitig sa mukha ni Papa. I tried to tapped his cheeks, hoping that it would wake him up, hoping that he would open his eyes pero mas lalo lang akong naiyak nang maramdaman ko ang lamig ng balat n'ya sa mga kamay ko.

"Papa..." tawag ko sa kanya habang humihikbi.

Naramdaman kong hinawakan ni Mommy ang mga balikat ko. Dinig ko ang pagsinghot n'ya, tanda na umiiyak din s'ya. Napahikbi ako at muling tinapik ang pisngi ni Papa.

"'Pa... gising na po."

Pero kahit anong tawag ko sa kanya, kahit na anong lakas ng pagtapik ko sa pisngi n'ya ay hindi na muling dumilat si Papa.

Malakas akong napahagulgol. Paano na? I've been trying to study hard. Isinantabi ko ang mga nangyari para mas makapag-focus ako sa pag-aaral dahil gusto ko talagang makalabas ng kulungan si Papa. Umaasa akong magkakasama ulit kami. Na kahit na wala na si Mama ay makakaya ko basta't nasa tabi ko lang si Papa.

Pero ngayong wala na s'ya, para saan pa ang mga ginagawa ko? Para saan pa at nag-aaral ako ng mabuti? I was trying to pull myself together. Iniisip ko na makakaya ko kahit mukhang imposible dahil bata pa ako at limitado pa ang mga kayang gawin. Nilalakasan ko ang loob ko dahil alam kong kailangan ako ni Papa.

But now he's gone. They left me. My parents left me.

Napatingin ako sa leeg ni Papa nang mapansin ang mga marka na nandoon. Paikot ang markang nasa leeg n'ya. The police said that my father killed and hanged himself.

I wonder why he decided to end his life. Bakit n'ya ako iniwan? Bakit hindi s'ya lumaban? Alam naman n'yang wala s'yang kasalanan.

"It is so unlikely that Eduardo killed himself, Luis. Mahal na mahal n'ya ang anak n'ya."

Napahigpit ang pagkakayakap ko sa stuff toy na hawak ko. I woke up in the middle of the night. Hindi ako makatulog kaya lumabas ako ng kwarto para sana bumaba at uminom ng gatas nang makita ko na nakabukas ang ilaw na nanggagaling sa loob ng office ni Papa dahil bahagyang nakabukas iyon. I heard indistinct voices at nang marinig ko ang pangalan ni Papa ay hindi ko naiwasan ang pakikinig.

I know that eavesdropping is bad. Pero hindi ko maiwasan lalo pa't alam kong si Papa ang pinag-uusapan nila.

I heard my Dad sighed. "I told him that Amara Jean is planning to be a lawyer for him. To clear his name." he sighed again. "I shouldn't have done that."

"Why? Anong kinalaman ng kagustuhan ni Amara Jean na maging lawyer sa pagkamatay ni Eduardo?"

Mas lalo pang humigpit ang pagkakayakap ko sa stuff toy. Ang mga kuko ko ay bumabaon na sa malambot na balat ng manika. Pakiramdam ko ay masasaktan ako sa isasagot ni Dad.

"He must've thought that his daughter's life will be ruined because of him." sagot ni Dad. "That she would suffered because of him. Inisip n'ya sigurong hindi magagawa ni Amara Jean ang mga gusto n'ya sa kagustuhan na mapalaya ang ama. Na hindi magiging masaya ang anak n'ya hangga't hindi s'ya nailalabas sa kulungan."

"Oh, God..." I heard my Mom muttered. "He must've blaming himself for what happened to his wife."

"He got scared that it would happen to his daughter too. Lalo pa't alam din n'ya ang nangyaring pambu-bully kay Amara Jean sa dati n'yang school dahil sa pagkakakulong n'ya. That's why he agreed of us adopting her even if that was the first time he met us."

I silently cried. Pigil na pigil ako sa paghikbi. Ito rin naman ang natutunan ko simula nang hulihin si Papa ng mga pulius. To endure everything. Na sarilinin na lang ang mga hirap at sakit na nararamdaman ko para hindi na pag-alalahanin si Mama noon.

Iyon ba ang mga dahilan ni Papa kaya mas pinili n'ya ang mamatay? Para hindi ako mahirapan? So that I wouldn't be branded as the killer's daughter anymore?

Kaya ba n'ya sinabi ang mga salitang iyon noong huli kaming magkita? Para sabihin na huwag kong sirain ang mga pangarap ko para sa kanya? Na gawin ko kung anong gusto ko, kung ano talaga ang pangarap ko? Natakot ba s'ya na baka masira ang buhay ko hangga't nabubuhay pa s'ya?

Tama ako. He is the best father in this world. Sana man lang ay nasabi ko sa kanya iyon bago s'ya nawala.

"Pero alam n'yang inosente s'ya. He was even planning to file an appeal, right? He wasn't someone who will give up easily without a fight." dinig kong sabi ni Mommy.

"But that fight might've put his daughter in danger. You know how powerful his enemy is."

I heard my Mom sighed. "They even paid Eduardo's lawyer para kusang ipatalo ang kaso n'ya. How pitiful."

Ibinurol si Papa at wala man lang sa mga kamag-anak n'ya ang dumalaw sa kanya. Lalo pa at maraming mga reporters ang nakaabang sa labas ng memorial chapel. Ayaw nilang malaman na may koneksyon sila kay Papa. Kahit wala na si Papa ay hindi pa rin s'ya tinitigalan ng mga taong ang gusto lang ay may maibalita tungkol sa kanya.

Mas lalo akong pinagkaguluhan ng mga reporters. They tried so hard to get an interview from me. Wala na silang pakealam kung pangha-harass na ang ginagawa sa akin. Kaya nagpalagay si Dad ng maraming bodyguards sa labas ng memorial chapel para protektahan ako.

I was staring at my father's coffin. Tulala lang ako at hindi na makaiyak. Parang naubos na yata ang lahat ng luha ko. O baka nakalimutan ko na rin kung paano ang umiyak dahil sa madalas na pilit kong pagtatago ng sakit na nararamdaman.

Pinagpyestahan din ang pagkamatay ni Papa. Some were even happy that he died. Na nararapat lang daw iyon para sa isang rapist at mamamatay tao. Ang iba ay humiling pa na sana ay sa impyerno daw mapunta ang kaluluwa ni Papa.

Ang Papa kong walang ibang ginawa kundi ang magtrabaho para sa amin. Para may makain kami. Para maitaguyod ang pamilya namin. Ang Papa ko na masipag. Ang Papa ko na mabait. Ang Papa ko na mahal na mahal ang pamilya n'ya.

Ang Papa ko... Ang Papa ko...

Narinig ko na parang may pinagkakaguluhan ang reporter sa labas. Hindi ako gumalaw sa inuupuan ko at pinanatili ang titig sa kabaong nasa harapan ko. Bahagyang lumakas ang mga boses ng mga reporter at saka ko narinig ang matatalas na tunog ng takong na papalapit sa akin. Nilingon ko na iyon.

A woman who's around the same age as my mother was walking towards me. She looked so sophisticated with her black ruffled dress that reached her knees. Sa balikat n'ya ay nakasabit ang isang pulang sling bag.

The woman stopped in front of me. Tiningala ko s'ya. Even though she's around my Mom's age, ibang-iba ang awra na isinisigaw n'ya kumpara kay Mama. This woman was smiling at me. But there's something in her smile that made me feel scared.

Lumuhod s'ya sa harapan ko para magpantay kami.

"AJ, right?" she asked. "Nakikiramay ako."

Hindi ako makagalaw nang marahan n'ya akong yakapin bago hinaplos ang buhok ko. Dinig ko ang sunod-sunod na pagkislapan ng mga camera mula sa mga reporters na nasa bungad na ng pinto.

"Attorney Ocampo, ano pong masasabi n'yo sa pagkamatay ni Eduardo Jimenez?"

"Attorney Ocampo, may plano daw po sanang mag-file ng appeal si Jimenez bago s'ya mamatay. Ibig bang sabihin ay wala talaga s'yang kasalanan gaya nang iginigiit n'ya?"

"May sinabi ho ba sa inyo ang kliyente ninyo bago s'ya mamatay, Attorney Ocampo?"

Pilit na pinipigilan ng mga guards ang mga reporters na gustong makapasok sa loob ng memorial chapel. At dahil hindi magawa ay isinisigaw na lamang nila ang mga tanong nila na para sa babaeng nakayakap sa akin ngayon. Marami pang ibinatong mga tanong ang mga reporter sa kanya pero isa lang ang naintindihan ko.

This woman... was my father's lawyer.

Naaalala ko na. Nakikita ko s'ya sa mga balita tungkol kay Papa kapag nanonood ako. She talked to my mother once at hindi naging maganda ang pag-uusap nila kahit na hindi ko alam ang pinag-uusapan nila dahil nakasilip lamang ako mula sa kwarto ko at pinagbasehan na lamang ang galit na nakikita ko kay Mama habang kausap ang babaeng kaharap ko ngayon. She was also the same woman I saw when my Dad and I visited my father at the prison.

Kaya pamilyar ang mukha n'ya sa akin noon. At s'ya rin ang sinasabi n'ung guard noon na naging bisita ni Papa nang araw ding iyon. At hindi daw naging maganda ang pag-uusap nila.

I remember. She wanted my father to admit that he's guilty. Kahit na walang kasalanan naman talaga si Papa.

Humiwalay sa akin ang babae pero hindi tuluyang lumayo. Hinaplos n'ya ulit ang buhok ko habang nakatitig sa akin. Sunod-sunod ulit na nagtunugan ang mga camera ng mga reporters habang kinukuhanan kami.

"I'm so sorry about what happened to your father. He loves you so much."

Ito ang abugado ni Papa. Ang dapat na magtatanggol sa kanya sa korte at magpapatunay na wala s'yang kasalanan. Naaalala ko ang sinabi ni Dad kay Papa noon. That a laywer's job is to prove to the court that their client is innocent even when they're guilty.

But this woman never did. Ipinatalo n'ya ang kaso. Dahil binayaran daw ng kaaway ni Papa. She let my father go to jail when he's the real innocent.

Napaluha ako at tinulak palayo ang babae at dahil hindi inaasahan ay napaupo s'ya sa sahig. Camera flashes from the reporters were all I could hear. Pero wala akong pakialam. Napatayo ako at galit na tinignan ang babaeng nasa harap ko.

"Pinagtanggol mo dapat si Papa! Ipinagtanggol mo dapat s'ya sa korte!" I was so angry that I cried. "Kasalanan mo kung bakit s'ya nakulong! Kasalanan mo!"

Awang-awa ako kay Papa. Wala s'yang naging kakampi habang mag-isa n'yang hinaharap ang kaso n'ya. Hindi namin s'ya madalaw ni Mama noon dahil naghihirap din kami sa nangyari sa kanya. Ang taong dapat na tutulong sa kanya at ipagtatanggol s'ya ay ipinagpalit ang pagka-inosente n'ya sa pera. Ipinagpalit ng babaeng 'to ang buhay ni Papa sa pera.

"Kasalanan mong nakulong s'ya! Kasalanan mo kung bakit s'ya namatay!"

Nagulat ako nang may tumulak sa akin kaya napabalik ako sa pagkakaupo sa mahabang upuan. Nakita ko ang batang lalaki na nakatayo sa harapan ko at galit na nakatingin sa akin. S'ya rin ang batang nakita kong naghihintay noon habang nakatayo sa tabi ng kotse ni Attorney Ocampo.

"You don't have the right to hurt my Mom!" sigaw ng batang lalaki sa akin. Nanlilisik ang mga mata n'ya.

"Anak!" Attorney Ocampo said. Mabilis na tumayo para pigilan ang batang lalaki.

I glared at the kid. Tumayo din ako at tinulak s'ya pero hindi sapat ang lakas ko. Mas matangkad ang lalaki sa akin at sigurado akong ilang taon din ang agwat n'ya sa akin. Pero hindi ako nagpatalo sa kanya.

"Kasalanan ng Mama mo kung bakit namatay si Papa!"

Mas lalong nanlisik ang mga mata ng bata habang nakatingin sa akin.

"Your father chose to die!" he shouted. "He killed himself so don't accused my Mom for something she didn't do!"

"Pinatay n'ya ang Papa ko!" giit ko at mukhang mas nagalit ang batang lalaki sa sinabi ko.

"Republic Act No. 10951 of the Revised Penal Code." he smirked kahit na halata pa rin ang galit sa mga mata n'ya. "I could sue you for that."

Naramdaman ko ang mga kamay na lumapat sa mga balikat ko at ang marahan na paghapit noon palayo sa batang lalaki. Tiningala ko ang may hawak sa akin at halos maiyak nang makita ko si Mommy.

"Attorney Ocampo." it was Dad. Nasa tabi lang s'ya ni Mommy. Kalmado ang boses n'ya pero halata ang pandidilim ng mukha n'ya. "Have some respect and get your son out of here."

The woman glared at my Dad. Sinulyapan pa ako ng babae bago hinigit ang batang lalaki na tinapunan ako ng masamang tingin bago naglakad palayo. Ang mga reporter ay sinudan ang mag-ina kaya nagkaroon ng katahimikan sa burol ni Papa.

Napaiyak ako. Why do people can't even respect others? Why do some people didn't know how to sympathize and only think of themselves? Bakit hindi nila maisip na may damdamin din ang ibang tao?

They couldn't even respect my father's wake. Wala na s'ya pero hindi pa rin nila pinapatahimik. My father, more than anyone else, deserves peace. Masyado na s'yang naghirap. Sana man lang ay patahimikin na nila ngayong wala na s'ya.

Marahan akong hinapit ni Mom palapit sa kanya at niyakap ako. Hinaplos n'ya ang buhok ko. Hindi katulad sa babae kanina, nakaramdam ako ng kapayapaan habang yakap ako ni Mommy.

"Shh... It's going to be okay, baby. Everything is going to be alright." I heard her say. Niyakap ko s'ya at umiyak sa mga balikat n'ya.

How I wish that what my Mom say will come true.

Chapter 3

Papa got cremated ilang araw matapos lang din ang burol n'ya. My Dad decided to cremate him immediately dahil masyado na ngang pinagkakaguluhan ng mga reporters na hindi marunong rumespeto ang burol ni Papa. At kahit nang mailibing, wala man lang ni isa sa mga kamag-anak namin ang dumalaw sa kanya.

My own relatives abandoned me. Natakot siguro na baka dumugin din sila ng mga reporters kapag nalaman ang koneksyon nila kay Papa. They were afraid that the people will judge them too just because they were connected with my father by blood. Ganoon naman ang mga tao. Mga mapanghusga.

Hindi na rin ako nagtanim ng galit sa kanila. Naiintindihan ko naman ang mga inaalala nila. Kung mararanasan lang din nila ang mga naranasan namin ni Mama dahil pamilya nila ni Papa, ayos lang sa akin kung hindi na sila dumalaw sa burol o makipaglibing. Lalo pa at maraming mga reporters ang sumusunod sa bawat galaw namin.

Ilang linggo matapos mailibing ni Papa, unti-unting nababawasan ang mga reporters na gustong makakuha ng interview mula sa akin. Kahit na nangako silang hindi tatagal ng isang minuto ang exposure ko sa balita at tatakpan naman daw ang mukha ko for my privacy, hindi pa rin ako pumayag.

Hindi ko kailangang magpaliwanag sa sa kanila. Sa mga taong ang nais lang ay makuha ang gusto nila. Ang gusto ko lang gawin ay mapawalang-sala si Papa at mapatunayan sa korte na inosente s'yang tao. Para sana makalaya s'ya at magkasama kaming muli.

But that won't happen anymore. Wala na si Papa. Mas pinili n'ya ang iwan ako dahil ang akala n'ya ay masisira ang buhay ko dahil sa kanya. Na sisirain ko ang mga pangarap ko dahil sa kagustuhan kong mapawalang-sala s'ya.

Nawalan s'ya ng pag-asa. Hindi na n'ya sinubukang lumaban pa ulit kahit na alam n'ya sa sarili n'yang wala talaga s'yang kasalanan. He gave up for me. So I could live as another person and not as the murderer's daughter.

Ngayon ko tuloy naisip, nang pumayag kaya s'yang ipaampon ako sa mga Abella, naisip na n'ya kaya ng mga panahon na 'yon na sumuko? That he'll leave me soon kaya iniwan n'ya ako sa mga Abella para may mag-alaga sa akin?

Ginusto kong ipagtanggol si Papa, pero wala na akong magawa ngayong s'ya na mismo ang sumuko.

Dahil sa nangyari ay nawalan na ako ng ganang mag-aral. Pumapasok pa rin ako sa school pero palagi lang akong nakatulala. Hindi ko na sinubukang sagutan ang bawat quiz at test na ibinibigay sa amin. Palaging blankong papel lang ang mga ipinapasa ko.

So the school called my parents. Si Mommy lang ang dumating dahil abala si Daddy sa bagong kasong hinahawakan n'ya.

"Mrs. Abella, are you aware what Amara Jean has been doing in class?" the Principal asked. Nakatayo sa tabi n'ya ang homeroom teacher ko para kausapin nila si Mommy.

I saw Mom glanced at me. Napayuko ako at pinaglaruan ang mga daliri ko sa kamay. Wala akong balak na ipagtanggol ang sarili ko. Ayoko na naman nang mag-aral.

My Mom reached for my hand and squeezed it. Magkaharap kaming nakaupo sa upuan na nasa harap ng office table ng principal na nandito sa loob ng opisina n'ya.

"I... I don't, Ma'am. May problema ho ba?" malumanay ang boses na tanong ni Mommy.

Naramdaman ko ang pinong sakit sa dibdib ko nang marinig ang tanong n'ya. Her voice was so soft. Mukhang hindi galit kahit pa ipinatawag nang dahil sa akin. Na hindi naman talaga s'ya papupuntahin ng Principal dito para makausap kung wala talagang problema sa akin.

"Her grades are dropping." the principal said. "Matataas ang mga grado n'ya kaya naman nag-aalala kami ngayong sobrang laki ng ibinaba ng mga grades n'ya. Hindi na rin daw ho s'ya sumasagot sa mga recitation at madalas ay tulala. May problema ho ba kayo sa bahay? Baka kasi naaapektuhan ang bata."

Hindi. Walang problema sa bahay. Ginagawa nila Mommy at Daddy ang lahat para iparamdam sa akin ang pagmamahal nila kahit na hindi nila ako tunay na anak. Dinamayan nila ako nang mawala si Papa at kahit na noong nakakulong pa lang s'ya. Ibinigay nila ang lahat sa akin,

Walang problema sa bahay. Nasa akin na mismo ang problema.

Ayoko na talagang mag-aral. My father was my strength and inspiration to become a lawyer pero ngayong wala na s'ya, para saan pa ang lahat?

Nag-usap pa ang Principal, ang homeroom teacher ko at si Mommy pero hindi ko na sinubukang intindihin ang lahat. I just kept my head hung low and played with my fingers.

Ano kayang planong gawin ni Mommy sa akin? Ibabalik n'ya kaya ako sa ampunan? Nagpakita sila ng kabaitan sa akin, minahal at inalagaan, ibinigay ang lahat pero ganito pa ang isinukli ko sa kanila. Problema lang. Kaya hindi na ako magtataka kung ibalik nga nila ako sa pinagkuhaan nila sa akin.

My Mom thanked the Principal and my teacher. Napaangat na ako ng tingin. Kinamayan n'ya ang dalawa at nakangiting ngumiti sa akin.

"Halika na, anak."

Sumunod ako sa kanya palabas at tahimik na sumakay sa kotse nang makarating kami doon. Hindi ako nagsasalita sa buong byahe at nakatingin lang sa labas ng bintana. It was a sunny day. Kaya marami akong nakitang mga batang naglalaro sa mga kalyeng nadadaanan namin.

I wished I could be like them. Nakakapaglaro dahil walang inaalalang problema. Dahil sa murang edad pa lang ay hindi ko inaasahan na makakaranas ako ng mga ganitong kabigat na bagay.

Nagulat ako nang itinigil ni Mommy ang sasakyan sa harap ng isang sikat na ice cream parlor malapit sa mansyon. Napatingin ako kay Mommy na nagtatanggal na ng seatbelt bago ako binalingan.

"Let's eat ice cream."

Nahihiwagaan man ay bumaba na din ako ng sasakyan at sinundan s'ya papasok ng ice cream parlor. She made me sit at the vacant table as she ordered.

She has a soft smile on her face nang makalapit s'ya sa table namin dala-dala ang order n'ya. Ibinigay n'ya sa akin ang isang cup na naglalaman ng favorite flavor ko sa ice cream.

"Ubusin mo 'yan, ha?" sabi n'ya before she scooped a spoonful on her cup of ice cream.

Tinitigan ko ang cup ng ice cream sa harapan ko. Wala akong ganang kumain ng ice cream ngayon o kahit ano pa. Wala akong ganang gumalaw.

I looked up to my Mom again. Nakatitig s'ya sa akin nang may ngiti sa mga labi at halatang inaabangan ako sa pagkain ng ice cream. Alam kong sobrang laking problema ang ibinigay ko sa kanya dahil sa pakikipag-usap n'ya sa teacher at principal. So I decided not to give her any more disappointment. Sinimulan kong kainin ang ice cream ko. I saw her smiled widely.

Nagtataka ako dahil parang binigyan n'ya pa ako ng reward ngayon kahit na malinaw na hindi ako nag-aaral nang mabuti. Pero naisip ko na baka ito na ang huling bagay na ibibigay n'ya sa akin dahil ibabalik na n'ya ako sa ampunan pagkatapos nito.

Mababait ang mga Abella. And they don't deserve a daughter that will give them disappointment. They don't deserve a messed up child like me. Na ngayon pa lang ay alam ko nang mahihirapan ang sinuman na mag-aalaga sa akin.

Kaya naman nang ipinasok ni Mommy ang kotse sa garahe ng mansyon nang kasama pa rin ako ay hindi ko iyon inaasahan. Sigurado na kasi ako nang araw na iyon na ibabalik nila ako sa ampunan. Sino ba naman kasi ang gugustuhin pang manatili ang ampon nilang puro problema lang ang ibinigay sa kanila?

"What is it?" tanong ni Mommy sa akin nang pasukin ko s'ya sa kwarto n'ya. Dad was still at his firm. Mukhang mahirap siguro ang kaso na hinahawakan n'ya ngayon kaya ginagabi s'ya ng uwi.

I stood meters away from her. Nakaupo s'ya sa harap ng vanity at nakatingin sa repleksyon ko sa salamin.

Nagyuko ako ng ulo. Pinaglaruan ako ang dulo ng tela ng pajama top na suot ko.

"Bakit hindi n'yo po ako ibinalik sa ampunan?"

Naramdaman ko ang pagkakatigil ni Mommy dahil sa itananong kong iyon. Tumahimik kasi ang buong kwarto. Pagkatapos ay humarap s'ya sa akin.

"What are you saying?" she asked. "Bakit naman kita ibabalik sa ampunan?"

Naglakas-loob akong tignan s'ya. Hindi ko alam pero parang gusto kong umiyak nang makita ang nagtataka n'yang tingin sa akin.

"Kasi po ayaw n'yo sa anak na hindi nag-aaral." nahirapan pa akong magsalita dahil may bumara sa lalamunan ko. "Ayaw n'yo po sa anak na puro problema lang ang dala sa inyo."

Hindi nagsalita si Mommy at pinanatili lang ang titig sa akin. Nagsimulang mamuo ang mga luha sa gilid ng mga mata ko. Ayoko sanang kaawaan ang sarili ko pero hindi ko na talaga napigil ang mapaiyak nang maalala sina Mama at Papa. Na kung hindi nangyari ang lahat ay kasama ko pa rin sana sila.

I heard my Mom sighed. Hinigit n'ya ako palapit sa kanya at pinatayo ako sa harap n'ya habang nakaupo pa rin s'ya sa upuan. Hinawakan n'ya ang dalawang mga kamay ko.

"Simula nang maging Abella ka, Amara Jean itinuring na kita bilang isang tunay na anak." she said. Hinaplos n'ya ang buhok ko. "At ganoon ang mga magulang, hindi ba? Kahit anong problema ang idinulot sa amin ng mga anak namin, hinding-hindi namin sila itatakwil."

Napasinghot ako. Pinunasan ni Mommy ang mga luha sa pisngi ko at masuyong ngumiti sa akin.

"Anak kita, Amara Jean. Kahit anong gawin mo, hinding-hindi kita ibabalik sa bahay-ampunan dahil anak kita."

I sobbed. Binitiwan ni Mommy ang isang kamay ko at pinagpatuloy ang pagpupunas sa mga luha ko.

"Naiinitindihan ko kung bakit ka nagkakaganito, anak. Kaya mas lalong hindi kita bibitiwan. Gusto kitang tulungan sa problema mo kaya sana, hayaan mo ako. Sana, balang-araw, matanggap mo din kami ng Daddy mo bilang bagong mga magulang mo."

"I'm sorry po, Mommy." pahikbi-hikbi kong sabi. "I'm sorry po."

Nakita kong nangingilid din ang mga luha sa mga mata ni Mommy pero pinilit n'ya pa rin akong ngitian.

"Sumuko na ang Papa mo at hindi na gusto pang lumaban." she held my hands again. "Pero sana, anak, huwag mo s'yang sukuan. Maaari ka pang lumaban para sa kanya. At sana din, huwag mong susukuan ang sarili mo."

Tumango ako sa kanya dahil hindi ko na kaya ang magsalita pa. Napahagulgol na lang ako sa harapan ni Mommy.

"Nandito kami ng Daddy mo, aagapay sayo. We will help you, Amara Jean. So please, continue to fight. Alam kong makakaya mong lagpasan ang problemang ito. You're not alone."

Tumabi ako kay Mommy ng gabing iyon. Yakap n'ya ako nang mahigpit at hinahaplos n'ya ang buhok ko habang magkatabi kami sa kama.

"Your father mentioned to us that you wanted to be a journalist." dinig kong sabi n'ya. "You can take that course for pre-law. Kailangan din kasing magaling sa public speaking ang mga lawyer."

Pangarap ko noon ang maging journalist. Dahil gusto kong makita sa TV at maghatid ng balita. Makikita nga sana ako sa TV pero ako naman ang ibabalita. Ayaw ko n'on.

Nabigyan ulit ako ng pag-asa na ituloy ang paglo-law. Magagawa kong ipagtanggol si Papa at makukuha ko pa ang kursong para sa pangarap ko. Pwede kong ituloy ang pagiging journalist kapag napawalang-sala ko na si Papa.

Pero kapag naaalala ko si Attorney Ocampo, ang lawyer ni Papa, nagdadalawang-isip ako.

"I hate lawyers." wala sa sariling sabi ko. Niyuko ako ni Mommy.

"That's new." she said. "Bakit mo naman hate ang mga lawyers when you wanted to be one someday?"

"Sinungaling po kasi sila." sabi ko. "Katulad ng lawyer ni Papa. Ang dapat n'yang ginawa sana ay ipinagtanggol si Papa pero hindi."

"Then you don't hate lawyers. You just hate Attorney Ocampo." Mom said. Ipinagpatuloy n'ya ang paghaplos sa buhok ko. "Isa pa, there are good lawyers out there like your Dad. And I know, in the future, you'll be a good lawyer, too, Amara Jean."

Hinigpitan ni Mommy ang pagkakayakap sa akin. Yumakap ako pabalik sa kanya. Nakaramdam na ako ng antok dahil sa masuyong paghaplos ni Mommy sa buhok ko.

"Mom..." I almost mumbled the word.

"Hmm?"

"Bakit n'yo po ako inampon? Ang dami pong mga bata sa bahay-ampunan pero bakit ako po ang pinili n'yong ampunin?"

I waited for her answer but she just continued caressing my hair. Unti-unti nang napapikit ang mga mata ko hanggang sa tuluyan na akong makatulog. Kaya kung sumagot man si Mommy sa tanong kong iyon, hindi ko na narinig.

Pero isang desisyon ang nabuo ko ng gabing iyon, I will be a lawyer. I will find the real culprit of my father's case.

I will find the one who killed the daughter of the president of Keaton Telecomm and clear my father's name.

"AJ!"

Nilingon ko ang taong tumawag sa akin noon. It was JC, my bestfriend. Johann ang tawag sa kanya ng lahat pero dahil Johann Clay ang pangalan n'ya ay pinilit n'ya ko na JC ang itawag ko sa kanya at AJ naman ang itatawag n'ya sa akin. Pareho naman daw kaming may second name.

At kagaya ko, kinuha n'ya ang kursong ito bilang pre-law course.

"May assignment ka na?" tanong n'ya nang makalapit. Hinihingal pa dahil sa paghabol sa akin.

"Oo. Hindi kita pakokopyahin." inunahan ko na. Alam ko kasi ang sunod n'yang sasabihin nang itinanong n'ya pa lang iyon.

"Ang damot talaga nito." reklamo n'ya. He brushed his hair upwards and I could hear the sigh from those girls that's watching him.

"At least hindi tamad at iresponsable." I said and left him there. Agad din naman s'yang humabol sa akin kaya nabale-wala ang pag-iwan ko sana sa kanya.

"Graduating na tayo, AJ. Kapag hindi ako nakapagmartsa sa stage kasama mo, kasalanan mo."

"Aba? Eh, ba't magiging kasalanan ko?" pumasok na ako sa room at agad akong sinalubong ng ingay mula sa mga kaklase ko na busy makipag-kwentuhan. Inilagay ko ang bag sa upuan ko at umupo na.

"Hindi mo kasi ako pinakopya." sabi ni JC na inilalagay ang bag sa upuan sa tabi ko. Umupo na din s'ya pero ang katawan naman ay nakaharap sa akin. "Sige na, please? Last na 'to. Hindi na ako kokopya sa'yo next time."

I raised my eyebrow at him. "Last na talaga 'to?" he nodded. "Magsisipag ka na at gagawa ng assignment?"

"Peksman!" nagtaas pa s'ya ng kamay. 'Yung kaliwa nga lang ang itinaas n'ya.

Umirap ako at kinuha ang assignment na gusto n'yang kopyahin. Sobrang lawak ng ngiti n'ya nang iniabot ko iyon sa kanya.

"Thank you, AJ! Kaya mahal na mahal kita, eh!" he said and took my homework from me.

I grimaced. Inirapan ko na lang s'ya at hindi na pinansin.

Chapter 4

Isang buwang na lang at matatapos na ang first semester. Pagkatapos ng semester break ay ang second semester naman and that means that we'll be having our on-the-job training as our requirements for our graduation. Limang units ang kakainin noon at ang nag-iisang subject na lang namin for the second semester.

Kaya rin siguro itinatapon na sa amin lahat ngayon ang mga kailangan naming malaman tungkol sa kursong ito. Tambak ang research at mga assignments namin kaya naman panay ang reklamo sa akin ni JC sa bawat prof na nagbibigay sa amin ng mga dapat naming gawin. Nakakarindi na nga. 'Di ko lang masaway dahil mas maglilintanya lang s'ya kapag pinansin ko pa.

"Hindi ba pwedeng pahinga na?" sabi pa ni JC pagkalabas ng huling prof namin para sa araw na 'yon.

I was fixing my bag at s'ya ay nakatayo na sa harapan ko, hinihintay na lang akong matapos.

"Grabe makatambak ng assignments, eh, may final exam pa kaya tayo!" he continued whining.

Natawa ako habang isinasara ang bag ko. "Parang hindi ka mag-aabugado, ah? Mas madami pa d'yan ang gagawin mo kapag naging lawyer ka na."

"Bakit? Lawyer na ba ko?" he reasoned out. Pinigilan ko ang sarili kong saktan s'ya. "Next sem halos hindi na tayo pupunta dito sa university dahil OJT na tayo n'un."

"We will still go here to report about what's happening with our training." sabi ko at tumayo na.

"Isang buwan ko na lang mararamdaman na estudyante ako." sabi n'yang parang hindi narinig ang huling sinabi ko. He hung his head low. Para talaga s'yang mukhang aping-api.

I rolled my eyes and paid him no attention. Nagsimula na akong maglakad palabas ng room. Sumunod naman si JC sa akin, gaya ng palagi n'yang ginagawa.

Masyadong overreacting si JC para sa akin. Alam ko naman kung bakit ginagawa ito ng mga prof, para maging handa kami sa panibagong yugto ng buhay namin. Para hindi kami masyadong mabigla kapag nagta-trabaho na kami. 'Cause I know, for sure, mas higit pa sa mga requirements at assignments na 'to ang mga trabahong matatambak sa amin.

That's why I tried to understand the professors' point of view as much as possible. Oo at gusto ko ring magreklamo dahil halos sunod-sunod nga ang pagbibigay ng requirements sa bawat subjects pero sinasarili ko na lang ang pagrereklamo ko. Wala rin namang maitutulong sa akin ang pagrereklamo. Hindi naman matatapos noon ang mga gawain ko.

But JC was a whiner. Sa bawat assignment o requirement na ibibigay sa amin ay palagi s'yang may nasasabi. Para namang gumagawa s'ya, eh, madalas pa nga ay nangongopya lang s'ya. Kung hindi s'ya makapangopya sa akin ay sa ibang kaklase naman namin na willing ipakopya lahat sa kanya lalo na ang mga babae.

At overreacting nga talaga si JC. Dahil after naman naming maka-graduate dito ay kailangan pa namin pumasok sa law school. Estudyante pa rin kami.

"They were once a students too, right? It means that they know what we feel and they have an idea about our sentiments." he said as he opened the car's back door. Inihagis n'ya ang bag n'ya sa likod bago ako pinagbuksan ng pinto sa may passenger's side.

"Yes, kaya nga rin alam nila kung anong gagawin para ihanda tayo." sabi ko nang makapasok s'ya at umupo sa may driver's seat.

"O kaya mag-usap-usap na lang sila. Iba-iba ang magbibigay ng requirements sa bawat linggo. Hindi 'yung sabay-sabay pa talaga sila." he started the engine. Napatigil s'ya at tumingin sa akin. "Baka pinag-uusapan talaga nilang sabay-sabay silang magbibigay ng mga requirements para pahirapan tayo?"

Natawa ako. Seryoso kasi ang itsura n'ya habang sinasabi iyon. Marahan kong iniharap ang mukha n'ya sa harapan ng sasakyan.

"Alam mo, para kang tanga." I said and chuckled. "Tara na. Gusto ko nang umuwi."

JC was the son of my Mom's friend. Nasa iisang subdivision lang din ang bahay, or mansion rather, nila JC kaya kahit kailan n'ya gustuhin ay nakakadalaw s'ya sa bahay.

Naaalala ko pa noong unang beses na dumalaw sila sa bahay. I was just eleven years old that time, si JC ay mas matanda ng ilang buwan sa akin. I was still not used with people around me. Nagka-trauma rin kasi ako noon dahil sa nangyari kay Papa. I was scared that the new people I will meet will judge or bully me. Kaya hindi ko sinubukang makipagkaibigan sa iba.

Pero masyadong makulit si JC. 'Yung kulit n'ya pa ay 'yung tipong nakakairita. Palagi s'yang nakasunod sa akin kahit na anong taboy ang gawin ko sa kanya noon. Pero s'ya naman ay panay ang yaya na makipaglaro ako sa kanya.

Isang beses, sa sobrang inis ko sa kakulitan n'ya ay nasaktan ko s'ya. He suddenly pulled my arm while I was sitting alone in our garden. Sa sobrang gulat ko sa ginawa n'ya ay natabig ko ang kamay n'ya pero tinamaan ng kamay ko ang mukha n'ya. He got black eye because of that.

Pinilit ako ni Mommy na mag-sorry kay JC dahil sa nangyari. Natakot naman ako sa nanay n'ya noon so I said sorry to him, na sinamantala ni JC kaya n'ung nagyaya s'ya sa harapan ni Mommy at ng nanay n'ya na makipaglaro sa akin ay hindi na ako nakatanggi.

Thus, that was the start of our friendship.

"Hi, Tita!" bati ni JC kay Mommy pagkapasok n'ya sa bahay. Mas nauna pa nga s'yang pumasok kaysa sa akin.

"Oh, Johann, ikaw pala." Mom said. Lumapit ako sa kanya at humalik sa pisngi n'ya. "Thank you sa palaging paghahatid kay Amara Jean."

"Wala 'yon, Tita." he said and looked at my Dad who was watching the news in our living room. "Magandang gabi po, Attorney Abella."

My Dad who was so engrossed with the news looked at us. Mukhang ngayon lang napansin ang pagdating namin kahit na malakas ang boses ni JC nang batiin n'ya si Mommy kanina.

"Nandyan na pala kayo." my Dad said. I walked to him and kissed him on the cheeks. "Magandang gabi din, Johann. At sinabi ko nang tawagin mo akong Tito."

JC chuckled. "Saka na 'yan, Attorney. Dadating din tayo d'yan."

Pareho silang natawa ni Daddy nang sabihin n'ya iyon. Napailing na lang ako at pumunta ng kusina para tulungan si Mommy sa paghahanda ng dinner namin. Iniwan ko sina Daddy at JC sa living room na alam kong parehong magkakasundo sa ibinabalita ngayon.

"Dito mo na pakainin ng dinner si Johann." my Mom said when I entered the kitchen. Naghugas muna ako ng kamay bago tumulong sa kanya.

"Kaya gustong-gusto n'yang nandito, eh." I said as I got the plates. "Palagi n'yo kasing pinapakain."

Tumawa si Mommy. "Mabait na bata naman. Buti nga at kinaibigan ka kahit palagi mong inaaway noon."

Napanguso na lang ako. Paano ba naman kasi ay sobrang kulit talaga ni JC noon. Kahit noong naging magkalaro kami. Madalas pa rin akong naiinis sa kanya. At 'yung mga laro pa n'ya ay mga hindi ko kaya! Niyaya ba naman akong mag-basketball? One on one pa raw kami! Parang tanga.

"May naiisip ka na ba kung saan mo gustong mag-OJT?" sabi ni Momy habang patuloy sa pag-aayos sa hapag.

Pinili ko na lang na maupo sa dining table kaysa sa tumulong dahil na-realize ko na nakakagulo lang ako. I waited my Mom to come back to the dining area before I answered her question.

"Wala pa nga po, eh." I said. "Iniisip ko kung sa susubukan ko sa radio o TV stations."

"Ayaw mo sa mga law firm?" tanong ni JC na noon ay pumasok na sa may dining area. Mukhang narinig ang sagot ko at nagka-idea agad sa itinanong ni Mommy. Nakasunod sa likod n'ya si Daddy na pumasok na din sa dining area.

"Sinong may sabing umupo ka d'yan?" I asked when he sat down beside me. Ang madalas n'yang inuupuan kapag kumakain s'ya dito. "Hindi pa naman kita niyayang dito mag-dinner."

"Your Dad invited me." he simply answered. Iniharap n'ya ang katawan n'ya sa akin habang nakaupo pa rin. "Ayaw mo sa mga law firm?" he asked again.

"Pwede ba 'yun? Eh, journalism ang course na'tin."

"Pwede 'yon. We'll say that we're planning to go to law school and it's our pre-law course.."

Tumingin ako kay Daddy to get his confirmation. Nakaupo na sa tabi n'ya si Mommy. He nodded his head when he saw me looking at him. Muli akong napatingin kay JC.

"Ano namang gagawin ko d'un? Wala pa nga akong idea about sa law." I said.

"Anong wala? With a lwayer as your father? For all I know kabisado mo na ang lahat sa Republic Act." JC said. Kinuha n'ya ang kanin at nilagyan ang plato ko. "We can be a secretary. We can help organizing their files for their cases."

I regarded that. Napatango-tango ako. Pwede nga naman iyon. Magkakaroon din kami ng idea kung anong nangyayari sa loob ng law firm.

"Plano kong mag-apply kay Attorney Villaraza." JC said after a while.

"Sino 'yon?" tanong ko habang pinapanood s'ya sa paglalagay ng ulam sa plato ko.

"One of the youngest lawyer this day." it was my Dad who answered.

"Imagine?" si JC na halos kumislap na ang mga mata. "Right after he got his liscense, nakatanggap agad s'ya ng kaso. And a murder case!"

"Oh... He's a criminal lawyer?" tanong ko at tumango si JC. Sunod-sunod at mabilis.

"At naipanalo n'ya ang kaso! And in just a year of being a lawyer, dalawang kaso agad ang nahawakan n'ya. And he won both cases!"

Napakamot ako sa pisngi ko. Wala naman kasi akong interest sa kung sino-sino ang mga lawyer ngayon. I have my own goal. Malapit ko nang maabot ang goal ko kaya hindi ko kailangang ma-distract sa ibang mga bagay.

"He has his own firm." tahimik na sabi ni Daddy. He drank on his water. "Why don't you apply there as well, Amara Jean?"

"Oo nga!" JC said. Mukhang masayang-masaya s'ya sa idea na iyon. "Doon ka na din mag-apply, AJ, para magkasama tayo.

I raised an eyebrow at him.

"Feeling mo naman matatanggap ka?" I asked. Agad na nabura ang ngiti sa mga labi ni JC.

"Bakit naman hindi?"

I laughed. A mocking laugh.

"Ikaw na tamad gumawa ng mga assignments kaya nangongopya na lang sa akin? Baka magreklamo ka lang nang magreklamo sa mga trabaho doon."

Naramdaman ko ang pagsipa n'ya sa paa ko sa ilalim ng lamesa. Hindi naman masakit. Paraan n'ya iyon para patigilin ako dahil sinabi ko lang naman iyon sa harapan ng mga magulang ko. Pinandilatan n'ya rin ako ng mga mata pero pinapatuloy ko lang ang pagkain ko.

"Oh? Nangongopya ng assignments si Johann sa'yo?" tanong ni Daddy. Napansin ko na napatuwid ng upo si JC sa tabi ko.

"Naku, Attorney, nabibiro—"

"Opo, Dad." putol ko sa sasabihin sana ni JC. Lumabi ako.

JC kicked my foot again. I looked at him. Binelatan ko nga.

"Aba, JC, hindi dapat ganyan. When you became a lawyer, mas mabigat pa ang mga mararanasan mo kaysa ngayon." my Dad said. Tahimik lang si Mommy na napapangiti nang magsimulang pagsabihan ni Daddy si JC.

I continued eating silently. Tahimik ring napapangiti.

Chapter 5

I put the flower on my mother's grave. Hinawi ko ang ilang mga tuyong dahon na nilipad sa may lapida n'ya. Her grave was clean. And I knew that Dad and Mom were taking care of my parents' grave.

Today is the anniversary of my mother's death. It's already been over a decade, thirteen years to be exact, since she left me. Pero malinaw pa rin sa ala-ala ko ang mga panahong kasama ko s'ya. Malinaw pa rin sa akin kung gaano s'ya naghirap sa pagtataguyod ng pamilya namin na s'ya lang mag-isa kahit na ang mga tao ay kinukutya s'ya sa nangyari kay Papa.

Tinignan ko ang katabi n'yang puntod. There, I saw my father's name. Magkatabi silang inilibing sa sementeryong iyon.

Hindi pa rin nawawala sa dibdib ko ang sakit dahil sa nangyari sa pamilya namin. Hindi ko sigurado kung mawawala pa ba iyon o kung makakalimutan ko pa ba ang bangungot na dumaan sa buhay ko. What happened already put a scar in my heart.

Or maybe, someday, I will. Hindi ko man makalimutan ang mga nangyari pero siguro mawawala ang sakit kung malilinis ko ang pangalan ni Papa. If I can prove to the court that he's innocent, then maybe... I could finally move on.

I stared at my parents' graves. Hanggang ngayon ay awang-awa pa rin ako sa nangyari sa kanila. They didn't deserve anything that happened to them. Naging mabuti silang mga magulang para sa akin. Ibinigay nila ang lahat ng mga kailangan ko. Hindi ko kailanman naramdaman ang pagkagutom dahil sinisiguro nila na naaalagaan nila akong mabuti.

They were the best parents, pero bakit kailangang ganoon ang mangayri sa kanila?

Napabuntong-hininga ako. Inipit ko sa likod ng tenga ko ang mga hibla ng buhok na tumakas nang banayad na umihip ang hangin. That wind feels like it's comforting me. Hindi ko tuloy naiwasan ang pangingilid ng luha sa mga mata ko nang maisip ang mga magulang ko.

Maybe, they were still watching me, wherever they are.

Hindi man naging maganda ang huling sandali nila dito sa mundo, alam kong magkasama na sila ngayon, kung nasaan man sila at binabantayan ako. I know, dahil ganoon sila. Hinding-hindi nila ako pinabayaan noong nabubuhay pa sila. At kahit ngayong wala na sila ay ramdam na ramdam ko pa rin ang pagmamahal nila para sa akin.

I took a deep breath. Pumikit ako at umusal ng tahimik na panalangin at pasasalamat para sa kanila.

I was thanking them dahil kahit na sabay nila akong iniwan ay hindi naman nila hinayaang maiwan akong nag-iisa at maging miserable. They left me with the Abellas who's been so good to me. Naging pangalawang mga magulang ko sila. Tinupad nila ang pangako nilang hindi nila pipilitin na palitan ang totoo kong mga magulang sa puso ko. Hindi nila hinayaang makalimutan ko ang mga magulang ko.

They celebrated every of their birthdays and death anniversaries with me. Hindi nila ako hinayaang nag-iisa sa mga araw na iyon.

I'm so glad to have a second family in them.

Dumilat ako at tinignan ang relo ko. Nauna na sina Mommy at Daddy sa kotse para bigyan ako ng sarili kong oras na kausapin ang mga magulang ko. Hindi ko inaasahan na magtatagal din ako ng halos tatlumpung minuto sa pagkausap sa kanila.

I sighed. I looked at their names for the last time today before I turned my back and started walking to where Mom and Dad are.

Hindi pa man ako nakakalapit kung saan ipinarada nina Mom and Dad ang kotse ay nakita ko ang isang lalaking nakasandal sa isang puno hindi kalayuan sa puntod ng mga magulang ko. Napasimangot ako pero maya-maya ay napangiti din nang lumapit sa kanya.

"Bakit dito ka naghintay?" tanong ko kay JC. My gut tells me na hindi s'ya sumama kina Mom and Dad na bumalik sa sasakyan at dito na lang naghintay sa akin. He might've been watching me habang kausap ko ang mga magulang ko.

JC didn't say anything. Tumitig lang s'ya sa akin kaya sumimangot ako sa kanya. Tumawa din naman s'ya maya-maya.

"Akala ko kailangan mo ng panyo." he said. Pero masyadong mahina iyon kaya hindi ko narinig.

"Ano?" tanong ko pero umiling na s'ya. Inilagay n'ya ang mga kamay sa bulsa ng pantalon n'ya at pinauna akong maglakad. Sumunod din naman s'ya sa akin.

"Baka kasi umiiyak ka. Makita pa nina Tita at Attorney Abella, ibalik ka pa sa ampunan. Ang panget mo pa naman kapag umiiyak."

Dahil sa sinabi n'ya ay napatigil ako sa paglalakad at nilingon s'ya na nakasunod sa likuran ko. I saw him in a defense stance at naghanda sa paghampas ko sa braso n'ya.

"Aray!" daing n'ya habang hinihimas ang brasong nasaktan. Inirapan ko lang s'ya at nagpatuloy sa paglalakad.

JC knew about my past. Hindi ko alam kung bakit at paano. Siguro ay sinabi sa kanya ng Mommy nya since his mother and Mommy were bestfriends. Basta nang sabihin ko kay JC ang tungkol sa pagiging ampon ko at sa nangyari sa totoo kong mga magulang ay hindi ko man lang nakitaan ng pagkagulat ang mukha n'ya.

Nagdesisyon akong sabihin sa kanya ang tungkol sa akin bago pa lumalim ang pagkakaibigan namin noon. Dahil ayokong masaktan kapag naging malapit na kami at husgahan n'ya ako kapag nalaman n'ya.

But JC wasn't like that. I realized that he already knew even before I've told him about my past when he just smiled at me and asked me to go watch a movie with him. Iyon lang ang naging reaksiyon n'ya. Walang ding nagbago sa pakikitungo n'ya sa akin.

And every year, kung wala s'yang importanteng lakad ay kasama rin namin s'ya kapag dumadalaw kami dito sa puntod ng mga magulang ko.

He's been there with me ever since. Kaya naman sobrang saya ko dahil may kaibigan akong katulad n'ya. Isang taong bukod kina Mommy at Daddy ay hindi ako hinusgahan.

"Johann, sa bahay ka na din mag-dinner." my Mom said nang makalapit kami sa kanila. "Nagpahanda ako ng kaunting salo-salo. You should invite your Mom, too."

"As much as I want to, but I have to decline, Tita." JC politely said. Napatingin tuloy ako sa kanya. "I have prior engagement with my father"

"Ganoon ba?" halata ko ang disappointment sa tono ng boses ni Mommy. Kaya naman ngumiti si JC sa kanya.

"Next time, Tita. Babawi ho ako."

Mukha namang naging kuntento na si Mommy dahil doon. Pumasok na s'ya sa loob ng kotse habang tinapik naman s'ya ni Daddy sa balikat bago sumakay sa may driver's side.

I looked at JC.

"Is everything, okay?" I asked.

He chuckled. Niluwagan n'ya ang tie na suot n'ya at huminga nang malalim.

"Oo naman. Just some family business stuff."

Kaya pala ganoon ang suot n'ya. He's overdressed for my mother's death anniversary wearing his three piece dark blue suit. Hindi ko na nga lang binigyan ng pansin noong una. Ang akala ko ay trip n'ya lang na magbihis ng ganoon.

Tinitigan ko s'ya. Alam kong tutol ang ama n'ya sa pag-aabogado n'ya. His father wanted him to inherit their family business dahil walang ibang magmamana noon kundi s'ya lang, ang nag-iisang anak ng mga Delfino.

But JC seemed to hate business. Kumuha nga din s'ya ng kursong walang kinalaman sa business bilang pre-law kaya mas nagalit ang ama n'ya sa kanya. Pero wala din s'yang magawa sa tuwing pinapasama s'ya ng ama sa business matters nila.

JC gave me a reassuring smile. Nakita siguro ang pag-aalala ko.

"I'll be okay..." he said. "Ako pa ba? Ako na kahit kailan ay hindi gumawa ng assignment pero makaka-graduate?"

Napairap tuloy ako. Bakit pa nga ba ako mag-aalala para sa kanya? Eh, mas madiskarte pa kaysa sa daga 'to.

Still, I want to be there with him. Dahil palagi din s'yang nasa tabi ko magmula pa noon.

"Hindi pa ba nanliligaw sa'yo si Johann?"

Nabulunan ako sa sarili kong laway nang marinig ang tanong na iyon ni Mommy. Nawindang yata ang buong sistema ko dahil doon. I looked at her, disbelief and surprised were in my eyes. At alam kong nakita n'ya iyon nang lumingon s'ya sa akin habang nandito ako sa likod ng kotse.

"Mom!" saway ko sa kanya. Hindi mapaniwalaan ang tanong n'ya.

Grabe lang? Hinding-hindi man lang sumagi sa isip ko na manliligaw sa akin si JC! We've been friends since we were kids! Halos kapatid na nga ang turing ko sa kanya! Kung pwede nga ay tawagin ko na s'yang Kuya dahil mas matanda naman s'ya sa akin ng ilang buwan!

"Aba, bakit?" Mom asked. Mukhang nagtataka pa talaga s'ya sa naging reaksyon ko! "Mabait na bata si Johann.Magalang sa amin ng Daddy mo. At nakikita ko namang kung gaano ka n'ya inaalagaan."

"Mom, stop. Magkaibigan lang kami ni JC. That's like... incest." I said.

Natawa si Mommy. "Buti na lang wala dito si Johann at hindi n'ya narinig 'yang sinabi mo."

"Kawawang bata." Dad said.

Mom and Dad laughed. Napairap na lang ako at tumingin sa labas ng bintana. Hindi ko kaya ang kalokohang sinasabi ni Mommy.

Makulimlim ang panahon at lumalamig na ang simoy ng hangin. November is fast approaching. Malapit nang matapos ang buwan ng Oktubre, ibig sabihin ay malapit na ring matapos ang first semester. Isang semester na lang ang gugugulin ko at makakapagtapos na ako sa kursong Journalism.

"Have you decided if you'll apply with Johann, Amara Jean?" I heard my Dad asked. Sinulyapan n'ya ako mula sa rearview mirror ng sasakyan.

"'Yung law firm ni Attorney Villaraza?" my Mom asked. Nakita kong tumango si Dad.

"Co-owner n'ya 'yung kaibigan n'ya. A lawyer, too." sinulayapan ulit ako ni Daddy sa rearview mirror. "Doon ka din ba mag-aapply for OJT mo?"

Matagal bago ako makasagot. Sa totoo lang kasi ay hindi ko pa alam. Wala pa akong plano kung saan mag-aapply kaya nga nagulat din ako nang malaman na naunahan pa akong magplano ni JC.

I actually wanted to try with TV or radio stations. Gusto ko man lang maranasan dahil ito naman ang pangarap ko. Pero tama din naman si JC. Maganda kung sa mga law firm kami dahil iyon naman ang propesyon na kinukuha ko.

"Pwede naman sa law firm mo, Dad." sabi ko maya-maya.

"That won't do, anak." sabi n'ya na medyo natatawa pa. "Hindi ka matututo nang maayos doon. Baka hindi kita pagawain ng kahit ano at sisantihin ko ang mga mag-uutos sa'yo."

Napasimangot ako. "You're a lawyer, Dad. Alam mong hindi ka pwedeng magsisante ng empleyado dahil lang d'yan."

"Kaya nga sa ibang firm ka na lang mag-apply." he insisted. "Mas matuturuan ka ng maayos doon dahil walang special treatment sa'yo."

"Go with JC, anak." my Mom added. "Mas kampante din kami ng Dad mo kung makakasama mo s'ya for OJT."

Hindi na lang ako nagsalita. Pero kung hindi ko man itutuloy ang pag-aapply sa mga TV o radio stations, at kung hindi rin ako tatanggapin ni Dad sa law firm n'ya, mas mabuti na nga kung sasama ako kay JC na mag-apply sa firm ng Attorney Villaraza na 'yon.

If I want to clear my father's name, if I want to be a good lawyer to win his case, then I have to give up my dreams.

I sighed. Ito rin siguro ang dahilan kung bakit mas pinili ni Papa ang mawala na lang. This maybe the reason that he ended his life, so he wouldn't be a hindrance to my dreams.

Pero gusto kong mapawalang-sala s'ya. Gusto kong mapatunayan sa mga nanghusga, sa mga nangutya at nagpahirap sa pamilya namin na mabuting tao si Papa.

"AJ, may pupuntahan ka ba mamaya?" tanong ni JC sa akin nang pumasok kami kinabukasan. Hindi pa nga ako nakakaupo sa upuan sa tabi n'ya, ni hindi ko pa nga nailalapag ang bag ko nang itanong n'ya agad iyon sa akin. Mukha pa s'yang excited.

"Wala naman." sagot kong inilagay ang bag sa upuan ko. Inayos n'ya pa iyon para makaupo ako nang maayos at ngiting-ngiti tumingin sa akin.

"Sama ka sa'kin. Maaga naman ang tapos ng klase na'tin ngayon."

I frowned. "Saan?"

"Sa Cervantes and Villaraza Law Offices."

Napatitig ako sa kanya. Iniisip ko pa kasi kung saan iyon. Pero nang rumehistro sa utak ko ang pamilyar na apelyido sa akin ay kaagad kong nalaman kung saan ang gusto n'yang puntahan.

"Ano namang gagawin natin d'on?" I asked. Inilabas ko ang binder ko at ang ballpen, paghahanda para sa unang klase namin.

"Titignan lang na'tin 'yung office. Para kapag nag-OJT na tayo, pamilyar na tayo sa lugar."

Natawa ako. "Talagang feel na feel mong matatanggap ka, ha?"

He frowned. Nainis yata sa pagiging nega ko para sa kanya. Pinigilan ko na lang ang mas tumawa pa. Baka ma-offend ko na kasi talaga.

"Sige na kasi, AJ." sabi n'ya nang hindi ako sumagot sa pag-anyaya n'ya. "Samahan mo na ko. I-check lang na'tin."

"Oo na, oo na." sabi ko na lang para tumigil na s'ya. Kahit naman tumaggi ako, alam kong pipilitin n'ya pa rin ako. Oo lang ang tatanggapin n'yang sagot ko sa pag-anyaya n'ya.

Kaya naman nang matapos ang klase ay kaagad kaming dumiretso doon pagkatapos namin kumain. Masyadong excited si JC na kahit ako ay pinagmadali n'ya sa pagkain. Ang ayoko pa naman sa lahat ay 'yung pinagmamadali ako lalo na kapag kumakain ako kaya nasinghalan ko tuloy s'ya. He stopped bothering me hanggang sa makatapos akong kumain.

"Kaibigan n'ya 'yung co-owner sa law firm nila." JC explained while he's driving. "Ka-batch n'ya. Ang talino nga, eh. He asked Attorney Villaraza to build their own firm with him dahil alam n'yang kilala na si Attorney Villaraza when it comes to this field. Kaya nadadamay ang pangalan n'ya dahil nga nasa iisang firm sila."

"Paano kaagad s'ya nakilala when it's only been a year na naging abugado s'ya?" I asked.

"His Mom is a lawyer, too." he said. "Halimaw din sa korte at ilang kaso ang naipanalo kaya nadala ni Attorney Villaraza ang pangalan ng nanay n'ya."

I nodded. Iyon naman pala. May koneksyon kaya nakilala. Ang akala ko pa naman ay dahil magaling.

Siguro, beginner's luck n'ya lang 'yung unang dalawang kasong nahawakan n'ya kaya naipanalo. Or a rumor?

"Ang dami mong alam tungkol sa kanya, ah?" sabi ko maya-maya at natawa. "You're a fanboy."

Hindi na nagsalita si JC dahil ipinarada n'ya ang kotse sa tapat ng isang mataas na building. Nalula pa nga ako sa taas noon. JC opened the door for me at nakatingala kong tinanaw ang building sa harapan ko.

"Sa kanila 'to?" I asked.

"Oo." JC simply answered na parang hindi pa nga big deal iyon.

Whoa... Sobrang yaman siguro nitong Attorney Cervantes at Attorney Villaraza na 'to!

Pumasok na kami sa loob ng building at mas lalo akong nalula. Hindi yata isang law firm ang napuntahan ko. Nagmukha kasing lobby ng hotel ang bumungad sa amin sa sobrang kintab ng lahat.

Pero nang makita ko ang sign na nakapaskil sa harap ng reception desk ay nakumpirma kong tamang building naman ang pinasukan namin.

Cervantes and Villaraza Law Offices.

"Dito na lang tayo." JC said. Itinuro n'ya ang isa sa mga couch na nandoon. "Hindi na tayo makakalagpas d'un."

Tinanaw ko ang itinuturo n'ya at doon pa lang, bago mag-elevator, ay may mga scanners kung saan doon sina-swipe ng mga empleyado ang ID's nila at magbubukas ang harang doon. Kaya kahit na alam kong gusto talagang dumiretso ni JC sa pinaka-office ni Attorney Villaraza ay wala s'yang mapagpipilian.

Tumabi ako kay JC at wala na ding nagawa kundi titigan ang mga tao sa loob. Pinanood ko ang ginagawa ng bawat isa. Sinubukan ko ding maglaro ng games sa phone ko para hindi mainip sa paghihintay.

"Paano kung nasa loob na ng office n'ya si Attorney Villaraza?" tanong ko kay JC nang may mga ilang minuto na kaming naghihintay. Nakatingin s'ya sa entrance ng building at inaabangan ang mga lumalabas at pumapasok doon.

"E'di maghihintay ta'yo hanggang sa lumabas s'ya."

Hindi makapaniwalang napatingin ako sa kanya. Magrereklamo na nga sana ako nang makita kong nagliwanag ang mukha n'ya at malawak na napangiti. Napatayo s'ya kaya napagaya na rin ako.

I looked to where he was looking and I saw a man entering the building. Parang tumigil ang lahat ng tao sa pagdating n'ya. He was wearing a three piece suit. Dark green ang inner shirt at black naman ang coat and pants. Bukas ang unang dalawang butones ng inner shirt n'ya. He was holding a black leather briefcase on his right hand.

I looked at his face. Nakalimutan ko yata ang huminga nang mapatitig sa mukha n'ya.

This man has the most gorgeous face I've ever seen!

The first thing I noticed were his eyes. It was amber in color at dahil maliwanag ay halatang-halata ang pagka-shade na pula noon kapag natatamaan ng liwanag. Makakapal ang mga kilay na nakasabog sa ibabaw ng mga mata n'ya na mas lalo lang bumagay sa kanya. His eyes has something in it na hirap na hirap akong alisin ang paningin ko doon.

He has a perfect pointed nose. Manipis ang ibabaw ng labi habang ang pang-ibaba naman ay makapal. He has a well-defined jaw that made him looked harsh despite being gorgeous. Ang buhok n'yang itim na itim ay magulo at ang ilang hibla ay tumatama sa noo n'ya.

Nataranta ako nang maglakad palapit si JC doon sa lalaki. Huli na bago ko pa s'ya mapigilan dahil nakalapit na s'ya at napahinto naman ang lalaki nang makita s'ya.

"Attorney Villaraza." JC greeted.

Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko at gusto nang murahin si JC. Ang usapan ay titignan lang ang law firm ng idol n'ya! Hindi ko naman akalaing lalapitan din n'ya!

Lumapit ako ng kaunti pero hindi tumabi kay JC talaga. Iyong distansyang sapat na kung sakaling may gawing kalokohan ang kaibigan ko ay maitatakbo ko kaagad s'ya palayo.

Pero mukhang mas delikado pa yata ang abugadong kaharap n'ya kaysa sa gagawin ng kaibigan ko. Masyadong malakas ang presensya n'ya at hindi ko na magawang ihiwalay ang tingin ko sa kanya.

Attorney Villaraza frowned. Napatitig na lang ako mukha n'ya at hindi ko na magawang alisin ang paningin ko doon. Lalong-lalo na sa mga mata n'ya.

How could a man possess such beautiful eyes?

"Who are you?"

Nahigit ko ang paghinga ko nang marinig ang malalim at malamig na boses n'ya. It was a bit raspy too. Parang masarap madinig kapag bumubulong.

"Johann Clay Delfino, Attorney." pakilala ni JC na inilahad pa ang kamay sa kaharap.

Pero tinitigan lang iyon ng lalaki. Nakita ko ang pag-angat n'ya ng tingin sa mukha ng kaibigan ko. He seemed uninterested.

"I don't fuck men." sabi n'ya bago nilagpasan ang kaibigan ko.

Napanganga na lang ako sa narinig ko at hindi makapaniwalang napasunod ng tingin sa lalaking abugado. I saw him swiped his ID at the scanner and head towards the elevator.

What the... hell?

Mabilis akong napatingin kay JC sa pag-aalala na baka na-offend s'ya sa sinabi ng abogado. But instead, I saw him smiling widely.

"Damn, AJ!" he exclaimed. "Nakita mo 'yon? Sobrang cool n'ya!"

Hindi makapaniwalang napatitig ako sa kanya. I sighed. Napailing na lang ako.

They're both weird. JC and that Attorney Villaraza.

Chapter 6

Naging bukambibig ni JC ang naging pagkikita nila ni Attorney Villaraza at doon ko mas napatunayan na sobrang iniidolo n'ya nga ang lalaki. He's been bragging about their one-second conversation ever since we went to that office. Mapupurga na nga ang tenga ko dahil sa paulit-ulit n'yang pagbanggit ng pangalan ng abugadong iyon.

Hinahayaan ko lang naman s'ya. Alam ko naman na hindi naging maganda ang business stuff na sinabi n'yang pinuntahan n'ya kasama ng ama n'ya noong death anniversary ni Mama. Nang magyaya s'yang pumunta sa law firm ni Attorney Villaraza ay nahalata ko nang may problema s'ya. It was his way to divert his attention and to cheer himself up. Kaya nga sumama na rin ako sa kanya noong araw na iyon kahit na wala naman akong interes sa abugadong 'yon.

Pero kaunting-kaunti na lang at malapit nang maputol ang pagtitimpi ko. Nakakainis na kasi si JC! Dalawang araw nang puro na lang Attorney Villaraza ang bukambibig n'ya! Ayos lang sana kung pareho kaming humahanga doon pero hindi eh. Wala nga akong pakialam sa Attorney Villaraza na 'yon!

Pero simula nang pagkikita nilang iyon, nagseryoso si JC sa pag-aaral n'ya. Kung hindi magkukwento tungkol sa iniidolo n'yang abugado ay nakaharap naman s'ya sa mga notes namin. Kung kailang final exam na ay doon pa talaga s'ya nagseryoso!

But at least, he finally have an inspiration for studying. Nakatulong din pala ang pagpunta namin sa office na iyon para magsimulang magseryoso sa pag-aaral si JC. At siguro, kapag doon din s'ya sa firm ni Attorney Villaraza nakapag-OJT, baka mas lalo pa s'yang ganahan kapag nasa law school na kami.

I sighed. I somehow envy him. Buti pa s'ya, mag-aabugado dahil iyon ang gusto n'ya, dahil doon s'ya masaya. Hindi dahil mayroon s'yang madilim na nakaraan.

But I really want to clear my father's name. Kaya kahit na hindi pag-aabugado ang pangarap ko, gagawin ko para sa kanya. Para sa kanilang dalawa ni Mama.

I'm doing my best to learn everything I need to know before going to law school. Sinusubukan kang manghingi ng advice kay Daddy tungkol sa mga kasong nahawakan n'ya na nahirapan s'ya. I tried to watch movies that were also have a crime or law themes para hindi ako manibago sa mga terms na lalabas kapag nag-law school na ako.

Ang sabi kasi nila, kapag hindi mo gusto ang ginagawa mo, kapag hindi mo gusto ang kursong kinukuha mo ay mahihirapan ka talaga. 'Cause that's how it is, right? Hirap tayong gawin ang mga bagay kung hindi naman talaga natin gustong gawin.

And the best thing I could do is to make it easier by approaching what I think will gonna be the problem. Wala ring masama kung hihingi ng tulong.

"Hanggang ngayon hindi ko pa rin makalimutan kung gaano ka-cool si Attorney Villaraza!"

Nairolyo ko na lang paitaas ang mga mata ko nang marinig ang mga salitang iyon. Kahit hindi ko na tignan ay kilalang-kilala ko kung sino ang nagsabi noon.

Sino pa ba? Iiisang tao lang naman ang kilala kong grabe kung humanga kay Attorney Villaraza. At iisang tao lang din naman ang katabi ko ditto sa classroom!

"I don't fuck men." Panggagaya ni JC sa sinabi ni Attorney Villaraza. Pinalalim n'ya pa talaga ang boses n'ya. "Damn, I want to be like him!"

"Alin? Ang maging rude sa taong hindi mo naman kilala?" I asked.

Nagsisimula na talaga akong mairita. Ayos lang naman sa akin ang makinig sa mga fanboying n'ya pero kasi araw-araw na lang pauli-ulit ang kwento n'ya! Nandoon din naman ako! At hindi nga tumagal ng tatlumpung segundo ang pag-uusap nila! Kung pag-uusap man ang maitatawag ko doon!

"Huh? Sinong rude?" he asked. Hinahawi n'ya ang hibla ng mga buhok n'yang tumatama sa mata n'ya.

"Hindi ka pa rin nagpapagupit?" tanong ko kaysa ang sagutin s'ya. "Diba sinita ka na ni Ma'am Ruiz d'yan dahil graduating na nga tayo?"

"Magpapagupit ako sa weekend." Nagpangalumbaba s'ya sa table ko pa mismo. "Sinong rude?"

Napairap ako. "Si Attorney Villaraza!"

Kumunot ang noo n'ya at mukha s'yang litong-lito. Parang kapag may math equation na inilalapag sa amin sa Statistics at hindi n'ya maintindihan kung anong gagawin. Ganoon ang itsura n'ya ngayon.

"Si Attorney Kylo Villaraza? Bastos?" tanong n'yang parang naninigurado pa sa pangalang binanggit ko. "Kailan?"

Humugot ako ng malalim na paghinga para pakalmahin ang sarili ko. Sige lang, JC. Stay blind ka lang d'yan.

"He's rude for me, JC." I said. Nakita kong aangal na sana s'ya at kokontrahin ang sasabihin ko pero pinigilan ko s'ya. "Hindi ka n'ya kilala. You even introduced yourself to him pero anong ginawa n'ya? He totally brushed it off. Masyado s'yang bastos para sa isang taong gusto lang makipag-kilala sa kanya."

Pero tinawanan lang ni JC ang mga sinabi ko. Nainis ako. Seryoso kong sinabi iyon at walang halong pagbibiro pero kung makatawa s'ya ay parang isang napakalaking joke ang sinabi ko.

"Ganoon talaga kapag lawyer, AJ." He even justified his idol's actions. "Walang tiwala sa mga taong lumalapit sa kanila. Who knows? He probably thought that I am one of his enemies. Nag-iingat lang s'ya."

"Nag-iingat that he doesn't mind if he offends you? Inisip n'yang interesado kang ikama s'ya kaya ka lumapit at nakipagkilala sa kanya!"

"Maybe that was one of his ways to avoid his enemies?" he chuckled again. "Ang cool n'ya nga, eh!"

"Oo. Sobrang cool nga." May bahid sarkasmo kong sabi.

Anong one of his ways ang pinagsasabi ni JC? Nakalimutan n'ya na ba na isang abugado ang amang kinalakihan ko? Nakikita ko kung paano umasta si Daddy sa mga empleyado, kliyente at mga taong hindi n'ya kilala! He's always professional towards them.

Pero 'yung Atorney Villaraza na 'yon? Napakaangas! Akala mo kung sinong gwapo na lahat ng taong lalapit sa kanya ay gustong-gusto s'ya. He's too unprofessional for a lawyer!

Itinikom ko na lang ang bibig ko at hindi na sinabi ang mga iyon kay JC. Mahirap na. He's adolizing that lawyer so much at feeling ko, kapag nagsabi ako ng mga salitang hindi n'ya nagustuhan tungkol sa abugadong iyon ay pag-aawayan pa namin. Baka masabihan pa akong basher.

Kung naging mabuti para kay JC ang pagdalaw naming sa Cervantes and Villaraza Law Offices, kabaligtaran naman iyon ng sa akin. Dahil sa nangyari ay nagdalawang-isip tuloy ako kung itutuloy ko ba ang pagsama kay JC na mag-apply sa law firm na iyon para sa OJT namin.

I don't want to work with someone like that. Feeling ko ay hindi ko makakayanan kung limang buwan kong makakasama ang taong katulad n'ya. Pero baka kung si JC ang mabigyan ng pagkakataon ay magpa-party pa ang isang iyon.

Should I look for another law firm?

"Dad, hindi ba talaga pwedeng sa firm n'yo ako mag-OJT?" I asked one time nang mag-dinner kami.

Natigil sa pagnguya si Dad pero agad din naman n'yang pinagpatuloy ang pagkain. Si Mommy naman ay tahimik lang pero alam kong nakikinig sa amin.

"Hindi naman sa hindi pwede pero mas gusto ko doon sa matututo ka talaga, Amara Jean." Sagot ni Daddy. Uminom muna s'ya ng tubig bago nagpatuloy. "The employees in my firm know you as my daughter. Sa palagay ko ay maiilang silang bigyan ka ng gawain dahil anak kita."

Napanguso ako. May point din naman s'ya. Kahit naman ako ang maging sa kalagayan nila ay mahihiya akong utusan ang anak ng boss ko. Baka maging dahilan pa iyon ng pagkawala ko ng trabaho. Although alam ko naman na hindi ganoon si Dad pero baka nga walang magbigay ng gawain sa akin doon.

I sighed. So hahanap na talaga ako ng ibang firm?

"Ayaw mo doon sa pag-aapply-an ni Johann?" my Mom asked. "I thought the two of you already went there to check the office?"

Napasimangot na naman tuloy ako nang maalala ko ang nangyari. Ewan ko ba. Hindi naman ako 'yung nabastos, ni hindi nga ako tinapunan ng tingin ng abugadong 'yon na parang sariling mundo n'ya lang ang importante sa kanya pero grabeng inis talaga ang nararamdaman ko para sa kanya.

JC is a very important friend to me. He's like the brother I've never had pero para lang bastusin s'ya ng isang kagaya ni Attorney Villaraza na hinahangaan n'ya pa naman ay nakakagalit talaga. Tapos si JC naman ay mukhang mas lalo pang humanga kahit na binastos na s'ya!

"Ang sabi ni Johann ay nakausap n'yo pa nga raw si Attorney Villaraza?" sabat ni Dad at hindi sinasadyang napairap tuloy ako. Itinago ko na lang sa pagyuko at pagsubo ng pagkain.

"Hindi naman pag-uusap ang tawag doon." I said. "Binastos n'ya si JC, Dad!"

"Ikinuwento nga sa amin ni Johann. Pero sa palagay ko naman ay hindi s'ya nabastusan."

Dad nodded at what Mom said. "Maraming kaaway si Attorney Villaraza. He can't just entertain every strangers if they're not he's client or someone he knows."

"He could politely turned down JC, though. Hindi 'yung babastusin n'ya pa." pangangatwiran ko.

Dad sipped on his water again. He wiped his mouth with the table cloth. Masuyo syang tumingin sa akin at nginitian ako.

"The world is harsh for someone like us, Amara Jean." my Dad said. "Kapag naging abugado ka, hindi ka dapat magmukhang mahina. You should always look like nothing could bring you down sa loob o labas man ng korte. You will think everyone as your enemies. Nandyan ang mga taong palaging nakaabang sa iyo para isabotahe ka. So I couldn't blame Attorney Villaraza if he acted like that."

He reached for my hand that was on the table. Marahan n'ya iyong pinisil.

"That's why I want you to make sure if you really want to be a lawyer. If you think that the world is harsh now, it will be harsher once you've become a lawyer. Maiisip mong mas mabuti pa kung nasa loob ka ng korte, dahil doon ay kilala mo ang mga kalaban mo. Kaysa sa labas na lahat ay nagbabalat-kayo."

"You still have time, anak." Mom said. "Pag-isipan mo kung itutuloy mo ang pag-aabugado, or if you'll pursue your dreams of being a journalist."

Naging palaisipan iyon sa akin. Sigurado na ako dati pa na kakalimutan ko ang pangarap ko at itutuloy ang pag-aabugado para kay Papa. Pero dahil sa sinabi nina Mom and Dad, nagdalawang-isip ako.

Dad practically said that Attorney Villaraza acted that way as a defense mechanism. He's a lawyer and he shouldn't be friendly to anyone dahil kahit na sinong nasa labas ng korte ay maaring maging kaaway n'ya. And once I've become a lawyer, I might think the same way too.

Ang magulong kong mundo ay mas lalo pang magiging magulo kapag naging abugado na ako. Na habang sinusubukan kong linisin ang pangalan ni Papa ay magiging madumi naman ang mundo ko.

But that was the only thing that keeps me going. Ang pangakong maibigay ko sa ama ko ang hustisya ang dahilan kaya pinilit ko ang lumaban pa sa buhay kahit wala na ang mga magulang ko. At natatakot ako na baka kapag ibang daan ang tinahak ko ay magkamali ako at mas mapasama pa.

That's why I decided to continue my goal of being a lawyer. Para sa mga magulang ko. Para kay Papa.

Natawa ako nang mapansin ko ang tingin ng mga babae sa kaibigan ko habang nasa labas kami ng gymnasium ng university at hinihintay lang na magsimula ang practice ng graduation namin. The girls were obviously gawking at my bestfriend na mukhang wala namang pakialam sa paligid.

"Ang gwapo na'tin, ha?" bati ko sa kanya nang makalapit ako. Mabilis s'yang napangiti nang makita ako. "Galing ng barbero mo."

He chuckled. Nahihiya s'yang napakamot ng batok n'ya. "Ayos lang ba?" he asked. Kitang-kita ko sa mga mata nya ang pag-aalinlangan sa magiging sagot ko.

Napatawa ako. "Look everywhere. Ang daming mga babaeng nakatingin sa'yo. Kailangan mo pa ba talagang itanong 'yan?"

Bagong gupit kasi si JC. Naka-side part ang hati ng buhok n'ya at ang bangs ay hanggang kilay na lang kaya kitang-kita ang kulay tsokolate n'yang mga mata. He looked like a Korean idol sa suot n'ya pang stripes inner shirt na pinatungan ng denim jacket at skinny jeans.

"Hindi naman sila ang tinatanong ko, eh. Ikaw." He said. "Ano? Ayos lang ba ang gupit ko?"

"Oo na. Gwapo ka na." sabi ko na lang para matapos na sya sa alalahanin n'ya.

Agad naman nagpakita ang malawak n'yang ngiti.

"Sabay tayong apply sa OJT, ha? Doon tayo sa Cervantes and Villaraza Law Offices."

Napairap ako pero nakangiti naman. Natatawa na lang kasi ako sa kagustuhan n'yang mag-OJT under Attorney Villaraza.

"Siguraduhin mo munang makaka-guraduate ka." I said. "Hindi ka nga dapat nandito dahil hindi pa naman approved ang application for graduation mo."

Napasimangot s'ya sa sinabi ko kaya mas lalo akong natawa. Inis na inis talaga s'ya kapag nagbibiro ako na hindi s'ya makaka-graduate. Lalo pa nga at todo-aral pa s'ya para sa final exam namin.

"Makaka-graduate nga kasi ako!" sabi n'yang pilit na itinatago ang inis. "Mag-oOJT ako sa law firm ni Attorney Villaraza!"

I chuckled. "Oo na, oo na."

"Anong oo na, oo na? Kasama dapat kita! Mag-aapply agad tayo sa pasukan at baka maunahan pa tayo!"

Lumakas ang tawa ko kasi mukha talaga s'yang nagpa-panic sa isipin na may makakauna sa aming mag-OJT doon. Napailing ako at mas natawa pa.

"Oo na, oo na." sagot kong natatawa sa kanya.

Chapter 7

The first semester ends and thankfully, naipasa ko ang lahat ng mga subjects ko. Hindi naman sa nagkulang ako or tamad akong mag-aral pero kahit na alam kong naging mabuting estudyante naman ako ay nakakakaba pa rin lalo pa at may mga professors na tamad mag-compute ng grades at nangro-roleta lang. Kaya hangga't hindi ko nakikita ang final grades ko ay hindi ako makakampante.

Walang namang naging problema sa mga grado ko, lahat ay pasado. And that's the only thing I need. Ibig sabihin, ang magiging problema ko na lang sa susunod na semester ay ang pag-o-OJT ko. Kailangan ay maganda ang performance ko sa trabaho dahil doon ibabase ang magiging grado namin para sa pinakahuling requirements bago kami maka-graduate.

Fortunately, nakapasa rin si JC sa first semester. Hindi man ganoong kataasan ang grades n'ya kumpara sa akin, still, it's a good thing that he passed. Nangako pa nga s'ya sa akin na pagbubutihin na n'ya sa susunod at magsisipag sa OJT n'ya. Lalo na kung matatanggap s'ya sa firm ni Atttorney Villaraza.

He's still not giving up about that idea. Siguradong-sigurado pa nga s'ya na matatanggap kaming dalawa. Nagpaplano pa na sabay daw kaming papasok araw-araw at ihahatid-sundo n'ya daw ako dahil magkalapit lang ang mga bahay namin at iisang office lang ang pinapasukan namin.

Hindi na ako kumontra. Tinanggap ko na lang na doon nga ako sa firm ni Attorney Villaraza mag-o-OJT kahit na ayoko sa pagiging maangas n'ya at sa pambabastos n'ya sa kaibigan ko.

The second semester came. Sa unang araw ay pumasok kami sa university para alamin ang mga dapat gawin sa pag-o-OJT namin. Nagulat pa nga ako nang malaman na ang iba ay nakahanap na ng kumpanyang pag-o-OJT-ihan nila.

"Sabi ko naman kasi sa'yo, mag-apply na tayo!" paninisi sa akin ni JC nang malaman n'yang kalahati na ng klase namin ang natanggap at makakapagsimula na. "Baka maunahan pa tayo d'on!"

"Hindi naman tayo pwedeng basta na lang kumilos nang hindi na'tin alam ang gagawin!" I hissed. "Isa pa, journalism students tayo. Baka hindi pwedeng sa law firm tayo mag-OJT dahil wala naman 'yong kinalaman sa pagiging journalist!"

"Pwede 'yan!" si JC na naiinis na sa akin.

Magsasalita na sana ako para kumontra pero nagulat ako nang magtaas s'ya ng kamay at kinuha ang atensyon ng professor naming busy sa pagsasalita sa harap. Mrs. Garcia stopped and regarded him.

"Yes?" she asked, acknowledging JC's possible concern.

"Ma'am, pwede ba kami sa law firm mag-OJT? Plano po kasi namin nitong si AJ na mag-law school kapag naka-graduate na kami."

"Law firm?" Mrs. Garcia asked.

JC nodded. "Yes, Ma'am. Bale pre-law course namin 'tong Journalism.

Tinitigan kami ni Mrs. Garcia. Palihim kong kinukurot si JC sa tagiliran n'ya dahil napunta na sa amin ang atensyon ng buong klase.

Nakakainis! Pwede naman s'yang lumapit at kausapin si Ma'am mamaya, hindi 'yung iistorbohin n'ya sa pagsassalita sa harap! 'Ayan tuloy, nasa amin nang lahat ang atensyon. At talagang in-announce n'ya pa ang mga plano namin!

Sigurado na akong tatanggi si Mrs. Garcia. Ang alam ko kasi ay kaya requirements ang pag-o-OJT sa graduation ay para magkaroon ng experience ang mga estudyante kung anong trabaho ang kursong kinukuha nila. And if they're lucky, the company might absorb them once they've graduated.

Pero wala namang kinalaman ang magiging trabaho namin sa loob ng law firm sa pagiging journalist. Kung law-to-journalism ay pwede pa dahil kailangang matuto ang mga lawyer for public speaking, kaya nga ito ang kinuha kong kurso for pre-law. Pero ang journalism-to-law, hindi ko makitaan ng koneksyon.

Kaya naman nagulat ako nang tumango si Ma'am nang mga ilang minuto s'yang nag-isip.

"If this is your chance to learn before going to law school, then it's okay." sabi ni Mrs. Garcia. "Kayo naman ang bahala kung saan n'yo gustong mag-OJT. It's not necessarily need to have a connection about journalism. Basta doon kayo kung saan n'yo magagamit ang mga natutunan ninyo."

Tumingin sa akin si JC na parang nagyayabang dahil tama s'ya matapos sabihin iyon ni Ma'am. Umirap ako at tinanggap na lang na wala na ngang makakapigil sa pag-o-OJT namin sa Cervantes and Villaraza Law Offices.

Nagpatuloy sa discussion si Ma'am na ilang minuto lang ang itinagal dahil nagbilin lang naman s'ya para doon sa mga hindi pa nakakahanap ng mapag-o-OJT-ihan. Pagkatapos ay kinausap n'ya iyong mga pwede nang magsimula at isa-isa silang binigyan ng endorsement letter.

Wala tuloy kaming magawa nang mga panahong iyon. Ang iba ay nagkukwentuhan at nagpaplano kung saan mag-aapply. Limang buwan lang kasi ay dapat matapos na namin ang pag-o-OJT. Kung hindi ay baka hindi pa kami maka-graduate kapag hindi namin natapos ang required na eight hundred hours.

"E'di sana makakapagsimula na rin tayo!" paninisi sa akin ni JC habang pinapanood ang mga kaklase namin na kinukuha ang mga endorsement letter nila. "Paano kung naunahan na tayo? Ayokong mag-OJT sa iba!"

"Hindi 'yan." pang-aalo ko sa kanya kahit ako mismo ay hindi sigurado.

Paano nga kung naunahan na kami at may natanggap na sila for OJT? Siguradong patay ako nito kay JC!

He looked at me. Ang katawan n'ya ay nakaharap sa akin bago ako tinitigan nang seryoso.

"Mag-apply na tayo mamaya."

Napamulagat ako.

"Agad-agad?!"

Napairap s'ya kaya hindi ko maiwasan ang matawa. Mukhang inis na inis na s'ya sa akin dahil sobrang excited na s'ya na makatrabaho si Attorney Villaraza pero ako ay walang kainte-interes.

"Kailan mo gusto? Next year?" inis n'yang tanong. "Gusto mong nagmamartsa na ang mga kaklase na'tin while we're still stuck finisihing the eight-hundred hours?!"

Tinawanan ko ang nakitang inis sa mukha n'ya na mas lalo n'yang ikinainis. Magkasalubong ang mga kilay n'ya habang nakatitig sa akin na hindi matapos sa kakatawa. Tumigil lang ako nang makitang seryoso na nga s'ya.

Binibiro lang, eh.

"Okay." I cleared my throat. "Good thing na medyo formal naman ang suot ko ngayon... pero nasaan ang resume na'tin?"

"Nasa kotse." sagot n'yang parang balewala lang pero ikinagulat ko iyon.

"Ginawan mo na ako?" I asked, surprised was in my voice.

Hindi ko alam 'yun? I mean paano doon sa mga credentials na kailangang ilagay din doon pampabango man lang?

He sighed. "Magkasama na tayo mula pagkabata, AJ. Alam ko na ang lahat nang tungkol sa'yo." he said na parang nabasa kung anong pinoproblema ko kanina.

Tinitigan ko s'ya pero maya-maya ay tumango na lang. Ang galing naman n'ya? Ako nga ay may ilang mga bagay na hindi pa alam tungkol sa kanya. Hindi ko alam kung anong nangyari sa business matters na pinuntahan n'ya kasama ang Dad n'ya kaya bigla s'yang nagyaya na pumunta sa firm ni Attorney Villaraza kinabukasan noon. And stuffs like if he likes someone right now. Wala pa kasi akong nababalitaang nagugustuhan n'ya.

Ang daming mga babae ang hayagang nagpapakita ng pagkagusto para sa kanya pero kahit kailan ay wala s'yang sinabi sa akin tungkol doon. O kahit man lang na gusto n'yang ligawan, wala.

Baka itinatago n'ya lang? Kung ganoon ay magtatampo ako sa kanya. Kilalang-kilala n'ya na ako na nakagawa pa nga s'ya ng resume ko tapos ay maglilihim s'ya sa akin sa babaeng nagugustuhan n'ya?

Dahil iisang subject lang ang klase namin noong araw na iyon at isa't-kalahating oras lang ang itinagal ay pumayag na ako sa kagustuhan ni JC na ngayon na rin mag-apply sa Cervantes and Villaraza Law Offices. Wala na akong takas, eh. Nakagawa na s'ya ng resume namin, maayos naman ang damit ko ngayon, maaga pa para umuwi at wala din naman akong gagawin sa bahay.

"JC." I called his name while we're eating. Nagdesisyon muna kaming kumain bago dumiretso doon sa law firm.

"Hmm?"he just mumbled while chewing his food.

"Do you have a girl you like?"

Dahil nasa harapan ko lang s'ya ay kitang-kita ko na nabulunan s'ya sa pagkabigla dahil sa tinanong ko. Pinukpok n'ya ng ilang beses ang dibdib n'ya habang umiinom ng tubig at ako naman ay patuloy lang sa pagkain.

Guilty 'to, sigurado ako. Ang OA ng reaction, eh.

"Ano?" he asked. Bahagya pang tumaas ang boses n'ya kaya napatingin sa amin ang katabi naming table sa fast food chain na iyon.

"I was asking if you have any girl you like?" I asked again.

Nag-iwas s'ya ng tingin sa akin at mas napatunayan kong guilty nga s'ya! Ano ba 'yan? Mag-aabugado pero hindi magaling magtago ng feelings!

Tumikhim s'ya. "Bakit mo natanong?"

I shrugged my shoulders. "Curious lang." dumukwang ako palapit sa kanya. "Ano? Meron nga? Sino?"

Nag-iwas ulit s'ya ng tingin, mukhang walang balak sagutin kaya nawala ang excitement ko. I can't believe that he's hiding this to me!

Pinagpatuloy ko na lang ang pagkain ko at hindi na nagsalita. I get it. Nirerespeto ko ang privacy n'ya. Hindi naman dahil alam n'ya na halos lahat ng tungkol sa akin ay ganoon na rin ako sa kanya. Choice ko rin naman na sabihin ang lahat ng iyon sa kanya.

Pero nakakatampo pa rin pala. Feeling ko kasi ay hindi s'ya nagtitiwala sa akin gaya ng pagtitiwala ko sa kanya?

Hindi na ulit ako nagsalita pa sa mga sumunod na minuto. Tahimik ko lang pinagpatuloy ang pagkain ko at nahahalata ko naman ang pasulyap-sulyap sa akin ni JC. Kung masama lang akong kaibigan ay iiwan ko s'ya dito at s'ya na lang mag-isa ang pag-apply-in sa law firm na gusto n'ya. But that would be too immature.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga ni JC.

"Manhid 'yon." he said so suddenly. Napaangat tuloy ang tingin ko sa kanya. "'Yung babaeng gusto ko. Sobrang manhid."

"Hindi n'ya alam na gusto mo s'ya?" I asked. Umiling s'ya.

"Hindi. And I don't thnk she's ready for relationship. She'll surely reject me if I confess."

"Sa'yo? May mambabasted?" hindi makapaniwala kong tanong. Gwapo din kaya si JC!

He has a cream-colored skin. Makakapal ang mga kilay. Malamlam ang mga mata n'ya na parang hindi kayang magalit ng sobra. He has a pointed nose and a reddish lips. His facial features were soft. Bagay na bagay sa ugali n'yang kahit sobra akong mang-asar sa kanya ay hindi nagalit sa akin kailanman.

Plus factor pa 'yung well-built body n'ya. Kaya hindi ko talaga maisip na may babaeng magre-reject sa kanya.

"Yeah. Hindi naman lahat ng babae ay magkakagusto sa akin." then he looked at me. "Ikaw ba? Kung sakaling sabihin kong may gusto ako sa'yo, anong magiging reaction mo?"

"Yuck!" agad kong sabi. Napahimas pa ako sa dalawang mga braso ko dahil bigla kong naramdaman ang pananayo ng mga balahibo ko. "Kilabutan ka nga! Kadiri ka."

He chuckled. "See?" he said like he's proving a point. "Sigurado akong ire-reject ako nito."

Gusto ko sanang sabihin na magkaiba naman kami. Na hindi naman ako ang babaeng nagugustuhan n'ya kaya siguro ay may tyansa s'ya. Pero tumayo na s'ya at nagyaya nang pumunta na kami doon sa firm.

Sa byahe ay napansin ko ang pananahimik ni JC. Pasulyap-sulyap ako sa kanya habang nagda-drive s'ya at nakitang seryoso lang s'ya sa pagmamaneho. Nanahimik na lang ako. Siguro ay kabado s'ya sa pag-aapply namin at sa gagawing interview sa amin.

I just hope na pareho kaming matanggap. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko kung isa lang sa amin ang matanggap. Kapag ako lang, malamang ay hindi ako tumuloy. Ayaw ko nga sana sa law firm na iyon kung hindi lang sa pamimilit ni JC. Kung si JC lang naman ang matanggap, kawawa naman ako. Mag-isang maghahanap ng ibang law firm.

"Hi, Miss!" bati ni JC doon sa receptionist na nasa may lobby nang makarating kami sa Cervantes and Villaraza Law Offices. Pinigilan ko ang mapahagikgik nang ngitian n'ya pa ang babae.

"Good Afternoon, Sir." tipid ang ngiting sabi ng receptionist pero halatang nakaabang sa sasabihin ng kaibigan ko.

"Mag-aapply sana kami for OJT." JC said. "Pwede pa ba?"

"May resume po ba kayong dala, Sir?" magalang na tanong n'ong babae. Agad naman ibinigay ni JC ang resume namin sa kanya. "Wait lang, Sir, ah? Ico-confirm ko lang."

"No problem, Miss. Take your time." JC said.

Napairap ako nang tumingin sa akin si JC sa nakikiusap na mga mata habang may tinatawagan sa telepeno iyong babae. Halatang-halata na nagdadasal s'ya na sana ay wala pa nga silang natatanggap na OJT dito.

"Sir." sabi ng babae nang balingan na kami. Pareho kaming napatingin sa kanya. May inabot s'ya sa aming I.D. na may nakasulat na 'Visitor.' "Swipe n'yo po 'to sa may scanner. Then akyat na po kayong seventh floor."

Ibinalik sa amin ng babae ang resume namin kasama na ang I.D. na kailangan naming i-swipe doon sa may scanner. Ang laki ng ngiti na nakapaskil sa mukha ni JC nang kunin namin iyon.

"Kinakabahan ako." bulong n'ya sa akin nang makapasok na kami sa elevator. Napairap na lang ako.

Hindi ako kinakabahan kanina pero dahil sinabi n'ya ay kinabahan na din ako. Tinignan ko si JC pero mas lamang pa yata ang excitement na nararamdaman n'ya kaysa sa kaba.

The elevator door dinged when it reached the seventh floor. Wala sa sariling napahawak ako sa braso ni JC nang naging triple pa yata ang kabang nararamdaman ko. Lalo na noong makita ko ang isa pang sliding glass door na kailangan naming pasukan at sigurado akong sa loob ay nandoon na ang office ng dalawang abugado.

How would I not know that it was their offices when I could read it on the reception desk inside?

Kusang bumukas ang sliding door nang mapatapat kami doon. Nginitian kami noong babae sa reception desk na mas maliit ang espasyo kaysa doon sa nasa baba.

"For OJT, Miss." si JC na ang nagsalita. Nanginginig na din ang mga tuhod ko sa sobrang kaba!

Pinaupo kami noong babae sa tanggapan ng bisita doon. May mga sofa at ilang magazines ang nandoon pero ako ay kinakabahang umupo na lang. Hindi pa nga nakakailang segundo kaming nakakaupo nang tinawag na si JC ng babae sa reception desk at sinabing doon sa pinakadulong office pumasok.

He chuckled. "Relax." sabi n'ya nang makita ang itsura ko. Eh, s'ya nga ang tinawag para interviewhin na pero mukhang ako pa ang mas kinakabahan!

May tatlong office ang nasa loob, lahat ay nakasara ang mga blinds kaya hindi ko makita ang nasa loob. Doon sa dulo ang pinasukan ni JC.

I tried to calm myself down and waited for JC to finish. Hindi nakatulong ang lamig ng airconditioner sa kabang nararamdaman ko. Mukhang naiihi pa nga ata ko!

Nakakabwisit naman!

Lamig lang 'to, kaba ang 'to. Hindi talaga ako naiihi!

After fifteen minutes, lumabas na rin si JC. Agad akong napatayo at hindi na nakapagtanong nang sabihin sa akin ng babae na pumasok na ako doon.

Halos hindi na ako makapaglakad ng maayos. Ilang hingang-malalim ang ginawa ko bago kumatok at binuksan ang pinto. Nakita ko kaagad ang bakanteng office table at upuan sa likod noon bago ko nakita ang isang pinto pa sa loob. Mukhang iyon na ang pinaka-office ng lawyer. Lumapit ako doon at muling kumatok bago binuksan.

Nakita ko kaagad ang isang lalaki na nakaupo sa may couch sa loob, doon sa harapan ng office table noon. He was reading a piece of paper. He looked up and smiled when he saw me.

"Ms. Abella?" he asked. Doon ko nalaman na ang papel na binabasa n'ya ay ang resume ko pala.

"Yes." I said. Tumayo s'ya at inilahad ang kamay sa akin. Walang pag-aalinlangan na lumapit ako sa kanya at tinanggap ang pakikipagkamay nya.

I couldn't help but to stare at the man. He was wearing a three-piece dark blue suit, a black longsleeve for his inner shirt. Mukhang respetadong-respetado sa pananamit pa lang. Plus, he has an intimidating aura, kahit na malawak ang pagkakangiti n'ya sa akin ay hindi ko maiwasan ang mailang.

He has a hazel brown eyes. Matangos din ang ilong at may mapupulang mga labi. He has a well defined jaw and small stubbles were growing on it. Kamukha n'ya iyong artista sa pinapanood kong American series,

"Attorney Creed Cervantes." pakilala n'ya sa sarili n'ya. We shook hands. "Sit down." itinuro n'ya ang couch sa tapat n'ya.

Tahimik naman akong naupo at nag-abang sa sasabihin n'ya habang pinapasadahan n'ya ng tingin ang resume ko. Hindi matigil ang lakas ng tibok ng puso ko sa sobrang kaba pero inignora ko na lang iyon.

"How are you related to Attorney Luis Abella?" he asked. Nawala ang ngiti na nasa labi n'ya kanina.

"He's my father." deretso kong sagot. Nakita kong kumunot ang noo n'ya.

"May sarili s'yang law firm, hindi ba? But why is his daughter here in our firm applying for OJT?"

I cleared my throat. Napaderetso ako ng upo at tinitigan ang abugadong kaharap sa mga mata.

"He's my father and I know that he wants the best for me. He wants me to work to another firm where I wouldn't get any special treatment just because I am he's daughter. So I would learn what I needed to learn. That's why I'm here, Attorney Cervantes."

He stared at me. Nailang ako sa paraan ng pagtitig n'ya. Para kasing inaalam n'ya kung nagsisinungaling ako o hindi. Pagkatapos ay ngumiti s'ya.

"Paano ba 'yan? Alam kong anak ka ni Attorney Abella? One of my colleagues." he chuckled. "Baka hindi na rin kita utusan n'yan."

Napangiwi na lang ako. Sana pala ay hindi ko na lang nilagay ang pangalan nina Daddy at Mommy sa resume ko. Hindi din pala maiiwasan ang special treatment kahit sa ibang law firm ako mag-apply.

"Ganito na lang." Attorney Cervantes said. "Dahil ako lang naman ang nakakaalam, you will not work under me. Sa ibang lawyer kita ia-assign."

"Sa iba po?"

He smiled. "Too bad. Your friend wanted to work with him but I guess that he'll just have work under me instead. Doon ka na lang sa kaibigan ko magtrabaho."

Kinabahan ako. Mukhang hindi ko magugustuhan kung sino man 'yon pero nagtanong pa rin ako.

"Kanino... po?"

Attorney Cervantes bit his lower lip. Nang pakawalan n'ya ang pang-ibabang labi ay nakangisi na sa akin.

"Kay Attorney Kylo Villaraza."

Chapter 8

Pigil na pigil ang pagngiwi ko nang marinig ang sinabing iyon ni Attorney Cervantes. Hindi ko alam kung paanong ekspresyon ng mukha ko ang dapat kong gawin. I don't want to smile dahil hindi naman ako masaya sa balitang iyon. Isa pa, mahahalata ng abugadong kaharap ko na peke ang ngiti ko dahil hindi ko talaga magawang maging masaya sa sitwasyong ito!

I gritted my teeth, at kahit na mahirap ay pinili ko na lang na huwag nang magpakita ng kahit anong emosyon. Pero mukhang hindi yata gumagana iyon dahil nakita kong kinagat ni Attorney Cervantes ang pang-ibabang labi n'ya na parang pinipigilan ang pagngiti. Nakikita ko sa kulay hazel brown n'yang mga mata ang katuwaan sa pagpipigil ko ng emosyon.

"Mukhang ayaw mo, ah?" he chuckled. "It's either you don't want to work here or you don't want to work with Attorney Villaraza."

"Hindi naman po sa—" agad kong sabi pero mabilis ko ding itinikom ang bibig ko. Pinili ko na lang ang huwag nang magsalita dahil baka may masabi pa akong kung ano.

Hindi naman sa ayaw ko kay Attorney Villaraza. Ayaw ko lang talaga sa ginawa n'ya sa kaibigan ko. He really sound so rude. Ayoko pa naman sa mga bastos na tao. Iyong mga taong mataas ang tingin nila sa sarili nila.

And that was my first impression of Attorney Villaraza. He's a rude, egoistic man that doesn't really care about the people around him. Nakipagkilala lang naman si JC sa kanya pero binastos n'ya!

Napahugot ako ng malalim na buntong-hininga. First impression ko lang naman iyon. Sabi nga ni Daddy na ganoon talaga ang mga lawyers. They should guard themselves as they didn't know who are their enemies outside the court. Kaya din siguro ganoon na lang ang pinakitang reaction ni Attorney Villaraza noon.

Napasulyap ako kay Attorney Cervantes na nasa harap ko. He was smiling at me. Halata ang katuwaan sa mga mata n'ya dahil sa pinapakita kong reaksyon sa ngayon. But he still has that intimidating aura around him na parang kaya n'yang magbiro sa lahat ng pagkakataon pero nakakatakot kapag nagseryoso na.

Bakit si Attorney Cervantes mukha namang approachable? Hindi nga nawala ang ngiti n'ya simula pa kanina. And I could tell that he's trying hard to lighten the atmosphere dahil nakikita n'ya ang pagkailang ko.

Pero si Attorney Villaraza, with the aura he's emitting around him, parang matatakot talaga ang kahit na sino na lapitan s'ya. Napansin ko na agad iyon sa sandaling nakita ko s'ya. Masyado lang talagang makapal ang mukha ni JC at sobra n'yang iniidolo ang abugado kaya hindi n'ya siguro napansin ang mga iyon.

And I don't even get myself. Si JC naman ang binastos at hindi ako. Tapos ako pa 'yung nagalit samantalang wala nga lang iyon sa kaibigan ko. He even thinks that Attorney Villaraza is cool!

I sighed.

"Wala po bang ano..." I trailed off. Hindi ko na naipagpatuloy nang marinig ko ang mahinang pagtawa ni Attorney Cervantes.

"Tatlo lang kaming lawyer ang allowed mag-train." he said. "The other one rarely visits here as he's a corporate lawyer. Nandoon s'ya madalas sa company ng kliyente n'ya. So it's either Attorney Villaraza or me. But since I know who your father is, maiilang akong utusan ka. That leads you to..."

Tuluyan na akong napangiwi. Mas natawa lang si Attorney Cervantes sa pagpapakita ko ng pagkadisgusto sa sinabi n'ya. Pero hindi ko na kasi talaga mapigilan. Kung si JC ang nasa sitwasyon ko ay baka magtatalon pa iyon sa tuwa ngayon.

"I don't have any idea why you dislike Attorney Villaraza." Attorney Cervantes said. "But this is the reality. You couldn't choose people who you're going to work with. Gaya nang hindi ka makakapili kung sino ang makakatabi mo sa bus o sa jeep. In any way, we will always encounter people that we don't like. 'Cause that's what life is, Ms. Abella."

Hindi ako nagsalita. The lawyer definitely hit it. Na-realize ko kung gaano ako naging mapili sa ngayon. Na-realize ko kung gaano ako naging mapanghusga. It was just a brief encounter, hindi tumagal ng tatlumpung segundo pero kung kainisan ko na si Attorney Villaraza ay parang kilalang-kilala ko na s'ya.

I'm being one of those people that I hate. Na mga nanghusga kaagad kay Papa dahil sa napanood nila sa balita. Dahil sa mga narinig nila. Mga taong hindi man lang inisip kung may katotohanan ba ang lahat ng iyon. Mga bagay na nagpahirap sa pamilya namin.

"But you have a choice here, Ms. Abella." pagapapatuloy ni Attorney Cervantes. "Just like you can choose whether to go off the bus or jeep para hindi mo makatabi ang makakatabi mo. Here, you can choose whether you want to work under Attorney Villaraza or find another law firm."

Napatitig ako kay Attorney Cervantes. Tinatantya ko ang reaksyon n'ya kung naiinis ba s'ya sa akin o ano. Ako na nga kasi itong mag-o-OJT pero ako pa 'tong mapili. But the lawyer was just smiling warmly at me. Binibigyan talaga ako ng pagkakataon na makapamili.

Sayang lang. Mukhang mabait pa naman si Attorney Cervantes. I would like to work under him pero ayoko namang s'ya pa ang mailang na mag-utos sa akin kung anong trabaho ang gagawin ko.

But I could still work with him. Nasa iisang law firm lang naman kami. Seems like I could ask him for an advice if I want to.

In the end, I finally nodded.

"Sige po. I'll accept your offer."

Mas lumawak ang ngiti sa mga labi ni Attorney Cervantes dahil sa sinabi ko. Mukha s'yang tuwang-tuwa na tinanggap ko ang offer na mag-OJT under Attorney Villaraza. Hindi ko nga lang sigurado kung pareho kami ng nararamdaman.

"That's good to hear!" sabi pa n'yang tuwang-tuwa. "Mabait naman si Attorney Villaraza. Mahilig nga lang magmura."

Natigilan ako doon. "Huh?"

He chuckled. "Don't worry. Kapag naiinis lang s'ya nagmumura. Madalas sa akin but he knows his boundaries."

Gusto kong sabunutan ang sarili ko. Sana ay hindi n'ya na lang sinabi iyon dahil nagsisimula ko nang pagsisihan ang desisyon ko! That just proves that Attorney Villaraza is a really rude person!

Paano kapag nainis s'ya sa akin? Mumurahin na rin ako, gan'on ba?!

Napasunod ang tingin ko nang tumayo si Attorney Cervantes. He extended his arm, like asking for a handshake. Tumayo na rin ako at kinamayan s'ya.

"Welcome to Cervantes and Villaraza Law Offices." he said. "I look forward on working with you."

He shook my hand firmly. Napangiti na lang ako. Attorney Cervantes feels welcoming kaya kahit na nag-aalala ako sa magiging trainer ko ay napapagaan naman ng abugadong kaharap ko ang kalooban ko.

Sayang. Kung hindi n'ya sana nalaman na anak ako ni Daddy ay sa kanya sana ako magte-training. Mukha kasing naka-set na si JC na mag-train kay Attorney Villaraza pero dahil nalaman nga ni Attorney Cervantes ang tungkol kay Daddy ay pinagpalit kami.

"I'll give you a quick tour around the company." Attorney Cervantes said. He jerked his way towards the door. "C'mon."

Nagpatiuna s'ya sa may pinto at pinagbuksan ako noon. I slightly bowed my head as a thanks before I went outside. Ganoon din ang ginawa n'ya sa isa pang pintuan, pinagbuksan ako.

Napalabi ako. He's a gentleman! Sana lang talaga ay mali ang naging first impression ko kay Attorney Villaraza. Baka hindi ako makatagal kung tama nga ako!

"My office is the farthest." sabi ni Attorney Cervantes. Itinuro n'yang katabi n'yang office. Iyong mauunang madaanan. "'Yan ang office ni Attorney Villaraza." he looked at me. "Want to go inside? Para makita mo ang magiging pwesto mo."

Halos tumalon na palabas ang puso ko mula sa dibdib ko dahil sa sinabi n'ya. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat sa isipin pa lang na nandoon sa loob ang abugadong kinaiinisan ko. Natawa si Attorney Cervantes nang makita ang reaksyon ko.

"Wala s'ya d'yan." he said like he read my thoughts. "May binabantayan din kasi 'yon kaya paminsan-minsan, wala s'ya. Pero hindi naman madalas."

Agad akong nakalma pagkatapos noon. He tilted his head, like he's waiting for my answer about his question earlier. Iyon ay kung gusto ko ba daw pumasok sa loob ng office ni Attorney Villaraza. At dahil wala naman ang abugado doon, I nodded my head. Chance ko na rin 'to kaysa naman manibago pa ako kung kailan nandoon na si Attorney Villaraza. Baka mainis at murahin ako.

Attorney Cervantes opened the door. Inilahad n'ya ang kamay n'ya kaya nauna na akong pumasok sa loob.

Halos wala namang pinagkaiba ang opisina ni Attorney Cervantes kay Attorney Villaraza. Pagkabukas ng pinto ay nakita ko kaagad ang bakanteng office table and chair sa isang tabi. Sa table ay mayroon nang desktop computer. May isang pinto rin sa loob. The blinds weren't open kaya hindi ko makita ang loob. But I'm sure that's where Attorney Villaraza office is.

"Dito ang magiging pwesto mo." itinuro ni Attorney Cervantes ang bakanteng office table. "Naka-save na sa computer na 'yan ang mga kailangan mong malaman. But usually, ang gagawin mo lang ay i-file ang mga kailangang i-file sa kasong hinahawakan ni Attorney Villaraza."

Tumango na lang ako at muling tumingin sa office ni Attorney Villaraza. Salamin ang dingding noon pero may mga blinds na pwedeng isara kapag kailangan ng privacy.

"If you need anything, don't hesitate to ask me." sabi ni Attorney Cervantes nang makalabas na kami. "But it'll be better kung si Attorney Villaraza ang tatanungin mo since s'ya ang trainer mo."

Nakangiwing tumango ako na ikinatawa ni Attorney Cervantes. Naglakad na kami papunta doon sa may lobby ng floor na iyon. Agad na napatayo si JC nang makita kaming dalawa.

"Mr. Delfino, there will be a slight changes about your trainer." sabi agad ni Attorney Cervantes nang makalapit kami sa kaibigan ko. "You will be working under me while Attorney Villaraza will be Ms. Abella's trainer."

Ang akala ko ay aangal si JC doon. Kasi nga ay iniidolo n'ya si Attorney Villaraza. Diba nga, kaya n'ya gustong mag-apply sa law firm na ito ay dahil gusto n'yang makatrabaho ang idol n'ya? Kaya nagulat ako nang ngiting-ngiti s'yang tumango kay Attorney Cervantes.

"Wala hong problema, Attorney." he even said. "Thank you for hiring us."

Attorney Cervantes nodded. "Kailan kayo pwedeng magsimula?"

"Bukas po." mabilis na sagot ni JC. Nanlalaki ang mga matang napatingin na lang ako sa kanya. Hindi na nakaangal sa sobrang gulat at bilis ng mga pangyayari.

"Alright. Come here at eight in the morning. Pag-uusapan na'tin ang kontrata n'yo." he extended his arm again for a handshake. "Congratulations to the both of you."

Wala ako sa sarili nang kamayan ko si Attorney Cervantes. Kahit na rin nang umalis kami sa floor na iyon at bumaba na. Hindi ko akalain kasi na ngayon kami nag-aapply at magsisimula na kami bukas.

Masyadong excited si JC.

"Okay lang sa'yo kung ako 'yung mag-train under Attorney Villaraza na idol mo?" tanong ko kay JC habang sina-swipe ang ID na pinahiram sa amin para makalabas na doon.

JC smiled at me. "Ayos lang. Ang mahalaga magkasama tayong mag-o-OJT."

Hindi na ako nagsalita. Tahimik lang din ako nang isinauli namin ang mga ID sa reception desk.

Shit... Kinakabahan ako. I was lucky today dahil wala ngayon si Attorney Villaraza at ang mabait na Attorney Cervantes ang nakausap at nag-interview sa amin ngayon. But I'm pretty damn sure na hindi ko maiiwasan habang-buhay ang abugadong kinaiinisan ko, who doesn't have any idea that I hate him.

I sighed. Sana talaga ay maayos kong matapos ang OJT ko.

Chapter 9

Marahas akong napabuga ng hininga para sana alisin ang kaba sa dibdib ko. Nakatulong din naman iyon kahit papaano pero kapag naiisip ko kung anong mangyayari mamaya ay bumabalik ang kaba ko.

Ngayon ang unang araw ko sa OJT. I should be excited for this new chapter of my life. After attending school for over the years, mararanasan ko na rin kahit ang kaunting pagbabago sa buhay ko. I will have a new experience and a new chance to learn more.

Pero hindi ko pa ring maiwasan ang kabahan. At sa tingin ko ay ganito rin naman ang nararamdaman ng lahat ng tao. They are excited to try new things yet the fright is still there. Pangangamba dahil sa mga bagay na bago para sa atin. Pangangamba dahil hindi natin alam kung anong maidudulot nito sa ating buhay.

I was like that when Mom and Dad adopted me. Naaalala ko pa noon ang takot sa dibdib ko, takot na humakbang sa loob ng mansyon, papasok sa bagong buhay na nakalaan para sa akin. Pero sa kabila ng takot ko ay humakbang pa rin ako. At iyon ang isa sa mga bagay na hinding-hindi ko pinagsisisihan.

Kung hindi ako humakbang, kung hindi ko nilabanan ang takot ko, hindi ko mararanasan ang pagmamahal na ibinibigay sa akin nina Mommy at Daddy. Hindi siguro ako magkakaroon pa ng lakas ng loob na lumaban sa buhay pagkatapos ng nangyari sa mga magulang ko, pagkatapos ng lahat ng mga naranasan ko.

And that only proves that people should start fighting their own fear. Hindi dapat magpakain sa takot ang mga tao. They should gather their courage and stop being afraid to try new things in their life.

'Cause it's better to say that you did everything instead of having regrets in the end.

Muli akong nagpakawala ng marahas na buntong-hininga. Inayos ko ang coat na suot ko at tinignan ang sarili sa full-length mirror.

I was wearing a deep green tube dress at ang haba ay umabot hanggang itaas ng tuhod. It was a plain body hugging satin dress. Pinatungan ko na lang ng puting coat at isinara ang butones sa gitna to make it look formal.

I stared at my face to check my makeup at sinigurong hindi ako magmumukhang pupunta sa isang party instead sa OJT ko.

I only put a natural makeup, 'yung hindi masyadong halata. My black almond-shaped eyes were emphasized with a winged liner I did. Hindi masyadong makapal ang mga pilik ko so I had to put a maskara on. I have a small and pointed nose, a reddish pouty lips and a heart-shaped face. Hinayaan ko lang na nakalugay ang tuwid kong buhok na hanggang dibdib ko.

I guess... I looked presentable now.

Nakarinig ako ng mahihinang katok sa pinto at saktong paglingon ko ay bumukas iyon. Sumilip muna si Mommy and when she saw me, she smiled before she entered the room.

"Nasa baba na si Johann." she said.

Napatingin ako sa relong pangbisig ko. It's still six-thirty in the morning. Thirty minutes lang ang byahe namin papunta sa law firm. Hindi naman halatang excited si JC.

"Masyado s'yang excited." nasabi ko na ikinatawa ni Mommy.

"He really idolizes Attorney Villaraza." sabi ni Mom at lumapit sa akin. Inayos n'ya ang collar ng suot kong coat. "You grew up beautifully, Amara Jean."

Napasimangot ako. "Hindi ka mag-i-speech ngayon, Mom."

She laughed. "Don't worry, I won't." iniipit n'ya ang buhok na tumatakip sa mukha ko sa likod ng tenga ko. "I just can't believe that you're an adult now. Parang kahapon lang noong unang tapak mo dito sa loob ng bahay."

Pinili ko na lang ang huwag nang magsalita. I'm too soft when it comes to her, sa mga magulang ko. Hindi s'ya tumigil noon sa kakasuyo sa akin hanggang sa buksan ko ang pinto sa buhay ko para sa kanila. Mom really did her best so I could feel a parental love.

"I'm proud of you, anak." sabi ni Mommy at agad kong naramdaman ang bikig sa lalamunan ko. Pati na rin ang pamumuo ng luha sa gilid ng mga mata ko.

Tumawa ako para maitago iyon. Ayokong umiyak ngayong unang araw ko sa OJT. OJT lang ito at marami pa akong kailangang mapagtagumpayan bago ko marating ang totoong goal ko sa buhay.

To clear my father's name.

"Sabi kong huwag kang mag-i-speech, eh." I said and wiped the corner of my eyes. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin at nakitang hindi naman nagulo ang makeup ko.

Nakahinga ako nang maluwag doon. Nasa baba na si JC. Matatagalan kasi kung nasira at aayusin ko pa. Baka akyatin pa ako dito kapag nainip sa sobrang pagiging excited n'ya na pumasok ngayon.

Mom smiled at me. "Ready ka na?"

I tried to smile at her. Pero sa huli ay nauwi lang sa pagngiwi iyon.

"No." I said.

"It's normal to feel nervous with new things that comes in your life." Mom said. Inilagay n'ya ang kaliwang bahagi ng buhok ko sa harap ko habang ang sa kanan ay inilagay n'ya sa likod. "But be brave. And treat this an opportunity to grow and learn."

Bumaba na rin kami ni Mommy pagkatapos noon at nakita ko si JC na nakaupong naghihintay sa may sala. He stood up when he saw me. Ngumiti ako sa kanya, 'yung tipong nang-aasar.

"Hindi halatang pinaghandaan na'tin, ah?" I said.

Gwapong-gwapo kasi s'ya sa suot n'yang maroon longsleeve polo. Nakabukas pa ang unang butones noon at pinatungan ng itim na coat. He was also wearing a black pants. Ang buhok ay ayos na ayos.

He smiled at me sheepishly.

"First day. Good impression dapat." he said.

Pero bad impression na agad para sa akin ang magiging trainer ko.

Instead of saying it out loud, ngumiti na lang ako sa kanya at nagyaya na. At dahil sobrang excited nga s'ya ay agad naman s'yang pumayag.

"Excited talaga ako." sabi n'yang parang hindi ko pa alam. Eh, halatang-halata nga sa lawak ng ngiti n'ya at sa mga mata n'ya. Lalo na nang lumingon s'ya sa akin. "Ikaw ba?"

I just shrugged my shoulders. Kinakabahan ako ng sobra pero ayokong magpatalo sa kaba ko. Sinusubukan ko ngang kalimutan na first day ngayon ng OJT ko para hindi na mas lalong lumala ang kabang nararamdaman ko. Pero ito namang nagmamaneho ng kotse ay mukhang hindi ako patatahimikin at gustong-gustong malaman ang sagot ko.

"Hindi." sabi ko. Totoo naman.

He frowned. "Bakit? We will experience being a lawyer! Ang sabi ni Attorney Cervantes ay pag-aayusin daw tayo ng mga files ng hinahawakang case nila. And they will sometimes ask us to gather information that could win their case!"

Sa sinabi n'ya ay napangiti ako. That sounds exciting. Hindi kasi sa akin nabanggit ni Attorney Cervantes na magpapatulong din sila sa mga case na hahawakan nila. That means that I will learn on how to dig information and what information I should dig when handling a case!

"And sometimes, they would let us watch them inside the court!"

Napalingon ako kay JC na ngiting-ngiting nagmamaneho.

"Sinabi 'yon ni Attorney Cervantes?" hindi makapaniwala kong tanong.

JC nodded. "Syempre, para alam daw na'tin ang nangyayari sa loob ng korte. Wala pa tayo sa practice court pero makakanood na tayo ng mga trials!"

Napakunot ang noo ko. Hindi iyon sinabi ni Attorney Cervantes sa akin! Ang akala ko nga ay ngayong first day namin kami ibi-briefing sa kung anong mga gagawin namin pero mukhang nasabi na n'ya kay JC ang lahat! Kaya naman pala ayos lang sa isang 'to na hindi s'ya mag-train under Attorney Villaraza. 'Cause our training already seems exciting!

Nae-excite na rin tuloy ako!

This would be a good practice. Mabuting ngayon pa lang ay alam ko na ang mga ginagawa ng isang lawyer. Dad told me things about it pero mas maganda pa rin iyong ma-experience ko first hand. Experience is the best teacher.

Pero muling bumalik sa akin ang kaba ko nang makarating na kami sa building na iyon. The beating of my heart was so loud and fast. Natatakot ako na baka lumabas na ang puso ko sa dibdib ko! Grabe naman kasi talaga 'yung kaba ko!

"For OJT kami, Miss." sabi ni JC nang tanungin kami ng babae na nandoon sa reception desk. Nginitian kaagad kami ng babae at nagbigay ng I.D. sa amin.

"Temporary I.D. lang muna 'yan." the receptionist said. "Mga one week pa magagawa ang official I.D. nyo. Ii-inform naman kayo ng HR."

We said our thanks. Mas lalo pang lumakas ang kaba ko nang i-swipe na namin ang I.D. sa scanner at makasakay na kami sa elevator. Panay ang daldal sa akin ni JC sa kung anong pwedeng mangyari at sa mga inaasahan n'ya pero wala akong naiintindihan doon. I was busy trying to calm myself.

What the... Bakit sobra-sobra naman yata ang kaba ko?!

The elevator dinged and opened when we're on the right floor. Nang magbukas iyon ay laking pilit ko sa sarili ko na humakbang palabas ng elevator.

"Shit, JC. Kinakabahan ako." hindi ko na mapigilang sabi kay JC nang maglakad kami papalapit doon sa sliding glass gloor.

He chuckled. "Ako din!" sabi n'ya pero mukhang excited naman.

Sinamaan ko s'ya ng tingin. Para kasing nang-aasar pa s'ya. Pero diretso lang s'yang nakatingin na parang gustong-guston na talagang pumasok sa loob.

So we did.

Agad na ngumiti sa amin ang babae na nandoon sa reception desk. Mukhang namukhaan kami.

"Ang aga n'yo." she said. Mukha ring kararating n'ya lang at nag-aayos pa ng gamit.

"Mas maaga ka." JC said. Napatingin na lang ako sa kanya.

The girl chuckled. "Wala pa sina Attorney pero bukas na ang office nila. 'Yung pinakaloob lang ang hindi. Pwede kayong maghintay sa loob ng office nila kung gusto n'yo."

Agad akong umiling. Ayoko nga. Ayokong maiwang mag-isa. Mas lalala ang kaba ko!

"Pwedeng dito na lang muna kami sa lobby, Miss?" I asked. "Para naman hindi sila mabibigla pagdating nila."

The girl smiled at me. "Pwede naman." she extended her arm. "I'm Juniper, Pero tawagin n'yo na lang akong Juni."

JC and I accepted her handshake and we introduced ourselves to her. Nakiupo muna s'ya sa amin doon sa sofa sa may lobby dahil wala pa naman daw s'yang gagawin habang naghihintay kami sa dalawang abugado.

Madali lang naman daw ang trabaho ni Juni at mas mababawasan pa daw ngayong nandito na kami. Usually ay s'ya daw ang tumatanggap ng tawag ng mga kliyente para sa mga abugado and she's also the one organizing their schedules. Na feeling ko ay mahirap dahil ang sabi sa akin ni Attorney Cervantes ay tatlo silang abugado na nandito sa floor.

"Sina Attorney Cervantes and Attorney Villaraza ang may desisyon dito sa firm since sila ang may-ari. Sila ang nagbibigay ng mga kaso sa mga contract lawyers kung may kaso pa silang hinahawakan." Juni said.

"So hindi sila masisisante?" parang tanga kong tanong kaya hindi na ako nagtaka nang tumawa si Juni.

"Paano mo sisisantihin ang may-ari ng firm, sige nga?"

Juni slightly brief us kung anong pwedeng gawin namin habang nagte-training kami. At gaya ng mga sinabi sa akin ni JC kanina ay posible daw ang mga iyon.

Sabay-sabay kaming napatayo nang bumukas ang sliding glass door, thirty minutes after eight at pumasok doon si Attorney Cervantes na mukhang nagulat pa nang makita kami pero agad din namang napangiti.

"Sorry, late." sabi n'ya. "May emergency lang sa client."

Lumapit sa kanya si Juni at may sinabing kung ano na hindi ko naman maintindihan. Napatingin ako kay JC na tipid na ngumiti sa akin nang makita akong nakatingin sa kanya.

"I'll brief the two of you after lunch. Doon na rin na'tin pag-usapan ang tungkol sa kontrata." he said. "Kailangan ko lang talagang asikasuhin ang makulit na kliyente ko."

He walked toward his office. Nakasunod lang kami ni JC sa kanya. Nang buksan n'ya ang office n'ya at sinabihan si JC na pumasok sa loob ay sumabat na ako.

"Ako po?"

Attorney Cervantes looked at me, frowning.

"Anong ikaw?"

"Saan po ako?"

He chuckled. "Wait for Attorney Villaraza inside his office. Darating 'yon ngayon."

Pareho na sila ni JC na pumasok sa loob ng office n'ya. Ako ay naiwan mag-isa sa hallway na hindi alam ang gagawin. I looked back pero hindi ko matanaw ang pwesto ni Juni kung nasaan ako.

I sighed. I have no choice but to go inside Attorney Villaraza's office. Halatang wala pa s'ya sa loob dahil nakasarado pa rin ang blinds ng office n'ya. Kung anong itsura noon kahapon ay ganoon pa rin.

Alanganin akong umupo doon sa pwestong nakalaan para daw sa akin. Napatitig na lang ako sa nakapatay na desktop computer.

Nakaka-boring.

I looked at my watch. It's quarter to nine already, Masyado namang late si Attorney Villaraza. Not a good practice. Hindi dahil s'ya ang may-ari ay ganoon na ang gagawin n'ya.

Nadagdagan na naman ang rason ko para kainisan s'ya.

Iba't-ibang pwesto na ang nagawa ko habang nakaupo ako dito. Ilang minuto na akong naghihintay pero wala pa ring Attorney Villaraza na dumadating.

I took out my phone and tried to text JC, baka sakaling wala s'yang ginagawa. Pero ilang minuto akong naghintay sa reply n'ya, hindi dumating.

I sighed and put the phone back inside my bag.

Biglang bumukas ang pinto at nataranta agad ako dahil hindi ko iyon inaasahan. Mabilis akong napatayo at gumulong ang office chair na kinauupuan ko hanggang sa pinakadulo ng kwarto.

Attorney Villaraza went in. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabangong gamit n'ya na agad na kumalat sa buong office. He smells so manly. Hindi matapang sa ilong pero panlalaking-panlalaki ang amoy. Wala sa sariling napalunok ako.

He seems oblivious that I am here. Nakatingin lang ako sa kanya. Bahagyang magkasalubong ang mga kilay n'ya nang isinarado ang pinto. Hindi ko alam na may mas lalala pa pala sa kabang nararamdaman ko kanina nang ma-realize na kaming dalawa lang ang nandito sa kwartong ito.

What the... Sobrang lakas ng presensya n'ya na nagpangatog pa sa mga tuhod ko!

He looked up, finally noticing me. Nagsalubong agad ang mga mata namin at halos hindi na yata ako makahinga nang makita ko sa malapitan kung gaano kaganda ang mga mata n'ya. His amber eyes na halata ang tint of red ngayong natatamaan ng liwanag.

His frowned deepened. And using his deep and husky voice, he asked.

"Who the fuck are you?"

Chapter 10

Hindi ko alam kung anong dapat kong maging reaksyon sa tanong n'yang may kasamang pagmumura. Kung dapat ba akong magalit dahil minura n'ya ako, o dapat ba akong magtaka dahil minura n'ya ako? Ang sabi ni Attorney Cervantes ay nagmumura lang daw ang isang 'to kapag naiinis. Ibig bang sabihin noon ay inis si Attorney Villaraza sa akin? Ano bang ginawa ko?

Sa pagkakaalam ko pa nga ay ito ang unang beses na nakita n'ya ako. He didn't even glance at me when JC intoduced himself to him. Sigurado akong hindi n'ya ako nakita noon. Dahil sa hindi malubayan ng mga mata ko ang mukha n'ya n'on.

Gaya na lang ngayon. Titig na titig pa rin ako sa kanya kahit na alam kong dapat kong sagutin ang tanong n'yang hindi ko alam kung inis ba s'ya o ano. I was just staring at his face, particulary in his eyes. Parang talagang may kung ano sa mga mata n'ya kaya hindi ko magawang alisin ang tingin ko doon.

They said that amber colored eyes are rare. Now I know why. Sobrang ganda naman pala kasi ng ganoong kulay ng mga mata. Lalo pa ang kay Attorney Villaraza na may kaunting tint ng pagkapula. And I find it very hard to look away from this beautiful orbs.

Perfect na sana ang taong ito kung hindi lang bastos.

Ang ganda naman talaga ng ibinungad n'ya sa akin. Who the hell in their right mind would ask their trainee in that way? With a tone like that?

Ano? Hindi n'ya ba alam na may trainee s'ya? Hindi ba nasabi ni Attorney Cervantes sa kanya? Okay, I'll give him that since wala rin naman s'ya dito kahapon pero dapat ba talagang tanungin n'ya ako sa ganoong paraan?

He's a respected lawyer pero kabastusan ang mga lumalabas sa bibig n'ya!

Fuck? Really? Noong kay JC din ay sinabi n'ya ang mga salitang iyon! Sabihin na rin nating it's just his nature as a lawyer pero anong excuse sa akin ngayon? Defense mechanism pa rin ba?

Isa lang ang rason. Bastos talaga ang lalaking 'to!

I could feel my eyebrows twitching. Pinigilan ko ang pagtaas ng isang kilay ko at bugahan ng kung ano-anong mga maaanghang na salita ang abugadong nasa harapan ko. Malapit na talaga akong mapuno sa kanya. 'Yung inis level meter ko, malapit nang umabot sa pinakamataas na point!

But instead, I calmed myself down. Unang araw ko sa OJT at dala ko din ang apelyido ni Daddy. Attorney Cervantes knows me as his colleagues' daughter. Makakarating kay Daddy kung sakaling may gawin akong kalokohan dito sa firm. I don't want to disappoint him.

Now that I think about it, okay na rin pala na hindi ako kay Attorney Cervantes mag-train. Sigurado kasi ako na ipapaalam n'ya kay Daddy ang lahat ng mga kilos ko. Hindi pa naman ako confident sa magiging trabaho ko.

So I smiled. Wala akong pakialam kung mahalata ng abugadong 'to na pilit iyon. Hindi ko rin naman kayang magpakita ng totoong ngiti sa kanya dahil kung inis s'ya sa akin, mas inis ako sa kanya.

"Amara Jean Abella, Attorney." pagpapakilala ko. "Your OJT trainee."

Inilahad ko ang kamay ko sa kanya. Pero gaya nang inaasahan ko, hindi n'ya tinanggap ang pakikipagkamay ko. Mas lalo pa ngang nangunot ang noo n'ya dahil sa ginawa ko. Ang makakapal n'yang mga kilay ay halos mag-isang linya na.

"I didn't fucking hire a trainee." he said. At hayun na naman ang fuck na word n'ya.

His voice was really pleasant to the ears. Masarap talaga sa pandinig ng boses n'ya. Mababa kasi at parang medyo paos pa. Pero 'yung mga lumalabas naman sa bibig n'ya, hindi naman kaaya-aya sa pandinig.

My lips twitched. Hindi na ngiti ang ginagawa ko, parang nagpapakita na lang ako ng harapang mga ngipin ko sa isang dentista. Ang hirap-hirap namang ngumiti sa taong 'to!

Kalma, Amara Jean. Kalma lang. Don't be like him. Huwag ka ring maging bastos. Be a professional kahit na alam mong ang hirap gawin kung ganito ang kaharap mo.

"Si Attorney Cervantes po ang nag-hire sa akin. He assigned me to train under you." I said.

Tumitig muna s'ya sa akin ng mga ilang segundo bago ko nakita ang paggalawan ng muscles sa panga n'ya. He clenced his jaw. Mariin pa s'yang napapikit at huminga nang malalim.

"Tangina n'ya talaga." he muttered before he opened his eyes.

Sinabi n'ya ang mga katagang iyon bilang ekspresyon. Pabulong at parang hindi intensyon na marinig ng kung sino. Pero dahil nga nasa iisang kwarto lang kami at walang maririnig na ingay bukod sa paghinga naming dalawa, malinaw kong narinig ang bulong-bulong n'ya.

I was beyond shock! Alam kong mura din ang fuck na sinasabi n'ya and not the actual meaning of the word pero ang marinig s'yang magmura sa Tagalog ay nakakagulantang talaga! Hindi ko alam pero mas malakas kasi ang naging tama noon kumpara sa pagmumura n'ya in English ngayong ginamit n'ya ang Wikang Pambansa!

What the hell? May ibabastos pa ba ang bibig n'ya?

"Stay here." ang narinig kong sabi n'ya bago muling binuksan ang pinto at dire-diretsong lumabas.

Marahas akong napabuntong-hininga nang muli akong maiwang mag-isa dito sa loob ng office. Hindi ko akalain na ganito ang mangyayari sa first day ng OJT ko! I was expecting that I would learn things about being a lawyer, hindi 'yung mumurahin lang ako ng isang taong hindi naman ako kilala!

What the hell... S'ya lang ang nag-iisang taong nakilala ko na may ganoong kabastos na bibig. Ang hindi ko lang talaga mapaniwalaan ay isang respected lawyer pa s'ya! A lawyer who knows how to play with words, how to trick people with his questions, the things that I really want to learn! Pero si Attorney Villaraza ay ibang-iba sa mga inaasahan kong mga lawyers!

Anong ginagawa n'ya sa korte? Minumura n'ya ba ang mga nasa witness stand pati ang Judge? Hindi na ako magtataka kung ganoon nga!

Tumunog ang phone ko sa pagpasok ng isang text message kaya napatingin ako doon. It was from JC. Mauupo na sana ako bago basahin ang mensahe n'ya nang maalala kong gumulong nga pala ang office chair ko hanggang doon sa pinakadulo ng kwarto. Kaya naman kinuha ko muna iyon at umuupong binuksan ang text message ni JC.

JC:

Nandito si Attorney Villaraza! Kausap si Attorney Cervantes. Mukhang galit. Anong nangyari?

I sighed. Naiinis na napakamot ako sa gilid ng tenga ko bago nagtipa ng sagot sa kanya.

Me:

Hindi n'ya alam na magkaka-trainee s'ya.

JC:

That's what I heard. Grabe pa lang magmura si Attorney Villaraza! Pero si Attorney Cervantes ay tawa lang nang tawa!

I groaned. Naaalala ko noong bata ako at sinabi ko kay Mommy that I hate lawyers. Dahil sa ginawa ng abugado ni Papa sa kanya. Mom said that I only hate Attorney Ocampo and not all of the lawyers. Pero ngayon ko mas na-realize na tama pala ang sinabi ko sa kanya noon. Ayoko talaga sa mga lawyers! Except for Daddy!

This wouldn't happen if only Attorney Cervantes informed Attorney Villaraza that he hired someone to train under him. Kaya hindi ko masisisi kung nainis man si Attorney Villaraza nang makitang may ibang tao dito sa office n'ya. Kung matagal s'yang nawalan ng secretary, nakakapanibago nga naman iyon. Plus, sabi nga ni Daddy, na ang tingin ng mga lawyers sa mga taong nasa labas ng korte ay mga kalaban nila. He must've think that I'm his enemy.

But that wasn't enough reason for him to cursed at me! Pwede s'yang magtanong ng maayos! Pwede n'yang sabihin na hindi n'ya inaasahan ang pagkakaroon ng trainee nang hindi nagmumura lalo pa at hindi n'ya kilala ang nasa harapan n'ya. That was really, really rude of him!

Muli akong nag-type ng mensahe para kay JC.

Me:

Is he really that mad?

Dahil kung galit talaga s'ya at ayaw n'ya ng may trainee, then I am more than willing to find another law firm. Lalo pa at hindi pa naman ako nakakapima ng kontrata na magtatali sa akin sa firm na ito. Marami pa naman akong mahahanap na iba at 'yung hindi pa ako mumurahin on my first day!

I put my phone in front of me. Sapo ng dalawang kamay ko ang ulo ko habang nakapatong ang mga siko ko sa table at nakakatitig lang ako sa phone ko, waiting for JC's reply. Siguro ay pinapakinggan pa n'ya ang dalawang abugado na sigurado akong nagtatalo ngayon base na lang sa inis sa mukha ni Attorney Villaraza nang lumabas s'ya dito sa kwarto.

Pero hindi reply ni JC ang dumating. Nagulat ulit ako nang bumukas ang main door ng office kaya mabilis na naman akong napatayo dahil hindi ko ulit iyon inaasahan. Ang office chair ay muling gumalong sa pinakadulo ng kwarto dahil sa naging rahas ng pagtayo ko.

Attorney Villaraza went in. Dinig ko ang boses ni Attorney Cervantes na nakasunod sa kanya. Pero bago pa s'ya masundan papasok dito sa kwarto ay sinarado n'ya na nang malakas ang pinto, slamming the door at Attorney Cervantes' face. Napangiwi ako sa lakas ng tunog na nilikha noon.

Dinig ko ang sunod-sunod na pagkatok ni Attorney Cervantes mula sa labas. Napatitig na lang ako kay Attorney Villaraza na hawak ang doorknob mula sa likod n'ya at nakaharap sa akin. He has a grim expression on his face. Ang mga mata n'ya ay matalim na nakatingin sa akin. He has a set of brooding eyes at palagi akong napapahigit ng hininga kapag nakikita ko ang mga iyon.

"Kylo!" I heard Attorney Cervantes' voice outside. "C'mon, man. Just train the poor girl! Wala namang mawawala sa'yo."

Hindi nagsalita si Attorney Villaraza. Nakatitig lang talaga sa akin at hindi ko matagalan ang intesidad sa mga mata n'ya. Habang tumatagal ay unti-unting bumibilis ang tibok ng puso ko at parang kinakapos na rin yata ako sa paghinga. Am I having a panic attack? Dahil lang sa basto na abugadong 'to?

"I gave you the girl!" muling sabi ni Attorney Cervantes mula sa labas. "Para araw-araw kang makakakita at may makakasamang magandang dilag sa trabaho. Ang swerte mo nga!"

"Putangina—"

Hindi ko alam kung saan ako mas nagulat, sa sinabi ni Attorney Cervantes o sa muling pagmumura ni Attorney Villaraza? Pero isa lang ang nasisiguro ko, hindi normal ang dalawang abugadong 'to!

Hinayaan lang ni Attorney Villaraza na kumatok nang kumatok si Attorney Cervantes mula sa labas. Gusto ko na nga sanang sumigaw at patahimikin ang abugadong nasa labas dahil kung ano-anong nakakahiyang mga bagay ang lumalabas sa bibig n'ya! Hindi na ako magtataka sa sinabi n'ya sa akin kahapon na palagi s'yang minumura ni Attorney Villaraza kapag naiinis sa kanya! Duda ako na araw-araw s'yang nakakatanggap ng mura kung ganito pala s'ya!

Mas lalong dumidilim ang mukha ni Attorney Villaraza sa bawat minutong lumilipas na nakikinig lang kami sa mga pinagsasabi ni Attorney Cervantes. Nakatayo lang s'ya doon sa may pinto, hawak pa rin ang seradura mula sa likod at nakaharap sa akin. Kaya kitang-kita ko talaga ang mga pagbabago sa ekspresyon ng mukha n'ya. Hindi ko rin naman matanggal ang tingin ko sa kanya 'cause his expressions interest me somehow.

Hindi ko maitatanggi na gwapo nga s'ya. His looks was beyond perfection. Ang problema nga lang talaga ay ang mga lumalabas sa bibig n'ya.

Natigil din si Attorney Cervantes matapos ang ilang mga minuto. Napagod na siguro. Nang masiguro ni Attorney Villaraza na wala na nga ang makulit na abugado ay binitiwan na n'ya ang doorknob. He loosened his tie, binuksan ang unang butones ng light blue button-down inner longsleeve shirt n'ya at huminga nang malalim. Seryoso ang mga mata n'ya nang tumingin sa akin.

"Sit."

One word but I could clearly hear the authority in his voice. Kung hindi ko lang naalala na gumulong ang office chair sa pinakadulo ng kwarto ay diretsong mauupo na sana ako.

Kaya kinuha ko iyon at ginawa ang gusto n'ya. I looked up to him habang s'ya naman ay diresto ang tingin sa akin.

"What's your name?" ang tahimik n'yang tanong.

"Amara Jean Abella, Sir—, I mean, Attorney." sabi ko at muling napatayo.

"I said, sit." sabi n'ya kaya muli akong napaupo. "Saan ka nag-aaral?"

"University of Sto. Tomas, Attorney."

"And your undergraduate major?"

"Bachelor of Arts in Journalism, Attorney."

Bakit parang feeling ko ay nakaupo ako sa witness stand and we're having a direct examination like we're inside the court?

Hindi ko magawang magreklamo sa ginagawa n'ya. Attorney Villaraza has this aura around him, na dapat kong sagutin ang lahat ng mga itinatanong n'ya. Ganito rin kaya s'ya sa loob ng korte?

"How many hours are required for you in this OJT?" muling n'yang tanong at wala akong nagawa kundi ang sumagot.

"Eight hundred hours, Attorney."

"That'll be five months." he muttered.

Nakatingin ako sa kanya, nag-aabang sa susunod n'yang itatanong. Pero hindi na s'ya nakatingin sa akin at bahagya ulit nagsalubong ang mga kilay n'ya na parang nag-iisip. He put his hand over his hips. Nakita kong tumatapik ang isang daliri n'ya sa itim na belt n'ya.

I couldn't help but to notice his every move. Alam ko namang hindi n'ya sinasadya at mannerisms n'ya lang siguro pero para kasi s'yang nagpo-pose para sa isang photoshoot sa harapan ko! With his three piece suit, a light blue longsleeve inner shirt, navy blue suit, a loose red tie, and a hand over his hips while looking like he's in a deep thought. Parang ang sarap n'ya talagang picture-an.

"Alright." sabi n'ya at tumingin na sa akin. Napadiretso ako ng upo. "Be here by eight in the morning. Off mo every weekends. Ask Juniper for my calendar. Ikaw na ang mag-oorganize ng mga appointments ko. Ikaw na din ang sasagot sa mga tawag. If it's not a client, then don't connect it to me."

Tango lang ako nang tango sa mga sinasabi n'ya. Tinatandaan ang lahat ng iyon.

Ibig bang sabihin ay pumapayag na s'yang i-train ako?

"We have so much time and I'll teach you what you need to learn one by one. Sa ngayon, iyan lang muna." pagpapatuloy n'ya.

I nodded. Hindi makapaniwalang hindi s'ya nagmura sa dami ng mga sinabi n'ya.

There! He looked attractive if he's like this! Mukhang professional at hindi nagmumura!

He walked towards the door of his inner office. Napatayo ako. Pero bago n'ya binuksan ang pinto ng inner office n'ya ay muli s'yang tumingin sa akin. I stiffened when he looked at me from head to toe.

I saw him clenched his jaw.

"And, Jean." he said. "Next time, wear a damn pants."

Chapter 11

Mukhang nalabag ko yata ang dress code nila kaya nasabi ni Attorney Villaraza na mag-pants ako sa susunod. Hindi ko naman alam. Hindi pa sa amin naidi-discuss ni JC ang tungkol sa mga policies nila, kasama na ang dress code. Basta na lang din kaming pinapirma ni Attorney Cervantes ng kontrata at sinabing si Juni na lang ang magpapasa ng mga information namin sa HR para sa timecard namin.

Kaya naman nang sumunod na araw ay nagsuot na ako ng slacks. I wore a white inner blouse over a black coat. May butterfly brooch pin akong inipit sa may bandang dibdib ng coat ko. I tried to look presentable as much as I can. Siguro nga ay overdress ako kahapon. I didn't look like a secretary with the way I dressed the last time.

Kaunting makeup na lang din ang nilagay ko sa mukha ko. I only wore a powder and a tint that looked natural on the lips. Nilagyan ko na lang din ng butterfly gold clip ang kaliwang bahagi ng buhok ko para hindi maging sagabal iyon sa pagtatrabaho ko. Mahirap na, baka masita pa ako ni Attorney Villaraza at direkta na n'ya akong murahin dahil sa hindi ko pagsunod sa kanya.

With how he acted yesterday, siguro nga ay nabigla s'ya nang makita n'ya ako doon sa loob ng office n'ya. Attorney Cervantes didn't inform him that he's having a trainee and I somehow understand kung bakit ganoon na lang ang inis n'ya kahapon. I still didn't like him cursing with every situation pero kung ganoon na talaga ang expression n'ya, then I can't do anything about it.

Hindi ko naman s'ya kilala ng personal. Wala akong karapatang punahin s'ya sa pagiging ganoon n'ya.

He told me that he will teach me things that I needed to learn, one by one. Nakita ko ang pagiging professional n'ya habang ipinapaliwanag n'ya sa akin ang mga bagay na iyon. Kaya sa tingin ko ay kakayanin kong makatagal sa kanya nang limang buwan. I just need to endure his cursing everytime.

Daddy guaranteed that Attorney Villaraza is a great lawyer, pati na rin si JC. At iyon na lang ang panghahawakan ko. Pangalawang araw ko pa lang naman kaya siguro, sa pagdaan ng mga araw at buwan ay marami akong matututunan sa kanya.

I smiled at Juni when the sliding glass door opened. Nakita namin ni JC na abala s'ya sa pag-aayos ng table n'ya at mukhang kararating lang din.

"Good morning." bati n'ya sa amin nang makita kami.

Lumapit kami sa kanya. Ipinatong ko muna ang bag ko sa marble desk n'ya habang binabati s'ya ni JC.

"Good morning. Nauna ka naman, ah?" I heard JC said.

Juni chuckled. "Kailangan. Ako kasi ang nagbubukas ng glass door na 'yan." Inginuso n'ya ang glass door na pinasukan namin at pareho pa kaming napalingon ni JC sa likod kahit alam na naman namin kung ano ang pintong tinutukoy n'ya. I looked at her and leaned on her desk with a big smile on my face.

"Juni, kukunin ko na sana 'yung calendar ni Attorney Villaraza?"

"Ay, oo nga." she said before she rummaged through her things.

Nagkatinginan kami ni JC. Ngumiti ako sa kanya and he smiled back at me. Wala s'yang nasabing kahit na anong reklamo tungkol sa pagiging trainee n'ya under Attorney Cervantes kaya sa tingin ko naman ay naging maayos ang unang araw n'ya. Hindi katulad sa akin na magulo noong simula dahil sa komosyon pero naging maayos din naman sa pagtatapos ng araw.

Sa tingin ko pa nga ay nagustuhan ni JC na sinadya ni Attorney Villaraza ang office ni Attorney Cervantes kahapon. Kahit na inis ay nakita n'ya naman ang idol n'ya.

"Ito, oh."

Napatingin kami kay Juni nang marinig s'yang magsalita. Binigay n'ya sa akin ang isang maliit na planner at kahit na hindi hinihingi ay ibinigay n'ya rin ang isa kay JC. Sa hula ko ay calendar iyon ni Attorney Cervantes.

"Nand'yan na ang lahat ng appointments nina Attorney Cervantes at Attorney Villaraza for this month. Pero pwede pang madagdagan 'yan base sa kanila kung may tatanggapin pa silang appointments." she explained.

Binuklat namin ni JC ang mga planner na hawak namin. Nagulat ako kung gaano karami ang mga nakalista doon! Kahit weekends at meron ding appoinments si Attorney Villaraza. Ngayon ngang linggo ay puno ang listahan n'ya!

"Usually naman ay mga lunch meeting ang appointments nila." pagpapatuloy ni Juni. "Kaya madalas nandito sila sa umaga. Minsan, after ng meeting ay bumabalik sila dito sa firm, minsan naman ay hindi na. Kapag ganoon, wala na kayong gagawin. Minsan din naman, may mga biglaang appointments sila for the day."

"Ilang taon na nga sila?" kuryoso kong tanong.

"Twenty-seven. Both of them." Juni answered.

Wala sa sariling napa-wow ako. They're still young pero ganito na kaagad sila ka-successful! Puno ang schedule ni Attorney Villaraza, ibig sabihin ay kilala talaga s'ya sa trabaho n'ya! With just a year of being a lawyer!

Sinilip ko ang kay Attorney Cervantes. Hindi man ganitong kapuno katulad ng kay Attorney Villaraza ay at least may mga kliyente pa rin s'ya. And they already own a law firm!

"Naka-connect na sa line n'yo ang local ng office nila. Kayo muna ang unang makakatanggap ng tawag bago sila." sabi pa ni Juni.

"Kami din ang magse-set ng appointment nila?" JC asked.

Nakangiting tumango si Juni. "Madali lang naman ang trabaho kung about sa pagse-set ng appointments nila. The only problem is... the girls."

Napamaang kami ni JC sa kanya.

"The girls?" kunot-noo kong tanong. Napangisi si Juni at tumango.

"Gwapo sila, di'ba? Kaya marami ang naghahabol na mga babae sa kanila."

"Ah, oo. Gets ko 'yan." pagsingit ni JC. Hinampas ko ang braso n'ya para patigilan s'ya.

Juni chuckled. "Makukulit sila. Araw-araw kayong makakatanggap ng tawag sa mga babae nila, wanting to meet them. Pero hindi sila pinagbibigyan ng dalawa, kahit nga kausapin lang sa phone, ayaw nina Attorney."

"Sino ang mga babaeng 'yon?" I asked.

Juni winked at me. "Flings that wanted a commitment."

I rolled my eyes. Sabi na, eh. Hindi nga normal ang dalawang abugadong iyon. Respected lawyers pero mga babaero? Pasalamat sila at mga binata pa sila!

"Palamura na nga, babaero pa." I mumbled. Pero mukhang narinig ni Juni dahil tumawa s'ya.

"Mabait naman si Attorney Villaraza, palamura nga lang talaga. Pero, swear, he's good."

"That's my point!" segunda pa ni JC na nag-snap pa ng mga daliri bago itinuro si Juni. "Palamura s'ya pero wala naman s'yang sinasaktang tao. That's his flaw, otherwise, magiging perfect na s'ya."

"And nobody's perfect." nagkasundo na nga ang dalawa. "One time, naka-attend ako ng court trial n'ya. 'Yung latest? And, oh my gosh! He's a beast inside the court!"

"Really?" excited na tanong ni JC. Tuwang-tuwang nakahanap ng kakampi sa pag-iidolo n'ya kay Attorney Villaraza.

"Yes!" Juni almost squealed. "Nakanganga na nga lang ako the whole time! He's so cool!"

Nag-usap ang dalawa na parang wala ako sa paligid. Si JC ay excited na nagpakwento kay Juni tungkol sa mga nangyari sa kasong iyon. Si Juni naman ay halos magtitili especially when she told him whenever Attorner Villaraza raised his objections. Iyong napapatigil daw sa pagsasalita ang prosecutor everytime he objects.

Napanguso ako. Mali ako. Sa tingin ko ay hindi n'ya naman minumura ang mga kalaban n'ya. Base sa kwento ni Juni. Sobrang professional-slash-hot daw kasi ni Attorney Villaraza sa loob ng korte.

Kanina cool tapos ngayon naman hot.

Hinayaan ko na lang ang dalawa sa pagkukwentuhan at dumiretso na sa office ni Attorney Villaraza. Hindi kasi ako maka-relate dahil hindi ko naman iniidolo ang idolo nila. Nadagdagan pa nga ang inis ko sa kanya dahil sa nangyari kahapon pero inintindi ko na lang.

Naupo na ako sa pwesto ko. Wala pa si Attorney Villaraza sa loob. Nakasara pa ang blinds ng office n'ya. Hindi n'ya rin naman binuksan iyon kahapon pero sigurado ako na wala pa talaga s'ya.

Inayos ko na lang ang schedule ng abugado at kinabisado iyon. Para kapag nagtanong s'ya sa akin at hindi ko dala ang planner ay may maisasagot ako sa kanya. Inulit ko pa ngang isulat ang iba dahil hindi ko maintindihan ang sulat ni Juni. Nahilo pa ako sa pagpipilit na maintindihan iyon.

Abala ako sa pagsusulat nang biglang bumukas ang main door ng office. At dahil sa gulat ay mabilis na naman akong napatayo, ang office chair ay muling gumulong palikod ko.

Pumasok si Attorney Villaraza. Bago pa s'ya makapasok ay naamoy ko muna ang pabango n'ya. That manly scent pero mabango sa pang-amoy.

Natigilan s'ya nang makita ako. Iisipin ko na sana na nakalimutan n'ya ang mga nangyari kahapon pero maya-maya ay dumaan din naman ang recognition sa mga mata n'ya.

"Good morning, Attorney." I greeted him.

He just nodded. Wala s'yang sinabing kung ano at pumasok na sa inner office n'ya. I shrugged my shoulders. Ayos na ring hindi s'ya bumati pabalik. Feeling ko ay mawi-weirduhan lang ako sa ganoon. At least, tumango s'ya. Ibig sabihin, he acknowledge my greetings to him.

Muli akong naupo at nagpatuloy na sa ginagawa ko. Nang matapos ako sa pagsusulat ay nag-focus na lang ako sa pagkakabisa ng schedule ni Attorney Villarza. Tinandaan ko kung sino ang mga ka-meeting n'ya at kung anong oras at saan sila magmi-meet.

Sa linggong ito ay may tatlong beses n'yang ka-meeting ang isang Mr. Quijano. Sa tinggin ko ay ito ang kliyente n'ya ngayon. At ang dalawang ibang pangalan ay mga taong kailangan n'yang kausapin para sa kasong hawak n'ya.

Napansin ko ang paggalaw sa gilid ko kaya napatingin ako doon. I saw Attorney Villaraza twisting the tilt wand of his window blinds para magbukas iyon. Mula sa pagitan nang mga blinds ay nagkatinginan kami. Ang isang kamay ay nakahawak sa tilt wand ng blinds at ang isa naman ay may hawak na phone na nakadikit sa tenga n'ya.

Hindi ko na naman magawang alisin ang paningin ko sa kanya. Sa isang pagitan ng blinds ay kitang-kita ko ang mga mata n'ya. His amber eyes were staring right back at me. Seryoso habang may kausap sa phone n'ya.

I saw him say something. Mukhang may sinabi s'ya sa kausap n'ya pero hindi ko madinig. Bumaba tuloy ang paningin ko sa mga labi n'ya. It was reddish. Gusto ko na makapal ang pang-ibabang labi n'ya habang ang ibabaw naman ay manipis. The way his lips move everytime he talks to the person from the other line, it was like he was inviting anyone to kiss him.

What the hell... Kung ano-ano na ang naiisip ko!

Mabilis akong nag-iwas ng tingin sa kanya. Baka kasi kung ano na naman ang pumasok sa isip ko! Gwapo lang sya pero inis ako sa kanya. Maganda nga sa paningin ang isang katulad n'ya pero sobrang nakaka-turn off naman kung gaano s'ya kalakas magmura!

Ipinagpatuloy ko na lang ang ginagawa ko pero kahit na anong pagpupumilit ko ay hindi na ako makapag-concentrate! Inis na inis ako sa sarili ko at pinipilit ko na talagang pumasok sa utak ko ang schedule ng Attorney na 'yon!

Ano ba, Amara Jean? Focus!

I groaned. Inis akong tumingin sa loob ng office ni Attorney Villaraza at nakitang nandoon na s'ya nakatayo sa likod ng table n'ya. Mukhang tapos na sa pakikipag-usap sa phone.

Saktong nag-aalis s'ya ng itim na coat n'ya at isinabit n'ya iyon sa may stand sa gilid lang ng office n'ya. Then, he walked back his table. He stared down at his laptop on the table and some papers on it too. Binuksan n'ya ang cuff ng sleeves n'ya at itinupi iyon hanggang siko habang seryosong nakatitig sa mga nasa harapan n'ya. Ganoon din ang ginawa n'ya sa kabilang sleeves ng longsleeve button-down white shirt n'ya. He loosened his tie and opened the first button of his shirt.

I sighed. Nakakainis. He really looks perfect!

Nagpasya na lang akong huwag na ulit s'yang tignan dahil baka hindi ko na makabisado pa talaga ang schedule na nasa harapan ko. I get it. Attorney Villaraza really has a perfect look. Kahit sino ay madi-distract talaga sa kanya lalo pa at sa bawat galaw n'ya ay parang nagsho-shoot s'ya ng commercial o nagmo-modelo.

He has a ripped body. Halata kahit na balot s'ya sa mga sinusuot n'ya. Sa paraan pa lang ng paghapit ng damit n'ya sa katawan n'ya ay halata ko nang matigas iyon. And his arms... Iyon pa lang ay perfect na! Panglalaking-panglalaki talaga!

Pero kahit ganoon, isa pa rin s'yang bastos na nilalang.

Halos mapatalon ako nang tumunog ang telepono na nasa table ko. Nataranta pa nga ako! Napalingon pa ako sa paligid ko sa sobrang taranta at parang bigla kong nakalimutan kung paano ang sumagot ng telepono!

I cursed at myself. Sa huli ay huminga ako nang malalim at bumilang hanggang tatlo bago dinampot ang receiver. I plastered a smile on my smile when I spoke.

"Good morning. Cervantes and Villaraza Law Offices." sinabi ko ang opening spiel na itinuro sa akin ni Juni.

"May I speak with Attorney Kylo Villaraza?"

Babae.

"May I know who is this, Ma'am?" tanong ko.

"This is Sandy Lee."

Tinignan ko pa ang schedule kung may ganoon bang pangalan pero wala akong makita. Nakarating na rin ako ng nakaraang buwan pero wala rin!

"Hello?" untag nang babae nang matagal akong hindi nakasagot.

"I'm sorry, Ma'am, but do you have any appointment with him?" tanong ko. Napalingon ako sa loob ng office ni Attorney Villaraza at nakitang nakaupo na s'ya.

He has a cellphone number, right? At sa tingin ko, ibinibigay n'ya ang numero n'ya sa mga kliyente n'ya. Sa mga importanteng taong dapat n'yang kausapin. And this woman is calling in this local! Ibig sabihin ay hindi s'ya kliyente!

Baka isa s'ya sa sinasabi ni Juni na flings na gusto ng commitment?

"Wala. But Attorney Villaraza knows me. You can even ask him."

Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Alam kong sinabi na ni Attorney Villaraza na huwag ikokonekta sa kanya kapag hindi n'ya kliyente. Pero kasi... Baka client n'ya 'to? Paano ko ba malalaman kung client n'ya?!

Baka naman kapag basta ko i-connect sa kanya, magmura-mura na naman s'ya sa inis. Katulad ng nangyari kahapon. Dahil nabigla at unexpected nang makita n'ya ako ay napamura s'ya!

So I decided to ask him instead.

"I'll put you on hold, Ma'am. I will ask Attorney Villaraza."

Mabilis akong tumayo at tatlong boses na kumatok sa pinto ng inner office ng abugado. Humugot muna ako nang malalim na paghinga bago binuksan ang pinto at sumilip.

Pero natigilan ako nang makita si Attorney Villaraza. He was wearing an eye glass while holding a paper! At dahil doon ay mas lalo pang natamaan ng liwanag ang mata n'ya. Halatang-halata ang tint ng red sa mga mata n'ya kahit ilang metro ang layo ko sa kanya!

"Yes?" he asked. Natauhan ako sa pagkatulala sa kanya at tumikhim.

"Sandy Lee on the line, Attorney. Kilala mo daw s'ya?" I asked.

He frowned. Tinignan n'ya ako mula sa ibabaw ng salalim n'ya dahil bumaba iyon kaya bahagya s'yang nakayuko sa anggulong iyon.

"I don't know her." he said with a low voice.

"Kilala mo daw s'ya."

"I don't know her." ulit n'ya. "She's not a client, obviously. I only take calls from my clients. You already saw my schedule."

Marahan akong tumango. Okay. Gets ko na. Naiinis na s'ya kaya pinili ko na lang ang isarado ang pinto. Baka murahin pa ako.

Bumalik ako sa pwesto ko at muling kinausap ang babae.

"Hello, Ma'am. Attorney Villaraza said that he doesn't know you."

Mali. Alam kong mali ang nasabi ko kaya hindi na ako nagtaka nang magalit ang babae.

"What in the freaking hell are you talking about?" she shrieked. Halos ilayo ko na ang receiver sa tenga ko sa sobrang tinis ng boses n'ya. "He knows me! Noong isang gabi lang ay magkausap kami!"

"Ma'am, calm down-"

"Shut up, bitch!" napangiwi ako sa pagmumura n'ya. "You are definitely lying! Kilala ako ni Kylo. Sinungaling ka!"

Tumingin ako kay Attorney Villaraza pero nakita kong nakatayo ulit s'ya habang may kausap sa phone. Ang babae naman na kausap ko ay hindi na matigil sa mga pinagsasabi. Nagalit ko talaga yata.

"Did he fuck you already?!" narinig ko pang sabi n'ya.

Pwede na bang babaan 'to?

"Don't be too ambitious, bitch! You're just a one-night stand! Sa akin pa rin babalik si Kylo!"

Kung ano-ano pang mga kahibangan ang sinabi n'ya. Hindi ko naman alam kung anong gagawin ko! Hindi ako na-train sa ganito! Kung pwede na bang babaan na lang kapag ganito na ang mga pinagsasabi ng kausap!

Tama nga si Juni. Ito ang magiging problema ko sa buong limang buwan ko dito!

"Ma'am-" pagsusubok ko ulit na pinutol na naman ng babae.

"Fine! Ako na mismo ang pupunta d'yan! Brace yourself, bitch!" Ang sunod ko nang narinig ay ang dial tone.

Binabaan ako. Nakatitig lang ako sa telepono nang ibalik ko ang receiver doon. I just couldn't believe what happened!

Ano 'yon? Ganoon talaga? Ganoon kaagresibo ang mga flings nina Attorney Villaraza at Attorney Cervantes? Araw-araw nakakatanggap si Juni ng mga tawag na ganito?

"What the hell..." I muttered.

"Jean."

Mabilis akong napatayo nang marinig ang boses na iyon kahit hindi ko pa naman nakikita kung sino ang tumawag sa akin. At dahil sa biglaan kong pagtayo ay muling gumulong ang office chair ko palikod.

Nakatayo si Attorney Villaraza sa tapat ng nakasaradong pinto ng inner office n'ya. He was already wearing his coat. Ang necktie ay maayos na din. Sinundan ng mga mata n'ya ang office chair ko bago tumingin sa akin.

"I need to meet with a client outside." he said.

Tinanguan ko lang s'ya at hindi na sumagot. Not sure what to say. Am I supposed to say take care?

"I don't think I'll be back. Ikaw na ang bahala dito." pagpapatuloy n'ya na muli kong tinanguan.

He stared at me. Nanigas ang katawan ko at hindi kinaya ang intesidad sa mga mata n'ya. Parang gusto ko na lang yumuko dahil bigla akong nailang.

He looked at me from head to toe. And when he looked at my eyes again, he already had a playful smirk on his lips. I heard his low chuckle before he walked towards the main door.

"Nice hair clip." he said before he finally went out the room.

Chapter 12

Naghintay muna ako nang mga limang minuto pagkatapos lumabas ni Attorney Villaraza sa office n'ya. Sure ako na hindi n'ya dadaanan ang office ni Attorney Cervantes, knowing kung gaano s'ya kainis sa abugadong iyon. Parang lahat ng lumalabas sa bibig ni Attorney Cervantes ay kinaiinisan n'ya.

At siguro, kaya rin pinili n'ya ang office na ito ay para hindi na n'ya madaanan ang office ni Attorney Cervantes kahit na mas applicable sa ugali n'ya ang piliin ang pinakadulong office. He maybe worried that if Attorney Cervantes saw him as he pass his office ay mangungulit na naman sa kanya iyong isa.

I glanced at my wristwatch. Lagpas na ng limang minuto pero hindi na muna ako tumayo. I decided to make it six minutes para sure na ngang nakaalis na si Attorney Villaraza. At nang tumapat ang kamay ng segundo doon sa twelve ay mabilis akong tumayo. Binuksan ko ang pinto at nagmamadaling pumunta sa desk ni Juni.

I was running. Dinig na dinig ang lagutok ng heels ng black closed shoes ko sa loob ng firm na iyon. At dahil tahimik at walang tao ay narinig kaagad ni Juni ang mga tunog ng takong ko. She frowned when she saw me running towards her.

"Juni!" sabi ko nang makalapit na sa desk n'ya.

Nakita ko ang gulat sa mga mata n'ya sa biglaan kong pagsulpot. I leaned on her desk. Hinahabol ko ang paghinga ko dahil sa ginawang pagtakbo. My feet were slightly sore at ramdam kong nagulo ang clip sa buhok ko kaya tumakas ang ilang mga hibla papunta sa mukha ko. Inipit ko na lang iyon sa likod ng tenga ko at lumunok.

"Are you okay?" dinig kong tanong ni Juni sa akin. May halong pagtataka ang mga mata n'ya dahil sa inasal ko.

"Sa ngayon, oo, pero sa mga susunod na oras, hindi." I said. Humihingal pa din. "Nakausap ko ang isa sa mga babaeng sinasabi mo!"

Mas lalong nangunot ang noo n'ya. "Ha? Sino?"

"'Yung fling ni Attorney Villaraza! At papunta s'ya dito ngayon!"

Natawa si Juni. "Sino daw doon? Marami sila."

Inignora ko ang hindi pagseseryoso ni Juni. Mukha pa nga s'yang tuwang-tuwa dahil nagpa-panic ako ngayon.

"Sandy Lee daw. Grabe, ang agresibo n'ya!" Kinuwento ko sa kanya ang mga nangyari.

Mas lalong natawa si Juni. Base sa nakita ko sa kanya ay mukhang kilala n'ya naman kung sino ang tinutukoy ko. Masyadong agresibo ang babaeng nakausap ko sa telepono kanina kaya hindi na ako magtataka kung ilang beses nang nakausap iyon ni Juni. S'ya rin naman ang nag-warn sa amin ni JC sa mga babaeng katulad ni Sandy Lee.

"Relax, AJ. Hindi makakarating sa floor na 'to si Ms. Sandy Lee. Hanggang sa lobby lang s'ya."

Ako naman ngayon ang napakunot ang noo. "Huh?"

Juni smiled at me reassuringly. "She can't get pass the I.D. scanner kung walang visitor pass na ibibigay sa kanya na sigurado akong hindi s'ya bibigyan sa baba dahil wala naman s'yang appointment kay Attorney Villaraza."

That makes sense. Noong unang punta namin ni JC dito, noong gusto n'ya pa lang i-stalk si Attorney Villaraza, ay hanggang doon lang kami sa may lobby dahil hindi kami makalagpas doon sa may I.D. scanners. At noong nag-apply din kami ay binigyan pa kami ng visitor's pass para lang makaakyat hanggang sa floor na 'to.

Wow... Ang higpit ng security nila dito. Mas lalo lang nagsi-sink in sa akin kung gaano nga ka-successful sina Attorney Villaraza at Attorney Cervantes!

Tumunog ang telepono na nasa desk ni Juni at pareho kaming napatingin doon. She picked up the receiver and winked at me before she answered the phone.

"Good afternoon. Cervantes and Villaraza Law Offices." nakinig s'ya sa sinasabi ng nasa kabilang linya. Juni looked at me and smirked. "No. Walang appointment si Ms. Lee kay Attorney Villaraza ngayon... Okay... Thank you."

She put down the phone. Tumingin s'ya sa akin at ilang segundong walang nagsalita sa amin bago kami sabay na napabunghalit ng tawa.

Hindi ko alam pero parang nagkasundo ang mga isip namin. That I only acted as an idiot earlier. Kaya naman pala natatawa lang si Juni sa akin kahit na nagpapanic na ako. Natakot kasi ako na baka sumugod sa akin ang babae dito sa office at bigla na lang hablutin ang buhok ko. Galit na galit pa naman s'ya sa telepono kanina!

"See? I told you?" sabi pa ni Juniper na may malaking ngiti sa labi.

"Natakot lang kasi ako." totoong sabi ko sa kanya. "Hindi ko nga alam kung anong gagawin ko kanina n'ung kausap ko s'ya. Gusto ko ngang babaan but that would be too rude."

"Ano ka ba? Okay lang 'yon. Sinabi rin naman ni Attorney Villaraza na hindi n'ya kilala si Ms. Sandy Lee."

"Hindi nga ba?" duda kong tanong.

She chuckled. "Who knows?"

"AJ, nandito ka pala."

Pareho kaming napatingin kay JC na naglalakad palapit sa amin. Natawa agad ako nang makita ko ang itsura n'ya. Gulo kasi ang buhok n'ya at ang button-down shirt na suot ay bukas ang unang butones which was unsual to him. Palagi kasing close neck ang pagkakasuot n'ya kapag mga ganoong damit.

"Anong nangyari sa'yo?" I asked.

Sa gilid ng mga mata ko ay nakita kong napalingon si Juni sa akin. Siguro ay nagtataka sa tanong ko. Sa ibang tao ay mukhang walang problema sa itsura ni JC. Mas bumagay nga iyon sa kanya. Pero dahil kilalang-kilala ko ang kaibigan ko ay alam kong may mali sa kanya.

He groaned. Itinukod n'ya ang mga siko sa desk ni Juni. Medyo may kataasan din iyon at si Juni ay nakaupo sa high chair. He grabbed his hair and groaned again.

"Nakatanggap ako ng tawag sa isa sa mga babaeng nabanggit ni Juni. Naubos ang lakas ko sa pakikipag-usap sa kanya!"

Nagkatinginan ulit kami ni Juni at sabay na nagtawanan. We filled JC in dahil mukhang nagtaka s'ya sa inasal naming dalawa. Sa nakalipas na minuto ay nagkwento lang kami tungkol sa mga babae na tumawag sa amin kanina. At kagaya ko ay halos hindi makapaniwala si JC sa pagiging agresibo ng mga babaeng iyon. Nakakatakot!

"Bakit nga pala nandito ka? Nasaan si Attorney Cervantes?" tanong ko dahil napansin ko na sobrang komportable ni JC sa naging kwentuhan namin. Nakasandal pa s'ya patalikod sa desk ni Juni at ang mga siko ay nakapatong doon. Mukha s'yang relax na relax at parang walang kailangang gawin.

"Wala. Pinuntahan nga kita sa pwesto mo pero wala ka naman kaya dumiretso na ko dito."

"Wala rin si Attorney Villaraza." I said. "Pumasok kanina pero umalis din."

"Si Attorney Cervantes hindi talaga pumasok."

"Masanay na kayo." Juni said. "Medyo busyo din kasi sila. Hindi nawawalan ng kliyente. Lalo na si Attorney Villaraza."

"E'di palagi kang mag-isa dito sa floor?" tanong ni JC sa kanya.

Juni nodded. "Buti nga ngayon may kasama na ko, eh." she smiled ang looked at her wristwatch. "Lunch time na pala. Pa-deliver na lang tayo?"

Pareho kaming tumango ni JC sa kanya. Si Juni ang nag-order para sa amin. Doon namin napiling kumain sa may lobby dito sa floor at kahit nang kumakain na kami ay hindi kami natigil sa kwentuhan.

Magaang kausap si Juni. Noong una rin namang punta namin dito para sa interview ay nakangiti agad si Juni nang makita kami kahit na hindi n'ya naman alam ang sadya namin n'ung araw na iyon. At masasabi kong hindi lang iyon dahil sa trabaho n'ya as a receptionist. Pangalang araw pa lang namin ngayon sa OJT pero magaan na agad ang loob ko sa kanya. Natural din kasi ang mga kilos n'ya.

Simula pala nang maipatayo itong firm ay nandito na si Juni. That was more than a year ago. At kahit kakapatayo pa lang daw ng firm ay marami na agad na kliyente ang dumating. Marami din ang mga contract lawyers and associates ang nag-apply. Mabilis na lumaki ang bilang ng empleyado dito sa loob ng firm at nagkaroon ng iba't-ibang departamento.

"Lumago ang firm dahil kay Attorney Villaraza." pagkuwento ni Juni habang kumakain kami. "Kilala din kasi ang nanay n'ya sa mundong 'to. Isa s'ya sa maraming naipanalong kaso kaya nakatulong din kay Attorney Villaraza dahil dala n'ya ang pangalan ng nanay n'ya. Plus, he's a smart and efficient lawyer."

Tumigil sa pagkukwento si Juni dahil kinailangan n'yang uminom ng tubig. Nabanggit nga ni JC sa akin tungkol sa mga bagay na iyon. Pero sa tingin ko, base sa kung paano nila purihin si Attorney Villaraza, kahit wala ang tulong ng pangalan ng nanay n'ya ay unti-unti rin s'yang makikilala.

"Mabait sina Attorney Villaraza at Attorney Cervantes." Juni continued. "Medyo choosy ako sa workmates ko at hindi ako nakakatagal sa trabaho pero mabait kasi sila. Hindi nila ako masyadong pinagtatrabaho. Kung kaya nilang gawin, gagawin na nila. Busy days nga lang kapag may trial or hearing sila dahil kailangan talaga nila mag-research ng bongga tungkol sa kaso nila."

Uminom ako ng tubig at niligpit ang pinagkainan ko. Si JC ay kanina pa tapos pero hindi na muna tumayo, hinihintay kami. At dahil si Juni ang nagkukwento ay s'ya ang pinakahuling natapos.

She smiled.

"Pero para sa inyo, iyon ang exciting days. Since doon talaga kayo matututo sa mga gawin ng lawyers."

I am really looking forward for those days. Kahit naman si Daddy ay isang lawyer, hindi ko sinubukang istorbohin s'ya kapag alam kong may hinahawakan s'yang kaso. Madalas din naman s'yang wala sa bahay, nandoon sa firm o hindi kaya ay nagkukulong sa sarili n'yang office sa bahay. Kapag nga napapadaan ako sa office n'ya at nakabukas iyon ay nakikita ko kung gaano kagulo ang loob. Maraming nakakalat na boxes at mga papeles na sa tingin ko ay kailangan sa mga kaso n'ya.

Kaya alam ko kung ano ang sinasabi ni Juni na busy days. Dahil nakita ko na iyon kay Daddy.

Attorney Villaraza promised me that he'll teach me what I need to learn, one by one. Sana ay kasama na doon kung paano ang humawak ng mga kaso at mag-research.

Nagulat ako nang isang araw ay on-time dumating si Attorney Villaraza. Saktong eight in the morning nang bumukas ang main door ng office at pumasok s'ya. Mabuti na lang at maaga ako noong araw na iyon! Nasanay na kasi akong late s'yang dumadating kaya minsan ay hindi ko talaga inaagahan dahil tutulala lang naman ako sa table ko. Lalo pa at kabisado ko na naman ang lahat ng schedule n'ya.

Hindi ko talaga ine-expect noong araw na iyon. I stood up. Medyo nasasanay na sa presensya n'ya kaya hindi na ako nagugulat o natataranta tuwing nakikita s'ya. Lalo pa at nauuna ko namang maamoy ang pabango n'ya bago s'ya makita kaya napaghahandaan ko na.

"Follow me." sabi n'yang hindi man lang tumingin sa akin at pumasok na sa inner office n'ya.

Napatanga ako. Hindi ko pa kasi s'ya nababati ng good morning. Nagulat nga kasi ako na on-time s'ya kaya naunahan n'ya ako sa pagsasalita! Isa pa, pinapapasok n'ya ako sa office n'ya?

Anong plano n'ya?

Nagtataka man ay sumunod na ako. Ibang-iba ang araw na ito kumpara sa mga lumipas na araw. Palagi kasi s'yang may kausap sa phone n'ya o hindi kaya ay umaalis dahil may biglaang meeting. Kaya naman naiintindihan ko kung wala pa s'yang oras para i-train ako.

Naabutan ko s'yang naghuhubad ng coat n'ya nang makapasok ako sa loob. I couldn't help but to stare at his broad back. Humahapit kasi sa katawan n'ya ang suot n'yang deep green button-down inner shirt n'ya. Ngayon lang ako sobrang nagkainteres sa katawan ng isang lalaki.

Isinabit n'ya ang coat n'ya sa stand sa gilid. Nang lumingon s'ya ay agad akong napaiwas ng tingin. Inilibot ko na lang ang tingin ko sa loob ng office s'ya.

His office was cozy. Malawak ang loob. May dalawang shelves ang nasa magkabilang gilid ng office n'ya. Ang nasa kanan ay mga libro about sa law at sa kabila naman ay punong-puno ng folder files. Nasa bandang dulo ang office table at ang swivel chair n'ya. At ang likod ay salamin na nakikita ang view ng mga building sa labas.

"Take a seat."

Napatingin ako kay Attorney Villaraza. Nakaupo na s'ya sa one-seater sofa sa may bandang gitna ng office. May dalawang mahabang couch ang magkaharap, isang coffee table sa gitna. Doon ko napiling umupo sa couch sa may kaliwa n'ya.

At dahil medyo malapit ay amoy na amoy ko ang pabangong ginamit n'ya. I tried to distract myself. Ikinuyom ko ang mga kamao ko na nakapatong sa mga hita ko at sinubukang huwag isipin ang mabangong naamoy. But it just so hard to ignore! Para kasing nang-aakit 'yung pabango n'ya!

"How old are you?"

No choice, tumingin ako sa kanya at nagpanggap na hindi ako naaapektuhan ng presensya n'ya. But his whole office was like shouting his name at my face kaya mas lalo lang akong nahirapan!

"Twenty-one, Attorney." sagot ko, sinusubukang huwag tumingin sa mga mata n'yang ramdam na ramdam ko ang intesidad habang nakapako sa akin.

"At sigurado ka nang gusto mong mag-abugado?"

"Yes..."

"Why do you want to be lawyer?"

Dahil nabigla sa seryosong tanong n'ya ay napatingin na ako sa mga mata n'ya. He was casually sitting on the sofa. Naka-de kwatro pa ang mga paa at ang isang siko ay nakapatong sa armrest habang nakapangalumbaba. He was looking at me with so much curiousity in his amber eyes.

He's interviewing me. Dahil si Attorney Cervantes ang nag-interview sa akin noon na mukha pa ngang hindi interview dahil tungkol kay Daddy lang naman ang pinag-usapan namin. Kaya siguro tinatanong ako ni Attorney Villaraza ngayon.

"I want to help people." I answered.

Nakita kong tumaas ang isang kilay n'ya pero hindi naman nagsalita kaya nagpatuloy ako.

"I want to change the justice system. Gusto kong patunayan na mali ang sinabi ni Bamboo sa kanta n'yang Tatsulok na ang hustisya daw ay para lang sa mayaman."

His lips curled. Parang gustong mangiti na ewan pero pinigilan naman. Hinintay kong may sabihin s'ya pero wala pa rin.

"I want to be a lawyer and prove to people that they can trust the law." I said. "Wala nang matatakot na humingi ng hustisya kahit na mahirap sila 'cause the law will protect them."

Attorney Villaraza was just staring at me. Nararamdaman ko ang unti-unting pagbilis ng tibok ng puso ko sa kaba dahil sa intesidad na nakikita sa mga mata n'ya. Nagpapawis na rin ang mga kamay kong hanggang ngayon ay nakakuyom pa rin.

What the hell...Nakatitig lang s'ya pero hindi na ako mapakali. Parang gusto ko nang tumakbo na lang palabas ng office n'ya!

"That's too ideal... and so full of shits. Ilang gabi mong kinabisado ang sagot na 'yan?"

"Excuse me?" gulat kong tanong dahil sa narinig sa kanya.

He chuckled. Kahit ang pagtawa n'ya ay parang paos. Na-realize kong ganoon talaga ang boses n'ya at hindi sinasadya. Bukod kasi sa pabango, ang boses n'ya ay parang nang-aakit din.

"Jean, I'm a lawyer. And it's clear to me that you're fucking lying right now." Nanlaki ang mga mata ko. "Hindi ang mga sinabi mo ang talagang dahilan kung bakit mo pinasok ang propesyong ito."

Ibinaba n'ya ang paa n'yang nakapatong sa tuhod n'ya. He leaned in. Wala sa sariling napasandal ako sa kinauupuan ko nang mas mapalapit pa s'ya sa akin. Ang mga siko n'ya ay ipinatong n'ya sa mga tuhod n'ya.

"Now, I'm gonna ask you again." he said. Seryosong-seryoso ang mga mata n'yang nakatitig sa akin. "Why do you want to be a lawyer?"

I realized something... Hindi madaling lokohin ang isang Attorney Kylo Villaraza.

I didn't even stutter. Diretso rin ang mga mata kong nakatingin sa kanya nang sumagot ako kanina kahit na ang totoo ay kinakabahan ako. Pero alam pa rin n'yang hindi ako nagsasabi ng totoo.

"I hate lawyers." I said, full of honesty.

Malalaman n'ya rin naman na nagsisinungaling ako.

"They are liars and so full of themselves." I continued "They could easily twist the truth with their hands."

"But you want to be one." he sounds so interested. "I'm curious."

"Personal reason, Attorney Villaraza. At wala akong planong sabihin sa iyo ang rason ko. If you want to fire me just because I didn't answer your question directly, then feel free. I am more than willing to walk out of this building."

Nakita ko ang pagkamangha sa mukha n'ya dahil sa mga sinabi ko. He even chuckled afterwards. Ang akala ko pa nga ay mao-offend s'ya sa pagiging prangka ko. It sounds offensive to me. Pero mukhang ikinatuwa n'ya pa ang naging sagot ko.

He smirked. It was a playful one. His amber eyes were even dancing in amusement as he stared at me. Maya-maya ay tumayo din s'ya at lumapit sa table n'ya. Kinuha ang isang binder na nakapatong doon.

"These are my notes when I was still attending law school." sabi n'ya at iniabot sa akin ang binder. "I want you to have it and study it. Nakalista na rin d'yan ang mga case study na makakatulong sa'yo."

Wala sa sariling napatayo ako at kinuha sa kanya ang binder. Nabigla sa ginawa n'ya. Tumalikod na s'ya at naglakad papunta sa table n'ya.

"Thank you..." maliit ang boses na sabi ko at inihakbang ang mga paa papunta sa pinto.

Shit... Nagi-guilty tuloy ako! Dahil sa medyo naging bastos na paraan ng pagsagot ko sa kanya kanina. Bumabalik din sa akin ang mga panahon noong inis na inis ako sa kanya kahit na wala naman s'yang ginagawa sa akin kundi ang magmura na expression n'ya lang naman. Hindi nga ako ang direkta n'yang minura! Ang OA ko lang masyado!

Totoo ang mga sinabi ni Juni at JC!

What the hell... Nakokonsensya ako!

"I like your guts."

Nasa may pinto na ako at bubuksan na sana iyon nang marinig ang sinabi ni Attorney Villaraza kaya napalingon ako sa kanya. He was in front of his table. His hips were leaning on the table as he unbuttoned the cuff of his sleeves. Itinutupi n'ya iyon hanggang siko n'ya.

Nagsalubong ang mga mata namin. He was looking at me intently while he has a playful smirk plastered on his lips. He looked at the binder that I was holding before he returned his gaze on me and bit his lips.

"Goodluck on that."

Chapter 13

Hindi ko alam kung gaano katagal na akong nakatitig sa binder na nasa harapan ko. Nakapatong iyon sa study table ko. I was sitting on the chair. Ang mga paa ko ay nakataas din sa upuan at nakapatong ang baba ko sa dalawa kong mga tuhod.

Sa unang tingin pa lang ay halatang-halata nang lalaki ang nagmamay-ari ng binder na iyon. Itim na itim ang leather cover at makapal pa. Medyo may kabigatan at nasisiguro kong punong-puno ng sulat ang mga papel sa loob.

I couldn't believe it until now. Attorney Villaraza just gave me something as valuable as this. Ibang-iba ang personality na ipinakita n'ya sa akin kaysa sa kung paano ko s'ya nakilala. Hindi ko talaga inaasahan na magbibigay s'ya ng ganitong kahalagang bagay sa akin.

I sighed and decided to open the binder. I snapped the button na nagsisilbing lock ng binder at sinimulang buksan ang mga pahina sa loob. Hindi ko naman inaasahan na maganda ang sulat ni Attorney Villaraza, wala kasi sa itsura n'ya, pero napangiti ako.

His penmanship isn't that good pero malinis s'yang magsulat kumpara sa mga kaklase kong lalaki na halos hindi ko na maintindihan ang sulat. Kay Attorney Villaraza kasi ay naiintindihan ko pa. I didn't know that you can determine with the penmanship if the owner is a man or a woman not until I saw Attorney Villaraza's.

Black ballpen lang ang gamit n'ya. Wala na akong ibang makita pang kulay bukod sa black ink na gamit n'ya. Samantalang ako ay parang may pyesta sa mga notes ko dahil ginagamitan ko ng highlighter ang sa tingin ko ay mga importanteng mga salita.

Binuklat ko pa ang iba pang mga pahina. Napangiti ako nang makita ang iilan sa mga side comments n'ya doon sa listahan ng mga kaso na pinag-aralan nila. I know some of the case as Dad taught me those dahil iyong mga kaso daw ay hinding-hindi nawawala sa mga pinag-aaralan ng mga law students as those cases could be use as a precedent in an argument.

"R v Dudley and Stephens." I read what Attorney Villaraza wrote out loud.

Tinignan ko ang maliit na sulat sa tabi ng reason ng dalawang defendant tungkol sa ginawang pagpatay sa kasamahan nilang seaman nang ma-stranded sila sa gitna ng dagat. The two seaman killed the boy and feasted on his body to save themselves from starvation. Hindi gaanong maliit ang sulat at kaya pa rin namang basahin pero kung hindi pagtutuunan ng atensyon ay pwedeng hindi makita.

"Bullcrap." basa ko sa maliit na sulat na iyon. Mahina akong napatawa. "Palamura talaga."

May mga keywords din akong nakikita sa iba pa n'yang mga sulat. Siguro ay noong nagdi-discuss ang prof, he was jotting down the important words that could serve as a keyword on that topic. At dahil doon ay mas lalo ko pang naintindihan ang mga lessons na nandoon.

Tama s'ya. Makakatulong nga sa akin itong mga notes n'ya.

Napagpasyahan ko na abalahin ang sarili ko sa notes ni Attorney Villaraza ngayong restday ko. Wala naman kasi akong iba pang gagawin kundi ito lang. It's been almost a month since I've been an intern in the firm pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong masyadong natututunan sa pagiging abugado mula kay Attorney Villaraza. Naiintidihan ko naman na busy s'ya sa kaso n'ya ngayon.

I heard a knock on my room's door. I was studying inside my room. Bumukas ang pinto at sumungaw ang ulo ni JC mula doon. He smiled when he saw me. Napangiti na rin ako.

"Why are you here?" I asked. Kung ako kasi sa kanya ay ipapahinga ko na lang ang araw na ito sa bahay since kahit na walang masyadong ginagawa ay pagod pa rin kami kapag umuuwi kami mula sa OJT namin. Kaya pagkatapos kumain ay diretso tulog na akong ginagawa ko. At sa paggising ay feeling ko, kulang pa rin ang pahinga ko.

JC went in my room. He looked fresh in his plain black shirt and a brown khaki shorts. Nanibago ang mata ko dahil palagi ko s'yang nakikitang naka-button-down longsleeve shirt and a black slacks kapag nasa firm kami.

Dire-diretso s'yang humiga sa kama ko. Feeling at home, he even groaned and relaxed himself.

"Wala akong magawa." Itinukod n'ya ang isang siko sa kama at sinalo ng kamay n'ya ang ulo n'ya. Tumagilid s'ya ng higa para makita ako. "You're studying?"

I nodded. "Notes ni Attorney Villaraza noong nasa law school pa s'ya."

Dinig ko ang nagmamadaling kilos ni JC nang bumangon s'ya sa kama kaya kahit na hindi ko s'ya lingunin ay alam kong natataranta s'ya. Natawa tuloy ako. Basta talaga tungkol sa idol n'ya ay automatic nang nae-excite s'ya.

"Patingin!"

Wala na akong nagawa nang basta n'ya na lang kinuha ang notes na nakapatong sa study table ko kahit na hindi ko pa naman s'ya pinapayagan. Hinayaan ko na lang. Baka magalit pa 'to kapag hindi ko pinagbigyan. Idol na idol n'ya pa naman ang abugadong 'yon.

Tumayo s'ya sa gilid ko at binuklat-buklat ang mga pahina sa binder ni Attorney Villaraza. Kita ko ang kislap sa mga mata n'ya nang tingalain ko s'ya.

"Pahiram ako!" sabi n'ya na hindi ko na ikinagulat. Inaasahan ko na iyon.

Pero mas ikinagulat ko ang naging reaksyon ko. Kinuha ko kaagad kay JC ang binder at binawi iyon sa kanya. JC looked surprised with my actions too.

Parang ayokong ipahiram kay JC ang notes ni Attorney Villaraza. Iniisip ko pa lang na nasa kanya iyon nang mga ilang araw ay ayaw ko na agad ipahawak iyon sa kanya. May palagay pa nga ako na dahil sobrang idol n'ya si Attorney Villaraza ay hindi na n'ya iyon ibabalik sa akin!

Isa pa, I'm worried na baka masira o mapunit n'ya ang mga pages. Lagot ako!

"Ibabalik ko pa 'to kay Attorney Villaraza, JC." I said. "Baka masira."

"You'll return this treasure?" tanong ni JC sa akin na parang hindi pa makapaniwala. "It's like a bible for us law students!"

Walang reaksyon akong tumingin sa kanya. Sabi na, eh. Mas lalo lang tuloy akong natakot na ipahiram din sakanya ang binder!

"Yes, isosoli ko pa 'to. Baka kailanganin din ng susunod na intern nila."

Sigurado na kasi ako na kapag naka-graduate na ako sa law school at magkaroon ng lisensya ay sa firm ni Daddy ako magtatrabaho. And I'm sure, hindi lang ako ang magiging intern ni Attorney Villaraza kaya kailangan kong isoli ang binder sa kanya. Hindi lang ako ang mangangailangan noon. Sobrang detailed pa naman ng notes n'ya.

"Hindi ka ba tinuturuan ni Attorney Cervantes?" tanong ko kay JC. Kung umasta kasi s'ya ay parang walang itinuturo sa kanya ang trainer n'ya.

"Tinuturuan naman." he answered. Umupo s'ya sa dulo ng kama ko. "Pinapatulong n'ya ko sa kasong hinahaakan n'ya ngayon."

Oh, tignan mo 'tong isang 'to. Pinapatulong na pala sa kaso tapos ang tanging bagay na makakatulong sa akin ay aagawin n'ya pa. Ito na nga lang ang ibinigay ni Attorney Villaraza sa akin para matututo ako dahil hindi n'ya pa ako maturuan dahil busy s'ya sa kaso n'ya!

"That's great." I said. "At least natututo ka na."

"Yeah... Pero mas gusto ko pa rin ang notes ni Attorney Villaraza."

As expected.

Inubos ko ang weekends ko sa pag-aaral ng mga notes ni Attorney Villaraza. Gusto ko kasing maisoli agad iyon sa kanya. Kapag kasi sinimulan na n'ya akong turuan sa mga bagay na kailangan kong malaman, mawawalan na ko ng oras na pag-aralan ang notes na 'to. I know how busy a lawyer could be. Kaya naman susulitin ko na ngayon hangga't may free time pa ako.

Malaki talaga ang naitulong ng notes ni Attorney Villaraza. Hindi ko lang talaga expected na ganito s'ya ka-detailed sa mga notes n'ya. Kapag may hindi ako naiintindihan, may mga keyword nang nakasulat doon at igo-google ko na lang ang explanation noon. Naging confident tuloy ako na kakayanin ko ang law school.

I should. 'Cause this is for my father.

Wala sa itsura ni Attorney Villaraza na itatago n'ya pa ang mga notes n'ya noon. Ako rin kasi, kapag nagpapalit ng school year ay itinatapon ko na ang mga dati kong notes.

Isa pa, mukhang hindi na kakailanganin ni Attorney Villaraza ang mga notes na 'to. As what I heard from Juni and JC, it looks like he already knows everything about his profession. Na parang hindi n'ya na makakalimutan ang mga pinag-aralan n'ya.

Kung sabagay... Wala namang katapusan ang pagkatuto. We are learning new things everyday.

Masyado lang talaga yata akong naging judgemental pagdating kay Attorney Villaraza.

Dumiretso kaagad si Attorney Villaraza sa office n'ya pagkadating n'ya sa trabaho nang araw na iyon. He seemed busy for that day too kaya naman inabala ko na lang din ang sarili ko sa notes n'ya na araw-araw ko ding dinadala. Madalas nga kasi akong walang gawin at nakakabagot naman kung tutunganga lang ako buong araw.

Nagulat ako nang bumukas ang main door ng office at pumasok ang isang babaeng hindi ko kilala. She was wearing a black spaghetti dress that fitted on her body. Mababa ang neckline doon at kahit na hindi ko sinasadya ay napatingin ako sa dibdib n'ya. Nakaka-distract kasi. Agad kong ibinalik ang tingin sa mukha ng bababe.

She's pretty. Pulang-pula ang lipstick n'ya. Mahaba ang kulot na buhok na umabot hanggang sa bewang n'ya.

"I'm here for Attorney Villaraza." she said.

Agad na gumana ang isip ko. Nandito na s'ya, sa loob ng office. Ibig sabihin, nabigyan na s'ya ng visitor's pass sa baba. Ang sabi sa akin ni Juni ay hindi makakapasok ang walang confirmed appointment sa sinumang lawyers dito sa loob ng building. Kaya siguro, kliyente ni Attorney Villaraza ang babae.

I smiled. "Nasa loob po si Attorney."

Tumango lang ang babae at pumasok na sa loob ng office. Napatingin ako sa loob. Attorney Villaraza was sitting on his swivel chair, reading something. He was wearing his reading glasses again.

Napaangat ang tingin n'ya nang pumasok ang babae. Inabangan ko kung anong magiging reaksyon n'ya. Kung magagalit ba. Kapag kasi ganoon ay ibig sabihin, walang inaasahang bisita ngayon si Attorney Villaraza.

Pero imbes ay inalis n'ya ang reading glasses na nasa mga mata n'ya. He put it down on the table and stood up. Nagulat ako nang maglakad s'ya papunta sa mga blinds. He saw me looking at him at nagsalubong ang mga mata namin.

His eyes looked so intense. Dapat ay umiwas na ako ng tingin sa kanya pero kahit na sa pagitan ng mga blinds ko lang nakikita ang mga mata n'ya at may nakaharang sa aming malaking wall glass ay ramdam ko pa rin ang pwersang humihigit sa akin para hindi ako mag-iwas ng tingin. At sa tingin ko ay napansin n'ya iyon. He raised an eyebrow at me and smirked.

Nawala ang pwersa nang magsarado ang mga blinds. Hindi ko na makita kung anong nangyayari sa loob ng office n'ya dahil isinarado na ni Attorney Villaraza ang blinds. Naiwan ako dito sa labas na nakatulala.

Napapikit ako. Dapat kasi ay nag-iwas ako ng tingin! Bakit ba kasi parang ang hirap iwasan ng mga mata n'ya?

Pero sino kaya 'yung babae? Why did he have to close the blinds? Hindi naman ako tsismosa. Tsaka para namang maririnig ko ang pag-uusapan nila!

Pero teka. Kahit na intern, I am still part of the legal team of the firm. Attorney-client privilage applies to me, as well. Nakasulat din iyon sa kontratang pinirmahan ko! Diba nga, papatulungin pa nila kami sa mga kaso nila? Si JC nga ay tumutulong na kay Attorney Cervantes!

So anong gagawin nila sa loob?

Nagtatalo ang isip ko kung anong ginagawa nila sa loob. Knowing Attorney Villaraza, marami daw 'tong flings according to Juni. Pero hindi n'ya naman siguro dadalhin sa office ang mga flings n'ya, hindi ba? He's professional... right?

Seryoso akong nag-iisip dito nang tumunog ang telepono sa tabi ko kaya muntik na akong mapatalon sa gulat. I calmed myself down before I answered the phone.

"Good morning. Cervantes and Villaraza Law Offices."

"Good morning! May I speak with Attorney Villaraza?"

Lalaki. Nakahinga ako nang maluwag dahil doon. Mukhang hindi ako aawayin ng kung sino-sinong babae ngayon.

"This is Nigel Quijano." pagpapatuloy ng lalaki. "I left my phone at home. Hindi ko naman kabisado ang phone number ni Attorney Villaraza kaya dito na lang ako tumawag."

Quijano... Naalala ko ang pangalan na iyon sa calendar ni Attorney Villaraza. Agad kong kinuha iyon para i-confirm at nakitang totoo nga ang hinala ko. He's his client!

"I really need to talk to him, Miss." sabi pa ni Mr. Quijano sa kabilang linya.

I smiled.

"Please wait a moment, Sir." I put the call on-hold.

Ginawa ko ang protocol. I should still inform Attorney Villaraza first. Ayoko nang maulit 'yung dati. Hindi lang naman ang lalaking ito ang may apelyidong Quijano sa mundo.

I stood up. I walked towards the door of Attorney Villaraza's office. Tatlong beses akong kumatok at nang walang nakuhang sagot ay binuksan ko na ang pintuan.

Na sana ay hindi ko na lang ginawa!

Nagulat ako sa nadatnan kong eksena sa loob. Attorney Villaraza was sitting on the one-seater sofa, the same spot na inupuan n'ya noong kinausap n'ya ako n'ung nakaraan. Pero ang nakakagulat, may nakaupo din sa kanya! Iyong babae kanina!

She was stradling him. Ang mga hita ay nasa pagitan ng bewang ng abugado. Tumaas ang skirt ng dress ng babae dahil doon at kitang-kita ko ang mga kamay ni Attorney Villaraza na nasa mga hita ng babae. Kahit ang isang strap ng dress ng babae ay nakababa na sa balikat n'ya.

She was kissing his neck. Nakatalikod sa akin ang babae at nakaharap naman si Attorney Villaraza sa gawi ko. Nakita n'ya agad ako nang pumasok ako at agad na nagtama ang mga paningin namin. I shivered when I saw the lust in his eyes.

"Oh my God!" inis na sabi ng babae na napatigil sa ginagawa nang pumasok ako.

Nataranta ako! Hindi ko alam ang gagawin ko! Pareho na silang nakatingin sa akin, hinihintay din ang gagawin ko.

"I'm sorry!" sa huli ay sabi ko na lang at lumabas at isinarado na ang pinto. Sa pagmamadali ay napalakas tuloy iyon. Napasandal ako sa nakasaradong pintuan.

What the hell! What the hell! What the hell! Ano 'yon? Ano 'yung nakita ko? Bakit naman ganoon? Bakit nakita ko pa iyon?!

Napahawak ako sa dibdib ko. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko! Feeling ko ay lalabas na nga iyon sa rib cage ko!

The door suddenly opened. At dahil nakasandal ako sa pinto ay nawalan ako ng balanse. May mga braso ang sumuporta sa katawan ko at ramdam ko ang pagtama ng likod ko sa malapad na dibdib ni Attorney Villaraza.

Agad akong napahiwalay sa kanya at dumiretso sa may table ko. Naitukod ko ang mga kamay ko sa lamesa sa sobrang taranta at sinubukang pakalmahin ang sarili ko. Nakatalikod ako sa dalawa.

What a disaster!

Napalingon ako sa kanila. Nakita ko kaagad ang inis na tingin sa akin ng babae na maayos na ang damit ngayon Pero halata ang kalat na lipstick sa mga labi n'ya. Napatingin ako sa leeg ni Attorney Villaraza at nakitang may mga marka ng lipstick doon. Magulo ang shirt, bukas ang unang dalawang butones at wala na ang suot na necktie.

"Next time na lang?" dinig ko ang malanding tanong ng babae kay Attorney Villaraza.

But Attorney Villaraza just looked down at the woman. At kahit na naka-heels ang babae ay mas matangkad pa din ang abugado sa kanya.

"You know me." sabi ni Attorney Villaraza nang walang emosyon ang mga mata kahit na may ngising naglalaro sa mga labi. "I don't fuck the same person twice."

"But we didn't even fuck yet!"

I gasped. Hindi ko akalain na maririnig ko ang mga bagay na 'to! At sa mismong harapan ko pa talaga sila nag-usap ng ganito na parang wala lang!

"Thank you for your time." Attorney Villaraza said in a professional way. "Now leave."

Nakita ko na parang hindi makapaniwala ang babae sa sinabi ng abugado. She even stared at him, umaasa ang mga mata na bawiin ng abugado ang sinabi pero hindi dumating.

The woman glared at me. I flinched. Pero umirap lang ang babae at naglakad na palabas ng office.

Nang maisarado ng babae ang pinto ay parang gusto ko na lang s'yang habulin at magmakaawang huwag akong iwan kasama si Attorney Villaraza. Mas lalo ko kasing naramdaman ang tensyon sa paligid ko nang kaming dalawa na lang ang maiwan dito sa loob.

Nakatingin lang ako dito sa may table ko at hindi nililingon si Attorney Villaraza na alam kong nasa likod ko pa rin. Hindi ko pa kasi naririnig na pumasok s'ya sa inner office n'ya.

Shit! Ayoko na! Hindi ko talaga kinakaya 'yung tensyon!

"Jean."

Ramdam ko ang pananayo ng balahibo ko sa may batok ko nang marinig ko ang malalim at halos paos n'yang boses nang tawagin n'ya ang pangalan ko. Nagsimula akong pagpawisan at mataranta.

"I'm sorry!" sabi kong hindi tumitingin sa kanya. "Tumawag kasi si Mr. Quijano sa local dahil naiwan n'ya daw ang phone n'ya at hindi n'ya naman daw kabisado ang number mo."

Mabilis ko iyong sinabi dahil sa pagkataranta kaya nang matapos ay halos hingalin ako. What the hell! Natataranta talaga ako!

"You didn't purposely disturb us?"

"No!" lumingin na ako sa kanya dahil nabigla ako sa tanong n'ya.

At sa pangalawang pgkakataon noong araw na iyon, nahiling ko na sana ay hindi ko na lang ginawa ang nagawa ko.

Sobrang lapit na kasi sa akin ni Attorney Villaraza! Ilang dangkal na lang ang pagitan namin at dama ko na ang init na nagmumula sa katawan n'ya, Ang pabango n'ya na lang ang naaamoy ko at mukhang wala nang takas ang pang-amoy ko sa kanya. Ang lapit-lapit n'ya!

My mind became hazy. Hindi na ako makapag-isip nang tama dahil sa sobrang lapit n'ya at sa pabango n'yang naamoy ko. Grabe ang naging epekto noon sa utak ko. Sabi ko na nga ba! Nang-aakit talaga ang pabango n'ya!

"Then why didn't you use the intercom?"

"Huh?"

"The intercom, Jean. Why didn't you use it?" he looked at something on my table before he returned his gaze on me.

Wala sa sariling napatingin ako sa tinignan n'ya. And right there, beside the telephone, was the intercom na hindi ko alam kung bakit sa halos isang buwan ko nang nandito ay ngayon ko lang napansin!

Ang tanga mo, Amara Jean!

Attorney Villaraza took a step forward. Nataranta ako at napaatras pero ang table na ang nasa likod ko. Wala na akong maatrasan pero lumalapit pa rin si Attorney Villaraza!

Sa kagustuhan na makatakas ay napaupo na ako sa table. Mukhang mas pumabor pa kay Attorney Villaraza ang ginawa ko. I saw him smirked. He put his hands on the table on my both sides, caging me. He crouched down. Ang mga mata ay pumantay sa akin.

"You're cute, Jean." sabi n'yang may naglalarong ngisi sa mga labi. "But I know you don't want to take that woman's place so next time, use the fucking intercom."

Lumayo naman s'ya kaagad sa akin pagkatapos noon pero hindi pa rin ako nakahinga ng maayos. He seemed like he's having fun with my reaction dahil mas lalo lang lumaki ang ngisi sa mga labi n'ya bago n'ya kinagat ang lower lip n'ya.

He chuckled. Sagit na napailing bago naglakad papunta sa pinto ng inner office n'ya at pumasok na sa loob.

Chapter 14

Wala sa sarili akong napaupo sa office chair ko. Hindi ko pa rin mapaniwalaan ang mga nangyari. I couldn't believe na dahil lang sa OJT ko ay makaka-witness ako ng isang bagay na hindi ko kailanman ginustong makita!

Malinaw pa rin sa isip ko iyong nakita ko kanina at sa tingin ko pa nga ay hinding-hindi na iyon maaalis sa utak ko. The woman who was almost naked, stradling Attorney Villaraza as she kissed him on his neck! And Attorney Villaraza seemed like he enjoyed what she's doing to him! Kitang-kita ko iyon dahil nagtama agad ang mga mata namin nang pumasok ako sa office n'ya kanina!

Naipatong ko ang mga siko ko sa table at marahas na napasabunot sa buhok ko. Wala na akong pakialam kung magulo ang ayos ko ngayon o magmukha akong bruha. Gusto ko lang talagang maalis sa isip ko ang nakita ko kanina! At ang makulit kong utak ay parang nang-aasar pa! Paulit-ulit na nagpe-play ang nakita ko kanina sa memorya ko !

Nasa ganoon akong pwesto nang marinig ko ang pagbukas ng pinto mula sa inner office ni Attorney Villaraza. Mabilis akong napatayo. Nakita kong natigilan si Attorney Villaraza nang tumama ang paningin n'ya sa akin. Then his amber eyes roamed around my face bago ko nakita ang unti-unting pag-angat ng isang sulok ng labi n'ya na para bang may nakakatuwa s'yang nakita.

Saka ko lang naalala 'yung buhok ko! Mabilis ko iyong sinuklay gamit ang mga kamay ko. I heard his low chuckle. Naramdaman ko ang pag-iinit ng mukha ko dahil sa pagkapahiya.

Okay, what is wrong with you, Amara Jean? Ngayon ka lang talaga nag-blush at nahiya? Why? Dahil nakita ka ni Attorney Villaraza na magulo ang buhok? Pero hindi ka nahiya sa nakita mo kanina lang?

"Jean..." I heard him call my name. I gritted my teeth. The way how he calls my name sounds so sexy!

O siguro, dahil pangalan ko iyon at may malaking meaning sa akin ang isang syllable na salitang iyon. Ganoon din naman ang boses na ginagamit n'ya kapag kinakausap n'ya ako. Malalim na may pagkapaos. Ang sexy talaga sa pandinig ng boses n'ya, para nga kasing nang-aakit pero mas lalong hindi ko nakakayanan kapag tinatawag n'ya ako sa pangalan ko!

"Yes, Attorney?"

"Connect Mr. Quijano to me."

Ay, shit! Oo nga pala! 'Yung kliyente n'ya!

"Okay po."

Nanatiling nakatayo si Attorney Villaraza doon sa may pinto. Tinititigan ako. Naramdaman ko na naman iyong tensyon na palagi kong nararamdaman kapag ganitong klase ng tingin ang ibinibigay n'ya sa akin. His amber eyes that looked so serious and intimidating. Hindi ko tuloy maiwasan na kabahan!

"You look real damn cute when you're panicking , do you know that?"

Nahigit ko yata ang paghinga ko dahil sa sinabi n'ya. Ramdam ko din ang pag-akyatan ng dugo papunta sa mukha ko kaya siguradong-sigurado ako na sobrang pula ng mukha ko ngayon. Lalo pa at nakita ko ang naaaliw na ngisi sa mga labi ni Attorney Villaraza.

Please... pumasok ka na ulit sa loob, please.

He lowly chuckled. Nakita ko pa ang paggalaw ng adams apple n'ya sa leeg n'ya dahil doon.

"Si Mr. Quijano. Don't forget." he reminded me before he finally went inside his office again and closed the door.

Parang biglang nawala ang lahat ng lakas sa katawan ko at nanghihina akong napaupo sa office chair ko. With that simple interaction with him drains my energy. Tingin pa lang ng mga mata n'ya kasi ay parang hinihigop na ang buong lakas ko. Kaya kapag wala na s'ya sa paligid ay doon lang ako nakakaramdam ng panghihina.

Kaya hindi na ako magtataka kung bakit maraming mga babae ang naghahabol sa kanya. Grabe rin naman pala kasi ang epekto n'ya. Mga mata n'ya pa lang ay nakapanghihina na.

Speaking of mga babae, naalala ko na naman tuloy ang nakita ko kanina. Hinding-hindi na talaga mawawala sa isip ko'yon! Parang gusto ko na lang magbuhos ng holy water sa mga mata ko dahil nakakita ako ng isang makasalanang eksena kanina na hindi ko dapat na makita!

I really thought that Attorney Villaraza is professional when it comes to work. Grabe din kasi s'ya kung purihin nina JC at Juni. Pero ito na nga, nagdala s'ya ng isa sa mga flings n'ya sa office n'ya! Wala nga s'yang naging reaksyon nang mahuli ko sila kanina! Parang wala pa s'yang pakialam kung may ibang makakita sa ginagawa n'ya!

Sinara n'ya nga 'yung blinds pero hindi naman nag-lock ng pinto! Useless din! Nakita ko pa rin!

At ano 'yung narinig kong sinabi n'ya kanina? He doesn't fuck the same girl twice? E'di ilan na kaya ang naging babae n'ya kung ganoon nga?!

Nagiging okay na sana ako kay Attorney Villaraza dahil sa pagpapahiram n'ya ng notes n'ya. Sobrang laking tulong kasi noon at ang dami kong natututunan about sa law dahil doon. Nagsisi pa nga ako na naging judgemental ako noong una sa kanya at hindi muna inalam ang totoong s'ya. Pero ngayon, nagsisisi akong pinagsisihan ko pa iyon!

He disappointed me again. May nagawa na naman s'yang kinaayawan ko. At sa tingin ko, mas dadami pa iyon sa paglipas pa ng mga buwan.

Attorney Villaraza is a good mentor pero ekis ako sa ugali n'ya. His attitude really sucks.

Pagtitiisan ko na lang tapusin ang natitira ko pang mga oras sa OJT ko.

Nang eksaktong mag-twelve in the afternoon ay may pagmamadali akong pumunta sa may pantry. Gusto ko munang makatakas doon sa office sa bawat oras na may pagkakataon ako. Hindi ko na nga nahintay si JC. Tuwing kasi mapapatingin ako sa pinto ng inner office ni Attorney Villaraza ay naaalala ko lang ang mga nangyari.

Abala ako sa pagtitimpla ng kape ko. Baka sakaling kabahan ang utak ko sa mga naiisip ko at maawa sa akin na huwag munang ipaalala ang eksenang iyon. Nakita ko ang pagpasok ni Attorney Cervantes sa may pantry at napadiretso ako nang tayo.

"Lunch, Ms. Abella?" he asked.

"Attorney Cervantes. Ikaw pala."

Tumabi ako para makadaan s'ya dahil alam kong kukuha s'ya ng hot water. Dala n'ya kasi ang mug n'ya.

Dinig ko ang lagaslas ng tubig sa pagsasalin n'ya mula doon sa water dispenser. Napatitig ako kay Attorney Cervantes habang busy s'ya sa pagpuno ng mainit na tubig sa mug n'ya.

He was only wearing his white longsleeve shirt. Bukas ang unang dalawang butones noon at mula sa leeg n'ya ay nakita ko ang pagkalaglag ng isang kwintas. It has a tiger's fang pendant at ang tali ay isang itim na suede na nakapaikot sa leeg n'ya. Mahaba ang tali kaya kapag nasa loob ng damit n'ya ang pendant ay hindi iyon mapapansin.

Medyo magulo na ang ayos ng buhok n'ya. Para talagang busy sa trabaho. Kaya nga siguro magkakape. Mukhang marami na ring natututunan si JC mula sa kanya.

Samantalang ako, mas marami pa akong nalalaman na mga kalokohan ni Attorney Villaraza kaysa sa mga dapat kong matutunan. Kukuha ako ng law! Hindi naman s'ya ang pag-aaralan ko!

Naiinggit tuloy ako kay JC. Tapos s'ya ay may gana pang mainggit sa notes ni Attorney Villaraza, eh, mas marami pa nga s'yang natututunan kaysa sa akin! I want to learn by experience too!

Napabuntong-hininga tuloy ako na hindi nakaligtas kay Attorney Cervantes. Tinapos n'ya muna ang paglalagay ng mainit na tubig sa mug n'ya at naghanap ng ground coffee mula doon sa cabinet bago tumingin sa akin.

"Ang lalim n'un, ah?" puna n'ya sa ginawa kong buntong-hininga habang naghahalo ng kape.

I sighed again. Narinig ko na ang mahinang pagtawa ni Attorney Cervantes.

"May problema ba, Miss Abella?"

"Pwede bang sa inyo na lang din ako mag-train, Attorney?"

Nakita ko ang pagkunot ng noo n'ya.

"Bakit? Is there a problem with Attorney Villaraza?"

Muli akong bumuntong-hininga at ikinuwento sa kanya ang mga nangyari. Pati na rin iyong naging unang pagkikita namin ni Attorney Villaraza, noong binastos n'ya si JC, para malaman n'ya naman ang pinanghuhugutan ko. Pati na rin noong una akong nakita ni Attorney Villaraza sa office n'ya at may pagmumura akong tinanong kung sino ba daw ako.

Hindi naman matigil si Attorney Cervantes sa kakatawa habang nagkukwento ako! Aliw na aliw pa talaga n'yang pinapaulit sa akin kung paano daw ang ginagawang pagmumura ni Attorney Villaraza noon. Parang tanga! Seryoso akong nagkukuwento dito with matching inis pa tapos s'ya ay tawa lang nang tawa!

Lalo na doon sa nangyari kanina! Halos hindi na s'ya makahinga nang ikinuwento ko iyon! His laughter roared inside the pantry!

"Attorney naman, eh!" reklamo ko na nang hindi na makayanan ang hindi n'ya pagseseryoso sa kwento ko.

Tumigil naman s'ya pero siguro nga ay aliw na aliw s'ya kaya hindi n'ya naitago ang ngiti sa mga labi n'ya.

"Sinabi ko naman sa'yo, di'ba? Ganoon talaga si Attorney Villaraza." he said. Humigop s'ya sa kape n'ya. "Pareho din kami when it comes with our flings."

"Pero hindi mo naman dinadala sa office mo ang mga flings mo."

"We have a different ways, then. Pero pareho pa rin kapag tungkol sa mga babae."

"He's unprofessional."

He smiled. Saglit na muling humigop sa kape n'ya. Naalala ko ang kape ko at lumalamig na pala iyon kaya sinimulan ko na ring inumin.

"It's his office, Miss Abella." Attorney Cervantes said. "And he's also my co-owner in this firm so he can do whatever he wants in his office."

"With me just right outside his inner office?" kunot-noo kong tanong.

Inilapag ni Attorney Cervantes ang mug n'ya doon sa may counter top. Patagilid s'yang sumandal doon para maharap ako at matignan akong mabuti. Habang ako naman ay patalikod na nakasandal sa may countertop.

"I'll be honest pero huwag sanang sasama ang loob mo." seryoso n'yang sabi.

Wala akong nagawa kundi ang tumango na lang. Nakakapanibago kasi ang kaseryosohan sa mga mata n'ya. Parang hindi tumawa nang malakas kanina lang.

"You're actually the one at fault here, Miss Abella. You entered his office even without his permission which invades his privacy."

"Pero hindi n'ya dapat gawin ang bagay na iyon sa loob ng office n'ya!"

"It's his office, Miss Abella. His space. His property." seryosong sabi ni Attorney Cervantes. "You don't actually have the right to question what he'll do inside his own office. Hindi n'ya naman nane-neglect ang trabaho n'ya. He's still good with his job."

Nakita ko ang pagngisi n'ya.

"He even closed the blinds for you. Para hindi mo makita ang nangyayari sa loob."

Napanguso ako. "Pero hindi naman nag-lock ng pinto."

He chuckled. "But that doesn't mean that you should enter his office without his permission."

Hindi ako nagsalita at napatingin na lang sa kape kong unti-unti nang lumalamig. Attorney Cervantes has a point. Mukhang ako nga ang may kasalanan dito. Kasalanan kong nakita ko iyon!

Nakakainis! Sana talaga hindi ko na lang binuksan iyong pinto! May intercom naman pala!

"He's just a man." Attorney Cervantes continued. "An attractive man that is single. Walang masama sa ginagawa n'ya. It's his way to release his stress from his case."

Naalala ko tuloy nitong nakalipas na isang buwan. Sobrang busy n'ya. Unang linggo ko pa nga lang noon as an intern ay palagi s'yang wala sa office n'ya. Dadating man pero kailangan ding umalis maya-maya dahil sa biglaang meeting o sa mga biglaan n'yang kailangang asikasuhin sa courthouse. Kahit kailan, hindi ko pa nga s'ya nakikitang umaabot ng lunch sa office n'ya. Baka nga hindi rin s'ya nakakakain ng maayos sa sobrang busy n'ya.

So him releasing stress from his case actually makes sense. Nakakainis lang talaga siguro ang way of thinking ko. Dapat ko na rin sigurong baguhin.

"Give him another chance." Attorney Cervantes said. "I guarantee you. Mas magaling na mentor si Attorney Villaraza kaysa sa akin."

Dahan-dahan ang naging pagtango ko. Napatawa si Attorney Cervantes. Kinuha na n'ya ang mug n'yang ipinatong n'ya sa may countertop at mukhang aalis na kaya tumabi ako at binigyan ko s'ya ng daan.

Pero nang tumapat s'ya sa akin ay tumigil s'ya sa harap ko at nagulat ako nang abutin n'ya ang tutok ng ulo ko at ginulo ang buhok ko. Nakita ko ang mga ngiti n'ya habang nakatingin sa akin.

"Wait for his permission first before you enter his office the next time, okay? Para hindi kung ano-ano ang naaabutan mo sa loob."

Pabiro akong umirap sa kanya at nagtawanan kami. Magkasabay na rin kaming bumalik sa kanya-kanya naming mga office.

Chapter 15

Give him another chance. Okay, sige. I'm just an intern. I don't get to choose my mentor. Kaya nga din ako hindi hinayaan ni Daddy na makapag-OJT sa firm nila para mas matuto ako dahil mabibigyan lang ako ng special treatment dahil anak n'ya ako. Alam ni Attorney Cervantes ang tungkol dito kaya ipinasa n'ya ako kay Attoney Villaraza.

This is part of my training too. Na hindi ko mapipili ang mga katrabaho ko. May mga workmates akong hindi ko magugustuhan ang ugali, for sure 'yan, kaya ngayon pa lang ay maganda nang malaman ko kung paano haharapin kapag may ganito akong katrabaho.

I really don't like Attorney Villaraza. Ayoko sa pagiging palamura n'ya. Ayoko sa pagiging unprofessional n'ya. Ayoko sa pagiging babaero n'ya. Ayoko na nga sa mga lawyers pero dumadag pa ang mga katangiang iyon sa kanya. 'Ayan tuloy, abot-langit na ang pagkaayaw ko sa kanya!

Tapos nakita ko pa ang eksenang 'yon. Nakakainis kasi. Hindi na talaga nawala iyon sa utak ko! Imbes na tungkol sa mga kailangan kong matutunan ang maging laman ng utak ko, hindi, eh. Laman noon ang kahalayang nakita ko!

Nakakainis! Gusto ko na lang maiyak sa sobrang inis!

I tried to forget about it and buried myself with Attorney Villaraza's notes. Nakakakalahati na nga ako sa mga notes n'ya. Paulit-ulit kong binabasa ang mga nabasa ko para masigurong hindi ko iyon makalimutan at mas maintindihan ko pa. Isiniksik ko iyon sa loob ng utak ko para wala nang maging space sa mga bagay na hindi ko na dapat pang maalala.

Ikinuwento ko kay JC ang nangyari. At ang bwisit kong kaibigan, imbes na ma-turn off at damayan ako sa inis ko kay Attorney Villaraza ay mukhang mas lalo pang lumalim ang pagkahanga n'ya sa abugado! Ang sabi n'ya pa, sobrang successful na daw ni Attorney Villaraza kaya kahit na hindi magseryoso sa trabaho ay ayos lang.

Nakakainis! Dahil naman sa kanya kung bakit ako nasa sitwasyong ito! Kung hindi s'ya nagpumilit na mag-apply dito, hinding-hindi ko makikilala ang bastos na abugadong 'to!

I sighed. Ang tanga ko rin naman para magpapilit.

Bumukas ang main door ng office at palihim akong napairap nang pumasok si Attorney Villaraza kasunod ang isang babae. At alam kong hindi n'ya kliyente iyon dahil lahat ng mga babaeng dinadala n'ya sa office ay halos pare-pareho ang suot. Maiikli ang damit at palaging labas ang cleavage.

Narinig ko ang mababang tawa ni Attorney Villaraza. Sigurado akong napansin n'ya ang pag-irap na ginawa ko. I looked at him and realized that I was right. May mapaglarong ngisi sa mga labi n'ya habang nakatingin sa akin.

"Good morning, Jean..." bati n'ya na dinig na dinig ko pa ang katuwaan sa boses n'ya!

Talagang tumigil pa s'ya sa harapan ko para mang-asar, ha?

I sighed. Napipilitan akong tumayo para batiin s'ya.

"Good morning, Attorney." bati ko sa kanya at binalingan ang babaeng kasama n'ya. "Good morning, Ma'am."

Hindi naman ako pinansin ng babae. Tumingin s'ya kay Attorney Villaraza at isinukbit pa ang kamay sa braso ng abugado.

"Let's go?" the woman asked.

Muli akong napairap at dahil nakatingin pa rin sa akin si Attorney Villaraza ay nakita na naman n'ya iyon. Wala rin naman s'yang sinabi tungkol sa pag-irap ko at tumawa lang.

"The intercom, Jean. Don't forget to use it if you need anything." dinig kong sabi n'ya pa na halatang-halata ang pang-aasar!

Pinili ko na lang na tumango nang hindi s'ya tinitignan. I'm afraid that I'll only glare at him if I do. Mukhang sayang-saya kasi talaga s'ya sa pang-aasar sa akin!

Give him another chance, eh, paano ko magagawa iyon kung sa loob ng isang linggo ay tatlong mga babae na ang nadala n'ya sa loob ng office n'ya! Na hindi ako masanay-sanay!

Noong unang buwan ko kasi dito ay purong trabaho lang ang inaatupag n'ya. Pero simula noong nahuli ko s'yang may ginagawang milagro sa loob ng inner office n'ya, nagsunod-sunod na ang pagdadala n'ya ng mga babae! Feeling ko tuloy ay talagang inaasar n'ya ako!

Kasalanan mo talaga ito, JC!

Mabuti na lang at hindi ko naman naririnig mula sa pwesto ko kung ano man ang ginagawa nilang kahalayan sa loob. I'm not sure if his office is soundproof or what. Basta ang alam ko lang, kapag isinarado ni Attorney Villaraza ang mga blinds sa office n'ya ay may milagro na naman silang gagawin ng babaeng kasama n'ya.

Sa tingin ko ay hindi ako matututo kung ganitong puro kalokohan lang ang alam ng mentor ko. Napag-iiwanan na ako ni JC! Ang dami na n'ya daw natututunan mula kay Attorney Cervantes! Samantalang ako, ang natututunan ko lang kay Attorney Villaraza ay kung anong kulay ng suot na damit ng mga babaeng dinadala n'ya sa loob ng office n'ya! At kung anong brand ng bag nila!

Sana pala ay sa firm na lang ako ni Daddy nag-OJT! Feeling ko ay mas matututo pa ako doon kahit na bigyan ako ng special treatment kaysa naman dito!

Naiinis akong nagpakawala nang marahas na buntong-hininga. Pwede kayang maghanap na lang ako ng ibang firm? Ipa-credit ko na lang ang lagpas isang buwan ko dito. Pero kasi, sa kontrata na pinirmahan ko dito ay dapat kong tapusin ang required na eight hundred hours na OJT ko. Isa pa, nakakahiya na namang magpagawa ng bagong endorsement letter sa prof namin.

Sinimulan kong iwasan ang pakikipag-interact kay Attorney Villaraza, na sobrang hirap gawin lalo pa kung nasa iisang office lang kami. Isang bukas n'ya lang sa pinto ng inner office n'ya ay magkikita na kami.

Isang tanong, isang sagot ang ibinibigay ko sa kanya. Hindi ko na rin sinubukan pang pumasok sa loob ng inner office n'ya kahit walang ibang tao kundi s'ya lang naman. Gamit na gamit tuloy ang intercom sa akin.

Hindi ko alam kung nakakahalata si Attorney Villaraza. Halos hindi ko na rin kasi s'ya tapunan ng tingin. Pero feeling ko din naman ay wala s'yang pakialam. Intern lang naman ako.

Bahala nang wala akong matutunan. Mapag-aaralan ko naman ang mga iyon kapag nasa law school na ako. Bahala na rin kung mas maraming alam si JC sa akin. Pwede naman akong magpaturo sa kanya.

"Hi, Miss Abella!"

Nagulat ako isang araw nang bumukas ang main door ng office at pumasok mula doon si Attorney Cervantes. May hawak s'yang folder sa kanang kamay n'ya.

Napatayo ako para batiin s'ya.

"Attorney Cervantes... Hello po."

He smiled. "Nandyan ba si Attorney Villaraza?"

I nodded. "Nasa loob ng office n'ya."

"Sabihin mo, gusto ko s'yang makausap."

Muli akong tumango, humahanga sa pagiging professional n'ya. I mean, isa s'ya sa owner nitong firm di'ba? Hindi na n'ya kailangan ng appointment para makausap si Attorney Villaraza. Pwede na nga s'yang basta na lang pumasok sa loob, eh.

Sana talaga sa kanya na lang ako nag-train!

Umupo ako at pinindot ang intercom.

"Attorney, nandito si Attorney Cervantes sa labas."

Napatingin ako kay Attorney Cervantes nang may ilang segundo kaming walang narinig mula kay Attorney Villaraza. He was looking down at me. May magaan na ngiti sa mga labi n'ya na parang sinasabing huwag akong mataranta at ayos lang sa kanya ang maghintay. Napangiti na rin tuloy ako sa kanya.

"What the fuck do you need?"

Naputol ang tingin ko kay Attorney Cervantes at napatingin sa intercom nang marinig ang boses doon ni Attorney Villaraza. Nagulat ulit ako sa pagmumura n'ya! Ang akala ko pa nga ay ako ang minumura n'ya kung hindi lang yumuko si Attorney Cervantes at s'ya na ang pumindot sa intercom para sagutin ang tanong ni Attorney Villaraza.

Bakit ba palaging mainit ang ulo n'ya kay Attorney Cervantes? Ang bait-bait kaya ng abugadong 'to! Palaging nakangiti! Samantalang s'ya, palaging nagmumura!

"I need to talk to you about a certain case." sabi ni Attorney Cervantes.

Napatingala tuloy ako sa kanya nang marinig ko ang pagiging seryoso ng boses n'ya. Naabutan ko pa ang seryso n'yang mga mata habang nakatingin sa kawalan na parang nandoon si Attorney Villaraza. Nang maramdaman na nakatingin ako sa kanya ay yumuko s'ya sa akin. He smiled as his hand reached for the top of my head and ruffled my hair.

"Stop fucking flirting and get the fuck in."

Imbes na ma-offend ay natawa pa si Attorney Cervantes. Ewan ko ba. Kahit ilang pagmumura pa yata ang sabihin ni Attorney Villaraza sa kanya ay hindi talaga s'ya na-ooffend. Mukhang nang nagpasabog ng ganoong katangian ay nakapayong s'ya.

Hindi naman lumayo si Attorney Cervantes sa akin nang lingunin n'ya ang loob ng office ni Attorney Villaraza. Napatingin din tuloy ako doon at nakita namin s'yang mariing nakatingin sa amin habang nakasandal sa swivel chair n'ya. Mas lalong natawa si Attorney Cervantes bago tuluyang lumayo sa akin.

"Pasok na ko sa loob." he said. Nagulat na parang nagpapaalam pa s'ya kaya mabilis akong tumango.

He went in Attorney Villaraza's office. Napatingin ako sa loob. Hindi ako tsismosa at kung ano pa man pero kasi, naiintriga talaga ako sa relasyon ng dalawang abugadong 'to. They seem friends kung pagbabasehan ang mga kilos ni Attorney Cervantes pero 'pag kay Attorney Villaraza naman, mukhang si Attorney Cervantes ang pinakakinamumuhian n'yang tao sa buhay n'ya.

Naabutan ko pa ang mariin na titig sa akin ni Attorney Villaraza pagtingin ko sa loob ng office n'ya. Napasimangot ako nang maalala ang sinabi n'ya kanina.

Flirting daw? Sa aming dalawa ay s'ya pa talaga ang may ganang mang-akusa na nakikipaglandian ako? Attorney Cervantes was only ruffling my hair! Wala nga akong naramdaman na malisya doon! Parang tatay lang sa anak n'ya!

Tapos s'ya, makapagsabi ng flirting, sobrang OA!

Nadagdagan na naman ang inis ko sa kanya!

Lumipat ang tingin n'ya kay Attorney Cervantes nang umupo ang abugado sa upuan sa harap ng table n'ya. Nakita kong iniabot sa kanya ang folder na nakita kong hawak ni Attorney Cervantes kanina. Binuksan n'ya iyon at binasa ang kung anumang nasa loob.

Attorney Cervantes looks like he's explaining something to him. Nagsasalita s'ya habang si Attorney Villaraza naman ay patuloy na binabasa ang laman ng folder. Unti-unti kong napapansin ang paglalim ng kunot sa noo n'ya habang patuloy na nagbabasa.

Hindi ko maintindihan kung anong pinag-uusapan nila. Wala akong marinig. Wala din akong kakayahan na basahin ang paggalaw ng mga labi ni Attorney Cervantes para malaman kung anong sinasabi n'ya. Masyado kasing marami at mabilis ang pagsasalita n'ya.

Pero kung anuman iyon, tumanggi si Attorney Villaraza. Nakita ko kasi ang mariin n'yang pag-iling. Kumunot ang noo ni Attorney Cervantes at nabasa ko sa mga labi n'ya na nagtatanong s'ya kung bakit tumatanggi ang kaharap.

Attorney Villaraza said something. Masyadong seryoso ang expressions ng dalawang abugado kaya alam kong importante ang pinag-uusapan nila. I should avert my gaze and give them privacy. Pero nanaig ang pagiging kuryoso ko.

May sinabi ulit si Attorney Cervantes pero muling umiling si Attorney Villaraza. Attorney Cervantes sighed. He looked frustrated now as he explained something to him.

Attorney Villaraza clenched his jaw. Naggalawan ang mga muscles sa panga n'ya dahil doon. Mukhang naiinis na s'ya sa pagiging persistent ng bisita. Tumalim ang tingin n'ya nang muling tignan si Attorney Cervantes at nagsalita.

Ano kayang pinag-uusapan nila? Mukhang nagtatalo na kasi ang dalawa.

Nakita ko ang pagtayo ni Attorney Villaraza. Mukhang nainis na talaga. He took his coat at sinusuot n'ya iyon habang naglalakad papunta sa pintuan.

The door opened. Narinig ko kaagad ang boses ni Attorney Villaraza.

"Fuck you, Creed!" nagulat ako nang iyon agad ang marinig ko. "The reason why I agreed to be your co-owner is so I can get to choose which case I would accept! I am a private lawyer! Not a public defender!"

"Rule 2.01 of the Lawyer's Oath, man!" Attorney Cervantes said. "Nakalimutan mo na ba?"

"There's an exemption to that rule and I already fucking told you! I won't defend a sexual offender!" he said. Halatang-halata ang inis sa boses n'ya.

"Innocent until proven guilty." Attorney Cervantes frustratedly said. "Ano ba, Kylo? Tama nga ang sinabi ni Miss Abella, you're unprofessional!"

Nagulat ako nang marinig ang pangalan ko sa pagtatalo ng dalawa. Bakit ako nadamay? Nanonood lang naman ako dito!

Napatingin tuloy si Attorney Villaraza sa akin. Sa harapan ko pa kasi sila tumigil para magtalo. E'di dinig na dinig ko ang pinag-uusapan nila!

And I have an idea on what they're fighting about. May ibinibigay na kaso si Attorney Cervantes sa kanya and Attorney Villaraza is refusing it.

I gulped. Attorney Villaraza's gaze was so intense. Parang kahit na wala akong kasalanan ay gusto ko na lang na mag-sorry sa kanya. His amber eyes was really intimidating! At dahil natataman iyon ng liwanag ngayon, the red tint on it was so obvious that it literally looked like there's a fire in his eyes!

Pinagpawisan ako kahit na sobrang lamig dito sa kwarto. I want to look away pero hindi ko magawa.

Nakakainis naman si Attorney Cervantes! Pwede naman kasing huwag nang banggitin ang pangalan ko pero binanggit n'ya pa!

Ilang sandaling nakatitig sa akin si Attorney Villaraza bago ko nakita ang unti-unting pag-angat ng gilid ng labi n'ya. His smirk was taunting. Nakangisi s'ya dahil hindi s'ya natutuwa sa nangyayari at mas naiinis pa.

He looked at Attorney Cervantes with the same smirk still plastered on his lips.

"C'mon, Archer. Do you really think that he's innocent?"

Narinig ko ang pagmumura ni Attorney Cervantes at saglit na sumulyap sa akin. He looked like he was controlling his anger. Alam n'ya kasing galit na rin ang kaharap at kapag sinabayan n'ya ay mas lalo lang magkakagulo.

Attorney Villaraza chuckled. Nanindig ang mga balahibo ko sa pagtawa n'yang iyon. Nakakatakot ang paraan ng pagtawa n'ya kahit na saglit lang at mahina pa. Parang may hindi magandang mangyayari kung ipagpipilitan pa sa kanya ang ayaw n'ya.

"We have other lawyers in this firm, Creed, who are willing to defend that man for the sake of money. I won't accept that case and that's fucking final." he said before he walked towards the door and slammed it as he went out.

Chapter 16

Malakas na isinarado ni Attorney Villaraza ang pinto sa paglabas n'ya. Naiwan tuloy kami ni Attorney Cervantes dito sa loob na wala nang magawa kundi ang tumitig sa pintong ibinagsak n'ya.

Attorney Villaraza was surely pissed. Halata sa kanya. Kahit naman madalas kong makita ang pagkainis n'ya sa tuwing binibiro s'ya ni Attorney Villaraza, today was different. He seemed like he was about to burst so he left instead.

Hindi ko man nakuha nang buo kung ano ang pinagtatalunan nila pero sa narinig ay nagkaroon na din ako ng kaunting ideya. Attorney Cervantes wanted him to handle a case. To defend someone who might be accused of sexual harassment. And Attorney Villaraza seems like he doesn't want to defend sexual offenders. Guilty man o hindi.

Nagulat ako doon. Hindi ako makapaniwala na hinahatulan n'ya pala ang mga possible clients n'ya bago n'ya tanggapin ang kaso. Si Daddy kasi ay hindi. He will still accept the case, guilty or not, and still do his best to defend his client. 'Cause, that's what his job is.

Pero si Attorney Villaraza, hindi man lang pinag-isipan nang mabuti ang lahat. Saglit n'ya lang binasa ang files ng kliyente na ibinigay sa kanya ni Attorney Cervantes, then he flat out rejected the case. Hindi ko alam kung iniisip n'ya bang hindi n'ya kayang ipanalo ang kaso or there is something between him and sexual offenders.

Napatingin ako kay Attorney Cervantes nang marinig s'yang bumuntong-hininga. He really looked frustrated. Alam kong naiinis din s'ya sa inasal ni Attorney Villaraza. Tinanggihan ang kaso nang hindi man lang pinag-iisipang mabuti ang lahat. Attorney Villaraza gave a verdict to the client kahit ang files lang naman noon ang nakita n'ya. Hindi n'ya pa nga binasa ang lahat.

Pero mas pinili ni Attorney Cervantes ang hindi na lang sabayan ang galit ni Attorney Villaraza. Mas lalo lang kasing gugulo ang lahat. Baka mag-away pa silang dalawa. 'Yung totoong away. Tapos baka magkasuntukan pa sila. Hindi ko alam ang gagawin ko para awatin sila kung sakali ngang mangyari iyon!

Mabuti na lang marunong mag-isip si Attorney Cervantes. Kaya n'yang kontrolin ang sarili n'ya. Si Attorney Villaraza kasi, palaging init ng ulo ang pinapairal!

"Ayos lang kayo, Attorney?" hindi ko na napigilang tanong nang makita kong napahilot sa sentido n'ya si Attorney Cervantes.

Kahit nga ako lang na nanonood sa kanila, parang na-stress na rin dahil sa inasal ni Attorney Villaraza.

Attorney Cervantes looked at me. Noong una ay blangko lang ang expression ng mukha n'ya. Wala akong makitang kahit anong emosyon at napaisip pa nga ako kung si Attorney Cervantes ba talaga ang nakikita ko ngayon. He strikes me as an outgoing man. Mapagbiro na kahit sa seryosong-seryosong mga pagkakataon ay nakukuha pa ring magbiro.

Pero sa isang buwan ko dito sa firm ay may iilang beses na nakita ko s'yang ganito. Noong una ay noong in-interview n'ya ako. At first, I thought my eyes were playing tricks on me. Pero dahil may iilang beses ko nang nakita, naisip ko, that the outgoing Attorney Cervantes I know was just a little part of him.

"Miss Abella." sabi n'ya, pagkatapos ay nahihiya s'yang ngumiti. "Pasensya na nakita mo ang eksenang 'yon."

Umiling agad ako. Nailang ng kaunti dahil s'ya pa talaga ang nahiya sa amin ngayon. Pwede silang magsigawan ni Attorney Villaraza kahit saan. Hindi ko naman ipagsasabi.

"Okay lang naman, Attorney." sabi ko. Baka sakali lang naman na mabawasan ang stress n'ya kay Attorney Villaraza.

He sighed again. Lumapit s'ya at patalikod na sumandal sa table ko. Nasa harapan ko s'ya at dahil nakaupo ako ay nakatingala ako sa kanya.

Bahagyang magkasalubong ang dalawang kilay n'ya. Parang may malalim na iniisip. Ang folder na sigurado akong naglalaman ng files ng kliyenteng tinanggihan ni Attorney Villaraza ay hawak pa rin n'ya. Napatingin ako doon. Kuryoso sa kung anong nakalagay kung bakit mariin ang pagtanggi ni Attorney Villaraza sa kaso.

"He is charged with second-degree rape." narinig kong sabi ni Attorney Cervantes kaya muli akong napatingala sa kanya.

He was already looking down at me. Nakita n'ya na nakatitig ako sa folder na hawak n'ya. He smiled. Napansin n'ya siguro ang pagkailang ko kaya ngumiti s'ya para ipaalam sa akin na hindi naman masamang tignan ko ang folder.

"But he's insisting that he didn't do it." Attorney Cervantes said.

Napanguso ako. "Wala naman pong kriminal ang umaamin sa krimeng nagawa nila."

Attorney Cervantes smiled at me. Nakita kong natuwa s'ya sa naging sagot ko pero nasa mga mata n'ya ang pagtanggi. Kaya nag-ready na ako sa sasabihin n'ya.

"After I've become a lawyer and with what I've personally experienced, napatunayan kong kasabihan lang 'yan." he said. "Iba-iba ang mga tao. There were criminals who denied what they did. There were criminals who were really innocents and were just victims of an unjust system. And there were also criminals who didn't do the crime but were willing to own up to it. To protect the people who are important to them."

May biglang pumitik sa mga ala-ala ko dahil sa mga sinabi n'ya. At halos saktan ko na ang sarili ko kung bakit ko nakalimutan iyon. Hindi ako nakapagsalita. Bumaba na lang ang tingin ko sa folder na hawak n'ya.

"What if this accused," iniangat ni Attorney Cervantes ang folder na hawak. "Is one of the innocents? Paano kung napagbintangan lang din s'ya? Paano kung makulong s'ya sa kasalanang hindi n'ya ginawa?"

Napalunok ako. Sinubukang alisin ang bikig sa lalamunan ko. Naramdaman ko ang pagtutubig ng mga mata ko at ang kagustuhang umiyak pero pinigilan ko ang sarili ko. I gritted my teeth. Sunod-sunod akong lumunok para pakalmahin ang sarili ko.

Hindi ako nagsalita at nanatili ang titig sa folder na hawak ni Attorney Cervantes. Inis na inis ako sa inasta ni Attorney Villaraza kanina pero ako rin naman pala ay ganoon. I judged the accused even if I haven't heard his side yet. Ano pa at mag-aabugado ako if I'll just depend on what I heard?

"Too bad we couldn't defend him. Attorney Villaraza won't take his case." pagpapatuloy ni Attorney Cervantes.

Napaangat ang tingin ko sa kanya.

"Bakit hindi na lang kayo ang humawak ng kaso, Attorney?"

He smiled. Bumaba din ang tingin n'ya sa folder na hawak n'ya at bumuntong-hininga.

"Ang kliyente na mismo ang may gustong kumuha kay Attorney Villaraza." he said. "I mean, the father's client. Alam mo na sigurong abugado din ang ina ni Attorney Villaraza, hindi ba? The father was one of her clients before. Pero dahil retired na, ang anak na ang gusto nilang pahawakin ng kaso. Plus, with Attorney Villaraza's reputation, lahat ay gusto s'yang kunin bilang abugado nila."

Napatango ako. Hindi rin pala nila pwedeng ibigay ang kaso sa mga contract lawyers nila sa firm. Si Attorney Villaraza na pala mismo ang gusto ng kliyente. Kahit ang ina naman n'ya ang naging abugado noon, malaki ang tiwalang ibinigay nila sa anak. Pero binalewala lang ni Attorney Villaraza ang tiwalang iyon.

"Alam kong maipapanalo ni Kylo ang kaso." sabi ni Attorney Cervantes.

"Paano na 'yan, Attorney? Eh, ayaw kunin ni Attorney Villaraza ang kaso n'ya?"

Napabuntong-hininga si Attorney Cervantes sa sinabi ko. Mukhang bumalik ang pagiging problemado n'ya na saglit na nakalimutan dahil sa mga sinabi sa akin. Napangiwi tuloy ako at gusto na lang bawiin ang sinabi ko. Nawala na naman kasi ang pagkaaliwalas ng mukha n'ya at muling nangunot ang noo.

Pareho kaming natahimik at pati ako ay napaisip na. Base sa nakita kong reaksyon ni Attorney Villaraza kanina, mukhang wala nang makakapagpabago ng isip n'ya. He already said that his decision was final. At dahil nga mukhang mainit ang dugo ni Attorney Villaraza kay Attorney Cervantes, mas lalong wala nang pag-asa na makumbinsi s'yang kunin ang kaso.

Biglang napapitik ng daliri si Attorney Cervantes na ikinagulat ko. Napadiretso pa s'ya nang tayo. Lumingon at tuluyan nang humarap sa akin. Kinabahan ako nang makita ang kakaibang kislap sa mga mata n'ya.

I'm having a bad feeling about this.

"Alam ko na!" sabi pa ni Attorney Cervantes na parang ang naisip ay kasagutan na nga sa lahat. "You can convince him, Miss Abella!"

Sabi ko na nga ba at hindi maganda ang kutob, eh! Hindi ko alam kung paano naisip ni Attorney Cervantes ang bagay na iyon. Nakakatakot pala s'ya kapag tahimik s'ya at kung ano-ano naman pala ang naiisip n'ya!

"Ako? Bakit ako?" tanong kong napatayo pa.

Malawak ang ngiti ni Attorney Cervantes nang magsalita.

"You can try and convince him. Baka mapapayag mo!"

Mas lalong nanlaki ang mga mata ko.

"Sa tingin n'yo talaga, Attorney, gugustuhin pa akong makausap ni Attorney Villaraza pagkatapos mong sabihin sa kanya na sinabihan ko s'yang unprofessional?"

Imbes na ma-guilty na ibinuking n'ya ako kay Attorney Villaraza matapos ko s'yang pagkatiwalaan at sabihin ang mga hinaing ko sa kanya ay tumawa pa talaga s'ya! Sabi na, eh! Hindi talaga matino ang isang 'to!

"And he got affected!" tuwang-tuwa n'ya pang sinabi. "Wala 'yang pakialam sa mga tao at minumura ang lahat pero ngayon ko lang s'yang nakitang naapektuhan dahil sa isang babae!"

Napasimangot ako. Hindi alam kung anong dapat na maramdaman sa mga pinagsasabi ng abugadong nasa harapan ko.

So... dapat ko bang ikatuwa ang mga sinabi n'ya o ano?

Attorney Cervantes chuckled. Mukhang ikinasiya n'ya ang pagkalito ko ngayon.

"HIndi 'yan madalas magdala ng babae dito sa firm." Attorney Cervantes continued. "Sa loob ng mahigit na isang taon ay isang babae pa nga lang ay dinadala n'ya. He was really stressed at that time. Pero ngayon, mukhang sinasadya na n'ya para lang asaran ka."

"Mapapa-party na ba ako, Attorney?" I asked.

Mas lalo s'yang natawa. "I'm just saying, you have a chance to convince him. Kung naapektuhan talaga s'ya nang dahil sa'yo, makikinig 'yan sa'yo. Kaysa sa akin na makita n'ya pa lang ang sobrang gwapo kong mukha, aayaw na kaagad 'yan."

Nawala na sa isip ko na isa sa may-ari ng firm ang kaharap ko nang umirap ako na mas ikinatawa ni Attorney Cervantes. Paano ba naman kasi, kung ano-ano ang mga pinagsasabi n'ya! Kinikilabutan tuloy ako!

"Try convincing him, Miss Abella." pagpapatuloy pa ni Attorney Cervantes. "Baka mapapayag mo s'ya. Then this client will have a chance to prove to the court that he's innocent. If he really is."

He smiled. Inilapag n'ya ang folder sa ibabaw ng table ko.

"Use this as your training, too. Let's see how good you are with your words."

Wala na akong nagawa nang iwan ni Attorney Cervantes ang folder sa table ko at lumabas na ng office. He really thinks that I could convince Attorney Villaraza. Sigurado naman akong mumurahin lang ako nu'n kapag nainis at mapuno sa akin!

Ano ba? Ready na ba akong paulanan ng mga mura ni Attorney Villaraza? Sa mga pagkakataon na nagmumura s'ya ay hindi naman nakadirekta sa akin kaya napapalampas ko pa. Pero kung sa akin n'ya mismo ibabato, baka hindi na talaga ako makapagpigil at masagot ko na talaga s'ya!

Hindi ako katulad ni Attorney Cervantes na kayang magtimpi. Eh, malapit na ngang mapuno ang lalagyanan nang pagkainis ko kay Attorney Villaraza kaya duda talaga akong makukumbinsi ko s'ya! Baka sisantihin n'ya pa ako kung nagkataon at masayang ang mga oras na ginugol ko dito!

Baka magkatotoo ang sinabi ni JC. Na sila ay nagmamartsa na at ako ay nag-o-OJT pa!

I looked at the folder that was on my table. Hindi ko naman kayang balewalain ang kasong ito. Siguro, kukumbinsihin ko na lang si Attorney Villaraza na basahin at pag-isipang mabuti ang kaso. Kahit hindi na n'ya tanggapin, sa kanya namang desisyon na iyon. Ang gusto ko lang, mapag-isipan n'ya nang mabuti ang kaso.

I sighed. Intern lang naman kasi ako pero bakit umaasa pa si Attorney Cervantes na mababago ko ang isip ni Attorney Villaraza? Para namang close kami! Eh, inis na inis pa nga ako sa abugadong 'yon!

Hindi na bumalik si Attorney Villarza noong araw na iyon kaya kinabukasan ko na s'ya nakausap. Mabuti na lang at wala s'yang dalang babae nang araw na iyon pero kinabahan ako nang hindi man lang tumigil si Attorney Villaraza para batiin ako at dire-diretso lang na pumasok sa loob ng opisina n'ya.

Nag-alangan tuloy ako! Hawak ko na ang folder at nakatayo na nga ako. Babatiin ko nga kasi si Attorney Villaraza ng good morning at susundan sana sa loob ng opisina n'ya pero hindi n'ya naman ako pinansin! E'di mas naging sigurado ako na wala nga akong magagawa para mapabago ang isip n'ya!

Nakakainis naman si Attorney Cervantes! S'ya ngang matagal na n'yang kilala ay hindi n'ya nakumbinsi, tapos akong mahigit isang buwan pa lang dito sa firm ay aasahan n'yang mapapabago ko ang isip ng abugadong 'to?

I groaned. Okay, sige. Ita-try ko lang talaga na kausapin s'ya. Wala namang mawawala. Ang dignidad ko lang at kung sakali, ay ang OJT ko.

I took a deep breath. Naglakad ako papunta sa pinto ng inner office n'ya at mabilis na kumatok. 'Pag pinatagal at pinag-isipan ko pa kasi ay baka mas lalong hindi ko magawa.

Hindi na rin ako gumamit ng intercom. Wala naman s'yang kasamang babae sa loob at nakaupo na s'ya sa swivel chair n'ya nang hinarap ang mga papeles doon.

Hindi ko na hinintay ang permiso n'ya at binuksan ang pintuan. Strike two na ako sa pag-invade ng privacy n'ya pero kasi... kapag pinatagal ko pa ay mas panghihinaan lang ako ng loob!

Nakita kong nakaupo na si Attorney Villaraza sa swivel chair n'ya at seryosong nababasa ng kung anumang papeles sa harapan n'ya. He was wearing an eyeglasses as he read those papers kaya mas tumingkad ang kulay ng mga mata n'ya. Wala na rin ang coat n'ya na nakita kong suot n'ya kanina, nakasabit na sa stand doon sa gilid. He was wearing his white button down longsleeve shirt. Magulo at maluwag na ang necktie n'ya at bukas na din ang unang dalawang butones ng inner shirt n'ya.

Ramdam ko ang panginginig ng mga tuhod ko habang palapit sa kanya. Ewan ko, hindi ako takot sa kanya. Pero grabe kasi ang epekto ng presensya n'ya sa akin.

Nag-angat s'ya ng tingin at nang magsalubong ang mga mata namin ay mas kinabahan lang ako.

Focus, Amara Jean!

Hinintay ni Attorney Villaraza na makalapit ako nang tuluyan sa table n'ya. Ramdam na ramdam ko ang intesidad sa mga mata n'ya habang sinusundan ang bawat galaw ko. Tumigil ako sa harapan ng table n'ya, ilang metro lang ang layo doon, at huminga nang malalim.

"Good morning, Attorney Villaraza." bati ko.

Nakita ko ang unti-unting pag-angat ng gilid ng labi n'ya. He smirked. Maya-maya ay mababa ang boses nang tumawa.

"Jean... Hindi mo na ako iniiwasan?"

I pursed my lips. Pinigilan ko ang gumawa ng kahit na anong reaksyon dahil sa sinabi n'ya.

Shit! Napansin n'yang iniiwasan ko s'ya!

He chuckled. Nang-aasar na naman. Tuwang-tuwa talaga s'ya kapag natataranta ako sa harapan n'ya!

"There. You're being cute again." he said.

I glared at him. Nawala na ang kaba ko. He bit his lower lip as he chuckled when he saw me glaring at him. Huminga ako nang malalim at pinakalma ang sarili ko.

Nakita kong bumaba ang tingin n'ya sa folder na hawak ko sa kanang kamay ko. His forehead creased. Mukhang iniisip n'ya kung ang dala ko ba ay ang inaasahan n'ya. He looked at my eyes again to confirm it. At nang mahanap iyon ay nakita kong sumeryoso ang mukha n'ya.

"I already said that I won't accept that case." sabi n'ya kahit wala pa naman akong sinasabi.

"Just read it, Attorney." desperado kong sabi. "Kahit iyon lang. Basahin mo lang. Pag-isipan mo na ring mabuti."

He removed his eyeglasses. Inilapag n'ya iyon sa table bago isinandal ang likod sa upuan n'ya.

"Kahit basahin ko 'yan, my decision would still be the same." he said. "I thought you already knew that? That I'm unprofessional?"

Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko. Nakita kong bumaba ang tingin ni Attorney Villaraza doon kaya mabilis kong pinakawalan ang labi ko.

"I won't say I'm sorry dahil iyon talaga ang tingin ko sa inyo." matapat kong sabi. "Especially with how you're acting right now."

Nakita kong nag-iba ang expression sa mukha n'ya nang sabihin ko iyon. He looked amazed and amused at the same time. Maya-maya ay tumawa na parang hindi makapaniwala.

"I am impressed by how you could honestly say that while looking straight in my eyes."

Hindi ko pinansin ang sinabi n'ya at inilapag ang folder sa table n'ya.

"Basahin mo lang nang mabuti, Attorney. Pag-isipan mo na rin. Kung ganoon pa rin ang ang desisyon mo pagkatapos mong basahin iyan, then okay. Just..." tumingin ako nang diretso sa mga mata n'ya. "Just read everything."

Nakatingin din s'ya ng diresto sa mga mata ko. Nagkatitigan kami. Hindi ako bumitiw ng titig sa kanya para maramdaman n'ya ang pagiging seryoso ko.

Ramdam na ramdam ko ang bigat ng mga titig n'ya. Nang hindi ko na makayanan ay ako na mismo ang unang bumitiw. Humakbang ako ng isa paatras bago tumalikod at dire-diretsong lumabas ng office n'ya.

Chapter 17

Tuloy-tuloy ang paglalakad ko palabas ng office ni Attorney Villaraza. I didn't look back. Baka kasi kapag ginawa ko iyon ay tuluyan nang bumigay ang mga tuhod ko.

I couldn't believe that I just did that! Ang akala ko talaga ay hindi ko makakayang kausapin s'ya. This was the first time na may naging matino kaming pag-uusap bukod noong parang in-interview n'ya ako. We haven't talk anything about work, not until now.

Tapos ay hindi ko talaga alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko kanina! Hindi ko man lang itinanggi na sinabihan ko nga s'yang unprofessional! Tapos ay ipinamukha ko pa talaga sa kanyang ganoon nga ang tingin ko sa kanya!

Shit... Sana ay hindi n'ya ako tanggalin sa OJT ko!

Pero kung tanggalin n'ya nga ako, sasabihin ko na si Attorney Cervantes naman talaga ang official na nag-hire sa akin. Kaya si Attorney Cervantes lang rin ang pwedeng magtanggal sa akin sa OJT ko.

I don't want to resign. Not now. Ilang oras na ang naubos ko dito sa firm. Mahigit isang buwan na ako dito at baka kapag lumipat pa ako ay hindi na iyon ma-credits! Lalo pa kapag nalaman na sinesante nga ako dito kung sakali!

Amara Jean! Hinay-hinay naman kasi sa pagsasalita.

I wasn't this open before. Noong bago pa lang ako sa mga Abella, hindi talaga ako nagsasalita. Naninibago pa ako noon. Kahit sina Mommy at Daddy ay madalang ko lang ring kausapin noon.

Pero tuluyan akong nakapag-adjust. At kahit sino naman talagang maging kaibigan si JC ay mahahawa sa kanya. He says things he really wants to say. Nagaya tuloy ako sa kanya.

Pagkabukas ko ng pintuan ni Attorney Villaraza ay agad akong dumiretso sa table ko. Kailangan kong makaupo. Ngayon lang nagsi-sink-in sa akin ang mga sinabi ko kanina!

"Jean."

Hindi pa man ako tuluyang nakakalapit sa table ko nang marinig ko ang boses ni Attoney Villaraza sa likod ko na hindi ko alam na sinundan pala ako! Napatili ako sa gulat at agad na lumayo sa kanya nang makitang sobrang lapit na n'ya sa akin! Nagulat talaga ako! I took sa step back at naramdaman ng balakang ko ang table sa likod ko. Muntik pa nga akong mawalan ng balanse at mapaupo doon.

Attorney Villaraza had this amuse grin on his lips when he saw how much his presence affected me. Nainis ako. Ang tapang-tapang ko kanina pero konting magkalapit lang pala kami ay natataranta na agad ako! Muntik pa nga akong matumba!

Inayos ko ang pagtayo ko. Si Attorney Villaraza naman ay aliw na aliw na pinapanood ako habang sinusubukan kong bawiin ang composure ko. I gritted my teeth. Huminga ako nang malalim bago s'ya tuluyang binalingan.

"Bakit, Attorney?" taas-noo ko pang tanong na parang hindi ipinahiya ang sarili kanina.

Natawa s'ya, kinagat ang pang-ibabang labi bago umiling at ipinakita sa akin ang folder ng kliyente na hawak na n'ya ngayon.

"Did you read what's inside?" he asked.

Umiling ako. "I don't have the permission, Attorney. Isa pa, para sa iyo ang files na 'yan. Hindi para sa akin."

He frowned. "Hindi mo nabasa ang nasa loob pero bakit mo pinipilit na tanggapin ko ang kaso?" he asked. "I might consider accepting the case if you saw something that could help me win it pero hindi mo naman pala tinignan ang files ng client."

Huminga ako nang malalim. Masyado s'yang malapit kaya kinakabahan na naman ako. Ang tibok ng puso ko ay mas mabilis na kaysa sa normal. Hirap na hirap akong pabalikin ang normal na bilis ng tibok noon lalo pa at ganito s'yang kalapit sa akin.

I could already feel his body heat. Malamig dito sa loob ng office pero mahirap ignorahin ang presensya ng isang Attorney Kylo Villaraza. Gusto kong humakbang paatras pero ramdam ko na ang table sa likuran ko.

"Hindi kita pinipilit na tanggapin ang kaso, Attorney." I said. Pilit na iniignora ang kaba sa dibdib ko. "Ang gusto ko lang ay basahin mo ang lahat ng nasa loob at pag-isipan nang mabuti ang kasong iyan."

He squinted his eyes. "How sure are you that this man is innocent?" tanong n'yang itinaas ang folder na hawak.

"I'm not." matapat kong sabi. "Hindi ko alam kung inosente talaga s'ya pero hindi rin natin alam kung totoo ngang nagkasala s'ya. Not until we investigate."

Huminga s'ya nang malalim. Ipinatong n'ya ang kamay n'yang may hawak ng folder sa hips n'ya. Ang isang kamay naman ay mas niluwagan pa ang necktie na umabot na ang buhol noon sa pangatlong butones ng inner shirt n'ya. Pinigilan ko ang sarili kong mapatingin sa balat n'yang nagpapakita dahil bukas na ang unang dalawang butones noon.

I could smell his cologne na mas lalo pang nagpadagdag sa kaba ko. I tried to ignore it. I tried to ignore his presence pero sobrang hirap.

"Attorney..." sabi ko na. Kapag patuloy lang kasi akong nanahimik ay pakiramdaman ko ay kakainin na talaga ang buong sistema ko ng presensya n'ya. "Paano kung inosente talaga ang kliyente at ikaw lang ang kayang magpanalo sa kaso n'ya? Paano kung hindi mo tanggapin ang kaso n'ya at makulong s'ya sa salang hindi n'ya naman ginawa?"

Attorney Villaraza didn't say anything. Nanatili lang ang titig n'ya sa akin at kahit na mahirap ay tumingin ako nang diretso sa mga mata n'ya habang nagsasalita.

"Think about his family." I continued. "Paano 'yung pamilyang maiiwan n'ya sa labas? Maapektuhan sila dahil sa maling akusasyon sa kanya. The people and the media will criticize them and his family. They will judge them too."

I don't want to get personal. Iyon ang sinabi sa akin ni Daddy noon. That when taking a case, a lawyer shouldn't get personal. Pero sa tingin ko ay lahat yata nang kaso ay maaalala ko si Papa. That what if... they didn't really do it? That they were just like my father? Na hindi maipagtanggol ang sarili dahil mahina? Kaya kahit na walang kasalanan ay nagdusa at nakulong.

"Is that the personal reason you've told me about when I asked you why did you want to be a lawyer?" Attorney Villaraza asked. "Iyan ba ang dahilan? 'Cause you sound like you're speaking from experience."

Hindi na ako magtataka kung maisip iyon ni Attorney Villaraza. I was open there just a moment ago. At hindi ko itatanggi ang mga sinabi ko dahil naaalala ko naman talaga si Papa. Ang mga nangyari sa pamilya namin. Ang mga nangyari bago ako inampon ng mga Abella.

Dahil masyado s'yang malapit ay kitang-kita n'ya ang mga mata ko ngayon na tinititigan n'ya. He must've seen my true emotions. At kahit din naman itanggi ko, malalaman n'yang nagsisinungaling ako. He's a lawyer.

Hindi ako nagsalita at tumitig lang sa kanya. I don't want to confirm nor deny anything. Ayokong malaman n'ya ang nakaraan ko.

He stared back at me. Dahil magkalapit ay nagkaroon ako nang pagkakataon na mas mapagmasdan ang mga mata n'ya. His amber eyes. Kitang-kita ko ang tint ng pagkapula doon. At kahit na anong gawin ko siguro ay hindi ko maiaalis ang paghanga sa kakaibang kulay ng mga mata n'ya.

I saw his eyes roamed around my face. Tinitigan n'ya ang dalawang mga mata ko, ang mga kilay ko. Then his eyes trailed down the bridge of my nose bago tuluyang bumaba sa mga labi ko. Nagtagal doon ang tingin n'ya. I saw him licked his lips bago bumalik ang tingin n'ya sa mga mata ko.

Ilang sandali pa s'yang tumitig sa akin bago bumuntong-hininga.

"Alright. You win." he said. "I'll read and study this case first."

Humakbang s'ya palayo sa akin. He tilted his head and smirked at me.

"Just so you know, Creed took this case for money. So stop admiring him." he said. "Gagawin ng gagong 'yon ang lahat para sa pera. But don't worry. I'll take this case seriously."

Nang makapasok na si Attorney Villaraza sa loob ng office ay saka ko lang pinakawalan ang paghinga ko na kanina ko pa pala pinipigilan! Ngayon lang ako nakahinga nang maluwag! Grabe talaga kapag nasa iisang kwarto lang kami! Parang ang hirap-hirap gumalaw at huminga!

Pero buti na lang, babasahin na n'ya nang mabuti ang kaso. Hindi iyong saglit na sulyap lang ang ginawa n'ya at pagkatapos ay tatanggihan na agad.

All people accused of crimes have the right to hire an attorney, the right to a speedy and public trial for those who have criminal charges.

Ilang araw ang lumipas pero hindi man lang ako nakarinig ng balita tungkol sa kaso na pinahawak kay Attorney Villaraza. Hindi ko tuloy alam kung tinanggap n'ya ba iyon o tuluyang tinanggihan. Nahihiya na akong magtanong sa kanya. Nag-demand na nga ako na basahin n'ya ang lahat ng nasa folder. At hanggang doon lang ang trabaho ko. I don't have anything to say about his decision.

Sabi ko nga, tanggihan n'ya man o hindi, desisyon na n'ya iyon.

"Jean." dinig ko ang boses ni Attorney Villaraza mula sa intercom, isang araw habang wala akong ginagawa at nakaupo lang sa upuan ko.

"Yes, Attorney?"

"Make three coffees. Two blacks and one with creamer."

Napanguso ako, nagtaka kung may bisita ba s'ya ngayon pero sa huli ay sumunod na rin at nagpunta ng pantry para doon magtimpla ng kape.

May bisita ba s'ya? Bakit hindi n'ya ipinalista sa calendar n'ya? Tapos na siguro ang kasong hinahawakan n'ya kay Mr. Quijano. Wala na kasi s'yang masyadong ginagawa ngayon at madalas ay nasa loob na lang ng office n'ya.

"Alam mo... nagtataka ako kay Attorney Villaraza." sabi ni Juni sa akin nang maabutan n'ya akong nagtitimpla ng kape doon sa pantry. Kumukuha naman s'ya nang mainit na tubig.

"Bakit?" I asked.

"Madalas na kasing pumapasok! Madalang na rin mag-early out. Hindi ako sanay." she said. Tapos na s'yang kumuha ng mainit na tubig n'ya pero nanatili lang sa pantry para makipagkwentuhan sa akin.

"Baka naman dahil tapos na ang kasong hinahawakan n'ya." I said while stirring the coffees.

"Hindi, ah. Kahit noong maluwag ang schedule n'ya, madalas pa rin s'yang wala dito. Parang katulad kay Attorney Cervantes. Kaya nagtataka talaga ako na araw-araw na s'yang pumapasok ngayon."

I laughed. "Baka binabantayan ka kung maayos ang pagtatrabaho mo."

She made a face. "Nye, nye. Baka ikaw kamo ang binabantayan. Ikaw kaya ang secretary."

Tumawa lang ako at nilagay na sa tray ang mga kape para mas madaling dalhin. Kumatok muna ako sa pinto ng inner office ni Attorney Villaraza at saka iyon binuksan.

Tama ako. May bisita nga s'ya ngayon. May dalawang lalaking nakaupo doon sa magkatabing couch na napalingon sa akin nang pumasok ako sa office. Si Attorney Villaraza ay nakaupo na rin sa one-seater sofa doon na inupuan n'ya rin noon nang mag-usap kami dito sa loob ng office n'ya. Doon sa kung saan nahuli kong may nakaupong babae sa kandungan n'ya.

Erase, erase!

Inilapag ko ang dalawang black coffee sa coffee table doon sa harapan ng dalawang lalaki. Inilapag ko ang isa sa harapan ni Attorney Villaraza bago dumiretso ng tayo.

"That's yours." sabi ni Attorney Villaraza na ikinagulat ko.

"Po?"

"This coffee is yours. Take a seat."

Itinuro n'ya pa ang couch na inupuan ko rin noon, na kaharap ng dalawang lalaki. Nagtataka man ay wala na akong nagawa kundi kunin ang kape at umupo doon sa couch.

Tinitigan ko ang dalawang lalaki sa harapan ko. Pareho silang naka-business attire kaya may palagay ako na kliyente ito ni Attorney Villaraza. Ang isa sa mga lalaki ay halata ang paghahalo ng puting buhok sa itim. Habang ang isa naman ay mas bata ng ilang taon at malaki ang pagkakahawig doon sa isang lalaki.

Mag-ama siguro.

"Who is she?" tanong ng mas batang lalaki kay Attorney Villaraza pero nakatingin naman sa akin.

"Amara Abella, Mr. Delagado. My secretary." pagpapakilala sa akin ni Attorney Villaraza.

Napatingin ako sa kanya nang may pagtataka kung bakit hindi n'ya sinabi ng buo ang pangalan ko.

Baka nahahabaan? Sabagay. 'Yung apelyido ko lang naman ang kailangan nila.

"Miss Abella, this is Mr. Ryan Delgado." pakilala sa akin ni Attorney Villaraza doon sa matandang lalaki na agad kong kinamayan. "And this is Mr. Martin Delgado, Ryan's son, our client."

Naiwan sa ere ang pakikipagkamay ko nang hindi iyon tanggapin ng mas nakababatang Delgado at tumingin kay Attorney Villaraza.

"'Your secretary? Bakit kailangan nandito ang secretary mo? You're the lawyer."

"Miss Abella is also a part of our legal team. She'll help me with your case. You have nothing to worry about Mr. Delgado."

The man snorted. "I want her out, Attorney Villaraza. Ikaw lang ang kakausapin ko."

Tumikhim ako nang mahina. Handa na sanang tumayo pero naramdaman ko ang pagpigil ni Attorney Villaraza sa braso ko bago pa man ako tuluyang makatayo. He reached for my arm and held it, urging me to remain sitting down.

Napatingin ako sa kanya na nanlalaki ang mga mata. Pero seryosong-seryoso lang s'yang nakatingin sa batang Delgado. His eyes looked intense at kahit na hindi naman ako ang tinitignan n'ya ay parang napapaso ako sa mga tingin n'ya.

"Miss Abella was the one who convinced me to take your case." he said. His jaw was clenching. "So it's either she'll leave and we will forget about your case or she'll remain here and you will start telling us your story and alibis."

Hindi nakapagsalita ang batang Delgado. He looked surprised with how Attorney Villaraza acted. Kahit ako din naman!

Hindi ko alam kung anong uunahin ko. Iyong mabigla sa inasta n'ya na expected ko na rin naman. O iyong fact na tinanggap n'ya pala ang kaso at kaharap na namin ang kliyente ngayon!

Napatingin ang batang Delgado sa ama n'ya na tinanguan lang s'ya. He sighed and leaned his back on the sofa. Wala nang kahit na anong sinabi.

Attorney Villaraza took that as the client was choosing the latter. Marahan n'yang binitiwan ang braso ko at umayos na nang upo.

"Now, let us hear your story. In full details."

Chapter 18

"It was the company's twentieth anniversary. It's only natural for us to celebrate and held a party for it. We decided to rent the whole Valkyrie for this event. Kami lang at ang mga empleyado sa Arcturus Technologies ang mga imbitado."

Seryoso akong nakikinig nang magsimulang magkwento si Mr. Martin Delgado about the night when the assault happened. Mabuti na lang at hindi na n'ya ipinilit na palabasin ako at si Attorney Villaraza na lang ang kausapin dahil s'ya naman talaga ang lawyer dito. Hindi ko nga lang talaga alam kung bakit ipinilit pa ni Attorney Villaraza na manatili ako dito ngayon.

But I did what I could. Nakinig ako. I was attentive to everything that the young Delgado was saying. Trying to find anything suspicious.

Iyon kasi ang sinabi ni Daddy sa akin. That almost all the time, the criminals get caught with their lies. So it's best to keep an eye to whatever they're saying. Every detail. Na kahit gaano pa nila kagustong magmukhang inosente, may posibilidad na magkaroon ng butas sa mga alibis nila. The best example of the passage "nahuhuli ang isda sa sarili nitong bibig."

"We were all having a good time." the young Delgado continued. "It was around two in the morning. I went out of the bar to take a smoke. Para magpababa na rin ng tama 'cause I was considering going home. I still had to drive."

The young Delgado was playing with the cup of coffee he's holding. Sa buong pagkakataon din na nagkukwento s'ya ay doon lang din s'ya sa tasa ng kape nakatingin. Masyadong seryoso ang mukha n'ya at nakikita ko paminsan-minsan ang pagkunot ng noo n'ya na parang iniisip talaga ang mga naaalala n'yang detalye nang gabing iyon.

Tahimik kaming lahat at s'ya lang ang nagsasalita. Maging ang ama n'ya na nakatulala sa tasa ng kapeng nasa harapan na hindi man lang ginalaw. Naiintindihan ko din naman s'ya. Kahit sinong magulang na nasa ganitong kalagayan ang anak ay hindi makakapante.

I just don't get why Attorney Villaraza offered a coffee for them. E'di mas lalong kakabahan ang dalawa.

"That's when I saw Miss Tan with her boyfriend. They were carrying Miss Lagdameo on their shoulders who looked wasted. So I approached them and offered them my help. Ang sabi ni Miss Tab, itatawag n'ya daw ng taxi si Miss Lagdameo na gusto nang umuwi. Pero sila ng boyfriend n'ya, wala pang plano. Gusto daw nilang sulitin ang party 'cause it wasn't everyday that they get to party and took the time off their work."

I glanced at Attorney Villaraza. His face was serious as he listened to Mr. Martin Delgado. Naka-dekwatro s'yang nakaupo pasandal sa sofang inuupuan n'ya. Ang isang siko ay nakapatong sa armrest at nakapangalumbaba habang ang isang kamay naman ay tumatapik ang mga daliri doon sa armrest.

I have this feeling that he's not only listening to Mr. Martin's alibi but he's also judging the expression on his face if he's lying or not.

"Miss Tan suggested that I should drive her home instead of having her ride a taxi with a driver they don't even know. Miss Lagdameo's house was on the way so I agreed. Tutal, iniisip ko na rin namang umuwi. Around two-forty in the morning when we left the bar. Nakarating kami sa bahay n'ya nang almost four na."

Mr. Martin finally looked up. He looked straight at Attorney Villaraza. His eyes were pleading. Napansin ko rin ang paghigpit ng paghawak n'ya sa tasa ng kape.

"I swear, wala akong ibang ginawa kundi ang ihatid lang s'ya. She was really wasted. It's not my fantasy to force myself on someone who's like a dead!"

Napatingin ako kay Attorney Villaraaza. Hindi s'ya nagsasalita at seryoso pa rin ang tingin kay Mr. Martin Delgado. His fingers still kept on tapping the armrest of the sofa. Ang pagtunog na likha noon ang tanging maririnig sa loob ng office n'ya.

I looked at the young Delgado. He looked desperate. Gustong papaniwalain si Attorney Villaraza, ang lawyer at ang may tyansang magtanggol sa kanya sa korte, pero hindi n'ya naman alam kung paano gagawin.

I heard Attorney Villaraza took a deep breath kaya muli akong napatingin sa kanya. He took the folder in front of him. Namukhaan ko na iyon ang folder ng case ni Mr. Delgado. Saglit s'yang tumingin doon bago nag-angat ng tingin sa kliyente n'ya.

"The report says that you remained inside Miss Lagdameo's house for fifteen minutes. A witness saw you that night." said Attorney Villaraza. Inilapag n'ya ang files sa table at tumingin kay Mr. Martin. "Maraming pwedeng mangyari sa loob ng fifteen minutes, Mr. Delgado."

"I was just making sure that she's okay!" tumaas ang boses ni Mr. Martin nang sabihin iyon. "Nagpahinga lang ako sandali pero umalis din agad! I swear! Wala akong ginawang masama sa kanya!"

"Lower down your voice, Mr. Delgado. Wala kang kaaway dito." malamig na sabi ni Attorney Villaraza na agad na nakapagpatahimik kay Mr. Martin.

I gulped. Tinitigan ko si Attorney Villaraza habang kausap n'ya ang kliyente n'ya. He looked so serious. Ibang-iba sa palamura at mapang-asar na Attorney Villaraza na palaging nagdadala ng babae sa office n'ya noon. It was like he just turned into a completely different person. O ganito lang talaga s'ya at nanibago lang talaga ko dahil unprofessional ang tingin ko sa kanya. Now that he's being serious with work, hindi lang talaga ako makapaniwala.

"You didn't have anything in your mind when you agreed to take Miss Lagdameo home?" Attorney Villaraza asked.

"No!" si Mr. Martin na halos manggalaiti na. "Gusto ko lang talagang ihatid s'ya. Our houses are in the same way that's why I agreed! Kung may nakita pa akong ibang empleyado namin na gusto nang umuwi at pareho lang ng dadaanan, isasabay ko din!"

"You're a good employer, I see." sabi ni Attorney Villaraza and it's obvious that he didn't believe what his client was telling him.

"Martin is like that. He's friendly with the employees." his father said.

"That friendliness isn't only for Miss Lagdameo but for everyone else?" paninigurado ni Attorney Villaraza.

Sunod-sunod na tumango si Mr. Martin. "Yes. Ganoon ako sa lahat. Even if I'm the CEO's son, I always bond with the employees. I don't want them to be uncomfortable around me 'cause they'll be working for me in the future."

Attorney Villaraza made Mr. Martin tell him everything that he did when they reached Miss Lagdameo's house. Pagkatapos noon ay umalis na rin ang mag-ama. Attorney Villaraza reassures them that he'll contact them as soon a there's an update about the case. Or if he'll ever need to ask for his statement again.

Hindi ko alam kung paano maipapanalo ni Attorney Villaraza ang kaso. There were so many witnesses the proved that Mr. Delgado really took Miss Lagdameo at her house and he even went inside. Iyong bestfriend ni Miss Lagdameo na si Miss Sanchez pati na rin ang boyfriend noon. The one who saw Mr. Delgado that went inside Miss Lagdameo's house and it took him about fifteen minutes inside. And the medical report stating that Miss Lagdameo really got assaulted.

All of the pieces of evidence were pointing at Mr. Martin Delgado that he really did the crime.

I sighed. What if... I made Attorney Villaraza defend a sexual offender? Iyon pa naman ang ayaw n'ya. What if Mr. Martin Delgado is really guilty of the crime?

"Jean."

Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ko ang mababang boses ni Attorney Villaraza doon sa intercom. Nahulog kasi ako sa malalim na pag-iisip pagkatapos ng meeting namin kay Mr. Delgado. Ngayong narinig ko na ang side ng kliyente ay parang malabong maipanalo pa ni Attorney Villaraza ang kaso.

Paano kung guilty nga talaga si Mr. Delgado?

"Yes, Attorney?" I responded.

"I need you here."

Mabilis akong napalingon sa pwesto ni Attorney Villaraza dahil sa sinabi n'ya. The blinds in his office were open kaya kitang-kita ko ang loob.

I saw him looking at me while he was sitting on his swivel chair. May salamin s'yang suot sa mga mata n'ya, the eyeglasses he's wearing whenever he's reading some files or papers. Ang isang kamay n'ya ay nakapatong malapit sa intercom.

"Okay po." sabi kong hindi inaalis ang tingin sa mga mata nya.

Hindi n'ya rin naman binabawi ang tingin n'ya kahit na sinabi ko na iyon. He's just staring at me. At kahit na ilang distansya ang layo namin at may nakaharang sa aming glass wall ay ramdam ko ang intesidad sa mga mata n'ya.

Tumikhim ako bago nagbawi ng tingin. I compose myself before I stood up and went inside his office. Nagtama agad ang mga paningin namin pagkapasok ko pa lang. And just like before, he didn't say anything as he watched me walked towards him.

Tumigil ako sa harapan ng table n'ya. Naramdaman ko na naman ang panginginig ng mga tuhod ko habang nakatingin sa mga mata n'yang mabigat na nakatitig sa akin.

I cleared my throat. "Anong pong kailangan n'yo, Attorney?" I asked.

Ilang sandali pa s'yang tumitig bago nagbaba ng tingin sa mga papeles na binabasa n'ya. Then he stood up. Naglakad s'ya papuntang harapan ng table n'ya kaya ilang hakbang akong napaatras, natatakot na baka mas kabahan na naman kapag nagkalapit kami.

"What do you think?" he asked. Isinandal nya ang balakang n'ya sa table at iniligay ang dalawa n'yang kamay sa bulsa ng pantalon n'ya.

"Attorney?" tanong ko. Hindi makuha kung anong ibig n'yang sabihin.

"About Mr. Delgado's case."

I pursed my lips. Hindi ko alam kung anong sasabihin sa kanya. Ayokong sabihin sa kanya na tingin ko ay guilty talaga si Mr. Martin Delgado. I made him took the case na noong una pa lang ay tinanggihan n'ya dahil ayaw n'yang depensahan ang sexual offender. Kapag nalaman n'yang ganito ang iniisip ko ay baka murahin n'ya pa ako.

"C'mon, Jean." I heard Attorney Villaraza said as he chuckled. Nakita siguro ang pag-aalangan sa mukha ko. "You can be honest with me."

I bit my lower lip. Nakita ko na naman ang mga mata n'yang bumaba sa mga labi ko bago tinanggal ang salamin sa mata n'ya at inilapag iyon sa gilid n'ya.

"Just tell me what you think." muli n'yang sabi nang hindi pa rin ako nagsalita.

I took a deep breath. If my opinion will help him with the case, then I'll tell it to him.

"I think Mr. Delgado is guilty." diresto kong sabi.

Nakita ko ang pag-angat ng isang kilay ni Attorney Villaraza.

"You think?" he asked.

Tumango ako. "All the pieces of evidence were pointing at him. That he really did the crime and that he raped Miss Lagdameo."

"What evidence?"

Pinaglaruan ko ang dulo ng pinakahuling butones ng coat na suot ko.

"The witnesses. The medical report. And Miss Lagdameo's statement." I answered.

Muling tumitig sa akin si Attorney Villaraza. He tilted his head. Ang mga mata n'ya ay umiikot sa kabuuan ng mukha ko.

He removed his hands in his pockets to unbutton the cuff of his sleeves. Inirolyo n'ya iyon hanggang sa siko n'ya. Sinusundan ko lang ang bawat paggalaw n'ya kaya kitang-kita ko kung paano mag-flex ang muscles sa mga braso n'ya nang humalukipkip s'ya.

"Jean, all of the evidence will have no meaning if we find something that could help us win the case." he said.

Napatitig ako sa kanya. "Dedepensahan mo pa rin s'ya even if he's guilty?"

He chuckled. Tuwang-tuwa ang mga mata n'ya habang nakatitig sa akin.

I tried to think back if I said something funny para maging ganito s'ya pero wala naman.

"You think he's guilty?" he asked. "Ang akala ko ba, I should take this case?"

Umiling ako. "Ang sinabi ko lang ay basahin mo ang lahat ng nasa folder at pag-isipan nang mabuti ang kaso. I didn't say that you should take the case. If you took that case because that's how you understood my words, then you're an idiot."

Huli na nang ma-realize ko kung anong sinabi ko. Lumabas na iyon sa bibig ko. I bit my lower lip. Napapikit ako at naghintay sa pagmumura n'ya.

But instead, I heard his laughter. Muli akong napadilat at nakita kong tumatawa sya sa harapan ko. Inalis n'ya ang pagkahalukipkip n'ya at inilagay ang isang kamay sa loob ng bulsa ng pantalon n'ya. Habang ang isa naman ay itinukod n'ya sa table sa gilid n'ya.

He bit his lower lip. Napangisi bago hindi makapaniwalang napailing

"Damn... You and your guts." he muttered.

Pinigilan ko na lang ang magsalita at napayuko na lang. I'm a graduating journalism student. I was taught on how to play with words and choose what to say. Pero kapag si Attorney Villaraza ang nasa harapan ko, hindi ko na mapigilang sabihin kung anong nasa isip ko.

He tapped the table with his fingers that was leaning on the table. Napatingin ako sa mukha n'ya. Nakita kong nakatitig pa rin s'ya sa akin nang may ngisi sa mga labi.

"Let's do some digging." he said.

Napakunot ang noo ko. Mahina s'yang tumawa bago tumayo at naglakad sa likod ng table n'ya. He opened a drawer and took something from there. Iniabot n'ya sa akin iyon.

It was a calling card box case. Sa loob ay napakaraming calling cards.

"That's yours." dinig kong sabi ni Attorney Villaraza.

Awang ang mga labing binuksan ko ang case. Nakita ko ang logo at pangalan ng Cervantes and Villaraza Law Offices sa pinakagitnang ibabaw ng card. At ang pangalan ni Attorney Villaraza sa kaliwang bahagi. Sa tabi noon ay ang pangalan ko bilang secretary n'ya. At ang mga contact details namin.

"In case you have to ask a witness for their statement and you have to introduce yourself." Attorney Villaraza continued.

Malaki ang mga ngiting ibinalik ko ang tingin ko sa kanya. I can't believe it! Ginawan n'ya ako ng calling card kahit intern lang naman ako!

"Thank you, Attorney." nakangiti kong sabi.

He smirked.

"Use everything you learned in your course. Tomorrow, we'll have to interview a bunch of people and find anything that could help our case."

Nakangiti pa rin akong tumango sa kanya. He chuckled with ny response bago muling namulsa.

"And Jean... Let's win your first case with me."

My first case with him...

If Attorney Villaraza thinks that he could win this case, and if he thinks that I could help him with this, then I'll do my best. Ito rin naman ang gusto ko. To learn by experience.

I must not mess up.

And so I did. Ginawa ko ang mga natutunan ko bilang journalism student on how I could get statement from the witness. And I hope that I succeeded. I hope that we can use these.

I hope Attorney Villaraza could win this case.

"All rise."

Tumayo kaming lahat na nandito sa loob ng courtroom nang marinig ang anunsyo ng bailiff. It was my first time here. Dito sa loob mismo ng korte. Kaya nang pumasok ang Judge ay sobra-sobra ang kabang naramdaman ko.

"The court is now in session. Judge Miller presiding. Please be seated." said the bailiff.

Umupo kaming lahat. I had to clenched my fists na nakapatong sa mga hita ko para pigilan ang panginginig ng mga tuhod ko. Hindi pa nakatulong ang lamig ng aircon sa buong kwarto.

"Good morning, ladies and gentlemen. Calling the case of the People of the Philippines versus Martin Delgado. Are both sides ready?" tanong ng babaeng Judge na nasa harapan.

The prosecutor stood up. Inayos ang coat at tumingin sa Judge.

"Ready for the People, Your Honor."

Attorney Villaraza stood up. Napatingin kaming lahat sa kanya. His broad back was facing me. It was only his back but his presence was too strong that all eyes were on him.

The confidence was so evident in his voice when he spoke. Gamit ang sobrang seryosong boses na ngayon ko lang narinig na ginamit n'ya.

"Ready for the defense, Your Honor."

Chapter 19

"Mr. San Juan, how do you know Ms. Lagdameo?"

Pasimple akong kumuha nang malalim na paghinga. Nanonood lang ako pero pakiramdam ko ay ako ang nakaupo doon sa may witness stand. Ramdam ko ang kaba ni Mr. San Juan, ang witness ng kabilang panig. The prosecutor is doing a direct examination with him.

"Nakilala ko s'ya nang matanggap s'ya sa Arcturus Technologies. Naging magkaibigan na rin kami nang mapunta s'ya sa team ko." Mr. San Juan answered.

"Can you tell us how is Miss Lagdameo as a teammate?" tanong ulit n'ung prosecutor.

"Masipag 'yan. Madaling pakisamahan kaya kahit ilang buwan pa lang s'ya sa company, marami na s'yang naging kaibigan."

"Maraming naging kaibigan... including the defendant, Mr. Martin Delgado?"

The witness looked at the defendant's side. Nakita kong sinulyapan n'ya ang anak ng CEO ng Arcturus Technologies. Napatingin rin tuloy ako sa mga taong nasa harapan ko lang at nakita si Mr. Delgado na tensyunadong nakaupo sa defendant's chair, his right foot was tapping the floor.

Habang si Attorney Villaraza naman ay prenteng nakaupo pasandal sa upuan n'ya na akala mo ay nanonood ng isang palabas.

I stared at him. How could he be so calm right now? Ako ngang nanonood lang ay kabang-kaba na, pero s'ya ay mukhang wala lang para sa kanya ang lahat.

Nakikita ko pa ngang sumusulyap-sulyap sa kanya si Mr. San Juan and it's obvious that the witness is intimidated by Attorney Villaraza. I couldn't blame him. Dahil unang kita ko pa lang din kay Attorney Villaraza ay nandoon na talaga ang initimidating aura n'ya. Parang mahirap kausapin. Mahirap lokohin. There's a look in his eyes that's telling me that if only he would want to, he could easily know everything about me.

At base sa pasulyap-sulyap na ginagawa ng witness sa kanya, sigurado akong nararamdaman din nito iyon.

Mr. San Juan nodded. "Yes. Naging magkaibigan na rin sina Mr. Delgado at Ms. Lagdameo."

"Naging magkaibigan that Mr. Delgado started to give gifts to Miss Lagdameo?"

"Objection. Leading." Attorney Villaraza objected. Hindi man lang s'ya tumayo mula sa pagkakaupo.

The prosecutor looked at the Judge. "Your Honor. I am trying to clarify the relationship between the defendant and Miss Lagdameo here."

Napatingin ako sa Judge. Nakita kong tinitigan n'ya ang prosecutor, pinag-iisipan kung anong gagawin bago bumuntong-hininga at tumingin kay Attorney Villaraza.

"Overruled." the Judge said and looked at the witness. "You may answer."

I looked at Attorney Villaraza to check on him. He was writing something. Para ngang walang pakialam kung hindi pinagbigyan ng Judge ang objection n'ya. He looked unbothered as he writes something down. Samantalang si Mr. Delgado na katabi n'ya ay mukhang hindi na mapakali.

He's clearly up for something. Halatang-halata.

"Oo..." narinig kong sabi ni Mr. San Juan kaya muli akong napatingin sa may witness box. "Naalala ko isang beses, binigyan nga ni Mr. Delgado ng regalo si Ms. Lagdameo."

"Nothing on our side, Your Honor." the prosecutor said as he looked at the Judge. He turned around and I saw the smug look on his face as he looked at Attorney Villaraza. "Your witness."

Hindi man lang binalingan ni Attorney Villaraza ang prosecutor. But when he stood up, malakas akong napahigit ng paghinga ko dahil hindi ko inaasahan ang bumundol na kaba sa dibdib ko. Hindi ko alam na kaya ko pa lang kabahan ng ganitong kalala! Masakit sa dibdib kaya ramdam ko ang pangangapos ng paghinga ko.

Ngayon ko lang s'ya mapapanood kung paano s'ya sa loob ng korte. But based on how Juni described him, he is a beast in court. Napanood na s'ya ni Juni kaya alam na n'ya pero akong hindi pa ay kabang-kaba talaga.

No... Alam kong kaya n'ya 'yan. I must trust him. Just like how he trusted me when we asked the employees.

Hindi ko akalain noon na isasama n'ya rin ako noong pumunta s'ya sa Arcturus Technologies. Ang akala ko ay hanggang pakikinig lang ako sa statement ni Mr. Delgado so I didn't really expect when he said that I'll go with him that day.

Kaya naman hindi ko talaga napaghandaan ang araw na iyon! Nasa loob na ako ng kotse nang maisipan na maghanda ng mga itatanong sa mga empleyado ng Arcturus Technologies na makakatulong para sa kliyente namin. I was writing the questions while Attorney Villaraza was on the wheels.

"Anong ginagawa mo?" I heard him ask. Ramdam ko rin ang panandaliang pagsulyap n'ya sa gawi ko bago ibinalik ang tingin sa harapan.

"Nililista ko ang mga tatanungin ko, Attorney." I answered.

Mula sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko ulit ang pagsulyap n'ya. Then I heard his low and husky chuckle. I could feel the air vibrated with his sexy laugh. It was really pleasant to the ears. Parang nang-aakit talaga kahit na alam kong ganoon lang talaga s'ya tumawa.

Pero kahit na gaano kasarap iyon sa pandinig ay hindi pa rin ako lumilingon sa kanya. I'm busy. Tensyunado pa nga ako dahil baka wala akong maging silbi sa kanya mamaya!

He trusted me to help him with this case. Kaya gusto kong gawin ang lahat para makatulong. I want to apply my knowledge about my course here. Gusto ko rin talagang matuto.

"You won't be needing that." dinig kong sabi ni Attorney Villaraza.

Napasimangot ako pero nagpatuloy pa rin sa pagsusulat. "Kailangan ko 'to. Ngayon lang ako mag-iinterview ng mga tao unlike you na sanay nang gawin 'to kaya huwag kang magmayabang d'yan."

His laughter boomed inside the car. Napangiwi ako at napakagat sa pang-ibabang labi ko nang ma-realize kung anong tinatawanan n'ya.

Shit kasi! Hindi ko talaga mapigilan ang bibig ko kapag nandyan s'ya! Halatang-halata na n'ya tuloy ang inis ko sa kanya! Kinakabahan tuloy ako sa magiging evaluation n'ya sa akin! Baka mamaya ibagsak n'ya ako!

Oo nga pala... 'Yung evaluation pa n'ya! Iyon ang kailangan ko sa kanya dahil doon ibabase ng prof namin ang magiging grade ko para sa subject na 'to. Kaya nga dapat ay magpakabait ako kay Attorney Villaraza para mataas ang maging evaluation n'ya sa akin!

Pero mukha namang hindi s'ya nao-offend sa pagiging prangka ko sa kanya. Tinatawanan pa nga n'ya!

Kagat-kagat pa rin ang pang-ibabang labi ko nang sumulyap ako sa kanya. He already stopped laughing but I could see the smirk on his lips as he drives. Nakatingin s'ya sa unahan habang nakangisi. At nang maramdamang nakatingin ako sa kanya ay saka n'ya ako nilingon.

His eyes immediately darted on my lips. He chuckled. Kinagat din n'ya ang pang-ibabang labi n'ya nang muling tumingin sa mga mata ko habang nakangisi pa rin. Then he shook his head and looked at the road again.

"Just memorize the question, Jean." sabi n'yang muling natatawa nang makitang bumalik ako sa pagsusulat. "If you go around asking questions holding that notepad of yours, you'll look like a cop investigating them. Hindi nila masasagot ng maayos ang tanong dahil sa kaba. So you need to look natural."

"Kinakabahan rin naman ako, Attorney." I reasoned out.

He chuckled again. "I know pero hindi mo kailangang takutin din ang mga taong tatanungin mo. You should sound friendly and approachable but still professional. In that way, they could easily give you the answer that you need."

Napatingin ako kay Attorney Villaraza. He was still looking at the road, driving, kaya ang side profile n'ya lang ang nakikita ko. Pero hindi nakabawas iyon sa kagwapuhan n'ya. That even if it's only the side of his face I'm seeing, I could still say that he's still the most charismatic man I've ever met.

He glanced at me. Agad na nagtama ang mga paningin namin. I held my breath when I have a clear view of his amber eyes. At dahil umaga at maaraw at halatang-halata ang tint ng red sa mga mata n'ya.

"You can do it, Jean." he said. His eyes were looking at me in a serious way. Pero ang mga labi ay nakangisi pa rin.

I didn't answer. Kabang-kaba pa rin kasi ako. Hindi ko na nga alam kung saan ako kinakabahan. Kung sa isipin pa rin ba na mag-iinterview ako ng mga tao o sa seryosong titig na ng mga mata n'ya sa akin.

"You don't believe me?" he asked. Siguro ay iyon ang naisip n'ya kung bakit hindi ako sumasagot.

I heard his chuckle again nang may ilang segundo akong hindi pa rin nagsalita.

"Oh, c'mon! You're hurting my feelings!" nakangisi n'yang sabi. "Ganoon ka kawalang-tiwala sa akin?"

Napasimangot akong tumingin sa kanya. He looked amuse for some reason.

Hindi naman sa kanya ako hindi nagtitiwala kundi sa sarili ko. I don't really think that I could help him with this case.

Attorney Villaraza stopped the car. Nagulat pa ako nang dumukwang s'ya at hinawakan ng isang kamay n'ya ang sandalan ng inuupuan ko. His face was only a few inches away from mine. Pumupuno sa pang-amoy ko ang pabangong ginamit n'ya.

"You'll do great, Jean. I just know it."

Napatitig ako sa mga mata n'yang nakatitig na rin sa akin. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung dahil pa ba ito sa kaba o sa ibang dahilan na.

I watched how Attorney Villaraza eyes roamed around my face. Napansin ko na kapag ganitong nagkakalapit kami ay madalas n'yang pinagmamasdan ang kabuuan ng mukha ko. It was like he's memorizing every part of my face. Na parang sinusulit n'ya ang saglit na sandaling nagkakalapit kami.

His eyes went down on my lips. Pinagpawisan ako ng malamig nang makita ang mga titig n'ya sa mga labi ko. I unconsciously wet my lips. I saw his eyes twinkled with some emotion I couldn't name before I heard a click.

He unbuckled my seatbelt!

He smirked. Bahagyang natawa bago lumayo sa akin.

"We're here." he said. "C'mon."

We started asking around the employees. About Mr. Delgado and Miss Lagdameo. We tried to connect everything to see what relationship they have. At kung noon pa man ay nagpapakita na ng motibo si Mr. Delgado na gagawin n'ya ang kasong ibinibintang sa kanya.

Pigil na pigil akong ilabas ang notepad ko para sana ilista ang mga importanteng bagay na sinasabi sa amin ng mga empleyado. Attorney Villaraza was asking the questions like a pro. Nakatingin nga lang s'ya sa mata ng nakakausap n'ya. And I know that he's trying to see if they're telling the truth. Samantalang ako ay hindi mapakali kung paano isisiksik sa utak ko ang mga impormasyon na nakukuha ko ngayon.

"Ka-team ko si Sarah." one of the employees said. She's talking about Miss Lagdameo. "Wala naman kaming mairereklamo tungkol sa pagtatrabaho n'ya. Kahit bago lang s'ya ay madali s'yang turuan. Malaki ang naitutulong n'ya sa team."

"Do you notice anything strange between Miss Lagdameo and Mr. Delgado?" Attorney Villaraza asked.

Nagkatinginan ang tatlong kaharap namin. Nakita kong napakunot ang mga noo nila, parang nag-iisip pa, bago umiling.

"Wala naman." sabi ng isa sa kanila. "Mabait kasi si Mr. Delgado sa lahat. Hindi nga namin maramdaman na anak s'ya ng may-ari ng company na 'to at magiging future boss namin."

Tumango ang katabi n'ya. "Pinautang pa nga ni Mr. Delgado 'yung isa sa kasamahan namin nang ma-ospital 'yung anak n'ya! Tapos friendly rin s'ya. Basta... Nakikipagbiruan s'ya sa lahat!"

"One time din, Sir. Noong ma-approve 'yung proposal namin, binigyan n'ya kami ng regalo. Parang reward din namin dahil nga tinanggap ang proposal namin."

Natigilan ako. "Reward?" I asked.

Tumango ang nagsalita kanina. "Opo, Ma'am. Galante kasi si Mr. Delgado. Madalas din kaming nililibre kapag may bagong achievement ang team."

"And you mentioned that Miss Lagdameo is your teammate?" paniniguro ko.

She nodded again. "Opo, Ma'am."

Napasandal ako sa inuupuan ko at nag-isip. Nang luminaw sa akin ang lahat ay napatingin ako kay Attorney Villaraza na katabi ko. He was already looking at me. His eyes were serious, parang sinusubukang basahin ang nasa isip ko. At doon pa lang ay alam ko nang kanina n'ya pa napagtanto ang lahat.

Bumalik ang wisyo ko nang makita ko si Attorney Villaraza na nakatayo na sa harapan ng witness box. Mr. San Juan was looking at him. Halata ang kaba sa mga mata n'ya habang nag-aabang ng kung anong ibabatong tanong sa kanya ni Attorney Villaraza.

Maging ako man na nakaupo dito ay hindi rin mapakali. Attorney Villaraza is really intimidating. Damang-dama iyon sa loob ng korte kaya ang lahat ay sa kanya nakatingin. There's something in him that whenever he's around, hindi mapipigilan ng kahit na sino ang mapatingin sa kanya.

"Mr. San Juan, how do you know my client, Martin Delgado?" Attorney Villaraza first question.

"Anak s'ya ng CEO ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko." the witnessed answered.

"Can you tell us how he is as a son of the CEO?"

Tahimik na tahimik ang loob ng korte kaya ramdam na ramdam ko talaga ang tensyon. Naaawa tuloy ako sa witness dahil kitang-kita sa mukha n'ya ang kaba lalo pa at si Attorney Villaraza ang nagtatanong sa kanya.

"Ayos naman s'ya." Mr. San Juan answered. "Hindi s'ya mayabang. Madaling pakisamahan kahit s'ya ang anak ng CEO. Palagi pa nga kaming nililibre."

"Nanlilibre si Mr. Delgado kahit walang okasyon?"

Mr. San Juan shook his head. "Kapag may achievement lang ang kahit na anong team sa company."

"So he's giving any team a reward?"

Tumango si Mr. San Juan. "Kaya nga ganado ang bawat team na magkaroon ng achievement. Para sa reward ni Mr. Delgado."

Attorney Villaraza put his hands inside the pocket of his pants. Napatitig na lang ako sa kanya. He looked calm and comfortable doing a cross-examination with the witness. Parang sanay na sanay na s'ya sa ginagawa n'ya. Kahit na mahigit isang taon pa lang s'ya bilang abugado at ilang kaso pa lang ang nahahawakan n'ya na nagkakaroon ng ganitong trial.

"When was the last time Mr. Delgado gave you a reward?" I heard Attorney Villaraza ask again.

"Two months ago. N'ung na-accept 'yung last proposal na prinesent namin."

"Can you tell us when did Miss Lagdameo join your team?"

"Four months ago. Isang buwan pa lang s'ya sa company n'on nang malipat s'ya sa team ko."

"So the last proposal that you've mentioned, which was two months ago, was Miss Lagdameo's first achievement on your team?"

"Objection, Your Honor." ang prosecutor na napatayo pa. "Relevance."

Napatingin si Attorney Villaraza sa prosecutor. His lips twitched. Parang gustong ngumisi pero pinigilan at tumingin na lang sa Judge.

"Your Honor. I am just trying to clarify about Miss Lagdameo's statement that my client, Mr. Martin Delgado, is giving her gifts as his way of making a move on her." sabi ni Attorney Villaraza gamit ang seryosong boses.

I gulped. I couldn't believe that I'm seeing this side of him. Tama nga si Juni. Attorney Villaraza is indeed a beast in the court!

"Overruled." the Judge said and looked at Mr. San Juan. "Answer the question."

"Oo." sabi ni Mr. San Juan. "Iyon ang first achievement ni Miss Lagdameo simula nang matanggap s'ya sa Arcturus Technologies."

"Then the gift you've mentioned earlier was just Mr. Delgado giving her reward as she's on your team?"

Mr. San Juan nodded. "Oo."

Attorney Villaraza removed his hands inside the pockets of his pants before he looked at the Judge.

"No further questions, Your Honor."

Chapter 20

"I can't believe this!" hindi makapaniwala kong sabi habang tinitignan isa-isa ang lahat ng files na nasa harapan ko.

"What?" tanong sa akin ni Attorney Villaraza. He was sitting on the one-seater sofa, doon sa madalas n'yang inuupuan dito sa loob ng office n'ya kapag may bisita, while I was sitting on the couch. May mga papeles sa harapan ko at meron din sa tabi ko.

I looked at Attorney Villaraza. He was wearing eyeglasses, ang sinusuot n'ya kapag may mga files na binabasa. He was looking at the files that I'm holding. Siguro ay inaasahan na may nadiskubre akong makakatulong sa kaso namin o ano.

His eyes were serious as he looked at the papers. Walang bahid na kung anong pagkatuwa sa mukha n'ya. At hanggang ngayon ay naninibago talaga ako kapag nakikita ko s'yang may ganitong expression.

Ang first impression ko pa naman sa kanya ay unprofessional. Paano ba naman kasi, kabago-bago ko pa lang sa firm nila noon tapos puro pagmumura lang ang lumalabas sa bibig n'ya. Then after a few weeks, makikita ko s'yang nagdadala ng iba't-ibang mga babae dito! Normal lang naman siguro ang naging reaksyon ko.

Pero kapag pala nagseryoso na s'ya ay wala nang tigil. It's been a few days ever since we've talked to the employees of Artucus Technologies. Hindi ko mapigilan ang humanga kay Attorney Villaraza dahil kaagad kaming nakakuha ng impormasyon na makakatulong sa kaso dahil lang sa ilang mga naging tanong n'ya. Mas nauna n'ya pa ngang napagtanto ang lahat kaysa sa akin.

And I find it really cool! Ngayon lang kasi talaga ako nakaranas ng investigation tapos kasama pa ako sa mga nag-iinvestigate. Ang saya pala sa feeling kapag may nakukuhang importanteng impormasyon. Lalo na kapag hindi iyon inaasahan.

"That Miss Lagdameo's was just assuming things." sagot ko habang nakatingin kay Attorney Villaraza. "Lahat naman pala ng team na may achievement ay binibigyan ni Mr. Delgado ng reward!"

Attorney Villaraza sighed. Napailing at itinuon na lang ang tingin sa papeles na hawak. Sigurado akong nag-expect talaga s'yang may nakuha na naman akong information dahil biglang-bigla talaga ang boses ko kanina. Ilang araw na kasi simula nang makausap namin ang mga empleyadong 'yon pero hindi pa rin ako maka-move on sa mga nalaman ko.

Natawa tuloy ako. Halata kasi ang disappointment n'ya na umasa s'ya sa wala pero itinatago na lang.

"Ang sarap siguro kung ganoon ang lahat ng boss, no?" sabi ko pa.

"What about it?" tanong ni Attorney Villaraza na hindi ako tinitignan.

"'Yung magbibigay ng reward kapag may achievement ka. Nakakaganang magtrabaho kapag ganu'n."

He looked to me again with a frown on his face. Tinitigan n'ya ako na parang pinag-aaralan kung anong iniisip ko. Nagsisimula na naman akong mailang dahil nararamdaman ko na naman ang intesidad sa mga titig n'ya.

"Then let's celebrate if we win on this case. It's your first case, after all."

Saka ko lang na-realize kung anong naging tunog ang sinabi ko kanina. Mukha lang naman akong nagpaparinig sa kanyang bigyan din ako ng reward kapag nagkaroon ako ng achievement! Pero hindi talaga iyon ang gusto kong iparating. Nagsasabi lang naman ako ng opinyon ko!

I sighed. Bakit ba parang hindi ko yata ma-filter ang mga sinasabi ko kapag s'ya na ang kaharap ko?

"Magpapa-party ka dito sa office, Attorney?" I asked. Hindi ko na sinubukang itama ang paniniwala n'ya sa sinabi ko. Parang masaya din namang makatanggap ng reward kahit minsan lang.

"We will celebrate. Just the two of us."

Napakunot ang noo ko. "Tayo lang? Hindi kasama sina JC?"

It was his turn to frown.

"Why? Tumulong ba silang maipanalo natin ang kaso?"

"Hindi. Pero empleyado—"

"Then tayong dalawa lang ang magce-celebrate. It's our case." he said, cutting me off.

Hindi na lang ako kumontra. May punto rin naman s'ya. Kaming dalawa nga naman ang naghihirap para sa kasong ito. It's our case.

Bumalik na lang kami sa paghahanap ng kung anong pwedeng makatulong sa kaso namin mula sa mga papeles na nasa harapan namin. He was reviewing any articles and past cases that might help with our case. While I was looking at Mr. Martin Delgado's and Miss Lagdameo's files including their acquaintances. Sumasakit na nga ang ulo pati ang mga mata ko.

Naisip ko lang. Attorney Villaraza doesn't have a secretary before me at hindi ko alam kung nagkaroon man lang s'ya ng secretary o kahit na sinong makakatulong sa kanya kapag may kaso s'ya. This is a lot of work! Mahirap gawin kung mag-isa lang.

But it was Attorney Villaraza. The beast in court. Hindi ko pa s'ya gaanong kilala pero sa nakikita ko ay makakaya n'ya kapag gugustuhin n'ya. Feeling ko nga ay hindi n'ya na kailangan ng tulong ko. I am only an intern and it's his duty to train me kaya siguro isinali n'ya ako sa kaso n'ya ngayon.

"Totoo ngang good employer si Mr. Delgado." nasabi ko matapos ang ilang minutong katahimikan.

Naalala ko kasi noong una naming nakausap si Mr. Martin Delgado. Attorney Villaraza said that he's a good employer dahil hinatid n'ya noon si Miss Lagdameo sa bahay nila na naging dahilan kung bakit nagsimula ng kaso n'ya.

"He might've brought Miss Lagdameo home with good intentions." I added.

"That is an assumption." Attorney Villaraza said. Nakatingin na s'ya sa akin gamit ang seryosong mga mata.

"Assumption lang din naman 'yung ginawa nga ni Mr. Delgado 'yung binibintang sa kanya. There's no evidence proving that he really did it!"

"Miss Lagdameo's medical records stated that she was really abused."

"But that doesn't prove that Mr. Delgado was the one who did it." kumuha ako nang malalim na paghinga para pakalmahin ang sarili ko. "You also think that he's innocent, right? That's why you're defending him."

"He's my client that's why I'm defending him, Jean." Attorney Villaraza said. Ang kulay ng mga mata ay mas tumitingkad pa dahil sa eyeglasses na suot n'ya.

"Pero kaya mo tinanggap ang kaso dahil alam mong inosente s'ya, hindi ba?" I asked.

Attorney Villaraza was really against accepting the case before. Marinig pa lang na tungkol sa sexual offender ang kaso ay grabe na ang pagtanggi n'ya. Grabe pa nga ang naging sagutan nila ni Attorney Cervantes noon.

But after he read the files, nagulat na lang ako na tinanggap na n'ya pala ako kaso. Kaya sa tingin ko ay may nakita s'ya na alam n'yang magpapanalo sa sa kaso.

Attorney Villaraza just stared at me. Hindi man lang sinagot ang tanong ko. Pailalim n'ya akong tinignan dahil sa salamin na suot.

Nararamdaman ko na naman ang tensyon dahil sa mabibigat n'yang titig. It was only a few seconds pero hindi na agad ako mapakali. Gusto kong mag-iwas ng tingin but I just couldn't. Lalo na kung ganitong kagandang mga mata ang makikita ko. His eyes could really attract any woman easily.

Nagulat na lang ako nang tumunog ang cellphone kong nakapatong din sa coffee table, katabi ng magugulong mga papeles nang pumasok ang isang text. Mabilis kong kinuha iyon, nagkaroon ng dahilan para putulin ang titigan namin ni Attorney Villaraza.

The text came from JC. Nag-aaya nang mag-lunch kami. Alanganin akong napatingin sa abogadong kasama ko dito sa loob ng kwarto.

"Magla-lunch lang kami, Attorney." sabi kong pilit na pinakaswal ang tono at saka tumayo.

Attorney Villaraza frowned.

"Kami?" he asked.

I nodded. "Si JC ang kasama ko."

Nagulat ako sa biglaang pagtayo din ni Attorney Villaraza. Sinundan ko s'ya ng tingin hanggang sa maglakad s'ya papunta sa coat rack doon sa gilid at kinuha ang coat n'yang nakasabit doon. He puts it on and turned around to look at me.

"C'mon. Gutom na rin ako."

I was surprised. Hindi ko inaasahan ang biglaang pagsama n'ya. Nauna pa nga s'yang naglakad papunta sa pinto ng inner office n'ya at binuksan iyon.

Nakatitig lang ako sa kanya nang inuumang n'ya ang pinto sa akin. Nakakabigla kasi talaga. Madalas ay nagpapa-deliver lang s'ya para sa lunch n'ya. O kung hindi may appointment ay mag-isa s'yang kumakain sa labas. So this was actually the first time that he will join us for lunch.

Maybe he wants to try something new?

JC, Juni and Attorney Cervantes also looked surprised as they stared at Attorney Villaraza who was sitting across them in this table. We decided to eat at some Japanese restaurant. Magkatabi kami ni Attorney Villaraza habang sa harapan namin ay napaggitnaan nina Attorney Cervantes at JC si Juni.

Madalas ay kaming tatlo nina JC at Juni talaga ang magkasabay mag-lunch at kapag nand'yan si Attorney Cervantes at libre s'ya ay sumasabay din s'ya sa amin. Si Attorney Villaraza lang talaga ang hindi. Kaya biglang-bigla din sila ngayong kasabay na namin s'ya.

"You didn't tell me that the fucking bastard is here."

Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan nang marinig ang bulong na iyon ni Attorney Villaraza sa akin. He was leaning on my side. Inilapit n'ya pa ang bibig sa tenga ko kaya naman damang-dama ko ang hininga n'yang kumiliti doon nang bumulong s'ya. His voice sounds so attractive. May pagkapaos na malalim na nga ang boses n'ya kaya nang bumulong ay nakakaakit na talaga.

I didn't expect the loud thumping of my heart because of what he did. Hindi ako naging handa sa naging epekto n'ya sa akin. But still, I took a deep breath to calm myself. It was just me, being attractive to him. Mahirap talagang labanan lalo pa at s'ya ang pinaka-charismatic na lalaking nakilala ko.

What the hell talaga. Ni hindi ko man lang napansin na nagmura na naman s'ya!

I heard Attorney Cervantes chuckled. Napatingin kaming dalawa ni Attorney Villaraza sa kanya.

"What?" Attorney Villaraza asked. Nakahinga ako nang maluwag nang umayos na s'ya ng upo.

"Parang gusto kong mag-celebrate dahil kasama ka naming mag-lunch ngayon." sabi ni Attorney Cervantes na malaki ang ngisi. Halatang inaasar na naman ang kaibigan.

Attorney Villaraza rolled his eyes. Pinigilan ko ang mapangiti sa pag-irap n'ya pero hindi ganoon si Attorney Cervantes na tumawa pa talaga.

"Firts time kitang makasamang kumain sa labas, ah? Next time, tayong dalawa naman."

I couldn't help but giggled nang makita ko ang inis sa mukha ni Attorney Villaraza. Si JC naman ay palipat-lipat ang tingin sa dalawang abogado at namamangha din na kasabay naming kumain ngayon ang idol n'ya. While Juni was just smiling silently.

"Alam mo ba, Miss Abella." si Attorney Cervantes na binalingan ako. "Walang pakialam kasi 'tong si Kylo. "Lagi na lang trabaho o 'yung misyon n'ya ang inaatupag."

Napakunot ang noo ko at napatingin kay Attorney Villaraza. I saw him glared at Attorney Cervantes, like giving him a silent warning pero natawa lang si Attorney Cervantes.

"It's all thanks to you, Miss Abella." muling sabi ni Attorney Cervantes kaya napatingin ako sa kanya.

He grinned.

"Kinikilig tuloy ako." he even said.

"Tumahimik ka nang tangina ka." inis na sabi ni Attorney Villaraza na mukhang hindi na nakapagpigil.

Natawa ang tatlong nasa harapan namin dahil sa pagmumura n'ya samantalang ako ay napangiwi. At mukhang ikinaaliw iyon ni Attorney Cervantes dahil nagpatuloy pa rin s'ya sa pang-aasar sa kaibigan. Nakisali pa nga si Juni.

"Di'ba dati, Attorney Cervantes, hindi madalas magdala ng babae si Attorney Villaraza noon?" Juni asked. Natatawang tumango naman si Attorney Cervantes.

"At walang nakatagal na secretary sa kanya. Mga weeks lang ang tinatagal nila kapag napapansin na n'yang inaakit na s'ya."

"At palagay ko ay iba ka, AJ." si Juni na nakangisi sa akin. "Hindi yata tumatalab sa'yo ang charms ni Attorney Villaraza.

Attorney Cervantes laughed. "Inis na inis pa nga si Miss Abella sa kanya!"

"Pero 'yung charms ni AJ, mukhang talab na talab sa isa d'yan."

Juni and Attorney Cervantes laughed. Mukhang nagkakatuwaan sa pang-aasar kay Attorney Villaraza.

Napatingin ako sa kataabi ko. His jaw was clenching, halatang pinipigilan ang inis. I could see that he's really pissed in his eyes. The tint of red was so obvious, parang may apoy na pinipilit n'yang tupukin sa loob ng mga mata n'ya. And instead of getting scared, I even admired the rare colour of his eyes.

Napabaling ako kay JC nang maramdaman ang pagtitig n'ya sa akin. He looked serious at nanibago ako sa tingin na iyon ng kaibigan ko. Ang akala ko pa nga ay magiging madaldal s'ya at magbabato ng kunga anu-anong tanong kay Attorney Villaraza dahil bihira lang ang pagkakataon na 'to. Kaya naman nakakapagtaka ang pananahimik n'ya ngayon.

The lunch ended. At sa palagay ko nga ay hindi nakakain nang maayos si Attorney Villaraza dahil sa pang-aasar ng dalawa sa kanya. Feeling ko tuloy ay hindi na s'ya sasabay kumain sa amin sa mga susunod na araw.

"That was the most exhausting lunch I've ever had."

Napangiti na lang ako nang iyon agad ang sinabi n'ya nang makabalik kami sa office. Hinarap ko agad ang mga files at nagsimula ulit reviewhin iyon habang patuloy naman ang buntong-hininga ni Attorney Villaraza. Mukhang mas napagod yata s'ya dahil hindi talaga tumigil sa pang-aasar si Attorney Cervantes sa kanya hanggang sa matapos kaming kumain.

I stilled when noticed something on the files. Mabilis kong kinuha ang files ni Miss Lagdameo at Mr. Delgado para kumpirmahin ang hinala ko dahil sa hawak kong file ngayon.

"Attorney..." I called Attorney Villaraza. Ilang sandali ko pang tinitigan ang mga files bago tumingin sa kanya at naabutang nakatitig na s'ya sa akin.

"What?" he asked. Suot na n'ya ulit ang salamin n'ya at ang sleeves ng button-down shirt n'ya ay nakarolyo na hanggang siko n'ya.

"I found something." I said as I showed him the files.

He looked at it. Sandaling kumunot ang noo bago ko nakita ang pagngisi n'ya.

"Looks like this case has more into it than what we've expected."

"We have another witness, Your Honor."

Napasinghap ako nang marinig ang boses na iyon ng prosecutor na nagpabalik sa wisyo ko.

"I would like to call Miss Michaela Tan to take the stand." said the prosecutor.

Napatingin kaming lahat sa babaeng tumayo mula sa gallery. It was Miss Lagdameo's bestfriend. Nakita kong ngumiti pa s'ya sa bestfriend n'ya para bigyan ng assurance bago naglakad.

Napatingin ako kay Attorney Villaraza. He was looking at the woman with so much seriousness in his eyes.

And when I saw him smirked, I knew that he has something up in his sleeves again.

Chapter 21

Hindi ko maiwasan ang pagsulyap-sulyap ko kay JC na nagmamaneho sa tabi ko. It was a Thursday morning at papasok pa lang kami sa Cervantes and Villaraza Law Offices para sa OJT namin. Ganito naman palagi. Si JC ang nagmamaneho at ako ay nakikisabay lang sa kanya. I still don't have my own car.

Pero ang unusual sa araw na iyon ay ang pagiging tahimik ni JC. Ah... no. Hindi lang pala sa araw na iyon. He's been like this ever since the lunch that we had with Attorney Villaraza. Doon ko s'ya unang nakitaan ng pananahimik. At ilang araw nga ang lumipas ay nagtuloy-tuloy ang pananahimik n'ya.

Naninibago ako. Hindi ako sanay na ganitong tahimik s'ya. He's always the talkative one between the two of us. Nahahawa na nga lang ako sa pagiging madaldal n'ya. Pero s'ya pa rin ang palaging unang nagbubukas ng topic sa aming dalawa. At pagkatapos noon ay tuloy-tuloy na ang kwentuhan namin.

Pero ngayon... ang tahimik n'ya talaga.

Muli ko s'yang sinulyapan. Seryoso lang s'yang nakatingin sa daan at kahit isang beses ay hindi pa lumilingon sa gawi ko. Inabangan kong mapalingon s'ya sa akin pero hindi na talaga dumating.

Tinitigan ko s'ya. Gwapo rin naman pala si JC kapag ganitong seryoso s'ya. Ewan ko ba. Sa sobrang pagiging madaldal n'ya, palabiro at mapang-asar sa akin ay hindi gwapo ang tingin ko sa kanya. Kaya naman natatawa talaga ako sa mga babaeng kulang na lang ay tumili kapag nakikita si JC.

Kung alam lang nila ang mga ginagawa ng lalaking 'to, baka ma-turn off din sila.

Pero hindi ko naman sila masisisi kung talaga ngang magkagusto sila sa kaibigan ko. Ngayon ngang tinititigan ko s'ya habang seryoso s'yang nagda-drive ay na-realize kong gwapo rin naman pala s'ya. Siguro, madalas ko lang s'yang kasama kaya hindi ko na iyon napapansin.

But why is he being like this right now? May problema kaya s'ya? I want to help him if ever na may problema nga s'ya. Pero ayoko namang pilitin s'yang magsalita. I don't want him to feel pressured. Ang gusto ko ay maging komportable lang s'yang kasama ako. That I'm just here for him.

Hinayaan ko na lang muna si JC. Baka kasi hindi pa s'ya handang pag-usapan ang problema n'ya. Inilabas ko na lang ang notepad ko at pinag-aralan ang mga notes ko tungkol sa kaso na hinahawakan ni Attorney Villaraza. Baka may makita akong nakaligtaan lang namin na makakatulong pala sa kaso.

It really amazed me. Digging and investigating about the case. Nakakatuwa na sa simpleng pag-alam lang sa background information ng mga taong may kinalaman sa kaso ay makakakuha na agad kami ng impormasyon na makakatulong sa amin. Mas marami pa kaming nalalaman tungkol sa kaso.

At dahil sa mga nakolekta naming impomasyon ay mas lalong lumalakas ang kutob ko na inosente nga si Mr. Martin Delgado. Na noong una pa ay inakala kong guilty talaga dahil sa mga ebidensyang nagtuturo sa kanya.

Buti na lang talaga at hinayaan ako ni Attorney Villaraza na tulungan s'ya sa kasong 'to. Madami tuloy akong natututunan.

"Anong balita sa kaso ni Attorney Villaraza?"

Nagulat ako sa biglang pagsasalita ni JC. Hindi ko kasi inaasahan na bigla na lang s'yang magsasalita, eh, kanina pa nga s'ya tahimik.

Napatingin ako sa kanya. He asked me that question pero hindi man lang lumingon sa akin. Ipinagkibit-balikat ko na lang iyon.

"We're having progress." I just said. Ibinalik ko ang tingin sa notes ko.

"Do you really think that Attorney Villaraza can win the case?"

Mabilis akong napatingin kay JC dahil sa naging tanong n'ya. Sobra ko kasing pinagtakhan iyon! Sobrang idol n'ya si Attorney Villaraza, ah? So him having doubts about Attorney Villaraza's skills was so hard to imagine!

Usually kasi, hindi na magtatanong si JC. Sasabihin n'ya na agad na maipapanalo ni Attorney Villaraza ang kaso gaano man karaming ebidensya na magpapatunay na guilty nga ang kliyente n'ya. Pinagmamayabang n'ya pa nga noon na lahat ng kasong nahawakan ni Attorney Villaraza ay naipanalo n'ya!

"Wala ka nang tiwala sa idol mo?" pabiro kong tanong sa kanya.

JC shrugged his shoulders.

"Hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay maipapanalo ni Attorney Villaraza ang mga kaso n'ya." seryoso pa s'ya nang sinabi iyon.

Hindi makapaniwalang napatitig ako sa kanya. Hindi ko talaga akalain na maririnig ko sa kanya ang mga salitang iyon! Kung dati lang ay halos sambahin na n'ya ang abogadong iniidolo n'ya, tapos ngayon ay ganito ang sasabihin n'ya?

I didn't say anything. Nakatitig lang ako kay JC. Chine-check kung kaibigan ko pa nga ang kaharap ko. S'ya pa rin naman. Nandoon ba rin ang maliit na nunal sa dulo ng kanang kilay n'ya na hindi mahahalata kung hindi pa sya tititigan sa ganitong anggulo.

Narinig ko ang pagtikhim n'ya.

"Mukhang nagiging close na rin kayo ni Attorney Villaraza, ah?" he said.

I frowned. Nagulat sa biglang itinakbo ng pag-uusap namin.

"Hindi naman." I said. "Tinutulungan ko lang s'ya sa kaso n'ya kaya palagi na rin kaming nag-uusap. But I won't consider our relationship as close."

"Parang dati kasi, marinig mo lang ang pangalan ni Attorney Villaraza ay halos isumpa mo na. Nakakapanibago lang."

At s'ya pa talaga ang nanibago sa sitwasyon ngayon, huh?

Tinitigan ko si JC. Sobrang may nag-iba talaga sa kanya. Naging seryoso s'ya at bihira na lang akong tignan ngayong nakikipag-usap s'ya sa akin.

I gasped. Maya-maya ay natawa nang may ma-realize.

"Teka nga..." sabi kong natatawa pa. "Nagseselos ka ba?"

Mabilis s'yang napalingon sa akin.

"Ha? Ako nagseselos? Hindi, ah!" halos pumiyok pang deny n'ya.

There!

Natawa ako. Mukha kasing natataranta si JC ngayon. Hindi alam kung anong uunahin, ang magmaneho ba at ang pagtingin sa kalsada o ang paglingon sa akin at ituloy ang pagtanggi sa na-realize ko.

"Huwag kang mag-alala." I said.

Pinigilan ko ang pagtawa but I ended up giggling.

"Hindi ko aagawain sa'yo ang idol mo." I continued. "I still see him as a rude person.

"What?" si JC na lumingon sa akin na nakakunot ang noo.

I smiled at him widely.

"Huwag mo na kong pagselosan. Iyong-iyo ang idol mo."

Ilang sandaling tumitig sa akin si JC. Nagtataka pa ang mukha n'ya habang nakatingin sa akin. Maya-maya ay bumuntong-hininga. He shook his head like he's disappointed about something.

Napanguso ako. Hindi yata naniniwala sa akin si JC. Pero totoo naman ang sinabi ko. I won't end up liking Attorney Villaraza. Ever. Kahit p nag-iba na ang tingin ko sa kanya.

Mali ako sa unang naging impression ko sa kanya. Attorney Villaraza is not unprofessional. Binabawi ko ang sinabi kong iyon tungkol sa kanya.

He knows how to be serious especially when he's handling a case. Nakita ko iyon when we investigated the employees at Arcturus Technologies. He became serious. Para ngang nag-ibang tao s'ya sa paningin ko. He wasn't that man that brought women at his own office doing God knows what. He wasn't that jerk and that asshole. Kaya n'yang magseryoso kapag kailangan na. 'Yung isip n'ya ay naka-focus doon sa kasong hawak n'ya.

I read my notes again. Nakita ko ang notes ko tungkol sa bestfriend ni Miss Lagdameo na si Miss Michaela Tan.

Kung maging maganda ang resulta ng cross examination ni Attorney Villaraza sa kanya, then there's a big chance that we could win the case.

"Miss Tan, how do you know Miss Lagdameo?"

Napatingin ako sa prosecutor nang iyon ang una n'yang tanungin sa witness nila.

"She's my best friend." Miss Tan answered.

"And how long have you two been best friends?"

"Mag-bestfriend na kami simula pa nu'ng highschool pa kami."

"Objection. Non-responsive." Attorney Villaraza objected. Hindi man lang tumayo at sa isang kamay ay pinapaikot ang ballpen sa mga daliri n'ya.

"Sustained." the Judge said and looked at Miss Tan. "Miss Tan, answer the question in a specific manner."

"Uhm... Magkaibigan na kami for twelve years."

The prosecutor nodded. "Alam mo ba kung paano naging empleyado ng Arcturus Technologies si Miss Lagdameo?"

Miss Tan looked at someone at the spectators area. Nahulaan ko agad na si Miss Lagdameo ang tinitignan n'ya na nakaupo din sa pinakaunang bench, just the opposite side to where I was sitting.

"Ni-recommend ko sa kanya ang trabaho." si Miss Tan na nakatingin na sa prosecutor ngayon. "Sinabihan ko s'yang mag-apply para kapag natanggap s'ya ay magkasama pa rin kami. Natanggap naman s'ya. Magaling kasi talaga si Sarah."

"So she's good at her work as well?" the prosecutor asked.

Miss Tan nodded. "Mabilis matuto si Sarah. Madali ring turuan. Mabilis makaintindi at hindi s'ya mahirap pakisamahan. Kaya nga din nagtagal ang pagkakaibigan namin."

"Can you describe the relationship of Miss Lagdameo and the defendant, Mr. Delgado?" itinuro pa ng prosecutor si Mr. Delgado na tensyunadong nakaupo sa tabi ni Attorney Villaraza.

Miss Tan looked at him. Mabilis ding nag-iwas ng tingin na parang ayaw man lang tignan si Mr. Delgado.

"Maayos naman. Wala naman akong naman akong nakitang kakaiba. Mr. Delgado is friendly with the employees, ganoon din s'ya kay Sarah."

"Do you think that Miss Lagdameo feels intimidated around him as Mr. Delgado is the son of his boss?"

"Objection. Calls for speculation." Attorney Villaraza objected. Tumayo na ngayon habang inuunat ang coat na suot.

"Sustained." the Judge said.

Napatingin ang prosecutor kay Attorney Villaraza na bumalik na sa pagkakaupo ngayon pasandal sa upuan n'ya. He was twirling the pen with his fingers habang nakatingin pabalik sa prosecutor.

Napatitig ako kay Attorney Villaraza. It was his usual mannerisms. Normal lang ang mga ikinikilos n'ya ngayon. Para ngang hindi talaga kinakabahan. But for the others, it seemed like he was trying to intimidate everyone here inside the courtroom. And he's succeeding.

The prosecutor sighed and looked at his witness again.

"Can you tell us what happened that day? The night of the twentieth anniversary of Arcturus Technologies?" tanong ng prosecutor kay Miss Tan.

Miss Tan took a deep but shaky breath. Sumulyap muna sa best friend n'ya bago nagsimulang magkwento.

"Eight in the evening, nandoon na kami sa venue. Sobrang saya namin dahil libre ang lahat. Kaya sinulit na namin. Hindi naman araw-araw makakatikim kami ng ganoon." she said.

Napatingin ako kay Attorney Villaraza nang gumalaw s'ya. Umalis s'ya sa pagkakasandal at ipinatong ang mga siko sa table sa harapan n'ya. Ang isang kamay ay naglalaro pa rin sa ballpen na hawak n'ya habang mariing nakatitig kay Miss Tan at pinakikinggang mabuti ang statement noon.

"Nag-eenjoy kami no'n." Miss Tan continued. "Balak naming magpakalasing at sulitin ang libre sa amin. Wala din naman kaming pasok kinabukasan. Pero 'yung boyfriend ko, limitado ang pag-inom n'ya. Magda-drive pa kasi s'ya pauwi."

Napatungo si Miss Tan. She was playing with her fingers to relieve her tension. Halata kasi na kabado s'ya. Kahit sino naman siguro ang mapaupo doon sa may witness box ay kakabahan agad. Nagsisinungaling man o nagsasabi man ng totoo.

"Naunang malasing si Sarah." Miss Tan said. Muling nag-angat na ng tingin. "She has a low tolerance with alcohol. Around two in the morning, nagyaya na s'yang umuwi. Hindi na n'ya daw kaya ang kalasingan. Halos makatulog na nga s'ya doon sa couch kaya napagdesisyunan namin ng boyfriend ko na lumabas na at magtawag ng taxi para sa kanya. Doon namin nakita si Mr. Delgado."

Mr. Delgado looked so tensed while listening at Miss Tan's statement. Ang isang kamay ay nakatakip na sa bibig.

"Nilapitan kami ni Mr. Delgado. Tinulungan n'ya kami kay Sarah. Nu'ng nalaman kong pauwi na rin si Mr. Delgado at nagpapahangin lang sa labas para matanggal ang tama ng alak sa katawan n'ya, nag-suggest akong ihatid na n'ya rin si Sarah. Tutal, madadaanan n'ya namin 'yung kina Sarah. Mas kampante ako kay Mr. Delgado kaysa sa taxi driver na hindi namin kilala. Lasing na lasing na kasi si Sarah. She was having a blackout."

"Hindi mo man lang ba inisipan ng masama si Mr. Delgado kaya hinayaan mo ang kaibigan mo sa kanya?" the prosecutor asked.

Napatungo ulit si Miss Tan habang umiiling. At nang mag-angat ng ulo ay may luha na sa mga mata.

"Hindi talaga. Dalawang taon na rin ako sa company. Dalawang taon ko na ring kilala si Mr. Delgado. Akala ko... mabait s'ya. Hindi pala."

She sobbed. Kitang-kita ko ang paghihirap sa kanya nang tumingin s'ya sa bestfriend n'yang tahimik na umiiyak din katabi ang isang lalaking pinapatahan s'ya.

"Feeling ko kasalanan ko lahat." Miss Tan voice broke. "Kung hindi ko pinagkatiwalaan si Mr. Delgado, hindi mangyayari 'to. Hindi mapapahamak si Sarah. But I was wrong!"

"Miss Tan." the Judge tried to warn her for her outburst.

Pero nagpatuloy si Miss Tan at nanlilisik ang mga matang tumingin kay Mr. Delgado.

"I was wrong! Martin Delgado is not kind! He is—"

"Miss Tan!" muling saway ng Judge sa kanya.

"—a sick bastard who would take advantage when given a chance!"

"Counsel!" the Judge called the prosecutor. "I need you to calm your witness. We will take a short recess." the Judge said before he bang the gavel that echoed throughout the entire courtroom.

We stayed at one of the attorney-client conference rooms while waiting for the session to resume. Binigyan kami ng ilang minutong recess ng Judge para pakalmahin ang nangyari kanina sa loob ng courthouse.

Nakaupo si Attorney Villaraza sa isa sa mga swivel chair sa loob. I was sitting beside him. Sa harapan namin ay ang matandang Delgado at lahat kami ay nakatingin sa anak n'yang hindi mapakali na pabalik-balik na naglalakad sa harapan namin.

"Kaya mo ba talagang maipanalo ang kaso?" Mr. Delgado asked Attorney Villaraza. Hindi pa rin tumitigil sa paglalakad at halata ang pagiging kabado sa mukha n'ya.

"Son, take a seat first." his father said.

Pero hindi nakinig si Mr. Delgado at parang mas lalo pang kinabahan.

"Fuck! Ayokong makulong!" Mr. Delgado said. "Wala akong kasalanan!"

"Hindi ka makukulong." sabi ni Attorney Villaraza na sinimulang basahin ang mga files sa harapan n'ya.

Hindi ko alam kung anong sasabihin. Ito ang unang beses na nakaranas ako ng ganito. What happened earlier was chaotic! Sobrang nakakakaba ang lahat ng mga nakita ko!

Napatigil sa paglalakad si Mr. Delgado at lumapit sa mahabang table na nakapagitan sa amin. Itinukod n'ya ang dalawang mga kamay doon.

"Hindi? But we're losing the case!" he almost shouted.

Napaangat ng tingin si Attorney Villaraza sa kanya.

"Who says that we're losing?"

Hindi agad nakaimik si Mr. Delgado. Base din kasi sa paraan ng pagkakasabi ni Attorney Villaraza ay parang hindi s'ya nanghihingi ng sagot. He also sound offended.

Attorney Villaraza frowned. Ang makakapal n'yang mga kilay ay halos mag-isang linya na.

Wala na kami sa loob ng courtroom, but Attorney Villaraza still looked intimidating.

Halos sa lahat naman ng pagkakataon.

Attorney Villaraza's eyes seemed like it was on fire. Nasa mismong itaas n'ya lang kasi ang ilaw at natatamaan ng liwanag ang mga mata n'ya. Kaya rin siguro hindi na nagawang makapagsalita ng dalawang lalaki sa harapan namin.

Attorney Villaraza looks so dangerous with his fiery eyes.

"You won't go to prison. We will win this case. You just have to let me do my job."

He just said it so seriously. Ang anumang pagtutol mula kay Mr. Delgado ay hindi na n'ya sinabi.

Attorney Villaraza leaned his back on his chair. I saw the side of his lips rose. Kinilabutan ako nang makita ang ngisi n'yang iyon.

I knew it.

"Are you ready for your cross, Attorney Villaraza?" the Judge asked when the session resumed.

Attorney Villaraza stood up. He puts his hands inside the pocket of his pants before he answered.

"Yes, Your Honor."

Chapter 22

Pinatunog ko ang mga daliri ko para sana mawala ang kaba ko habang pinapanood si Attorney Villaraza na naglalakad papunta doon sa harap ng witness box to get ready for his cross-examination with the witness. Pero mas lalo lang akong kinabahan sa ginawa ko dahil sa sobrang tahimik ng courtroom ay narinig ng iba ang tunog ng mga buto sa daliri ko. Napatingin pa nga ang katabi ko sa akin. I flashed them an apologetic smile.

Itinuon ko ulit ang tingin ko sa harapan. Miss Tan was looking at Attorney Villaraza at gaya nang naunang witness ay halata ang kaba sa kan'ya. Mas lalo pa nga s'yang mukhang kabado ngayon. Nagpadagdag siguro ang pagiging intimidating ni Attorney Villaraza.

Nakatalikod si Attorney Villaraza sa gawi namin dahil nakaharap s'ya sa witness. All we could see was his broad back pero sapat na iyon para maramdaman namin ang intimidating aura n'ya. Hindi ko tuloy alam kung gugustuhin ko bang makita ang mga mata n'ya ngayon na sa hula ko ay mas tumingkad na naman ang kulay o huwag na para hindi na madagdagan ang kaba ko.

"Miss Tan, you said that you and the Miss Lagdameo were best friends since you were in highschool." pagsisimula ni Attorney Villaraza. "Can you tell us what school did the both of you attended?"

Miss Tan frowned. Mukhang nagtataka sa tanong ni Attorney Villaraza pero sinagot pa rin naman.

"Quezon City Science highschool."

Attorney Villaraza nodded. "How about in College?"

"Far Eastern University." may tunog pagtataka pa rin sa boses ni Miss Tan.

Attorney Villaraza tilted his head. Mukhang ginawa iyon para mas matitigang mabuti si Miss Tan na mas nagpakaba lalo sa babae. Nagsimulang mamuo ang mga butil ng pawis sa noo n'ya kahit na airconditioned naman dito sa loob ng courtroom.

"In what year did you both graduated in college?" Attorney Villaraza asked.

"Objection, Your Honor." ang prosecutor na biglang napatayo na. "Relevance."

Mabilis na bumaling sa prosecutor si Attorney Villaraza.

"Oh, the relevance will become clear, I assure you that. If only you would stop interrupting."

Halos mapanganga ako sa sinabing iyon ni Attorney Villaraza. Ang prosecutor ay hindi na agad nakapag-react nang maglakad si Attorney Villaraza papunta sa defense table at may kinuhang papeles doon. He handed a copy at the prosecutor and one at the Judge as well.

"Ano 'yon?" tanong ni Mr. Delgado na mula sa defense table ay nilingon pa talaga ako.

I gave him a reassuring smile. "Just trust him."

"Your Honor, that record of Miss Tan and Miss Lagdameo will show that they graduated a year after Mr. Delgado graduated from the same university. The three of them were schoolmates and it's possible that Miss Tan and Miss Lagdameo already knew my client even before they started working at Arcturus Technologies." Bumalik si Attorney Villaraza sa harapan ng witness box.

"Your Honor, that is just a mere assumption of the counsel—" the prosecutor said na hindi na muling nakaupo. Attorney Villaraza cut him off.

"Then let me confirm it with the witness." Attorney Villaraza said like it was just a simple thing and looked at Miss Tan again. "Miss Tan, did you and Miss Lagdameo already knew Mr. Martin Delgado back when you were in college?"

"Objection! Leading—" the prosecutor objected but Attorney Villaraza cut him off again. Ni hindi man lang lumingon sa prosecutor at nagpatuloy sa pagtatanong sa witness.

"I'll rephrase my question. Kailan n'yo pa nakilala si Mr. Martin Delgado?"

Ramdam ko ang sobrang bigat na tensyon sa loob ng courtroom habang naghihintay sa sagot ni Miss Tan. Nakita kong namumutla na ang mukha n'ya sa sobrang kaba kay Attorney Villaraza.

At habang nagtatanong kanina si Attorney Villaraza ay hindi ko maiwasan ang mamangha. Kahit ako na nakaupo lang dito sa gallery ay nakaramdam ng takot sa paraan ng pagtatanong n'ya. But I know that it was just his way to get the answer that he wanted. To get the truth. Pero... nakakatakot pa rin talaga ang aura n'ya ngayon.

His voice was serious. His stance never faltered. He was on defence na parang kahit anong atake ang gawin sa kanya ay hindi agad bibigay. He looks powerful as I watched him doing cross-examination on the witness. Kahit sino ay matatakot talaga sa kanya.

Paano pa kaya kung nakatingin na ako sa mga mata n'ya?

"You swore under oath, Miss Tan." Attorney Villaraza reminded her. Ang seryosong boses n'ya ang tanging maririnig sa loob ng courtroom na iyon.

I saw Miss Tan gritted her teeth. She pursed his lips at halatang pinipigilan ang mapaiyak at nagpapakatatag pa rin.

"Oo." she admitted. "Kilala na namin ni Sarah si Martin Delgado ever since we were in college. He's a year older than us."

Nagkaroon ng mga bulung-bulungan mula sa mga nanonood dahil sa ginawang pag-amin na iyon ni Miss Tan. I could hear them whispering their speculations sa mga taong nasa tabi nila.

Napatingin ako sa prosecutor. Nakita kong hindi nito nagustuhan ang ginawang pag-amin ni Miss Tan. But he stood straight and got on defence stance. Hindi nagpakita ng kahit na anong kahinaan.

I looked at Attorney Villaraza and saw him fixed his tie before he tilted his head again. And for me, it seems like he was about to fire at Miss Tan and there's no stopping him.

"Then... is it also true that Miss Lagdameo likes Mr. Martin Delgado since college?" Attorney Villaraza asked.

Mabilis na napatayo ang prosecutor.

"Objection—"

Pero hindi nagpapigil si Attorney Villaraza.

"And you are aware of Miss Lagdameo's feelings for my client that's why—"

"Attorney Villaraza." the Judge warned pero nagpatuloy pa rin s'ya.

"—you told her that she should apply for a job at Arcturus Technologies 'cause you know that Mr. Delgado—"

"Your Honor, please!" desperadong sabi na ng prosecutor. But Attorney Villaraza still didn't stop.

"—is friendly with the employees so you both hoped that their relationship will move forward one day. That's also the reason why you let my client drove Miss Lagdameo home that night—"

"Attorney Villaraza, enough!" it was the Judge.

"—even if your boyfriend owns a car and you could drive Miss Lagdameo home but you still entrusted your best friend with Mr. Delgado 'cause you know that she likes him!"

"Attorney Villaraza, that's enough!" ang Judge na halos sumigaw na. "I'm ending this cross. If any of this outburst in nature happens again, I'll hold you in contempt."

Tumigil naman si Attorney Villaraza pero hindi pa rin umalis doon at tinitigan lang ang witness. Sobrang tahimik ng lahat na nadidinig ko na ang malakas na tibok ng puso ko. The prosecutor was still standing, on-guard sa kung anumang gagawin pa ni Attorney Villaraza.

But Attorney Villaraza put his hands inside the pocket of his pants and looked at the Judge.

"No more questions with this witness."

Tumalikod si Attorney Villaraza para maglakad pabalik sa defense table. He was fixing the buttons of his coat. Parang gustong luwagan but he still need to look formal as he's still inside the courtroom.

The trial ended for that day but we still have to wait for the reschedule para sa statements ng tatlo pang witness mula sa kabilang panig. The statement from the medical professional who tested Miss Lagdameo, the witness that saw Mr. Delgado entering Miss Lagdameo's house that night and the statement from Miss Lagdameo herself.

Attorney Villaraza drove us back to the firm. Tahimik lang akong nakaupo sa passenger's seat at paminsan-minsan ay sinusulyapan s'ya. His face looked so serious. Kahit ang side profile n'ya lang ang nakikita ko ay pansin na pansin ang pagiging seryoso n'ya. Lalo na sa mukha n'yang walang kangiti-ngiti ngayon.

It was still four-thirty when we got back to the office. May isa't-kalahating oras pa ako sa shift ko. Dire-diretsong pumasok si Attorney Villaraza sa office n'ya habang ako ay naupo na lang sa pwesto ko at pinag-aralan ulit ang mga notes.

Attorney Villaraza went working the moment he sat on his swivel chair. Ang daming mga papeles na nakapatong sa ibabaw ng office table n'ya. It seems like he was studying about the case. Lalo pa at may mga witness na nagtuturo kay Mr. Delgado that he really did the crime.

Nagpursige din tuloy ako sa mga impormasyon na nakuha ko. Baka meron pang makatulong sa amin. Gaya ng educational background lang nina Miss Tan, Miss Lagdameo at Mr. Delgado. Malaki na ang naitulong noon sa amin.

Hindi ko alam kung gaano katagal ko nang pinag-aaralan ang mga notes ko nang tumunog ang phone ko sa pagpasok ng text message. It was from JC, telling me that he's getting ready to go home.

Nagulat ako. Pasado ala-sais na nga. Muli akong napatingin sa loob ng office ni Attorney Villaraza at nakitang halos hindi s'ya gumalaw sa pwesto n'ya doon. Mukhang wala pang balak na umuwi.

I sighed. Nagsimula akong ligpitin ang mga gamit ko. Inayos ko muna ang sarili ko bago nagdesisyon na pumasok sa office ni Attorney Villaraza para magpaalam nang mayos.

I knocked on his door twice. Nang marinig ko ang permiso n'ya ay tsaka ko itinulak ang pinto at pumasok sa inner office n'ya.

And just like before, mariin na nakatitig si Attorney Villaraza sa akin habang pinapanood ang paglapit ko sa kanya. Pigil na pigil ang hininga ko dahil bigla na naman akong kinabahan lalo na nang mapagmasdan ko ang itsura n'ya.

He was wearing his eyeglasses again dahil nagbabasa na naman s'ya ng mga files ngayon. He wasn't wearing a tie anymore and the button of his inner white button-down shirt was open until to the second button. Iniwasan ko ang mapatitig sa balat n'ya doon at pinanatili ang tingin ko sa mukha n'ya. His hair was in a mess. Magulo iyon na parang sinuklay lang ng mga daliri ng ilang beses. Ang ilang mga hibla ay tumatama sa noo n'ya.

Pero hindi man lang nakabawas sa kagwapuhan n'ya ang itsura n'ya ngayon. Mas nadagdagan pa nga.

He really is the most charismatic man I've ever met.

Tumikhim ako at pinakalma ang sarili bago nagsalita.

"Uuwi na po ako, Attorney." I said.

Ilang sandali s'yang mabigat na tumitig sa akin bago tumango.

"Alright... Do you want me to drive you home?"

Nagulat ako sa alok n'yang iyon pero mabilis ding umiling.

"Sabay kaming umuuwi ni JC, Attorney. He has a car."

"JC..." nangunot ang noo ni Attorney Villaraza. Parang pinag-iisipan pa kung sino iyon bago dahang-dahang tumango. "Alright. Mag-iingat kayo."

Tumango na rin ako pero hindi pa rin umaalis sa harapan n'ya. Hindi man lang ako gumalaw. He was still looking at me. At ang mga titig na iyon ay unti-unting nagpabilis sa tibok ng puso ko.

Muli akong tumikhim.

"Pwede naman akong mag-overtime kung kailangan mo ng tulong, Attorney." sabi ko habang nililibot ng tingin ang mga papeles na nasa harapan n'ya.

But Attorney Villaraza just smirked and shook his head.

"It was such an exhausting day. I want you to take a rest, Jean." namamaos ang boses na sabi n'ya sa sobrang rahan ng pagsasalita n'ya. Halatang pagod na din.

Exhausting day daw pero s'ya ay hindi pa rin uuwi. Para ngang wala s'yang balak umuwi, eh.

Hindi pa rin ako umalis o gumalaw man lang sa harapan n'ya. Unti-unti kong nakitaan nang pagkamangha ang itsura n'ya. Like he's amuse that I'm still here in front of him.

"Is there anything else, Jean?" he asked. He sounds amused too!

"Uhm..." I shifted my weight on my other foot. "Gusto ko lang sabihin, Attorney , na..." I trailed off.

Sabihin mo na, Amara Jean! Prangka ka pagdating sa kanya, diba?

"Yes?" naaaliw na tanong ni Attorney Villaraza. "Fuck... You look damn cute and beautiful." sabi n'ya pagkatapos ay mababa ang boses na tumawa.

I blushed really hard! Naramdaman ko ang pag-akyatan ng dugo ko papunta sa mukha ko. At kahit hindi ko damahin ay alam kong nag-iinit ang dalawang pisngi ko! Kaya naman hindi na ako nagtaka nang muling tumawa si Attorney Villaraza!

"Ikaw din." sabi ko at nakitaan ko nang pagkabigla ang mukha ni Attorney Villaraza kaya mabilis ko iyong binawi. "I mean, you looked really cool earlier in the courtroom. Tama sina Juni. Binabawi ko na rin ang sinabi kong unprofessional ka."

Attorney Villaraza chuckled. "Thank heavens."

Natawa ako sa reaksyon n'yang mukhang nakahinga nang maluwag. I smiled at him.

"Goodnight, Attorney."

He smirked.

"Goodnight, Jean."

Chapter 23

I took a deep breath. Hindi ako mapakali habang nakaupo at nakatingin sa Judge na nasa harapan. Judge Miller was looking at the person on the witness box. Hindi ko makitaan ng kahit na anong reaksyon ang mukha n'ya. Para sana malaman ko kung may pag-asa kaming manalo sa kasong ito o wala.

Sarah Lagdameo was on the witness box to finally give her testimony. Maputlang-maputla ang mukha n'ya at walang kahit na anong makeup ang nilagay sa mukha. She looked weak. Kung paraan n'ya ito para mas mapaniwala ang Judge sa sasabihin n'ya ay hindi ko alam.

I looked at the people on the defense side. Martin Lagdameo looked really nervous. His right foot keeps tapping on the floor. Nagmumukha tuloy nanginginig ang mga tuhod n'ya habang nakatingin sa direksyon kung nasaan ang witness stand.

Naaalala ko pa kung paanong muntik na rin s'yang mag-panic kanina bago pa man magsimula ang trial para sa araw na iyon. Halos sigawan na nga n'ya si Attorney Villaraza. Halata sa kanya ang takot dahil malakas ang magiging laban ng testimony ni Sarah Lagdameo lalo pa at may witness na nakakita kay Martin Delgado na pumasok nga s'ya sa tinutuluyan ng babae.

But Attorney Villaraza was just calm. Sobrang kalmado n'ya at hinayaan n'ya lang na sigaw-sigawan s'ya ni Mr. Delgado no'ng una. Naisip ko tuloy na kung ganito ba ang palagi n'yang nararanasan sa mga kliyente n'ya. Parang ang hirap maging kalmado kung ganoon nga.

Iyon nga lang sa pagmumura n'ya ay grabe na ko kung naka-react, paano pa kaya kung sisigaw-sigawan ako ng ibang tao at sasabihin sa akin na hindi ko ginagawa nang maayos ang trabaho ko kahit hindi pa naman sigurado sa resulta.

I sighed. Mas lalo ko tuloy pinagsisisihan na tinawag ko s'yang unprofessional noong una. Judging on the way he acted, being calm while his client was livid and shouting insults to him, he's a real professional. Dahil kung hindi, baka matagal nang nasuntok at minura ni Attorney Villaraza si Mr. Delgado.

Nakita kong napatingin si Attorney Villaraza kay Mr. Delgado na katabi n'yang nakaupo sa may defense table. He probably noticed that Mr. Delgado is getting anxious again. Napatingin pa s'ya sa ilalim, sa tuhod ni Mr. Delgado na mukhang nanginginig before he said something to him. Mr. Delgado nodded and Attorney Villaraza tapped him on the back.

"Ms. Lagdameo, can you tell us what's your relationship with Mr. Martin Delgado?" ang unang tanong ng prosecutor sa witness nila.

Ms. Lagdameo glanced at Mr. Delgado first before she answered the question.

"He's the son of the CEO of the company where I'm working."

"How did you know him?" the prosecutor asked again.

"Same university ang pinapasukan namin noong college pa kami. He was a year older and his group was quite famous. Marami ang nakakakilala sa kanya kahit hindi n'ya kilala. Isa na ako doon."

"Is it true that you like Mr. Martin Delgado? Kahit noong mga college pa kayo?"

Muling sumulyap si Ms. Lagdameo kay Mr. Delgado. His foot stopped tapping the floor. He was already looking at her with a serious face. Parang inaabangan kung anong sasabihin n'ya.

While Attorney Villaraza was just leaning casually on his seat. Para lang talaga s'yang nanonood ng isang palabas. Ang mga daliri ay pinaglalaruan ang ballpen. Walang sinasabing kahit na ano. I could only see his side profile pero hindi ko makitaan ng kahit na anong reaksyon ang mukha n'ya.

"Yes..." Ms. Lagdameo answered honestly. "I have a crush on him even before. Sikat ang grupo nila noong college pa kami dahil bukod sa mayaman ay may mga itsura silang lahat."

"Totoo rin bang nag-apply ka sa Arcturus Technologies dahil kay Mr. Martin Delgado?" muling tanong ng prosecutor.

This time, mariin na umiling si Ms. Lagdameo. Nakita ko ang kabang nararamdaman n'ya sa mukha n'ya.

"Kailangan ko talaga ng trabaho no'n." she said. "N'ung narinig ko na doon din nagtatrabaho si Martin, natuwa ako. At mas lalo akong natuwa na 'yung taong hindi ko nakakausap noon, 'yung taong ang hirap abutin noon... Nakakausap ko na simula nang magtrabaho ako sa Arcturus Technologies."

"Maaari mo bang sabihin sa amin kung paano s'ya bilang empleyado at anak ng CEO?"

Ms. Lagdameo took a deep breath. Halata na ang panginginig sa kanya, ang pagiging kabado. I couldn't actually blame her. She was the victim and testifying in court is really scary for her.

"Nakakagulat." she said. "Hindi ko inakala na friendly s'ya sa lahat. Na madali s'yang kausapin. He doesn't make anyone feel intimidated around him. Hindi rin namin nararamdaman sa kanya ang agwat ng estado ng buhay naming mga empleyado kumpara sa kung anong meron s'ya. Kaya naman hindi ko maiwasan na magkagusto ulit sa kanya."

Tumigil s'ya sa pagsasalita. Her eyes teared up and her lips started to quiver. Halata ang pagpipigil n'ya ng pag-iyak. Tahimik na tahimik ang buong courtroom at pinapakinggan lang ng lahat ang mga sinasabi n'ya. Pati si Judge Miller na sa kanya lang nakatingin.

"Hindi ko alam kung napansin n'ya ang nararamdaman ko sa kanya." Sarah Lagdameo continued. "But he shouldn't have taken advantage of me! Of my feelings for him! My feelings for him doesn't give him the consent to do whatever he wanted to do with me! He shouldn't have raped me!"

"Your Honor, these are the medical records of Ms. Sarah Lagdameo and also the proof that she was assaulted that night." the prosecutor handed the records to Attorney Villaraza first before he gave a copy to the Judge.

I saw Attorney Villaraza looked at the record. His face was serious as he read whatever's on it. Habang si Mr. Delgado naman ay mukhang nalugi at napasabunot na lang sa sarili n'yang buhok. Attorney Villaraza said something to him. Binitiwan ni Mr. Delgado ang buhok n'ya at bumuntong-hininga.

That's right... Trust him. I know that he will win this.

"Your Honor, Mr. Delgado obviously knew about Ms. Lagdameo's feelings for him. And when he got the chance, pinagsamantalahan n'ya si Ms. Lagdameo with the thought that she might want it given that she has feelings for him. But no. Ms. Lagdameo was drunk that night and she couldn't give proper consent, thus, this is rape."

Nakita ko na mas lalo pang nawalan nang pag-asa si Mr. Delgado dahil sa ibinigay na medical records at mga sinabi ng prosecutor. Pero wala man lang nagbago kay Attorney Villaraza. He looked confident. Hindi ko tuloy alam kung paano n'ya gagawan ng argumento ang side nila.

I could hear the murmur from the people who were at the gallery with me, watching. Naririnig ko na sumasang-ayon sila sa prosecutor side. Some of them looked like they knew Attorney Villaraza and was also wondering about what his argument will be.

Mukhang sikat nga si Attorney Villaraza sa mundong 'to.

The prosecutor turned around. He had this smug look on his face as he looked at Attorney Villaraza.

"Your witness." the prosecutor said and walked back to his seat.

Attorney Villaraza stood up. Inayos n'ya ang coat n'ya bago naglakad papunta sa harap noong witness stand.

Mas lalo pa yatang tumahamik nang tumayo na s'ya. It looks like everyone was really looking forward to his argument. Him as one of the best lawyers and has ninety-eight percent of win-rate. Mukhang excited ang iba kung ito na ba ang unang kaso kung saan s'ya matatalo.

Sarah Lagdameo was watching every movement of Attorney Villaraza. Mas lalo pang lumala ang kabang nagpapakita sa mukha n'ya. Sigurado akong sinusubukan na lang n'yang pakalmahin ang sarili n'ya pero nahihirapan na. Especially that she witnessed how Attorney Villaraza threw aside her bestfriend's testimony.

"Miss Lagdameo." Attorney Villaraza started with so much seriousness in his voice. "What time did you actually arrive at the Valkyrie on the night of the twentieth anniversary of Arcturus Technologies?"

Kitang-kita ko ang paglunok na ginawa ni Ms. Lagdameo. It was Attorney Villaraza's first question to her pero ganito na agad ang naging reaksyon n'ya. I'm not sure if she can survive more questions with him.

"Around eight in the evening." she said. Muntik pang mabulol. "Mga eight-fifteen."

Attorney Villaraza nodded. "And what did you do when you arrived at the venue?"

"Umupo muna kami sa isa sa mga couch." Sarah Lagdameo answered. "Wala din namang tao pa sa dancefloor no'n since wala pa ring masyadong tao."

"Did you already start drinking when you sat down?"

Miss Lagdameo nodded. "Nag-order na agad kami ng drinks habang nagkukwentuhan pa lang."

"At nagyaya kang umuwi nang two in the morning, correct?"

Tumango ulit si Miss Lagdameo. "Oo."

"And you're wasted that's why you insisted on going home?"

"Yes." Miss Lagdameo answered. "Mahina ang tolerance ko sa alak. Mabilis akong malasing."

"So you're wasted when Mr. Delgado brought you home?" Attorney Villaraza asked again at napakunot na ang noo ko.

"Objection. Asked and answered." the prosecutor objected. Napansin din ang paulit-ulit na tanong ni Attorney Villaraza.

"Sustained." Judge Miller said. "Move on, Attorney Villaraza."

I looked at Attorney Villaraza to see his reaction. Naalala ko kasi ang reaksyon n'ya noon when the prosecutor interrupted him during his cross-examination with the witness. Sa tingin ko ay ayaw n'ya kapag pinuputol s'ya sa pagsasalita.

But instead, I saw him smirked. Nanindig ang lahat ng balahibo ko sa katawan nang makita ang pagngisi n'yang iyon. It was a merciless one. Like he knew he was about to hurt someone but he doesn't care as long as he wins this. At natakot ako dahil doon.

Looks like Miss Lagdameo noticed it too. I saw her body shake, her eyes filled with fear while looking at Attorney Villaraza. The intensity in the air was too much na parang hindi ko yata makakayanan pa ang makatagal sa kwartong iyon.

Shit... He's really a beast, a monster inside a courtroom!

"Have you ever heard of alcohol hallucinosis, Miss Lagdameo?"

Miss Lagdameo flinched. Nakita ko ang galit n'ya para kay Attorney Villaraza dahil sa tanong na iyon.

"I'm not a drunkard and I'm not hallucinating that time!"

"You're the one who said that you were drunk and you were already wasted and including Miss Tan's testimony that you were having a blackout, is it possible that what you're telling us isn't really what happened that night inside your house?"

"Objection! Badgering the witness!" the prosecutor even stood up.

"Overruled." the Judge said kaya nagpatuloy pa si Attorney Villaraza.

"Nagsasabi ako ng totoo." sabi ni Miss Lagdameo at halata ang muling pamumuo ng mga luha sa gilid ng mga mata n'ya. Mas lalo pang nanginig ang mga labi n'ya habang sinasagot ang lahat ng mga tanong ni Attorney Vllaraza sa kanya.

But Attorney Villaraza seemed unaffected. Hindi n'ya pinansin ang kaawa-awang itsura ni Miss Lagdameo. Hindi ko tuloy alam kung dapat ko ba s'yang hangaan na hindi s'ya naapektuhan doon, ako kasi ay naaawa na kay Miss Lagdameo. O kung dapat ko bang katakutan si Attorney Villaraza dahil hindi talaga s'ya nagpakita ng kahit na anong awa para sa babae.

Pero sa tingin ko, kailangan ko ring matutunan ito. To have a stone heart. Na huwag maniwala agad sa anumang ipinapakita ng iba. What if it's only an act? Kawawa naman ang kliyente kung sakaling magpaapekto ako sa ganito.

I guess Attorney Villaraza is a really good mentor. Marami nga akong natututunan sa kanya at matututunan pa. Mabuti na lang at sa kanya ako in-assign ni Attorney Cervantes.

"I know that you wanted to believe what you want to believe with all the horrible things that happened to you but we are in a courtroom and we need proof, Miss Lagdameo. A proof that my client, Mr. Martin Delgado, was the one who raped you that night."

Napaawang ang mga labi ni Miss Lagdameo. "Anong—"

"Miss Lagdameo, is it possible that you were so drunk that you have forgotten what really happened that night?"

"Natatandaan ko ang lahat!" halos sumigaw nang sabi ni Miss Lagdameo.

"Oh, really?" Attorney Villaraza even dared to mock her. "Then tell us what was the first thing that you asked when you called Mr. Delgado the moment you wake up that morning?"

Natigilan si Miss Lagdameo. Napatulala s'ya at nanatiling nakatitig na lang kay Attorney Villaraza na parang nagmamakaawang tigilan na s'ya.

Pero mukhang hindi pa rin naapektuhan si Attorney Villaraza. The aura that he has was still dominating the room at alam kong pare-pareho na kami ng nararamdaman. Fear from the man standing in the front.

"Tell us what you asked to Mr. Delgado when you woke up, Miss Lagdameo." ulit ni Attorney Villaraza nang hindi magsalita ang babae.

She sobbed pero hindi n'ya pa rin hinayaan na tumulo ang mga luha n'ya. "T-tinanong ko kung s-s'ya ba ang gumawa sa akin noon."

"The what, Miss Lagdameo?" ayaw paawat na tanong pa ni Attorney Villaraza.

"If he was the one who raped me!"

"Then that proves that you really couldn't remember everything that happened that you even had to ask my client if he was the one who raped you! So is it also possible, Miss Lagdameo, that someone might've entered your house after Mr. Delgado left?"

"Your Honor! Counsel is testifying for the witness!" ang prosecutor na muling napatayo.

"Sustained." the Judge said.

"Is it possible, Miss Lagdameo, that the testimony that you gave to the investigator were the things that you just wanted to believe?" Attorney Villaraza asked but the prosecutor objected again.

"Objection! Counsel is goading the witness!"

Napatingin na sa Judge si Attorney Villaraza. "Your Honor, I am trying to impeach the witness' credibility here as she was drunk that night and couldn't exactly remember everything that happened."

Napabuntonghininga ang Judge. "Sustained."

But Attorney Villaraza didn't let the judge's decision to affect him. Nagpatuloy s'ya sa pagtatanong at walang pakialam kung halos umiyak na si Miss Lagdameo.

"Is it possible that Mr. Delgado wasn't the one who raped you?"

Ilang segundong hindi nakasagot si Miss Lagdameo bago s'ya nagsalita.

"S'ya 'yon."

"You hesitated. Then you have doubts, Miss Lagdameo." Attorney Villaraza concluded.

"Wala. Sigurado ako sa sinabi ko."

"Then if you're really sure, why did you have to call Mr. Delgado to ask him if he really did the crime?"

"I am sure."

"Non-responsive, Miss Lagdameo. You didn't answer the question. And I understand 'cause you're having doubts now that you realized that your testimony were just the things that you wanted to believe."

"No..."

"Your testimony was the only evidence here, Miss Lagdameo. Mr. Martin Delgado's life will be destroyed because of the things that you were not even sure so I'm gonna ask you again..."

Attorney Villaraza tilted his head. Seryosong-seryoso at nakakatakot ang boses n'ya nang muling magsalita.

"Are you certain that Mr. Delgado was the one who raped you that night?"

Attorney Villaraza did it. He won the case. Pinawalang-sala si Mr. Delgado due to lack of evidence. The witness only saw him entering and leaving Miss Lagdameo's house. Hindi rin naman maalala ni Miss Lagdameo ang mga nangyari ng gabing iyon, sa loob ng bahay n'ya. It wasn't clear in her memory who really assaulted her that night.

That's why the Judge decided to give a not guilty verdict on Mr. Martin Delgado.

Tahimik lang akong nakatingin sa labas ng bintana habang nagda-drive pabalik ng firm si Attorney Villaraza. Inaalala ko ang lahat ng mga nangyari kanina.

Kaya pala ganoon na lang ang reaksyon ni Juni nang maikwento n'ya sa amin ni JC isang beses kung paano si Attorney Villaraza sa loob ng korte. She was right. Nakakatakot nga si Attorney Villaraza. Walang awa n'yang binato ng mga tanong si Miss Lagdameo kanina kahit pa nagmamakaawa na ang tingin ng babae sa kanya kanina.

A real monster.

Paano pa kaya kung napanood ni JC ang isa sa mga trial ni Attorney Villaraza? Sigurado akong mas hahangaan pa n'ya ang abogado. Kasi ako? Hindi ko maiwasan na humanga na rin kay Attorney Villaraza.

He is indeed a great lawyer.

"A penny for a cute girl's thought?"

Mabilis akong napatingin kay Attorney Villaraza dahil sa sinabi n'ya. May ngising naglalaro sa mga labi n'ya nang sulyapan ako bago ibinalik ang tingin sa kalsada. Napanguso ako para itago ang pamumula ng mukha ko.

"Iniisip ko lang 'yung naging trial kanina, Attorney." I said.

He glanced at me. "And?"

Tinitigan ko s'ya. Nakaharap na uli s'ya sa kalsada. His eyebrows were furrowed, seryosong-seryoso s'ya sa pagmamaneho. Napatingin tuloy ako sa mga braso n'yang nagpapakita dahil nakatupi na hanggang siko ang white inner button-down shirt na suot n'ya. Wala na rin ang coat na suot n'ya kanina.

He has a firm muscles on his arms. Hindi ko alam kung bakit biglang naging interesante ang mga muscles n'ya sa braso sa paningin ko. I watched how his muscles flex whenever he shifts the gear.

"Jean."

Napabalik tuloy sa mukha n'ya ang tingin ko. He was looking at me and has this confused expression on his face. Nagtataka marahil sa inaasta ko ngayon.

I looked at him and stared at his amber eyes. That rare color with a tint of red.

"Ang galing mo kanina, Attorney." I said truthfully. He deserves it.

Mas lumawak lalo ang pagngisi n'ya. He chucled before he looked at the road again.

"This calls for a celebration, don't you think?" he asked.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para iwasan ang pagngiti dahil hindi n'ya nakalimutan ang sinabi n'ya noon. That we will celebrate if he wins the case. 'Cause this is my first case with him.

He glanced at me. Nahuli n'ya ang pagpipigil ko ng mga ngiti. Napatingin s'ya sa mga labi ko at ilang segundong tumitig doon bago napailing s'ya at muling tumingin sa harap.

"So fucking cute." I heard him mumbled.

Wala na. Hindi ko na napigilan ang pagngiti ko. Alam kong namumula na talaga ako ngayon dahil sa pangalawang beses na n'ya akong tinatawag na "cute" ngayong araw. Hindi ko alam pero napangiti talaga ako sa sinabi n'ya kahit may halong pagmumura pa.

I chuckled which made him chuckle too. Natatawang tumango ako.

"Sure, Attorney."

Chapter 24

We ended up going at some high-end bar in Makati. Nang tinanong ako ni Attorney Villaraza kung okay lang ba daw kung doon kami ay hindi na rin ako nabigla. Tingin ko kasi ay madalas s'yang magpunta sa mga ganitong lugar. He's successful and I know that a lot of successful people go to bars to relieve their stress.

Siguro, isa na din 'to sa pampawala ng stress n'ya. Ang uminom ng alak.

I appreciate him asking my permission first bago n'ya tinahak ang daan papunta sa bar na ito. Hindi rin naman ito ang unang pagkakataon na nagpunta ako sa mga ganitong lugar. Pero hindi rin naman madalas. Wala pa yatang limang beses akong nakakapunta sa mga bar.

Pagpasok pa lang namin ay halos dumagundong ang buong lugar sa lakas ng music na nagmumula sa speaker. Nakikita ko na halos lahat ng mga nadadaanan namin ay napapatingin kay Attorney Villaraza pero wala namang sumubok na lumapit. Hindi ko tuloy alam kung kilala ba nila ang kasama ko o humahanga lang sa itsura n'ya.

Especially the girls. Walang pakundangan ang mga babae kung tumitig sa kanya, Hindi man lang itinago ang interes na kitang-kita sa mga mukha nila. But Attorney Villaraza, who was walking beside me and guiding me towards the couch, didn't even glance at them.

Doon n'ya napiling pumwesto sa may gilid kung saan hindi madalas madaanan ng mga tao. Mabuti na lang at doon ang napili n'ya dahil may palagay ako na hindi mapipigilan ng mga babae ang magpapansin sa kanya. Baka kung sakali ay sadyain talaga na dumaan-daan pa sa harapan n'ya. 'Yong nga lang pagdaan namin kanina ay halos kainin na nila si Attorney Villaraza ng tingin nila, eh.

He ordered drinks. Ladies drinks for me habang whiskey naman sa kanya. Tinitigan ko lang ang inumin ko nang inilapag iyon ng waiter sa harapan ko habang si Attorney Villaraza naman ay agad na sumimsim sa inumin n'ya.

Okay... This is awkward. Na-realize ko na ito yata ang unang beses na nagsama kami nang hindi dahil sa trabaho. This is the first time we're together outside of work. Hindi ko tuloy alam kung paano makikipag-usap sa kanya.

This is supposed to be our celebration because we won the case. Pero hindi ko naman alam kung paanong approach ang gagawin ko para makausap si Attorney Villaraza at magbukas ng topic nang hindi tungkol sa trabaho.

Akala ko ba ay prangka ako pagdating sa kanya?

I sighed. Sa bawat pagkakataon na magkasama kami ay mas lalo kong napatunayan na maling-mali ang unang naging impression ko sa kanya. Unprofessional ang tingin ko sa kanya noong una. Walang pakialam sa trabaho at nambababae lang. But now that we're alone in this couch, I couldn't help but feel intimidated around him. He has this professional aura around him na feeling ko ay wala akong karapatang kausapin s'ya kung hindi lang naman tungkol sa trabaho.

"Attorney, pwede palang hindi makulong ang suspect kahit hindi naman napatunayan ng korte na inosente talaga s'ya, no?"

I bit my lower lip. That was me, trying to open a conversation between us. Hindi ko kasi matagalan ang tensyong nararamdaman ko sa kanya!

Hindi pa nakatulong ang music na sa sobrang lakas ay parang dumadagundong na rin ang nasa loob ng dibdib ko.

Attorney Villaraza looked at me. At first, doon s'ya sa harap nakatingin, sa dancefloor. Pero nang magtanong ako ay lumingon sa akin. He was sitting beside me and he even angled his body so he can fully face me.

Nahigit ko ang paghinga ko. He was still wearing the clothes that he wore at the court earlier. Tinanggal na nga lang ang coat at ang tie. Ang puting longsleeve button down shirt na lang ang natira. Bukas ang unang dalawang butones at ang sleeves ay nakarolyo hanggang siko. He looked casual but looked formal at the same time.

Samantalang ako ay naka-black slacks ang a ruffled white top na may ribbon na nakatali pa sa harap. Parang aattend lang ng seminar sa sobrang formal.

Dapat pala ay umuwi muna ako para man lang makapagpalit ng damit.

"Of course..." he said. "Pwede silang hindi makulong if there weren't enough evidence to convict them."

Tumango ako at may naalala. Samantalang si Papa, nakulong kahit wala naman talagang kasalanan.

I shook my head to clear my mind. Hindi bagay ang malungkot na ala-alang pumasok sa isip ko sa lakas ng tugtog dito sa loob ng bar.

"Then, sino talaga ang supect?" I asked to fully divert my attention.

I saw him frowned. Hindi natuloy ang pagtatangka n'yang uminom ulit dahil sa tanong ko.

"You still didn't know?" he asked. Parang namamangha pa nga na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin kilala kung sino ang totoong may sala sa nangyari kay Miss Lagdameo.

I just shook my head. Attorney Villaraza looked really confused.

"You investigated with me and yet, hindi mo pa rin alam kung sino?"

Ako naman ngayon ang napakunot ang noo. Anong pinapalabas ng isang 'to? Na ang tanga ko dahil hindi ko pa rin alam? Hindi ko tuloy napigilan ang inis ko.

"Kung gusto mo ulit na sabihan kitang magaling dahil alam mo na at ako hindi pa, then no. Understandable naman siguro na hindi ko alam dahil first time ko lang namang mag-investigate."

"My first case when I was an intern, nalaman ko kaagad kung sino ang suspect." sabi pa talaga ng mayabang na 'to.

"Edi congrats." I said. "Tinanong ko ba?"

I saw the amused look in his eyes as he stared at me. Napaawang pa ang mga labi n'ya. He chuckled and wet his lips before he leaned his back on the couch.

"With that kind of guts, m'pretty sure you'll be a great lawyer someday. Your rebuttals always render me speechless." natatawa n'yang sabi.

Hindi ko pinansin ang sinabi n'ya. "So sino nga, Attorney?"

Attorney Villaraza just chuckled. Hindi n'ya sinagot ang tanong ko. He put the glass of his whiskey on his mouth. He sip on his drink while still looking at me.

Inignora ko ang nararamdaman ko dahil sa intesidad ng mga mata n'ya habang nakatingin sa akin. Pailalim kasi ang ginawang pagtitig n'ya dahil sa pag-inom. And the shadow in his face really made him looked so intimidating. Hindi ko kinakaya na parang mas dumagundong pa ang dibdib ko dahil sa ginawa n'ya.

I squinted my eyes, trying to ignore how he could affect me.

"Pinagmamayabang mo lang talaga na alam mo, no?" I said.

I saw him smirked before he put the glass on the table in front of us. Hindi n'ya inalis ang tingin n'ya sa akin habang ginagawa n'ya iyon. Napasimangot ako sa kanya.

He leaned towards me. Hindi agad ako nakaiwas at nakalayo sa kanya kaya ang lapit-lapit na ng mukha n'ya sa akin. He had this playful smirk on his lips as his amber eyes stared at me.

"I'll tell you but on one condition."

Naamoy ko ang mabango n'yang hininga na nahaluan ng alak na iniinom n'ya dahil sa sobrang lapit n'ya sa akin. Pakiramdam ko tuloy ay nalalasing na ako kahit wala pa naman akong iniinom na kahit na anong nakakalasing. It was only because of him.

Sinubukan kong ikunot ang noo ko at mag-concentrate na lang sa sinabi n'ya.

"Ano?" I asked.

Gumala ang mga mata n'ya sa kabuuan ng mukha ko. Hindi na ako nagtaka sa ginawa n'ya dahil palagi s'yang ganito sa tuwing nagkakalapit kami. Pero ang epekto at ang lakas ng tibok ng puso ko ay nandoon pa rin.

"Call me by my name." anas n'ya.

The way he said it sounds so soft but rasp to the ears. Sa kabila ng malakas na music ay narinig ko pa rin dahil masarap talaga sa pandinig ang boses n'ya. Hindi makakaligtaang pakinggan ng kahit na sino.

He chuckled. Hindi pa rin lumalayo sa akin.

"C'mon, Jean." he playfully said. "Ang simple lang ng pabor ko.

I frowned. "Iyon nga, Attorney, eh. Ang daming pwedeng hingin na favor pero bakit 'yung simple pa?"

Ilang sandali muna s'yang tumitig pa sa akin bago lumayo at muling sumandal sa couch. He took the glass of whiskey and drank on it.

"We're not at the firm and we aready won the case." he said. "We are celebrating and you are still calling me with my title. I deserve to take a break from work, don't I?"

I stared at him, still looking confused.

"Pero di'ba nambababae ka kapag mga ganito na?"

Diba? The last case that he had, nagdala s'ya ng babae sa firm. At sabi pa ni Attorney Cervantes ay paraan n'ya iyon para mag-release ng stress sa naging kaso n'ya.

"Nambaba—" hindi na natuloy ni Attorney Villaraza ang sasabihin at natatawang umiling. Muli s'yang uminom bago tumingin sa akin.

He smirked at me.

"Ayoko na ulit masabihan ng unprofessional."

Hindi ko na naiwasan ang mapatawa sa sinabi n'ya. Grabe! Hindi n'ya talaga nakalimutan 'yon! Si Attorney Cervantes naman kasi! Binuking pa ako! Akala ko safe na magtago ng sikreto sa kanya! Madaldal din pala ang abogadong 'yon!

"So?" Attorney Villaraza asked me when I didn't say anything. Nakataas ang isang kilay pa n'ya sa akin.

Natawa ulit ako. Unti-unting nawawala ang pagkailang ko sa kanya. Looks like I can have a conversation with him even if it's not about work.

"Okay..." I bit my lower lip. "Kylo."

He chuckled. Napailing at muling napatingin sa dancefloor.

"Damn." I heard him muttered under his breath.

Pinigilan ko ang pagngiti ko. Ni hindi ko nga alam kung bakit ako nangingiti ngayon. Ewan ko. Pakiramdam ko ay ang saya ko. I just called him by his name.

Hindi ko alam pero parang masarap sa pakiramdam na tawagin s'ya sa pangalan n'ya. Parang may isang pader ang nabuwag dahil doon.

And I like it... Calling him by his name instead of Attorney Villaraza.

"So ano?" pagbabalik ko sa tanong ko kanina. "Sino 'yung real suspect?"

Natawa s'ya sa pagiging makulit ko pero sinagot pa rin naman ang tanong ko.

"It was the witness." he said. "The one who saw our client entering the victim's house."

"S'ya?" tanong kong gulat na gulat.

He nodded. "He entered her house after our client left. He was her neighbor so he knew that she is living alone. Kaya rin sa kanya unang humingi ng tulong ang victim. And the first thing he said to her was to clean herself so they could go to the police to report what happened. But it only destroyed the evidence."

Napatulala ako. Nakita ko ang closeness ng witness at ni Miss Lagdameo kaya hindi ko mapaniwalaan ang mga naririnig ko mula kay Attorney Villaraza. Hindi man lang nga pumasok sa isip ko na s'ya talaga ang totoong suspect!

"Of course, he knew about that." Attorney Villaraza continued. "Pero hindi alam ng victim 'yon. He made her clean herself to remove any DNA he might've left on her. And I figured that he might've also clean his mess after what he did to her and left her alone that night. That's why the police didn't find any evidence that could lead to him. He pinned the crime to our client."

That's... horrible. Pumasok s'ya sa bahay ni Miss Lagdameo knowing that she's living alone pagkatapos umalis ni Mr. Delgado. That's when he did the crime. At dahil masyadong lasing si Miss Lagdameo noon ay marahil hindi s'ya nagising. And the suspect clean his mess before he left the house. Kaya ang inakala ni Miss Lagdameo ay si Mr. Delgado ang gumawa noon sa kanya dahil hindi n'ya alam na may iba pang pumasok sa bahy n'ya.

I suddenly felt bad for Miss Lagdameo. She was manipulated by the suspect. Hindi n'ya alam na ang taong pinagkakatiwalaan n'ya ang mismong sumira pa pala sa kanya.

"Can we now stop talking about work?" dinig kong tanong ni Attorney Villaraza. "We're celebrating afterall."

I sighed. "I kinda feel bad that we're celebrating. Hindi pa nabibigyan ng hustisya ang nangyayari sa kanya."

"My client wasn't her, Jean. Plus, it was just a job. Don't let your emotions hinder it. Be professional."

Napatingin ako sa kanya matapos n'yang sabihin iyon. He drank the whiskey on his glass straight. Matapos ay sinalinan n'ya ang baso at muling uminom.

Mahirap gawin ang sinabi n'ya. Mahirap labanang ang guilt. And looking at him, alam kong nahihirapan din s'ya. Kaya din siguro ganoon si Attorney Villaraza. Nambababae pagkatapos ng kaso. Or doing anything just to relieve stress.

He said those but I know that he's feeling guilty too. Pero kaysa naman makulong ang inosente, so he should do his job.

But for now, I'll savor this moment. I'll savor my first victory.

Kumuha ako ng isang shot glass ng tequila sa waiter na dumaan. Naramdaman ko ang pagbaling ni Attorney Villaraza sa akin dahil sa ginawa ko pero hindi ko s'ya tinignan. I drank the shot of tequila in one gulp. Without any chaser.

I heard Attorney Villaraza laughed. I looked at him and I saw the amused grin on his lips as he looks at me. He chuckled. Mukhang hindi makapaniwala sa ginawa ko.

Nang may waiter na muling dumaan ay kumuha ako ng dalawang shot glass ng tequila. Ibinigay ko ang isa sa kanya. Attorney Villaraza was already biting his lips as he smirks when he took the shot glass from me.

"Cheers." he said. Sabay naming ininom ang tequila.

Tinigilan ko na ang pag-inom ng tequila after I had my fifth shot. I tried to calm myself by drinking the margarita na inorder ni Attorney Villaraza para sa akin kanina dahil naramdaman kong medyo nahihilo ako dahil sa tama ng tequila sa akin. While he continued drinking his whiskey. Nangangalahati na ang bote n'ya.

I looked at the dancefloor. Maraming tao na ang sumasayaw kumpara kanina. Ibig sabihin ay lumalalim na ang gabi. Ganitong mga oras ang tingin kong marami talagang sumasayaw. Pati ang music ay mas nilakasan pa.

"Do you want to dance?"

Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan nang tumama ang hininga ni Attorney Villaraza sa tenga ko. He had to lean in para marinig ko ang sinasabi n'ya pero mas inalala ko ang init ng hininga n'ya na mas nagpaapekto sa akin.

Shit... Parang nag-iinit yata ang pakiramdam ko?

Attorney Villaraza took my silence as a yes. He smirked before he took my hand and stood up. Hindi ako umangal nang hilahin n'ya ako papunta sa may dancefloor.

The dancefloor was packed with people. Pero parang kusa yata silang lumalayo nang makalapit kami ni Attorney Villaraza doon. Tumayo lang ako sa gitna at tumitig kay Attorney Villaraza na nakatitig pabalik sa akin habang may ngisi sa mga labi. I saw him leaned closer to me and whispered something to my ears.

"A dancefloor is where you dance, Jean." he said and chuckled sexily. Nakatitig lang kasi ako sa kanya!

He said it like a whisper kaya kinailangan n'ya talagang ilapit ang bibig n'ya sa tenga ko. I even felt his lips moving against my ears. And the way he chuckled, parang... nang-aakit.

Lumayo s'ya sa akin para titigan ako. He was biting his lower lip habang may ngisi pa rin sa mga labi. Parang tuwang-tuwa dahil sa nagiging epekto n'ya sa akin.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Hindi pa nakatulong ang lakas ng tunog sa speaker at dahil mas malapit na kami doon ay mas lalong lumakas pa yata ang pagdagundong ng dibdib ko.

Suddenly, I saw a hand caressing Attorney Villaraza's body. Napating s'ya doon at pareho naming nakita ang isang babae na malanding sumasayaw sa gilid n'ya. She was obviously pressing her body onto him. At wala man lang ginagawa si Attorney Villaraza para layuan ang babae!

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang inis na bigla ko na lang naramdaman. All of a sudden, I just want him to look at me. Ako itong nasa harapan n'ya. He brought me here tapos titingin s'ya sa iba?

So I started to sway my body, like how most of the woman dance here. Pinaraanan ko ng kamay ko ang bawat kurba ng katawan ko pataas hanggang mapunta sa batok ko. Then I tilted my head and caressed my neck.

Nakita kong napatingin si Attorney Villaraza sa akin. He watched me as I sway my body and ran my hands on my curves. Something flashed on his amber eyes. Hindi na n'ya ako nilubayan ng tingin.

I closed my eyes and let my body feel the music. I wet my lips with my tongue and continued with the way I dance. Pinadaanan ko ng mga daliri ang buhok ko.

This is my first time dancing so sensually like this. Hindi ko alam kumg anong nagtulak sa akin para magawa 'to. Siguro ay 'yung alak. Pero hindi pa naman ako lasing.

Napadilat ako nang maramdaman kong may humawak sa dalawang gilid ng bewang ko. I softly gasped when I saw Attorney Vilaraza, only a few inches away from me. He had this intense look in his eyes as he stared down at me. Hindi ko na alam kung nasaan ang babaeng sinasayawan s'ya kanina.

Napalakas ang pagsinghap ko nang hapitin n'ya ang bewang ko palapit sa katawan n'ya. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabango n'ya na mas lalo yatang nagpapahilo sa akin. We stared at each other's eyes as we began to dance to the music.

Attorney Villaraza swayed his body with mine. Napakapit ako sa magkabila n'yang balikat at mas pinag-igihan ang pagsayaw. He was so good at it. And I had a feeling that he learned how to sway his body like this not from dancing but because from another reason.

Magkadikit ang mga katawan namin at damang-dama ko ang init ng katawan n'ya. Even his muscles on his ripped body, I could feel it flexing as he swayed his body. His one hand was already caressing the side of my waist. I whimpered under his touch. I wasn't aware that I was already gripping his shirt. Mas lalo tuloy nagpapakita ang balat n'ya sa dibdib dahil sa paggulo ko ng damit n'ya.

I am aware that we were already dancing so sensually. I was already breathing hard. Sobrang lakas at bilis ng pagtibok ng puso ko. Parang lalagnatin na yata ako.

His amber eyes were just staring so intensely at me. At kahit na hindi ko iyon kinakaya ay tumitig ako pabalik sa kanya. Then he dipped his head. Idinikit n'ya ang pisngi n'ya sa akin kaya tumatama ang hangin mula sa bibig n'ya sa bawat paghinga n'ya.

"Kylo..." I breathe his name nang hindi ko na makayanan ang kiliting nararamdaman sa tenga ko.

I heard him sexily chuckled against my ears. He pulled my body even closer to him before he whispered something to my ears.

"Just dance, Jean..."

Chapter 25

My body was moving on its own. Hindi ko na mapigilan ang pagsayaw ko. It was like I finally freed myself. Na matagal nang nakatago ang ganito sa akin at ngayon ko lang nagawang ilabas. And my body was savouring the moment. Dahil alam nito na kapag nawala ang tama sa akin ng tequila ay titigil din ako. At matagal na bago pa maulit.

Attorney Villaraza and I continued dancing like we were just the only people here in this bar. Hindi ko na pinansin ang ingay ng ibang tao na abala din sa pagsasayaw. Hindi ko na pinansin ang tingin sa amin ng iba, lalo na kay Attorney Villaraza, ng mga babaeng puno ng pagnanasa at nagnanais din na maisayaw ng abogado.

All I could ever think was how Attorney Villaraza swayed his body against mine. How his muscles flex with his every move. How his hands caressed my waist, na kung minsan ay npapapaisil dahil sa panggigigil.

Ramdam na ramdam ko ang paghaplos ng mga kamay n'ya sa katawan ko. I could feel the warmth from his palms. Na kahit may sagabal na damit ay dama ko ang init na nagmumula sa kanya. At nakakadagdag lang iyon sa kagustuhan ko na huwag nang putulin ang pagsasayaw namin.

From my waist, his hands went up to my back. Inilapat n'ya ang isang kamay n'ya doon para mas hapitin pa ako palapit sa katawan n'ya. Halos wala nang hangin na makakadaan sa pagitan naming dalawa. My breast were already pressed against his ripped body. Pero hindi man lang ako nakaramdam ng anumang pagkapahiya.

My mind went hazy. Rinig ko kasi ang bigat ng paghinga n'ya dahil halos nakadikit na ang mga labi n'ya sa tenga ko dahil sa pagkakalapat ng pisngi n'ya sa pisngi ko. I could already smell him. Ang pinaghalong panlalaking pabango n'ya pati na rin ang alak na ininom n'ya. It was so intoxicating. At sa tingin ko ay sapat na iyon para magpalasing sa akin.

Mula sa mga balikat n'ya ay umangat ang mga kamay ko papunta sa batok n'ya. My fingers dugged onto his hair. I slightly pulled some strands that made Attorney Villaraza cursed.

Bahagya s'yang lumayo sa akin. Magrereklamo na sana ako dahil sa hindi malamang dahilan ay ayokong mahiawalay sa kanya. I want him near me. His body pressing against mine.

Pero ang pagrereklamo na iyon ay nawala na sa isip ko nang makita ko ang paraan ng pagtitig n'ya sa akin. His intense look made me feel so excited. I anticipated his next move. Until I saw him dipped his head.

He crouched down to reach the ribbon of my ruffled top. He reached the end of the ribbon with his teeth. Napasinghap ako dahil sa ginawa n'ya. Kagat-kagat n'ya ang dulo ng ribbon as he move away, slowly untying the ribbon.

His eyes were just on mine. Habang tinatanggal n'ya ang pagkakatali ng ribbon sa harapan ko ay hindi n'ya inalis ang tingin sa akin. I almost cower under his gaze. His amber eyes looked on fire. Kaya mas lalo kong nahalata ang tint ng red sa mga mata n'ya.

His teeth slowly let go of the ribbon. Bumagsak ang tali sa harapan ko kaya bahagyang nagpakita ang parte ng balat ko sa may dibdib ko. Mas lalong naging mabigat ang titig sa akin ni Attorney Villaraza.

I couldn't move. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng katawan ko, hindi dahil sa takot kundi dahil sa antisipasyon kung anong susunod n'yang gagawin. May parte sa akin ang namamangha dahil hindi ko alam na ganito pala talaga ang epekto ni Attorney Villaraza sa akin.

Kaya siguro ganoon na lang ang pagkatuwa n'ya sa tuwing nagpapakita na lang ako ng kahit na anong reaksyon sa mga ginagawa n'ya. Siguro ay masyadong obvious sa akin na sobra n'ya talaga akong naaapektuhan.

Attorney Villaraza reached out his hands. Nakatingin lang ako sa kanya at naramdaman ko na lang ang kamay n'yang humahaplos sa leeg ko. Napapikit ako dahil sa hindi maipaliwanag na sensasyon na lumukob sa buong katawan ko.

I felt his fingers caressing my neck. Nakakakiliti ang bawat pagdantay ng mga daliri n'ya sa leeg ko. I craned my neck giving him more access that made him chuckle huskily.

Naramdaman ko ang muling paglapit n'ya sa akin pero hindi pa rin ako dumilat. Pinapakiramdaman ko lang kung anong mga susunod n'yang gagawin. Ang maingay na musika ay sumasabay sa nararamdaman kong excitement.

I felt his breath on my neck. Napakapit ulit ako sa mga balikat n'ya para doon kumuha ng suporta dahil biglang nanghina ang mga tuhod ko sa kiliting bigla kong naramdaman. I could feel the tip of his nose touching my neck.

"Tangina..." I heard him cursed. "You smell so fucking good."

I shivered. Naramdaman ko pa ang pagtatayuan ng mga balahibo ko sa katawan. Nakakakiliti ang bawat pagtama ng hininga n'ya sa leeg ko kaya hindi ko maiwasan ang paghigpit ng hawak ko na naman sa kanya. My hands gripped the fabric of his shirt.

Napadilat na ako at napatingala. Nakita ko ang ilaw na malikot na sumasayaw na mas nagpadagdag sa hilong nararamdaman ko. Bar and Attorney Villaraza aren't really a good combination for me.

"Jean..."

Napakagat ako ng pang-ibabang labi ko habang nakatingala pa rin. Damang-dama ko ang naging epekto sa akin dahil sa pagtawag n'ya sa pangalan ko.

His voice was low and raspy... My name sounds so sexy on his lips.

"Hmm?" I almost whimpered.

He breathe so hard. "We have to sit down."

I automatically smiled with what he said. Magkasalungat kasi ang sinabi n'ya sa ikinilos n'ya. He said he wanted us to sit down. Pero mas hinapit n'ya naman ako palapit sa kanya. It was obvious that he's restraining himself to move further than this.

"Yeah..." I said pero hindi naman lumayo sa kanya.

I heard him cursed. Malutong ang naging pagmumura n'ya bago lumayo sa akin at hinila ako paalis sa dancefloor, papunta sa couch na inupuan namin kanina. His moves were fast. Mabilis ang paglalakad n'ya at mahigpit ang pagkakahawak sa kamay ko. He probably did this dahil baka magbago pa ang isip n'ya at kung saan pa kami mapunta kapag nagpatuloy lang kami sa dancefloor.

Attorney Villaraza immediately drank from his whiskey the moment we sat down. It was like it was his way to calm himself. Habang ako naman ay kailangan pang matulala at i-absorb kung anong nangyari sa amin kanina. Itinali ko ulit ang ribbon ng damit ko.

I am obviously attracted to him. Dahil kung hindi ay hindi ko naman s'ya papayagan na hawakan ako sa ganoong paraan. I am tipsy, dama ko ang tama ng alak sa sistema ko but I know that I could still say no if I wanted to.

Noong una ko pa lang naman s'yang nakita ay hindi ko na maitatanggi ang atraksyon na nadama ko para sa kanya. That time when JC brought me to the firm with him. Pero na-turn off nga lang ako nang marinig ko ang sinabi n'ya sa kaibigan ko. Lalo na ang sunod-sunod n'yang pagmumura nang maging intern na n'ya ako.

But I can't deny the fact that he is the most charismatic man I've ever met. Sa mga mata n'ya pa lang na nakakaakit na.

And now that I already know that all of those were just a first impression, nagdududa na ako sa sarili ko kung mapipigilan ko pa ba ang atraksyon na nararamdaman ko para sa kanya.

I know that I'm really attracted to him. Iyon din ang sasabihin ng kahit na sinong nakakita sa amin kanina sa dancefloor. The way I danced and swayed my body with him. Oh, God... Ni hindi ko nga alam na kaya ko pa lang gawin iyon!

Siguro ay dahil nakainom ako kaya rin ako nagkalakas ng loob.

"Are you okay?"

Napatingin ako kay Attorney Villaraza nang marinig ko ang tanong n'ya. Nag-aalangan ang tingin n'ya sa akin. Siguro ay iniisip n'ya na natakot ako dahil sa nangyari sa amin kanina sa dancefloor.

It was different. What happened to us earlier tells me that something is now different between the two of us.

Hindi ko maiwasan ang mapangiti. It warms my heart knowing that he cared about how I feel.

"Ayos lang ako, Attorney." I said.

Nagtaka ako sa biglang pagsimangot ni Attorney Villaraza. Napaisip pa tuloy ako kung anong nagawa ko. At nang malaman kung ano ang ikinasisimangot n'ya ay natawa na lang ako.

"I mean ayos lang ako. Kylo..." bawi ko.

He smirked. Halatang nagustuhan na tinawag ko s'ya sa pangalan n'ya.

"Do you want to go home?" he asked.

I shook my head. "Maya-maya na..."

Hindi naman sa ayoko pang umuwi. Pero kasi, napainom kaagad s'ya nang bumalik kami dito sa couch. He still has to drive at delikado para sa aming dalawa kung magmamaneho s'ya nang may tama pa ng alak sa sistema n'ya.

Isa pa, ayoko talagang isipin n'ya na natakot ako sa ginawa n'ya kanina sa dancefloor. We both wanted what happened. Tatanggi naman ako kung ayoko.

So we started talking about random things to past time habang nagpapahinga si Attorney Villaraza. Hindi na s'ya uminom ulit. He ordered juice for us instead.

Malakas pa rin ang music at kinailangan ni Attorney Villaraza na tumabi sa akin para magkarinigan kami. Mas malapit na ang distansya namin sa isa't isa kumpara kanina bago kami nagpunta ng dancefloor.

Looking back, hindi ko talaga maisip na magiging komportable ako sa presensya ni Attorney Villaraza. Natatatandaan ko na inis na inis ako sa kanya noon at halos hindi na makatagal sa pakikipag-usap sa kanya. But now, I am actually enjoying talking to him about random things.

"Nakakatakot!" I exclaimed because of what he just told me.

He chuckled. Mukhang tuwang-tuwa sa naging reaksyon ko.

"Yeah... Couldn't really imagine that girls could be aggressive, too." sabi n'yang natatawa pa.

"Anong ginagawa mo 'pag may kliyente kang ganoon?"

He smirked with my question. Sinadyang tagalan ang pagsagot sa tanong ko so that I would jump into conclusion. Inirapan ko s'ya at narinig ko na naman ang mababang pagtawa n'ya.

"Tinatanggihan ko ang mga kliyenteng gano'n." he said. "Fuck that shit but I don't want to work with anyone that has an agenda other than me being their lawyer."

Napanguso ako. Ang hirap siguro ng ganoon? 'Yung may makulit na kliyente.

He just told me about those clients that he turned down, most were from women, dahil daw halata ang pagbibigay ng motibo nila na may iba pa silang gustong mangyari. He said that he politely declined them dahil ayaw n'ya daw magkaroon ng kliyente na ganoon.

He's really a professional.

"Nagsisisi talaga ko na tinawag kitang unprofessional." sinabi ko kung anong nasa isip ko. "You weren't supposed to even know about that! Ang daldal lang kasi talaga ni Attorney Cervantes!" inis na sabi ko.

He chuckled. "Don't worry about it." sabi n'ya at muling uminom sa juice na hawak n'ya.

Tumingin ako sa dancefloor at hindi na naiwasan ang mapahikab. I think it's already two pm at nararamdaman ko na ang antok ko, isama pa ang alak na ininom ko kaya mas dumoble lang ang antok na nararamdaman ko.

"Do you want to go home?" tanong ni Attorney Villaraza na sigurado akong nakita ang ginawa kong paghikab!

I could feel my embarassment pero nakatingin lang sa akin si Attorney Villaraza na parang wala lang sa kanya ang ginawa kong paghikab. Kaya kahit na nahihiya ay tumango ako. I need to rest kahit pa hindi ko kailangan pumasok sa firm dahil weekends na. It's my restday.

Attorney Villaraza drove me home. Tahimik lang kami sa kotse at ako ay nakatingin lang sa labas ng bintana. Halos wala na akong makitang mga tao sa daan pati na rin mga sasakyan kaya magaan ang naging byahe namin.

Dahil sa katahimikan ay hindi ko maiwasan na maisip ang nangyari kanina. Unti-unti kong naramdaman ang pagkapahiya. I was the one who moved first! Hoping that if I dance, I could steal his attention away from the girl that was dancing with him.

At nagawa ko naman pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit hindi ko nagustuhan ang nakita ko na may kasayawan s'yang ibang babae. Mas lalo pa ngang nadagdagan ang inis ko nang makita ang babae na idinikit na ang buong katawan kay Attorney Villaraza.

I couldn't understand. Noong una ay inis na inis ako sa kanya, then all of a sudden, I want his attention only to mine. Ang bawat salita n'ya noon ay kinaiinisan ko pero ngayon ay hinahangaan ko na ang mga sinasabi n'ya sa akin.

It was like some magic happened to me.

Nagulat na lang ako nang bumukas ang pintuan sa may side ko. Nakita ko si Attorney Villaraza na nakatayo sa harapan ko, pinagbuksan n'ya pala ako ng pintuan. Sa likod n'ya ay ang bahay na namin na madilim na.

I went off the car. Hindi ko alam ang sasabihin ko at kung paano magpapaalam sa kanya. Nakatingin lang ako kay Attorney Villaraza na nakatayo lang sa harapan ko.

"Did you have fun?" he asked.

Natataranta akong napatango dahil sa biglaang tanong n'ya.

"Y-yes."

I saw him smirked. Siguro ay natuwa na naman sa naging reaksyon ko. Hindi ko maintindihan but he really seemed amused with every reaction I did because of him! Napairap tuloy ako na nagpatawa sa kanya.

"Tangina, ang cute mo talaga." he said while smirking as he bit his lower lip. "And so fucking beautiful."

I laughed. May parte sa akin ang nagulat pa dahil imbes na napangiwi gaya ng palagi kong nagiging reaksyon kapag nagmumura s'ya ay natawa pa talaga ako ngayon. Kanina pa nga s'ya nagmumura, kahit noong nasa bar at nagkukwentuhan kami pero hindi na naging problema sa akin 'yon.

Tonight was so different. Something change. I realized that I have been really judgemental towards him before. Pero dahil sa kasong ito, na naging dahilan kung bakit nagkalapit kami, ay saka ko lang nakita kung anong hindi ko makita noon.

I smiled at him.

"Pasok na ako sa loob, Attorney." I said.

He tilted his head. His face was of someone who's sulking. Muli akong natawa at itinama kung anong itinawag ko sa kanya.

"Kylo..."

With that, unti-unti kong nakita ang pag-angat ng isang sulok ng mga labi n'ya. He smirked before I heard his low chuckle.

"Goodnight, then?" he said while smirking.

Tumango ako pero hindi pa rin naman umalis sa harapan n'ya. I just stared at him. I don't know. Parang gusto ko na lang titigan s'ya.

He stared at me as well. Isa pa pala 'to sa mga napansin ko sa kanya. Whenever he sees me, whenever he talks to me, palagi s'yang nakatingin sa mga mata ko.

Unti-unting nawala ang ngisi sa mga labi n'ya. He took a step towards me. Nahigit ko ang hininga ko sa ginawa n'ya at nagsimulang lumakas ang tibok ng puso ko.

He hand reached for my cheek. He stared at me with so much intensity in his eyes as he caressed my cheeks. Ang init na nagmumula sa palad n'ya ay nagpa-excite sa akin.

"Jean..." he mumbled my name.

His eyes roamed around my face, ang palagi n'yang ginagawa kapag nagkakalapit kami. Then his eyes went down on my lips and stared at it. Nakita ko pa ang paglunok n'ya habang nakatitig doon.

Sobrang lakas na ng naging pagtibok ng puso ko at sa palagay ko nga ay naririnig na iyon ni Attorney Villaraza. Pero hindi ko sinubukan na lumayo sa kanya.

I noticed him dipped his head while still staring at my lips, slowly inching close. Nakita ko pa ang pagpikit n'ya bago ko naramdaman ang paglapat ng mga labi n'ya sa mga labi ko.

His lips were so soft. Nakalapat lang iyon sa mga labi ko at hindi s'ya gumawa ng anumang paggalaw. Nakita kong magkasalubong pa ang mga kilay n'ya habang magkalapat ang mga labi namin. Parang kinakabisado kung anong pakiramdam ng mga labi ko.

He started moving his lips and I finally closed my eyes. Nangatog ang mga tuhod ko at sa mga balikat n'ya na naman ako kumuha ng suporta. I put my hands on his shoulders. Nang hindi pa naging sapat ay ipinaikot ko na iyon sa batok n'ya.

Shit... Ang bango-bango n'ya. Nahihilo na ako sa panlalaking amoy n'ya. It was like a drug. Na kapag naamoy na ay hahanap-hanapin na.

Attorney Villaraza was moving his lips against mine. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Basta ang alam ko lang, I like this feeling. I like his soft lips pressed against mine. I like him kissing me.

Maya-maya ay humiwalay na sa akin si Attorney Villaraza pero hindi naman lumayo. Siguro ay naramdaman ang awkward kong pagtugon sa halik n'ya. I didn't open my eyes. Ang kamay n'yang nakahawak pa rin sa pisngi ko ay inabot ang ilalim ng ibaba kong labi. He slowly parted my lips using his thumb.

"Keep your lips parted like this, love..." I heard him whispered. His voice was low that vibrated in my ears.

I shivered but did what he said. I kept my lips slightly parted before I felt his lips on mine again. He was moving his lips at ginagaya ko lang ang bawat paggalaw n'ya.

I heard him groaned sa naging pagtugon ko. His hands wrapped around me and pulled me closer to him. Iniyakap ko na ang mga braso ko sa leeg n'ya at mas dumikit pa sa kanya.

My heart was beating so fast and loud that I'm afraid it might burst. But I didn't care. Wala akong pakialam. Ang nasa isip ko lang ay ang mga labi ni Attorney Villaraza na patuloy sa paghalik sa akin.

I never thought that I could feel something like this. It was so intoxicating. So addicting. Parang ayaw ko nang matapos ang sandaling 'to.

I felt him bit my lower lip that made me gasped. Naramdaman ko ang pagngisi n'ya sa mga labi ko.

"I really wanted to bite this fucking sexy lips the moment I saw you biting it." he whispered against my lips.

I smiled. Itinuloy n'ya ang paghalik sa akin pero maya-maya ay tinapos din agad. Pero hindi s'ya lumayo at pinagdikit ang mga noo namin.

"I think that you have to go inside, Jean." anas n'ya at napadilat ako.

We were both breathing so hard. Parehong hirap maka-recover dahil sa nangyari. But... I really like what happened. Lahat ng nangyari sa gabing ito.

I could still see the fire in his amber eyes. And I really appreciate him stopping himself kahit na halatang-halata sa kanya na hindi lang hanggang doon ang gusto n'yang mangyari.

I nodded and smiled at him. "Okay..."

Pero hindi pa rin naman n'ya ako binibitawan at nakayakap pa rin sa akin. Natawa ako at marahan s'yang itinulak palayo sa akin.

"Pasok na talaga ko sa loob." I said.

I heard him took a deep breath bago hirap na hirap tumango. "Okay..."

I giggled. Natatawang kumaway ako sa kanya at tumalikod na para pumasok sa bahay.

Chapter 26

Nagising ako na mataas na ang sikat ng araw sa labas which is very unusual for me dahil palagi akong maagang nagigising. I'm an early person. Hindi ko man alam kung ano na ang eksaktong oras pero sigurado ako na late ako kaysa sa usual na gising ko.

Mabuti na lang at restday namin ngayon. It was Saturday, at every weekends ay off namin sa firm. Kaya naman malakas din ang loob ko na uminom at magpa-late kagabi.

Kagabi...

What the hell! Unti-unting bumabalik sa akin ngayon kung anong mga nangyari at mga pinaggagagawa ko kagabi! Sa sobrang dami ng naaalala ko ay hindi ko na alam kung anong gagawin ko!

Oh my God! Oh my God! Shit! Nagawa ko 'yon? Nagawa ko talaga ang mga 'yon?

I remember dancing on the floor with Attorney Villaraza. Nang makita n'ya akong nakatitig sa dancefloor, he brought me there assuming that I want to dance at siguro, inisip n'yang nahihiya lang akong magsabi sa kanya. Bakit n'ya iisipin 'yon when I always say what I wanted to say when it comes to him?

So when we were at the dancefloor, I was just standing, staring at him at first. Hindi ko alam kung uupo na ba o sasayaw na lang tutal ay nandoon na kami. But when I saw some girl dancing so sensually with him, caressing his body and him not doing anything, hindi ko alam kung anong masamang espiritu ang sumapi sa akin at nagsimula akong sumayaw!

I don't know what happened! I just want him to look only at me that time. Ang makita na may ibang babae s'yang kasayawan at may humahawak sa kanya sa mismong harapan ko pa somehow pissed me off. Hindi ko alam. Wala akong ideya kung saan nanggaling ang inis kong iyon.

Napapikit ako nang mariin nang maalala ko kung paanong sayaw ang ginawa ko. Oh my God! Ngayon lang ako sumayaw ng ganoon. Kahit na noong last time na mag-bar kami kung saan kasama namin ni JC ang mga kaklase namin, hindi ako sumayaw ng ganoon!

Ewan! Basta ang naiisip ko lang kagabi, ang kuhain ang atensyon ni Attorney Villaraza. I mimicked the way how the girl danced!

Oh, shit! Tapos nagsayaw pa kaming dalawa in a very sensual way! Chest to chest. Body to body. Him, holding my waist, sometimes caressing or squeezing my skin. My hands around his shoulders. My fingers digging onto his hair...

Dumapa ako at ibinaon ang mukha ko sa unan. Napatili ako nang malakas nang maramdaman ko ang kahihiyan dahil sa mga ginawa ko kagabi!

Shit naman. Ayoko ng ganitong feeling! Nakakahiya!

And then the kiss... Oh. My. God!

Muli akong tumili nang mas malakas kaysa sa kanina. Mas ibinaon ko pa ang mukha ko sa unan ko para matakpan ang boses ko at walang makarinig. Baka akalain pa nila kung anong nangyayari sa akin dito.

Nakakainis! Bakit at paano ko nagawa ang lahat ng iyon? Is it because of the alcohol? Ayoko na! Hindi na ako iinom kung ganoon!

"Nakakainis talaga..." mangiyak-ngiyak kong sabi.

Paano pa ako haharap kay Attorney Villaraza pagkatapos ng lahat ng mga ginawa ko? Pagkatapos ng mga nangyari? After that... kiss.

Hindi ko talaga akalain na kaya ko palang gawin ang mga bagay na 'yon! Kung alam ko lang na ganito ang kahihiyan na mararamdaman ko, hindi na sana ako uminom! Tutal, mukhang 'yong alak ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob para gawin ang mga nagawa ko!

Ayoko na! Gusto ko na lang talagang umiyak!

I screamed again while using my pillow to muffled the sounds. Nagpapadyak pa ang mga paa ko sa ere para alisin ang kahihiyan at ang frustration na nararamdaman ko.

May pagsisisi ba kong nararamdaman? Meron! After kong sabihan ng unprofessional si Attorney Villaraza na inamin ko pa talaga sa mismong mukha n'ya, sasayawan ko s'ya ng ganoon? Ano na lang ang sasabihin n'ya sa akin?

Parang tanga kasi, Amara Jean!

Nakarinig ako nang mahihinang mga katok mula sa pinto ng kwarto ko. Hindi ako tumayo. Itinagilid ko lang ang ulo ko, nakaharap sa gawi ng pinto habang nakadapa pa rin. Bumukas iyon maya-maya at nakita ko si JC. He was wearing a casual gray shirt and a khaki pants. Magulo at wala man lang kahit na anong wax ang buhok n'ya but it still suits him.

Kaya maraming nagkakagusto dito, eh.

"Hindi ka pa magla-lunch?" tanong n'ya nang pumasok s'ya at isinara ang pinto.

Napakunot ang noo ko.

"Lunch na?" gulat kong tanong. Sobrang late ko na ngang magising kung ganoon!

"Oo," sabi ni JC na natatawa. "Kanina ka pa namin hinihintay. Mukhang kagigising mo lang, ah?"

Looks like Dad and Mom is here! Mukha ring walang kasong hinahawakan si Dad kaya nandito s'ya ngayon.

"Maliligo pa ako," sabi ko kung sakali mang may plano pa silang hintayin ako. Medyo matagal pa naman akong maligo.

JC walked further in my room. Tumayo s'ya sa may gilid ng kama ko at itinihaya ako. Natawa ako sa ginawa n'ya pero natigil din nang higitin n'ya ako patayo. Muntik pa nga kaming matumbang dalawa dahil tumama ang katawan ko sa kanya at muntik pa s'yang mawalan ng balanse!

"Hoy!" natatawa kong saway sa kanya. Inalalayan n'ya akong makatayo nang maayos.

"Maligo ka na nga," he said and I saw him wrinkled his nose. "Shit, nangangamoy ka na!"

He exaggeratedly pinched his nose. Nabubwisit ko s'yang hinampas sa braso n'ya na ikinatawa n'ya pero hindi naman inaalis ang pagkakatakip sa ilong n'ya.

"Anong bang sinabi ko?" inis kong tanong at nilagpasan s'ya. "Arte nito!"

I heard him chuckled. Hindi ko s'ya pinansin at naglakad papunta sa banyo sa loob ng kwarto ko.

"Hihintayin ka namin sa baba." Ang boses n'ya ay halatang nakatakip pa din ang mga daliri sa ilong n'ya kaya napairap ako at nagtuloy-tuloy na lang sa pagpasok sa banyo.

Inamoy ko ang sarili ko kung mabaho na nga ako pero hindi naman! Ang arte talaga ng JC na 'yon!

I took a shower. Masarap sa pakiramdam ang pagdaloy ng malamig na tubig mula sa ulo ko para mas lalong mawala ang epekto ng alak sa akin na ininom kagabi. The cold water helped my mind to calm down.

Pinagmasdan ko ang pagdaloy ng tubig sa tiles ng bathroom floor. At habang nakatitig doon ay pumasok na nasa sa isip ko ang mga nangyari kagabi pero dahil sa malamig na tubig ay kalmado na ako ngayon.

I could still feel Attorney Villaraza's hands that were on my waist as we were dancing last night. Ang bigat at ang init ng mga titig n'ya sa akin ay hinding-hindi ko makakalimutan. His amber eyes that seemed on fire as its tint of red went intense while looking at me.

And when he held me to kiss me, the warmth of his lips, the softness of those sinful but luscious lips, hindi ko rin makalimutan.

Umangat ang kanang kamay ko papunta sa mga labi ko at hinaplos iyon. May pagsisisi sa akin dahil sa mga naging kilos ko kagabi pero alam kong nagustuhan ko ang bawat haplos ni Attorney Villaraza sa katawan ko. The way he danced while our body were pressed against each other.

And of course, his kiss. Naaalala ko pang inamin ko sa sarili ko kagabi na nagustuhan ko ang mga halik n'ya. That I like him kissing me.

It was my first kiss at wala akong mapagkukumparahan but I could tell that he's a good kisser. Kaya rin siguro mabaliw-baliw ang mga babaeng nakahalikan n'ya noon. 'Yong mga naka-fling n'ya.

Nang matapos na ako sa pagligo ay nagbihis ako bago bumaba.

I saw my family on the dining table with JC. Mukhang kanina pa nga talaga ako hinihintay. Hindi ba sinabi ni JC na maliligo pa ako?

"Good mor— good afternoon pala," sabi ko habang umuupo sa pwesto ko. Doon sa tabi ni JC, sa may kanang bahagi ni Daddy na nakaupo sa pinakapuno ng lamesang iyon.

"This is rare," I heard my Dad said. "Palagi kang maagang nagigising."

"Late na rin po kasi akong nakatulog kagabi," I said. Kumuha ako ng bacon sa serving plate at inilagay iyon sa plato ko. Ganoon din ang ginawa ni JC na dinagdagan pa ng hotdog ang laman ng plato ko.

Pagkauwi ko kagabi at pagkatapos maglinis ng katawan ay hindi kaagad ako nakatulog. Sino ba naman ang makakatulog agad pagkatapos makuha ng pinaka-charismatic na lalaking nakilala n'ya ang first kiss n'ya?

"Ang sabi ng isa sa mga katulong natin, late ka na rin daw umuwi kagabi."

Napatigil ako sa pagkain nang marinig ang sinabi ni Mommy at napatingin sa kanya. Hindi ko maiwasan ang kabahan dahil sa mga naisip ko.

Tulog na sina Mommy and Daddy nang makauwi ako kagabi. Madilim na nga ang buong bahay nang makapasok ako at wala akong maramdamang anumang paggalaw. O baka dahil may tama ang alak sa akin kaya hindi ko napansin? Hindi ko alam na may gising pa palang katulong.

Nakita ba ng katulong na iyon ang nangyari sa harapan ng bahay? 'Yong ano... 'Yong kiss? Nakita n'ya ba ang ginawa naming iyon ni Attorney Villaraza? S'ya lang ba ang gising noon o may iba pa?

Napatingin ako kina Mommy at Daddy at pinakiramdaman kung may alam sila sa nangyari kagabi. Kung may iba pang sinabi sa kanila ang katulong na nakakita sa akin na late akong nakauwi. Pero base sa reaksyon nila ay mukhang wala naman. Kuryoso lang sila kung bakit ginabi ako ng uwi.

"Uhm..." I scratched the back of my ears. "Nag-celebrate lang po kami ni Attorney Villaraza. Naipanalo n'ya po kasi 'yong kaso."

Nakita ko ang gulat sa mukha ng mga magulang ko dahil sa sinabi ko. Ibig sabihin ay wala nga silang alam sa nangyari sa harapan ng bahay kagabi. Nakahinga ako nang maluwag.

"Si Attorney Villaraza?"

Napatingin ako kay JC na katabi ko nang marinig ang parang gulat sa boses n'ya. Maang akong napatango sa kanya dahil sa naging reaksyon n'ya.

Bakit parang nakakagulat para sa kanya na magkasama kami ni Attorney Villaraza kagabi?

"Narinig ko nga na may hinahawakan s'yang kaso," my Dad said kaya napatingin ako sa kanya. "It was a rape case, I heard." I nodded. "I also heard that it was a difficult case with all the pieces of evidence from the prosecutor side. Naipanalo pa rin pala n'ya."

"All those evidence didn't even prove that his client was the one who did the crime," sabi ko matapos nguyain ang bacon sa bibig ko at nilunok.

"But his client could still be convicted. Kayang palabasin ng prosecutor ang ganoon. But since his lawyer is Attorney Villaraza, napawalang-sala s'ya," sabi pa ni Dad.

"Mukhang magaling nga 'yang Attorney Villaraza na 'yan, ah?" my Mom commented.

Oh, he really is, Mom. Ang akala ko pa nga ay magaling lang s'ya sa pagmumura but when I witnessed myself how he is inside the court, lahat ng negative comments ko sa kanya ay binawi ko.

He's a professional when it comes to work. He is really good at his job. Hindi ko akalain na ang palamura at bastos na nakilala ko noon ay ganoon pala kapag nagtrabaho. He's my proof that first impressions don't really last.

I noticed my Dad smile at me.

"It's nice to have this conversation with you. Mukhang marami kang natututunan kay Attorney Villaraza. Well, he's a good lawyer."

"Looks like he also taught you how to chill and relax, too. Kagabi ka lang na-late ng uwi, ah?" my Mom said. She was slightly smiling, too.

"Marunong na namang mag-chill si AJ kahit no'ng wala pa si Attorney Villaraza, Tita."

Napatingin kaming lahat kay JC dahil sa sinabi n'ya. He has a slight frown on his face. Ang reaksyon na hindi ko inaasahan dahil ang alam ko ay sobrang idol n'ya si Attorney Villaraza. Palagi pa nga s'yang nakikisali sa usapan kapag ang abogadong iyon ang topic at ipagmamayabang n'ya pa ang mga alam n'ya!

Ipinagkibit-balikat ko na lang ang mga napansin ko. Baka wala lang sa mood si JC.

"No, no." My Mom laughed. "I meant her night life. Nagkaroon ng night life si Amara Jean. Even before kapag nagka-clubbing kayo, ang aga n'yong umuuwi. Parang hindi kayo nag-enjoy."

Maaga talaga kaming umuuwi ni JC noon at itinutuloy na lang namin ang kasiyahan sa pagmo-movie marathon. Mas nag-eenjoy pa kaming manood pareho ng mga movies lalo na kung tungkol sa crime kaysa sa maingay na bar.

JC didn't say anything. Inabangan ko s'yang magsalita dahil kinakausap s'ya ni Mommy pero nagpatuloy lang s'ya sa pagkain.

"And it's nice to have fun even once in a while," my Mom contnued. "You are both young. So you should enjoy your youth."

Hindi pa rin nagsalita si JC pagkatapos noon at nahalata ko ang pananahimik n'ya sa buong panahon ng pagla-lunch namin. Pasulyap-sulyap ako sa kanya pero kahit isang beses ay hindi man lang s'ya lumingon sa akin.

May problema ba s'ya? Pero bakit nakikikain na naman 'tong isang 'to dito?

Nang matapos kami sa pagkain ay pareho kaming umakyat ni JC sa kwarto ko. I sat on the side of my bed habang s'ya ay nag-iikot sa loob ng kwarto ko na para bang malaki ang ipinagbago noon mula nang huli s'yang pumunta. Pero wala naman.

I sighed. Bumalik kasi sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Feeling ko nga ay hindi ko na makakalimutan iyon! Tapos first kiss ko pa! Hindi daw talaga makakalimutan ang mga first kiss sabi nila!

Shit talaga. Inis na inis ako kay Attorney Villaraza noon pero s'ya pa ang naging first kiss ko! And I like it! Something's wrong with me!

To think na na kay Attorney Villaraza ang lahat ng katangian na kinaiinisan ko. Palamura pa, tapos lawyer pa s'ya! Pero lahat ng iyon ay hindi ko na naisip kagabi!

But then... spending time with Attorney Villaraza tells me that he isn't what I thought he is.

"I hate lawyers," I blurted out.

I heard JC chuckled.

"I know..."

Tinignan ko s'ya pero hindi man lang s'ya nakatingin sa akin. Patuloy pa rin s'ya sa paglilibot ng tingin sa buong kwarto ko.

"Is it okay if I wanted to be a lawyer, though?" I asked.

"Of course not." Tumigil si JC sa harap ng study table ko pero hindi pa din nakatingin sa akin. "Gusto mo lang itama ang maling ginawa ng lawyer ng Papa mo noon. But in order to do that, you have to be a lawyer first. There's nothing wrong for wanting justice to what happened to your father."

I stared at JC. Hindi pa rin s'ya nakatingin sa akin. He was staring at something that was on my study table. Kinuha n'ya iyon at nakita kong binder iyon ni Attorney Villaraza na nakapatong doon.

He opened the binder and flipped some pages. Nakatingin ako sa mga mata n'ya kaya alam kong hindi n'ya binabasa ang mga nakasulat doon. Parang pinapasadahan lang ng tingin. Tinitignan ang sulat-kamay ng abogado.

I frowned. Hindi ganito ang reaskyon n'ya noong una n'yang makita ang binder sa akin. His eyes were sparkling back then. Tuwang-tuwa na nahawakan n'ya ang binder ng idol n'ya. He even regarded it as the bible of law students.

Pero ngayon... wala akong makitang kahit na anong katuwaan sa mga mata n'ya.

Is he really jealous? Dahil nasa akin pa rin ang binder ni Attorney Villaraza at ayokong ipahiram sa kanya?

Shit... Ang sabi ko pa naman ay hindi ko aagawin sa kanya ang idol n'ya! Pero 'yong mga nangyari kahapon, 'yong halik, the feeling I've felt last night...

I just betrayed my friend!

Todo ayaw ko pa naman kay Attorney Villaraza noon at alam ni JC 'yon! Sinabi ko pa nga ang mga ayaw ko pero hindi naman iyon makita ni JC.

And he's right. Dahil first impression ko lang pala ang mga iyon.

"I'm sorry," I said.

Napatingin sa akin si JC at nakitaan ko na ng expression ang mukha n'ya. Mukha s'yang nagtataka dahil bigla-bigla ba naman akong nagso-sorry sa kanya.

Of course... magtataka talaga s'ya. Wala s'yang alam.

"Para saan?" he asked.

I sighed. Feeling ko kasi ay may kasalanan ako kay JC. I just betrayed him! Ang sabi ko ay hindi ko aagawin sa kanya si Attorney Villaraza pero anong ginawa ko? The possessiveness I felt that night... Gosh!

I just shook my head.

"Gusto mong hiramin?" tukoy ko doon sa binder na hawak n'ya.

He glanced at the binder and shook his head when he looked at me again.

"Hindi na."

I frowned. Mas nagulat pa sa sagot n'ya.

"Hindi ba iyan ang ipinunta mo dito?"

JC smiled at me. Lumapit s'ya sa akin at umupo sa tabi ko.

"No," he just said.

Ayaw na n'yang hiramin 'yong binder? Di'ba gustong-gusto n'yang hiramin noon pero ako 'yong may ayaw?

"Bakit ka nandito kung gano'n?" I asked.

He shrugged his shoulders. "Na-miss lang kita..." he said with a soft voice voice. "Hindi na kasi tayo gaanong nakakapag-usap simula nang tulungan mo si Attorney Villaraza sa kaso n'ya. Kahit sabay naman tayong umuuwi. Mukhang pagod na pagod ka kasi kaya pinagpapahinga na lang kita noon."

I couldn't help but flashed him a warm smile. This is what I really like about him. He's a gentleman. And sweet. Simula pagkabata ay magkaibigan na kami at s'ya lang talaga ang lalaking kaibigan na palagi kong kasama. Kaya nang makilala ko si Attorney Villaraza, who is a harsh man, lalo na sa pagsasalita ay nanibago talaga ako. Kaya rin siguro ako naiinis noon sa kanya dahil hindi ako sanay at inakalang hindi s'ya mabuting tao.

"I miss you too," I said. Nakaka-miss ngang makipag-usap sa kanya!

He smiled at me. "Kumusta ka naman?"

I sighed. Tumingin ako sa harap.

"Parang ayoko nang pumasok sa Lunes, JC."

Eh, kasi naman! Nakakahiya talaga! Hindi ko talaga alam kung paano ko haharapin si Attorney Villaraza kapag nagkita ulit kami matapos ng mga nangyari kagabi!

"Bakit naman?" dinig ko ang pagtataka sa tono ng boses n'ya.

I looked at him. Tinitigan ko ang kaibigan ko. He looked curious. Pinag-isipan ko pa kung sasabihin ko ba sa kanya pero naisip kong baka sumama ang loob n'ya sa akin.

I just shrugged my shoulders. I chose not to tell him anything.

"Ayoko lang," I said. "Nakakapagod palang humawak ng kaso." Paano pa kaya kung mga lawyer na talaga kami?

JC chuckled. He reached for my head and patted it.

"It'll be okay... Training na rin 'yan para sa law school at kapag naging lawyer na tayo. We can do it."

I just sighed and nodded at him.

"Yeah... It will be okay." I wished.

Chapter 27

I took a deep breath while staring at my reflection in front of the mirror. Kanina pa ako nakatitig doon, sa sarili ko, at hindi ko alam kung gaanong katagal na akong nakaharap sa salamin. I was already dressed up, handa na rin ang mga gamit ko pero hindi pa handa ang sarili ko.

I could feel the loud thumping of my heart against my chest. Sobrang lakas noon dahil sa kaba at kanina ko pa iyon pinapakalma pero nahihirapan ako sa tuwing maaalala ko kung anong kahaharapin ko mamaya.

It was Monday today. Ibig sabihin, kailangan kong pumasok sa firm. And going to firm means seeing Attorney Villaraza. Ito ang unang pagkakataon na magkikita kami matapos ang nangyari sa amin noong gabi kung saan nag-celebrate kaming dalawa. At sobrang kinakabahan ako ngayon dahil hindi ko alam kung paano s'ya haharapin!

Grabe talaga ang kabang nararamdaman ko ngayon. Kanina pa nga ako nakatingin sa salamin at sinusubukang pakalmahin ang sarili ko, sinasabing huwag ko nang masyadong bigyan ng pakahuluguan iyon dahil siguradong wala naman iyon kay Attorney Villaraza. Sa dami ba naman ng dumaang mga babae sa buhay n'ya. At saksi pa nga ako sa iilan doon! Siguradong higit pa sa paghahalikan ang mga ginagawa nila!

Sa isipin na wala nga lang talaga para kay Attorney Villaraza ang nangyaring halikan sa pagitan namin habang ako ay ilang gabi ring hindi nakatulog at halos minu-minuto ay naaalala ko iyon, hindi ko maintindihan ang sama ng loob na lumukob sa dibdib ko.

Bigla akong nainis. Oo nga pala. Babaero nga pala ang isang iyon. Walang-wala na sa kanya kung ilang mga babae pa ang makahalikan n'ya. Kaya hindi dapat ako makaramdam ng kaba ngayon o mailang kapag nakita ko s'ya!

Naiinis na tinanggal ko ang brooch pin na inilagay ko sa bandang dibdib ng maroon coat na suot ko. I was even wearing a white tube top at pinatungan ko nga lang iyon ng coat para maging mukhang presentable naman ako. Ang itim na slacks na suot ko ay iyong humahapit sa mga binti at mga hita ko. It emphasized the curves of my legs and my hips.

Nakasimangot kong pinasadahan ng tingin ang sarili ko. I dressed up. Alam ko iyon. Gumising pa nga ako nang maaga para mahaba ang oras ko sa pag-aayos ng sarili ko. I even blow-dried my shoulder length hair para magkaroon iyon ng volume. Halos ilabas ko na rin ang lahat ng damit sa wardrobe ko bago napagpasyahang ito na nga ang suotin. I even put a makeup! 'Yung makeup na magmumukha talaga akong maganda!

Bakit, Amara Jean? Anong meron? Bakit ka nagpapaganda ngayon? Anong ipinagkaiba ng araw na 'to kumpara sa mga araw na pumapasok ka sa firm pero hindi ka naman masyadong nag-aayos?

I groaned. Inalis ko rin ang hair clip na nasa buhok ko na hindi ko alam kung bakit isinuot ko ulit ngayon. The last time I wore it was when Attorney Villaraza complimented this specific hair clip.

Does that mean that I want him to compliment me? At kaya rin ba ako nagpaganda ngayon ay para mapansin n'ya ako? So he would feel special with the kiss that we shared? Just like what I felt?

Kasi nakita ko naman ang mga babaeng dinadala n'ya sa office n'ya. They were all a beauties and sexy! Ganoon ang mga tipo n'ya. Walang-walang ako sa mga iyon! At ayokong magsisi si Attorney Villaraza na hinalikan n'ya ako na ibang-iba sa mga tipo n'yang babae!

Napapikit ako. Nakakainis! I'm really attracted to him!

I sighed. Pero kabado pa rin talaga ako. It was my first kiss kaya hindi ko alam kung ano bang dapat kong gawin pagkatapos noon!

Kinakabahan talaga akong pumasok. Mas kabado pa ako ngayon kaysa noong tuwing unang araw ko sa school at kailangang magpakilala pa sa harapan. Mas kabado pa ako ngayon kaysa noong in-interview ako ni Attorney Cervantes!

Nakaharap pa rin ako sa salamin at hindi alam ang gagawin nang makarinig ako ng mga katok mula sa pinto ng kwarto ko. At base sa paraan ng pagkatok ay nakilala ko na agad kung sino ang nasa likuran ng pintuan.

The door opened. Nakita ko ang kaibigan ko na iginala ang tingin sa buong kwarto ko. Nang mahagip n'ya ang tingin ko mula sa repleksyon ng salamin ay napasimangot s'ya.

"Ang tagal mo naman!" reklamo ni JC nang tuluyang pumasok sa kwarto ko.

Sinimangutan ko rin s'ya. "Maaga pa! Hindi ka makapaghintay na makita ang idol mo?"

Mas lalo s'yang napasimangot sa sinabi ko. Ang itsura n'ya ay parang nagsalita ako ng ibang lengwahe at hindi n'ya maintindihan.

"Anong maaga pa? Ganitong mga oras kaya tayo umaalis!"

I didn't say anything. Alam ko kaya. Ayoko pa lang talagang pumasok ngayon nang maaga. Kahit on-time na lang sana kaming dumating. Ayoko lang talagang mauna akong dumating kaysa kay Attorney Villaraza.

Kapag kasi nauna akong dumating, madadaanan n'ya pa ang pwesto ko bago makarating sa office n'ya. I will greet him good morning. Pero kapag nauna s'ya ay hindi na n'ya ako madadaanan at hindi ko na s'ya kailangan pang batiin. Hindi ko na s'ya kailangang harapin.

Para ka talagang tanga, Amara Jean. Sa tingin mo ba ay maiiwasan mo talaga s'ya? Na hindi talaga kayo mag-uusap gayong secretary ka n'ya?

Napagbuntong-hininga na lang ako. I have no choice kundi ang pumasok talaga.

Kailangan kong lunukin ang hiya ko, ang kaba ko at ang pakailang. This OJT is my requirement para maka-graduate ako sa Pre-Law course ko na 'to. Hindi ako makakausad kung dito pa lang ay susuko na ako.

I have to remind myself that I need to do this to become a lawyer. For my father.

Pero kahit na anong pilit kong huwag kabahan ay kinabahan pa rin ako lalo na nang makasakay kami ng elevator papunta doon sa tamang floor sa firm. Hindi na ako mapakali. At dahil kilalang-kilala ako ni JC ay napansin n'ya iyon.

"Anong nangyayari sa'yo?" he asked.

"Huh?" lito kong tanong dahil sa sobrang kaba ko ay nakalimutan kong nasa elvator kami at kasama ko pa s'ya.

He frowned. "Bakit parang kinakabahan ka?"

Sinubukan kong umiling at itago ang totoong nararamdaman. Mahahalata talaga ni JC ang mga pagbabago sa mga kinikilos ko. Simula pagkabata ba naman, eh magkasama na kami.

"Hindi ako kinakabahan," pagsisinungaling ko na alam kong hindi naman bebenta sa kanya.

Hindi na nagsalita si JC pero naramdaman kong nakatitig s'ya sa akin habang nakatingin ako sa pagpapalit ng numero ng elevator.

The elevator door dinged when we finally reached the right floor. Nahigit ko ang paghinga ko. Naunang lumabas ng elevator si JC at kinakabahan na sumunod ako sa kanya.

Kusang nagbukas ang sliding glass door at agad naming nabungaran si Juni na mukhang nauna lang sa amin ng mga ilang minuto. Binati n'ya kaming dalawa ni JC at hindi ko na alam kung anong naisagot ko sa kanya o kung nagsalita man lang ba ako dahil sobrang kabang-kaba na talaga ako.

JC did what he usually do. Nakipagkwentuhan muna s'ya kay Juni ng mga ilang minuto bago nagsabing pupunta na s'ya sa pwesto n'ya. Niyaya n'ya pa nga ako at pinauna ko s'ya sa paglalakad. Nakasunod lang ako sa likuran n'ya.

Nang makapasok s'ya sa office ni Attorney Cervantes ay agad akong pumihit patalikod at maingat na naglakad sa takot na baka marinig ni Attorney Villaraza ang mga hakbang ko kung sakali mang nandoon na s'ya sa loob ng pwesto n'ya. Nilapitan ko ulit si Juni.

"Juni," I called her. Napatigil s'ya sa ginagawang pagsusulat at umangat ang tingin sa akin.

Mukha s'yang nagulat sa pagbalik ko.

"Oh, Amara Jean. Bakit?"

I leaned in close to her.

"Nand'yan na ba si Attorney Villaraza?"

Napakunot ang noo ni Juni dahil sa naging tanong ko. Mukha pa nga s'yang naweirduhan dahil pwede ko namang malaman ang sagot sa tanong ko kung pupunta lang ako sa pwesto ko.

"Wala pa," takang-takang sagot pa rin ni Juni.

"Ah..." muli akong nagtanong nang pabulong sa kanya. "Papasok ba s'ya ngayon?"

Mas lalong kumunot ang noo n'ya.

"Hindi ko alam pero 'diba dapat ikaw ang nakakalam n'yan since ikaw ang secretary n'ya?"

Ay, shit... Oo nga, no? Kaya hindi na ako magtataka kung bakit nagtataka at mukhang nawi-weirduhan si Juni sa mga tanong ko.

"Ah..." Awkward akong natawa. "Oo nga... Sige. Pasok na ko."

Come to think of it. Tatlong buwan na rin ako dito sa firm pero kahit isang beses ay hindi pa kami nagkakausap ni Attorney Villaraza thru text or calls... O kahit sa chat man lang. Meron naman akong number n'ya pero wala lang talagang pagkakataon na kailangan ko s'yang kontakin doon.

S'ya kaya? Naka-save kaya ang number ko sa kanya? Nakalagay naman 'yon sa resume ko.

Pumasok na ako sa loob ng office at hindi ko alam kung anong mararamdaman ko nang makitang wala pa roon si Attorney Villaraza. Madilim ang loob ng inner office n'ya. Bukas na bukas kasi ang blinds noon. Palagi na iyong nakabukas at hindi na n'ya isinara kaya kitang-kita ko ang mga ginagawa n'ya sa loob ng office. At simula din noon ay hindi na s'ya nagdala ng mga babae.

Sobrang nakaka-distract nga kapag may napapansin akong paggalaw mula sa loob ng office n'ya! Pigil na pigil akong lingunin s'ya mula sa pwesto ko at panoorin na lang. Ang lakas lang talaga ng epekto ng presensya n'ya sa akin!

Umupo na ako sa pwesto ko at napabuntong-hininga.

Nagsimula na naman akong kabahan nang mapansin ko kung gaano katahimik dito sa loob. The air conditioner is making my nervousness worse. Hindi ako mabilis ginawin pero kapag kinakabahan ay iba na.

Attorney Villaraza might come in anytime now pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung papaano s'ya haharapin. Kung papaanong approach ang gagawin ko sa kanya.

Dapat bang i-open ko ang nangyari sa amin? Itanong kung bakit n'ya iyon ginawa? Pero alam ko naman na pareho kaming nakainom. Tinamaan ng alak ang sistema ko kaya nga nagkaroon ako ng lakas ng loob na gawin iyon at ang damdamin na hindi ko napapansin ay parang lumabas din nang gabing iyon.

I know that I'm really attracted to him kahit gaano pa s'ya kalakas magmura. Kahit gaano pa ako na-turn off sa kanya noong mga unang pagkikita pa lang namin. At mas dumoble pa ang atraksyon na iyon nang magkasama kami at makita kung gaano s'ya kaseryoso sa trabaho n'ya.

That's why I like the kiss. I even kissed him back.

Nakakahiya talaga!

Mahina kong iniumpog ang noo ko sa office table ko at pinanatiling ganoon ang pwesto. Nakayuko lang ako, torturing myself with the embarrassment I'm feeling inside.

Maya-maya ay narinig ko ang pagbukas ng pinto ng office at kahit hindi ko tignan ay kilala ko na agad kung sino ang pumasok dahil agad na kumalat sa buong kwarto ang amoy ng panlalaking pabago na ginamit n'ya.

It's Attorney Villaraza. His presence was so hard to ignore.

Right now, I have three choices. Una ay ang huwag gumalaw at magpanggap na tulog. Pangalawa ay ang iangat ang ulo ko at batiin s'ya habang umaastang parang walang nangyari. Pangatlo ay ang buksan ko ang topic tungkol sa nangyari sa amin ng gabing iyon.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa halo-halong mga emosyon. Nangangatal na ang labi ko sa sobrang kaba kaya nanatili akong nakayuko at hindi s'ya hinaharap.

I heard his footsteps as he walked further inside the room. Kahit ang tunog ng paglalakad n'ya ay sobrang lakas na ng dating sa akin. Or am I just being like this because I'm really attracted to him?

Mas naamoy ko pa ang pabango n'ya kaya alam kong lumapit s'ya sa akin. And my heart couldn't take it. Mas lumakas pa kasi ang pagtibok noon sa isipin pa lang na malapit lang si Attorney Villaraza sa akin.

Maya-maya ay narinig ko ang pagkatok n'ya sa office table ko na nagpapitlag sa akin. I know he noticed my movements. Hindi na ako pwedeng magpanggap na tulog.

So I chose choice number two.

Nag-angat ako ng tingin at ipinatong ang baba sa office table nang sa gayon ay hindi sana magtama ang mga mata namin pero mas delikado pa pala ang ginawa ko.

Attorney Villaraza was crouching down in front of my table. Sobrang lapit ng mukha naming dalawa that I was able to smell his fresh but intoxicating breath. My breathing hitched. Mas lalong nawalan ako ng ideya kung ano bang dapat na gawin ko!

And looks like Attorney Villaraza knew that I'm panicking deep inside as I saw his lips smirk with amusement.

"Good morning, Jean," he greeted. Bakas sa tono ng boses ang katuwaan.

Hindi kaagad ako nakasagot sa pagbati n'ya. I stared at him. Sobrang lapit ng mukha n'ya and I could see his face much clearer now. May liwanag na ngayon at hindi na madilim, hindi kagaya no'ng gabing iyon.

I stared at his amber eyes. Oh, gosh... Sobrang ganda talaga ng mga mga mata n'ya. It has a rare color. Ang sarap lang titigan. His facial features look harsh and cruel, parang laging may hindi mabuting gagawin. But I would never get tired of looking at those beautiful eyes.

His amber eyes were sparkling with amusement. Mukhang may nagsasayaw na apoy sa loob dahil natatamaan na naman ng liwanag ang mga mata n'ya kaya halata na naman ang kakaibang tint ng pagkapula doon.

"G-good morning, Attorney." Nautal pa talaga ako!

But the lawyer in front of me looks like he didn't like my greetings to him. Biglang nawala ang amusement at katuwaan na nakita ko sa mga mata n'ya kanina. Napalitan ng pagkakakunot ng noo.

"What happened to Kylo?" he asked. Mukhang galit pa dahil magkasalubong ang makakapal n'yang mga kilay.

Ako naman tuloy ngayon ang napakunot ang noo dahil sa naging tanong n'ya.

Ano daw? What happened to Kylo? Anong daw nangyari sa kanya?

"Why are you calling me with my title again?" he added when he saw the confusion in my eyes.

Ah... Iyon pala.

I stared at him. Mukha talagang masama ang loob n'ya sa hindi ko na naman pagtawag sa pangalan n'ya. Nataranta tuloy ako! Hindi ko nga alam kung bakit ako nataranta, eh ang gagawin ko lang naman ay ang sagutin ang tanong n'ya!

But his presence was really something. Nakakakaba, nakakapangilabot, pero nakakasabik rin naman.

The intimidating aura that he has was overflowing. Idagdag pa ang mga mata n'yang nakatitig sa akin na parang tumatagos hanggang sa kaluluwa ko.

I sighed. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko kahit na mahirap dahil nakaka-intimidate talaga ang lalaking kaharap ko!

"Kasi nasa office na tayo, Attorney," I explained to him. "Nagpatawag ka lang naman noon sa pangalan mo dahil ayaw mong maramdaman na nagtatrabaho ka while we were celebrating, right?"

He acknowledges my reasons. Mukha s'yang naliwanagan dahil unti-unting nawala ang pagkakakunot ng noo n'ya. Maya-maya ay napangisi pa nga.

"Clever girl," he said before he stood up.

Napaayos na rin ako ng upo at tumingala sa kanya na nakatayo na sa harapan ko ngayon. Doon ko lang napagmasdan ang itsura n'ya.

He really looks good wearing a tux. O kahit ano naman. Kahit nga iyong puting panloob lang ang suotin n'ya ay sobrang lakas pa rin ng epekto n'ya.

He was wearing a deep blue coat and pants with a black tie. Hindi pa nga maayos ang necktie n'ya sa leeg at parang niluwagan na halatang sinadya dahil nakabukas ang unang butones ng inner white polo n'ya.

He was looking down at me while his hand was on his hips. Tumatapik ang isang daliri doon sa leather belt na suot. Habang ang isang kamay ay hawak ang briefcase n'ya. Nagmukha tuloy s'yang modelo ng briefcase at tux na nagpo-photoshoot sa harapan ko.

Pero maya-maya ay nakita ko na naman ang pagsimangot n'ya.

"But Creed is calling me by my name even in the office."

I frowned. Hindi pa rin s'ya tapos sa issue na 'yon? Akala ko pa naman ay naliwanagan na talaga s'ya.

"Kaibigan mo s'ya," I reasoned out.

"So? You and I already kissed, though."

Naramdaman ko kaagad ang pag-akyatan ng dugo papunta sa pisngi ko. Sigurado akong pulang-pula na ang mukha ko ngayon!

Paano ba naman kasi, hindi ko inaasahan na s'ya pa mismo ang magbubukas ng topic na 'yon! Tapos ay walang hiya-hiya n'ya pa talagang sinabi!

"Anong connect no'n?!" pasingahal kong tanong na talagang napatayo pa. Sa rahas ng pagtayo ko ay gumulong ang office chair ko papunta sa likod.

Attorney Villaraza chuckled. Kinagat n'ya ang pang-ibabang labi at pagkatapos ay ngumisi.

"Oh... Now I understand." He tilted his head to the side and stared at me. "You're embarrassed."

Napasinghap ako. "Ako? Hindi, ah! Bakit naman ako mahihiya?"

"Because we kissed."

"Sus! Halik lang 'yon!" sabi kong parang balewala.

Talaga lang, ha, Amara Jean? Eh, ilang gabi ka ngang hindi nakatulog dahil sa halik na 'yan at parang kanina lang kinakabahan ka pa, ah?

"It was your first kiss."

I glared at Attorney Villaraza but the brute only smirked more. Tuwang-tuwa talaga s'ya kapag nakikita n'yang grabe ang nagiging epekto n'ya sa akin!

"Hindi kaya! Hindi ko first kiss 'yon!" Sa inis ko at kahihiyan sa topic namin ngayon ay nakapagsinungaling tuloy ako.

Attorney Villaraza chuckled. Na-realize kong hindi s'ya naniniwala sa sinabi ko.

"I am your first kiss, Jean."

The way he said it sounds like he was really sure of it. Of course! Ilang babae na ang nakahalikan n'ya! Alam na alam n'ya kung marunong humalik ang babae o hindi!

Eh, ako? Parang tanga pa ako nang gabing iyon. Sinusundan ko lang ang bawat galaw ng mga labi n'ya dahil hindi ako marunong!

Mahirap talagang lokohin ang abogadong 'to.

I sighed. I looked at him hopelessly.

"Gano'n ba kahalata?" nanghihina kong tanong.

Attorney Villaraza laughed. Kitang-kita ko ang pagkaaliw sa mukha n'ya. Hindi ko tuloy masaway kahit na alam kong inaasar n'ya lang ako. Ang ganda lang sa paningin na makita s'yang tumawa nang ganito. It looks like he's really having fun.

Bakit ganoon? Lahat ng ginagawa n'ya ay parang mas lalong nakakapag-attract pa sa akin sa kanya?

"No, not really," Attorney Villaraza said nang humupa na ang pagtawa n'ya. "Kung itinanggi mo pa rin, maniniwala na sana akong hindi nga ako ang first kiss mo. With your sexy lips that could make any man gone crazy if kissed, it's hard to imagine that nobody hasn't tasted it yet."

Muli kong naramdaman ang pamumula ng mukha ko dahil sa sinabi n'ya kaya napayuko ako. It just sounds like he's admitting that he went crazy because off my lips! Because of the kiss that we shared!

Ibig sabihin ba noon ay hindi lang ako ang naapektuhan? Pareho kami, kung ganoon?

I unconciously bit my lower lip. Alam ko kasing pulang-pula na naman ang mukha ko. But I heard Attorney Villaraza groaned kaya napatingin ako sa kanya.

"God-fucking-dammit, Jean," he cursed. "Stop being cute or I'll ravish that lips right here and now."

My heart thumped so fast as I stared at Attorney Villaraza. I saw the fire in his eyes when he looked at my lips. Pinakawalan ko ang pang-ibabang labi ko pero parang mas nagpaningas pa iyon sa apoy na nakikita ko sa mga mata n'ya.

I held my breath when he took a step towards me. He leaned in. Nakapagitan ang office table ko sa aming dalawa pero magkalapit ang mga mukha namin. Hindi ko man lang sinubukang umiwas.

He continued leaning his face towards mine until his minty fresh breath was the only scent that could fill my nose. Naramdaman ko ang panginginig ng mga kalamnan ko, anticipating his next move.

I saw him smirked.

"But then, I don't wanna be called unprofessional again."

He kissed the tip of my nose instead.

"Let's wait till we get off from work."

Chapter 28

Hindi tuloy ako makapag-concentrate sa ginagawa ko dahil hindi maalis sa isip ko ang sinabi ni Attorney Villaraza. Mabuti na lang at wala naman akong importanteng ginagawa. I was only reviewing the past cases that Attorney Villaraza handed me. He said that I might learn something from these.

Pero dahil nga kanina pa gumugulo sa isip ko ang sinabi n'ya ay walang pumapasok sa utak ko mula sa mga binabasa ko. Plus the fact that I only know a few terms about law. Tinuruan man ako ni Daddy pero hindi iyon sapat para malaman ko kaagad ang lahat.

I looked at Attorney Villaraza. He seemed busy reading some sort of files. Nakasuot na naman s'ya ng eyeglass n'ya at ang coat ay hindi na suot pati na rin ang necktie. He was only wearing his white inner longsleeve at bukas ang unang dalawang butones.

Seryoso lang n'yang binabasa ang mga papeles sa harapan n'ya. Hindi ko alam kung ano iyon pero mukhang importante base sa nakikita kong kaseryosohan ng mukha n'ya habang nagbabasa. Katatapos lang ng kaso n'ya kay Mr. Martin Delgado pero mukhang may kailangan s'yang asikasuhin ulit.

He's a criminal lawyer. A good one to be specific. Marami ang gusto s'yang kunin bilang lawyer nila dahil alam nila na kayang malusutan ni Attorney Villaraza ang kahit na anong kaso ang iharap sa kanya. Pero pili lang ang mga kliyenteng tinatanggap n'ya.

Now I understand why JC idolized him. He's really a good lawyer. Kahit sino na gustong maging abogado ay gugustuhing maging katulad n'ya. A lot look up to him. At ngayon ay hindi ko na sila masisisi. 'Cause I finally see Attorney Villaraza's talent.

Siguro, masyado lang akong nabulag ng first impression ko sa kanya kaya grabe ang inis ko sa kanya noon. But now, I am thankful that he's my mentor.

He's always busy. Pero kahit na ganoon ay sinisiguro n'yang may natututunan pa rin ako sa internship ko sa kanya.

"Jean."

Muntik na akong mapatalon nang marinig ko ang intercom na tumunog sa tabi ko at ang boses ni Attorney Villaraza doon. Natataranta kong pinindot iyon para magsalita.

"Yes, Attorney?"

"Go ahead and have your lunch."

Napatingin ako kay Attorney Villaraza at nakita kong nakatingin na s'ya sa akin. Hindi ko alam pero bigla na lang ang pagbilis ng tibok ng puso ko nang magtama ang mga paningin namin kahit sa distansya naming iyon.

"I-ikaw, Attorney?" nauutal kong tanong sa pagpupumilit na pakalmahin ang tibok ng puso ko.

Bakit ganito? Why is my heart reacting this way towards him? Nagkatinginan lang kami pero parang tuwang-tuwa na kaagad ang puso ko dahil doon!

"I'm fine," I heard Attorney Villaraza said. "I still have something to do."

Bumaba ang tingin ko sa mga papeles na nakapatong doon sa ibabaw ng office table n'ya. Marami-rami iyon at simula nang pumasok s'ya sa office n'ya ay agad n'ya iyong inasikaso.

Ano ba ang mga papeles na iyon at kailangan n'ya kaagad na asikasuhin? Na mukhang dapat n'yang matapos kaagad that he even need to skip his lunch?

He said that he's fine pero sana man lang ay kumain muna s'ya.

"I'm looking forward after work, though."

Agad na napataas ang isang kilay ko nang marinig ang sinabi n'ya mula sa intercom. Nakatingin pa rin ako sa kanya kaya kitang-kita ko ang ngisi sa mga labi n'ya. Hindi na ako nakapagpigil at inirapan s'ya.

I heard him chuckled. Hindi ko na s'ya pinansin at sinimulang ayusin ang mga gamit ko. Hindi ko namalayan ang ngiti sa mga labi ko nang lumabas ako ng office n'ya.

Parang tanga talaga.

JC, Juni and I ate our lunch together. We ate outside pero doon lang sa malapit sa firm na Korean restaurant para kung sakali ay hindi na namin kailangan magmadali sa pagkain at hindi mauubos ang oras namin sa paglalakad. Magkatabi kami ni JC sa upuan habang nasa harapan naman namin si Juni na panay ang pag-scroll sa phone n'ya.

Madaling pakisamahan si Juni and I'm really thankful for that. Dahil kasi sa nangyaring pangbu-bully sa akin noon dahil sa nangyari kay Papa ay naging cautious ako sa mga tao at sa paligid ko. Kaya din si JC lang talaga ang naging kaibigan ko simula pa noon.

It's hard to open up to others for the fear that they will judge us. Na kahit na anong paliwanag mo, no matter how hard you tried to correct what they heard about you and explain yourself, they wouldn't still believe you. 'Cause that's the nature of people. Kung ano ang una nilang pinaniwalaan ay mahirap na iyong baguhin. No matter how hard you try to tell them the truth.

So instead of explaining yourself, you will just let them be. Hahayaan na lang ang paniniwala nila tungkol sa'yo. After all, they were all fools to believe such lies and rumors about you. A fool to believe everything they hear so easily.

But I'm glad that I have JC as my friend. He's outgoing and easy to talk to. He never judged me kahit na nang sabihin ko sa kanya ang lahat. He stayed by my side. At dahil din sa kanya kaya natutunan kong muling makipagkaibigan. Now, with Juni.

"May nangyari ba sa inyo ni Attorney Villaraza?"

Pareho kaming napatingin ni JC kay Juni na nagtanong noon habang naghihintay kami sa mga inorder naming pagkain. Bigla ang naging kaba na bumundol sa dibdib ko dahil sa naging tanong n'ya.

Nangyari? Anong ibig sabihin n'ya sa nangyari na tanong n'ya?

May alam ba s'ya? May alam ba si Juni? Pero paano n'ya naman malalaman, eh mukhang wala namang nakakita sa amin ng gabing iyon? Nandoon din ba s'ya sa bar? O baka naman ikinuwento ni Attorney Villaraza sa kanya?

Dumating na ang pagkain namin at kahit na gustong kong magtanong kay Juni kung anong ibig sabihin n'ya sa tanong n'ya ay hindi ko magawa. Hinintay ko munang makaalis ang crew na naghatid ng pagkain namin pero naunahan naman ako ni Juni sa pagsasalita.

"You looked anxious earlier," she said. "Mabait naman 'yan si Attorney Villaraza kaya kahit na may nagawa kang kasalanan o kapalpakan, palalagpasin n'ya lang 'yon." Bumalik na s'ya sa pagtingin sa phone n'ya habang kumakain.

Nakahinga ako nang maluwag dahil doon. Mali lang ang pagkakaintindi ni Juni sa inakto ko kanina. Inakala n'ya na may ginawa akong mali at pinagalitan ako ni Attorney Villaraza kaya ako kabang-kaba kanina.

"Ah, wala 'yon. Okay na," I said.

Juni shrugged. Hindi na nga s'ya tumingin sa akin at nanatili na ang tingin sa phone n'ya habang ngumunguya ng pagkain.

Napalingon ako kay JC nang maramdaman ko ang pagtitig n'ya. He looked serious that confused me. Sinubukan kong ngumiti sa kanya dahil alam kong ngingitian n'ya ako pabalik. Iyon kasi ang palagi n'yang ginagawa noon. But to my surprise, he didn't return my smile. Binalingan n'ya ang pagkain n'ya at nagsimulang kumain.

Napakunot ang noo ko. Galit ba sa akin si JC?

"Kumusta ang internship mo kay Attorney Cervantes?" sinubukan kong kauspain s'ya. Kapag hindi n'ya ako pinansin, ibig sabihin ay galit nga s'ya sa akin kahit hindi ko alam kung anong ikakagalit n'ya.

"Ayos lang," maikling sagot n'ya na hindi man lang lumingon sa akin.

Mas lalo akong nagtaka. Pinansin n'ya ako. Sinagot n'ya naman ang tanong ko but something's definitely wrong with him.

Lately, napapansin kong nag-iiba ang mga kinikilos ni JC. Hindi na s'ya maloko at palabiro. Parang naging seryoso na s'ya.

May problema kaya s'ya? Tapos 'di n'ya lang sinasabi sa akin?

"Uy..."

Pareho ulit kaming napatingin ni JC kay Juni nang parang tinatawag n'ya kaming dalawa. She was looking at her phone with a frown on her face.

"'Di ba 'yong case ng anak ng CEO ng Arcturus Technologies ang hinawakang kaso ni Attorney Villaraza?" she asked. Nakatitig pa rin s'ya sa phone n'ya.

"Oo," I answered. "Bakit?"

"Nakita n'yo na 'to?"

Dahan-dahan ang ginawang pag-aabot sa amin ni Juni ng cellphone n'ya na parang ayaw pang lubayan ng tingin ang tinitignan n'ya doon. Kinuha ko iyon at tinignan ang tinutukoy n'ya.

It was a video clip from some news. I clicked the play at nakita kong tungkol iyon sa naging kaso ni Attorney Villaraza. And Mr. Martin Delgado was being interviewed by a reporter. Mukhang na-corner lang s'ya nang lumabas s'ya sa Arcturus Technologies.

"The case was impossible," Mr. Delgado said. May mga microphone na nakatutok sa kanya na may logo ng iba't-ibang TV stations. "All of the pieces of evidence were pointing at me but thanks to my lawyer, napatunayan n'yang inosente talaga ako sa korte."

"Ano pong masasabi n'yo sa usap-usapan na gold digger daw po si Ms. Lagdameo kaya n'ya kayo inakusahan sa salang hindi n'yo naman ginawa?"

Mr. Delgado frowned. "She's a victim. I was with her that night at iyon ang huli n'yang naaalala so I don't blame her if she thought that I did it. She just wanted justice for what happened to her. I hope that people would leave her alone."

Naramdaman ko ang paggalaw ni JC sa gilid ko. Napatingin ako sa kanya at nakita kong kinukuha n'ya ang phone n'ya mula sa bulsa ng slacks n'ya. Ibinalik ko ang tingin ko sa phone ni JC nang muling magsalita ang reporter.

He was having his closing statement. Ang background ay ang Arturus Technologies at nakatutok sa kanya ang camera.

"Naakusahan si Mr. Martin Delgado, ang anak ng CEO ng Arcturus Technologies, sa salang rape pero napatunayan din ng kanyang abogado na si Attorney Kylo Villaraza na isa s'yang inosente. At dahil sa nangyari ay marami ang nagsasabi na isa lamang daw iyong pakana ng biktima para sa pansariling kapakinabangan."

"AJ, look."

Napatingin ako kay JC at nakitang ipinapakita n'ya sa akin ang phone n'ya. It was on Miss Sara Lagdameo's facebook account. Nang pinindot ni JC ang iilang naka-public photos doon at binasa namin ang mga comments ay napasinghap ako.

She was being bashed by the netizens. Kung ano-anong mga masasakit na salita ang binibitiwan ng mga iyon tungkol sa kanya. Mostly were all below the belts and some even wished for her death.

Hindi ko kinaya ang mga nababasa ko kaya iniiwas ko ang tingin ko sa phone ni JC. Natapos na rin ang clip ng balitang iyon pero hindi ko maibalik kay Juni ang phone n'ya.

They were all throwing horrible words at her na kahit na akong nagbabasa lang ay hindi kinayang basahin ang lahat ng iyon. Paano pa kaya si Miss Lagdameo na sa kanya nakadirekta ang mga masasakit na salitang iyon. At ang iba ay hindi pa nakuntento at mukhang ang mga kamag-anak din n'ya ay inaatake rin ng mararahas na mga salita.

They don't know anything. Kulang na kulang ang mga naririnig nila sa balita para gumawa ng hakbang na ganito. Wala pa sa kalahati ang alam nila pero bakit ganito na sila umasta?

Kagaya nang nangyari sa akin noon.

"Alam ba 'to ni Attorney Villaraza?" tanong ko kay Juni nang makaya ko nang ibalik ang phone sa kanya. Napansin kong napatingin sa akin JC pero nanatili ang titig ko kay Juni.

For some reason, I got worried. Nag-aalala ako na baka kapag nalaman ito ni Attorney Villaraza ay may maging epekto sa kanya. Hindi ko alam... Alam ko namang maaaring mangyari ang mga ganito. Malupit ang mundo. Naranasan ko na iyon sa murang edad pa lang. At iba-iba ang nagiging epekto noon sa mga tao.

I know that Attorney Villaraza is strong and isn't easily swayed with anything. Nakita ko kung gaano s'ya kalupit sa loob ng korte. Noong hindi n'ya pinansin ang nagmamakaawang tingin sa kanya ni Miss Lagdameo noon.

Pero hindi ko pa rin maiwasan ang mag-alala.

Juni shrugged her shoulders. "Hindi ko alam. But it's all over the news so... siguro?"

It bothered me kaya hindi ko nagawang kumain nang maayos at hanggang sa pagbalik namin sa firm ay iyon ang laman ng utak ko. Naging malalim ang pag-iisip ko at wala na talagang pumasok sa utak ko nang reveiwhin ko ulit ang mga files ng past cases ni Attorney Villaraza. Hindi na mawala sa isip ko ang mga nalaman ko kanina.

Hindi ko alam kung gaano na katagal na umiikot ang balitang iyon. Hindi na ako nakapanood ng balita noong weekends at ang utak ko noon ay punong-puno ng mga nangyari sa amin ni Attorney Villaraza. Hindi ko alam na may ganoon na palang nangyayari kay Miss Lagdameo at ang kaso n'ya ay pinagpi-pyestahan na pala.

I felt bad about her. Sigurado akong hindi maganda ang nararamdaman n'ya ngayon. Noong makita ko s'ya, mukha s'yang ordinaryong babae na pilit na pinapalakas ang loob sa kabila ng takot. She was brave by giving her testimony, filing a case just to have justice that she deserves. Hindi lahat ng mga biktima ay kayang lumaban dahil pinapangunahan sila ng takot.

Pero si Miss Lagdameo ay isinantabi ang takot na iyon. Sa totoo lang ay humanga ako sa katapangan n'ya. Sa pagsagot n'ya sa mga tanong ni Attorney Villaraza kahit na halatang-halata ang takot n'ya sa abogado.

She chose to be brave pero ganito pa ang isinukli sa kanya ng lipunan.

She was raped pero ang mga taong walang alam, ang mga bulag na mga taong iyon ay mas pinili pang husgahan s'ya. Inakusahan na ginamit n'ya ang sitwasyon para perahan ang mga Delgado. Na parang ginusto n'ya pa ang nangyari sa kanya.

No one wants to get raped. It is called rape because of lack of consent. Consent means approval.

"Jean."

Wala sa sariling sinundan ko kung saan nanggaling ang boses na tumawag sa pangalan ko at nagulat pa ako nang makita si Attorney Villaraza na nakatayo sa harapan ko. Hindi ko man lang s'ya napansin dahil sa sobrang lalim ng iniisip ko!

He was standing at the side of my office table at masyado s'yang malapit sa akin. Napakurap-kurap ako at naguluhan sa mga nangyayari. Nakadagdag pa ang panlalaking amoy ng pabango n'ya na pumupuno sa pang-amoy ko!

"A-anong..."

Attorney Villaraza chuckled. Tuwang-tuwa na naman sa naging reaksyon ko ngayon.

"Tapos na ang working hours, Jean," he said. "Are you planning to work overtime?"

Saka ko lang napansin na maayos na ang suot n'ya ngayon kumpara kanina. Suot na nya ang coat n'ya at maayos na rin ang pagkakatali ng necktie n'ya sa leeg n'ya. Hawak n'ya na rin ang brief case n'ya sa isang kamay n'ya. Napatingin din ako sa loob ng inner office n'ya at nakitang madilim na iyon.

Uwian na talaga?

Tinignan ko pa ang relong pambisig ko at nakitang lagpas limang minuto na nga nang matapos ang working hours ngayong araw! Ganoon katagal talaga akong nag-isip?

"Ah!" bulalas ko at nagmamadaling inayos ang mga gamit.

Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Attorney Villaraza at kahit gaano pa nakakaakit iyon sa pandinig ko ay hindi ko s'ya nilingon. Hindi ko s'ya matignan dahil sa kahihiyan kaya nagpatuloy ako sa pag-aayos ng mga gamit ko.

Nakita n'yang tulala lang siguro ako kanina! Paano ba naman? Simula nang makabalik ako galing lunch at hanggang sa mag-uwian ay hindi na nawala sa isip ko ang mga nalaman ko kanina!

Agad akong napatayo at tumingin kay Attorney Villaraza. His hips were leaning at the side of my office while his arms were crossed over his chest. Ang brief case ay inilapag muna sa ibabaw ng table ko. Mukhang kanina n'ya pa pinapanood kung paano ako mataranta dahil nandoon na naman ang naaliw na ngisi sa mga mga labi n'ya.

"Uuwi na ko, Attorney," sabi ko pero bago pa ako makaalis sa pwesto ko ay nagsalita s'ya.

"You're forgetting something."

"Huh?" lito kong tanong.

Pero imbes na bigyan ako ng sagot ay naramdaman ko ang paghawak n'ya sa pulsuhan ko. Nagsimula na namang bumilis ang tibok ng puso ko nang maramdaman ang init ng kamay n'yang nakahawak sa akin at nang makita ko na naman ang bigat ng mga titig n'ya habang magkahinang ang mga mata namin.

Pinagpalit n'ya ang pwesto namin. I am the one who was now leaning on the side of my office table. Nakatingala ako kay Attorney Villaraza dahil sa pagkakaiba ng height namin at s'ya naman nakatitig lang pabalik sa akin.

He closed our distance. Hindi ko alam ang gagawin ko kaya mas isiniksik ko ang sarili ko sa table hanggang sa mapaupo na ako sa ibabaw noon. Mukhang nagustuhan naman iyon ni Attorney Villaraza dahil mas lumawak pa ang pagkakangisi n'ya.

"A-attorney..." I breathe. Unti-unti na kasing lumalapit ang mukha n'ya sa akin at nahihirapan na akong makapag-isip nang matino dahil naaamoy ko na naman kung gaano s'ya kabango. Sobra-sobra na rin ang bilis ng naging pagtibok ng puso ko!

Nawala ang ngisi sa mga labi ni Attorney Villaraza at nakita kong sumeryoso ang mukha n'ya. I shivered under his gaze. His amber eyes were now seriously staring at me.

"My name, Jean. Call me by my name."

Inilapit n'ya pa ang sarili n'ya at ang mga kamay ay itinukod doon sa table sa magkabilang gilid ko. I was pinned with his body and my office table. He was so near that I'm afraid he could already hear how loud and fast my heartbeat is.

Nakita kong bumaba ang mga tingin n'ya papunta sa mga labi ko. I got excited when I saw how his amber eyes dilate with emotions that I couldn't name. I could already smell his fresh breath. Sa amoy n'ya pa lang ay sapat na para makapagpalasing sa akin.

I want him this close to me. I want him even closer...

At mukhang alam iyon ni Attorney Villaraza. He leaned more towards me hanggang sa ang mga labi n'ya ay lumapat sa kaliwang tenga ko. Ang hininga n'yang tumatama doon ay nagdulot ng kiliti sa akin.

Napakapit ako sa lapel ng coat n'ya nang hindi ko na makayanan ang nararamdaman ko. It was too much. Attorney Villaraza is too much but I'm willing to take it all.

"C'mon, Jean. Say my name," he whispered against my ears that made me shivered more.

Napahigpit ang pagkakakapit ko sa coat n'ya at napakagat ako sa pang-ibabang labi ko dahil sobra-sobra na talaga ang sensasyong idinudulot sa akin ni Attorney Villaraza at kailangan ko nang makakapitan kung hindi ay hindi ko na talaga makakaya.

Oh, gosh... I really like him... Closer...

May kakaibang tunog ang lumabas mula sa bibig ko nang maramdaman kong hinalikan n'ya ang ilalim ng tenga ko, malapit sa nakakakiliting parte ng leeg ko. I heard him chuckled and kissed that spot again.

"K-kylo..." bulong ko pero alam kong dinig na dinig n'ya.

I heard his low chuckle again. "Good girl."

Biglang bumukas ang pinto and out of instinct, malakas kong naitulak si Attorney Villaraza palayo sa akin at agad akong bumaba mula sa pagkakaupo ko sa office table. Napatingin ako kung sino ang nagbukas noon at nakita ko si JC na halatang natigilan habang nakatingin sa amin ni Attorney Villaraza.

"JC!" I exclaimed.

Nakita ba n'ya? Pero mabilis ang pagtulak ko kay Attorney Villaraza no'n!

Nakita kong nagpalipat-lipat sa aming dalawa ang tingin ni JC bago iyon tumigil sa akin. Kinabahan ako habang nakatingin sa walang kangiti-ngiti n'yang mukha.

"Are you ready?" he asked.

Mabilis akong tumango bilang sagot sa tanong n'ya kung ready na daw ba akong umuwi. Binibit ko na ang bag ko at lumapit sa kanya. Tinignan ko si Attorney Villaraza na matamang nakatitig sa kaibigan ko habang ang mga kamay ay nasa loob ng bulsa ng pantalon n'ya.

"Attorney," JC regarded him. "Uuwi na kami."

I felt JC's hand held my arm at dahil nakatingin ako kay Attorney Villaraza ay nakita kong bumaba ang tingin n'ya doon. He smirked. But there's something in his eyes that's telling me that he's dangerous now. Lalo pa at mukhang tumingkad ang pagkapula ng mga mata n'ya.

"Alright," Attorney Villaraza said before he looked at JC. "Marami pa namang mga araw."

Naramdaman ko ang paghigpit ng kapit ni JC sa braso ko na mukhang napansin din ni Attorney Villaraza. He chuckled before he looked at me. There's a cruel smirk plastered on his lips.

"See you tomorrow, Jean."

Chapter 29

Alanganin ang ginawa kong paghakbang sa paglabas ng gate ng bahay namin. Unang tingin ko pa lang kasi sa kaibigan ko ay napansin ko nang may mali sa kanya. He was leaning on the hood of his car, ang dalawang mga kamay ay nasa loob ng bulsa ng pantalon n'ya. It was obvious that he's waiting for me. Pero hindi kagaya noon, dito na s'ya sa labas naghintay.

Noon kasi ay sa loob s'ya ng bahay naghihintay. Hindi rin naman s'ya hinahayaan nina Mommy at Daddy na sa labas maghintay kung sakali man na matagalan ako. At kung ganoon nga, si JC pa mismo ang aakyat sa kwarto ko para magreklamo na ang bagal kong kumilos.

But now... may mali. Lalo pa at hindi man lang n'ya ako sinulyapan kahit na alam n'yang nasa harapan n'ya lang ako.

"Good morning!" Sinubukan ko pa s'yang batiin dahil baka nga hindi n'ya lang ako pinansin. Pero naghintay ako sa sagot n'ya na hindi talaga dumating.

JC didn't say anything. Umalis s'ya sa pagkakasandal sa kotse n'ya at pinagbuksan ako ng pinto sa may passenger's seat nang walang kahit na anong sinasabi. Hindi na nga n'ya ako hinintay na makapasok gaya nang palagi n'yang ginagawa at umikot na papuntang driver's seat. Mas nauna pa nga s'yang pumasok sa loob ng kotse!

May iba talaga sa kanya. Hindi ganito ang kaibigan ko! Gentleman s'ya at ipinagmamalaki ko nga iyon kaya alam kong may mali sa kanya ngayon.

Pumasok na ako sa loob ng kotse at isinuot ang seatbelt. Binuksan ni JC ang makina at nagsimulang mag-drive nang hindi talaga ako iniimik.

I looked at him. Diretso lang ang tingin n'ya sa kalsada at hindi ako nilingon sa buong panahong nagmamaneho s'ya. Ngayon lang kami naging ganitong katahimik at hindi nag-uusap nang magkasama. Ang tahimik na namamagitan sa amin ay kakaiba. It's uncomfortbale unlike before that even if we don't talk, the silence is comforting.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Ngayon lang kasi naging ganito si JC sa akin. Na para bang galit s'ya sa akin dahil may ginawa akong kasalanan sa kanya. Usually kasi ay ako ang nagagalit sa aming dalawa dahil sa kakulitan n'ya. Sya ang mamimilit sa akin na pansinin ko kapag nagalit ako sa kanya.

Pero ngayong baliktad ang sitwasyon, hindi ko alam ang gagawin.

Bakit ganito s'ya? May nagawa ba talaga akong mali sa kanya para magalit s'ya sa akin? Hindi ko alam. Kung alam ko naman ay magso-sorry ako sa kanya, eh.

Nakarating kami sa firm nang hindi talaga kami nag-uusap. Palagi pa nga s'yang nauuna sa paglalakad at nakasunod lang ako sa likuran n'ya. Para bang wala s'yang kasama dahil hindi man lang n'ya ako tinignan kung nakasunod nga ba ako sa kanya o hindi.

"Good morning!" bati sa amin ni Juni nang makarating na kami sa floor namin. She was already sitting comfortably on her seat.

"Good morning."

Napatingin ako kay JC nang batiin n'ya pabalik si Juni. He was even smiling a bit.

He greeted Juni back. Samantalang ako kanina ay hindi n'ya napansin. Imposibleng hindi n'ya narinig ang pagbati ko dahil magkaharap lang kami at may kalakasan pa nga nag boses ko kanina.

Galit talaga s'ya? Ano bang ginawa ko sa kanya?

"I don't know kung good nga ba ang morning pero..." I looked at Juni. She handed her phone to me. "Nakita n'yo na ba 'to?"

Kinuha ko iyon at nakita kong nasa profile ni Sarah Lagdameo ang screen ng phone ni Juni. It was on something that she posted.

"Wala kayong alam," basa ko sa nakita kong post n'ya. It was posted last night.

"Check the comments," sabi sa akin ni Juni at iyon nga ang ginawa ko.

I grimaced when I read some of the comments. Mas lumala pa ang mga comments ngayon kaysa sa mga naunang nabasa namin noong hindi pa nagpo-post si Miss Lagdameo. Grabe na ang pinagsasabi ng mga tao sa kanya and I couldn't bear reading it all.

"This is too much," nanghihina kong sabi habang ibinabalik kay Juni ang phone n'ya.

Sobrang below the belt na ang mga pinagsasabi sa kanya ng mga tao na hindi ko alam kung bakit nakakaya nilang sabihin iyon na parang hindi tao ang sinasabihan nila. How could they throw those words to the person they barely even know?

"Kung makapagsalita sila, akala mo naman alam nila ang totoong nangyari kay Miss Lagdameo," nanghihina kong sabi.

"'Yan ang hirap sa mga tao, eh," Juni said. "They easily assume things without knowing the whole story."

"Kung sino pa 'yong mga hindi involve, sila pa 'yong maraming sinasabi." Naitukod ko ang kamay ko sa marble table na nasa harapan ni Juni dahil sa panghihina.

"Kung sino pa 'yong mga walang alam, sila pa 'yong mga nagmamarunong," Juni commented.

Tahimik lang si JC na nakikinig sa pinag-uusapan namin ni Juni. He was scrolling at his phone too at sa palagay ko ay tinitignan n'ya rin ang mga comments ng mga tao doon sa post ni Sarah Lagdameo.

"Lahat ng mga hinawakang kaso ni Attorney Villaraza, controversial," sabi ni Juni maya-maya. "Pero itong kaso lang ang pinutakte ng mga tao."

"Why can't people just mind their own business?" said JC. Nakita ko ang inis sa mga mata n'ya habang patuloy pa rin sa pag-iscroll sa phone n'ya.

I sighed. "Nag-aalala talaga ako para kay Miss Lagdameo. She's a victim. At tama naman s'ya. Walang alam ang mga tao sa nangyari at pinagdaanan n'ya."

Iyon na naman ang pumuno sa isip ko hanggang sa makapasok na ako sa office ni Attorney Villaraza at maupo na sa pwesto ko.

Hindi ko naman akalain na ganito ang mangyayari nang maipanalo ni Attorney Villaraza ang kaso ni Mr. Delgado. Somehow, I felt bad celebrating that night because of what's happening to Miss Lagdameo now.

She got unfortunate. Maling tao ang napagbintangan ni Miss Lagdameo sa nangyari sa kanya. Mr. Delgado was innocent at ang mas malala pa, anak s'ya ng CEO ng isa sa pinakamalaki at matagal nang kumpanya dito sa bansa. So when Attorney Villaraza proved to the court his client's innocence, Sarah Lagdameo took all the blame.

The victim is just a regular employee. Isa iyon sa tinignan ng mga tao. They took her being someone who isn't rich as some sort of a ploy. That she just wanted money from the Delgado.

Not everything is about money. Sarah Lagdameo just wanted to have justice that she deserves. Lumaban s'ya hindi para sa pera kundi para sa hustisya.

I wonder what will happen if she knew that it was her friend, the neighbour, who did that horrible thing at her? That he even manipulated her so he could erase all his traces on her. Para walang makuhang ebidensya ang mga pulis laban sa kanya.

Sa tingin ko, baka hindi na kayanin ni Miss Lagdameo. Lalo pa at binabato s'ya ng kung ano-anong mararahas na mga salita ng mga tao ngayon.

Napakunot ang noo ko nang tumingin ako sa office ni Attorney Villaraza at nakitang madilim pa rin iyon. Gaano katagal na ba akong nandito at nakatulala dahil sa mga iniiisp ko pero hindi pa rin dumadating si Attorney Villaraza?

Hindi ba s'ya papasok? Bakit? May nangyari ba sa kanya?

Tinignan ko ang phone ko dahil baka nai-save naman pala ni Attorney Villaraza ang number ko at mag-text s'ya sa akin pero walang kahit na anong mensahe ang pumasok sa cellphone ko.

Baka hindi n'ya talaga alam ang number ko?

Hanggang sa dumating ang lunch time ay hindi pa rin talaga dumating si Attorney Villaraza. Pigil na pigil akong i-text s'ya at tanungin kung papasok pa ba s'ya para sa araw na 'to.

Akala ko ba, see you tomorrow daw?

"Hindi yata papasok si Attorney Villaraza," sabi ko nang makaupo na kami doon sa table namin sa loob ng restaurant na iyon.

Naramdaman kong napatingin sa gawi ko si JC. Tumitig ako sa kanya na katabi ko lang. Hindi muna s'ya nagsalita pero maya-maya ay bumuntong-hininga.

"Si Attorney Cervantes din. Mukhang hindi papasok," he said.

Hindi ko maiwasan ang mapangiti dahil sa pagkausap sa akin ni JC! Maliit na bagay lang iyon pero ibig kasing sabihin noon ay okay na s'ya sa kung anumang problema n'ya sa akin kanina! Ayokong nagagalit sa akin si JC. S'ya lang talaga ang kaibigan ko simula pagkabata kaya ayokong masira ang pagkakaibigan namin.

"May kailangan pa naman akong papirmahan kay Attorney Villaraza," sabi ni Juni na nakatingin na naman sa phone n'ya. "Pero bukas na lang. Hindi naman urgent."

Bumalik na ulit sa pag-iscroll ng phone n'ya si Juni habang hinihintay ang mga orders namin. Medyo nag-aalangan tuloy ako dahil baka may makita na naman s'yang kung ano sa social media n'ya.

I really feel bad for Miss Lagdameo. Wala naman akong kasalanan but somehow... I felt guilty. Nakita ko kasi s'ya sa personal. I saw how she fought hard for justice inside the court.

Napatingin kami ni JC kay Juni nang marinig namin ang maingay n'yang pagsinghap. Nanlalaki ang mga mata n'ya habang nakatingin sa phone n'ya at nakatakip pa ang isang kamay sa bibig n'ya.

Hindi na talaga maganda ang kutob ko sa kung anong nakita n'ya ngayon base sa naging reaksyon n'ya. Pakiramdam ko ay mas malala pa ang ibabalita n'ya ngayon.

"Oh my God..." she muttered.

"Why? What happened?" JC asked. Nagtataka na rin sa ikinikilos ni Juni.

Juni looked at us. She has a horrible expression on her face. Hindi maipinta ang mukha n'ya at sa palagay ko nga ay hindi na rin n'ya magawang makapagsalita dahil sa gulat sa kung ano na namang nakita n'ya ngayon.

Dahan-dahan ang naging pag-abot n'ya sa amin ng phone n'ya. Alanganin ko iyong tinanggap sa takot na baka hindi ko na kayanin ang makikita ko ngayon.

It was on a news article. Malaking-malaki ang pamagat ng balitang iyon kaya madali ko kaagad nabasa.

Sarah Lagdameo found dead inside her apartment.

Masyado akong nagulat sa nabasa ko na hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko. Nakatitig lang ako sa phone ni Juni at hindi alam kung anong gagawin. But I tried to move myself and read the article. Sa mabigat na dibdib ay binasa ko ang nilalaman ng balitang iyon.

Miss Lagdameo was found dead inside her apartment this morning by her bestfriend, Michaela Tan. Hinihinala na ilang oras nang patay si Miss Lagdameo bago iyon natagpuan ni Miss Tan.

In the article, it said that Miss Tan planned to visit her bestfriend that day dahil nga nag-aalala s'ya sa kaibigan dahil sa pangba-bash na mga natatanggap. Mas lalo pa s'yang nag-alala nang mag-post si Miss Lagdameo kagabi sa facebook account n'ya at mas lalo pa s'yang nakatanggap ng mga masasakit na salita. So Miss Tan decided to check on her friend first thing in the morning. At doon na nga n'ya nakitang walang buhay ang kaibigan n'ya.

Miss Lagdameo hanged herself.

Ang sabi pa ni Miss Tan ay mukhang hindi na kinaya ni Miss Lagdameo ang pangba-bash na natatanggap n'ya sa mga tao matapos ang panghahalay na nangyari sa kanya. She was so hurt and depressed that she decided to end her life.

Hindi ko maiwasan ang maapektuhan sa mga nabasa ko. Nanikip ang dibdib ko at nahirapan akong huminga. Naramdaman ko pa ang panginginig ng mga kamay ko at kinailangan ko pang pakalmahin ang sarili ko.

Natapos ang lunch nang hindi man lang ako nakakain nang maayos at kahit nang makabalik ako sa pwesto ko ay sobrang bigat pa rin ng pakiramdam ko. JC even wanted to stay with me. Siguro ay napansin n'ya na hindi ako okay pero mas gusto ko na munang mapag-isa ngayon.

I am feeling so bad. Sabi na at maaapektuhan talaga si Miss Lagdameo ng mga pinagsasabi sa kanya ng mga tao. Others even called her a slut. It was too much for her. Sana ay hindi na lang nanghimasok ang mga tao dahil mas lalo pa silang nakadagdag sa paghihirap ni Miss Lagdameo.

Alam kong makakaya ni Miss Lagdameo kung sakali mang malaman n'ya kung sino ang gumawa noon sa kanya. I know. I saw how brave she was. Pero kung ang mga taong wala namang mga alam ay makikisali pa, sobra-sobra na ang magiging epekto noon sa biktima.

Kaya rin ba hindi pumasok si Attorney Villaraza ngayon dahil nalaman n'ya ang tungkol sa balitang ito? Kung ito nga ang dahilan kung bakit hindi s'ya pumasok ngayon, it just mean that like me, he's affected as well.

S'ya ang mas nakausap ni Miss Lagdameo when he did a cross-examination on her. Ginawa n'ya lang ang trabaho n'ya noon, to defend his client, pero alam kong malaki rin ang naging epekto ng pagkatalo nila sa kaso para kay Miss Lagdameo.

Hindi ko maiwasan ang mag-aalala. Kung totoo nga, hindi malabong mas grabe pa ang nararamdaman sa akin ni Attorney Villaraza ngayon.

Siguro, kaya hindi rin s'ya pumasok ay para huwag makita ng lahat kung gaano s'ya naaapektuhan. He must've felt bad too. Siguro, sinisisi n'ya rin ang sarili n'ya.

Anong gagawin ko? Tatawagan ko ba s'ya? Pero baka hindi n'ya sagutin. I want to comfort him.

Attorney Villaraza looks like a very strong man. Na parang kaya n'yang harapin ang kung ano man. That he doesn't have any weakness.

Pero hindi naman alam ng iba kung hanggang saan ang pain tolerance ng bawat tao. Walang nakakaalam ng level ng sensitivity ng iba, minsan nga, kahit ang sarili natin ay hindi alam iyon. Maaaring mukha silang malakas na tao sa paningin ng iba pero ang totoo ay may kahinaan din sila. May mga bagay na nakakaapekto sa kanila.

Paano kung hindi kayanin ni Attorney Villaraza ang tungkol dito at...

Ayoko nang isipin!

Napatayo ako at gumawa ng isang desisyon na hindi ko alam kung pagsisisihan ko ba pagkatapos. I'm just so worried about Attorney Villaraza at alam ko namang naaapektuhan rin s'ya sa balita ngayon!

Hindi man kami pareho ng pinagdaanan pero... naiintindihan ko s'ya.

"Juni, 'di ba may papapirmahan ka kay Attorney Villaraza?" tanong ko kay Juni nang makarating ako sa pwesto n'ya. Mukha pa nga s'yang nagulat sa biglaang pagsulpot ko.

"Ah... Oo."

"Pwedeng ibigay mo sa 'kin?"

Nakita ko ang pagtataka sa mukha n'ya dahil sa sinabi ko. I shifted my weight on my other foot.

"Kasi, 'di ba... Ako naman ang secretary n'ya?" I said.

Ilang sandali napatitig si Juni sa akin bago s'ya natawa.

"Sure, sure. No problem."

May hinalungkat s'ya doon sa ilalim ng table n'ya at maya-maya ay ibinigay sa akin ang brown envelope. Binigyan ko s'ya ng ngiti nang iniabot n'ya sa akin iyon.

"Thanks. Alam mo rin ba kung saan ang address ni Attorney Villaraza?" tanong ko habang tinatanggap ang envelope sa kanya.

Hindi naitago ni Juni ang pagkabigla sa mukha n'ya nang itanong ko iyon. Hindi ko na inisip ang hiyang nararamdaman ko at ipinagpatuloy na lang ang balak kong gawin kanina.

It's now or never.

"Ako na ang magpapapirma nito sa kanya." Itinaas ko pa ang envelope para alam n'ya ang tinutukoy ko.

Ang akala ko pa nga ay hindi ako pagbibigyan ni Juni at hindi n'ya sasabihin sa akin ang address ni Attorney Villaraza. After all, I am not a regular employee here. Isa lang akong intern na ilang linggo na lang ay aalis na din dito sa firm.

But Juni smiled at me. Kumuha s'ya ng piraso ng papel sa notepad n'ya at isinulat doon ang address ni Attorney Villaraza. She gave it to me with a smile on her face. Nakahinga ako nang maluwag at ngumiti pabalik sa kanya.

"Thanks, Juni!"

Nag-early out ako para sa araw na iyon. Alam kong bawal pero pwede ko rin namang bawiin ang oras na iyon sa iba pang mga araw. I could work late. Basta. Ang gusto ko lang ay mapuntahan si Attorney Villaraza ngayon at masigurong okay lang s'ya.

Iba kasi ang kutob ko. Parang kagaya ng kutob ko kay Miss Lagdameo. Naramdaman kong hindi n'ya kakayanin ang mga nangyayari at pakiramdam ko, gano'n din si Attorney Villaraza.

Tinext ko si JC na hindi kami magsasabay umuwi ngayon dahil may kinailangan akong puntahan. I rode a taxi and gave the address to the driver.

Ibinaba ako ng driver sa isang malaki at sikat na condo tower doon din sa Makati. Hindi na ako magtataka kung nakaya man ni Attorney Villaraza ang makabili ng isa sa mga unit dito. He is one of the owners of the Cervantes and Villaraza Law Offices.

Pumasok ako sa loob at sa lobby pa lang ay kitang-kita na nga kung gaano kamahal at kaganda ang lugar. But I wasn't able to admire my surroundings when my eyes darted on the two people who just walked out of the elevator.

It was Attorney Villaraza and beside him is a woman looking so gorgeous and sophisticated with her navy blue halter dress.

I felt a sting on my heart while looking at the two of them. Merong mahabang buhok ang babae na kulay brown. It was wavy that reached her waist. Her face looked fierce like she's some kind of a queen.

Iniiwas ko ang tingin ko sa dalawa nang hindi na makayanan ang sakit sa dibdib ko. Here I am, being overly worried about him but he's here with some girl, in a condo tower where his unit is. Nagpunta pa ako dito kahit na hindi magandang tignan dahil intern n'ya lang naman ako pero may kasama na pala s'yang babae na pwedeng mag-comfort sa kanya!

I guess sex is everything to him, huh? Iyon din ang paraan n'ya para makatakas sa issue ngayon!

Bakit pa ba ako nagpunta dito?

"Jean?"

Nanigas ang buong katawan ko nang marinig ang boses na tumawag sa pangalan ko. Unti-unti akong lumingon sa likod ko and I come face to face with Attorney Villaraza.

"Attorney..." I mumbled. Nakita n'ya ako!

"What are you doing here?" he asked. His eyebrows knitted at iyon na naman ang mga mata n'ya na parang kayang basahin ang buong pagkatao ko.

Napatingin ako sa babaeng katabi n'ya nang maramdaman ang titig noon sa akin. I stared at her face. Mukhang magkasing-edad lang kami at mas maganda s'ya sa malapitan. Walang-wala man lang ang itsura ko.

Napatingin si Attorney Villaraza sa tinitignan ko nang makitang wala sa kanya ang atensyon ko. He looked at the woman beside him. Napatingin naman ako sa kanya kaya nakita kong magkasalubong ang mga kilay n'ya habang nakatingin sa babae.

"Ano pang ginagawa mo dito?" he asked harshly na ikinagulat ko.

But the woman doesn't seem affected by it. She even crossed her arms over her chest.

"You don't really have a plan to take me home?"

"No," mabilis na sagot ni Attorney Villaraza na parang sigurado talaga s'ya sa sagot n'ya.

The woman rolled her eyes. "Fine."

She looked at me and scoffed before walking away. At kahit sa paglalakad ay mukhang sopistikada pa rin.

"What are you doing here, Jean?"

Napatingin ako kay Attorney Villaraza na nakatingin na pala sa akin ngayon. I stared at him. Saglit na nawala sa isip ko ang tanong n'ya at nang mag-sink in sa akin ay saka ko ulit naramdaman ang sakit sa dibdib ko na naramdaman ko rin kanina.

I looked at him. He was wearing a simple plain black shirt and a khaki pants. Magulo ang buhok n'ya at mas lalong sumama ang loob ko nang maisip kung anong dahilan kung bakit nagulo ang buhok n'ya.

Nakakainis! Kahit magulo ang buhok n'ya at ang simple lang nga suot n'ya ay sobrang gwapo pa rin n'ya!

I keep a straight face. Walang reaksyon kong iniabot sa kanya ang folder na kanina ko pa hawak.

"Kailangan mo daw 'tong pirmahan. Hindi ko naman alam kung papasok ka na bukas kaya dinala ko na 'to dito. I'm sorry kung naistorbo pa kita."

Nagtataka ang mga mata n'ya pero kinuha n'ya pa rin sa akin ang envelope. He opened it and checked the files. Mas lalong dumoble ang pagtataka sa mga mata n'ya nang ibinalik n'ya ang paningin sa akin.

"This is due until next week," he said. "It's nothing urgent. Papasok din naman ako bukas."

"Eh, alam ko ba 'yon?" I asked sarcastically and I couldn't help myself but to roll my eyes at him.

I heard him chuckled. Mas lalo akong nainis nang marinig ko ang pagtawa n'ya. Hindi ko lang s'ya nakitang maghapon but a part of me already missed hearing that sexy laugh!

Nakita kong nakatitig na ngayon sa akin si Attorney Villaraza wearing that infamous smirk of him on his lips. Hindi ko alam kung anong iniisip n'ya pero mukhang tuwang-tuwa na naman s'ya habang nakatitig sa akin.

"Sige, Attorney. Alis na ko," sabi ko dahil nagsisimula na namang bumilis ang tibok ng puso ko.

Pumihit ako patalikod sa kanya pero hindi pa man ako nakakahakbang palayo nang maramdaman ko ang kamay n'yang humawak sa braso ko. Natigil ang tangka kong pag-alis at muli akong napaharap sa kanya.

"Ito lang ba talaga ang ipinunta mo rito?" he asked and showed me the envelope that he was holding with his other hand.

Hindi agad ako nakapagsalita. He was now looking a me with a serious expression on his face. Wala na ang ngisi sa mga labi n'ya kanina. Hindi ko maiwasan ang tumitig pabalik sa mga matang iyon na parang inuutusan akong sagutin ang tanong n'ya.

"Tell me, Jean... Is there any other reason why you went here?"

Ramdam ko ang init ng kamay n'yang nakahawak sa braso ko at ang bigat ng titig n'ya sa akin. And it made my heart thump even faster than before. At habang nakatitig ako sa kanya ay nahanap ko ang ibang kasagutan sa tanong n'ya.

I went here... because I missed seeing those amber eyes. I went here because I missed you...

"I am worried about you," sa halip ay iyon ang lumabas sa bibig ko. Pero kahit na ganoon ay nakita kong nabigla ko pa rin s'ya.

I sighed.

"Alam mo na ba kung anong nangyari kay Miss Lagdameo?" I asked.

Hindi kaagad sumagot si Attorney Villaraza sa tanong ko pero nakita kong umigting ang mga panga n'ya. He then sighed and stared at me even more.

"Yeah..." anas n'ya.

"I am worried," I honestly said. "Baka kasi naaapektuhan ka. Pero mukhang okay ka naman kaya aalis na ko." Hindi ko na naitago ang pagtatampo ko nang sabihin ko iyon. Naalala ko kasi 'yong babae kanina!

Sinubukan kong bawiin ang braso ko sa kanya pero hindi n'ya iyong binitiwan. Mas lalo pang humigpit ang kapit n'ya sa akin. He pulled me closer to him. Nanlaki ang mga mata ko lalo na nang malanghap ang pabango n'ya dahil sa sobrang lapit namin.

He was staring down at me. The tint of red in his amber eyes is obvious again as he looked at me.

"If I tell you that I don't feel okay, will you stay with me then?"

Chapter 30

Warning: Spg

* * *

Inilibot ko ang paningin ko sa kabuuan ng unit ni Attorney Villaraza. Nakaupo ako sa may sofa dito sa may living room habang s'ya ay nandoon sa may kusina at may kung anong ginagawa. Diretsong-diretso ang likod ko sa pagkakaupo at ang mga mata ko lang ang gumagalaw sa pagmamasid sa paligid.

His unit is warm and cozy. Sa unang tingin ay mahahalata na lalaki kaagad ang nakatira. Halos wala nga akong makitang dekorasyon maliban sa isang malaking painting na nakasabit sa dingding kung saan nakaharap ang sofa. It was a painting of The Scream by Edvard Munch. Kanina ko pa iyon iniiwasang tignan dahil feeling ko ay ako ang tinitignan ng tao sa painting at ang dahilan din kung bakit iyon sumisigaw. It was like it was shocked that I'm really here inside Attorney Villaraza's unit, sitting at his living room

Kahit ako ay hindi makapaniwalang nandito nga ako ngayon sa loob ng unit n'ya. Para kasing wala sa pagkatao ko ang papayag na sumama sa isang lalaki sa loob ng tinitirhan n'ya lalo pa at hindi ko pa s'ya ganoong kakilala. Kung siguro ay kasing close kami kagaya kay JC, pwede pa. Ilang beses na rin naman akong naglalabas-pasok sa loob ng kwarto ng kaibigan kong iyon.

Pero ngayon, nakapasok ako sa tirahan ng isang lalaking hindi si JC. Isang lalaking hindi ko alam kung kaibigan ko ba o ano.

Kaibigan? Syempre hindi! He's my mentor!

Hindi ko rin alam kung bakit ganoon na lang ang pag-aalala ko sa kanya matapos malaman ang balita tungkol kay Sarah Lagdameo. Ang nasa isip ko kasi ng mga panahong 'yon, kung ako ay naapektukhan, paano pa kaya s'ya? Him who was involve with her case as he was the lawyer of Mr. Delgado.

So when he asked if I would stay with him if he tells me that he isn't okay, walang pagdadalawang-isip akong sumama sa kanya. It was like he's indirectly telling me that he's not really okay. Ayaw aminin na apektado talaga s'ya pero ayaw rin namang itago sa akin ang nararamdaman n'ya.

Naramdaman ko ang paglubog ng sofa sa kanan ko nang umupo doon si Attorney Villaraza at tumabi sa akin matapos n'yang ilapag ang isang mug sa harapan ko. Napadiretso tuloy ako ng upo nang maramdaman ko ang init ng katawan n'ya kahit hindi pa man nagdidikit ang mga balat namin.

My eyes landed at that one-seater sofa which was on the left side of this long couch where we were sitting. Bakante naman ang upuang iyon at akala ko pa nga ay doon s'ya uupo dahil ganoon ang pwesto namin sa inner office n'ya kaya nagulat talaga ako na dito n'ya piniling umupo sa tabi ko. Hindi ko tuloy alam kung paanong upo ang gagawin ko nang hindi ako maiilang na katabi ko s'ya.

I heard Attorney Villaraza chuckled and it felt like the whole room vibrated with his laugh. Hindi ko maiwasan ang mapatingin sa kanya. I saw him smirking at me.

"Relax. You're too stiff. I'm not gonna eat you."

Tumikhim ako at napaiwas ng tingin sa kanya dahil hindi ko na naman yata kakayanin kung mapapatagal pa ang pagtitig ko sa kanya. Ngayon nga lang na magkatabi kami at kahit hindi pa naman kami nagdidikit, eh grabe na agad ang kabang nararamdaman ko, paano pa kapag natitigan ko na naman ang mga mata n'ya.

I am always like this whenever his presence is around. Palagi akong natataranta. Idagdag pa ngayon na bumibilis na din ang pagtibok ng puso ko sa tuwing nakikita ko s'ya. That's how much he's affecting me.

Sinubukan ko ulit igala ang paningin ko para lang maiwasan ang mga mata ni Attorney Villaraza dahil ramdam na ramdam ko ang titig n'ya sa akin dito sa tabi ko. I cleared my throat and tried to relax pero nahihirapan talaga ako.

My eyes landed on the painting in front of us. Napakunot ang noo ko. Feeling ko talaga ay sa akin nakatingin 'yong tao doon sa painting.

"What's with the painting?" hindi ko na napigilang tanong kay Attorney Villaraza.

I looked at him. Saglit n'yang sinulyapan 'yong painting at ibinalik din naman sa akin ang tingin agad.

"Why? Does it bother you?" balik-tanong n'ya.

I shrugged my shoulders. "Feeling ko kasi sa akin nakatingin 'yong tao sa painting."

I heard Attorney Villaraza low chuckle. Itinagilid n'ya ang ulo n'ya at naaaliw akong pinagmasdan.

"Then just look at me so you won't feel uncomfortable."

Napairap ako na ikinatawa n'ya na naman. That line. Parang sanay na sanay na 'syang sabihin ang linyang 'yon! 'Yong mga lines n'yang mga pa-fall para makuha agad ang babae.

Ito ba ang dahilan kaya nandito ang painting na 'to sa loob ng unit n'ya? So that the girl would feel comfortable and he'll be able to say those cheesy lines? Does he also know na mas nakakataranta pa nga s'yang tignan kaysa doon sa painting?

Ilang babae na rin kaya ang nadala n'ya dito sa loob ng unit n'ya?

"I can see by your facial expression that you're thinking badly of me again."

Napatingin ako kay Attorney Villaraza nang muli s'yang magsalita. He doesn't seem offended dahil nahulaan n'ya ang mga iniisip ko. He looked amused instead. Napasimangot tuloy ako.

"Palagi kang nakangisi, 'no? Para kang tanga."

Imbes na mainis sa sinabi ko ay tumawa pa talaga s'ya! I don't know what is wrong with him! Clown ba ang tingin n'ya sa akin at parang palagi yata s'yang aliw na aliw sa lahat ng mga ginagawan ko?

Hindi ko maiwasan ang mainis. It feels like he's taking everything about me as a joke.

Bakit pa ba ako sumunod dito sa kanya? He looks like he's okay! Nang-aasar na naman nga!

Kinuha ko ang mug sa harapan ko at basta na lang iyon ininom dahil sa inis ko. Huli na nang maramdaman ko kung gaano kainit iyon at napaso na bibig ko!

"Ouch!" Katangahan naman kasi!

Pero mas nagulat pa yata ako sa mabilis nang pagkilos ni Attorney Villaraza. He took the mug from me and put it back on the coffee table in front of us. Hindi na rin ako nakaangal nang hawakan n'ya ang pisngi ko at pinaharap ang mukha ko sa kanya.

"Let me see," he said na parang hindi ako binibigyan ng pagkakataong tumanggi base sa paraan ng pagkakasabi n'ya.

Nahigit ko ang paghinga ko nang inilapit n'ya ang mukha n'ya sa akin at tinignan ang mga labi ko. His face was too close that I was already able to smell his fresh breath!

Hindi ako nakagalaw sa sobrang gulat kasabay nang pagbilis ng tibok ng puso ko. His hand was on my cheek as he checked my lips. Hindi ko alam kung saan ifo-focus ang isip ko. Sa init ng kamay n'yang nakalapat sa pisngi ko, sa daliri n'yang humahaplos sa labi ko o sa paghinga ko na nakalimutan ko na yata kung paano gawin.

At dahil nakatitig ako kay Attorney Villaraza ay nakita ko ang unti-unting pagbabago sa expression ng mukha n'ya habang nakatitig sa mga labi ko. Maging ang paraan ng paghaplos ng daliri n'ya doon ay nag-iba rin.

He was now caressing my lips at parang mas napapaso pa yata ang mga labi ko dahil sa paghaplos n'ya kaysa sa ininom kong mainit na tsaa kanina. I now find it hard to take my eyes off him as he stared at my lips with so much intensity.

It was like he wanted to devour it but was just stopping himself. The intensity in his eyes doubled because of that and I was now able to notice the tint of red in his amber eyes.

Napapansin ko, na sa tuwing bibigat ang intesidad sa mga mata n'ya ay mas doon ko napapansin ang halong pagkapula noon. His eyes were really rare in color. Kaya naman sa tuwing tumititig ako doon ay nahihirapan ko nang alisin ang paningin ko.

"Of all people, why do I have to feel this much attraction towards a child?" he whispered that his voice sounded so harsh and hoarse but still sexy to my ears.

"Hindi na ako bata," I said kahit na hindi ko naman sigurado kung ako ang tinutukoy n'ya.

I saw the corner of his lips slightly rose like he's suppressing a smirk. Nakita ko rin ang kapilyuhan sa mga mata n'ya.

"Uh-huh?" he asked teasingly as his thumb continued to caress my lips.

"Oo nga! I'm turning twenty-two in two months. Abogado ka kaya alam mong nasa legal age na ko." Hindi ko alam kung ano bang pinupunto ko sa pagsasabi ng mga salitang 'yon.

"But you're not mature enough to know the consequences of coming inside a man's unit who's living alone."

I saw a glint in his eyes when he said that. Nagtaasan ang mga balahibo ko sa katawan nang malaman kung anong ibig sabihin n'ya sa sinabi n'yang iyon. Pero wala akong maramdamang takot kahit gaano pa kabigat ang mga titig sa akin ngayon. I know that this man is dangerous. He is a monster, but why do I feel like I'm in the safest place on earth right now?

"Wala ka ba talagang idea kung anong pwedeng mangyari, Jean?" he asked like I'm in some kind of danger.

"Attorney..."

Maybe I am. My heart will be in danger if I stay with him.

He chuckled.

"C'mon, Jean. Hindi ako pumasok ngayon and you already got off from work. We're not working right now. So call me by my name."

His face inched closer this time. Nahihilo na ako sa amoy ng pabango n'ya. Lalaking-lalaki iyon. Plus, the smell of his fresh breath that made me feel intoxicated.

"I want you to call me by my name."

I felt his thumb pressing on my lips. Napasinghap ako nang pagpartehin n'ya ang mga labi ko.

"Kylo..." I mumbled.

He smirked. Binasa n'ya ang mga labi n'ya bago kinagat iyon at muling napangisi. He stared at my lips as he went closer again until I could feel his breath touching my face. Kaunting galaw pa at magdidikit na ang mga labi namin pero tumigil s'ya bago pa mangyari 'yon.

"Do you know how much I wanted to kiss these lips? To taste it longer this time and ravish it?"

A chill travelled down my spine as I felt my goosebumps all over my body. Napakapit ako sa shirt n'ya nang mahigpit, pinag-iisipan kung hihilahin s'ya palapit sa akin o hahayaan s'ya sa gusto n'yang gawin. Ang kiliti na nararamdaman ko sa bawat pagbuga n'ya ng hininga ay hindi ko na makaya.

"But you don't want me doing it in the office, right?" he asked. "You'll call me unprofessional again and I don't want that."

"Wala tayo ngayon sa office," halos hindi ko na makilala ang boses ko nang sabihin ko iyon.

I heard him chuckled. "Uh-huh?"

"You can kiss me now..." nalalasing kong sabi. I saw the fire in his eyes as soon as I said that.

"Can I? Really?"

I nodded. Muli n'yang hinaplos ang mga labi ko at tinitigan iyon sa paraang parang nakakapaso.

"Say it, please," he said with a hoarse voice.

I am already under his spell.

"Kiss me, Kylo..."

I wasn't able to finish my sentence when he finally claimed my lips. Muli kong naramdaman ang init ng mga labi n'yang nakalapat sa akin. I closed my eyes as I felt the sensation travelling through my entire body.

He kissed me fully. Nakalapat lang ang mga labi n'ya at hindi iyon gumagalaw. Just like the first time when he kissed me. It was like he was savouring the feeling of his lips touching mine again.

Ah... how many days has it been since he got my first kiss? Pero ang pakiramdam ko ay matagal nang nangyari iyon. I missed the feeling of his soft lips against mine. I missed the feeling of this, him kissing me. I really like this feeling. I really like him kissing me.

Nagsimulang gumalaw ang mga labi n'ya at ang kamay n'yang nakalapat sa pisngi ko ay napunta sa may batok ko para mas diinan ang paghalik n'ya. Isinandal n'ya ako sa backrest ng sofa habang ang mga labi n'ya ay patuloy sa paggalaw at paghalik sa akin. My heart was thumping so fast and loud that it hurts but I couldn't care less. I don't wanna miss this feeling.

But before I could respond, I felt the disappointment when he suddenly stopped. Napakunot ang noo ko at napatitig sa kanyang hindi naman lumayo sa akin. He was breathing so hard and I shivered when I saw the fire in his eyes.

"Any more than this and I wouldn't be able to stop myself," hinihingal n'yang sabi at ang boses ay parang napapaos pa. "Tangina, Jean. I want to make you mine. I wanna fuck you so fucking bad."

I shivered more when I heard what he said. Before, I will be so pissed whenever I hear him curse or say something rude. But now, why do I find him sexy and hot when he said that?

He kissed the corner of my lips at mas lalong napahigpit ang pagkakahawak ko sa shirt n'ya. He kissed his way to my ears and I felt ticklish nang maramdaman ko ang pagtama ng hininga n'ya doon. He licked my ear that made me bit my lower lip until I felt him bit my earlobe.

"Ah!" Agad kong itinikom ang bibig ko nang may kakaibang tunog ang lumabas doon.

"Fuck!" Attorney Villaraza cursed and looked at me in the eye. "Push me away or even slap me if you don't want this. But if you want me to continue, then kiss me back."

He kissed me again at sa pagkakataong ito, dama ko ang pagpipigil n'ya. He was giving me time so I wouldn't be lost with his kiss. He was giving me a chance to push him away.

But how could I when I really like the feeling of his warm lips against mine? How could I when I like the way how he holds me? How could I when I don't want him to stop?

Instead of pushing him away, my hand went up and I wrapped my arms around his nape. I kissed him back that made him groaned. Mas pinalalim n'ya pa ang halik na pakiramdam ko ay malulunod na ako.

His kiss became intense. Mas hinigit n'ya pa ako palapit sa kanya and I did the same. Pero mukhang hindi pa roon nakuntento si Attorney Villaraza. Binuhat n'ya ako nang hindi pinuputol ang halikan namin at pinaupo sa mga hita n'ya.

I was facing him. My legs were on each side of him as I was straddling him. I gasped when I felt a bulge on his pants and Attorney Villaraza took that chance to delve his tongue inside my mouth.

Hindi ko na napigilan ang mapaungol. His tongue devoured the inside of my mouth. Ang mga kamay ko ay sumabunot sa buhok n'ya nang hindi ko na makayanan ang nararamdaman. I was feeling so hot. The air feels like its already burning.

Sinubukan kong sagutin ang halik na ginagawa ni Attorney Villaraza and I heard his sexy groan again. Naramdaman ko ang mga kamay n'yang bumaba sa mga hita ko at may panggigigil na idiniin ako sa kanya kaya mas lalo kong naramdaman ang bukol sa pantalon n'ya.

Oh my gosh... I couldn't stop myself anymore. I want this. I hope he won't stop kissing me!

Ramdam ko ang init na nagmumula sa katawan ni Attorney Villaraza na mas nakadagdag pa sa sensyasong nararamdaman ko. I moaned when I felt him caressing my thighs. Umangat ang mga kamay n'ya hanggang mapunta iyon sa bewang ko at pumisil doon. At kahit na may nakaharang na damit ay ramdam ko ang init ng mga palad n'ya.

His lips left mine at magrereklamo na sana ako nang ang mga labi n'ya ay bumaba papunta sa panga ko. I tilted my head when his lips went down my neck until he found the most sensitive spot there that made me gasp. Sa bibig na ako humihinga dahil masyado nang kinakapos ng hangin ang baga ko.

He really is a monster and he is slowly devouring me like he is starved for food for so many years. Pero wala akong planong pigilan s'ya sa gusto n'yang gawin sa akin. I am now under his mercy.

Naramdaman ko ang lamig sa balat ko at doon ko lang napansin na natanggal n'ya na pala sa pagkakabutones ang pang-itaas ko. Hindi ko alam kung kailan at paano n'ya nagawa iyon. Am I just so busy drowning with his kisses or he just really moves too fast?

He completely removed my top at hinayaan n'ya iyong bumagsak sa lapag. His kisses trailed down until to my collarbone and he bit it. Napasinghap ako sa sakit but he licked the pain away.

His lips went down. He kissed the exposed skin of my breast through my brassiere. Napaliyad ako but Attorney Villaraza supported my back with his hands and pulled me close to him. Napakapit ako sa mga balikat n'ya at ang kuko ko ay bumaon doon but I didn't hear anything from him.

He unhooked my bra at wala s'yang inaksayang oras. His head dipped until he inserted one of my nipples inside his mouth that made me moan so loud.

I writhe in his arms as I felt him licked the top of my mound. Ang init ng bibig n'ya ay damang-dama ko na halos magpabaliw sa akin while his hand was squeezing the other. I was breathing so hard. Hindi ko alam kung paano pa kakayanin ang sarap na nararamdaman dahil sa ginagawa n'ya sa akin.

His tongue flicked my nipple. Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko at napayakap sa ulo n'ya habang patuloy s'ya sa ginagawa sa dibdib ko.

"Kylo..." I couldn't stop but to moan his name.

He continued devouring my breast and I didn't do anything to stop him. The sensation felt so good and I don't want him to stop. Mas hinigpitan ko pa ang yakap sa kanya kaya mas bumaon ang mukha n'ya sa dibdib ko.

"'Yung painting..."

Agad na napatigil si Attorney Villaraza sa paghalik sa dibdib ko nang marinig ang sinabi ko. He looked at me. I could see the fire in his eyes na alam kong hindi na mawawala dahil halata ang tint ng pagkapula noon. But I also saw confusion in his eyes.

Lumagpas ang tingin n'ya sa likuran ko at alam kong nakatingin na s'ya sa painting ngayon. He chuckled when he looked back at me again. He kissed me deeply at nakita ko ang ngisi sa mga labi n'ya nang humiwalay sa akin at tignan ako.

"Alright," he said. "Hold on."

I held onto him tightly when he stood up. Hawak n'ya ang balakang ko para hindi ako malaglag as he walked his way towards his room. Ibinaon ko ang mukha ko sa leeg ni Attorney Villaraza para hindi ko makita ang painting na feeling ko, sumisigaw ang tao doon dahil sa nakikitang ginagawa namin ni Attorney Villaraza.

Chapter 31

Warning: Spg

* * *

I heard the sound of a door creaking open. Nakasubsob pa rin ang mukha ko sa leeg ni Attorney Villaraza so I couldn't help but inhale his scent. He smells so good. His scent was so addicting and it's making me feel so intoxicated. Pero hindi ako umangal at sa halip ay mas lalo pa s'yang niyakap at idiniin ko pa ang mukha ko sa leeg n'ya.

He pushed the door closed with his foot. I was already naked on the top. Ang lamig ay tumatama sa balat ko pero dama ko rin ang init na nagmumula sa katawan ni Attorney Villaraza. He was still fully clothed. But it wasn't enough reason not to feel the heat emitting from his ripped body.

He walked further inside the room. Ang sunod kong naramdaman ay ang paglapat ng likod ko sa malambot na kama as he gently lay me on top of his bed. Binitiwan ko s'ya nang humiwalay s'ya sa akin at tumayo sa harapan ko. He looked down at me. His gaze was so intense as he stared at my eyes. Maya-maya ay nakita kong naglakabay ang paningin n'ya pababa at nang hindi ko makayanan ang init ng mga titig n'ya ay tinakpan ko ang dibdib ko gamit ang mga braso ko.

I heard him chuckled. Nakita ko ang katuwaan sa mga mata n'ya pero mas lalo pa yatang tumindi ang pagnanasa doon. Naramdaman ko ang pag-akyatan ng dugo ko papunta sa mukha ko. I'm sure that I'm red as hell right now judging by the smirk on his lips!

He bit his lower lip while still smirking. Pagkatapos ay hindi inaalis ang tingin sa mga mata ko nang mula sa likod ay hinila n'ya ay shirt n'ya pahubad sa katawan n'ya. He looked so hot and sexy as he did that. Hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya habang hinuhubad n'ya ang shirt n'ya sa harapan ko.

I gasped when he finally removed his shirt and tossed it to the side. I stared at his body. Alam kong maganda ang katawan ni Attorney Villaraza kahit noon pang three-piece suit ang suot n'ya sa office. But I never thought it would be this perfect. He has a ripped body. His muscles were all in the right places. Malapad ang balikat pati na rin ang dibdib n'ya na kay sarap yakapin. He has eight-pack abs and a v-line that made me caught my breath.

Shit... Mahihiya ang mga greek gods sa Mount Olympus sa itsura at katawan ni Attorney Villaraza!

Bumaba pa ang tingin ko nang makita ang mga kamay n'yang inabot ang sinturon ng pantalon n'ya. He started to unbuckle it. Dinig ko ang malakas na tibok ng puso ko habang pinapanood ang mga kamay n'yang dahang-dahang hinuhubad ang pantalon n'ya. He was removing it too slow kaya napatingin na ako sa mukha n'ya.

I saw him looking at me. Mukhang kanina pa s'ya nakatitig sa akin at tinatantya ang ekspresyon ng mukha ko. It was like he was giving me time to back out. He was giving me a choice. Dahil sa oras na mahubad na n'ya ang pantalon n'ya, there is no turning back.

Napatitig ako sa mga mata n'ya. Those amber eyes that will never fail to attract me. Those rare eyes that always got me charmed. The tint of red in those amber eyes that always fascinates me. And now that I'm staring at it, I don't think I can back out now.

His eyes... The way how he stared at me makes me feel so excited. And I'm willing to see how this will end.

Nang makita ni Attorney Villaraza ang sagot sa mukha ko ay tuluyan na n'yang tinanggal ang belt n'ya. He, then, unbuttoned his pants and removed it too. Naiwan ang itim na boxer shorts n'ya. I gasped when I saw the huge bulge on it at hindi ko na nga magawang alisin ang paningin ko doon.

Attorney Villaraza chuckled. Nakangisi s'yang sumampa sa kama and he crawled his way on top of me. Ang mga kamay n'ya ay nakatukod sa magkabilang gilid ko. He looked down at me, his eyes became serious.

"Once I kiss you, I wouldn't be able to stop myself, Jean," he said with a hoarse voice. Para s'yang nahihirapan dahil sa pagpipigil. "You just look so good here on my bed, with your hair loose and your body naked under me." Hinaplos n'ya pa ang ilang mga hibla ng buhok ko.

He dipped his head. Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko habang inaabangan kung anong gagawin n'ya. I felt his breath fanning my neck as he kissed me just below my ear.

"But you can always stop me anytime if you don't want it," anas n'ya sa tenga ko.

Stop him? Sa tingin ko ay hindi ko rin kayang pigilan pa s'ya.

This will be my first time. Wala akong tama ng alak kagaya noong inirarason ko kung bakit ako nagkalakas ng loob na gawin ang mga bagay na ginawa ko noon. Pero ngayong nakakapag-isip ako ng mabuti, hindi ko pa rin kayang pigilan s'ya.

The sexual tension was too much. It was my first time feeling like this towards a man. Kay Attorney Villaraza ko lang naramdaman ang lahat ng mga ito. He's a dangerous man, a monster, and there was no way in hell that I could escape from him.

And I have no plan of fighting back. I'm very much willing to give in.

I felt his hand caressed the side of my waist. He traced my curve at muli akong napasinghap nang maramdaman ang init ng kuryente mula sa kamay n'ya na dumaloy sa buong katawan ko. It was only his hand but I am already writhing under him.

Napaliyad ako. Ang kamay n'ya ay napunta sa likod. Attorney Villaraza was just looking at me, watching my every expression as he continues to turn me on with his touch.

"Kylo—"

He kissed me so hungrily like he wanted to devour my whole being. Napakapit ako sa mga balikat n'ya at nilabanan ko ang halik n'ya na mas pinalalim n'ya pa. I heard him groan at may panggigigil na kinagat ang pang-ibabang labi ko kaya napasinghap ako.

I felt his other hand kneaded my breast as he puts his tongue inside my mouth. My moan died in his mouth as I felt his fingers flicked my nipple. Ang mga kamay ko ay umakyat papunta sa buhok n'ya at marahan na sumabunot doon. Attorney Villaraza let out an animalistic groan at naging marahas ang bawat paggalaw n'ya.

His both hands went down my waist. Ramdam ko ang gigil n'ya dahil bumabaon ang mga daliri n'ya sa balat ko doon. It hurts pero mas nakadagdag pa iyon sa sensasyon na nararamdaman ko.

His lips left mine and travel down to my jaw until he reached my neck. I felt his tongue did a circular motion as he licked me on my most sensitive part of my neck. Napasinghap ako at muling napaliyad nang hindi na makayanan ang init na nararamdaman.

"Fuck!" he cursed and slightly bit my neck.

Napadaing ako at marahas na napasabunot sa buhok n'ya. I heard him sexily chuckled as he licked the spot of my neck that he bit to take the pain away.

"Tangina. Nakakagigil ka," dinig ko pang bulong n'ya bago mas bumaba pa ang halik n'ya.

Pinadaanan ng dila n'ya ang gitna ng mga dibdib ko. I moaned as he licked my breast until he inserted one of my nipples inside his mouth. Habang ang isang kamay naman n'ya ay marahas na minamasahe ang kabilang dibdib ko.

Nagsimulang mamuo ang butil ng mga pawis sa noo ko dahil sa init na nararamdaman ko. The room felt so hot. Pakiramdam ko din ay nilalagnat ako dahil sa ginagawa ni Attorney Villaraza sa akin!

His lips left my breast. He licked his way further down at pinanood ko s'ya na parang may gusto pang marating. His hands reached the button of my pants and he tried to unbutton it.

He removed my pants and I even helped him to do it. Pagkatapos ay tumingin s'ya sa akin. We're now both only wearing a piece of cloth. Naramdaman ko ang paghaplos ni Attorney Villaraza sa hita ko habang nakatitig pa rin s'ya sa akin. Until his hand reached my underwear. Napasinghap ako nang matamaan n'ya ang sensitibong parte ng katawan ko.

His eyes seemed like on fire as the tint of red in his amber eyes became more obvious as he stared at me intensely. Ang kaliwang kamay n'ya naman ang humaplos sa kabilang hita ko at nang mataan n'ya ulit ang parteng iyon ay napaungol na ako.

Hanggang sa naramdaman kong unti-unti n'yang hinubad ang underwear ko nang nakatitig pa rin sa akin. I bit my lower lip as I stared back at him. I saw his jaw clenched before he finally removed the remaining cloth off my body and tossed it onto the floor.

Nakita kong naglakbay ang mga mata n'ya sa kabuuan ko at muli kong naramdaman ang pag-akyatan ng dugo papunta sa mukha ko. I blushed hard as Attorney Villaraza stared at my naked body like a hungry monster. He stared at me like I'm the sexiest and the most gorgeous woman he'd ever met.

Sinubukan kong takpan ang katawan ko pero hindi ako hinayaan ni Attorney Villaraza. He dipped his head and trailed kisses on my thigh that gave me goosebumps all over my body. Hindi ko maiwasan ang mapaungol sa kiliting nararamdaman ko.

I bit my lower lip when he reached my inner thigh. Ang isang kamay n'ya ay humahaplos sa kabilang hita ko. Mabilis na nagtaas-baba ang dibdib ko dahil kinakapos na ako sa paghinga.

"Ah! Kylo..." daing ko nang maramdaman ang marahang pagkagat n'ya sa hita ko.

He licked the pain away until I felt him lick his way up. I was already panting with anticipation. Malakas akong napaungol nang marating n'ya ang pinakasensitibong parte ng katawan ko.

"Fuck! You're the sweetest," he cursed as I felt him licked that spot. "So wet..."

"Kylo!"

He licked my core at hindi ko na malaman ang gagawin ko. I felt so sensitive! Ramdam na ramdam ko kung gaano kainit ang bibig at ang dila n'ya habang patuloy s'ya sa ginagawa sa pagkababae ko.

I gripped the sheets of the bed as I felt Attorney Villaraza licking my clore. Halos mabaliw na ako sa sensasyong nararamdaman. Malalakas na ungol na ang lumalabas sa bibig ko at naramdaman ko ang pamumuo ng kung ano sa kaibuturan ko.

I almost screamed when he sucked my clit. I felt him smirked as he licked me thoroughly at mukhang mas pinag-igihan pa ang ginagawa. Napasabunot na ako sa buhok n'ya nang maramdaman na malapit nang lumabas ang namumuo sa akin kanina.

I moaned so loud as my body trembled with my release. Hindi tumigil si Attorney Villaraza sa ginagawa n'ya. He drank all my juice until I was finally able to calm down.

Malakas ang tibok ng puso ko nang sa wakas ay tumigil si Attorney Villaraza. He removed his boxer shorts and I gasped in surprise when I saw how big his manhood is.

"Last chance, Jean," he warned as he positioned himself on top of me.

It was clearly a warning. He made it sound like I'm really in danger with him. But I don't feel anything like that. In fact, I felt really excited. Hindi ko na talaga malabanan ang atraksyon na nararamdaman ko sa kanya.

Am I really this attracted that I'm willing to give myself to him? Or is it more than that?

Yumuko s'ya at naramdaman ko ang magaan n'yang paghalik sa pisngi ko.

"I'll take care of you, love," bulong n'ya bago ko naramdaman ang unti-unting pagpasok n'ya.

I gasped when I felt the pain as he tried to enter me. Napahawak ako sa balikat n'ya at ang kuko ko ay bumaon sa balat n'ya. Nakita ko ang pamumula n'ya sa pagpipigil na biglain ako.

He tried to enter me slowly, showering me with kisses to ease the pain. But it was obvious that he really wanted to insert it whole instantly. Pero buong pagpipigil n'ya lang para hindi ako masaktan.

"Kylo—" daing ko nang sinubukang salubungin s'ya.

"Oh, fuck!" he groaned. Hinawakan n'ya ang bewang ko para hindi ako makagalaw. He groaned as he finally entered me fully.

Napasigaw ako sa sakit. Hindi muna gumalaw si Attorney Villaraza sa ibabaw ko at hinayaan akong makapag-adjust sa kanya hanggang sa mawala ang sakit. I was so full of him. Damang-dama ko s'ya sa loob ko and it was really hot.

He started moving nang makasiguro s'yang ayos na ako. He kissed my collarbone but bit my shoulder as he groaned and started thrusting in and out of my core.

"Kylo..."

"Yes, love..." hinihingal n'yang ungol. "Fucking moan my name."

I was right. Tama ang hinala ko as to where Attorney Villaraza learned how to sway his body when we were dancing before. He was thrusting his hips like he's listening to the rhythm that we can both hear. And he looked so sexy and hot on top of me. His muscles were flexing with his every move.

Naramdaman ko ang muling pamumuo ng kung ano sa kaibuturan ko. Attorney Villaraza must've felt it too as he looked at me intently and watched my expression. His eyes were so intense. Hindi ko napigilan na ikulong ang mukha n'ya sa mga palad ko. I pulled him close to me and kissed him on the lips.

He answered my kisses and my moan died in his mouth as my body shook when I reached the seventh heaven. Hindi ako iniwan ni Attorney Villaraza. He held me as he kissed me so deeply.

Naramdaman ko ang pagbilis ng pag-ulos n'ya. I felt him growing even bigger inside of me. He was already groaning. Itinigil n'ya ang paghalik sa akin at pinagdikit ang mga noo namin.

"Tangina... Fuck," he cursed.

He held my waist and thrust his hips even faster. Sunod-sunod ang naging pagdaing n'ya until he groaned so loud and pulled out his manhood before he shoots his load on my tummy.

Hinihingal s'yang bumagsak sa tabi ko pagkatapos. We were both catching our breaths. Unti-unti kong naramdaman ang pagod at ang pamimigat ng talukap ng mga mata ko. And before I could fall asleep, naramdaman ko ang paghalik sa balikat ko ni Attorney Villaraza at ang pagyakap n'ya sa akin.

"Sleep well, my love."

Chapter 32

Idinilat ko ang mga mata ko at ang una kong nabungaran ay ang hindi pamilyar na kisame. Inilibot ko ang paningin ko sa kabuuan ng kwarto para malaman kung nasaan ako. But the whole room was too estrange for me that I am sure this is my first time that I've been here.

Madilim pa sa loob ng kwarto at sa hula ko ay hindi pa sumisikat ang araw kahit na may malaki at makapal na kurtinang nakatabing sa bintana ng kwarto dahil ramdam ko pa ang lamig ng pang-madaling araw.

I tried to get up pero napatigil din kaagad at napasinghap nang maramdaman ko ang sakit at ang hapdi doon sa pagitan ng dalawang mga hita ko. Sinubukan kong alalahanin ang mga nangyari at nang magawa ay napapikit na lang ako at muling bumalik sa pagkakahiga sa kama.

I was naked under the sheets. Kaya naman pala ramdam ko ang lamig kahit na makapal ang comforter na nakabalot sa akin. Hindi pa nga ako nakontento at talagang tinignan ko pa ang katawan ko para i-check and when I confirmed that I am indeed naked, parang gusto ko na lang umiyak.

Naaalala ko ang lahat! Paano ba namang hindi, eh 'yong hapdi sa pagitan ng dalawang hita ko ay sobra-sobra na parang ayaw talagang makalimutan ko ang lahat ng nangyari kagabi!

I just had sex with Attorney Kylo Villaraza.

Inis kong nasabunutan ang sarili ko. Ngayon ko lang naramdaman ang kahihiyan sa mga ginawa at nasabi ko kagabi! Ilang beses akong binigyan ng pagkakataon ni Attorney Villaraza para tanggihan s'ya. He even said na titigil s'ya kung sakali man na pigilan ko s'ya. Na alam kong sobrang hirap at grabeng pagpipigil ang gagawin n'ya.

Pero wala man lang s'yang narinig na pagtutol mula s akin. Wala rin akong ginawa para pigilan s'ya. I wanted it. I willingly gave myself to him.

I groaned. Hindi ko alam kung anong gagawin ko! I wasn't drunk or tipsy this time. Walang nagbigay sa akin ng lakas ng loob para masabi at magawa ko ang mga iyon kagabi. I just wanted it.

My attraction for Attorney Villaraza was too much that I wanted him. Hindi ko alam na magiging ganito ko s'yang kagusto dahil noong una ay inis na inis talaga ako sa kanya. Pero ngayon... Binigay ko pa talaga ang sarili ko sa kanya!

He was my first kiss! My first! He's my first in everything!

Natigilan ako nang makarinig ng kaluskos. I stared at the door that was inside the room. Nakarinig ako ng pagbagsak ng tubig... like someone was taking a shower. At nang maisip kung sino ang maaaring nandoon sa loob ng banyong iyon ay nataranta na ako.

Dali-dali akong napabalikwas ng bangon. Muling sumakit ang parteng iyon ng katawan ko sa biglaan kong pagkilos pero hindi ko na ininda at hinanap ang mga damit ko.

I don't want him to see me! Ayokong makita n'yang gising na ako. Parang hindi ko rin kayang magpanggap na tulog dahil alam kong haharapin ko pa rin s'ya. Kaya hanggang nasa loob pa s'ya ng banyo, sasamantalahin ko na para umalis! Hindi ko kayang humarap sa kanya ngayon!

Pa-I hate lawyers I hate lawyers pa kong nalalaman pero bibigay din naman ako kay Attorney Villaraza! Sa abogadong babaero pa talaga!

Saglit akong natigilan nang makita ang mga damit kong maayos na nakatupi sa may bedside table. Nandoon na rin ang bag ko. It also looks like Attorney Villaraza cleaned me up when I fell asleep right after what happened. And the thought that he really did those things made me feel warm in the heart.

Mabilis akong nagbihis at umalis sa unit na iyon nang walang lingon-likod. Kabang-kaba ako na baka maabutan ako ni Attorney Villaraza. Mas malaking kahihiyan ang mararamdaman ko kapag ganoon!

I hailed a cab at nagpahatid ako sa bahay. Napasinghap ako nang makitang papasikat na ang araw at unti-unti nang nagliliwanag ang kalangitan. Ibig sabihin ay ilang oras na lang din at kailangan ko nang pumasok sa firm!

Magkikita rin kami ni Attorney Villaraza doon! Bakit ko nakalimutan ang bagay na iyon?

"Oh, Amara Jean. Saan ka nanggaling?" ang salubong sa akin ni Dad pagkarating ko ng bahay. Hindi na ako nagtaka nang makitang gising na sila ni Mommy.

"Later na lang po, Dad," sabi ko at dali-daling umakyat papunta sa kwarto ko. My mind and emotions are in chaos at kailangan ko pang pakalmahin ang sarili ko!

Dumiretso ako sa banyo and I decided to take a bath. A cold bath could help me right now!

Nakatungo lang ako at pinapanood ang pagbagsak ng tubig sa katawan ko. I was in a really deep thought.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala sa mga nangyari. Kung hindi ko pa nga nararamdaman ang hapdi sa pagitan ng dalawang hita ko ay maiisip kong panaginip lang ang lahat hindi talaga nangyari ang mga iyon kagabi.

Ang bilis kong ibinigay ang sarili ko kay Attorney Villaraza. Guess I was really attracted to him the first time I saw him. Na kahit pa nagmura s'ya noon na hindi ko nagustuhan ay hindi nawala ang nararamdaman kong atraksyon sa kanya na mas lalo pang lumalim sa pagdaan ng mga araw nang mas makilala ko pa s'ya at napatunayan na mali ang mga naiisip ko sa kanya. And in the end, that attraction turned into something deeper.

Kaya hindi ko na mapigilan ang nararamdaman ko sa tuwing malapit s'ya sa akin. That's why with his every touch, with just a touch of his fingertips on my skin, he could already make me feel thousand of emotions I've never even felt before.

I walked out of the shower and stared myself at the mirror. Kitang-kita ko ang bakas ng mga nangyari kagabi sa balat ko. Attorney Villaraza left love bites on my skin particularly on m my neck and shoulder. At hindi ko napigilan ang pamumula ng mukha ko nang maalala kung paano ko iyon nakuha.

I remember everything. I could still feel his warm breath fanning my skin. I could still feel his touch that could send chills down my spine. I could still feel the warmth of his lips on mine. I could still remember those feelings. At may palagay akong mahihirapan akong kalimutan ang mga iyon.

It was already time to go to the firm nang matapos ako sa pagligo. The cold bath did help me calm myself down. Pero nandoon pa rin ang kaba sa isipin na haharapin ko si Attorney Villaraza mamaya.

Kabado akong nagbihis at medyo nagtagal pa nga ako sa pamimili ng susuotin ko na hindi naman madalas na mangyari. I almost scold myself when I realized that I wanted to impress Attorney Villaraza. Nainis ako and in the end, pinili ko na lang suotin ang pinaka-simpleng top na meron ako na matatakluban ang ginawang marka ni Attorney Villaraza sa katawan ko, at isang itim na slacks.

I went down after I fixed myself. Nakita ko si JC na nakaupo sa may sala at naghihintay sa akin. He smiled and stood up when he saw me. Ginantihan ko s'ya ng ngiti at lumapit sa kanya.

"Aalis na kayo?" tanong ni Mommy na lumapit din sa amin,

"Ah... Oo, Tita," it was JC who answered her.

My Mom looked at me. Nakita ko ang pagtatampo sa mga mata n'ya.

"Amara Jean, if you're gonna stay out late again tonight, please call or text me, okay? Hindi 'yong nag-aalala ako kakahintay sa 'yo kagabi pero hindi ka naman pala uuwi."

Napatingin sa akin si JC. Tumingin ako sa kanya but he was already looking at my mom.

"Hindi umuwi dito si AJ kagabi, Tita?" he asked. Magsasalita na sana ako pero naunahan ako ni Mommy sa pagsagot.

"Hindi. I got worried dahil gabi na pero wala pa rin s'ya so I called her. Si Attorney Villaraza ang sumagot."

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat at sigurado akong namumutla na ako ngayon dahil sa kabang biglang bumundol sa dibdib ko. Hindi ko alam na tumawag sa akin si Mommy kagabi!

At ano daw? Si Attorney Villaraza ang nakasagot ng tawag ni Mommy? Shit! Ano kayang sinabi ni Attorney sa kanya? Did he say anything about what happened?

Hindi na ako makahinga sa sobrang kaba na nararamdaman ko. Dinig na dinig ko ang lakas ng tibok ng puso ko at feeling ko ay umaabot na iyon sa utak ko.

"Is he handling a new case?" my Mom asked.

Hindi ako makasagot. Hindi ko rin naman alam kung anong isasagot ko dahil wala akong alam sa sinabi ni Attorney Villaraza kay Mommy.

"M-mommy... K-kasi—"

"Ah, oo, Tita," JC cut me off. Napatingin tuloy ako sa kanya na nakatingin kay Mommy. "May bagong kaso ngang hinahawakan si Attorney Villaraza kaya busy din si AJ sa pagtulong sa kanya."

Napakunot ang noo ni Mommy.

"That fast? Katatapos lang ng isang kaso n'ya, hindi ba?"

Natawa si JC. "In demand talaga si Attorney Villaraza, Tita. Sabi ko naman sa inyo, magaling talaga s'yang abogado kaya marami ang gustong mag-hire sa kanya."

"Mukha nga." Tumingin sa akin si Mommy. "Then you're in good hands, anak. Marami kang matututunan sa Attorney Villaraza na iyon."

Hindi ako nakasagot. Napatingin na lang ako kay JC na nakikipag-usap na ulit kay Mommy.

He just lied to my mom. For me... Alam kong alam n'ya na walang bagong kasong hinahawakan si Attorney Villaraza ngayon. Kahapon lang ay pinag-uusapan pa nga namin ang tungkol sa nangyari kay Miss Lagdameo. Alam n'yang hindi pumasok si Attorney Villaraza kahapon. At ngayon n'ya lang nalaman na kaya hindi ako nakasabay sa kanya pauwi ay dahil pinuntahan ko si Attorney Villaraza.

Anong klaseng kaibigan ako?

"Sige, Tita. Alis na kami," rinig kong sabi ni JC kay Mommy maya-maya.

"O, sige." My Mom looked at me. "Mag-text ka, ha? Hindi 'yong pinag-aalala mo ko!"

I smiled slightly at her and kissed her on her cheeks. "Bye, Ma."

Tahimik lang ako sa daan at pinapakiramdaman si JC na tahimik ding nagda-drive sa tabi ko. I was weighing his thoughts and emotions. Sigurado kasi akong alam na n'ya na si Attorney Villaraza ang pinuntahan ko kahapon kaya hindi ako nakasabay sa kanya. He just lied to my Mom para pagtakpan ako.

Does JC also have an idea about what happened between me and Attorney Villaraza? I know that he's quick-witted. Tamad lang s'yang gumawa ng mga assignments pero matalino rin naman ang kaibigan ko.

"Naibigay mo ba kay Attorney Villaraza 'yong files?"

Mabilis akong napatingin kay JC. Sa daan s'ya nakatingin pero nang maramdaman sigurong nakatingin ako sa kanya ay nilingon n'ya ako.

He smiled.

"Sinabi sa 'kin ni Juni."

"Huh?" disoriented ko pang tanong. "Ah... Oo. Naibigay ko."

JC chuckled. "Dumb question. Malamang magkasama kayo kagabi. Si Attorney Villaraza pa nga ang nakasagot sa tawag ni Tita."

There was an awkward silence between us right after he said that. Walang nagsalita sa amin pareho and it somehow pained me to feel the awkwardness around JC. And JC was trying to make me feel comfortable with him again.

Pero hindi ko alam. Hindi matanggal ang awkwarness na nararamdaman ko sa kanya. It was different noong parang nagalit s'ya sa akin at hindi ako kinausap. Pero ngayon, sinusubukan ni JC na kausapin ako. He's not mad and he's talking to me but I could still fell the awkwardness.

I heard him cleared his throat.

"May kaso na nga rin palang hinahawakan si Attorney Cervantes."

That lightens up my mood. "Talaga?"

Nakangiting sumulyap sa akin si JC bago n'ya ibinalik ang tingin sa daan.

"Yeah..." He glanced at me again. "Hindi na lang ikaw ang makakapasok sa loob ng courtroom."

Pareho kaming natawa sa sinabi n'ya.

"Hindi na lang din ikaw ang busy," he continued.

I giggled. "Hindi ko alam na competition pala 'to kung sino ang mas busy sa ating dalawa."

JC smiled and maneuvered the gear. Nakahinga ako nang maluwag nang tuluyan nang mawala ang awkwardness sa pagitan naming dalawa.

We were talking about random things when we rode the elevator. Marami kaming napag-usapan at kulang ang oras namin paakyat para sa lahat ng mga iyon. I missed talking to JC. Kahit ang maliliit na mga bagay ay napag-uusapan namin na parang ang laki ng naidudulot noon sa mga buhay namin.

Kahit ano na lang ang mga topic na napag-uusapan namin. Kahit ano. Except what happened last night.

"AJ..."

Nauuna akong maglakad nang makababa na kami ng elevator at makarating sa floor kaya napatigil ako nang tawagin ako ni JC. Nilingon ko s'yang nasa likuran ko. He was looking at me with sadness in his eyes.

"Sabay ba tayong uuwi mamaya?" he asked.

Nagtaka ako sa lungkot at takot na nakikita ko sa mga mata n'ya. Dahan-dahan akong tumango at nginitian s'ya.

"Oo naman."

JC sighed. Para s'yang nakahinga nang maluwag nang ngumiti sa akin.

"May bagong bukas na ice cream parlor malapit sa subdivision natin. Gusto mo daan muna tayo do'n bago umuwi?"

"Libre mo?" I asked.

Mas lalong lumawak ang ngiti ni JC. "Oo ba."

Binati namin si Juni and we talked to her for a bit bago namin naisipan ni JC na pumunta na sa kanya-kanya naming mga pwesto. It was our usual time na nakakarating kami ng firm. Thirty minutes before our work time. Kaya hindi ko inaasahan nang pumasok ako sa office at nakitang nakaupo si Attorney Villaraza sa edge ng table ko at may kung anong hawak na files at binabasa iyon. Natigilan ako at napatitig na lang sa kanya.

What is he doing here? No... I mean, bakit ang aga n'ya? Thirty minutes pa before mag-eight. Ngayon lang s'ya pumasok ng ganitong kaaga at kung minsan pa nga ay past eight na s'ya kung pumasok pero hindi ko na lang pinapansin ang pagiging late n'ya dahil alam ko kung gaano ka-busy ang mga lawyers. Pero bakit ngayon ay ang aga n'ya? At ngayon pa talaga!

He was only wearing his white longsleeve inner button down shirt. Bukas na rin ang mga ilaw sa loob ng office n'ya. Ibig sabihin ay kanina pa talaga s'ya nandito.

"A-attorney..." nauutal kong sabi sa sobrang gulat.

From the files that he was reading, his gaze turned on mine. Agad kong nahigit ang paghinga ko nang masalubong ko ang mga tingin n'ya. Those amber eyes again. At matingkad na naman ang pagkapula noon that tells me that he's pissed right now.

Attorney Villaraza just stared at me. He tilted his head and eyed me from head to toe. Naramdaman ko ang pagkailang sa ginagawa n'ya. Damang-dama ko kasi ang init ng pagtitig sa bawat parte ng katawan kong tinitignan n'ya.

Sobra-sobra ang pagkailang na nararamdaman ko. Nawala ang kaba ko kanina sa pag-uusap namin ni JC at nakalimutan ko pang may kailangan nga pala akong harapin dito sa firm. And now that the monster is in front of me, sa paraan nang pagtitig n'ya sa akin ay parang sinisiguro n'yang hindi na ulit s'ya mawawala sa isip ko.

"M-may... May kailangan ba kayo, Attorney?" I decided to ask nang hindi ko na makayanan ang tensyon sa paligid at ang kabang nararamdaman ko.

Hindi pa rin nagsasalita si Attorney Villaraza at pinanatili ang pagtitig sa akin. I tried so hard to stand straight kahit malapit na yatang manginig ang mga tuhod ko sa ginagawa n'yang pagtitig sa akin. Bakit ba ganitong kalakas ang epekto sa akin ni Attorney Villaraza?

I heard him sighed after a while.

"Photocopy these," he said. Iniabot pa n'ya sa akin ang files na hawak n'ya.

I took the files from him. Nanginginig pa ang mga kamay ko na sigurado akong napansin ni Attorney Villaraza.

"I-ilang copies?" I asked.

"Two."

Napatingin ako sa kanya nang dumiretso s'ya ng tayo. Niluwagan n'ya ang necktie n'ya at binuksan ang unang dalawang butones ng shirt n'ya. Hindi ko nagawang alisin ang paningin ko sa kanya habang ginagawa n'ya iyon.

I remember what happened again last night. Naalala ko kung gaano kaganda ang katawan na nakatago sa likod ng mga damit na iyon.

"Uhm..." I tried to swallow my nervousness. "Ipapa-photocopy ko na 'to, Attorney."

Hindi ko na s'ya hinintay na sumagot at tinalikuran na s'ya. Pinakawalan ko ang pinipigilan kong hininga nang tuluyan akong makalabas sa office n'ya.

Distracted ako sa buong oras ng pagtatrabaho ko. Walang pumapasok sa isip ko sa mga precedents na binabasa ko. Wala akong matutunan. Hindi kasi maalis sa isip ko na may nangyari sa amin kagabi ng lalaking nasa kabilang kwarto lang. Glass wall lang ang nakapagitan sa aming dalawa.

Napatingin ako kay Attorney Villaraza na may kausap sa phone n'ya. Kanina pa 'yon. Nang ibinigay ko kanina sa kanya ang ipina-photocopy n'ya sa akin ay may kausap na s'ya. Tinanguan na nga lang n'ya ako kanina at hindi na nakapagpasalamat sa akin.

Sino kaya iyon? Babae kaya ang kausap n'ya? Or maybe... One of his flings?

Binalewala ko ang kirot na naramdaman ko sa dibdib ko sa isiping iyon.

I saw Attorney Villaraza read the files that was on his table while he was still on the phone. Doon ko na-realize na kliyente ang kausap n'ya.

Ah... Baka may problema?

I sighed.

But still, hindi ko maikakaila na tama ang una kong pagkilala sa kanya. He is a playboy. I even witnessed it firsthand. Nakita ko kung ilang mga babae ang dinala n'ya sa bawat linggo na lumilipas.

Sex is just a past time for him. A way to relieve his stress. How could I ever forget about that?

Siguro, kahapon, sobra s'yang na-stress dahil sa nangyari sa last case n'ya. And I was there. A woman that he could use to relieve his stress.

May babae akong nakitang kasama n'ya pero siguro ay hindi naging sapat ang babaeng iyon? But who was she by the way?

I suddenly remember the words that I heard him said before. That he doesn't fuck a woman twice. So what happened to us last night was probably nothing to him. So I shouldn't dwell on it that much.

Ako lang siguro ang nag-iisip ng sobra sa bagay na iyon while Attorney Villaraza could continue with his everyday life. Hindi s'ya naiilang sa akin dahil sa nangyari. Natititigan n'ya pa nga ako kanina.

It was nothing to him... but for me, it was special. He was my first and he made me feel those estrange emotions. Hindi n'ya ako pinabayaan.

Bumukas ang pinto sa office ni Attorney Villaraza and by instinct, mabilis akong napatayo. Lumabas si Attorney Villaraza doon na nakasuot na nang maayos ang coat at bitbit na rin ang briefcase n'ya.

"I have to meet with a client outside then I'll call it a day," he said.

Mabilis ako tumango. "Okay, Attorney."

Nakita kong kumunot ang noo n'ya at pagkatapos ay mabigat ang tingin na tinitigan na naman ako. Para s'yang may iniisip na kung ano base sa kislap ng mga mata n'ya.

He looked at the wall clock above na nakasabit sa dingding sa gilid ko. His frowned deepened as he glared at the wall clock. Nagulat ako sa inis na nakita ko sa mga mata n'ya bago s'ya mariin na napapikit at bumuntong-hininga. When he opened his eyes again, he looked straight at me.

"Alright," sabi n'ya at tinanguan ako. "I'll just see you tomorrow, then."

I nodded at him. "See you tomorrow, Attorney."

He pursed his lips as he stared at me again. Maya-maya ay muling bumuntong-hininga. He nodded before he turned around and left the office.

Chapter 33

I looked to my side and saw Attorney Villaraza working over something. He's been busy over the past few days. Sa tingin ko ay may bago s'yang inaasikaso pero hindi ko naman alam kung ano.

I stared at him. He really looked so busy. He was wearing his reading glasses while reading some files. Nakakunot pa ang noo n'ya habang binabasa ang kung ano mang iyon. Then he will write something down before he will type it on his laptop.

Hindi ko talaga maiwasan ang humanga sa kanya kapag nakikita ko s'yang ganito. I can see that he takes his job seriously. Lalo pa kapag nakikita ko ang mga mata n'yang seryosong-seryosong pinag-aaralan ang mga files na hinahawakan n'ya.

Kaya naman hindi na ako nagtataka kung bakit s'ya binigyan ni Juni ng title na "a monster inside the courtroom." Kitang-kita ko kasi talaga ang effort na ginagawa ni Attorney Villaraza para pag-aralan ang bawat kasong tinatanggap n'ya. He sometimes works overtime kapag hindi pa s'ya kuntento sa mga nakukuha n'yang impormasyon. He was sometimes giving me some work pero most of the time ay si Attorney Villaraza ang gumagawa ng lahat.

I sighed. It's been days since the night that something happened between us. Hindi na namin napag-usapan ang tungkol doon dahil na rin naging busy na din si Attorney Villaraza. O baka siguro, para sa kanya, wala na rin naman kaming dapat pang pag-usapan tungkol sa nangyari.

Maybe for him, it really meant nothing. Na isa lang talaga ako doon sa mga babaeng ikinama n'ya. Na katulad lang ako ng mga babaeng naging ka-fling n'ya.

Hindi ko tuloy alam kung anong mararamdaman ko. Kung matutuwa ba ako na hindi namin napag-usapan ang tungkol doon dahil feeling ko ay hindi ko rin naman kaya dahil sobrang nahihiya pa rin talaga ako. O kung sasama ba ang loob ko at masasaktan dahil wala lang para kay Attorney Villaraza ang nangyari sa aming dalawa.

I definitely like him. Ngayon na nga lang ako nakaramdaman ng ganitong katinding atraksyon para sa isang lalaki tapos doon pa talaga sa babaero. Kaya ngayon, hindi ko tuloy maiwasan ang masaktan.

All of these are so new to me kaya wala akong ideya kung anong dapat kong gawin. Ayokong magmukhang naghahabol ako sa isang bagay na kusa ko namang ibinigay. I willingly gave myself to Attorney Villaraza. Hindi n'ya ako pinilit o ano man. He even gave me time to stop him and to say no.

Napaungol ako sa sobrang inis at parang gusto ko na namang sabunutan ang sarili ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko!

"Jean."

Kamuntik na akong mapatalon sa upuan ko nang tumunog ang intercom at marinig ko ang boses ni Attorney Villaraza doon. Napatingin pa ako sa kanya na nasa loob ng office n'ya at nang makita kong nakatingin s'ya sa akin ay mas lalo lang akong nataranta.

I cleared my throat and tried to compose myself first before I pushed the button of the intercom to speak.

"Yes, Attorney?"

"Photocopy these files for me."

Napatingin ulit ako sa kanya sa loob at nakita kong hawak na n'ya ang ilang mga papel na sigurado akong kailangan kong ipa-photocopy. Tumango ako at tumayo na sa upuan para pumasok sa loob ng office n'ya at kunin ang mga papeles na iyon.

I could smell Attorney Villaraza's scent when I went inside his office. Bumalik tuloy ang pagkataranta ko kahit na sinubukan ko pang pakalmahin ang sarili ko bago ako pumasok sa loob. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabangong ginamit n'ya and it was mixed with the scent of papers from the books and files that were also here inside his office.

Iwas na iwas akong salubungin ang mga mata n'yang alam kong nakatitig na naman sa akin sa paglapit ko sa kanya. I took the files from him without looking at him. Hindi ko tuloy alam kung anong naging reaksyon n'ya. If he was affected like how I was affected whenever he's around me.

Pinakawalan ko ang paghinga kong kanina ko pa pinipigilan nang makalabas na ako sa office ni Attorney Villaraza. Wala sa sarili kong pina-photocopy isa-isa ang mga pages ng files na ibinigay n'ya sa akin.

Ang hirap pala ng ganito. Iyong may mangyari sa inyo ng taong gusto mo pero wala naman kayong commitment. Hindi mo alam kung may karapatan kang maghabol sa isang importanteng bagay na willing mo namang ibinigay sa kanila.

Nang magsimula naman ako sa internship ko dito sa firm, hindi ko naman akalain na magkakagusto ako kay Attorney Villaraza kahit pa naramdaman ko na kung gaano kalakas ang karisma n'ya noong una ko pa lang s'yang nakita. I thought I would forever be turned off by his foul words coming out from his mouth, by his unprofessionalism, pero nagkamali ako.

I couldn't stop myself from liking him.

I sighed. Bagsak ang dalawang mga balikat na bumalik ako sa office ni Attorney Villaraza para ibigay sa kanya ang mga files. Hindi ko ulit s'ya tinignan sa pagpasok ko dahil feeling ko, mas masasaktan lang ako kapag nakita ko sa mga mata n'ya na balewala lang talaga para sa kanya ang nangyari sa aming dalawa.

"Eto na, Attorney," sabi ko nang iniabot ko sa kanya ang mga files.

Ramdam ko ulit ang pagtitig n'ya pero hindi ko talaga s'ya tinapunan ng tingin kahit na nang kunin na n'ya sa mga kamay ko ang mga papeles. Umatras ako ng isang hakbang at tatalikod na sana para umalis nang marinig ko s'yang magsalita.

"So that's it."

Gulat akong napaangat ng tingin sa kanya. "Attorney?"

Hindi ko napaghandaan ang lakas ng tibok ng puso ko nang muli kong matitigan ang mga mata n'ya. Ilang araw na ba ang lumipas nang huli ko s'yang matitigan ng ganitong kalapit? Na diretso sa mga mata n'ya? How long has it been since I saw his amber eyes that seemed on fire because there's that rare tint of red in his eyes again?

Attorney Villaraza chuckled. Iyong pagtawa n'ya ay may halong inis na ipinagtaka ko. He was looking up at me dahil nakatayo ako sa harapan n'ya at s'ya naman ay nakaupo sa swivel chair n'ya.

"You really gonna act as nothing happened between us?"

Napatulala ako at hindi agad nakapagsalita na mas ikinainis pa ni Attorney Villaraza. Hindi ko kasi alam kung ang iniisip ko ba ang tinutukoy n'ya ngayon!

"Wow, Jean!" he exclaimed, full of sarcasm. "Tangina, sa pagkakaalam ko, I am the one who's an expert on this field! I could easily act like I didn't fuck a woman just a while ago pero ikaw... It was your first pero mukhang mas magaling ka pa sa 'kin."

Hindi pa rin ako nagsasalita at nakatitig lang ako sa kanya. At sa bawat segundong walang lumalabas na salita sa bibig ko ay mas lalong ikinakainis ni Attorney Villaraza.

He laughed. Dinig na dinig ko ang inis na pinipigilan n'ya sa pagtawa n'yang iyon.

"Tangina..." dinig kong mura n'ya. "So this is how those women felt when I act like nothing happened after I fucked them, huh? Nakakaputangina sa inis."

I frowned. "Pwede bang huwag kang magmura?"

Mukhang nagulat si Attorney Villaraza sa sinabi ko pero maya-maya ay bumalik na naman ang inis sa mga mata n'ya.

"How can you act like nothing happened?" he asked.

Nainis ako. Okay, sige. Kahit hindi ako sigurado, I'll assume na pareho kami ng iniisip sa tinutukoy n'ya. He was talking about what happened between us that night.

At ano daw? Ako pa daw talaga ang umaakto na parang walang nangyari? Eh, s'ya kaya ang sanay na sanay gawin ang bagay na iyon! Na aaktong walang nangyari matapos n'yang maikama ang mga babae n'ya!

"Anong ako? Ikaw kaya! Sanay na sanay ka talaga, eh 'no?" Hindi ko na napigilan ang inis ko.

"What?" natatawang tanong ni Attorney Villaraza pero ang mga mata ay punong-puno ng inis. "Tangina—"

"Huwag ka nga sabing magmura!" inis kong suway pero hindi n'ya ako pinansin at nagpatuloy pa sa pagsasalita.

"Sino ba sa atin ang bigla na lang nang-iwan nang walang pasabi pagkatapos ng nangyari, huh? Who was the first one who acted like nothing happened and even called me by my title?"

He stood up. Napaatras ako ng isang hakbang nang maglakad s'ya palapit sa akin pero tumigil naman nang may isang dipa na lang ang layo n'ya sa akin.

"Hindi ba ikaw, Jean?" he asked.

Halos maiyak na ako sa sobrang inis na nararamdaman ko. Ilang araw akong halos hindi mapakali sa isipin na wala lang kay Attorney Villaraza ang nangyari. Ilang gabi rin akong hindi nakatulog sa pag-iisip, nasaktan pa nga ako sa pangbabalewala n'ya tapos ngayon, ako pa ang sisisihin n'ya?

"Sa tingin mo talaga, may lakas ako ng loob na lapitan ka para magtanong tungkol sa bagay na 'yon?" naiiyak sa inis ko nang tanong. "Hindi gano'n kakapal ang mukha ko, Kylo!"

"Putangina."

Sunod-sunod s'yang nagpakawala ng ilang mga mura na ikinainis ko nang sobra.

"Ano ba?! Ako ba minumura mo? Sinabi nang huwag kang magmura!"

Attorney Villaraza stared at me. His eyes were so intense at ang mga titig n'ya ay tumatagos sa kaluluwa ko. Alam na alam iyon ng puso ko dahil halos magwala na iyon sa loob ng dibdib ko.

He sighed. Umatras s'ya ng ilang hakbang hanggang sa isinandal n'ya ang balakang n'ya sa office table sa likod n'ya at tinitigan ako.

"Stop calling me by my name," he said.

Napakunot ang noo ko sa biglaan n'yang pag-iiba ng topic.

"Ano?"

"Stop calling me by my name," ulit n'ya na sobra kong ipinagtaka.

Parang kanina lang ay halos umusok na ang ilong n'ya sa sobrang inis sa akin dahil matapos ng nangyari ng gabing iyon, pumasok daw ako na parang walang nangyari at tinawag ko s'ya bilang 'Attorney'. Tapos ngayon, ayaw n'yang tawagin ko s'ya sa pangalan n'ya? Ano ba talaga?

I heard him sighed. Kitang-kita siguro ang kalituhan sa mukha ko dahil nagpaliwanag s'ya.

"Hindi ako makapag-concentrate sa pagtatalo natin at baka patawarin na lang kita agad. Kaya huwag mo muna akong tatawagin sa pangalan ko."

Nagulat ako sa naging rason n'ya. Hindi ako makapaniwala na ganoon ang epekto sa kanya sa pagtawag ko lang ng pangalan n'ya. Pero bakit gustong-gusto n'yang tawagin ko s'ya sa pangalan n'ya kung totoo nga?

Pero teka... ano daw?

"Anong patawarin?" inis kong tanong sa napansin ko sa sinabi n'ya kanina. "Wala kong kasalanan sa 'yo!"

"Then why did you leave my unit?"

Attorney Villaraza looks like he has no plan of letting me go hangga't hindi naaayos ang kung ano mang nasa pagitan namin. O kung meron ba talagang dapat ayusin sa aming dalawa.

So I chose to answer his questions. Tutal naman ay wala naman akong kasalanan talaga.

"Nahihiya ako," I honestly said. "Tama ka. You were my first kaya hindi ko alam kung anong gagawin ko. Hindi ko alam kung paano kita haharapin pagkatapos ng nangyari."

He crossed his arms over his chest. Kitang-kita ko tuloy ang paghapit ng tela ng longsleeve shirt na suot n'ya sa mga braso n'ya.

"Why did you call me by my title again when you saw me after what happened?"

"Nasa office na tayo no'n."

"Why did you act like nothing happened?"

Nainis na naman ako. Sinabi ko na nga sa kanya kanina ang rason ko, itatanong n'ya pa talaga ulit! And it feels like he's doing a witness cross-examination on me right now! Feeling ko tuloy ay nakaupo ako sa witness box ngayon kahit nakatayo naman ako!

"Nahihiya nga kasi ako!" inis kong sabi at halos irapan na s'ya. "Gusto mo talagang ulit-ulitin ko?"

Attorney Villaraza reached for his ties. Niluwagan n'ya ang pagkakatali noon at binuksan ang unang butones ng shirt na suot n'ya. Pinanatili ko lang ang tingin ko sa mukha n'ya dahil ayokong ma-distract ako.

Itinukod n'ya ang mga kamay n'ya at humawak doon sa table sa magkabilang gilid n'ya. His fingers were tapping the table that created a sound that could be heard in his office. He was staring at me as he do so. Hindi naman ako nagpatalo at tumitig pabalik sa kanya kahit sobra-sobra pa man ang pagkabog ng dibdib ko.

"I knew you'd be embarrased," he said. "Kaya ayokong pilitin kang pag-usapan ang nangyari dahil alam kong nahihiya ka. I don't want you to see me as an aggressive type of guy. So I waited for you to approach me."

Nakatitig lang ako kay Attorney Villaraza. Mahinahon na s'ya sa pagsasalita ngayon. Wala na rin ang inis sa mga mata n'ya kanina.

"But I guess my actions gave you a different meaning."

Hindi ako nagsalita at tinitigan ko lang s'ya. Pinag-isipan ko ang naging rason n'ya.

So he was waiting for me to approach him all along. To ask him about what happened between us. Na hindi ko naman magawa dahil nahihiya ako at ayokong magmukhang naghahabol. Baka mas lalo lang akong mapahiya kung sakali man na wala lang sa kanya ang nangyari. Mas lalong ayoko ng ganoon.

Pinangunahan ako ng takot. Kung siguro, noong una pa lang ay nilapitan ko na s'ya, baka matagal nang naging payapa ang isip ko.

"I don't want you to act like nothing happened between us, Jean. Kasi ako, hindi ko kaya..." Attorney Villaraza said.

I looked away and mumbled. "Ako rin naman..."

Ayokong umakto si Attorney Villaraza na balewala sa kanya ang nangyari sa amin. 'Cause it felt special to me.

"Then you shouldn't have left my unit that day. You should've waited for me to take you home."

Napalabi ako. "Nahihiya nga kasi ako. Naisip ko rin na baka tratuhin mo ko kagaya ng mga flings mo. Babaero ka pa naman."

I heard his low chuckle.

"Hindi ako nag-uuwi ng babae sa unit ko."

Naniningkit ang mga mata nang ibinalik ko ang tingin ko sa kanya.

"Eh, sino 'yong babaeng nakita kong kasama mong lumabas ng elevator?"

Itong babaerong abogadong 'to... Huling-huli na nga, magsisinungaling pa!

Nakakunot ang noo ni Attorney Villaraza noong una na parang inaalala pa kung sino ang tinutukoy ko. Mas lalo akong nainis! May iba pa bang babaeng kasama s'ya noong araw na iyon bukod sa nakita ko?!

"Oh... her?" natatawang sabi ni Attorney Villaraza nang mukhang maalala na ang sinasabi ko. "She's just a part of my... work."

"Kliyente mo?" Bakit hindi ko alam?

He smiled. Mukhang tuwang-tuwa s'ya sa mga itinatanong ko sa kanya.

"Something like that," he said mysteriously.

Naningkit ulit ang mga mata ko at pinag-isipan kung papaniwalaan ko ba ang sinabi n'ya o hindi. Natawa tuloy s'ya sa inaakto ko.

"You look like a jealous wife," sabi n'ya pang nakangisi.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Hindi, ah! Ang assuming neto! Wife talaga agad?"

Narinig ko ang malutong na pagtawa n'ya. Tuluyan nang nawala ang inis n'ya kanina at napalitan iyon ng katuwaan para sa akin. Naiinis na naman tuloy ako. Tuwang-tuwa s'ya samantalang ako, nagdududa pa rin sa sinabi n'ya!

"Ang akala ko, isa na naman sa mga flings mo," I said. "Tapos nabitin ka sa nangyari sa inyo. Eh, 'di ba, sabi mo, you don't fuck the same woman twice? Tapos saktong nando'n ako..."

"You thought nabitin ako kaya may nangyari sa ating dalawa?" he asked, looking so amused.

Nahihiya ako kaya hindi ako sumagot. Matalino s'ya. His deduction skills are the best kaya alam kong alam na n'ya ang ibig kong sabihin kahit hindi ko na s'ya diretsuhin. Nakumpirma ko pa iyon nang marinig ko ang pagtawa n'ya.

His laughter boomed inside his office. Sinamaan ko s'ya ng tingin dahil halata namang ako ang pinagtatawanan n'ya pero hindi s'ya tumigil.

"Oh, Jean..."

He stood straight. Nataranta ako nang maglakad s'ya palapit sa akin pero hindi n'ya ako hinayaang makawala.

"Come here, love..."

Hinawakan n'ya nang marahan ang isang siko ko at inilapit ako sa katawan n'ya. Ramdam na ramdam ko ang kuryenteng dumalay sa buong katawan ko nang dahil sa paghawak n'ya. Mas lalo pang lumakas ang pagtibok ng puso ko nang maramdaman ang init ng katawan n'ya dahil sa maliit na distansya naming dalawa.

"You don't know how much I tried to stop myself from kissing you everytime you're near me," sabi n'yang halos pabulong na. "And after what happened that night, I craved for you even more."

He lifted my chin. Nahigit ko ang paghinga ko nang makita ko sa mga mata n'ya ang halo-halong mga emosyon na halos magpasabog na sa puso ko. Hindi ko kinakaya ang intesidad sa mga mata n'ya pero hindi ako nag-iwas ng tingin.

Sinulit ko ang pagkakataong ito para matitigan s'ya. Bumawi ako sa mga araw na hindi ako nakalapit sa kanya at hindi ko s'ya magawang matignan dala ng kahihiyan.

My eyes roamed around his face. Kinabisado ko ang bawat anggulo ng mukha n'ya. His thick eyebrows, his perfect pointed nose... Ang mga labi n'ya na manipis sa ibabaw pero makapal ang pang-ibaba kaya mas masarap halikan. His angled jaw, and his amber eyes... Those eyes that always left me breathless.

I felt his hand held my cheeks. He caressed my skin as he stared at me with so many emotions in his eyes.

"I like you so damn much, Jean..."

Nakita kong bumaba ang tingin n'ya sa mga labi ko na mas nagpabilis ng tibok ng puso ko. Halos hindi na ako huminga nang maramdaman ko ang paglapit ng mukha n'ya sa akin. And before our lips touch, I closed my eyes to feel the sensation.

Napahawak ako sa mga balikat n'ya dahil sa marahang pagdampi pa lang ng labi n'ya ay halos manginig na ang mga tuhod ko. His other arm snaked around my waist which gave me support. Hinapit n'ya pa ako lalo palapit sa kanya.

I knew it... He's the only one who could make me feel this way.

Naramdaman ko ang pagngisi n'ya bago naghiwalay ang mga labi namin. Pero hindi s'ya lumayo at pinagdikit n'ya ang mga noo namin.

"So... Are we okay now?" he asked.

Napangiti ako bago tumango sa kanya. Kung umasta kasi s'ya ay aakalain mong sobrang laki ng pinag-awayan namin.

He tsked. Ang isang braso n'ya ay pumalibot na rin sa bewang ko at hinapit pa ako lalo sa katawan n'ya.

"So damn fucking cute..."

I giggled when he tried to kiss me again but I blocked his lips with my two hands. I heard him groaned.

"What now?" tanong n'ya kahit nakatakip pa rin ang mga palad ko sa bibig n'ya. Ramdam ko tuloy ang kiliti sa paggalaw ng mga labi n'ya nang magsalita s'ya.

"Office hours pa po, Attorney," paalala ko sa kanya. Tinanggal ko ang mga kamay kong nakatakip sa bibig n'ya at muling kumapit sa mga balikat n'ya.

"Tanginang office hours 'yan," bulong-bulong n'ya pero narinig ko naman.

Napatawa ako. "Balik na ko sa pwesto ko."

Sumimangot s'ya. Halatang ayaw n'ya pa akong bitiwan pero wala s'yang magawa dahil alam kong busy rin s'ya. He sighed before he let me go.

Nakangiti ako nang maglakad papunta sa pinto pero bago ko pa iyon mabuksan ay narinig ko ang pagtawag n'ya sa pangalan ko.

"Jean."

Napalingon ako sa kanya.

"Let's have dinner later," he said.

Napangiti ako at agad na tumango sa kanya.

"Okay, Attorney," I said before I opened the door and left his office.

Chapter 34

Warning: Spg

* * *

Grabe ang pagbabantay na ginawa ko sa bawat segundong lumilipas. Hindi ko na nga maialis ang paningin ko sa oras na naka-display sa screen ng phone ko. Pati ang wall clock na nakasabit sa dingding sa gilid ko ay hindi ko rin pinalagpas. Baka kasi mali ang oras na naka-display sa phone ko o hindi kaya ay 'yong nandoon sa wall clock. Mas mabuti nang dalawa para makasigurado.

Hindi ako mapakali. Nakakainis! Ngayon lang ako na-excite ng ganitong kagrabe sa buong buhay ko. Mas excited pa ako ngayon kaysa noong first time kong makasama sa fieldtrip namin noong gradeschool pa ako. Mas excited pa ako ngayon kaysa noong ipinasyal ako nina Mommy at Daddy sa Enchanted Kingdom.

Tinignan ko si Attorney Villaraza na nasa loob ng office n'ya at abalang-abala sa ginagawa. Mas marami pa ngayon ang mga papeles na nasa ibabaw ng office table n'ya kumpara kanina. I haven't even seen him stood up for hours now. Sa tingin ko ay may balak pa nga yata s'yang mag-overtime kung sakaling hindi n'ya matapos ang lahat ngayong gabi.

I got worried. Baka hindi matuloy ang dinner namin ngayong gabi kung ganito s'yang ka-busy. Sa ilang buwang nag-internship ako dito sa firm ay nakabisado ko na rin ang ugali ni Attorney Villaraza. He uses his time efficiently. Kapag may free time s'ya ay sinusulit n'ya. Pero kapag may kaso nang hinahawakan ay halos hindi na nga kumain at umuwi matapos n'ya lang ang lahat.

Matutuloy kaya ang dinner namin ngayon?

Ano ba?! Parang hindi pa ako nakakakain sa labas kung umasta ako ako, ah? I shouldn't act like I'm really looking forward to this dinner with Attorney Villaraza. This isn't even a date!

Date? Hindi talaga 'to date! Niyaya lang ako ni Attorney Villaraza na mag-dinner! Bakit ba dumaan ang word na 'yon sa isip ko?

Pero hindi nga ba? He said that he likes me, too! We both feel the same way towards each other! We even kissed again!

Napangiti ako nang maalala ang halikan namin kanina pero itinago ko rin agad ang ngiti ko. Ako lang kasi ang nahihiya sa sarili ko. Parang tanga.

I guess I must really like his kiss to smile this way. Na kahit magmukha akong tanga sa kakangiti mag-isa ay hindi ko maiwasan.

What should I expect? He's a playboy. Hindi naman mababaliw ang mga babae n'ya sa kanya kung hindi s'ya magaling humalik.

Pero... ano nga bang meron sa aming dalawa?

Attorney Villaraza just admitted that he likes me. So damn much pa nga daw. We even kissed. May nangyari pa nga sa amin pero hindi ko alam kung ano ba talaga ang meron sa aming dalawa.

Should I expect or not?

Nawala tuloy ang kasiyahang nararamdaman ko dahil sa mga naiisip ko. Ang hirap maging masaya sa isang bagay na walang kasiguraduhan. You wanted to be happy and make the most of it but you're afraid that it won't last long. You wanted to treasure the feeling but couldn't dahil nandoon ang takot.

Mahirap pala kapag wala talagang commitment. Para lang din akong isa sa mga fling n'ya. Upgraded nga lang dahil gusto rin naman ako ni Attorney Villaraza. Pero hindi ko pa rin alam kung sapat na ba iyon para panghawakan ko sa aming dalawa.

Natigilan ako sa mga iniisip ko nang tumunog ang phone ko nang may tumawag sa akin. Dahil nakapatong nga iyon sa table ko sa pagbabantay ko ng oras, nakita ko kaagad kung sino ang tumatawag. It was JC. Mabilis ko iyong sinagot.

"AJ?" I heard his voice from the other line.

"Oh, JC! Bakit?" I asked. Buti na lang tumawag s'ya. Sasabihin ko rin kasi sa kanya na hindi muna kami magsasabay umuwi ngayon dahil nga sa dinner namin ni Attorney Villaraza.

"Kailangan ko kasing mag-ovetime ngayon," he said. "Pero ihahatid pa rin kita. Babalik na lang ako dito sa office. Sabihin mo na lang sa 'kin kung ready ka nang umuwi."

Ah, okay. Nasabi nga sa akin ni JC noong isang araw na may hinahawakan ngang kaso ngayon si Attorney Cervantes at kailangan ng tulong n'ya. Kaya baka daw mag-overtime na rin s'ya sa mga susunod na araw at mas magiging busy pa s'ya. At ito na nga iyon.

Buti na lang, bago s'ya maging busy ay nagkaroon muna kami ng quality time namin. I had fun talking to him when we ate at that ice cream parlor not too far from our subdivision. Nabawi ko iyong panahong naging busy din ako dahil sa kasong hinawakan ni Attorney Villaraza.

"Ah, okay lang... Hindi mo na ko kailangang ihatid," I said.

"Hindi naman kita hahayaang umuwing mag-isa."

Napangiti ako sa sinabi n'ya.

"Okay lang talaga, JC..."

"Konsensya ko pa kung may mangyaring masama sa 'yo, 'no."

I sighed. Ang totoo, ayaw ko sanang sabihin na kasama ko na naman si Attorney Villaraza mamaya. I felt guilty. Feeling ko talaga ay may nagagawa akong kasalanan sa kanya sa tuwing makakasama ko si Attorney Villaraza.

Dito sa firm napiling mag-intern ni JC dahil kay Attorney Villarza. Naaalala ko pa noon kung gaano s'ya ka-excited na mag-apply kami rito. He's even worried na baka maunahan pa nga raw kami ng mga law students at s'ya pa talaga ang gumawa ng resume ko!

He wanted to have his internship here 'cause he idolizes Attorney Villaraza. He wanted to learn from him. Pero imbes na s'ya ay ako ang nag-training under Attorney Villaraza. Kami ang naging mas malapit. We even like each other back!

And JC knew how much I hated Attorney Villaraza before. Feeling ko ay sobrang mabibigla ang kaibigan ko kung sakali mang malaman n'ya kung gaano ko na kagusto ang taong kinaiinisan ko noon. He might even feel betrayed.

"Ihahatid na kita, AJ..." dinig ko pa ang pangungulit ng kaibigan ko.

I sighed and chose to tell him the truth. Hindi ko rin kayang magsinungaling lalong-lalo na kay JC.

"May pupuntahan rin kasi kami ni Attorney Villaraza mamaya. Sasabihin ko na rin sana sa 'yo. Nauna ka lang tumawag."

Hinintay kong may sabihin s'ya pero wala akong narinig mula sa kanya. Ilang segundo ang lumipas nang hindi pa rin s'ya nagsasalita at inakala ko pang naputol na ang tawag pero nang i-check ko ang phone ko ay nakita kong nakakonekta pa rin naman.

"JC?" untag ko sa kanya. "Nandyan ka pa?"

Narinig ko ang pagtikhim n'ya.

"Yeah." Naghintay pa ako sa iba pa n'yang sasabihin pero wala nang naging kasunod iyon.

Galit na naman ba s'ya? Kaya ayokong sabihin, eh.

"S'ya na rin ba ang maghahatid sa 'yo?" tanong n'ya maya-maya.

"Siguro..." sabi ko na lang. Wala rin namang sinabi si Attorney Villaraza kung ihahatid n'ya ako. Ayoko namang mag-assume.

Natahimik ulit ang kaibigan ko sa kabilang linya. Kinabahan tuloy ako na baka galit na naman s'ya. Sinabi ko pa naman noon na hindi ko aagawin sa kanya ang idol n'ya pero ako naman ang palaging kasama ni Attorney Villaraza. Isang beses pa nga lang nakakasamang kumain ni JC ang idol n'ya. Iyong kasabay rin namin sina Juni at Attorney Cervantes.

"Kung..." He cleared his throat again. "Kung hindi ka ulit makakauwi, sabihan mo si Tita. Mag-aalala na naman kasi 'yon."

Nagulat ako ro'n. Hindi ko kasi naisip na hindi ako uuwi ngayong gabi.

"JC—"

"Sige, AJ," putol n'ya sa sasabihin ko. "May pinapagawa pa kasi sa 'kin si Attorney Cervantes. Ingat kayo ni Attorney Villaraza sa lakad n'yo."

May sasabihin pa sana ako pero pinutol na ni JC ang tawag. Napatulala na lang ako sa phone ko. Ngayon lang kasi ako binabaan ni JC ng tawag.

Galit nga kaya talaga s'ya? Gusto ko sana s'yang tawagan pabalik pero baka hindi naman n'ya sagutin dahil busy talaga s'ya. Makakaistorbo pa ako kung sakali.

"Jean."

Napaangat agad ang tingin ko sa boses na 'yon. Nakita ko si Attorney Villaraza na nakatayo sa harapan ko at ready nang umalis.

"Let's go?" tanong n'yang nakataas pa ang isang kilay.

"Ah."

Mabilis kong inayos ang mga gamit kong nagkalat pa. Ayoko naman kasing ayusin kaninang maaga pa. Baka sabihin ni Attorney Villaraza na masyado talaga akong excited sa dinner namin at kahit hindi pa naman uwian ay nakaayos na ang mga gamit ko. Mas okay na 'tong ngayon pa lang n'ya akong nagkikitang nag-aayos. Hindi n'ya mahahalatang kanina ko pa hinihintay na matapos ang office hours.

Magkasabay kaming lumabas ng office ni Attorney Villaraza. Napatingin pa nga ako sa dulong office, kung nasaan ang kay Attorney Cervantes pero nakasarado naman ang pinto at hindi ko makita ang loob. Siguro ay sobrang busy nga talaga nila ni JC.

Nakita ko pa si Juni na nag-aayos pa lang ng gamit at naghahanda nang umuwi. She has a curious look in her eyes as she bid us goodbye. Nginitian ko na lang s'ya at sinabing mag-ingat s'ya sa pag-uwi.

Tahimik lang ako habang pababa kami ng elevator papunta sa parking lot. Nakatingin lang ako doon sa mga numerong nagpapalit na nagsasabing kung nasaang floor na kami. I was conscious of our distance. Kung minsan ay nagdidikit pa nga ang mga balat sa braso namin and it made me flinched everytime. Damang-dama ko rin kasi ang kuryenteng bigla na lang naglalakabay sa katawan ko sa tuwing magdidikit ang mga balat namin. It felt like it took forever when the elevator dinged nang makarating na kami sa parking lot.

Magkasabay kaming naglalakad ni Attorney Villaraza. He fished his car keys in the pocket of his pants. May narinig akong alarm ng kotse di kalayuan at dumiresto kami doon. Napanguso na lang ako nang makita ang mamahalin n'yang sasakyan.

He opened the passenger's door for me. Hindi n'ya muna sinara ang pinto at nanatiling nakatayo sa gilid ko.

"Where do you want to eat?" tanong n'ya. Ang isang braso n'ya ay nakapatong sa ibabaw ng pinto ng kotse habang ang isang kamay n'ya ay nakakapit sa bewang n'ya. He was so near that I could already smell his cologne.

"Kahit saan, Attorney," sabi kong kinakabit ang seatbelt ko. "Hindi naman ako mapili sa pagkain."

I was already done wearing my seatbelt when I noticed that Attorney Villaraza was still standing on my side. Napatingin ako sa kanya at nasalubong ko ang mariin n'yang titig sa akin na nagpabilis ng tibok ng puso ko.

"Ba... bakit, Attorney?" I asked. Nakakakaba kasi talaga 'yong tingin n'ya!

Attorney Villaraza tilted his head. Maya-maya ay nagulat ako sa biglaang paglapit ng mukha n'ya sa akin at naramdaman ko ang mabilis n'yang paghalik sa mga labi ko!

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat at agad na napatakip sa bibig ko.

"Bakit bigla-bigla kang nanghahalik?!" tanong ko sa sobrang bigla. Biglaan din ang paglakas ng tibok ng puso ko. Kahit saglit lang 'yon ay damang-dama ko pa rin ang lambot at init ng mga labi n'ya.

He chuckled with my reaction.

"Why not? Tapos na ang office hours. Pwede na kitang halikan. Pwede mo na rin akong tawagin sa pangalan ko."

Napasimangot ako.

"Pwede mo namang sabihin na lang! Hindi 'yong manghahalik ka pa!"

He just smirked. I blushed so hard when I saw that he wet his lips with his tongue. Napansin n'ya siguro ang pamumula ng mukha ko dahil narinig ko pa ang mababang pagtawa n'ya bago n'ya sinarado ang pinto sa gilid ko at umikot papunta sa driver's seat.

"Couldn't help it," sabi n'ya nang makasakay. "I like kissing you."

Inirapan ko na lang s'ya at hindi na lang nagsalita. Ini-start n'ya na rin naman ang kotse at nagsimula nang magmaneho.

Ang landi-landi talaga!

Sa isang Japanese restaurant napiling kumain ni Attorney Villaraza. Napatingin pa nga ako sa kanya bago kami pumasok sa loob ng restaurant dahil hindi ko akalain na gusto n'ya ng mga Japanese food. The last time we ate at a Korean restaurant with JC, Juni and Attorney Cervantes, he didn't seem like he enjoyed the food there.

Kaya hinayaan ko na lang s'ya sa pagsasabi sa waiter ng order naming dalawa. Hindi rin naman talaga ako mapili sa pagkain. S'ya lang ang inaalala ko. Baka kasi hindi s'ya mag-enjoy sa dinner namin at hindi na 'to maulit pa.

"Favorite mo mga Japanese food, Att—" tinigil ko na ang sasabihin ko bago ko pa maituloy ang dapat ko sanang itatawag sa kanya. Baka mamaya, gawin n'ya na namang big deal kapag hindi ang pangalan n'ya ang sinabi ko.

"No. The last time we ate together, it was at a Korean restaurant," sabi n'ya at nagulat pa ako dahil natatandaan n'ya rin iyon. "So I thought you like Asian foods."

Hindi ko tuloy maiwasan ang mapangiti. Hindi ko talaga akalain na maaalala n'ya pa 'yon pati na kung saan kami kumain! Kasi halatang hindi talaga s'ya nag-enjoy. Ang sabi n'ya pa nga ay iyon daw ang most-exhausting lunch na naranasan n'ya!

How could I not like this man when he's this thoughtful?

"Hindi naman kasi talaga ako mapili sa pagkain," I said. "Okay lang kahit saan mo ko dalhin."

Attorney Villaraza smirked. Nagtaka ako nang maya-maya ay mababa ang boses nang tumawa s'ya. Wala namang nakakatawa sa sinabi ko.

Pero ewan din. Minsan talaga hindi ko maintindihan si Attorney Villaraza. Kasi lahat ng mga reaksyon at mga sinasabi ko ay parang tuwang-tuwa s'ya.

Nakita n'ya siguro ang kalituhan sa mukha ko dahil ngumiti s'ya sa akin.

"You need to be mindful of your words sometimes, Jean," he said while still smirking. "Though I really like your straightforwardness."

Itatanong ko pa sana kung anong ibig sabihin n'ya pero dumating na ang orders namin.

Attorney Villaraza suddenly became attentive to my needs. S'ya na ang nag-ayos ng mga pagkain sa table at halos ilagay na lahat sa side ko. Wala akong magawa kundi ang panoorin s'yang mag-asikaso sa plato ko dahil hindi ko inakala na may ganito pala s'yang side sa kanya.

Hindi kasi halata. That the monster inside the courtroom also has his caring side.

"Ang dami naman neto," reklamo ko nang mailagay na lahat ng mga order namin.

"Hindi ko alam kung anong gusto mo kaya inorder ko lahat," he said as he handed me the chopsticks.

I just laughed and started eating. Nagsimula na rin naman s'ya sa pagkain.

"Tapos ka na sa inaasikaso mo?" I asked after awhile. Na-curious kasi ako. Ang dami-daming mga files sa ibabaw ng table n'ya kanina at ang akala ko pa nga ay hindi n'ya matatapos ang mga iyon.

He nodded as he drank on his water. His reddish lips glistened as it became wet. Napatitig tuloy ako doon.

"Yeah..." he said.

Napakurap ako at bumalik sa pagkain.

"I have more free time tomorrow," Attorney Villaraza continued.

"Ano bang mga 'yon? Hindi ka man lang nagpatulong sa 'kin."

He smirked. "Nothing important. Mga records lang para sa mga past case ko."

"'Yung kay... Miss Lagdameo?"

Attorney Villaraza chewed on his food inside his mouth. Dahil may pagkain sa bibig ay tumango na lang s'ya.

"Are you okay?" alanganin kong tanong sa kanya.

He stared at me. Maya-maya ay bahagyang natawa.

"What makes you think I'm not?" natatawa n'ya pang tanong. Muli s'yang kumuha ng pagkain at nakangisi iyong nginuya habang nakatingin sa akin.

Napanguso ako. "It was your case! Ako ngang tumulong lang, grabe naging epekto sa 'kin ng mga nangyari. Ikaw pa kaya?"

He swallowed the food inside his mouth before he drank on his water again. Kitang-kita ko pa ang paggalaw ng adam's apple n'ya sa bawat paglunok na ginagawa n'ya. Pagkatapos ay nagpunas s'ya ng bibig gamit ang table napkin bago tumingin sa akin.

Bakit ang unfair? Even the way how Attorney Villaraza wipes his lips looked so sexy!

"You might experience those things when you become a lawyer," seryoso n'yang sabi. "Sa bawat pagkapanalo, may natatalo. Vice versa. We won the case and Miss Lagdameo lose. Pero, Jean... Hanggang doon lang ang trabaho natin. Anything the opposing side will do after they lose their case has nothing to do with us. Hindi s'ya ang kliyente natin."

"Pero—"

"I know how you feel, Jean. You're feeling guilty. Pero wala naman tayong kasalanan. We only defended our client 'cause it's our job. And he's innocent."

Natahimik ako sa sinabi n'ya. He has a point. Inosente naman talaga si Mr. Delgado. Mas hindi okay kung makulong ang wala naman talagang kasalanan.

Just like what happened with my father.

"Eh, pa'no naman kapag natalo ka kaso? How will you cope up with that feeling?" pag-iiba ko ng usapan dahil ayaw ko munang maisip ang nangyari sa Papa ko ngayong gabi.

I wanted to enjoy this night with Attorney Villaraza.

"I haven't lost a case yet so I can't give you the right answer."

Napairap ako sa sinabi n'ya.

"Hindi ka rin talaga mayabang, 'no?"

He chuckled. Mas lalo pa tuloy akong nainis! Nasabi nga pala sa akin ni JC na wala pang kasong naipapatalo si Attorney Villaraza. Bakit nga ba iyon pa talaga ang tinanong ko sa kanya? Nakapagyabang pa tuloy!

"But my professor in Criminal Law once said to remember that feeling whenever you lose a case and put that feeling on your next case. In that way, you could do better."

Natapos ang dinner namin nang marami kaming napag-usapan ni Attorney Villaraza. I enjoyed this night and he looked like he enjoyed it too. Kaya naman malaki ang ngiti sa mga labi ko habang pabalik na kami sa sasakyan. Lalo pa at ramdam ko ang init ng palad n'yang nakahawak sa bewang ko. Pero nawala rin ang ngiting iyon nang maisip na matatapos na ang gabi naming magkasama. I actually wanted to spend more time with him.

Siguro gano'n nga talaga. Kapag kasama mo 'yung taong gustong-gusto mo, parang ang bilis-bilis ng oras at ayaw mo pang matapos. Just like what I'm feeling right now. Ngayon ko lang naramdaman at naranasan ang lahat ng ito kaya gusto ko sanang sulitin.

Tahimik lang tuloy ako nang makasakay na kami sa sasakyan. I don't really want to end this night yet pero ayoko namang sabihin kay Attorney Villaraza ang gusto ko. Baka mamaya magyabang na naman s'ya at kung ano na namang sabihin.

Napatingin ako kay Attorney Villaraza nang may ilang minuto na ang lumilipas ay hindi pa rin n'ya ini-start ang sasakyan. He was just staring ahead. Ang kaliwang kamay n'ya ay mahigpit na nakakapit sa steering wheel habang ang kanan ay niluluwagan ang pagkakatali ng necktie sa leeg n'ya. His jaw was clenching and he was even glaring. Parang may pinipigilang galit o kung ano.

"Kylo?" untag ko sa kanya. Nagulat ako nang marahas s'yang tumingin sa akin at ang intesidad sa mga mata n'ya ay mas lalo pang tumindi. There's that red tint in his eyes again that made it seem like it's on fire.

"Oh, fuck it," he hissed at ang sunod ko nang namalayan ay nakalapat na ang mga labi n'ya sa akin. Saglit lang ang naging pagkabigla ko bago ko sinagot ang mga halik n'ya. I closed my eyes and wrapped my arms around his neck.

I was able to feel his warm lips again. The warmth of his touch as he held my cheeks and deepened the kiss. It seems like it has been too long since we last kissed pero ang totoo ay naghalikan din naman kami sa office kanina lang.

But it wasn't enough for the both of us. Ramdam ko ang pagpipigil na pinakawalan ngayon ni Attorney Villaraza dahil office hours pa kanina. He let it all out with this kiss as he deepened it more. May ungol na kumawala sa bibig ko nang maramdaman kong pinadaanan ng dila n'ya ang mga labi ko.

"Tangina," dinig kong mura n'ya. I also heard a click and the next thing I knew, I was already straddling him on his waist.

Ang isang kamay n'ya ay lumapat sa likod ko at hinapit ako palapit sa kanya. I hugged him even more and deepened the kiss. Narinig ko ang pag-ungol na ginawa n'ya na mas nagpatindi pa sa init na nararamdaman ko ngayon. I kissed him better. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang pagkagat n'ya sa pang-ibabang labi ko.

"Jean..." he breathe my name in between our kiss.

Mas idinikit ko pa ang katawan ko sa kanya. Damang-dama ko na ang init ng katawan n'ya.

"I want you..." sabi n'yang kinagat muna ang pang-ibabang labi ko bago iyon pinakawalan.

Pinagdikit n'ya ang mga noo namin at pinakatitigan ako. Ang apoy ay hindi pa rin nawawala sa mga mata n'ya at mas lalo pa ngang tumindi iyon kumpara kanina.

"I want you, too, Kylo..." sabi kong hindi ko na makilala ang boses ko. Hindi ko rin alam kung saan ako kumuha ng tapang para sabihin iyon.

Dinig ko ang sunod-sunod at malulutong n'yang pagmumura. He kissed me deeply. Halos mamanhid ang mga labi ko sa diin ng paghalik n'ya pero hindi ako nagreklamo.

"Let's go to my condo," he said when he stopped the kiss. Marahan at dahan-dahan akong tumango sa kanya.

This is what I admired about him. He always asks for my permission first bago gawin ang mga bagay na gusto n'ya. He always give me a choice, a chance to say no. And I think na hindi n'ya talaga itutuloy kung tumanggi nga ako kahit gaano n'ya pa kagusto base sa bukol na nararamdaman ko sa pantalon n'ya.

Marahan at maingat n'ya akong ibinalik sa may passenger's seat. He even buckled my seatbelt at s'ya na rin ang nag-ayos sa pang-itaas kong hindi ko malayan na nakabukas na pala ang mga butones. Napatingin din ako sa kanya nang magsimula na s'yang magmaneho nang mabilis at napansin kong magulo ang buhok n'ya. His shirt was open until to the fourth button as well.

Ako ba ang may gawa no'n?

Mabilis ang pagmamaneho ni Attorney Villaraza kaya nakarating kaagad kami sa condo n'ya. Mahigpit ang pagkakahawak n'ya sa kamay ko at mabilis ang naging paglalakad n'ya papunta sa unit n'ya. And when he opened his unit's door, kaagad n'yang isinarado ang pinto at isinandal ako ro'n bago ako sinunggaban ng halik.

I answered his kisses trying to match the intensity with his. Madiin ang ginawang paghalik n'ya sa mga labi ko. Ramdam ko rin ang gigil n'ya sa mga kamay n'yang nakahawak sa mukha ko.

He bit my lower lip and I gasped when I felt the sting. He licked the pain away first before he inserted his tongue inside my mouth. I wasn't aware that I was already unbuttoning his shirt. Hindi ko nga rin alam na natanggal ko na ang coat na suot n'ya pati na rin ang necktie n'ya. Naramdaman ko na lang ang panginginig ng mga kamay ko nang hawakan iyon ni Attorney Villaraza at s'ya na ang nagtuloy sa ginagawa ko.

His kisses trailed down to my neck. Maingay akong napasinghap nang maramdaman ang marahan n'yang pagkagat sa balat ko doon bago pinadaanan ng dila n'ya. His wet tongue made circles on my skin at wala akong magawa kundi ang mapasabunot na lang sa buhok n'ya.

"Kylo..." I moaned his name when I felt his hand squeezed my breast.

His leg parted my thighs. I moaned so loud and my head leaned back against the closed door when he rubbed his thigh right on my core. Napakapit ako sa mga balikat n'ya at ang mga kuko ko ay bumaon sa balat n'ya dahil hindi ko makayanan ang nakakabaliw na sensyasong nararamdaman ko ngayon.

"Fuck, Jean..." I heard him groaned against my skin. "Let me do this quickly. But after that, I'll promise I'll make love to you in my room."

He kissed me again as he unbuttoned my pants and pulled it down halfway with my underwear. I heard him unbuckling his belt. Hinubad n'ya iyon at inalis ang pantalon ko pati ang underwear ko sa isang paa ko. Then he lifted that leg with his arm. Tinapos n'ya ang halik at pinakatitigan ako bago ko naramdaman ang unti-unting pagpasok n'ya.

We both moan when our bodies became one. Ramdam ko ang kaunting hapdi sa pagpasok n'ya. He was so big and my insides were so full of him. My walls were stretching as it wrapped around his shaft.

"Tangina..." dinig kong mura ni Attorney Villaraza bago ko naramdaman ang unti-unting pag-ulos n'ya.

My chest was heaving up and down. Napayakap ako sa mga balikat n'ya at kumuha ng suporta dahil ramdam ko ang panginginig ng mga tuhod ko.

I realized that I was also craving for him now that he's finally inside me gain. And I wanted more. I wanted more of him.

"Kylo... Kylo!" I chanted his name when I felt him thrust his hips faster now.

Tumatama ang likod ko sa matigas na pinto pero hindi ko na iyon ininda. My mind was so full of him as he thrust his shaft deeper in me. Halos hindi na ako makahinga sa init at sensasyong nararamdaman. I felt something was building in my tummy and I knew that I'm near.

"Tangina!" dinig kong malutong na mura ni Attorney Villaraza at mas binilisan pa ang pag-ulos. "Fuck, love... I wouldn't be able to pull out this time. You just feel so good."

I hugged him even tighter when I felt that I was about to reach my peak. Sinasalubong na ng balakang ko ang paggalaw n'ya as I climb higher and higher, trying to reach my orgasm.

"Jean..." he moaned. I felt him getting bigger inside me. "Let me come... inside you."

My mind was hazy pero tumango ako bago ibinaon ang mukha ko sa leeg ni Attorney Villaraza. Ilang pang pag-ulos bago ako malakas na napaungol kasabay nang panginginig ng katawan ko.

Hindi pa ako nakakabawi when Attorney Villaraza held my waist. He positioned himself bago ko naramdaman ang mabibilis at mararahas n'yang mga pag-ulos na halos magpabaliw sa akin. He was groaning as I felt him getting bigger. Naramdaman ko ang pagkagat n'ya sa balikat ko as I felt his body shook as he shoots loads inside of me.

Nanghina ang mga tuhod ko pero bago pa ako bumagsak ay naramdaman ko ang pagbuhat ni Attorney Villaraza sa katawan ko in a bridal style way. Iniyakap ko ang mga braso ko sa leeg n'ya at ibinaon ang mukha ko doon.

I felt him kissed my hair.

"Let me do my promise now, my love," he said as he walked towards his room.

Chapter 35

Warning: Spg

* * *

Attorney Villaraza gently laid me down on his bed and rolled on top of me. His hand reached for my face and softly caressed my cheeks. His eyes never left mine as he did so. Nakatitig lang din ako sa kanya habang ginagawa n'ya iyon.

His eyes roamed around my face like it was his first time doing it. Ginawa n'ya iyon na para bang hindi n'ya madalas gawin iyon tuwing nagkakalapit kami. It was like he was memorizing my face. Na para bang hindi na s'ya magkakaroon pa ng pagkakataon na ulitin ito.

There was something in his eyes as he looked at me. His amber eyes seemed so fiery with lust and adoration as he looked at my face. Bumibigat ang paghinga ko sa paraan ng pagtitig n'ya sa akin. Ang magaan n'yang paghaplos sa pisngi ko ay naghahatid ng kakaibang kiliti sa buong katawan ko.

Ang isang kamay n'ya ay dahang-dahang tinatanggal sa pagkakabutones ang pang-itaas ko. He was fully naked at ako ay ang pang-itaas na lang ang suot. I could see his muscles on his entire body. And I would never get tired of praising this man for having such a perfect face and body. Kaya naman baliw na baliw ang mga babae sa kanya.

He removed my top at ilang sandaling pinakatitigan ulit ako bago ko napansin ang unti-unting pagbaba ng mukha n'ya. Malakas ang kabog ng dibdib ko habang hinihintay na lumapat ang mga labi n'ya sa akin. And when it came, I closed my eyes.

This kiss was so different from the kiss that he's been giving me. His kisses were always so intense. Mapaghanap ang mga halik n'ya noon at parang nagmamadali na para bang hindi na s'ya magkakaroon ng iba pang pagkakataon na maulit iyon.

But his kiss now was so gentle. Sa una ay magaan lang na nakalapat ang mga labi n'ya sa akin hanggang sa unti-unti ko ring naramdaman ang paggalaw ng mga labi n'ya. Halos sumabog ang puso ko sa gaan ng halik n'ya. He was kissing me slowly. Damang-dama ko ang init at ang lambot ng mga labi n'ya dahil sa paraan ng paghalik n'ya.

Napakapit ako sa leeg n'ya at tinugon ang halik n'ya. I heard him groaned and deepened the kiss pero nandoon pa rin ang pag-iingat. Pakiramdaman ko ay maiiyak ako sa pakiramdaman na binibigay n'ya sa akin sa halik n'yang 'to.

There's something more with his kisses. Something more... deep. Something that makes me want to cry. Pakiramdam na pumupuno sa puso ko.

His lips went down my neck. I couldn't help but moan when he placed a gentle kiss on the most sensitive part of my neck. Ang kuko ko ay bumabaon na sa balat n'ya habang nakakapit ako sa mga balikat n'ya dahil kahit iyon pa lang ang ginagawa n'ya ay halos magpabaliw na sa akin.

Ang isang kamay n'ya ay naramdaman kong marahang humahaplos sa kurba ng bewang ko habang ay isa ay humaplos sa isang hita ko. I could feel the warmth of his rough and calloused hand. Napapaliyad ako sa tuwing mararamdaman ko ang paglapit ng kamay n'ya sa pagitan ng dalawang hita ko pero hindi naman umaabot doon ang paghaplos n'ya.

Bumaba pa ang mga labi n'ya hanggang sa marating n'ya ang dibdib ko. He kissed the top of my breast and I let out a whimper. Sa bibig na rin ako kumukuha ng paghinga dahil hindi na nagiging sapat ang hangin na nakukuha ko mula sa ilong ko.

"Ah!"

I let out a cry when he inserted one of my nipples inside his mouth. Napasabunot ako sa buhok n'ya habang nararamdaman ko ang pag-ikot ng dila n'ya sa palibot noon. I bit my lower lip as I felt his hand played with my other nipple. I jerk when he pinched it and at the same time, bit my nipple that was inside of his mouth.

"Kylo—"

I whimpered when I felt him bite my nipple again. Ang pagkakasabunot ko sa buhok n'ya ay napadiin. I heard him groan and I wasn't sure if I hurt him but the sound of his rough voice was just so sexy in my ears.

Muling bumaba ang mga labi n'ya. He trailed gentle kiss on his way down as his hands were caressing my body. Bumilis pa ang paghinga ko sa isipin kung anong mararating n'ya but he reached for my thigh instead and showered kisses there.

Naririnig ko pa ang tunog ng pghalik n'ya na mas nagpadagdag sa init na nararamdaman ko. I felt so hot like I'm having a fever. I felt like I'm on fire. Ganito palagi ang pinaparamdam sa akin ni Attorney Villaraza. He never failed on making me feel different kinds of emotions. Even those feelings I haven't felt before.

He trailed kisses on my other thigh too. Napapaliyad ako sa tuwing akala ko ay mararating na n'ya ang parteng iyon pero bumababa lang ulit ang paghalik n'ya sa hita ko. He even kissed my inner thigh.

"Kylo..."

I like this feeling. He's making me feel so important. Pero nakaka-frustrate din pala. I wanted to reach the peak but he's taking his time.

Is this the making love that he's talking about?

He trailed kisses upward my thigh at akala ko ay mabibigo na naman ako but he continued kissing me until he reached my core. I gasped when too much sensation suddenly rushed in my body and I couldn't help but moan so loud!

"Oh, shi— Uhm!"

I gripped on the bedsheet when I felt his warm tongue doing his job on my core. Naramdaman ko ang paghagod ng dila n'ya sa pagitan ko na halos magpabaliw na sa akin. His tongue even played on my clit that made me scream.

"Oh my gosh, Kylo—"

He spread my folds and his tongue delved the inside of my core. His thumb was now playing with my clit. Hindi ko na alam kung saan ibabaling ang ulo ko at sunod-sunod na rin ang ungol na kumakawala sa bibig ko.

I looked down to take a look at him and my heart just skipped a bit when I saw that his eyes were closed like he's really enjoying what he's doing. Dumilat s'ya at halos manginig ang buong katawan ko nang makita ko ang intesidad sa mga mata n'ya. The tint of red in his eyes was so obvious as it was now mixed with lust and emotion that made my heart leap.

My head fell back on the bed as I felt him licked my core in an up and down direction. Lumalim na ang paghinga ko at napasabunot na rin ako sa buhok ni Attorney Villaraza nang maramdaman kong malapit nang lumabas ang kanina pang namumuo sa kaibuturan ko. And when I came, I gripped Attorney Villaraza's hair while shouting his name.

He drank all my juice as my body was still twitching when I reached my peak. He kissed his way upwards after, until he reached my lips and kissed me fully and deeply.

I tasted something sweet in his mouth and realized that it was me. Napaungol ako nang dahil doon at napakapit sa mga balikat n'ya para hilahin s'ya palapit sa akin. Kinakagat-kagat na n'ya rin ang pang-ibabang labi ko at ramdam ko ang panggigigil na pinipigilan n'ya sa mga kamay n'yang pumipisil na sa balat ko.

"Jean..." he moaned my name in between our kisses. It was something in between groaning and moaning that made it sound so sexier than his usual voice. "Love..."

Tinapos n'ya ang halik at tumitig sa akin. He positioned himself on top of me. Naramdaman ko ang marahang pagpasok ng kanya sa akin habang magkatitigan ang mga mata namin. So when I bit my lips and he saw it, nakita ko ang pagdaan ng kung ano sa mga mata n'ya.

He crouched down to whisper something on my ears.

"I fucking love your erotic face and it makes me wanna do you rough. But I'll keep my promise to you," he said as he entered me fully.

"Oh, my—"

Marahan ang ginawa n'yang pag-ulos. Nakakapit ako sa mga braso n'yang nakatukod sa magkabilang gilid ko para kumuha ng suporta at wala s'yang pakialam kahit na bumabaon ang mga kuko ko doon. I didn't even see any hint on his face that he was hurting.

I stared at him kahit hirap na hirap akong i-focus ang paningin ko dahil sa sensyasong nararamdaman. My eyes were blurry but I still wanna watch Attorney Villaraza as he takes all of me. I wanna see everything of him. Like what he's doing to me now.

Ang mga kamay ko ay humaplos sa mga balikat n'ya pababa sa dibdib n'ya. I saw his jaw clenched pero nagpatuloy ang mga kamay ko sa paghaplos ng katawan n'ya. I felt his abs and my fingers trailed it that made his muscles flex.

"Ah, fuck. Tangina," dinig kong mura n'ya bago bumaba ang mukha n'ya at hinalikan ako sa marahas na paraan. Na para bang kumawala na ang pagtitimping pinipigilan n'ya kanina pa.

We kissed, tongue to tongue, lips to lips. Nilabanan ko ang rahas na paghalik n'ya. I heard him goraned. Mabilis n'yang tinapos ang halikan namin at mas ibinuka pa ang mga hita ko.

"Damn it," he cursed. "Let me do it my way, Jean. I couldn't control myself anymore."

Iyon lang at naramdaman ko ang pagbilis ng pag-ulos n'ya. He was thrusting his hips harder and rougher this time, filling me so deep inside. Sunod-sunod ang malalakas na pag-ungol ko at naramdaman ko na naman ang pamumuo ng kung ano sa akin.

I could hear the sound of our bodies being one echoing in his entire room. Napakapit ulit ako nang mahigpit sa mga balikat n'ya at malakas na napaungol as I finally reached the peak again.

Nakikita ko rin sa mukha ni Attorney Villaraza na malapit na s'ya. His jaw was already clenching and his pace was already getting faster. I also felt his manhood getting bigger inside of me.

He was groaning and cursing now. Kumapit s'ya nang mahigpit sa bewang ko at mas binilisan pa ang pag-ulos. A few more thrusts and I felt his body shook as he shoots his load inside me.

Bumagsak s'ya sa ibabaw ko at pareho kaming naghahabol ng hininga. Hindi ko ininda ang bigat n'ya. I hugged him instead and brushed his hair with my fingers. His hair was a bit damp because of sweat. Ibinaon n'ya ang mukha n'ya sa leeg ko at bawat pagtama ng hininga n'ya doon ay nakikiliti ako.

I could feel the fast beating of his heart against mine. Halos sabay na sabay at magkasing-lakas din ang pagtibok ng mga puso namin. I smiled with that thought.

Is it normal for a person's heart to beat this loud and fast towards a person that they like? Ganito ba talaga kapag nagugustuhan mo ang isang tao? The feeling that you always want to be with them?

Ramdam ko ang init ng katawan ni Attorney Villaraza. It was so comforting. Parang kabisado na ng katawan at puso ko ang ganitong pakiramdaman kaya iyon ang hinahanap-hanap nila. It was like they were so used of his warmth and just wanted to stay like this forever.

I like his warmth, even his smell, and even the sound of his breathing. I like everything about him.

Napangiti ko nang maramdaman ang marahan n'yang paghalik sa balikat ko. Ah... I want us to stay longer like this... but I still need to go home.

Sa naisip ay marahan ko s'yang itinulak paalis sa ibabaw ko. Nakita ko ang pagtataka sa mga mata n'ya pero umalis pa rin naman. I looked away from his nakedness and scanned the room to find where my clothes are. Ang nakita ko na lang ay ang pang-itaas ko. Naalala kong nandoon pa sa pintuan ang pants at ang underwear ko.

Shit naman...

"What's wrong?" I heard Attorney Villaraza asked.

Pero hindi ko s'ya pinansin at umupo sa kama. Hinila ko ang comforter at itinakip iyon sa katawan ko. Naramdaman ko ang pagbangon din ni Attorney Villaraza.

"Hey..." untag n'ya sa akin. I was about to stand up when he stopped me by holding my arm. "Hey!"

"I should go home," I said.

"What? Wait." Tinangka n'ya ulit pigilan ang pagtayo ko.

"Uuwi na ko."

I saw him frowned.

"Teka, bakit?" lito n'yang tanong. "Did I do something wrong? Did I hurt you?"

I shook my head. "Hindi..."

Tinitigan n'ya ako.

"Nahihiya ka na naman ba?" marahan n'yang tanong. Parang tinatantya pa ako.

Napangiti ako. He's really considerate with my feelings and that's one more thing that I really like about him.

Muli akong umiling.

"Hahanapin ako ni Mommy. Mag-aalala na naman 'yon."

He stared at me further. Parang hinahanapan pa ng kung ano sa sagot ko. Siguro ay iniisip n'yang may hindi na naman ako sinasabi sa kanya. And that I am holding something back again and he didn't like it. He wants me to tell everything to him. Para hindi na maulit ang noon na hindi kami nagkaintindihan dahil pareho lang pala kaming naghihintayan sa isa't-isa.

Pero nang makita n'ya sa mukha ko na iyon talaga ang rason ko ay tumango s'ya.

"You can just call her."

I shook my head. "Ayoko. Nu'ng nakaraan din—" Napatigil ako nang may maalala.

Hinampas ko ang braso n'ya. The way his amber eyes widened as he was surprised with what I did made him look really cute.

"Ano nga pa lang sinabi mo kay Mommy no'n? Ikaw daw nakasagot ng tawag n'ya!"

He chuckled.

"Nothing."

"Kylo!" inis kong tawag sa pangalan n'ya at sinimangutan pa s'ya.

But he didn't look intimidated with me as the side of his lips rose when he smirked. Lumapit s'ya sa akin at niyakap ako patalikod. He buried his face on the hollow part of my neck.

"Can't you just stay?" he asked. Tunog naglalambing din ang boses n'ya.

I really like his hug and to stay like this forever. Pero ayokong pag-alalahanin si Mommy.

"Kailangan kong umuwi," I insisted.

"Hm... Five minutes," ungot ni Attorney Villaraza at mas hinigpitan pa ang pagkakayakap sa akin na nagpabilis sa pagtibok ng puso ko.

God... I really like this man. Normal pa ba ang ganito? Na kung dati ay ayaw ko sa kanya pero ngayon ay gustong-gusto ko na ang lahat sa kanya. That I am willing to accept all the flaws that made me feel so turned off with him before.

I never thought that it would feel this good when you like someone.

Napanguso ako nang may maalala na naman. Panira din talaga minsan ang mga naiisip ko.

"Ganito ka rin ba sa mga naka-fling mo?" I asked.

Naramdaman ko ang pagkakatigil ni Attorney Villaraza. Inangat n'ya ang ulo n'ya at sinubukang silipin ang mukha ko.

"What?" he asked.

"Kung ganito ka rin ba sa mga naka-fling mo. Naglalambing after n'yong mag-ano. Malandi ka pa naman," nakanguso kong sabi.

I heard him chuckled.

"Oh, love..." malambing n'yang sabi at hinalikan ang leeg ko.

I shivered. Nagtaasan ang mga balahibo ko sa katawan at sa tingin ko ay naramdaman iyon ni Attorney Villaraza dahil narinig ko ulit ang mababang pagtawa n'ya.

"Sa 'yo ko pa lang 'to ginagawa," he said using his rasp voice. 'Yan na naman 'yung parang nang-aakit s'ya, eh.

"Sus... Parang sanay na sanay ka na nga, eh," sabi ko na lang para hindi ipahalata sa kanya na grabe ang epekto sa 'kin ng mga simpleng ginagawa n'ya.

He chuckled again. Humigpit pa ang pagkakayakap n'ya sa akin at marahang kinagat ang balikat ko.

"Tangina, Jean... Ang cute-cute mo talaga."

"Iniiba mo lang usapan, eh," I said, brushing off my shoulders.

Inalis ni Attorney Villaraza ang pagkakayakap n'ya at humiwalay sa akin. Parang gusto ko tuloy magreklamo. I already felt the absence in my heart as I couldn't feel his warmth now. Pero pinaharap n'ya ako sa kanya at tinitigan ako.

"Then what am I supposed to do?" he asked. "What should I do to give you the assurance that you're the only one?"

Hindi ako sumagot at tiningnan lang s'ya. Assurance. Iyon nga ang wala ako sa kanya. I don't have any assurance that after this, I could hope that there's something between us even though he already told me that he likes me. Wala akong assurance na iba nga ako sa mga babaeng dumaan sa buhay n'ya.

Pero... nakakahiya namang mag-demand sa kanya.

Attorney Villaraza stared at me. Iba ang paraan ng pagtitig n'ya ngayon. Parang binabasa n'ya kung anong iniisip ko.

"Nahihiya ka na naman." It wasn't a question. It was a statement. At nagulat ako kung paano n'ya nalaman 'yon.

Attorney Villaraza held my arm. Hinila n'ya ako at pinaupo sa kandungan n'ya. I blushed so hard when I felt something poking on me.

Attorney Villaraza stared at me like he was searching something on my face. Dahil sa position namin ay kitang-kita n'ya ang bawat reaksyon ng mukha ko kaya sigurado akong nahalata n'ya ang pamumula ko pero wala s'yang sinabi tungkol doon.

"Do you want to be my wife?" he asked.

Nagulat ako! Seryosong-seryoso pa ang tanong n'ya at hindi ko man lang nakitaan ng pagbibiro ang mukha n'ya! Sa sobrang bigla ay nahampas ko pa ang balikat n'ya. He mumbled "aw" pero hindi ko s'ya pinansin.

"Wife agad?!" gulat ko pang tanong.

"What? You don't want it?" tanong n'ya na parang nag-aalok lang ng kung anong paninda n'ya. "I want to treasure this feeling, Jean. I don't want to let this go. Kaya kung iniisip mong isa ka lang sa mga naka-fling ko, then you're wrong. The moment I saw you in the office, I always knew that you're different."

Napatitig ako sa kanya at pilit isiniksik sa utak ko ang mga sinabi n'ya pero halos hindi ko mapaniwalaan.

"Iba ako... sa kanila?"

Attorney Villaraza smiled at me. He gently tucked my hair behind my ears.

"Hm. You're not even compareable to anyone or anything to begin with."

I bit my lower lip. Hindi ko kasi mapigilan ang kilig ko dahil sa sinabi n'ya. That was the first time that someone said that to me. Pero sa huli ay napangiti na din ako.

He's my first in everything... I guess.

Attorney Villaraza planted a quick kiss on my lips.

"Kung ayaw mong maging asawa ko, then lets' make us official first," he said.

I frowned, hindi maintindihan ang sinabi n'ya.

"Be my girlfriend, Jean."

Kulang ang sabihin na nagulat ako sa narinig ko sa kanya. Hindi ko kasi inaasahan 'yon! I mean, ito naman talaga ang gusto ko. Commitment. Pero hindi ko talaga inaasahan na maririnig ko kay Attorney Villaraza ang ganito.

Ang pagkakaalam ko pa nga sa mga taong katulad n'ya, 'yong mga plaboy, takot sila sa commitment. They don't do relationship. Kaya grabe talaga ang gulat ko ngayon na s'ya pa talaga ang nag-offer. Akala ko ay sa 'kin pa manggagaling!

It makes me feel like he's really serious about me.

Sinubukan kong ngumuso kahit gustong-gusto kong ngumiti. Ayoko kasing ipahalata sa kanya na nagustuhan ko ang sinabi n'ya.

"Ligawan mo muna ako," sabi ko pa talaga.

Attorney Villaraza chuckled. Mabilis na namang n'yang hinalikan ang mga labi ko.

"I will court you even if we're already together."

Pinigilan kong ipakita na kinikilig ako. Baka bigla pa s'yang magmayabang.

"C'mon, love..." lambing n'ya. His fingers run down the length of my neck.

I shivered. Hindi ko na din kayang patagalin ang pagpapakipot ko.

"Sige na nga..." marahan kong sabi. Ito rin naman talaga ang gusto ko.

Attorney Villaraza smirked. I saw a glint on his amber eyes.

"Then, let's celebrate."

He reached for my core and I couldn't help but stifle a moan. Naramdaman ko kung gaano na ako kabasa dahil sa kanina pang pagtama ng kahabaan n'ya sa gitna ko dahil na rin sa posisyon namin ngayon.

"Kylo..." I moaned his name. Napahigpit ang pagkakakapit ko sa balikat n'ya. "I... n-need to go h-home."

"Uh-huh?" sabi lang n'ya pero patuloy pa rin sa paglalaro ang mga daliri n'ya sa gitna ko. He even removed the comforter that was covering my body "I'll take you home after this. I promise."

I flinched when I felt his manhood touched my core as he positioned himself. Unti-unti kong naramdaman ang pagpasok n'ya.

I let him control my body. Hinawakan n'ya ang magkabilang bewang ko as he guided me to move up and down. Kumapit ako sa balikat n'ya at doon kumuha ng suporta.

I continued moving my body up and down. Tumingin ako sa kanya at nakita kong nakatitig lang s'ya sa akin. His hands were squeezing my waist as he guided me to the pace that he wanted.

"Love..." ungol n'yang nagpatindi sa init na nararamdaman ko. "Tangina... I couldn't get enough of you."

Humigpit ang pagkakahawak n'ya sa bewang ko at s'ya na ang nag-control sa katawan ko. He was also thrusting his hips and after awhile, we both reached our peak at the same time.

I couldn't get enough of him too.

Attorney Villaraza let me use his bathroom para makapaglinis ako ng katawan. Ang sabi n'ya pa nga, sabay na daw kami para maka-save ng tubig at oras pero duda kasi ako do'n kaya hindi ako pumayag.

We both left his room at ngayon ko lang napansin na parang may kulang sa living room n'ya.

"Nasaan 'yung painting?" I asked when I saw that blank space on the wall.

"Hm?" Attorney Villaraza looked at me. Nang makitang may tinitignan ako ay nilingon n'ya iyon bago ibinalik ang tingin sa akin. "Oh... I donated it," sabi n'ya at sinundan ko s'ya nang maglakad s'ya papunta sa pinto at binuksan iyon.

He drove me back home. It was already midnight at maluwag ang daan. Kung tutuusin ay pwede naman talaga akong matulog kina Attorney Villaraza. Hindi naman ganu'ng ka-strict si Mommy pero ayoko lang talaga s'yang pag-alalahanin.

Itinigil ni Attorney Villaraza ang sasakyan sa harap ng gate ng bahay namin. The lights were already off. I could tell that my parents were already fast asleep.

"Should I go inside and say hi to your parents?" tanong ni Attorney Villaraza nang pagbuksan n'ya ako ng pinto ng sasakyan at makababa ako.

Natawa ako sa tanong n'ya.

"Tulog na sila."

Nakita ko ang pagsimangot n'ya.

"Tulog na pala sila. You should've stayed at my condo."

I smiled at him. Mukha s'yang nagtatampo pero ayaw lang ipahalata.

"Goodnight, Kylo," paalam ko sa kanya. Tatalikod na sana ko pero naramdaman ko ang kamay n'yang pumigil sa braso ko.

"Wait."

I looked at him. Ang kamay n'yang nakahawak sa braso ko ay bumaba sa bewang ko. His both hands held my waist.

"I should receive a goodnight kiss from my girlfriend, shouldn't I?"

I giggled. Kaya nang hinapit ako ni Attorney Villaraza palapit sa kanya at halikan ako nang malalim ay nakangiti ako.

"Goodnight, Kylo," ulit ko nang tapusin n'ya ang halik.

Mabilis n'ya ulit hinalikan ang mga labi ko na nagpatawa sa akin bago ako tuluyang pinakawalan.

He smirked at me.

"Goodnight, love."

Chapter 36

We had to go to university when Saturday came as we need to report the progress on our OJT. Kailangan naming ipasa iyong evaluation sheet na kailangan naming sagutan every week para malaman ng prof namin kung may natututunan ba kami sa internship namin. Bukod pa iyong evaluation sheet na sasagutan ng trainer namin para sa evaluation naman nila sa amin. Pero sa kanila ay summarized at makukuha lang namin the day after ng last day namin sa internship.

"Next week, anytime, ipo-post na sa website ang list ng mga candidates for graduation. Alam n'yo naman siguro ang ibig sabihin kapag hindi n'yo nakita ang pangalan n'yo do'n, 'di ba?" sabi ni Mrs. Garcia matapos n'yang makolekta ang mga evaluation sheets namin.

Nagkaroon ng ingay ang buong room dahil sa mga kaklase ko. Lalo na 'yung mga kinakabahan dahil hindi alam kung may bagsak ba sila ngayon o ano.

Napatingin ako kay JC na tahimik lang sa tabi ko.

"Kinakabahan ka?" tanong ko sa kanya.

"Hindi, ah," sigurado pa n'yang sabi.

Wow, confident. Confident s'ya sa mga nakopya n'yang assignments at mga naging sagot n'ya sa last exam namin.

Nagtaas ng kamay ang isang kaklase ko kaya napatigin kaming lahat sa kanya.

"Eh, ma'am, hindi pa naman kami nakakapag-final exam kaya wala pang grades sa student system namin. Pwede pa rin ba kaming magpasa ng application form for graduation kapag nasa list of candidates 'yung pangalan namin?" tanong ng kaklase ko.

Tumango si Mrs. Garcia. "Pwede. Pero syempre hindi ia-approve 'yon kung meron kayong bagsak ngayon."

Mas lalong umingay kaysa kanina. Narinig ko pa ngang sabi ng iba na babawi sila ngayong final exam. Malaki pa naman daw ang hatak noon sa grades, pambawi man lang daw sa mga quiz na naibagsak nila.

Napatingin ulit ako kay JC.

"Kinakabahan ka?"

Tinignan n'ya ako nang masama kaya napatawa tuloy ako. Alam ko rin naman kasing kinakabahan s'ya. Kahit nga akong alam kong pasado naman ang lahat ng mga quiz at exam ko kinakabahan pa rin, eh. Pa'no pa kaya s'ya na nangongopya lang palagi ng assignments at minsan, hindi pa nag-aaral kahit na alam naman n'yang may quiz kinabukasan.

"Tigilan mo nga ko, AJ," iritado n'yang sabi.

Tumawa na lang ulit ako at tinigilan na lang s'ya. Baka mamaya mainis na talaga s'ya sa 'kin dahil mas lalo ko pang dinadagdagan ang kaba n'ya. Ayaw na lang kasing aminin 'yung totoo.

Tumingin na lang ako sa harap at nakinig sa iba pang mga bilin ng prof namin.

"Kung hindi kayo absent nang absent sa OJT n'yo, kulang-kulang may limang linggo na lang dapat kayo," she said. "At hindi lang final exam ang kailangan n'yong ipasa. Dahil kung bagsak ang evaluation sa inyo ng trainer n'yo, bagsak din kayo sa subject na 'to."

Napanguso ako at medyo kinabahan. Sana pala hindi ko na lang inasar si JC. Nakarma yata ako at pati tuloy ako ay kinabahan na dahil sa sinabi ni Mrs. Garcia!

I already know that Attorney Villaraza is professional when it comes to his work. Hindi ibig sabihin na boyfriend ko na s'ya ay ipapasa n'ya ako kung sakaling hindi naman maganda ang performance ko as an intern n'ya. Inisip ko tuloy kung may nagawa ba akong kapalpakan dati. Ang pinakanatatandaan ko lang ay iyong binuksan ko 'yung office n'ya kahit hindi pa s'ya nagbibigay ng permiso. Kung ano tuloy ang nakita ko sa loob na ginagawa n'ya.

Remembering that memory somehow made me pissed. Parang bigla ay gusto ko na lang saktan si Attorney Villaraza sa sobrang inis ko. Bakit ba kasi napakababaero ng abogadong 'yon?

"Okay ka lang?" tanong sa akin ni JC na napansin siguro ang pagiging tahimik ko. Tinanguan ko na lang s'ya.

Kaya naman ang hirap talagang paniwalaan na nagkagusto sa akin si Attorney Villaraza. That charismatic man who could get any gorgeous woman that he likes so easily. Hindi n'ya na nga kailangang lapitan dahil mismong mga babae pa ang lumalapit sa kanya.

Tapos ako ang magugustuhan n'ya? There's nothing special in me. Kaya paano n'ya ako magugustuhan?

I sighed. Buti na lang talaga, kami na. At s'ya pa ang nag-alok ng commitment na 'yon. That is my only assurance that he isn't playing with me. Kung wala noon, iisipin kong isa lang talaga ako sa mga fling n'ya.

Pinakawalan na rin naman kami ni Mrs. Garcia matapos n'yang masabi ang lahat ng mga bilin n'ya. Dumiretso kaagad kami ni JC sa parking lot at agad na sumakay sa sasakyan n'ya para umuwi. Restday namin ngayon at susulitin ko na ang araw na 'to para makapagpahinga. Baka may bagong kasong hawakan na naman kasi si Attorney Villaraza at magiging busy na naman ako noon.

Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang nagda-drive si JC palabas ng gate ng school namin. Pero napakunot ang noo ko nang may makitang pamilyar na kotse na nakaparada sa gilid ng university gate namin. Mas inilapit ko pa ang mukha ko sa bintana ng kotse ni JC para i-check kung tama ba ang naiisip kong may-ari ng kotseng nakikita ko ngayon. Idagdag pa iyong nagtitinginan ang mga estudyanteng babaeng mukhang kinikilig sa lalaking nakasandal sa kabilang side ng kotse kaya nakatalikod s'ya sa gawi namin.

"JC, sandali. Itigil mo," sabi kong hindi inaalis ang tingin sa kotseng 'yon.

Wala naman akong narinig na kahit ano kay JC. He stopped the car at the other side of the road. I immediately got off his car and crossed the road to walk towards that familiar car.

Habang papalapit ako ay mas lalo kong nakumpirma kung sino ang lalaking nakasandal sa kotse na nakatalikod sa akin ngayon. I've seen all of him kaya kilalang-kilala ko kung kanino ang likod na iyon. Ilang beses na rin akong nakasakay sa kotse n'ya at kabisado ko na rin ang plate number. Palakas nang palakas ang tibok ng puso ko.

"Kylo?" tawag ko sa pangalan n'ya.

He looked at me. Umayos s'ya nang tayo nang makita ako at nakapamulsang hinintay ang paglapit ko. My heart was beating so loud and fast as I walked towards him.

He was wearing a wine-red button-down longsleeve shirt tucked in his gray trousers, and a brown longwing shoes. Nakarolyo pataas hanggang siko ang sleeves ng shirt n'ya, showing the muscles on his forearm. Napansin ko rin ang itin na relong suot n'ya sa kaliwang pulsuhan n'ya. His hair was parted to the side. He looked so fresh and casual which was new to me dahil masyadong s'yang formal tignan sa firm sa suot n'yang three-piece business attire.

He looked so gorgeous. Hindi ko maalis ang mga mata ko sa gwapo n'yang mukha. I could smell his manly cologne even from here and he just smells so good. Mas lalong nakadagdag sa kagwapuhan n'ya ang bango n'ya.

Gosh... Pakiramdam ko ay mas lumalalim pa ang pagkagusto ko sa kanya.

"Ba-bakit... Anong ginagawa mo dito?" kandautal kong tanong ko nang makalapit na sa kanya.

His amber eyes stared at me.

"Sinusundo 'yung girlfriend ko."

Pinigilan ko ang mapangiti nang marinig ko ang sinabi n'ya. Seryoso kasi s'ya nang sabihin n'ya iyon habang ang mga mata ay titig na titig sa 'kin. Grabe tuloy 'yung pagbundol ng kaba sa dibdib ko dahil doon!

Babaero nga. Ang galing magpakilig, eh!

"Attorney."

Napatingin ako kay JC na lumapit din at tumayo sa tabi ko. Seryoso s'yang nakatingin kay Attorney Villaraza na tinanguan ang pagbati n'ya.

"Mr. Delfino." Attorney Villaraza regarded his presence.

"Anong ginagawa n'yo dito?" JC asked.

Attorney Villaraza glanced at me before he looked back at JC. Bigla tuloy akong kinabahan sa kung anong sasabihin n'ya.

"Sinusundo 'yung—"

"Secretary n'ya!" singit ko bago pa maituloy ni Attorney Villaraza ang sasabihin n'ya. Pumiyok pa ako! "Sinusundo n'ya 'yung secretary n'ya."

I looked at Attorney Villaraza who was already staring at me. Kinabahan ako sa lamig ng pagtitig n'ya sa akin kaya nag-iwas ako ng tingin at tumingin naman sa kaibigan ko. JC was also staring at me, though.

I cleared my throat.

"Uhm... May kailangan kasing asikasuhin si Attorney Villaraza. Tutulungan ko s'ya."

JC looked at Attorney Villaraza.

"New case, Attorney?" he asked.

"Hindi," ako na ang sumagot. Baka mabuking pa ako sa pagsisinungaling ko kung pagsasalitain ko ang lalaking may malamig na titig sa akin ngayon. "Ano... About do'n sa past case n'ya."

Nakatitig na silang dalawa sa akin kaya hindi na ako mapakali. Pero hindi ko pinahalata ang kaba ko kay JC. Kilalang-kilala n'ya kasi ako. Hindi ko nga alam kung makakalusot sa kanya ang pagsisinungaling ko ngayon.

I saw JC glanced at Attorney Villaraza's car before he looked at me again.

"Edi hindi ka na makakasabay sa 'kin pauwi?" he asked.

Napatitig ako sa kanya. Pagkatapos ay napatingin ako sa kotse n'yang naka-park sa kabilang side ng kalsada bago ako napatingin sa kotse ni Attorney Villaraza. Napakamot ako sa batok ko nang muling tumingin kay JC.

"Hindi... Kay—" I glanced at Attorney Villaraza who was staring at me with his serious eyes before I looked back at JC again. "Kay Attorney Villaraza na ako sasabay."

JC stared at me. Ilang segundong nanatili ang titig n'ya sa akin bago dahan-dahang tumango.

"Sige... Ingat kayo, AJ." He looked at Attorney Villaraza. "Attorney."

Attorney Villaraza just nodded at him and didn't say anything.

"Ingat ka rin, JC."

Tumingin sa akin ang kaibigan ko. He made a small smile as he nods his head before crossing the street to walk towards his car. Pinanood lang namin s'ya ni Attorney Villaraza na pumasok sa kotse n'ya hanggang sa mag-drive paalis doon.

Napalingon ako nang makarinig ng pagbuksan ng pinto ng kotse. Attorney Villaraza opened the passenger's side door of his car for me. Mabilis naman akong pumasok doon at umikot s'ya sa kabila para sumakay na rin sa may driver's seat. Agad na napuno ng bango n'ya ang loob ng sasakyan.

I wore my seatbelt. Umayos na rin ako ng upo sa pag-aakalang aalis na kami pero ilang minuto na kaming nakasakay ay hindi pa rin pinapaandar ni Attorney Villaraza ang sasakyan.

Napatingin tuloy ako sa kanya. I noticed him gripping the wheel tightly. His jaw was even clenching.

"Bakit?" tanong ko dahil mukha s'yang galit. Nakumpirma ko pa 'yon nang magkasalubong ang mga kilay n'ya nang tumingin s'ya sa 'kin.

"You don't want him to know that we're together?" halata ang inis sa kanya nang itanong na iyon. His amber eyes were so intense.

Noong una ay hindi ko pa alam kung anong sinasabi n'ya. Hindi tuloy agad ako nakasagot na mukhang mas ikinainis n'ya pa.

He scoffed.

"We're not even at the office and it's your fucking off today but you fucking called me by my fucking title again?"

Nagulat ako sa sunod-sunod na pagmumura n'ya!

"Saglit. Saglit—"

Pero mukhang inis talaga s'ya dahil pinutol n'ya ang sasabihin ko.

"You chose to fucking lie instead of telling him the damn truth about us so you could go with me?"

Napatitig ako sa kanya. He must've been so irritated that I didn't tell JC the truth. That he's my boyfriend. At nando'n s'ya para sunduin ako. Ako na girlfriend n'ya. His irritation was so obvious as I'm seeing the glint of red in his eyes now.

I just don't want to surprise JC. Sigurado kasi talaga akong magugulat s'ya kung kanina ko sinabi sa kanya. Pero mukhang nagalit naman si Attorney Villaraza dahil doon. It was like, I just denied our relationship. And I didn't mean it like that.

"Huwag kang magmura..." mahinahon kong sabi. "Tsaka sasabihin ko rin naman kay JC. Pero 'wag muna ngayon."

"Kailan pa?" tanong ni Attorney Villaraza na mukhang inis pa rin.

"Ako nang bahala. Alam n'ya kasing inis talaga ko sa 'yo. Mabibigla 'yon kapag nalaman n'yang tayo na."

"Why does it feels like I have to get his permission first before I could date you?" he muttered.

"Huy, idol ka naman no'n," sabi ko. Baka sakaling ikatuwa n'ya kasi.

"Tanginang 'yan."

"Nagmura ka na naman!" I said and slapped his mouth. Agad s'yang napasapo sa bibig n'ya.

"Ow, fuck!" daing n'ya at gulat na napatingin sa akin.

Kahit ako rin naman! Hindi ko akalain na magagawa ko 'yon! Parang biglang nagkaroon ng sariling isip ang kamay ko at sinampal ang bibig n'ya!

"Sorry!" sabi ko pero hindi ko napigilan ang mapatawa! Nakakatawa kasi 'yung gulat n'yang itsura!

He glared at me that made me laugh even more.

"Are you really? You look like you're having fun."

Hindi ko mapigilan ang pagtawa ko. Attorney Villaraza tsked and looked away. Sa harapan na s'ya nakatingin.

"Sorry talaga!" sabi kong bahagya na lang na natatawa. Tumikhim ako at nagseryoso na. "Promise, sasabihin ko naman talaga kay JC. Soon. Kaya 'wag ka nang magalit."

But he's still wasn't looking at me. His jaw was clenched as he looked to the front. Even his side profile looked so good.

Bakit ba sobrang gwapo kasi ng taong 'to?

"Huy..."

Pero hindi n'y pa rin ako tinignan. I tried poking his arm to get his attention. I felt his firm muscles but he still wouldn't look at me.

"Kylo..." malambing kong tawag sa pangalan n'ya.

I heard him tsked before he finally looked at me. Tumitig s'ya sa akin bago bumuntong-hininga. Nakita kong lumambot ang expression ng mukha n'ya.

I was surprised! Naalala ko noong nagtatalo kami. Pinigilan n'ya ko noon na tawagin s'ya sa pangalan n'ya dahil hindi daw s'ya makapag-concentrate. Pero hindi ko alam na ganito pala ang epekto kapag tinawag ko s'ya sa pangalan n'ya. Nawawala ang galit n'ya!

I didn't know that he also has his adorable side!

"Ayoko lang biglain si JC," paliwanag ko para tuluyan nang mawala ang galit n'ya. "Kaya 'wag ka nang magalit."

He stared at me for about a minute before I saw him rolled his eyes.

"Fine."

Napangiti ako. Pero nakita ko na naman ang inis sa mga mata n'ya bago s'ya nag-iwas ng tingin.

"Stop being so damn cute. Tangina," I heard him muttered.

I laughed. "Tsaka nakakabigla rin kaya na nandito ka! Pa'no mo nalamang nasa university ako?"

He looked at me.

"Creed asked me to help him with his case. Hindi raw s'ya matutulungan ng intern n'ya 'cause he's at the university for his requirements. I figured you'll be here too," paliwanag n'ya.

Oh... So hindi n'ya tinulungan si Attorney Cervantes?

"Eh, bakit ka pumunta dito?" I asked.

He seemed offended by the question that I asked. Parang nagtunog kasi na ayaw ko s'yang papuntahin dito. Pero masaya nga ako na nandito s'ya! Akala ko hindi ko s'ya makikita ngayong araw!

Ready na sana akong magpaliwanag but he just let it pass by answering it.

"I promised you that I'd still court you even if we're already together, right? So I wanted to take you out on a date."

Nagulat ako sa dahilan n'ya pero maya-maya ay napangiti na rin. I didn't expect that he'll keep his promise! Wala naman akong pakialam kung ligawan n'ya pa ako o hindi ngayong kami na. I just said that dahil hindi pa ako nakakaranas na maligawan!

I put on my seatbelt and smiled widely at him.

"Tara na."

He chuckled before he smirked at me.

"I'd like to have a kiss from my girlfriend first."

I giggled before I leaned myself towards him, ready for the kiss. Sure naman akong walang makakakita sa 'min as his car was heavily tinted.

He cupped my face and closed our distance as he gave me a deep and long kiss. His lips were so warm and soft. I feel like I wouldn't get tired of kissing him as I always like the feeling of his lips against mine. Palagi pang bumibilis at lumalakas ang tibok ng puso ko kapag hinahalikan n'ya ako.

He ended the kiss pero hindi s'ya lumayo sa akin. He kissed the tip of my nose first before he gave me a quick kiss on my lips. Hinawakan n'ya ang kaliwang kamay ko pagkatapos at hindi na iyon binitiwan habang nagmamaneho s'ya.

I was smiling for the whole drive. Hindi na kasi talaga binitiwan ni Attorney Villaraza ang kamay ko even when he's maneuvering the gear. Damang-dama ko ang init ng palad n'ya at natatakot akong masanay sa masarap na pakiramdam na 'to. Baka kasi kapag binitiwan na n'ya ang kamay ko ay hanap-hanapin ko iyon.

Am I really the first and only woman that he did all these things with? Siguro. Kasi kahit na sinong babae na maranansan ang ginagawa n'ya ay siguradong hindi na s'ya pakakawalan. I never even thought that he has a lot of sweet sides in him.

I don't ever want to let this go too.

Nagtaka ako nang itinigil n'ya ang sasakyan sa harap ng isang gallery at nag-park sa parking space doon. Hindi ko inalis ang titig sa kanya nang makababa na kami ng kotse.

"Bakit tayo nandito?" I asked as we walked towards the entrance. Hindi ko lang kasi maisip na mahilig pala s'ya sa mga ganitong bagay.

Sabagay... May malaki nga palang painting sa sala sa condo n'ya noon.

He put an arm around my shoulders and pulled me close him. Ramdam ko ang init ng katawan n'ya pati na rin ang mga muscles doon kahit may mga telang nakaharang sa katawan namin. Naalala ko tuloy kung gaano ka-perfect ang bawat muscles n'ya sa katawan as I already saw him naked twice.

Gosh, Jean! Nagiging mahalay ka na! Nahahawa ka na kay Kylo!

"Help me pick a painting I can display in my living room," he answered as the guard opened the door for us.

We went inside.

"Bakit ako pa? Ba't di na lang ikaw eh, living room mo naman 'yon?" I asked. Wala pa naman akong masyadong alam sa art.

"So you won't get distracted whenever we fuc—"

Kaagad kong tinakpan ang bibig ni Attorney Villaraza bago pa n'ya matuloy ang sasabihin n'ya. Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa paligid para i-check kung may nakarinig ba sa sinabi n'ya. Ang tahimik pa naman ng lugar! Tapos hindi man lang bumulong si Attorney Villaraza nang sabihin n'ya 'yon! Normal na lakas ng boses n'ya lang!

"Kylo!" I hissed. Hinampas ko ang braso n'ya sa inis but the brute just chuckled like he's having fun! "Ang ingay mo!"

He just chuckled and pulled me again close to him. Naramdaman ko ang paghalik n'ya sa buhok ko.

An employee assisted us as we looked around the gallery. Hindi ko talaga alam ang pipiliin ko. Baka hindi pa magustuhan ni Attorney Villaraza ang mapili ko. Nakaka-pressure!

But Attorney Villaraza seems like he doesn't mind as long as I am the one who'll choose the painting. Nakikita kong tumitingin naman s'ya pero halatang wala ang interes n'ya doon.

I stopped when my eye caught on something. Tumigil ako sa harap ng painting na iyon. Mukhang nabigla pa si Attorney Villaraza dahil hindi n'ya akalain ang biglaan kong pagtigil dahil ilang minuto na rin kaming naglalakad habang nagtitingin-tingin.

I stared at the painting and my heart just skipped a beat. It just so beautiful. It was an oil painting of a sunset on the sea. At dahil papalubog na ang araw ay nagkulay orange na may halong pagkapula ang langit pati na rin ang dagat. It was so simple yet the scene was just so breathtaking.

"You like it?" tanong ni Attorney Villaraza sa gilid ko nang may ilang minuto din akong tumitig sa painting.

I nodded without looking at him. "Yeah..."

"What's so special about it?" he asked. Siguro ay naisip n'yang araw-araw namang nangyayari ang nasa painting. It was the usual scene yet this is what I chose among all the hundred paintings in here.

I looked and stared at him. Nakita ko ang kuryosidad sa mga mata n'ya habang hinihintay ang sagot ko.

"It reminds me of your eyes. How beautiful it is."

Ibinalik ko ang tingin sa painting. Yeah... Ganoong-ganoon ang kulay ng mga mata ni Attorney Villaraza. Just like the sunset. At sa tingin ko, tuwing makikita ko ang papalubog na araw ay palaging s'ya ang papasok sa isip ko.

Attorney Villaraza bought the painting and the gallery said that it will be delivered at his condo after three days. May mga papeles pa raw kasing kailangang pirmahan at kailangan pang kontakin ang painter. Wala namang problema doon si Attorney Villaraza.

"Saan na tayo pupunta?" tanong ko nang makasakay na ulit kami sa kotse.

"To my condo," Attorney Villaraza answered as he started the car.

Napatingin ako sa kanya. Nagsisimula na s'yang magmaneho pero hindi ko pa rin inaalis ang tingin ko sa kanya. He finally noticed it and gave me a quick glance.

"What?" tanong n'ya at muling ibinalik ang daan ang tingin.

Hindi ako sumagot. Pinaningkitan ko lang s'ya ng mga mata at saktong nakita n'ya 'yon nang sumulyap ulit s'ya sa akin.

"Woah, woah!" he chuckled. "What's running inside my girlfriend's mind now, huh?"

"Ano na namang gagawin natin sa condo mo?" naghihinala kong tanong na mas ikinatawa n'ya.

"Ipagluluto lang kita," natatawa n'yang sabi.

"Liar."

Hey!" he exclaimed while still chuckling. Ang sarap pakinggan ng pagtawa n'ya. "You're hurting my feelings!"

"Alam mo kung anong nangyayari kapag pumupunta tayo sa condo mo, Kylo!" Ang lakas ng tawa n'ya sa sinabi ko. "Tsaka ikaw? Marunong magluto? I doubt it."

He shook his head as he smirked while looking at the road. Parang hindi pa makapaniwala sa sinabi ko.

"Minsan hindi rin pala maganda 'yung pagka-straightforward mo," sabi n'yang napapailing pero natatawa naman.

"Pero marunong ka ngang magluto?"

"Based on my judgement, it's easy to cook if you'll just follow the recipe and the instructions."

Natangahan ako sa sinabi n'ya.

"Based on my judgement ka pa d'yan eh, hindi ka naman Judge. Lawyer ka kaya."

His deep laughter echoed inside the car.

"Fuck, I love you so much," he said with a chuckle.

Nagulat ako sa sinabi n'ya at napatitig na lang sa kanya. I couldn't say anything. Wala akong mahanap na dapat sabihin at wala ring boses ang lumalabas sa bibig ko. Gulat na gulat ako! Inabangan ko pa nga kung babawiin n'ya pero ilang minuto na ang lumipas ay patuloy lang sa pagmamaneho si Attorney Villaraza.

It looked like he just voiced it out so naturally.

Dama ko ang bilis at lakas ng tibok ng puso ko, mas lalo na nang hawakan ko ang dibdib ko. Tumingin ako sa labas ng bintana para pakalmahin ang pagwawala ng puso ko pero mas lalo lang yatang lumalala. Napakagat na ako sa pang-ibabang labi ko.

Totoo ba ang sinasabi ni Attorney Villaraza? Baka naman nalito lang s'ya? He's always calling me as 'love'. Iyon ang endearment n'ya sa akin kahit noong hindi pa kami. Kaya baka imbes na like ay love ang nasabi n'ya.

O baka mali lang ako ng narinig? Baka nagha-hallucinate lang ako!

Ilang segundo akong nakatitig lang sa labas ng bintana bago ako napangiti.

Attorney Villaraza said he loves me. He just said that he loves me.

And I think I feel the same way.

Chapter 37

Totoo ngang bumibilis ang oras kapag masaya ka. Hindi mo namamalayan ang bawat takbo ng segundo o minuto sa tuwing nakakaramdam ka ng kasiyahan. Magugulat ka na lang na sa pagtingin mo sa orasan ay ilang oras mo na pa lang kasama ang taong mahal mo, pero pakiramdam mo ay parang sasandali pa lang.

Two weeks had already passed since Attorney Villaraza and I had our first date. Every weekend ay nandoon ako palagi sa condo n'ya. I always wanted to spend time with him. Kahit na halos araw-araw, every weekdays naman kaming magkasama sa firm ay parang kulang pa rin ang oras.

Nagtataka pa nga ako dahil last time naman ay hindi ako ganito. Then I realized that maybe, I am falling harder with every second that I spent my time with him.

My Mom would always ask me everytime I go out kahit off ko naman sa firm tuwing weekends. I couldn't tell her the truth for now kaya ang sinasabi ko na lang ay mahirap ang kasong hinahawakan ngayon ni Attorney Villaraza and he really needs an additional hand that could help him with this new case. Hindi na s'ya nagtatanong pa kapag ganoon ang sinasabi ko dahil alam naman n'ya kapag may ganoong ding kaso si Daddy na kung minsan ay wala nang oras para matulog.

I wonder how Attorney Villaraza would react if he learns that I haven't told my parents about our relationship yet. Noong unang araw na maging kami ay gusto n'ya pa ngang magpakilala noon kina Mommy pero masyadong gabi na at malamang ay tulog na sila ni Daddy. And I also remembered how he reacted when I haven't told JC about us back then, na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nagagawa.

I wanted to tell my parents about him after I finished my internship na ilang linggo na lang din naman. Parang ang inappropriate kasi kapag nalaman ng iba na may relasyon ako sa trainer ko while I haven't even finished my internship yet. Baka akalain pa nina Mommy at Daddy na kung ano-ano ang inuuna ko at hindi talaga ako seryoso sa ginagawa ko.

I am still. I still want to be a lawyer. I still want to clear my father's name.

I just didn't expect that I would fall inlove with Attorney Villaraza on the way.

It was Saturday and I'm here in his condo again, cooking for our lunch. Ako na ang nagluto dahil last time, on our very first date, became a disaster. Sunog ang nilutong steak ni Attorney Villaraza habang hilaw naman ang karne sa loob. Mukhang dinaanan din ng sampung bagyo ang kitchen n'ya pagkatapos n'yang magluto na inabot din ng oras bago n'ya matapos na linisin dahil kahit na anong presinta ko ay hindi n'ya hinayaan na tulungan ko s'ya.

In the end, we just ordered food outside.

"Paki-abot naman nu'ng patis."

Tahimik na iniabot sa akin ni Attorney Villaraza ang patis. Nakatayo s'ya sa gilid ko, nakasandal patalikod sa countertop habang kanina pa pinapanood ang pagluluto ko. Simula noong hinahanda ko ang mga ingredients hanggang ngayon na patapos na akong magluto ay pinanood n'ya ako at kung minsan ay tumutulong sa pag-aabot sa akin ng mga kailangan ko. It was like he was really interested to learn how to cook.

"Kutsara din," sabi ko at tahimik n'ya ulit iniabot sa akin iyon.

I scooped a little amount of sauce and blew it to cool it off. Inilapit ko ang kutsara kay Attorney Villaraza na agad na nalaman kung anong gagawin. Tinikman n'ya ang sauce na nasa kutsara at inubos iyon.

"How is it?" tanong ko, inaabangan ang reaksyon n'ya sa pagluluto ko.

I was just staring at him. Nakita kong dinilaan n'ya ang mga labi na at napalunok na lang ako sa ginawa n'ya. He looked so sexy as he did that. Pinanood ko ang pagkibot ng mga labi n'ya habang nilalasahan ang sauce sa bibig n'ya.

"It's good," he said. I saw the honesty in his eyes kaya naman napangiti ako.

Kinuha ni Attorney Villaraza ang kutsara mula sa kamay ko. He started to lick the sauce off the spoon. He was just staring at me as he did that. Napalunok na lang ulit ako habang tinitignan ang dila n'yang inuubos ang sauce doon sa kutsara. I looked into his eyes and my heartbeat race when I saw the glint in his amber eyes.

"It's really good," he said, oblivious with what I'm thinking inside my head. "Madali lang pa lang magluto."

Tumikhim ako at ibinalik ang atensyon ko sa pagluluto. He put the spoon on the sink with the dishes that need to be washed and resumed watching me cook again.

"Yes, pero hindi para sa 'yo ang pagluluto kaya huwag mo nang ulitin," I said.

I heard him chuckled. Umalis s'ya sa pwesto n'ya at ang sunod ko nang naramdaman ay ang pagyakap n'ya mula sa likuran ko. I was wearing a white simple blouse and a tight pants pero damang-dama ko ang init ng katawan n'ya sa likod ko, maging ang init ng mga labi n'ya nang dampian n'ya ng halik ang balikat ko.

"They say women love men who can cook," he said.

"Sino namang nagsabi sa 'yo n'yan?" tanong kong napatigil sa paghahalo ng sauce para sa pasta.

Naparamdaman ko ang paghigpit ng yakap n'ya sa akin at ibinaon ang mukha n'ya sa leeg ko.

"Google," I heard him mumbled against my skin.

Napatawa tuloy ako. So nagsearch s'ya about sa bagay na 'yon? Kung anong gusto ng mga lalaki sa babae at nakita n'yang gusto ng mga babae ang mga lalaking marunong magluto? Is that why he tried to cook on our first date kahit hindi s'ya marunong?

"Naniwala ka naman agad," sabi kong natatawa. Wala naman kasi akong pakialam kung marunong s'yang magluto o hindi. I fell inlove with him even if he doesn't know how to cook.

He kissed my neck. Mas hinigpitan n'ya ang pagkakayakap n'ya sa akin.

"I just wanted to impress you."

Napangiti ako. "Hindi naman kailangan."

"But I want to. Gusto kong tabunan ang inis mo sa akin. So you wouldn't feel bad liking me and telling anyone about our relationship."

I sighed. Nasabi ko nga pala sa kanya na alam ni JC na inis ako sa kanya noon. And Attorney Villaraza also knew how I felt for him before. Na inis nga ako sa kanya. Maybe, it bothered him that much kaya gusto n'yang matutong magluto nang malaman n'ya na gusto ng mga babae ang mga lalaking marunong magluto.

I turned off the stove. Humarap ako kay Attorney Villaraza kaya napabitiw s'ya sa akin pero agad din namang ibinalik ang pagkakayakap sa akin. He wrapped his arms around my waist and pulled me closer to him. Iniyakap ko naman ang mga braso ko sa leeg n'ya.

"There's no need for you to try so hard just to impress me, Kylo." I smiled gently at him. "'Cause you already did. By just being yourself."

He kissed the tip of my nose.

"I want you to fall for me, though," sabi n'yang halatang hindi kuntento doon.

I smiled widely at him, "I already did."

Ilang segundo n'yang tinitigan ako at nakatingin lang din ako sa mga mata n'ya. Maya-maya ay nakita ko s'yang napangiti na umabot hanggang sa mga mata n'ya. And for me, that was everything. I wanted so much to make him happy.

He crouched down and our lips touched as he kissed me deeply. Ipinikit ko ang mga mata ko at mas hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya. I felt him did the same.

My heart felt so full. His kiss was so deep. He was kissing me fully on the lips. Na para bang hinulma ang mga labi ko para sa kanya. His kisses were full of emotions that even if he won't tell me, I already know how he feels about me by his kisses.

Tinapos n'ya ang halik at mahigpit akong niyakap. I giggled inside his arms. I felt him inhaled deeply as he buried his face on my hair.

"You always smell like vanilla," he said.

"Oh, that's the flavor of my shampoo."

"Hm." Mas ibinaon pa n'ya ang mukha sa buhok ko at inamoy pa iyon. "I like it."

We ate the pasta that I cooked and I felt really happy when I saw on Attorney Villaraza's face that he really did enjoy the food. Mukha namang nasarapan s'ya sa luto ko at nakailang servings pa nga s'ya kaya naman busog na busog daw s'ya.

He washed the dishes and let me choose a movie that we could watched. Agad n'ya akong tinabihan sa sofa pagkatapos n'yang maghugas at maya-maya ay nakahiga na kaming pareho doon. He was hugging me on the back as we watched the movie that I chose.

All these simple things that we do together, with the time that I spent with him already makes me feel so happy. Kaya naman gustong-gusto ko kapag kasama ko s'ya. There were no dull or boring moments with him. Na kahit sa ganitong panonood, and even those simple conversations that we had were so interesting.

Looking back at those times, the first time that I saw him, the first time that he saw me inside his office that he already cursed as soon as his eyes landed on me, the irritation I felt before... I never really thought that we could be like this. Na magiging sobrang saya ko kapag kasama ko s'ya. That he's the only one who could make me feel these new and estrange emotions.

I guess I really do love him, huh?

Nasa kalagitnaan na kami ng panonood nang marinig namin ang pagtunog ng doorbell ng condo ni Attorney Villaraza. I felt him stilled behind me. Mukhang hindi n'ya inaasahan ang pagtunog noon kaya sinubukan kong lingunin s'ya sa likod ko.

"May bisita ka?" I asked.

Nakita kong kumunot ang noo n'ya sabay iling.

"I'm not expecting anyone."

Duda ako doon. Kung ganoon, sino 'yung nagdo-doorbell? Hindi kaya nagsisinungaling sa akin si Attorney Villaraza nu'ng sinabi n'ya na hindi s'ya nagdadala ng babae dito pero ang totoo ay nagdadala naman talaga s'ya? Katulad nu'ng babaeng nakita kong kasabay n'yang lumabas ng elevator noon? Paano pala kung isa talaga 'yon sa mga fling n'ya at hindi n'ya talaga kliyente?

I shook my head to take those thoughts away my mind. Ayoko ng ganito. Naghihinala agad. Kakasimula pa lang ng relasyon namin. I don't want to be that kind of girlfriend who doesn't trust her boyfriend.

Muling tumunog ang doorbell kaya tumayo na si Attorney Villaraza at nagtungo sa pinto. Umupo naman ako sa sofa at nakatingin lang sa kanya.

"What are you doing here?" dinig kong tanong ni Attorney Villaraza sa kung sinumang nasa may pintuan. Nahaharangan ng malapad n'yang likod ang view ko kaya hindi ko makita.

I heard a woman's laughter. Napakunot ang noo ko dahil doon.

Babae? Babae ang bisita n'ya? Sino naman 'yon?

"What's wrong with visiting my son?" dinig kong sabi nu'ng boses babae.

Son? Nanay ni Attorney Villaraza 'yung nasa may pinto?

"You didn't tell me," Attorney Villaraza said.

"Why do I have to tell you? May tinatago ka ba?"

Narinig ko ang matatalas na tunog ng takong na halos pumunit sa pandinig ko nang maglakad papasok ang babae sa loob ng unit ni Attorney Villaraza. Napatayo kaagad ako, nakahandang batiin s'ya.

Pero napatigil ako nang makita ang mukha ng babae nang humarap iyon sa akin.

Years had already passed, nagkaroon ng kulubot sa magandang mukha ng babae pero hinding-hindi ko makakalimutan ang mukhang iyon. Kahit na ilang taon pa ang lumipas.

She looked so sophisticated hith her navy blue body-hugging dress. Ang balikat n'ya ay natatabunan ng puting shawl. She was holding a designer bag, carrying it in the most fashionable way I've ever seen.

"I knew it," sabi ng babae nang makita ako. She looked at Attorney Villaraza. "Son, what did I tell you about bringing—"

"She's my girlfriend, Mom," putol ni Attorney Villaraza sa kung anumang sasabihin ng nanay n'ya.

I was just staring at the woman in front of me. Nakailang kurap na ako para siguraduhin na totoo ang nakikita ko. I don't know what's happening around me. Parang biglang nag-shut down ang utak ko at hindi na ako makagalaw.

Am I seeing things? Totoo ba ang nakikita ko ngayon? Nandito ba talaga sa harapan ko ang dating abogado ni Papa?

Naramdaman ko ang mainit na kamay ni Attorney Villaraza nang hawakan n'ya ang kamay ko. Hindi ko man lang namalayan ang paglapit n'ya sa akin. At sa hula ko, naramdaman ni Attorney Villaraza ang panginginig ng mga kamay ko. He squeezed my hand sa pag-aakala na kaya iyon nanginginig ay dahil kinakabahan ako na nandito sa harapan n'ya ang nanay ko at ipapakilala ako.

Gusto ko na lang maiyak nang maramdaman ang init ng kamay ni Attorney Villaraza. It was so comforting but hurting me at the same time.

Nakita kong bumaba ang tingin ng nanay n'ya sa kamay naming magkahawak.

"Girlfriend? But you don't do girlfriends, son," sabi ng nanay n'ya na hindi malaman kung saan titingin. Sa kamay ba namin na magkahawak, sa anak n'ya o sa akin.

"I know..." sabi ni Attorney Villaraza sa gilid ko. "This one's serious, Mom."

Tinitigan ng nanay n'ya si Attorney Villaraza habang ako naman ay mariing nakatitig sa kanya. Kaya nakita ko ang pagngiti n'ya pati na rin ang paglipat ng tingin n'ya sa akin. I almost flinched if only Attorney Villaraza isn't holding my hand.

Lumapit ang nanay n'ya sa akin at pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko habang paliit naman nang paliit ang distansya sa pagitan naming dalawa. She stopped in front of me and held a hand out for me.

"I'm Melinda Ocampo. Kylo's mother," pakilala n'ya sa akin habang nakangiti.

Napatingin ako sa kamay n'yang nakalahad sa akin. Pinag-iisipan kung tatanggapin o hindi. My mind still couldn't process what's happening. All I wanted to do is to get out. Ang tumakas dito ngayon.

I felt Attorney Villaraza squeezed my hand again, probably to give me strength and to comfort me, to tell me that he's just there beside me. Ayaw ko man, but what he's doing was only making me feel worse. Unti-unti na kasing naiintindihan ng utak ko kung kaano-ano n'ya ang babaeng nasa harapan ko ngayon.

Sa nanginginig na kamay, tinanggap ko ang kamay ng nanay n'yang nakalahad sa akin.

"A-amara... Amara Jean... A-abella, ma'am," pautal-utal kong sabi at duda ako kung maintindihan n'ya iyon.

But the woman smiled at me. She even squeezed my hand before she let go.

Bumalik sa ala-ala ko ang lahat. Ang mga ala-ala ni Papa. Ang ala-ala noong una sa aming ipinakilala ni Mama ang abogado n'ya.

Wala pa akong kaalam-alam sa mangyayari noon. My young self was even smiling when she accepted the outstretched hand of that lawyer as she introduced herself. Ang tingin ko pa sa kanya noon ay isang bayani. Dahil inakala kong ipagtatanggol n'ya ang Papa ko noon. I thought that finally, there was someone who will fight for my father.

But I was wrong. As I stared at the woman in front of me now, all I could see is a monster. A very hideous monster who was smiling at me.

And she was the mother of the man that I loved. The woman who ruined everything. The woman who ruined our family.

"So Amara Jean's the name of the girl who tamed my playboy's son, huh?" pabirong sabi ng babae. But I couldn't smile.

"Mom," Attorney Villaraza warned her. She chuckled as she looked at me and smiled again.

"Nice to meet you, hija. And call me Mom from now on, okay?"

Nagbabadya na sa pagtulo ang mga luha ko. Nanlalabo na ang paningin ko at alam kong anumang oras ay maiiyak na talaga ko. Lalo na nang marinig ko ang sinabi ng halimaw sa harapan ko.

There's no way I would call her that! Nasira ang pamilya ko dahil sa kanya! Imbes na ipagtanggol n'ya ang Papa ko, mas lalo n'ya lang inilugmok pababa!

But the woman doesn't seems like she remembers me. Kaya bago pa ko maiyak na ipagtaka n'ya, I have to get out of here.

I looked at Attorney Villaraza beside me.

"Kylo, uuwi na muna ko."

Mukhang nagulat s'ya sa sinabi ko. His eyebrows creased and confusion were in his amber eyes.

"What? No—"

"Spend the rest of the day with your mother," putol ko na dahil alam kong tatanggi s'ya. Dinig ko ang panginginig sa boses ko. "Nag-effort pa s'yang pumunta dito para bisitahin ka."

"You're right, hija. Hindi man lang ako magawang bisitahin ng batang 'yan. Hidni man lang magawang kumustahin ang nanay n'ya kung buhay pa ba o himihinga pa!"

"Stop exaggerating, Mom. At hindi na ako bata."

Napatingin ako sa nanay n'ya pero agad ding napaiwas ng tingin nang makatingin nakatingin ang babae sa akin. I swallowed the lump in my throat as I looked at Attorney Villaraza again.

"Uuwi na ko," I said. Ilang segundong tumitig sa akin si Attorney Villaraza bago bumuntong-hininga nang makitang hindi na ako papapigil.

"Ihahatid na kita," he said but I shook my head.

"May dadaanan pa ko. Tsaka walang maiiwan sa Mommy mo dito."

Attorney Villaraza stared at me again. Hindi ko alam kung anong itsura ko ngayon. I tried so hard to conceal my emotions but I'm failing miserably. Kaya gusto ko na sanang umalis. Dahil alam kong hindi ko na kaya pang magtagal dito.

"Are you okay? You look pale."

Pakiramdam ko ay mas lalo pa akong namutla nang marinig iyon mula kay Attorney Villaraza. I looked at his mother who was also looking at me. Kinabahan ako na baka makahalata s'ya kung bakit ako nagkakaganito. Baka kapag nagtagal pa ako lalo dito ay maalala n'ya kung sino ako. So I need to go now.

Inihatid ako ni Attorney Villaraza hanggang sa elevator. I was so out of myself. Hindi ko matandaan kung nakapagpaalam man lang ba ako sa nanay n'ya out of respect. Basta ang gusto ko lang ay makalayo na doon.

"Call me kapag nakarating ka na sa pupuntahan mo. Or when you get home," bilin sa akin ni Attorney Villaraza na pinipigilang magsara ang pinto ng elevator habang ako ay nasa loob na.

I tried to smile at him. Feeling ko ay nagmukhang ngiwi na iyon dahil nakita ko ang pag-aalala sa mukha ni Attorney Villaraza. Halos maiyak na ako nang makita sa kanya na ayaw n'ya talaga akong paalisin at gusto pa akong makasama.

ButI couldn't. All I wanted to do is to get away from him. To get away from this place.

"Bye, Kylo," I said. Wala s'yang nagawa kundi ang bitiwan ang pinto ng elevator. I was wearing my fake smile which quickly vanished when the door closed.

It was a lie. Wala akong pupuntahan. It was just an excuse para makaalis ako sa lugar na iyon. It was making me feel numb and suffocated. Nahihirapan akong huminga sa bawat segundong lumilipas na nananatili ako doon.

It was so heartbreaking. Na parang kanina lang ay iyon ang pinakamasayang lugar para sa akin. It was a place of my happiness. My most comfortable place together with Attorney Villaraza became a place that could kill me.

Hindi ko inakala na sa paglipas ng maraming taon ay doon pa kami magkikita. I couldn't forget about that things that she did. She sold my father. She sold my father's freedom. She sold my family. Nangyari ang lahat ng iyon dahil sa kanya.

If only she tried to defend my father, if only she did her job, then maybe, my father wouldn't kill himself. Magkakaroon pa s'ya ng pag-asa para lumaban.

At ang pinaka hindi ko inaasahan, ay s'ya pala ang ina ni Attorney Villaraza.

But how? Hindi sila magkaapelyido. Kahit ang pakilala n'ya sa akin kanina ay Ocampo. That's why I knew her as Attorney Ocampo. Hindi kailanman dumaan sa isip ko na s'ya pala ang ina ni Attorney Villaraza.

I remembered what JC told me before. Na kilala si Attorney Villaraza sa law industry simula pa noong una dahil ang ina n'ya ay isang magaling na abogado. So he's talking about Attorney Ocampo?

Hindi agad ako umuwi at doon sa playground ng subdivision namin nagpalipas ng oras. I couldn't go home. Not now that my emotions are at mess. Not now that I'm a mess.

"Hello?" sagot ni JC sa kabilang linya nang tawagan ko s'ya. I had to confirm everything.

"JC... Anong pangalan ng nanay ni Attorney Villaraza?"

"Si Attorney Melinda Ocampo. Pero retired na 'yon. Five years ago pa."

Kung sa ibang sitwasyon at pagkakataon ay mapapangiti ako dahil pati iyon ay alam n'ya. Pero hindi ngayon. Mas lalo ko lang naramdaman ang sakit sa dibdib ko nang kumpirmahin pa ni JC ang lahat.

"Bakit hindi Villaraza ang apelyido n'ya?" tanong kong nahihirapan na sa pagpipigil ng mga luha ko.

"Gusto n'yang apelyido ng mga magulang n'ya ang gamitin n'ya next to her title since parents n'ya raw ang nagpakahirap na magpagtapos s'ya."

Napatakip na ako sa bibig ko nang hindi ko na nakayanan na pigilan pa sa pagtulo ang mga luha ko. Hindi ako nagsalita at umiyak lang habang nasa kabilang linya pa rin si JC. I tried so hard to conceal my sobs so he wouldn't hear it.

What happened? Why did everything turned this way? Bakit kung kailan masaya ako ay saka babawiin sa akin ang kasiyahang iyon?

Is this my punishment? Ito ba ang paraan ni Papa para sabihin na huwag ko s'yang kalimutan? Hindi naman, ah? Or is this his way to save me from a heartache?

Pero bakit gano'n? Sobrang sakit pa rin ng puso ko? Bakit nasasaktan ako ngayon kung ang gusto ni Papa ay huwag akong masaktan kaya pinaalam n'ya agad sa akin ang mga 'to? Bakit hindi ko mapigilan ang umiyak?

"Bakit, AJ?" tanong ni JC nang hindi pa rin ako nagsasalita at patuloy lang na umiiyak nang tahimik.

"Wala..." I tried to say dahil alam kong makakahalata s'ya. Pero nabasag ang boses ko nang magsalita ako.

"Are you okay?" si JC na alam kong nakahalata nang umiiyak ako. "Anong proble— Oh, shit."

Mas lalo akong napaiyak. Hindi ko na napigilan ang sunod-sunod na paghikbi ko.

"Shit, don't tell me... Shit!" sunod-sunod na pagmumura ni JC sa kabilang linya.

Alam ni JC ang tungkol sa nakaraan ko. But maybe, he doesn't know that my father's lawyer was Attorney Ocampo, Attorney Villaraza's mother, kaya ganito ang reaksyon n'ya. I didn't have to spell it out on him. He already figured it out why I asked him those questions and why I'm being like this.

"Nasa'n ka? Magkasama ba kayo? Pupuntahan kita," dinig kong sabi n'ya at nakarinig ako ng kaluskos sa kabilang linya. Mukhang nagmamadali pa nga s'ya.

I shook my head. "No... Umalis ako... N-nando'n kasi 'yung M-mommy n'ya."

"Nasa'n ka, AJ?" pilit ni JC nang hindi ko sagutin ang isa pa n'yang tanong. "Pupuntahan kita."

I couldn't tell him. Hindi ko na masabi sa kanya dahil sunod-sunod ang naging paghikbi ko at maya-maya ay napahagulgol na. I was alone in the playground kaya malaya akong umiyak.

The sun was going down. Nagpapalit na ang kulay ng kalangitan. The amber sky just reminds me of Attorney Villaraza's eyes that I love so much. The amber sky that was my favorite color is now the reason why my heart aches so much.

Napatungo ako at tinakpan ng mga kamay ko ang mukha ko dahil hindi ko kayang makita ang kalangitan. Mas lalo lang akong nasasaktan. Pakiramdam ko ay mamamatay ako sa sobrang sakit na nararamdaman ko sa dibdib ko.

Kanina lang ay sobrang saya ko pa. Bakit biglang naging ganito?

"AJ..."

Napatingala ako nang marinig ang boses ng kaibigan ko. He was standing in front me with worries in his eyes. Lumuhod s'ya sa harapan ko habang nakaupo ako sa swing, hindi alintana ang dumi ng lupa na napunta sa pantalon n'ya. He hugged me and patted my back. I buried my face on his shoulder and cried my heart's out.

Hindi na ako magtataka kung paano ako nahanap ni JC. This playground was our safe haven. Hanggang sa nakilala ko si Attorney Villaraza at ang condo n'ya ang naging safe haven ko. But now, it wasn't anymore.

Iyak ako nang iyak habang yakap ako ni JC. I've never been so glad that I have someone like him. Pakiramdam ko, kung mag-isa ako ay hindi ko kakayanin.

I felt like I've betrayed my parents. I've betrayed my father by falling inlove with the son of the woman who ruined our family. At hindi ko kayang tanggapin iyon. Pakiramdam ko ay unti-unti akong pinapatay sa isiping iyon.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na umiyak. Madilim na ang paligid nang kumalma ako. JC knees must've hurt so bad sa matagal n'yang pagluhod pero hindi s'ya nagreklamo. Sinamahan n'ya pa ako sa paglalakad pauwi.

"Halata bang umiyak ako?" tanong ko pa kay JC nang malapit na kami. Ayoko kasing mahalata nina Mommy na umiyak ako. Hindi pa ako handang sabihin sa kanila ang lahat.

JC looked at me.

"Panget ka pa rin naman."

Hinampas ko ang braso n'ya at sinamaan s'ya ng tingin. He just chuckled and walked silently beside me.

Nagtaka ako nang makitang may isang kotseng nakaparada sa harapan ng bahay namin. Nagkatinginan pa kami ni JC, ibig sabihin ay hindi n'ya din kilala kung sino ang may-ari noon. Sabay na kaming pumasok sa loob ng bahay. Alam ko namang kahit paalisin ko ang kaibigan ko ay hindi s'ya uuwi. Not now that he knows I'm not okay.

Peo napatigil ako nang makita ang isang babaeng nakaupo sa sofa sa may living room namin. Grabe ang pagbundol ng kaba sa dibdib ko at ang panginginig ng mga kamay ko nang mamukhaan kung sino ang babae.

She was looking around our house until she saw me. Tumayo s'ya at lumapit sa akin. Wala na ang ngiting ibinigay n'ya sa akin kanina. Noong nandoon pa kami sa condo ni Attorney Villaraza na anak n'ya.

"AJ, right?" she asked.

Bumalik sa ala-ala ko ang isang pagkakataon na pumunta s'ya sa burol ng Papa ko. Ganoong-ganoon din ang paraan ng pagkakatanong n'ya sa akin noon. Mas lalong dumoble ang panginginig ng mga kamay ko.

"I have my hunch but I needed to confirm it that's why I'm here," she said. "You're Eduardo Jimenez's only child that the Abellas adopted."

Hindi ako makapagsalita at hindi ko rin alam kung humihinga pa ba ako. Naramdaman ko ang paghawak ni JC sa braso ko pero patuloy pa rin sa panginginig ang katawan ko.

"I couldn't ask this in front of my son earlier but... you're the daughter of that criminal, right?"

"Hindi s'ya kriminal," maliit ang boses na sabi ko at hindi ko alam kung narinig pa ba iyon ng kaharap ko.

But I have to. I have to protect my father. I have to defend him. Isang bagay na hindi nagawa sa kanya ng babaeng kaharap ko ngayon.

"It's already over a decade now," she said. "I figured my son doesn't have any idea about who you really are, right?"

Wala rin akong ideya na s'ya pala ang ina ni Attorney Villaraza.

Hindi ako nakasagot sa tanong n'ya.

"Does he even know that you're adopted?"

I gritted my teeth. Hindi na kaba ang dahilan kung bakit nanginginig ang katawan ko ngayon kundi dahil sa galit na. I am so mad at this monster.

Pero sa tuwing tinitignan ko s'ya, hindi ko maiwasang isipin si Attorney Villaraza kaya naman mas lalo lang akong nasasaktan ngayon.

"You didn't tell him?" she asked.

"Sabhin n'yo na kung anong pakay n'yo, Attorney Ocampo," sabi ni JC na alam kong ramdam na ramdam ang panginginig ng katawan ko kaya nagsalita na.

Attorney Ocampo looked straight at me.

"I want you to stay away from my son."

Hindi man lang ako nabigla sa sinabi n'yang iyon. The moment that I learned that she's the mother of Attorney Villaraza, I already knew that our relationship isn't right. Kahit gaano ko pa kamahal ngayon si Attorney Villaraza, alam kong hindi na kami pwede.

And it hurts so bad 'cause my heart still wants to be with him. Na nasasaktan ang puso ko sa isipin na hindi kami para sa isa't-isa. Na mali ang mga naramdaman kong kasiyahan habang kasama ko s'ya.

"Kylo is just starting to build his own name. Kakakuha n'ya pa lang ng lisensya n'ya not so long ago," Attorney Ocampo said. "Imagine what would happen if they knew that his girlfriend was the daughter of the criminal that her mother defended before? That his girlfriend was the daughter of a rapist."

I was gritting my teeth so hard. Tumulo na ang mga luha ko dahil sa galit na nararamdaman ko. Pigil na pigil ako sa sarili ko na saktang ang babaeng 'to. At ang pumipigil na lang sa akin na gawin iyon, is the fact that she's the mother of the man that I loved.

"Madudungisan ang pangalan n'ya, Miss Abella. Kaya hangga't maaga pa, layuan mo na ang anak ko."

"Melinda!"

Napatingin kaming lahat sa pinanggalingan ng boses na iyon and I saw my parents walking down the stairs. My Mom looked so livid. It was my first time seeing her like this. Nang makalapit s'ya ay nagulat kaming lahat nang padapuan n'ya ng malakas na sampal sa pisngi si Attorney Ocampo.

"How dare you insult my daughter in my own house! Sa sariling pamamahay ko pa talaga!" galit na galit na sabi ni Mommy. Daddy was trying to restrain her by holding both of her arms.

Attorney Ocampo fixed her hair and glares at my Mom.

"I could sue you for this!"

"Wala akong pakialam!" my Mom shouted at her. "Kung inaakala mong tatahimik na lang ako habang pinagsasalitaan mo ng kung ano-ano ang anak ko, nagkakamali ka. How dare you? Baka nakakalimutan mo kung nasaan ka!"

"It would be better if you'll go now, Melinda," sabi ni Daddy nang mapagtanto sigurong hindi na n'ya mapapakalma pa si Mommy. "And never set foot inside our house again."

Attorney Ocampo looked at us one by one before she regained her poise and walked outside. Her heels clicked on the marble floor as she walks.

Ilang beses na huminga nang malalim si Mommy para pakalmahin ang sarili. She looked at me. Walang salitang nilapitan n'ya ako at niyakap ako nang mahigpit.

I hugged her back. I hugged her so tight and cried inside her arms.

I cried like a lost child.

Chapter 38

Sa mga sumunod na linggo ay nahirapan akong umakto na parang walang nangyari sa harapan ni Attorney Villaraza lalo pa at alam kong mabilis s'yang makahalata. Madali rin sa kanya ang basahin ang totoo kong nararamdaman kaya iniiwasan ko minsan ang mapatingin sa mga mata n'ya kapag alam kong tinititigan n'ya ako.

Mukhang wala pa ring alam si Attorney Villaraza sa mga nangyari noong mga nakaraang linggo. It looks like he still doesn't know about my father. Mukhang hindi rin sa kanya sinabi ng nanay n'ya ang pagpunta noon sa mismong bahay namin.

Kung ako lang ang masusunod, ayoko na sana pang pumasok. Nahihirapan lang ako sa tuwing nakikita ko si Attorney Villaraza. Gusto kong maiyak kapag nakikita ko ang kasiyahan sa mga mata n'ya sa tuwing nakikita n'ya ako. He's still sweet na para bang gusto n'yang palaging nakadikit sa akin. Samantalang ako, nasasaktan kapag nakikita s'ya.

Pero hindi ako pwedeng huminto. Hindi ngayon na malapit ko nang matapos ang internship ko. One more step, malapit ko nang maabot ang kagustuhan kong maging abogado. Para malinis ang pangalan ni Papa.

Dalawang linggo na lang ang ilalagi ko dito sa firm. Pagkatapos nito ay makaka-graduate na ako. Kaya hindi ako pwedeng huminto. Pakiramdam ko, tinatalikuran ko na si Papa kapag ginawa ko iyon. Pakiramdam ko, madi-disappoint sila sa akin ni Mama kapag ngayon pa ako sumuko.

Malapit na. I could almost reach my goal.

"Love?"

Napakurap-kurap ako at napatingin sa harapan ko nang marinig iyon. Nakita ko si Attorney Villaraza na nakatingin sa akin.

"Huh?"

"Are you okay?" he asked, worried is evident in his voice.

We were here at a fancy restaurant, having our dinner before he would take me home. Ang sabi n'ya kasi ay nagugutom s'ya at gusto n'yang kumain ng dinner kasama ako. And the funny thing is, kahit na nasasaktan ako sa tuwing nakikita ko s'ya dahil naaalala ko ang nangyari kay Papa, my heart still wants to be with him. Gusto ko pa rin na makasama s'ya.

Totoo rin pa lang hindi nagkakasundo ang isip at puso kung minsan. And I think that's what happening to me.

Gusto ko s'yang makasama pero ang isip ko ay kung saan-saan na naman lumilipad. Hindi ko napansin na wala na pala ang focus ko kay Attorney Villaraza at sa kung anumang kinukwento n'ya.

I've been like this for the past week. Simula nang mangyari iyon. Kung minsan ay nagkakamali na ako sa trabaho ko at sa mga inuutos sa akin ni Attorney Villaraza pero wala naman s'yang sinabing kung ano tungkol doon. Pero sigurado akong napansin n'yang may mali na naman sa akin. S'ya pa na kaunting may pagbabago lang sa akin ay napapansin n'ya kaagad.

I looked at Attorney Villaraza and saw the worry in his eyes. I smiled to assure him that everything's okay.

"I'm okay..." sabi ko pa.

"Are you sure?" tanong n'yang halatang hindi naniniwala. "Lately parang wala ka na naman sa sarili mo. Is there something wrong?"

I knew it. Napansin n'ya nga.

I shook my head. Hindi na ako nagsalita pa dahil ayokong magsinungaling sa kanya. But that made him worry even more.

"You can tell me anything, Jean."

I smiled sadly. He said those words like he was comforting me. Like telling me that he is just here. Na hindi n'ya ako pababayaan at kung anuman ang problema ko ngayon, he'll do anything to help me solve it. That he's ready to give me anything that I need.

I shook my head. I couldn't tell him. Gusto kong sulitin ang natitirang oras na kasama s'ya na masaya lang. Na walang pinoproblema.

"Nothing... Iniisip ko lang na hindi ko talaga akalain na mapupunta tayo sa ganitong stage." Kahit na mahirap, I chose to lie. Just so I can be with him much longer.

He chuckled. Napangiti na lang ako. Ang gwapo-gwapo n'ya sa suot n'yang navy blue coat and trousers, sa loob ay inner white longsleeve shirt. Hindi pa nga maayos dahil maluwang ang pagkakatali ng necktie n'ya at bukas ang dalawang butones ng inner shirt n'ya. Magulo na rin ang buhok sa ilang beses na pagsusuklay ng daliri n'ya. This is how he always look in the firm. But he's still the most gorgeous and charismatic man I've ever met. Ang lakas pa rin ng epekto n'ya sa akin kahit hulog na hulog na ako sa kanya.

He wiped his mouth with the table napkin. Binitiwan n'ya iyon and he offered a hand for me. Napatitig ako sa kamay n'yang nakalahad sa akin bago tumingin sa kanya.

He smirked when he saw the confusion in my eyes.

"Let's dance," he said.

Nagulat ako. That was so random!

"What?"

He chuckled harshly. Tumayo s'ya at naglakad sa harap ko. Muli s'yang naglahad ng kamay sa akin.

"C'mon... It'll be fun," sabi n'yang may mapaglarong ngisi sa mga labi n'ya.

"Nakakahiya!"

"It's not."

Napasimangot ako.

"Kung ikaw hindi nahihiya, pwes, ako, oo!" I hissed. "Ikaw na lang sumayaw mag-isa. Bakit idadamay mo pa ko?"

He laughed. Napatingin sa amin ang mga nasa katabi naming table dahil medyo may kalakasan ang pagtawa n'ya. It sounded so low and sexy at the same time. Feeling ko ay kaya rin napatingin sa amin ang mga nasa kabilang table, lalo na ang mga babae, ay dahil doon. I don't know... He just looks and sounds so good laughing so manly like that!

"I won't be around on the last week of your internship in the firm," sabi n'ya nang matapos s'yang tumawa. "Kaya gusto kong sulitin ang oras kasama ka bago ako umalis."

Natigilan ako doon. "Aalis ka?"

"Isang linggo lang."

Lang? Ang haba kaya ng isang linggo! Isang araw nga lang na hindi ko s'ya makita, nami-miss ko na kaagad s'ya, isang linggo pa kaya?

"Saan ka pupunta?" I asked.

He took a deep breath as he crouched down and took my hand. Pinatayo n'ya ako at sumunod naman ako sa kanya habang nakatingin sa mukha n'ya at inaabangan ang sagot n'ya. He guided me as we walk before he finally faced me.

"London," he answered.

"Anong gagawin mo do'n?"

Kinuha n'ya ang dalawang kamay ko at ipinatong sa mga balikat n'ya.

"I have some business to attend with their Prince Alexander of York."

I made a face. Syempre, 'di ako naniwala!

"Ha-ha. Nakakatawa."

He just chuckled and pulled me closer to his body. Ang mga kamay n'ya ay naramdaman kong nakahawak sa magkabilang gilid ng bewang ko. Saka ko lang namalayan na nasa gitna na pala kami ng dancefloor ng restaurant na iyon!

Anong nangyari? Hindi ko man lang alam na nandito na pala kami! I was so focus talking with him!

Attorney Villaraza started swaying our bodies slowly, dancing in the tune from the song that the pianist was playing. He was leading the waltz and I was just following his lead. Nakatitig lang ako sa mga mata n'ya at ganoon din s'ya sa akin.

"I'm gonna miss you," he said ever so softly and full of emotions. I saw the longing in his amber eyes as he looked at me.

He hugged me to prove his point. The warmth of his body travelled through my heart. Wala akong magawa kundi ang yakapin na rin s'ya.

I'm going to miss him too.

I tried to laughed para maalis ang sakit na nararamdaman ko sa dibdib ko.

"Wala pa nga!" I said cheerfully, kahit na parang maiiyak na ako. "May isang linggo pa tayong magkakasawaan ng mukha."

"I will never get tired of you, you know," he said. "The more time I spend with you, the more I crave for you."

Pinamulahan ako ng mukha sa sinabi n'ya. Iba kasi ang dating sa akin ng crave-crave na 'yan.

"Crave talaga?"

Kinurot ko ang tagiliran n'ya at natatawa s'yang napadaing. Pinigilan n'ya ang kamay ko.

Ang landi talaga.

"Uh-huh?" he playfully said. Naglagay s'ya ng kaunting distansya sa amin para tignan ako. His amber eyes were glinting as it tells me so many emotions. "I crave more for your time." He kissed my forehead. "I crave more for your attention." He kissed my eyes this time. "I crave more for your touch." He planted a kiss on the tip of my nose. "And I crave more for your kiss."

This time, he kissed me deeply on the lips. Sobrang sakit ng dibdib ko dahil kahit hindi n'ya sabihin ang mga salitang iyon ay naramdaman ko ang lahat ng mga iyon sa halik n'ya. I couldn't care less if we're in the middle of the dancefloor and everybody could see us kissing. I just wanted to treasure this moment as it feels so special.

Niyakap n'ya ako nang mahigpit pagkatapos ng halik at muli akong isinayaw sa marahan na paraan. Naramdaman ko ang paghalik n'ya sa buhok ko.

"I just couldn't get enough of you," he whispered.

Napalunok ako at hindi na napigilan ang pangingilid ng mga luha ko. I tried to bury my face on his chest so he wouldn't see my teary eyes. Para rin hindi ko na makita ang mga mata n'ya dahil pakiramdaman ko, matutuloy lang ang pag-iyak ko kapag nakita ko ang emosyon sa mga mata n'ya.

Kung noon ko narinig ang mga 'to, noong hindi ko pa alam ang tungkol sa nanay n'ya, sigurado akong masayang-masaya ang puso ko. Pero ngayon, parang gustong sumabog noon sa loob ng dibdib ko dahil sa sobrang sakit na nararamdaman.

Hindi ko kaya ang sakit. Pakiramdaman ko ay pinapatay ako. Nahihirapan na akong huminga sa pagpipigil ng pag-iyak.

Why does he have to be the son of my father's lawyer? Bakit s'ya pa?

I tried to calm myself by breathing slowly. Ang sabi ko ay gusto kong maging masaya sa gabing ito. Gusto kong maging masaya sa mga natitirang oras ko kasama si Attorney Villaraza. Ayokong maging malungkot ang mga alaala n'ya sa akin.

Narinig ko ang isang pamilyar na intro ng kanta na tumutugtog sa piano ngayon nang matapos ang kanta kanina. Patuloy pa rin kami sa marahan na pagsayaw at mukhang wala pang planong umupo si Attorney Villaraza.

"It just another night, and I'm staring at the moon. I saw a shooting star and I thought of you."

Nagulat ako at napatingin kay Attorney Villaraza.

"You can sing?" gulat kong tanong. He just smirked and continued singing the next line of the song. "Oh, my gosh, you can sing!"

He just chuckled and pulled my head back to lean on his chest. Dinig na dinig ko ang tibok ng puso n'ya kasabay ng pagkanta n'ya. I closed my eyes and listened to his voice.

Masarap sa pandinig ang boses n'ya. It was so cold. Malamig pero malambing ang boses n'ya habang kumakanta. I could feel all the emotions rushing inside my heart as I listened to his voice. Hindi ko na naman napigilan ang pangingilid ng mga luha ko.

I didn't even know that he could sing. And my heart couldn't take it.

This man, this almost perfect man is singing for me.

Hulog na hulog na ako. At hindi ko alam kung makakaahon pa ba ako.

Gosh... I love him... Mahal ko na talaga s'ya.

Bakit kailangan pang mangyari ang lahat ng ito? Hindi ba pwedeng ibang tao na lang s'ya? Hindi ba pwedeng iba na lang ang nanay n'ya?

Shit... Ayoko na. Ang sakit-sakit na talaga ng dibdib ko.

"Back to the time you were lying next to me, I looked across and fell in love."

I sobbed. Napahigpit ang pagkakayakap ko kay Attorney Villaraza nang tumulo na talaga ang mga luha ko. I cried in his chest. Pinipigilan ko ang mapahagulgol habang pinapakinggan ko ang pagkanta n'ya.

Why do I have to fall in love with the man I can't be with?

Parang binigay muna sa akin ang lahat ng saya at nang hindi na ako makaahon sa sobrang kasiyahan ay saka babawiin sa akin ang lahat. Kaya ngayon ay sobrang sakit para sa akin ng mga nangyayari.

Simula una pa lang pala ay hindi na talaga kami pwede. Mali ang magkakilala pa kami.

Attorney Villaraza made me feel so many emotions. Pati 'yung mga emosyon na ngayon ko pa lang naramdaman. Na naramdaman ko lang noong nakasama ko s'ya.

And I wanted to treasure it. I wanted to treasure those memories I have with him and emotions that he made me feel. Iyon na lang ang tanging magagawa ko. Hinding-hindi ko makakalimutan ang mga iyon.

Maswerte ang babaeng mamahalin ng isang Kylo Villaraza.

So open your eyes and see

The way our horizons meet

And all of the lights will lead

Into the night with me

And I know these scars will bleed

But both of our hearts believe

All of these stars will guide us home

Napatingin ako sa babaeng kakapasok lang ng coffee shop na iyon at napatayo nang makumpirma na s'ya na nga ang hinihintay ko. Her eyes landed on mine and gave me an apologetic smile.

"I'm sorry if I'm late. I saw a former client on my way here," sabi n'ya habang inilalagay ang shoulder bag n'ya sa upuan.

"Okay lang po, Attorney Ocampo," I said.

She nodded and pointed at my chair. "Take a seat."

We took a seat. Napatingin ako sa waiter na lumapit sa table namin nang tawagin n'ya ang atensyon noon.

"One Americano and..." she looked at me. "Is latte fine with you?"

"I'm okay—"

"And one latte, please," muling sabi n'ya sa waiter. Hindi na lang ako nakapagreklamo dahil umalis na rin agad nang lalaki para asikasuhin na ang order namin.

Ayaw ko na sana pang umorder ng kahit ano dahil ayokong magtagal dito. Gusto ko rin kaagad na umalis. Hindi ko kayang harapin ang taong sumira sa Papa ko.

Naniniwala pa rin kasi ako na kung ginawa lang sana ni Attorney Ocampo ang trabaho n'ya noon ay may pag-asang makalaya si Papa. Kilala nga s'ya bilang magaling na abogado kaya nakilala rin si Attorney Villaraza dahil sa ina n'ya, hindi ba? Kaya kayang-kaya n'yang ipagtanggol si Papa noon.

But she chose to be blinded by money.

"Before anything, I would like to apologize for what happened before," sabi ni Attorney Ocampo maya-maya. "My maternal instinct kicked in. Kaya hindi ko na rin ako nag-file ng complaint against your mom dahil naiintindihan ko rin naman kung bakit n'ya nagawa 'yon."

She got interrupted when our orders came. She thanked the waiter pero ako ay hindi makapagsalita at napatitig sa foam ng latte na inilapag sa harapan ko.

Attorney Ocampo sipped from her coffee. Ibinaba n'ya iyon pagkatapos at diretsong tumingin sa akin.

"But my decision remains the same. Gusto kong layuan mo ang anak ko."

Hindi ako nagsalita. Iyon pa rin naman ang inaasahan ko nang isang araw ay makatanggap ako ng text galing sa kanya asking if we could meet. Hindi ko alam kung saan n'ya nakuha ang number ko, but she has her ways. Pero pumayag pa rin akong makipagkita sa kanya.

At kahit mag-iba man ang desisyon n'ya, alam kong hindi pa rin ako pwedeng manatili sa tabi ni Attorney Villaraza. Maaalala ko lang ang nangyari sa Papa ko at sa pamilya namin.

"I'd also like to apologize for calling your father a criminal. It wasn't right for me to call my former client by that term," Attorney Ocampo continued. "But I'll be honest with you, Miss Abella. That's how the world sees your father. Isang kriminal."

I gritted my teeth. Gusto kong sabihin na dahil sa kanya iyon. Na kung ginawa n'ya ang trabaho n'ya at pinagtanggol nang maayos ang Papa ko sa korte, baka sana nakalaya s'ya. Baka magkasama sana kami ngayon. Baka buhay pa si Mama. Baka buo pa sana ang pamilya namin.

"Hindi s'ya kriminal," I said. "Hindi mo alam 'yon dahil hindi mo ginawa nang maayos ang trabaho mo. You didn't defended my father properly."

Pigil na pigil ang galit ko. I have to remind myself that she's still the mother of Attorney Villaraza. Ng lalaking mahal ko.

Uminom lang ng kape n'ya si Attorney Ocampo. She didn't seem offended with what I've said.

"Let's say that you're right. Let's say that your father is really innocent," she said. "But do you think the world still cares for the truth? Do you think that they would still care over a case that has been buried— no, that has been decided over a decade ago?"

I balled my fist. Pinili ko na lang ang hindi magsalita dahil baka kung ano pang masabi ko.

"No," she continued. "And if they would ever found out who you really are and that you're my son's girlfriend... It will taint his name."

Alam ko. Alam ko ang tungkol don. Kahit na anong masamang sabihin n'ya kay Papa ay naiintindihan ko s'ya kung bakit n'ya ako pinapalayo kay Attorney Villaraza. And it hurts to think that I am be the one who could ruin his name.

"Iyon lang naman ang ayaw ko, Miss Abella," pagpapatuloy ni Attorney Ocampo. "My son's been doing his best to build his own name. Ayaw n'yang makilala sa industriyang ito bilang anak ko. Gusto n'yang makilala bilang s'ya. Na unti-unti na n'yang nagagawa. At hindi ako papayag na isang babae lang ang sisira sa mga pinaghirapan n'ya."

Naiintindihan ko. Kahit sinong magulang ay gustong maabot ang pangarap nila para sa anak nila.

"Don't worry, Attorney Ocampo. Nang malaman kong ikaw ang ina ni Attorney Villaraza, alam kong hindi na dapat namin ipagpatuloy ang relasyon namin," I said.

She nodded. "You're both young. Hindi n'yo pa nga masyadong kilala ang isa't-isa. I'm sure makakahanap pa kayo ng taong para sa inyo."

She's right. Hindi pa nga namin kilala ni Attorney Villaraza ang isa't-isa. Hindi ko man lang alam kung sino ang ina n'ya. He doesn't even know who I am. Siguro, naging masyadong mabilis sa amin ang lahat.

Simula pa lang, mali na ang magkakilala kami.

"Let me just finish my internship under his firm, Attorney Ocampo," sabi ko sa kontroladong boses kahit nagsisimula nang manikip ang dibdib ko. "Ilang araw na lang din naman. Pagkatapos nito, ako na mismo ang lalayo sa kanya."

Napatango si Attorney Ocampo at hindi ko alam kung matutuwa ba ako dahil naiintindihan n'ya ako. Ibig sabihin, hahayaan n'ya akong makasama pa ng ilang araw ang anak n'ya.

Gusto kong matawa. It was like this is her compensation for everything.

"Wait... You're having your internship at a law firm? Does it mean that you're planning to be a lawyer?" kunot-noo n'yang tanong sa akin.

I nodded. "I wanted to clear my father's name.

Attorney Ocampo stared at me. Hindi ko tuloy maiwasan ang titigan din s'ya. At habang ginagawa ko iyon, nakita ko ang pagkakahawig nila ni Attorney Villaraza.

The shape of their eyes were the same. Magkaiba man ang kulay ay pareho ang hugis noon. Maging ang paraan ng pagtitig nila ay magkapareho rin.

She sighed.

"Do you think that they would reopen your father's case?" She sipped on her coffee and looked at me straight in the eye. "I'm gonna tell you the truth, Miss Abella. As per the rules of criminal procedure, to reopen a case that the court already gave its ruling would be an admission that there is something wrong with the police's investigation, the prosecutor indicted the wrong person, and the Judge ruled incorrectly. Do you really think that the Supreme Court would admit all of that?"

Hindi ako nakasagot dahil hindi ko inaasahan ang lahat ng iyon. I've been busy reaching my goal, wanting to clear my father's name that I forgot to think what will I face while doing so.

Umiling si Attorney Ocampo at sinagot ang sariling tanong.

"No. 'Cause if they do, then nobody would trust the law anymore."

I know. Gaya nang hindi na ako nagtitiwala sa mga lawyers ngayon so I wanted to do it instead. Ako. Hindi si Daddy, hindi sa kung sino pa mang lawyer. Ako ang gagawa. Ako ang maglilinis ng pangalan ni Papa.

Hindi dahil sa nangyari ay nawalan na ako ng tiwala sa batas. I still have hope that I could prove my father's innocence. Dahil kung wala na akong tiwala sa batas, hindi ko na gagawin ang lahat ng ito.

I still have hope with the justice system. Sadyang maling tao lang ang humawak sa kaso ni Papa.

I looked at Attorney Ocampo, determination is in my eyes.

"I will still do it, Attorney Ocampo. Gagawin ko ang lahat, malinis lang ang pangalan ni Papa."

Muli akong tinitigan ni Attorney Ocampo. Parehong-pareho talaga sila ng paraan ng pagtitig ng anak n'ya. It was like she was searching something on my face. Nang makita n'ya iyon ay tumango s'ya.

"Goodluck on that, Miss Abella."

Saturday came. Huling araw na makakasama ko si Attorney Villaraza dahil ang sabi n'ya, aalis s'ya sa huling linggo ng internship ko sa firm. Bukas na ang alis n'ya. Kasama ko pa rin s'ya pero nami-miss ko na kaagad s'ya.

We spent the day together at his condo again. Ginawa ko ang lahat ng gusto kong gawin. Namin. Cuddling, making love.... Halos hindi na kami mapaghiwalay sa isa't-isa. Sinulit namin ang natitirang oras na magkasama kami.

I spent the day making beautiful memories with him. With my first love. Dahil gusto ko, kapag maaalala ko s'ya, maaalala ko ang mga masasayang sandali. Hindi dahil anak s'ya ni Attorney Ocampo. Ayokong maging masakit ang alaala ko sa unang lalaking minahal ko.

If only it wasn't because of my past, then I'll willingly stay with him.

Pero hindi pwede. Hindi ko kayang talikuran si Papa. Hindi ko kayang talikuran ang mga magulang ko.

So I know that this would be the last time. Our last time together.

"Do you want to go with me to the airport tomorrow? Ihatid mo lang ako," Attorney Villaraza said when he drove me home that day.

Nakatayo kaming pareho sa tapat ng gate ng bahay namin. We were facing each other and I couldn't take my eyes off him.

So this is where everything ends, huh?

"Don't worry. Creed will drive you home," pahabol n'ya nang may ilang sandali akong hindi sumagot.

God... I'm gonna miss him so bad. Nandito pa lang s'ya sa harapan ko ay parang nakikita ko na kung paano ako kapag wala na s'ya sa tabi ko.

I stared at him and tried to memorize his face. Kung pwede lang na ipa-tatto ang mukha n'ya sa isip ko ay ginawa ko na. So whenever I'll miss him, hindi ako mahihirapang alalahanin ang mukha n'ya.

I stared at those thick eyebrows, his pointed nose, his reddish lips that I really love to kiss. I will miss the warmth of his lips against mine.

I will miss those times when he always kissed the tip of my nose kapag naglalambing s'ya. Those times when he always smells my hair dahil gusto n'ya raw ang amoy ng vanilla shampoo ko. I will miss the warmth of his touch, his manly scent. I will miss the comfort of his hug.

And his eyes. God... those amber eyes. Pakiramdam ko ay hindi na ako makakahanap ng taong may katulad na kulay ng mga mata n'ya.

The way how his amber eyes glint in red with emotions... The way how it always fascinates me. Hinding-hindi ko makakalimutan ang lahat ng iyon.

"Well?" untag n'ya sa akin. He looked really expectant and it hurts so much when I saw the disappointment in him when I shook my head.

"Hindi na..." I said.

He just nodded, trying to hide his disappointment. Halos maiyak na ako doon dahil parang inaasahan n'ya yata na papayag ako sa gusto n'ya.

I'm so sorry. God...

"Yeah... I think that'll be better. Baka mahirapan pa akong umalis kapag nando'n ka pa," sabi n'ya na lang. "Magpahinga ka na lang bukas."

"Okay."

He took a step towards me and pulled me for a hug. Hirap na hirap akong pigilan ang sarili ko na huwag s'yang yakapin pabalik.

"I'm gonna miss you..."

I almost sobbed because of that. 'Yung paraan pa ng pagkakasabi n'ya ay sobrang lambing. Like he'll really miss me.

Ako din naman. Pero hindi ko pwedeng ipakita sa kanya 'yon ngayon. Wala na akong karapatan na ipakita iyon sa kanya. At sobrang sakit noon para sa akin.

I wanted to stay inside his arms forever. But I can't.

Ako na mismo ang nagtanggal ng pagkakayakap n'ya sa akin. Baka kapag hindi ko pa ginawa ay hindi ko na s'ya pakawalan. Marahan ko s'yang tinulak palayo sa akin.

"Answer my calls, okay?" he said. Alam kong may napapansin na s'yang mali pero hindi s'ya nagsasalita tungkol doon. "Tatawagan kita."

I shook my head.

"No."

Kumunot ang noo n'ya.

"No? Oh, alright. You don't have to answer my calls if you're busy."

Nahirapan akong lumunok dahil sa bikig sa lalamunan ko. Sobrang sikip ng dibdib ko at hirap na hirap na akong huminga. Unti-unti na rin nanlalabo ang paningin ko pero pinigilan ko ang pag-iyak.

"No, Kylo..." muli kong sabi at pinigilan ang mapahikbi.

"What do you mean 'no'?"

I pursed my lips para hindi n'ya mahalata ang panginginig ng mga labi ko sa kagustuhan na maiyak. He's smart. Alam kong may ideya na s'ya sa kung anong gusto kong sabihin. Pero mukhang ayaw n'yang paniwalaan iyon. Ayaw n'yang maniwala hangga't hindi n'ya mismo sa akin naririnig.

"I won't answer your calls anymore," I said.

Tumitig si Attorney Villaraza sa akin na parang hindi pa rin makuha ang ibig kong sabihin. Naiiyak na ako sa kalituhan na nakikita ko sa mga mata n'ya. Hindi sa hindi n'ya pa alam. Ayaw n'ya lang paniwalaan na gagawin ko nga ang nasa isip n'ya.

Mas madali sana kung hindi s'ya ganito. Hindi masyadong masakit. Nahihirapan na kasi ako. Ayokong makita ang sakit sa mga mata n'ya dahil sa sasabihin ko.

"You'll call me instead?" he asked. Hope is still in his eyes. Umaasa s'yang hindi ko itutuloy ang binabalak ko.

I shook my head.

"Itigil na natin 'to."

He frowned. "What? What do you mean?"

I looked at him, straight in his eyes. Those amber eyes... Hindi ko pa man nasasabi ay nakikita ko na ang sakit doon na pilit n'yang tinatago. And it's breaking my heart so bad.

I took a deep breath. Matapang akong tumingin sa kanya kahit na pinapatay sa sakit ang puso ko. Bracing myself to say the words I know I will regret for the rest of my life.

My voice was full of determination when I spoke.

"Kylo... Let's break up."

Chapter 39

Attorney Villaraza was just staring at me. Hindi man lang nagbago ang reaksyon sa mukha n'ya dahil sa sinabi ko. Nanatili lang s'yang nakatitig sa akin at hindi nagsasalita.

Hindi naging madali para sa akin ang sabihin ang mga salitang iyon. It just means that I'm putting an end to my happy days. That I wouldn't be able to kiss or hug him anymore. That we will never spend time like we used to before. This is the end. And by saying those words, I don't have the right to love him anymore.

I'll just continue loving him silently. Until I'll be able to get over him. Na hindi ko alam kung magagawa ko pa.

I stared back at him. Parang pinoproseso pa ng isip n'ya ang sinabi ko kaya hanggang ngayon ay wala pa ring sinasabi o pinapakitang reaksyon. Hindi ako nag-iwas ng tingin kahit nasasaktan akong makita s'yang ganito.

But I have to do this. I need to. Kailangan na naming tapusin 'to. Hindi na dapat pang nagsimula ang relasyon namin.

I heard him sighed. Hinanda ko ang sarili ko sa kung anumang maaaring maging reaksyon at sasabihin n'ya.

"I'll call you when the plane landed in England. I'm aware of the time difference so you don't have to answer it if you're busy or asleep," he said instead.

Nalito ako sa sinabi n'ya. Mas lalo ko pa s'yang tinitigan. Para kasing hindi n'ya narinig ang sinabi ko kanina.

"Kylo—" Uulitin ko pa sana ang sinabi ko, kahit na masakit, kahit gaano pang kasakit. Pero muli s'yang nagsalita.

"I'll update you of my whereabouts. I'll text you. Hindi mo rin kailangang—"

"Kylo, listen—"

"—magreply. Ipapaalam ko rin sa 'yo ang mga ginagawa ko."

I tried to cut him off pero patuloy lang s'yang nagsasalita na parang hindi talaga ako naririnig. Ayaw n'yang tumigil. He wasn't like this before. Palagi n'yang pinapakinggan ang mga sinasabi ko. S'ya pa nga ang unang nakakapansin kung may mali sa akin, kung may problema ako. But now, he's turning a blind eye to all of it.

Napalunok ako. Ayoko nang ulitin ang mga sinabi ko kanina. It feels like torture. Sobra akong nasasaktan na sabihin ang mga iyon. And Attorney Villaraza is not helping by acting like this.

"Kylo, didn't you hear what I've just said?" I asked. Pero imbes na sagutin ay muli s'yang nagsalita.

"You can give me a list of all the things you don't want me to do. I'll follow it all—"

"Kylo! I just said that we should break—"

"Jean!"

Nagulat ako sa biglaan n'yang pagsigaw kaya napatigil ako sa pagsasalita. Nanlalaki ang mga matang napatingin ako sa kanya. I saw the regret in his eyes as soon as he sees my reaction. Nakita ko rin ang kakaibang sakit sa mga mata n'ya.

"Not another word about that," he said. Mahinahon na ngayon. "Just—"

He stopped. Mukhang hindi n'ya alam ang sasabihin. Mas lalo pang tumitindi ang nakikita kong sakit sa mga mata n'ya sa bawat salitang binibitiwan n'ya. His amber eyes that I love so much right now was nothing but full of pain.

He took a deep breath. Umiwas s'ya ng tingin sa 'kin at napahimalos ang isang kamay sa mukha n'ya. He looked back at me. Namumula ang mga mata ny'a. Namuo ang luha sa gilid ng mga mata ko nang makita ang pagmamakaawa sa mukha n'ya.

"Stop... Please..."

Nanginig ang pang-ibabang labi ko sa pagpipigil na umiyak. Dinig na dinig ko din kasi ang pagmamakaawa sa boses n'ya. I never thought I would ever hear this tone of his voice.

I remember when I watched him having his trial inside the court and defending his client. He sounded so powerful. Nobody would ever expect that he has this kind of tone in his voice too.

"I don't want to hear it again," he said.

Hindi ko kayang makita ang sakit sa mga mata n'ya at gusto ko na lang mag-iwas ng tingin at bawiin ang sinabi ko. Pero hindi pwede. Kailangan kong panindigan ang sinabi ko. Kailangan kong panindigan ang desisyon ko.

I need to do this. 'Cause this is just the right thing to do. Hindi ko kayang makipagrelasyon sa anak ng abogadong sumira sa pamilya ko.

"No, Kylo," sabi ko habang umiiling. "Pakinggan mo ko."

"Please, Jean..." he pleaded. "You're just overwhelmed with our relationship that's why you're saying that. And I understand. Naiintindihan kita."

He tried to reach for me pero agad din n'yang ibinaba ang kamay n'ya na parang hindi alam kung hahawakan ba ako o ano.

"Nabibigla ka ba?" he asked softly. Parang ayaw akong biglain sa mga sasabihin n'ya. "I'll give you time to think. I hope one week is enough. I don't think I could handle being away from you longer than that but if you need more time, I'll give it to you."

He held both of my hands. Hindi ko nagustuhan ang naging reaksyon ng katawan ko. It was like my body was used to his warmth and touch. I felt so comfortable with him which is not so good.

I already knew. That I won't be able to get over him.

"Just... Just don't break up with me."

Pigil na pigil ang pag-iyak ko. But no matter how bad I want to cry right now, I held back my tears. Kailangan kong maging matapang.

I shook my head. Nakita kong mas dumoble pa ang sakit sa mga mata n'ya pero hindi ako nag-iwas ng tingin.

"No, Kylo... Kahit gaano pa katagal ang oras na ibigay mo sa 'kin, hindi na magbabago pa ang desisyon ko."

I looked at him straight in the eye.

"Please... let's break up."

Diretso akong nakatingin sa mga mata n'ya kaya kitang-kita ko kung paano pa mas nadagdagan ang sakit doon. His eyes were bloodshot because of his unshed tears. Hindi makayanan ng puso ko na makita s'yang ganito pero mas tinatagan ko pa ang sarili.

He chuckled. At kahit sa maikling pagtawang iyon ay dinig na dinig ko pa rin ang sakit sa boses n'ya.

"That's unfair," sabi n'yang nakangisi pero ang mga mata ay punong-puno ng sakit. "Sa tingin mo, ipagpipilitan ko pa ang gusto ko kung nagmamakaawa ka na ng ganito?"

My lips tremble. I hope that this conversation will end soon. Dahil tutulo na talaga ang mga luha ko.

"You really want to break up with me that bad?"

Tuluyan nang tumulo ang mga luha ko pero mabilis ko ring pinunasan. The pain in his eyes and voice were too much for me to bear. Parang sinasaktan nang paulit-ulit ang puso ko. Para akong pinapatay sa isiping nasasaktan s'ya nang dahil sa akin.

The tint of red in his eyes was so obvious because of the pain. Na para bang iyon ang nagpapatunay sa akin na nasasaktan talaga s'ya ngayon.

"Kylo—"

"Tell me your reason when I get back," sabi n'yang parang nabasa ang gagawin ko. "Whatever your reason is, I wouldn't be able to accept it if you'll say it now. You were the sweetest a few hours ago... and then you'll tell me this?" binulong n'ya ang huling mga salita.

I know that this will be the last day that I'll be able to spend time with him as his lover. Kaya gusto ko na sanang sulitin sa huling pagkakataon. I don't want to waste the time I have with him.

I nodded. Gusto ko nang tapusin ang usapan dahil ang sakit sa dibdib ko ay nakakapanghina sa akin.

"Okay... Kung iyan ang gusto mo."

"But don't expect me to give up easily. I don't wanna lose you, Jean."

Hindi ako nagsalita.

"I'll go now," dinig kong sabi n'ya maya-maya.

Tumango lang ako at wala nang sinabi. Pakiramdam ko ay bibiguin ako ng sarili ko kung magsasalita pa ako.

I don't want him to go. I still want to spend my time with him. Gusto kong bawiin ang sinabi ko sa kanya. I wanted to say that I was just kidding and laugh it off. And ask him to hug me instead.

Pero hindi ko pwedeg gawin iyon. Mas lalong hindi ko makakaya ang isipin na binigo ko ang tunay kong ama.

Nakatayo pa rin si Attorney Villaraza sa harapan ko, parang may hinihintay. Parang gusto akong yakapin o kung anuman. Nang hindi pa rin ako nagsalita matapos ang ilang minuto ay bumuntong-hininga na lang s'ya.

He chuckled. Parang gusto n'yang pagaanin ang sitwasyon pero mas lalo lang akong nasaktan nang mahalata ang sakit sa boses n'ya.

He's hurting. We're both hurting and I can't do anything about it.

"Take care, Jean."

I cried myself to sleep. Ganoon ang naging gawain ko sa dalawang aaraw na lumipas. Palagi akong nakakatulugan ang pag-iyak kaya hindi na ako nagtaka nang masama ang pakiramdam ko paggising ko noong Lunes. I didn't even eat anything last night so I woke up feeling lightheaded. Sobrang sakit din ng ulo ko na feeling ko ay minamartilyo iyon.

I tried to get up and the moment I did, naramdaman ko na parang bumaliktad ang sikmura ko. Tinakbo ko ang distansya ng kama ko papunta sa banyo sa loob ng kwarto ko. I knelt in front of the toilet bowl and vomit.

Wala akong maisuka. I figured that it was because I didn't eat anything last night. Suot ko pa rin ang samit na suot ko kahapon.

Sa sobrang sakit ng nararamdaman ko sa dibdib ko ay nawalan na ako ng ganang magpalit o kumain man lang. Umiyak lang ako nang umiyak hanggang sa makatulog ako. At kahit sa paggising ko ay hindi man lang nabawasan ang sakit na nararamdaman ko.

Nakarinig ako ng katok pati ang pagbukas ng pinto ng kwarto ko. JC went inside the room and saw me kneeling in front of the toilet bowl.

"AJ!"

Nagmamadali s'yang lumapit sa akin para sana tulungan ako but I stopped him. Kahit na nanghihina at nahihirapan ay sinubukan kong tumayo.

"Are you okay?" ang nag-aalalang tanong n'ya.

"Get out... Maliligo na ko."

"Ang sabi ni Tita hindi ka raw kumain kagabi."

"JC... Male-late tayo. Kailangan ko nang maligo," nanghihina kong sabi.

He frowned.

"Papasok ka pa? Huwag na kaya. Mukha kang may sakit!"

"Papasok ako..."

Hindi ako pwedeng um-absent. Mae-extend ng isang araw ang internship ko kung sakali dahil kailangan kong kumpletuhin ang eight-hundred hours na requirements sa amin. Mabuti nga ngayong huling linggo ko na sa intenship ko ay hindi ko makikita si Attorney Villaraza. Kapag na-extend pa ay makikita ko s'ya.

I don't think I could handle it anymore if I saw his amber eyes full of pain again.

"Pero, AJ—"

"Sige na, JC..." putol ko sa kung ano pang sasabihin n'ya. "Maliligo na ko..."

Walang nagawa si JC kundi ang sundin ang gusto ko. I took a bath kahit na hinang-hina ako at wala akong ganang gawin ang mga bagay. I just want to stay in my bed and rest. Matulog nang matulog dahil ngayong gising ako ay bumabalik lang sa akin ang sakit.

Bakit kasi ganito ang nangyari? Bakit kailangan pang mangyari ang lahat ng 'to? I was happy with him. I was happy spending my time with Attorney Villaraza. How come that that happiness turned into pain? At sa tuwing tumitingin ako sa kanya ay purong sakit lang ang nararamdaman ko?

So I had to do it. I had to stay away from him. Ayokong maalala s'ya bilang anak ni Attorney Ocampo na sumira sa pamilya ko. I don't want to ruin the happiness and good memories I had with him. Kaya hangga't maaga pa ay dapat ko nang tapusin ang lahat.

I went down after getting dressed which took longer than usual. Hinang-hina kasi ako at wala akong ganang gawin ang mga bagay. Mabuti na lang at wala si Attorney Villaraza kaya wala akong masyadong kailangang gawin sa firm.

"Amara Jean, mag-breakfast ka muna," sabi sa akin ni Mommy nang makita ang pagbaba ko. Nakita ko rin si JC na nakaupo sa hapag. My Dad probably left early dahil wala s'ya doon ngayon.

Umiling ako.

"Wala po akong gana, Mommy." I looked at JC. "JC, tara na."

"Anak—" Tumayo si Mommy at lumapit sa akin para pigilan ako sa pag-alis. "Anak, hindi ka rin kumain kagabi. Kailangan mong kumain ngayon. Sige na... Kahit dalawa o tatlong subo lang."

Nakita kong halos maiyak na si Mommy dahil sa pag-aalala sa akin. Siguro ay nakita n'ya ang pagbabago sa akin simula nang eksenan ni Attorney Ocampo dito sa bahay namin. Hindi na rin kasi ako maganang kumain simula noon at palagi na lang nag-iisip. Hindi ko akalain na ganito na pala s'yang nag-aalala sa akin.

Tumango na lang ako at nagpadala nang alalayan n'ya ako papunta sa hapag. Si Mommy na rin ang naghain sa akin at pinagtimplahan pa ako ng kape na palagi ko namang ginagawa kay Attorney Villaraza noon pero sa 'di malamang dahilan, nang maamoy ko ang aroma ng kape ay naramdaman ko ulit na parang bumaliktad ang sikmura ko. I got up and vomitted on the sink.

"Anak!"

"AJ!"

Dinig ko ang magkasunod na tawag sa akin nina Mommy at JC at pareho nila akong dinaluhan sa may sink. Mommy was caressing my back habang si JC ay pinapigilan sa pagbagsak ang buhok ko papunta sa mukha ko.

I was already crying while vomiting. Parang biglang bumuhos ang lahat ng frustration ko ngayon. Pati na rin ang sakit na nararamdaman ko. I cried so hard lalo na nang wala namang lumalabas sa bibig ko habang sumusuka ako.

"Huwag ka na lang pumasok kung masama ang pakiramdaman mo, AJ," pang-aalo sa akin ni JC.

"May sakit ka ba?" tanong ni Mommy na pinupunasan ang bibig at mukha ko kahit wala naman akong isinuka. Sinalat n'ya rin ang noo ko. "Magpa-check up ka."

"Sasamahan ko s'ya, Tita," sabi ni JC kahit hindi pa naman ako pumapayag.

Napatingin si Mommy sa kanya.

"You'll do that? Then please take care of her, Johann."

"Hindi na kailangan, Mommy," I said. "Magpapahinga na lang ako."

Ayoko na sanang umabsent ngayon. Pero kung ganitong maya't-maya naman akong nasusuka sa hindi malamang dahilan ay mas mabuti pa nga kung magpahinga na lang ako.

"That won't do. Magpa-check up ka, Amara Jean. Baka lumala pa ang sakit mo," Mom said. It sounds like she won't accept it even if I say no again.

"Sasamahan naman kita," sabi pa ni JC.

Wala na akong nagawa kundi ang pumayag na lang kung ganitong dalawa ang pumipilit sa akin. Plus, I don't want my Mom to get worried.

JC drove to the hospital. I have no problem with cars before pero ngayon ay nahihilo ako at parang mas lalo pang sumakit ang ulo ko. I really dislike being sick. Ako lang din naman kasi ang nahihirapan at hindi talaga maganda sa pakiramdam. Kaya mas mabuti na rin sigurong magpa-check up ako ngayon.

JC waited outside the room while I was talking with the doctor. Sinabi ko sa babaeng doctor ang lahat ng nararamdaman ko. Mataman naman s'yang nakikinig sa akin.

"When was your last day of menstrual period, Miss Abella?" tanong n'yang nagpatigil sa akin. Natulala ako.

Oh, no... No... Hindi pwede...

"We can wait for the result of your blood test. It'll only take an hour at makukuha na natin ang result. I don't want to give you any prescription yet dahil baka makasama sa 'yo. So let's just wait for the results, okay?"

Kinuhaan ako ng dugo para sa blood test at pinaghintay sa labas ng room. Tulala lang akong nakaupo habang naghihintay at si JC ay walang kaalam-alam sa tabi ko.

Shit... Masyadong maraming nangyari nitong mga nakaraang linggo kaya hindi ko man lang napansin na delayed ang menstrual period ko. Ilang linggo na akong hindi dinadatnan.

Shit... No, hindi pwede...

"Don't worry, AJ," sabi ni JC na mukhang nahalata ang pag-aalala ko. "Magiging okay ang lahat."

Sana nga...

Maya-maya rin ay tinawag na ang pangalan ko and the nurse insisted that JC should went in too kaya mas lalong lumakas ang hinala ko na hindi ko magugustuhan ang maririnig ko. Lalo na nang pagpasok namin ay ngiting-ngiti sa amin ang babaeng doctor.

"You are four weeks pregnant! Congratulations, Mommy and Daddy!" the doctor announced merrily.

Halos mabingi ako nang marinig ko ang sinabi ng doctor. Nablangko ang isip ko at paulit-ulit lang na nagpe-play sa isip ko ang mga salitang iyon.

I am four weeks pregnant... Buntis ako...

No...

Kung nagulat ako, alam kong mas nagulat si JC lalo pa at inakala ng doctor na s'ya ang ama ng dinadala ko. But JC still tried to listen to whatever the doctor was saying. Mga bilin at kailangan kong iwasan at mga gawin.

Wala pa rin ako sa sarili ko nang makarating kami sa sasakyan. Si JC ay nakaupo lang sa driver seat at hindi pa rin pinapatakbo ang sasakyan. I think we were both shock by the news.

Kaya pala masama ang pakiramdaman ko kaninang umaga at masakit ang ulo ko. Nagsuka pa ako. Iyon na pala ang tinatawag nilang morning sickness. Naging emotional din ako nitong mga nakaraang linggo at parang palagi na lang gustong umiyak. My pregnancy symptoms are starting to show up.

Narinig ko ang pagtikhim ni JC.

"Daan muna tayo sa drugstore. Bibilhin ko lang 'tong mga gamot at vitamins na nireseta sa 'yo."

I didn't say anything. Nakatingin lang ako sa harapan. Hanggang ngayon ay hindi pa rin napoproseso ng isip ko ang balitang narinig ko ngayon.

"Mahirap daw ang first trimester ng pagbubuntis sabi kanina ng doktor. The changes that will happen to your body might be too overwhelming for you since... unang pagbubuntis mo 'to."

Wala man lang ako maintindihan sa sinasabi ni JC. Alam kong nagsasalita s'ya. Naririnig kong nagsasalita s'ya pero hindi iyon pinoproseso ng utak ko. Sobrang daming tumatakbo sa isip ko ngayon at ang pinaka dapat kong isipin ay hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ngayon.

Hindi ko na alam kung anong iisipin ko.

Why does it feels like I am being punished? Bakit parang sobra-sobrang sakit yata ang nararamdaman ko ngayon.

Kung siguro... hindi ko nalaman na anak si Kylo ni Attorney Ocampo... Kung sana ay iba na lang ang naging nanay n'ya. Siguro... sobrang saya ko ngayon. Lalo na at magkakaanak ako sa taong mahal ko.

Pero ngayon, ang nararamdaman ko lang ay sakit. Hindi ko makuhang maging masaya sa balitang 'to.

We didn't have safe sex. Sa una lang gumamit ng proteksyon si Attorney Villaraza pero ang mga sumunod ay unprotected sex na. We did it so many times and he didn't pull out during those times. Kaya malaki ang posibilidad na mangyayari talaga 'to.

Pero hindi ko man lang napaghandaan.

O siguro... Deep inside, I did expect it. Hindi ako tanga para hindi malaman na posibleng mabuntis ako. I'm okay with it lalo pa at si Attorney Villaraza ang ama. Not until I discovered who his mother is.

Shit... Ang tanga-tanga ko! Nakalimutan ko ang goal ko. Nawala ang focus ko sa goal ko at naging masaya habang kasama ko si Attorney Villaraza simula nang makilala ko s'ya.

"I broke up with him..."

Naramdaman ko ang biglaang paglingon ni JC sa akin dahil na din sa biglaan kong pagsasalita. I blurted it out all of a sudden.

I was still looking straight ahead but my mind's wandering off somewhere. Kaya nang tumingin ako kay JC ay wala sa kanya ang atensyon ko.

"I broke up with him, JC... I broke up with him," paulit-ulit kong sabi. "I broke up with him. I broke up—"

I choke back a sob. Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ko. Patuloy sa pagbuhos ang masaganang luha sa mga mata ko habang ang dibdib ko ay unti-unting sumisikip dahil sa sobrang sakit na nararamdaman ko.

JC pulled me and hugged me. I buried my face on his chest at doon ako umiyak. Mahigpit kong hinawakan ang shirt n'ya na para bang doon ako makakakuha ng lakas.

"I broke up with him. I broke up with him!"

I didn't know what to do. Hindi ko na alam. Ang sakit-sakit ng dibdib ko at gusto kong tumigil sa pag-iyak dahil mas lalo lang iyong sumasakit. Pero ayaw namang tumigil sa pagbuhos ang mga luha ko.

I didn't know that everything would turn out this way. Masyado akong naging masaya habang kasama ko si Attorney Villaraza kaya grabe ang sakit nang bawiin ang lahat ng iyon sa akin. Na para bang ang gusto na lang mangyari ng tadhana ay lumubog ako nang husto dahil sa pagkakamali kong minahal ko ang taong hindi ko dapat mahalin.

We shouldn't have happened. All my happiness and emotions I felt around him were just a mistake.

It was a mistake that I fell inlove with him.

Chapter 40

Gabi na nang maihatid ako ni JC sa bahay. He drove around the city to give me time to think and I actually felt thankful for him because of that. Sa palagay ko kasi ay hindi ko kayang maharap agad ang mga magulang ko kung iniuwi kaagad ako ni JC.

Kahit nga hanggang ngayong ipinarada na ni JC sa harapan ng bahay namin ang sasakyan ay hindi ko pa rin mapaniwalaan ang lahat. I remained sitting inside his car, looking ahead and not saying anything. Wala rin namang sinabi sa akin ni JC. Hindi n'ya ako pinababa at nakaupo lang din s'ya sa may driver's seat.

Parang isang panaginip lang ang lahat. Na sa sobrang daming nangyari at nagsunod-sunod pa ay hindi na makatotohanan. My mind's refusing to believe what's happening.

I was ready to let go of Attorney Villaraza. Ang akala ko ay kapag binitiwan ko na s'ya ay mawawalan na kami ng koneksyon. But here's the proof that I couldn't just severe my ties with him easily. Ang buhay sa sinapupunan ko ang patunay na kahit maghiwalay kami ay magkakaroon pa rin kami ng koneksyon.

Pati ba naman ang pakawalan s'ya ay pinahihirapan pa ako? Hanggang kailan ko kailangan pagdusahan ang pagkakamaling nagmahal ako sa maling tao?

Minahal ko ang maling tao pero ayokong isipin na ang bunga ng pagmamahalan namin ay isang pagkakamali. I fell inlove with him. I was happy with him. Ginusto ko ang lahat ng mga nangyari sa amin.

Mali na nagkakilala pa kami, mali na nag-krus pa ang mga landas namin, pero hinding-hindi ko ituturing na pagkakamali ang magiging anak namin.

"AJ..."

Napatingin ako kay JC nang marinig ang pagtawag n'ya sa pangalan ko. He was looking at me with concern in his eyes.

"Gusto mo bang samahan kitang sabihin kina Tito at Tita?" nag-iingat n'yang tanong.

Nu'ng una ay hindi ko agad nakuha kung anong tinutukoy n'ya sa dami ng tumatakbo sa isip ko ngayon. Pero nang maintindihan ko ang tanong n'ya ay mabilis akong umiling.

"Huwag. Huwag muna ngayon. Sasabihin ko rin sa kanila pero hindi muna ngayon," walang lakas kong sabi at nakakaunawa namang tumango si JC. Tumungo ako at pinaglaruan ang mga daliri ko sa kamay.

Sasabihin ko rin naman sa kanila. Ayokong ilihim sa kanila ang tungkol dito. They will probably get disappointed at me at gusto kong ihanda ang sarili ko doon. Masyadong mabilis ang mga nangyari. Kung ako man ay nabigla sa nalaman ko, paano pa kaya sila?

"Sasabihin mo ba sa kanya?"

Muli akong napatingin kay JC nang itinanong n'ya iyon. Nalilito ang mga mata ko sa tanong n'ya.

"Kay... Attorney Villaraza?" he continued when he saw the confusion in my eyes.

Napaawang ang mga labi ko sa gulat dahil hindi ko napaghandaan ang tanong n'ya. Hindi ko inaasahan iyon. Napatitig ako sa mga mata n'yang nag-iingat. Para bang natatakot na iba ang maging reaksyon ko sa tanong n'ya.

"Alam mo?" hindi makapaniwala kong tanong.

I never told him anything. Sinubukan kong huwag ipahalata sa kanya ang pagkakaroon namin ng relasyon ni Attorney Villaraza. I was scared that he'll get angry or disappointed in me. He's his idol. He wanted to have his internship under his firm pagkatapos ay ganito ang mangyayari.

Hindi ko rin sinabi kung sino ang ama ng magiging anak ko kaya naman nabigla talaga ako na alam n'ya.

JC smiled softly at me.

"We've known each other since we were kids. Kilalang-kilala na kita, AJ..."

Naiiyak akong tumitig sa kanya.

"Hindi ka galit?"

He frowned.

"Bakit naman ako magagalit?"

"Kasi idol mo s'ya tapos... parang inagaw ko s'ya sa 'yo."

JC chuckled. His smile was still soft when he looked at me.

"Iyon ba ang dahilan kung bakit hindi mo sinasabi sa 'kin?" nakangiti n'yang tanong. "Iniidolo ko nga s'ya dahil magaling s'yang abogado pero importante ka sa 'kin, AJ. Ayos lang naman sa 'kin kung hindi mo sabihin ang lahat tungkol sa 'yo. Pero kapag may problema ka, sana hindi mo kalimutang nandito lang ako."

I sniffed. I am really thankful that I have a friend like JC. Ni wala s'yang sinabi nang malaman n'yang buntis ako. Hindi n'ya ako tinanong ng kung anuman. He let me adjust with the shocking news and he adjusted on his own. S'ya pa ang nag-asikaso sa mga gamot na nireseta sa akin ng doktor.

I'm really glad that he's here with me. Kung sakaling ako lang mag-isa, baka hindi ko na kinaya ang lahat ng 'to. Para kasing inisang buhos lahat ng problema sa akin.

"Sasabihin mo ba sa kanya?" ulit na tanong ni JC.

Napatitig ako sa kanya. Sa totoo lang ay ngayon ko lang naisip ang tungkol doon nang itininanong n'ya. I was busy thinking about my future. Paano ko palalakihin ang bata? Do I deserve to be a mother? Will Mom and Dad be disappointed in me? How about my studies? How about Law school?

Lahat ng iyon ay nasa isip ko. Pero hindi kasama si Attorney Villaraza doon.

Umiling ako at hindi nagsalita.

JC sighed. "He deserves to know, AJ."

Mariin akong umiling habang nakatingin sa kaibigan ko.

"Desidido na talaga kong putulin ang koneksyon namin, JC. I broke up with him dahil iyon ang gusto ko. We shouldn't have met in the first place. I shouldn't have fallen in love with him."

Hindi. Ayoko. Ayokong sabihin sa kanya. Ayoko nang magkaroon pa ng koneksyon kay Attorney Villaraza. Pakiramdam ko, binibigo ko lang si Papa. Pakiramdam ko, binabalewala ko lang ang nangyari sa pamilya ko kung ipagpapatuloy ko ang pakikipagrelasyon sa anak ng taong sumira sa pamilya ko.

"Sinabi mo ba ang totoong rason kung bakit ka nakipaghiwalay sa kanya?"

I shook my head at his question. Tumingin ako sa harapan.

"Hindi."

"What?" halos hindi na makapaniwalang bulalas ni JC. "AJ, maguguluhan s'ya. Sa tingin mo ganu'n n'ya na lang kadaling tatanggapin ang paghihiwalay n'yo?"

Marahas akong napatingin sa kanya. Nanlabo ang mga mata ko dahil sa pangingilid ng mga luha doon. Nanginig din ang pang-ibabang labi ko sa sakit na bumundol sa dibdib ko.

"Anong gusto mong sabihin ko? Sabihin sa kanya na, 'Kylo, 'yung nanay mo, sinira ang pamilya ko. 'Yung nanay mo, mas pinili pa ang pera kaysa ipagtanggol ang Papa ko na kliyente n'ya. 'Yung nanay mo ang dahilan kung bakit nasira ang pamilya ko!'" Tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko. "Iyon ba, ha, JC?"

Hindi nagsalita si JC at malungkot ang mga matang tumingin sa akin. Hinayaan n'ya akong sabihin ang lahat ng mga hinanakit ko.

"Ayoko, JC. Ayokong makasira ng pamilya. Ayokong maranasan n'ya ang mga naranasan ko." Napahikbi ako. "Ayoko. Masyado ko s'yang mahal para iparanas ang lahat ng iyon."

He reached for my face and cupped it with both of his hands. Pinunasan n'ya ang mga luha kong masaganang tumutulo sa pisngi ko.

"Okay... I'm sorry. I'm sorry," he said, trying to comfort me.

"Mas gugustuhin ko na lang na lumayo kaysa mas masaktan pa s'ya. It's what the best for us. Ang gusto ko lang naman, malinis ang pangalan ni Papa. Hindi ko gustong gumanti sa ginawa ng nanay n'ya sa pamilya ko."

Napahagulhol ako and JC pulled me to hug me and caressed my back. Sinusubukan n'ya akong patahanin pero mas lumakas lang ang pag-iyak ko dahil sa ginawa n'ya. Hindi rin ako matigil sa paghikbi.

Wala na bang katapusan ang sakit na mararamdaman ko? Ganoon ba talaga kalaking kasalanan na mahalin ko si Attorney Villaraza para ganitong sakit ang ibigay sa akin?

"Shh... It's okay. Naiintindihan ko," JC said as he softly caressed my back. "Huwag ka nang umiyak. Makakasama sa baby mo 'yan."

Sinubukan kong gawin ang sinabi n'ya. Pinigilan ko ang pag-iyak pero dahil mas emosyonal ako ngayong buntis na ako, nahirapan ako. Lalo pa at naaalala ko ang mga pinagsamahan namin ni Attorney Villaraza.

I don't think I'll ever forget about him. He is the first man I've ever love. He made me feel those emotions. Emotions that gave me happiness. He made me feel loved.

Hindi ko s'ya makakalimutan. Lalo pa at magkakaroon na kami ng anak.

Matyagang naghintay si JC at patuloy lang akong inaalo hanggang sa kumalma ako. Marahan ko s'yang itinulak para punasan ang pisngi ko.

"Anong plano mong gawin?" JC asked. Tumingin ako sa kanya.

"Hindi n'ya dapat malaman na magkakaanak kami." Napahawak ako sa tyan ko. "Ayokong madamay ang bata."

I stared at JC.

"Itatago ko sa kanya ang anak namin."

Natapos ko ang internship ko sa firm nang walang naging problema. Malaya akong nakakakilos sa loob ng firm dahil wala si Attorney Villaraza. Tumutulong na lang ako kina JC at Juni dahil wala akong magawa at ayoko ng ganoon dahil naiisip ko lang ang mga problema ko.

Nahirapan akong itago sa mga magulang ko ang pagbubuntis ko. Lalo pa at mukhang pihikan yata ang magiging anak ko. Palagi akong nahihilo o nasusuka tuwing umaga. Ang amoy ng kape ay hindi ko makayanan at madalas na nakakapagpaduwal sa akin kaya iniiwasan ko ang sumabay kay Daddy kapag nag-aalmusal s'ya.

JC, on the other hand, helped me with my pregnancy. S'ya pa nga ang nagpapaalala sa akin kung kailan ko dapat inumin ang mga gamot ko. Natawa pa nga ako nang s'ya pa talaga ang nag-research kung paano maiiwasan ang morning sickness ko.

Attorney Villaraza were texting and calling me all the time but I didn't answer any of it. Inignora ko ang lahat ng iyon kahit na ang puso ko ay gustong-gustong makausap at makita s'ya, itanong kung ayos lang ba s'ya. Hindi ko pa rin maiwasan ang mag-alala sa kanya.

But I have to endure it. Kailangan kong panindigan ang desisyon ko. Para hindi na kami tuluyang masaktan at mahirapan pa.

Malalim na ang gabi at hindi pa rin ako makatulog dahil kailangan kong bumalik ng firm bukas para kunin ang mga requirements at evaluation form sa akin na kailangan kong ipasa sa prof ko. Hindi ko maiwasang isipin na baka magkita kami doon ni Attorney Villaraza dahil posibleng nakabalik na kasi s'ya. Ang sabi n'ya ay seven days s'yang mawawala at ngayon ang ikapitong araw.

I tried to get up on the bed. Ubos na kasi ang isang pitsel ng tubig na palagi kong inilalagay sa bedside table ko and I wanted to refill it. Madalas na kasi akong nauuhaw. Ayoko namang kapag nagising ako sa kalagitnaan ng tulog ay kailangan ko pang bumaba para uminom. Nakakawala ng antok.

I was holding the pitcher and got out of my room. Tahimik akong naglalakad nang makita ang nakaawang na pinto sa kwarto ng mga magulang ko. Madadaanan ko iyon kaya hindi ko naiwasan ang marinig ang pinag-uusapan nila sa pagdaan ko.

"You knew all about this, Luis, and yet you sent our daughter to his firm?Didn't you think about the consequences? Now, Amara Jean is suffering!"

Natigilan ako sa paglalakad nang marinig ang pagalit na boses ni Mommy. It wasn't my habit to eavesdrop pero kahit sinong makarinig ng pangalan nila sa pag-uusap ng iba ay gugustuhin talagang marinig ang pinag-uusapan nila.

Lumapit pa ako sa pinto at tumayo sa harap noon para marinig nang mabuti ang pinag-uusap nila.

Hindi nagsalita si Daddy.

"Wala ka bang pakialam sa anak natin? Don't you even care about her feelings at all?" Mom continued.

"You don't understand. I sent her there so she could be ready on what she's about to face. Reality is cruel, Lia," I heard my Dad said.

Hindi ko maintindihan kung tungkol saan ang pinag-uusapan nila. Anong alam ni Daddy? At about sa firm? He sent me there even if he knew something kaya nagagalit ngayon si Mommy?

Itinakip ko ang isang kamay ko sa bibig nang mapagtanto kung ano ang pinag-uusapan nila. Nagsimula akong kabahan sa isiping iyon.

No... Hindi gagawin ni Daddy 'yon.

"She's still young!" halos pasigaw nang sabi ni Mommy.

"If she wants to fight against them, dapat ngayon pa lang ay handa na s'ya. We won't always be around to help her."

"What do you think of our daughter? A dog that you could train?!"

"Don't be absurd! Mahal ko ang anak natin kaya nga gusto kong maging malakas s'ya! This is nothing compared to what's she's going to face when she became a lawyer!"

Hindi ko alam na umiiyak na pala ako. Naramdaman ko na lang na nababasa na ang kamay kong nakatakip sa bibig ko. Pinigilan ko ang makagawa ng anumang ingay. Nanatili akong nakatayo sa harapan ng kwarto ng mga magulang ko.

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Parang pinaglalaruan ako at panibago na namang sakit ang ibinigay sa akin ngayon.

It was planned by my Dad. Kaya pala ganoon na lang ang pagtanggi n'ya na sa firm n'ya ako mag-OJT. Kung ano-ano pang mga dahilan ang sinabi n'ya para lang hindi ako doon mag-OJT.

He knew that Attorney Villaraza is the son of Attorney Ocampo. Pero hinayaan n'ya akong makapag-internship doon.

Halos mamanhid na ang buong katawan ko dahil sa sakit na nararamdaman sa dibdib ko. Pakiramdaman ko ay hindi ko na talaga kakayanin ang lahat.

Bakit naman nagsunod-sunod pa? Bakit parang pinaparanas yata sa akin ang lahat ng problema? Bakit walang katapusan ang sakit na binibigay sa akin?

Ganoon ba talaga kalaki ang kasalanan ko? Nagmahal lang ako! Hindi ko naman ginustong talikuran ang pamilya ko!

The people whom I thought would help me end up betraying me. My Dad betrayed me.

Nabitiwan ko ang pitsel na hawak ko at lumikha iyon ng ingay nang mabasag pagkabagsak sa sahig. Tuluyang bumukas ang kwarto ng mga magulang ko na alam kong nagulat sa narinig na tunog. I came face to face with my Dad who looked so shock when he saw me.

"Amara Jean..."

"Dad... You knew?" dinig ko ang sakit sa sariling boses ko nang itinanong ko iyon. "Alam mong anak s'ya ni Attorney Ocampo?"

My Dad stared at me. Maya-maya ay bumuntong-hininga s'ya.

"I just want you to be ready."

Mabilis akong napailing. Hindi ko makuha kung anong ipinupunto n'ya. How could sending me to Attorney Villaraza's firm be the way to get me ready for what I'm about to face in the future?

"No, Dad." Napahikbi ako. Nanlalabo na ang mga mata ko sa luha pero sinubukan kong tignan s'ya ng diretso sa mga mata. "When I set my foot in his firm, I wasn't ready with the changes that happened in my life. Especially when I got to know him even more."

I sobbed. Pinukpok ko ang dibdib ko para sana maibsan ang sakit doon pero hindi man lang gumana.

"You should've warned me, Dad!" punong-puno ng hinanakit kong sumbat sa kanya. "'Cause I wasn't ready when I fell in love with him!"

Kahit sa nanlalabong mga mata ay kitang-kita ko pa rin ang pagkagulat sa mga mata n'ya. Narinig ko pa ang pangsinghap ni Mommy pati na rin ng paghikbi n'ya.

"And you know what's more surprising?" I chuckled. "I'm pregnant with his child!"

"Oh, Amara Jean..."

Lumapit sa akin si Mommy para yakapin ako pero umiwas ako. I didn't look away from my Dad who looked surprised but hurt. Tikom lang ang bibig n'ya at hindi nagsasalita.

"Do you know how disappointed I am with myself, Dad?"

"Anak—"

Pinutol ko ang kung anumang sasabihin n'ya.

"No! Hindi mo 'yon alam, Dad! You don't know anything!" naiiyak kong sigaw bago tumakbo pababa ng hagdan.

"Amara Jean!" my Mom Called me pero hindi ako tumigil. "Call Johann!" dinig kong utos n'ya kay Daddy.

Dire-diretso akong lumabas ng bahay ng hindi man lang lumilingon. I was wearing my indoor shoes but I didn't care. Ang gusto ko lang ngayon ay makatakas. Makatakas sa lahat ng sakit.

Hindi ko na talaga kaya. I am already numb with all the pain I'm feeling. Purong sakit na lang ang nararamdaman ko. Grabe ang sakit na ibinigay sa akin kapalit ng sandaling kasiyahan na naramdaman ko kasama si Attorney Villaraza.

Patuloy lang ako sa pagtakbo. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Saan ba ako pwedeng magtago? Iyong makakatakas ako sa sakit na nararamdaman ko. Kung mayroon mang lugar na gano'n, handa kong puntahan kahit gaano pang kalayo.

Hindi naman ako magtatagal, eh. Magpapaphinga lang ako. Hindi na kasi kaya ng puso ko. Pagod na rin ako sa pag-iyak. Ayokong sumuko kaya gusto ko lang sanang magpahinga muna sa sakit at bawiin ang lakas ko.

Dinala ako ng mga paa ko sa playground na palagi naming pinagtatambayan ni JC noong mga bata pa kami. Umupo ako sa isa sa mga swing doon. I held onto the chains and cried so hard.

Para akong isang nawawalang batang umiiyak. Dinig ko ang sakit sa bawat paghikbi ko. Wala nang tao dahil malalim na ang gabi at isang lampost lang ang nagbibigay liwanag sa playground. Marami ang mga lamok pero hindi ko pinansin iyon at umiyak lang nang umiyak.

I just really want to take a break.

"AJ..."

Napatingala ako at nakita ko ang kaibigan kong nakatayo sa harapan ko. Walang salita s'yang lumuhod sa harapan ko at niyakap ko. I buried my face on his shoulders and cried so hard.

"Hindi ko na alam ang gagawin ko, JC! Hindi ko na alam!"

Hindi nagsalita si JC at hinayaan lang akong umiyak sa mga balikat n'ya. He knew that I needed this. He knew that I need to let out this pain in my chest. Pero ang problema, kahit na anong iyak ko ay hindi pa rin naaalis ang sakit. Hindi man lang nababawasan. I still have to face all of it even after I cried.

Kailan ba matitigil ang lahat ng 'to? Meron pa bang susunod?

Hindi pa rin ako bumibitiw kay JC kahit nang kumalma na ako at matuyo ang mga luha sa pisngi ko. Natatakot ako na baka sa pagbitiw ko sa kanya ay may sakit na namang nakaabang sa akin. Natatakot akong harapin ang lahat ng mga iyon. I just want to hide from the pain even just for a while.

"Jean."

Nanigas ang buong katawan ko nang marinig ang boses na iyon. Kahit na hindi ko tignan ay kilalang-kilala ko kung sino ang nagmamay-ari noon. Idagdag pa na kahit gaanong sakit ay bumilis pa rin ang pagtibok ng puso ko.

Iisang tao lang naman ang tumatawag sa akin sa ganoong paraan.

Humiwalay ako kay JC at nakita si Attorney Villaraza na nakatayo ilang hakbang lang ang layo mula sa amin. He looked tired and restless but still looked handsome. Magulo ang buhok n'ya at puting inner shirt na lang ang suot n'ya na nakatuck-in sa itim na pants n'ya. The sleeves were rolled up to his elbow. Ang gintong relo na suot ay kumikinang sa liwanag ng lampost.

Nakauwi na pala s'ya at mukhang dito kaagad s'ya dumiretso.

I got off the swing and looked at him.

"Anong ginagawa mo dito?" I asked.

"I told you... Pagbalik ko, pakikinggan ko ang anumang rason mo," he said. Napatingin s'ya kay JC nang tumayo ang kaibigan ko sa tabi ko. Nakita ko sa mga mata n'ya na hindi n'ya nagustuhan ang naabutan n'ya kanina pero wala namang sinabi.

I remember back then that he got jealous of JC. Gusto n'ya pa ngang sabihin ko kaagad sa kaibigan ko ang relasyon naming dalawa. But I never had the chance. We broke up before I could tell anyone about our relationship.

I stared at him. His amber eyes still looked so beautiful despite the darkness. Hindi ko kayang makitang patuloy na nasasaktan ang mga matang iyon. At mangyayari iyon kung mananatili lang ako sa tabi n'ya.

I can't tell him about his mother. Ayokong sirain ang pamilya n'ya. Alam ko ang pakiramdam noon at ayokong maranasan n'ya iyon.

And then I thought of something. This will probably the only thing that could make him go away. Isang bagay na alam kong pagsisisihan ko rin.

I smiled.

"You're at the right timing then."

I looked at JC. Kumapit ako sa braso n'ya at nakita ko ang gulat sa kanya dahil hindi n'ya inaasahan ang ginawa ko. But he didn't push me away.

I looked back at Attorney Villaraza. Nawalan ng emosyon ang mga mata n'ya habang nakatingin sa mga kamay kong nakakapit sa braso ni JC.

"He's the main reason why I wanted to break up with you," sabi ko kaya napatingin si Attorney Villaraza sa akin.

I looked at JC. He has a confused look on his face. Sa isip ko ay humihingi na ako ng tawad dahil sa gagawin ko.

Ibinalik ko ang tingin kay Attorney Villaraza at muling ngumiti.

"Kylo, JC's not my just my friend. He's my boyfriend."

Ramdam ko ang gulat ni JC na agad na napatingin sa akin pagkatapos kong sabihin iyon. Pero hindi ko iniiwas ang tingin ko kay Attorney Villaraza na hindi ko makitaan ng anumang reaksyon sa mukha n'ya.

I'll do everything to cut off my ties with him.

"That isn't true," he simply said. He looked like he doesn't really believed what I've just said.

Lumunok ako. Kagagaling ko lang sa pag-iyak at masakit pa ang lalamunan ko pero naramdaman ko na naman ang bikig na nakaharang doon.

"It's true. In fact..." Mas lalo ko pang idinikit ang katawan ko kay JC. "We've been together for a while now."

Diretso lang akong nakatingin sa mga mata ni Attorney Villaraza. Ayokong makakita s'ya ng patunay na nagsisinungaling ako. He's good at reading my emotions and actions. Palagi n'yang nalalaman ang nararamdaman ko.

"Do you really think I'll believe this bullshit, Jean?"

Attorney Villaraza looked really calm when he asked that. Pero ang boses n'ya ay halatang nagagalit na.

Alam kong hindi talaga s'ya madaling lokohin. Mahirap ang magsinungaling sa kanya. Pero hinding-hindi ko babawiin ang mga sinabi ko.

Gagawin ko ang lahat para s'ya na mismo ang lumayo sa akin.

I shrugged my shoulders. Acting like his opinion doesn't really matter.

"Ikaw ang bahala... Pero gusto ko ring sabihin s 'yo na matagal nang kami ni JC. Kahit noong tayo pa."

I saw the anger in his eyes. There's the tint of red in his eyes that I always see when his emotions are too much.

Good. Its working...

"You know why I didn't want him to know about us?" pagpapatuloy ko pa. "Kasi wala naman talaga akong planong patagalin ang relasyon natin. Si JC talaga ang gusto ko. Hindi ikaw."

I looked at JC who was just looking at me. Nakikita ko sa kanya na hindi n'ya nagugustuhan ang ginagawa ko pero walang sinabi para pigilan ako. Instead, he sighed. He even took my hand and intertwined our fingers.

In another's perspective, this looks like he was claiming what was his. Pero ang totoo ay ginagawa n'ya ito para bigyan n'ya ako ng suporta. Dahil alam n'yang hindi ko rin kaya ang ginagawa ko. Na nasasaktan din ako ngayon.

Attorney Villaraza looked down. Tinignan n'ya ang magkahawak na mga kamay namin ni JC. Nakita ko ang galit at sakit na nakarehistro doon.

The pain in my chest grows stronger by the emotions I could see in his eyes. Sabi na, eh. Ngayon na lang kami ulit nagkita matapos ang isang linggo pero nagkakasakitan na naman kami.

We have an ill-fated relationship. We're not meant to be.

"Why are you doing this?" tanong ni Attorney Villaraza na halos bulong na lang dahil sa nararamdamang sakit.

Napahigpit ang kapit ko kay JC nang mas madagdagan pa ang sakit sa dibdib ko. Wala na nga yatang katapusan ang mga sakit na ibibigay sa akin.

"Gusto mong pakinggan ang rason ko, 'di ba? Eto na 'yon," sabi ko kahit na halos hindi na ako makahinga sa sakit.

"You're lying," sabi ni Attorney Villaraza na ayaw paniwalaan ang lahat.

He's being in-denial again. And it hurts so much seeing him like this.

I shook my head. "I'm not... Hindi ako nagsisinungaling, Kylo."

The pain in his eyes was indescribable when I said his name. Ang laki nga talaga ng epekto sa kanya kapag tinatawag ko s'ya sa pangalan n'ya.

Pinigilan ko ang pag-iyak dahil doon. I have to make this through to the end. Konti na lang. Makakalaya na rin s'ya sa sakit.

Tinitigan ako ni Attorney Villaraza at hindi na inalis ang tingin sa akin. Parang hinihintay n'yang sabihin ko na hindi totoo ang lahat. Hinihintay n'yang bawiin ko ang mga sinabi ko.

But I won't. I want to spare him from the pain of this ill-fated relationship that we have.

Nang makita n'yang wala akong planong gawin ang gusto n'ya ay nakita ko ang pamumula ng mga mata n'ya. His eyes were bloodshot. He clenched his jaw before he slowly nodded his head.

"Alright..." halos bulong na lang ang lumabas sa bibig n'ya. "I get it." He stared at me. "I get it, Jean."

Tumalikod s'ya matapos n'yang sabihin ang mga iyon. He walked towards his car that was parked in front of the playground. Pinanood ko ang pag-alis n'ya bago pinakawalan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Ang again, I cried hard like a child that night.

Chapter 41

Nakita ko kaagad sina Mommy at Daddy na nakatayo sa harap ng bahay noong inihatid ako ni JC pauwi. Halatang kanina pa nila kami inaabangan at kitang-kita ko ang pag-aalala sa mukha ni Mommy nang inihinto ni JC ang sasakyan. Lumapit pa s'ya doon sa may passenger's side na alam n'yang madalas kong inuupuan.

Hindi ko na hinintay na makababa si JC at ako na ang nagbukas ng pinto sa may side ko. Dinaluhan kaagad ako ni Mommy at ipinasuot sa akin ang cardigan na hawak n'ya bago ako inalalayaan.

"Anak... Nag-alala kami ng Daddy mo sa 'yo..." I heard my Mom said. "Halika na. Pasok na tayo at baka malamigan ka pa."

Hindi na ako nagreklamo at nagpatangay sa kanya nang iginiya n'ya ako papasok sa bahay. I didn't say anything. I feel exhausted. Ang gusto ko na lang ay makapunta sa kwarto ko at matulog nang mahaba para makabawi sana ako ng lakas.

Pero alam ko, hindi lang pisikal na pagod ang nararamdaman ko. I am and mentally drained. At hindi ko alam kung paano mababawi ang lakas ko doon.

Ang mga mata ko ay wala nang mailuha kahit gusto ko pang umiyak at ilabas ang sakit sa dibdib ko. Pero ang puso ko, parang pinipiga sa sakit.

"Salamat, Johann," dinig kong sabi ni Daddy sa kaibigan ko. Alam kong dapat rin akong magpasalamat kay JC, anong oras na at naistorbo pa s'ya nang dahil sa akin. Pero ayaw sumunod ng katawan ko. Parang gustong-gusto na talagang magpahinga.

"Wala 'yon, Attorney. Alam n'yo naman basta para kay AJ..."

Inalalayan ako ni Mommy papasok ng bahay hanggang sa pag-akyat ng hagdan. Hindi na rin ako nakapagpaalam kay JC. I hope he understands. Gusto ko talagang magpasalamat sa kanya at magsorry dahil nadamay pa s'ya sa nangyari kanina. Pero hinang-hina na talaga ako.

I just want to rest. Kahit sandali lang na hindi ko muna maramdaman ang sakit.

"Titimplahan kita ng gatas. Drink it before you sleep, okay?" sabi ni Mommy na pinaupo ako sa gilid ng kama ko. She caressed my hair gently before she went out of my room.

Saka lang ako napatingin sa pinto. I should've stopped her. May palagay akong kahit ang pag-inom ng gatas ay wala na akong lakas. The softness of my bed feels inviting and I just really want to sleep. Pero ayoko namang sayangin ang effort ni Mommy sa pagtitimpla ng gatas.

Natulala ako matapos ng ilang segundo. My mind's wandering off somewhere. Palagi na lang lumilipad ang utak ko nitong mga nakaraang araw. Matapos kong malaman ang katotohanan.

I remembered what happened earlier. Hinding-hindi ko makakalimutan ang itsura ni Attorney Villaraza pati na rin ang expression ng mukha n'ya. He looked so devastated when he walked away. I feel like it will become my nightmare that will haunt me every night.

Hinding-hindi ko makakalimutan ang lahat. That once in my life, I purposely hurt the man that I loved just to save him from more pain that is bound to happen to us if we stay together.

Bumukas ang pinto ng kwarto ko at nakita ko si Mommy na pumasok. She was holding a glass of milk. Ngumiti s'ya sa akin nang makita n'yang nakatingin ako.

"This is good for pregnant women daw. Ubusin mo 'yan, anak, ha?" she said and sat down beside me.

Nakatingin lang ako sa baso ng gatas na iniaabot n'ya. Kita ko ang usok na nagmumula doon. I could tell that it's warm even if I haven't touched it. Ilang segundo ko munang tinitigan iyon bago rumehistro sa utak ko na kailangan kong tanggapin iyon. So I took the glass of milk from her.

I was right. It is warm. Ramdam ko ang init ng baso sa mga palad ko. I held the glass with both of my hands, hoping that it would also warm my heart as it felt so empty. Pero kahit gaano pa kainit ang baso na hawak ko ay hindi naging sapat iyon para mapunan ang nawawalang init sa puso ko. Hindi sapat para mapalis ang sakit doon.

I should've just focused on my goal. Hindi na sana ako masasaktan ng ganito.

I chuckled deep inside. I doubt it. No one could ever ignore Attorney Villaraza's charms. I was like that at first. I tried to ignored it and even pretended that I'm so pissed off with his attitude. Pero alam kong una pa lang ay attracted na talaga ako sa kanya. Who wouldn't? He's the most charismatic man I've ever met.

Maybe, even from the start, my heart already knows that it's in danger because of him. Kaya ang puso ko na ang nagde-deny na nagugustuhan ko na talaga s'ya kahit na hindi maganda ang una naming pagkikita at naging pag-uusap. Pero nabalewala iyon nang mas nakilala ko pa s'ya.

Others will easily fall in love with him because of his looks. But I fell in love with him when I got to know him.

I love how he loves his job. I love how he's very hardworking whenever he gets to handle a case. I love how he tries so hard to impress me as he knows that I didn't like him before. I love how he tries to change those things that I didn't like about him. I just love everything about him.

At nagbunga ang pagmamahal kong iyon.

Pero hindi ko hahayaang madamay ang magiging anak namin sa gulong 'to. Ayokong maranasan n'ya ang mga naranasan ko. I don't want my child to suffer. I will protect my baby, kahit na ang kapalit noon ay ako pa ang masasaktan.

So I'll spare both of them from the pain. Kylo and our child.

"Anak..." I heard my mom called me but I didn't look at her. I just kept on staring at the glass of milk.

I'm really tired. Kaunting kilos lang ay nauubos na ang lakas ko.

"Anak..." my mom called me again. "Sige na... Inumin mo na ang gatas."

She caressed my hair. Hindi ako gumagalaw o nagsasalita man lang. Nanatili pa rin ang titig ko sa baso ng gatas na hawak ko.

"Please, Amara Jean. Inumin mo na..."

Dinig ko ang panginginig sa boses ni Mommy pagkatapos n'yang sabihin iyon. She even chokes at her own words. It's obvious that she's stopping herself from crying. Ayaw n'yang maging emotional sa harapan ko dahil alam n'yang hindi iyon ang makakatulong sa akin ngayon.

My eyesight became blurry when tears pooled my eyes. Humikbi si Mommy, tanda na hindi na n'ya napigilan ang pag-iyak pero pinipigilan ang makagawa ng tunog.

She wrapped an arm around my shoulders at hinaplos ang braso ko. Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko when I felt the warmth of her motherly touch. Pero dama ko ang panginginig ng kamay n'ya.

"I'm sorry, anak," she said while crying. "Hindi namin sinasadyang masaktan ka ng Daddy mo. Patawarin mo kami."

Sunod-sunod na ang pagtulo ng mga luha ko mula sa mga mata ko pero hindi pa rin ako gumagalaw. I don't want to look at my Mom yet. Feeling ko ay hindi ko kakayanin kung makita ko s'yang umiiyak ngayon. Hinayaan ko lang na tumulo ang mga luha ko pababa ng pisngi ko. My eyes never looked away from the glass of milk.

"I'm so sorry kung nakalimutan namin ang nangyari sa 'yo. Ang akala namin, dahil nakikita ka na naming tumatawa at ngumingiti ay ayos ka na. We thought that you're doing fine 'cause we see you keep going on with your life. Nakalimutan namin ang tungkol sa trauma mo."

She tucked my hair behind my ears. Walang pagtigil sa pag-agos ang mga luha ko. Ang dibdib ko ay naninikip na at nahihirapan na rin akong makahinga.

"What happened with your family was so traumatic for you and everyday you've been fighting your battles on your own without stopping. Pero imbes na tulungan ka ay mas nasaktan ka pa nang dahil sa amin."

Nagkaroon ng tunog ang pag-iyak ko. Naramdaman ko ang marahan na pagdampi ng kamay ni Mommy sa isang pisngi ko at iginiya ang mukha ko para tignan ko s'ya. Mas lalo lang akong napahagulgol nang makita ang mukha n'yang punong-puno ng mga luha.

"You've been hurting ever since you were a child after what happened. Pero binalewala namin iyon. Kinalimutan namin dahil lang ang akala namin ay ayos ka na. At mas nakadagdag pa kami sa sakit na nararamdaman mo."

I sobbed so hard while looking at her eyes full of regret. Hindi ko na makontrol ang paghikbi ko at parang batang umiyak nang umiyak.

"Patawarin mo kami, anak. Hindi namin napansin na nahihirapan ka pa pala. Patawarin mo kami kung hindi kami naging mabuting mga magulang sa 'yo. Patawarin mo sana kami ng Daddy mo."

"Mommy..." I sobbed.

She hugged me and I cried hard on her shoulder.

"I couldn't imagine how hurt you were when you discovered the truth. Wala man lang akong kaalam-alam doon. Sobra ka na palang nasasaktan pero wala pa rin akong alam. Anong klaseng ina ako?"

Umiling ako. I wanted to tell her that it wasn't her fault. Gusto kong sabihin na wala s'yang kasalanan pero hindi na ako makapagsalita dahil sa sobrang pag-iyak.

Tama naman s'ya. Halos araw-araw ay nakikipaglaban ako para kay Papa. Sa isipin kung makakaya ko ba. Sa isipin kung may patutunguhan ba ang ginagawa ko. Pero ayokong sumuko. I wanted to clear his name. Gusto kong ibigay sa kanya kung anong nararapat para sa kanya.

And no matter how tired I am, how much I wanted to give up, I always push those thoughts away. Ayokong sumuko. Ayokong sukuan si Papa.

Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong pagod. Dahil pakiramdaman ko ay nagsunod-sunod ang pagbibigay sa akin ng sakit. And I wanted to take a break from all of it. Kahit sandali lang.

Inilayo ako ni Mommy para titigan. I saw the determination in her eyes.

"Promise ko sa 'yo, anak. From now on, I'll be a good mother to you. Susuportahan kita. Tutulungan kita sa kahit na anong gusto mo. At kung pwede lang na akuin ko na ang lahat ng sakit para lang hindi ka na masaktan, gagawin ko."

She cupped my face and wiped my tears away but it's useless dahil patuloy sa pagtulo ang mga luha ko. Hindi pa rin matigil ang paghikbi ko.

Mom smiled at me.

"Don't worry, okay? Mommy got your back. Always."

She hugged me again. I closed my eyes and feel the warmth of her hug. Patuloy pa rin sa pagbuhos ang mga luha ko.

I remember my mother. Ganito rin s'ya sa akin noon. Kapag umiiyak ako ay yayakapin n'ya lang ako hanggang sa tumahan ako. Kahit na ang dahilan ng pag-iyak ko ay dahil pinagalitan n'ya ako. S'ya pa ang unang lalapit sa akin kahit ako naman ang nakagawa sa kanya ng kasalanan noon.

I miss her... I miss her so much. Miss ko na silang dalawa ni Papa.

Ibinaon ko ang mukha ko sa balikat ni Mommy at mas umiyak pa. Still, I'm thankful that I have a Mom. Sa kabila ng mga nangyari ay dumating sila ni Daddy sa buhay ko. I never felt alone again.

Ilang sandali kaming natahimik at tanging ang paghikbi ko na lang ang maririnig sa kwarto ko. Hinintay ako ni Mommy na kumalma habang hinahaplos n'ya nang marahan ang buhok ko.

"Gusto ko po munang lumayo at magpahinga, Mommy..." sabi ko nang tumigil na ako sa pag-iyak. "Hindi ko na po kasi talaga kaya."

Naramdaman ko ang pagtigil ng paghaplos n'ya sa buhok ko. Alam kong gusto n'yang magtanong. Kung anong plano ko. Kung paano ang mga maiiwan ko. Pero hindi n'ya isinatinig iyon at sa huli ay tumango na lang.

"Okay... You definitely need time to rest after all that happened. And there's nothing wrong with it, Amara Jean. Walang masama kung uunahin mo ang sarili mo."

Muli n'ya akong inilayo sa kanya para titigan. She smiled softly at me.

"Natatandaan mo ba nu'ng bata ka?" she asked. "You asked me why of all the kids in the orphanage, I chose you? It was because of your eyes. I saw the determination in your eyes that after all that happened to you, you still want to live for your parents."

She tucked my hair behind my ears. Marahan n'yang hinaplos ang pisngi ko.

"I know you can make it through this, Amara Jean. Nandito lang kami ng Daddy mo kung sakali mang panghinaan ka ng loob. We're ready to give you all of our strength."

Kahit na naluluha ay napangiti ako sa sinabi ni Mommy. I am so glad that I have her in my life.

She smiled back at me.

"Drink your milk na. Lumalamig na tuloy," she said.

I nodded and looked at the glass of milk. Wala na ang init pero ramdam ko ang init sa puso ko. Somehow, it feels like some weight has been lifted off my chest. Hindi man lahat pero ngayong alam kong nandito sina Mommy at Daddy para tulungan ako, nabawasan ang sakit sa dibdib ko.

Pero alam kong hindi doon natatapos ang problema ko. I still need to face Attorney Villaraza tomorrow.

Sa isiping iyon ay hindi maayos ang naging pagtulog ko. I barely slept a wink thinking that I will see him again. Natatakot ako sa magiging reaction n'ya. Natatakot akong makita ulit ang sakit sa mga mata n'ya. Ayoko na ulit umiyak pero alam kong kailangan ko s'yang harapin.

I need to get my requirements for my internship. Lalo na ang evaluation n'ya sa naging trabaho ko sa firm dahil s'ya ang trainer ko. Hindi ko pwedeng balewalain iyon. Kahit gustuhin kong hindi s'ya makita, I still need those requirements to graduate.

"Ah, wala si Attorney Cervantes, JC, kaya nasa 'kin 'yung iyo," sabi ni Juni nang sabihin namin na kukunin na namin ang requirements namin dahil tapos na kami sa intenship. "'Yung sa 'yo, Amara Jean, kunin mo na lang kay Attorney Villaraza."

Napadiretso ako ng tayo.

"Huh?"

Sumulyap s'ya sa akin bago bumalik sa paghahanap ng mga papeles doon sa drawer n'ya. Hinahanap siguro ang evaluation ni Attorney Cervantes para kay JC.

"Na kay Attorney Villaraza mga requirements mo," Juni said as she keeps on rummaging on her drawer. "Kunin mo na lang sa kanya. Nandyan naman s'ya."

Binundol ng kaba ang dibdib ko sa sinabing iyon ni Juni. Nangatog ang mga tuhod ko at parang gusto ko na lang bumalik at umuwi na ng bahay. My whole self is shouting that I'm not ready to meet Attorney Villaraza today.

Alam ko namang mangyayari 'to. Pinaghandaan ko pa nga at ilang beses kong pinaalala sa sarili ko na dapat kong panindigan ang desisyon ko at ang mga nangyari kagabi nang sa gayon ay hindi ko pagsisihan ang mga mangyayari.

But now that I'm here, natatakot ako. Natatakot akong kapag nakita ko s'ya ay bawiin ko ang mga sinabi ko kagabi.

He's the only one who can make my heart go in turmoil.

"Gusto mong samahan kita?" tanong ni JC na mukhang nag-aalala para sa akin.

I smiled at him before I shook my head.

"Hindi na.."

Nahihiya na talaga ako kay JC dahil sa dami ng mga ginawa n'ya sa akin. He gave me so much and I've been nothing but a nuisance in return. Ang dami ko nang naging perwisyo sa kanya.

Isa pa, I need to face this alone. Nadamay na s'ya kagabi. I need to face this problem alone.

I went inside the office and stared at my table that has been my place for five months. Isang malaking glass wall lang ang harang sa pagitan ng mga pwesto namin ni Attorney Villaraza kaya kitang-kita ko s'ya kung saan ako nakaupo. I will only admit this now, pero palagi kong pinapanood ang mga ginagawa ni Attorney Villaraza kapag nakabukas ang blinds ng inner office n'ya.

I will miss the serious look on his face whenever he's working on a case. I will miss the sight of him wearing an eyeglass whenever he's reading a file. I will miss sitting on that seat ang watching him doing his work like he's enjoying it.

I sighed. Humarap ako sa pinto ng inner office ni Attorney Villaraza at lakas loob na kumatok.

"Come in," I heard his baritone voice from inside.

Boses pa lang n'ya ang narinig ko pero halos traydurin na ako ng puso ko at gustong lumundag palabas ng dibdib ko. I tried to calm myself down. I mustn't give way to my heart. Kung ayaw kong patuloy lang kaming magkasakitan, kailangan kong panindigan ang desisyon ko.

I opened the door and went inside. I saw Attorney Villaraza reading some files with his eyeglasses on. Nang makita ko s'ya ay parang gusto ko na lang takbuhin ang distansya namin at yakapin s'ya. Gusto kong umiyak sa dibdib n'ya habang ramdam ko ang mga braso n'yang nakayakap din sa akin.

Dahil lang ba buntis ako kaya gusto kong gawin iyon? Alam ba ng anak ko na ama n'ya ang kaharap ko ngayon?

Anak... please. Mas mahihirapan tayo kung ipagpapatuloy ko ang gusto kong gawin ngayon. Mas magkakasakitan lang kami at madadamay ka pa. Kasi alam mo, anak? Hindi ko na kayang tumingin sa ama mo nang hindi naaalala kung sino ang nanay n'ya pati na rin ang nangyari sa pamilya ko. And it really hurts me so bad.

What his mother did gave me trauma. Hindi ko kayang basta na lang kalimutan ang lahat ng iyon. Kaya kahit na s'yang walang kasalanan ay nadadamay. Attorney Ocampo is his mother. Hindi ko kayang balewalain ang katotohanang iyon.

Huminga ako nang malalim bago naglakad palapit sa kanya. Gosh... miss na miss ko na talagang yakapin s'ya.

"Attorney, kukunin ko lang 'yung evaluation n'yo sa internship ko," I said. Gusto kong palakpakan ang sarili ko dahil hindi rinig sa boses ko ang tunay kong nararamdaman ngayon.

Attorney Villaraza removed his eyeglasses first before he looked up at me. Hindi ako nag-iwas ng tingin at tumitig sa kanya pabalik.

This might be the last chance that I'll see him. I wanna memorize his face so I wouldn't forget the face of the man that I fell in love with.

I have to say goodbye to my first love.

Nahigit ko ang paghinga ko nang tumayo si Attorney Villaraza. He was wearing his usual clothes pero ang lakas pa rin ng epekto sa akin. A white inner longsleeves shirt tucked in his dark pants. Bukas ang unang dalawang butones at nakarolyo ang sleeves hanggang sa siko n'ya.

Naglakad s'ya papunta sa harap ng table n'ya at sumandal patalikod doon. He stared at me. Maya-maya ay huminga nang malalim at may kinuha sa ibabaw ng table n'ya. He handed me a brown envelope na alam kong naglalaman ng mga requirements ko.

I immediately took the envelope from him. Nakahinga ako nang maluwag na ganitong kadali lang ang naging pagkikita namin ngayon.

Ayoko na kasing saktan pa s'ya. Pero kung iyon ang paraan para lang lumayo na s'ya sa akin ay gagawin ko pa rin.

"Thank you," I said at mabilis na tumalikod para sana umalis. Pero hindi pa ako nakakahakbang ay narinig ko na ang pagtawag n'ya sa pangalan ko.

"Jean."

Ah... I will miss the way he always calls my name. With a deep baritone voice that always sounds so sexy. S'ya lang din ang taong tinatawag ako sa second name ko.

Gusto ko na sanang umalis. Wala akong tiwala sa puso ko na sobrang lakas ng pagtibok ngayon. But I have to face him.

"Yes, Attorney?" tanong ko nang muling humarap sa kanya.

He didn't say anything and stared at me using those amber eyes. Ah, yes... I'm gonna miss those eyes too. Those eyes that have a rare color. Lalo na kapag nahahaluan ng pagkapula iyon na mas nahahalata sa tuwing grabe ang pinapakita n'yang emosyon.

I always knew his feelings were intense with that rare tint of red in his amber eyes. Mami-miss kong makita iyon. Just like the color of sunset.

"Anong gusto mo sa birthday mo?" he suddenly asked.

Nagtataka akong napatitig sa kanya at sigurado akong nakikita iyon sa mukha ko. I didn't expect him to ask that question. Ang akala ko pa ay may sasabihin s'ya tungkol sa nangyari kagabi at hindi ganitong tanong.

"Huh?"

"Your birthday's just around the corner, right? Anong gusto mong regalo?"

Napakurap-kurap ako at hindi makapaniwalang napatitig sa kanya. What is he doing?! Mas lalo n'yang ginagawang mahirap ang sitwasyon namin!

"Kylo! We already broke up!" I said. "I want nothing from you!"

"I already told you not to expect me to give up so easily. Hindi kita paniniwalaan ng ganu'n-ganu'n lang!"

Kylo... why do you have to make it this hard? I'm saving both of us from the pain!

"I cheated on you, Kylo! Matagal nang kami ni JC!"

"I don't care!" he shouted back. Maya-maya ay huminga s'ya nang malalim at nagmamakaawang tumingin sa akin. "I'm willing to forgive you, Jean."

Naglakad s'ya palapit sa akin at hinawakan ang mga kamay ko. I miss his warmth at alam kong kailangan kong lumayo sa kanya pero ayaw akong sundin ng puso at katawan ko.

"Let's forget about it, okay?" he softly said. "Make it our past and forget about it. Magsimula tayo ng bago."

Make it our past... Paano? Paano ko magagawang kalimutan ang lahat kung nasira ang pamilya ko? Papa took his own life while Mama died because of everything she went through and even had to take care of me.

Paano? Kung nadumihan ang pangalan ng Papa ko kahit na wala naman s'yang kasalanan. That he chose to kill himself instead of fighting so he wouldn't give us burden anymore.

Sabihin mo sa akin, Kylo... Paano ko makakalimutan ang lahat ng iyon? Ang lahat ng ginawa ng nanay mo?

It's the only thing that keeps me going with my life. My goal to clear my father's name.

I removed my hands from his grasp. Nakita ko ang sakit sa mga mata n'ya nang gawin ko iyon.

"Can't you understand? I cheated on you! That whenever we fuck, I was imagining it was JC who's fucking me!"

Nakita ko ang kakaibang galit sa mga mata ni Attorney Villaraz dahil sa sinabi ko. I know. It really hurts him. But I have to do this. Ayaw n'yang bumitaw kaya gagawa na ako ng dahilan para s'ya na mismo ang magkusang lumayo sa akin.

If this is the only way, then so be it. Kaysa sa palagi kaming magkakasakitan kung ipagpapatuloy lang namin ang relasyon namin.

So hate me, Kylo Villaraza.

"I was always wishing that it was him who's on top of me. I was always imagining it was him who's kissing me!"

"Shut up," he said with a gritted teeth but I didn't stop.

"I was imagining it was him who's touching me. I was always wishing it was him and not someone like you!"

"I said shut the fuck up!"

His angry voice boomed in his entire office. Halos mabingi ako doon. Kitang-kita ko ang galit sa mga mata n'ya dahil sa mga narinig sa akin pero hindi ako natinag.

"Why, Kylo? Sanay ka naman, 'di ba? Hindi na dapat bago sa 'yo 'to."

"Shut up! Just shut the fuck up, Jean!"

Kung meron mang kaunting pag-asa sa kanya na naniniwalang hindi nga kami ni JC, alam kong nawala na iyon. Punong-puno ng galit ang mga mata n'ya. The tint of red in his amber eyes was so obvious now and it made it seems like it's on fire.

Namumula ang mga mata n'ya habang nakatingin sa akin. Pinaghalong sakit at galit ang nakikita kong mga emosyon doon. His jaw was clenching so hard. His chest was heaving up and down. Halatang pinipigilan ang sarili na sumabog dahil sa sobrang galit.

He turned around. Naglakad s'ya palapit sa table n'ya at itinukod ang mga kamay doon. Kitang-kita ko ang paglalabasan ng ugat sa mga braso n'ya dahil sa higpit ng pagkakakapit n'ya doon. Parang doon na lang inilalabas ang galit. His head hung so low.

"Putangina," he cursed. "Tangina! Fuck! Putang-putangina!"

He slammed his fists on the table. Napapitlag ako sa sobrang lakas noon.

I held back a sob while watching his back. Galit s'ya. Alam ko. At masakit isipin na maghihiwalay kaming galit na galit s'ya sa akin. Pero ayos lang, kaysa masira ko ang lahat ng mayroon s'ya ngayon.

His mother was right with the fact that the world still sees my father as a criminal. At kapag nalaman ng iba ang tungkol doon pati na ang relasyon namin, marami ang mawawala sa kanya.

"Let's stop here, Kylo," I said. Silently praying that he'll do it. "Hindi rin naman gano'n kalalim ang nararamdaman natin sa isa't isa."

I turned away with a heavy heart. Kailangan ko nang lumayo bago ko pa hindi mapigilan ang sarili ko na lumapit at yakapin s'ya.

I reached the doorknob pero bago ko pa mapihit iyon, he said something that ripped my heart into pieces.

"I love you."

Napatigil ako at napasinghap sa narinig. Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko.

Ibig sabihin, doon sa kotse, noong first date pa lang namin, totoo ang sinabi n'ya? Hindi ako nagkamali ng dinig?

"I love you, Jean. I love you," ulit pa n'ya.

Pigil na pigil ang paghikbi ko. Nanginig ang kamay kong nakahawak sa doorknob. I don't wanna look at him. Dahil alam ko, kapag ginawa ko ay babawiin ko ang lahat ng mga sinabi ko. Kaya nanatili akong nakatalikod sa kanya.

"And I fucking regret that I fell in love with you." I heard him chuckled. "Fucking karma."

Dahan-dahan at tahimik kong ibinuga ang paghinga kong kanina ko pa pinipigilan para hindi n'ya marinig ang pag-iyak ko.

"You're not worth it," I heard him said.

I bit my lower lip. Pinigilan ko ang mapahikbi. Kailangan hindi n'ya mahalatang umiiyak ako. Hindi n'ya dapat mahalatang nasasaktan ako sa mga sinasabi n'ya kahit halos mamatay na ako sa sakit na nararamdaman ko ngayon.

This is what I want. For him to hate me. For him to give up our relationship.

I quickly wiped my tears away and face him one last time.

"Tapos ka na?" I asked and even pretended that I'm bored.

He smirked and I almost shivered. Ibang-iba ang ngising ibinigay n'ya ngayon. It was menacing. I got offended by the kind of smirk he's showing me. It was like he's looking at me like I'm some kind of dirt.

The only smirk I don't like from him. Probably the smirk of him that I'll despise.

"Get out. And don't you ever fucking show yourself in front of me again."

I took a deep breath when I felt the excruciating pain inside my chest. I stared at him, straight in the eye.

"Goodbye, Kylo."

Those were my last words to him before I finally left him.

My first love.

I checked the recorder on my phone and saw that it has already been ten minutes. Tinignan ko ang listahan ng mga tanong at nakitang iyon na ang panghuli. Well, I guess ten minutes is enough for those questions. Papaikliin ko pa naman.

"What's the secret of my success?" Mr. Reed acted like he's thinking of something. "Focus on your goal. There will be many distractions and hindrances that might come along your way but don't let them stop you from reaching your goal. A real successful man will never take his eyes away on the goal."

I stopped the recorder and smiled at him. Nakita kong nakatingin s'ya sa akin na parang hinihintay ang susunod ko pang tanong.

"That's the last question, Mr. Reed," I said.

He looked surprised for some reason.

"Already?" he asked like he's not believing it but laughed afterwards.

I smiled.

"Thank you for sparing us your time with this interview despite your busy schedule," I said and stood up from my seat. Inilahad ko ang kamay ko sa kanya na agad din naman n'yang tinanggap matapos tumayo.

"No worries. I had fun, though. I barely notice the time."

I smiled again and said my goodbye. Nagpaalam na ako sa mga kasama ko na mukhang may pupuntahan pa yata. My editor just reminded me to send it to her after I finished writing the article.

Sumakay na ako sa kotse ko at saktong kaka-start ko lang ng makina nang tumunog ang phone ko sa pagpasok ng isang tawag. I immediately accepted the call after I checked who the caller is.

"Hey, what's up?" I greeted him.

"Anong oras ka uuwi?"

I frowned.

"I'm on my way. Why? Did something happen?"

Right after I asked that, I heard some noise from the background like someone was shouting. I chuckled. Mukhang may idea na ako kung bakit s'ya napatawag.

"Ang kulit ni Ravi, AJ!" JC whined from the other line. "I didn't come here just to be treated like this!"

I laughed.

"I'm sorry, JC. Don't worry. I'm on the way home."

"Is that Mom?" I heard a little voice from the other line. "I wanna talk to her!"

"What? I have to tell her to drive safe first!"

Natawa ako nang makarinig ng kung anong komosyon mula sa kabilang linya. Looks like the two fought over the phone.

"Mommy! Mommy! Buy me McDonalds!"

And Ravi wins!

Napangiti ako.

"Okay, baby... Happy Meal?"

"Happy Meal!" he merrily answered.

"Alright... I have to go na. Mommy's driving kasi and I need to be careful."

"Take care, Mom!"

"Don't stress your Papa JC too much okay?"

"Okay po. I love you, Mom!"

Napangiti ulit ako.

"I love you too, baby."

The call ended and I started driving the car. Hindi maalis ang ngiti sa mukha ko habang nagmamaneho pauwi.

I am always excited to go home right after my work. Just like today, I am smiling the whole drive.

I am excited to see my son who's waiting for me at home.

Ravi Kurt.

My sunshine.

Chapter 42

I couldn't contain the excitement I felt when I opened the door of my house. Gusto ko nang mayakap ang anak ko! It's only been less than ten hours since I last saw him but it feels like forever. Gustong-gusto ko talaga na nasa tabi ko lang ang anak ko.

Araw-araw naman kaming magkasama ni Ravi. Nagkakahiwalay lang kami kapag kailangan n'ya nang pumasok sa school. Pagkatapos ko s'yang ihatid ay tsaka ako mag-aayos para sa trabaho ko. Ang babysitter n'ya ang susundo sa kanya paglabas n'ya ng school at s'ya na rin ang nagbabantay kay Ravi habang nasa trabaho ako.

But now, JC's here. S'ya muna ngayon ang nagbantay kay Ravi habang wala ako.

"Mommy!"

My heart almost leaps out of my chest when I heard that little voice. Nakita ko si Ravi na tumatakbo palapit sa akin. I smiled widely and got ready to carry him only to get disappointed when he took the food in my hand instead.

Napatitig na lang ako sa anak ko na tuwang-tuwang binuksan ang paper bag ng McDonals na hawak na n'ya ngayon. Mukhang mas excited pa s'yang malaman kung anong nasa loob noon kaysa sa makita ako.

Unbelievable...

Napatingin ulit ako sa loob nang makita ang paglabas ni JC mula sa kusina. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaawa nang makita ko ang itsura n'ya.

His hair was a mess. Maging ang inner shirt na suot n'ya ay gulo-gulo at gusot din. He looked so tired and defeated at the same time.

"Anong nangyari sa 'yo?" tanong kong hindi alam kung pipigilan pa ba ang pagtawa.

He glared at me. Tinuro n'ya si Ravi na nakatingin na rin sa kanya ngayon.

"Ang gulo ng anak mo, AJ!" he whined. "Pinaglihi mo ba 'yan sa kiti-kiti?

"No, Mommy." Ravi looked up at me. "Papa JC is just too weak." He even looked at his godfather and rolled his eyes at him. Hindi naman malaman ni JC kung anong magiging reaksyon sa ginawa ng inaanak n'ya.

In the end, he sighed. Tinignan n'ya si Ravi pagkatapos ay mahinang tumawa.

"No, AJ," he said. "Ayoko lang talagang patulan 'yang anak mo dahil bata pa. Baka umiyak lang 'yan."

"I'm not a crybaby!" Ravi said, obviously got offended with what JC said.

"Enough, enough," pigil ko na sa pag-aasaran ng dalawa. I looked at my son. "Let's just eat, okay? I bought your favorite, remember?"

Ravi smiled so wide when he heard what I've said. Mabilis s'yang tumakbo papunta ng kusina dala ang paper bag ng McDo. Hindi na kami nahintay ni JC na sinabayan na lang ako sa paglalakad papunta sa kusina.

"How's work?" JC asked as we walked towards the kitchen to prepare our dinner.

I shrugged my shoulders.

"Luckily, we managed to finish the interview right on schedule," I said. Tinulungan ako ni JC sa pag-aayos ng pagkain. "I just need to write the article so my editors and designer could start working. Hindi sila makakapagsimula hangga't wala ang article ko."

"Don't worry. Mabilis ka namang magtrabaho," JC said. Lumabas s'ya ng kusina para ilagay sa dining table ang mga plato at kutsara na gagamitin namin.

I smiled. Sinundan ko s'ya dala ang inumin namin.

Hindi pa rin talaga s'ya nagbabago.

"Ikaw?" I asked when I took a seat after I made sure that Ravi's okay beside me. "Mukhang ang dami mong free time seeing that you're here again. Tapos ka na ba sa hinahawakan mong kaso?"

Napatingin ako sa anak ko. Nagsimula na s'yang kumaing mag-isa pero binabantayan ko pa rin kung sakaling magkalat s'ya sa pagkain. Pero mukhang hindi na kailangan dahil kapag may nahuhulog na kanin mula sa plato n'ya, s'ya na mismo ang pumupulot noon.

Napangiti na lang ako. Ayaw ni Ravi ng makalat. Kahit ang loob ng bag n'ya ay maayos at naka-organize pa ang mga gamit n'ya sa kwarto. He reminds me of someone who likes everything organized too.

"Yeah. I won," JC said. Napangiti kaagad ako.

"Congratulations!"

I heard him sighed na ipinagtaka ko. He won the case and I even congratulated him pero mukhang mas problemado pa ang kaibigan ko ngayon.

"It was a bit difficult case so I was hoping I could get a rest here after all the work that I've done. Hindi ko naman alam na magiging babysitter na naman pala ako ng anak mo!"

Mas natawa ako kaysa sa maawa sa kanya. Nakikita ko sa itsura n'ya ngayon na hindi nga naging madali ang pag-aalaga n'ya kay Ravi kanina. Alam ko pa naman na sobrang kulit talaga ng anak ko!

"Sorry," sabi ko pero natatawa naman. Mas lalo tuloy sumama ang tingin sa akin ni JC na mas ikinatawa ko.

Napailing na lang s'ya na parang hindi makapaniwala. Maya-maya ay bumuntong-hininga na parang sumusuko.

"No worries. Alam mo namang basta para sa inyo ni Ravi..."

Hindi n'ya itinuloy ang sinabi n'ya pero nakuha ko na kaagad iyon. I'm really thankful that JC's still here with me. Palagi s'yang nakasuporta sa amin ni Ravi. Kahit na hindi namin s'ya palaging nakakasama dito sa Canada dahil sa trabaho n'ya sa Pilipinas, ramdam na ramdam ko pa rin ang suporta n'ya sa aming dalawa ng anak ko.

JC became a lawyer. He fulfilled his dream. Sobrang saya ko nga nang payagan s'ya ng Daddy n'ya sa gusto n'yang gawin. Pero nalungkot din nang sabihin n'yang hindi habang-buhay ang pagiging abogado n'ya. Sooner or later, he will have to handle their family business.

Iyon daw ang kasunduan nila ng Daddy n'ya. Hahayaan s'ya ng ilang taon sa gusto n'yang gawin pero pagkatapos noon ay kailangan n'yang sundin ang Daddy n'ya.

I felt bad for him. But it was okay with JC. At least daw, hindi man gaanong matagal, ay naranasan n'ya ang pagiging abogado na pangarap n'ya.

Everytime he's done with his case, JC would always take time to visit me and my son. Palagi s'yang ganoon kapag may free time s'ya o hindi s'ya busy. Ilang beses ko na ring sinabi sa kanya na hindi n'ya namang kailangang gawin iyon. That Ravi and I are doing okay here in Canada. But JC would just never listen. At kahit na nasa Pilipinas s'ya ay hindi n'ya rin nakakalimutang kamustahin kami.

I know that he's just worried. Simula pagkabata ay magkasama na kami at ngayon lang kami nagkahiwalay nang ganitong katagal. He's always beside me. At hindi ko rin naman s'ya masisisi kung mag-alala s'ya sa amin dahil ganoon rin naman ako sa kanya.

My adoptive parents decided to take me here to Canada right after my graduation. Tinupad nila ang kagustuhan kong magpahinga na muna para mabawi ko ang lakas ko sa sunod-sunod na problemang dumating sa akin noon na kamuntik pang magbigay ng problema sa pagbubuntis ko.

And here in Canada, I gave birth to my son.

Pero kahit na dito ko s'ya ipinanganak at dito s'ya lumaki ay tinuruan ko pa rin s'ya para makaintindi at makapagsalita ng Tagalog.

'Cause I know that there will be a time that we will have to go back to the Philippines. May kailangan pa akong gawin at tapusin doon.

I noticed JC put something on my plate. Napatingin ako doon at nakitang balat ng manok ang inilagay n'ya sa plato ko. Napangiti na lang ako dahil hindi pa rin n'ya nakakalimutan na paborito ko ang chicken skin.

"Thank you," I said.

"Akin na lang, Mommy."

I looked at Ravi. He was already pointing at the chicken skin on my plate and was waiting for me to give it to him. Ibibigay ko na sana iyon sa kanya nang magsalita si JC.

"Kay AJ ko binigay. Hindi sa 'yo."

My son frowned. Nanunulis ang nguso n'ya nang magsalita.

"But you already gave it to my Mom so technically, the chicken skin is hers now. She already gains the rights over it so you can't do anything if she wants to give the chicken skin to me whether you like it or not."

Nagkatinginan kami ni JC. Hindi kami nagsalita pero alam kong pareho kami ng iniisip ngayon. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon sa isiping iyon.

"Anong rights-rights ka d'yan?" JC said. Hindi na n'ya pinansin ang kung anumang napansin namin sa anak ko especially when he noticed that it got me feeling uncomfortable. "Kung mapupunta rin lang naman sa 'yo, babawiin ko na lang." JC took back the chicken skin on my plate.

"Mommy, oh... Si Papa, niaaway ako," pagsusumbong sa akin ni Ravi nang mapagtanto n'yang hindi na s'ya mananalo sa ninong n'ya.

I glared at JC.

"JC! Pati 'yung bata pinapatulan mo."

Sinimangutan ako ni JC at tinignan si Ravi sa tabi ko. Maya-maya ay bumuntong-hininga s'ya at halatang masama ang loob na inilagay ang chicken sa plato ng anak ko. My son even stucked out his tongue at him na mas ikinasimangot n'ya pa.

"Nagkaanak ka lang, kinalimutan mo nang kaibigan mo ko," bulong-bulong n'ya na rinig na rinig ko naman. Tinawanan ko na lang ang pagtatampo n'ya.

But when the night came, it was JC who tucked Ravi to bed. Alam ko naman na kahit palagi silang nag-aasaran ng anak ko, mahal ni JC si Ravi.

JC never left me. Simula sa pagbubuntis hanggang sa pagkapanganak ko ay palagi lang nandyan si JC at nakasuporta sa akin. Wala man s'ya palagi sa tabi ko noon dahil busy s'ya sa law school, ramdam ko pa rin ang suporta at pag-aalaga n'ya.

Noong first trimester ng pagbubuntis ko ay grabe ang paglilihi ko noon. I always had this urge to go back home, to see Kylo and beg him to stay with me. To beg him to hug and kiss me again. Nandoon ang matinding kagustuhan ko na makita ko ulit s'ya. At kapag ganoon, palagi kong tinatawagan si JC para magpatulong sa kanya sa pag-uwi ko sa Pilipinas. Kahit sa kalagitnaan ng pagtulog n'ya ay hindi s'ya pumapalya sa pagsagot ng tawag ko.

He would see me crying during our video call. I would always beg him to book a flight back to Philippines for me. Hindi n'ya ako pinigilan sa kagustuhan ko doon kahit isang beses. Pero palagi n'ya muna akong pinapakalma noon. And when I've already calmed down, tsaka n'ya ipapaalala sa akin kung anong naging dahilan ko kung bakit ginusto kong lumayo at magpahinga muna. Then he would ask me if I'm really ready to go back and face Kylo.

Pero dahil kalmado na ako ay nagiging malinaw na ang pag-iisip ko noon. That the urge was only the effect of my pregnancy. Sa tingin ko ay gusto lang ng anak ko na maramdaman ang presensya ng ama n'ya. But I couldn't give it to him.

I have this feeling that if I chose to stay with Kylo back then while I was pregnant with Ravi, baka hindi ko nakayanan ang pagbubuntis ko noon dahil palagi lang sasama ang loob ko sa tuwing maaalala ko ang ginawa ng nanay ni Kylo sa tuwing titignan ko s'ya. Baka araw-araw lang akong umiiyak noon at mas lalong makasama sa pagbubuntis ko.

I will do everything to protect my child.

Mas gugustuhin ko na ang ganito kaysa ang bigyan s'ya ng isang pamilyang magulo dahil lang sa nangyari sa nakaraan. Ayoko s'yang madamay pa sa gulong iyon.

Nakita ko ang pagbaba ni JC sa hagdan mula sa kwarto ng anak ko habang nakaupo ako dito sa may sala at abala sa paggawa ng trabaho ko. Dumiretso kaagad s'ya ng kusina at nakarinig ako ng mga paggalaw doon. Nang bumalik s'ya ay nakita kong may hawak na s'yang dalawang baso. Ibinigay n'ya sa akin ang isa. Nakita kong gatas ang laman noon.

"You should sleep," he said when he sat down on the sofa beside me.

I took the glass of milk from him.

"Hindi pa ako inaantok." Ininguso ko ang basong hawak n'ya. "Hindi ka makakatulog d'yan."

He just chuckled.

"Sanay na ko sa kape."

We fell silent for a while. Ang tunog lang ng pagtipa ng mga daliri ko sa laptop ang maririnig sa tahimik na sala ng bahay ko. Gabi na noon kaya kahit sa labas ay tahimik na rin.

Noong ipinagbubuntis ko si Ravi ay sinamahan pa ako nina Mommy and Daddy dito sa Canada. Dad took a leave from his work to take care of me. Hiyang-hiya nga ako noon dahil naging maselan ang pagbubuntis ko dahil sa sobrang stress na nararamdaman ko noon. But my parents supported me and never left my side.

They were so happy when Ravi came out to this world. Pati sa pag-aalaga sa anak ko ay tinulungan nila ako hanggang sa mabawi ko na ang lakas ko sa panganganak. And when I made sure to them that I'm already okay, pinayagan na nila akong manirahang mag-isa dito sa Canada.

I'm glad that I have parents like them. Ang daming tao ang nakasuporta at nakaalalay sa akin noon.

"Habang lumalaki s'ya, mas lalong nakikita ang pagkakapareho nila ng ama n'ya."

Narinig ko naman ang sinabi ni JC sa tabi ko pero hindi ko s'ya nilingon at pinagpatuloy ang pagtitipa ko sa laptop. Kahit hindi n'ya sabihin ay alam ko kung sino ang tinutukoy n'ya.

Ako rin naman, ako na araw-araw kasama si Ravi ay nahahalata iyon. Kitang-kita ko na manang-mana s'ya kay Kylo. Ang dami n'yang nakuhang mga ugali ng ama n'ya.

"He's a spitting image of his father," JC said.

I know... Kitang-kita ko rin iyon. Hindi maipagkakailang anak nga ni Kylo si Ravi dahil sa laki ng pagkakahawig nila.

Ravi got Kylo's amber eyes.

Naalala ko tuloy ang batang tumulak sa akin noon sa lamay ni Papa. Kamukhang-kamukha ni Ravi ang batang iyon.

"Kapag nakita n'ya si Ravi, malalaman n'ya agad, AJ."

Nanindig ang mga balahibo ko at agad na kinabahan sa sinabi n'ya. Hindi ko kayang isipin na isang araw ay maari ngang magkita ang mag-ama. At tama si JC, malalaman n'ya kaagad kung sino si Ravi.

No... Hindi pwede. My child seems so happy right now. Hindi ko kayang makita na mawawala ang ngiti sa mga labi n'ya nang dahil lang sa gulo sa nakaraan ko.

"Hindi n'ya dapat makita si Ravi," I said.

I heard JC sighed.

"It's already been six years, AJ. Kailan ka babalik?"

Hindi ko sinagot ang tanong n'ya at nanatili lang akong tahimik. Dahil kahit na ako ay hindi alam ang sagot doon.

But I know, I have to come back. I need to finish my goal.

Pero hindi pa ngayon. Not now. I want Ravi to enjoy his childhood first.

Hindi ngayong hindi pa ako handa.

"Babalik din ako," I said. "kapag handa na ko."

Chapter 43

Nagising ako dahil sa ingay ng huni ng mga ibon sa labas at agad ding napabangon nang maisip kung anong oras na. I know that it's already morning and the sun's already up outside! Walang humuhuni ng ganitong karaming mga ibon sa gabi!

I got off my bed and opened the curtain in my room. I groaned when I just confirmed that my hunch is right. Umaga na nga at base sa taas ng sikat ng araw ay nahuhulaan kong mag-a-alas syete na ng umaga!

My God! Si Ravi!

Dali-dali akong lumabas ng kwarto para tignan si Ravi sa kwarto n'ya. Baka natutulog pa ang anak ko! Buti na lang at hindi mahirap gisingin ang isang 'yon!

Hindi kasi kaagad ako nakatulog kagabi. Anong oras na ako nakatulog at ramdam ko pa nga sa katawan ko ang antok. Sa sobrang dami ko kasing inisip dahil sa mga pinag-usapan namin ni JC kagabi.

After all these years, ngayon lang ulit nabanggit ni JC ang tungkol sa ama ni Ravi. Alam ko kasi na sa tuwing nagpupunta s'ya dito o sa twuing nagkakausap kami ay iniiwasan n'yang banggitin ang tungkol doon. Even my parents. It's been a taboo word for us.

I think it was because they are being considerate with my feelings. Nandoon sila noong mga panahong lugmok na lugmok ako. I was always breaking down, almost everyday, kaya naging delikado ang pagbubuntis ko dahil sa mga sama ng loob, sakit at stress na sabay-sabay kong naramdaman noon— na mas dumoble ang bigat sa akin dahil sa pagbubuntis ko.

And even after I gave birth to Ravi, I could still feel that they're holding back. Dama ko ang takot nilang masaktan ako kung sakaling may mabanggit sila na hindi ko magugustuhan.

But last night, seems like JC couldn't keep it within himself anymore. Siguro ay dahil kitang-kita na at hindi na maipagkakaila ang pagkakapareho ni Ravi at ng ama n'ya. At hindi na kayang ignorahin pa iyon ni JC.

Actually, I'm glad that he finally managed to talk to me about it. Naghihintay lang din ako na magbanggit sila tungkol doon. 'Cause one look at Ravi and anyone who knows Kylo could clearly tell that he's his son.

I slept late last night because of those thoughts. Bumalik kasi sa akin ang lahat. Ang lahat ng naging dahilan sa pansamantalang pagtakas ko sa mga problema ko.

Kumunot ang noo ko nang makita na wala ang anak ko sa kwarto n'ya. I immediately went down and heard a noise downstairs. Tsaka lang ako nakampante nang makita kong nagluluto si JC habang si Ravi ay nakaupo sa high chair doon sa may counter top.

"—still sleeping kaya ako na muna ang mag-aasikaso sa 'yo," I heard JC said. Hindi na muna ako pumasok sa kusina at pinakinggan ang pinag-uusapan nila.

"Why? She's not like that. She never woke up late before," tanong ng anak ko na sa boses pa lang ay halatang litong-lito.

"She slept late, I guess."

Ravi didn't say anything and just watched the back of JC who was still cooking. Pareho silang nakatalikod sa gawi ko. Si JC ay nakaharap sa electric stove habang nagluluto at si Ravi naman ay sa gawi ding iyon nakaharap.

Nakita kong nagpangalumbaba ang anak ko. Dalawang kamay ang gamit n'ya habang nakapatong doon ang baba n'ya.

"Maybe she got tired 'cause she's always taking care of me."

Natigilan ako doon. Kahit si JC na agad na napalingon sa anak ko dahil sa narinig.

"I feel bad for my Mom," Ravi continued. "My Dad should help her, right? That's what our teacher taught us in school. But he's not here so Mom's doing everything on her own."

Napatakip ako sa bibig ko dahil sa mga salitang narinig ko mula kay Ravi. Hindi ko alam na may mga ganito na pa lang naiisip ang anak ko. He's too young to have these kinds of thoughts!

"I know that she's tired especially after her work. That's why I'm trying to help her by being not makalat and doing my homework alone so Mom will have more time to rest."

Agad na nangilid ang mga luha ko. Ni hindi ko man lang napapansin ang mga iyon. Ang akala ko ay nagmana lang talaga si Ravi sa ama n'ya sa pagiging organisado sa mga bagay pati na rin sa pagiging masipag at matalino n'ya. When all this time, my son was doing it para hindi na s'ya makadagdag sa pagod ko.

I am tired, I admit that. Pero kahit gaano pa ako kapagod, nawawala lahat ng iyon kapag nakikita ko si Ravi. He's my source of strength. Mas nakakayanan ko ang lahat ngayon kahit pa mag-isa ko lang ginagawa ang mga bagay dahil ang lahat ng iyon ay para sa anak ko.

"Where's my Dad, Papa JC? He should be here and help my Mom... But why isn't he here?"

Doon na bumuhos ang mga luha ko. Hindi kailanman nagtanong sa akin si Ravi tungkol sa ama n'ya even if he knows that JC isn't his real father kahit na ganoon ang paraan ng pagtawag n'ya sa kaibigan ko.

Hinanda ko na ang sarili ko dahil alam kong balang araw ay magtatanong din si Ravi tungkol sa totoo n'yang ama. Pero ngayong narinig ko ang tanong na iyon mula sa kanya ay sobrang sakit pala.

JC sighed. Pinatay n'ya muna ang stove bago nilapitan ang anak ko. He crouched down para magpantay ang paningin nila.

"Ravi... there are some circumstances and reasons why your Mom and Dad aren't together. Masyado ka pang bata para maintindihan ang lahat kaya hindi pa maipaliwanag sa 'yo ng Mommy mo."

Nag-angat ng tingin si JC at agad na nagsalubong ang paningin namin. I mouthed a thank you to him which he immediately understood as he nodded his head.

"Bakit bigla ka yatang nagtanong tungkol sa Daddy mo? You want to meet him?" tanong ni JC na naglakad pabalik sa may stove para kunin ang niluto n'yang pancake.

Hindi nagsalita ang anak ko. And with that, alam ko na kung anong sagot n'ya.

I quickly wiped the tears off my cheeks and plastered a smile on my face bago ako lumapit kung saan nakapwesto ang anak ko. Nakita ko ang gulat sa mga mata n'ya pero agad ding ngumiti nang yakapin ako.

"Good morning, Mommy!" he greeted so merrily. Halos manakit ang puso ko dahil doon.

Still, I hugged him so tight and kissed him on his head.

"Good morning, baby."

My sunshine...

Si JC na ang nag-asikaso ng breakfast namin ni Ravi at pinaghandaan kaming dalawa. I am so glad na nandito si JC ngayon at may katulong ako sa pag-aasikaso sa anak ko. Panigurado kasing mali-late ako sa trabaho at baka hindi pa makaabot si Ravi sa school bus n'ya kung sakaling ako lang mag-isa ngayon.

Si JC na rin ang nagbihis kay Ravi habang naghahanda naman ako sa pagpasok ko sa trabaho. Natatawa na nga lang ako kapag naririnig kong nagtatalo ang dalawa. Ang gusto kasi ni JC ay paliguan si Ravi para mas mabilis, eh ayaw naman ng anak ko. Kahit nga sa akin ay hindi s'ya nagpapaligo. He's taking his bath alone now 'cause according to him, he's already a big boy na.

"Imbes na makapag-relax ako, dalawa pa ang bine-babysit ko ngayon," reklamo ni JC nang hinihintay na lang namin ang school bus ni Ravi.

I chuckled. Hindi na lang ako nagsalita. Gusto ko sanang sabihin na kung gusto n'ya sanang makapag-relax ay hindi na sana s'ya pumunta dito dahil alam n'ya naman ang nangyayari kapag nandito s'ya. But I did not say anything. I know that JC misses Ravi too.

"Behave, okay?" bilin ni JC nang dumating na ang school bus ni Ravi. Nakita kong mukhang nainis doon si Ravi. He even rolled his eyes at his godfather before he got on his school bus!

He looked so cute with his backpack on at ang itim n'yang buhok na inayos ng wax. He was wearing a polo shirt and a black pants.

"Manang-mana talaga sa pinagmanahan ang anak mo, AJ," nagpapalatak na sabi ni JC nang makaalis na ang school bus. "Halika na nga. Hatid na kita."

Napatingin ako sa kanya.

"Huh? Huwag na. Baka magreklamo ka pa sa 'kin na imbes makapag-relax ka, ginawa pa kitang driver."

JC chuckled.

"Sige na. Tagal na rin kitang 'di naipagda-drive ng tayo lang. Don't you miss those times?"

I remember those times na palagi n'ya akong isinasabay sa kotse n'ya sa pagpasok at pag-uwi noong magkakotse s'ya nang mag-college kami. At simula nang tumira ako dito sa Canada ay hindi na naulit iyon.

Ibang-iba na ang lahat ngayon.

I squinted my eyes. Nagdududa ko s'yang tinignan.

"Hindi ka magrereklamo?" I asked.

Tumawa s'ya bago ako inakbayan. Inilahad pa n'ya ang isang kamay sa akin.

"Hindi! Akin na susi ng kotse mo."

Wala akong nagawa kundi ang hayaan s'ya sa gusto n'ya dahil mukhang wala s'yang balak na pakawalan ako kung hindi ko s'ya pagbibigyan. So I let him drive me to my work.

On our way ay hindi ko maiwasan ang maalala ang kabataan namin noon. Palagi n'ya akong isinasabay dahil magkalapit lang naman ang mga bahay namin. Naging super convenient sa akin noon dahil wala rin naman akong planong bumili ng sarili kong sasakyan hangga't estudyante pa lang ako.

Isa pa, kampante noon sina Mommy at Daddy na isabay ako ni JC dahil kilalang-kilala na nila ang kaibigan ko. Alam kong may pagka-overprotective din sila pero gusto pa rin nila akong hayaan sa mga gusto kong gawin.

Kaya noong hiniling ko na manirahan dito mag-isa sa Canada, ibinigay din nila iyon sa akin kahit na alam kong labag iyon sa kalooban nila.

But I had to do it. I had to learn all the things on my own. Ayokong palaging nakaasa sa iba lalo na ngayong may anak na ako.

Gusto kong maging malakas kaya hangga't maaga pa ay ginawa ko ang lahat para matuto akong mag-isa nang hindi dumidepende sa iba.

So I will be ready to what I'm about to face.

Doon ko rin na-realize ang gustong mangyari ni Daddy noon. He wanted me to become strong on my own. Dahil tama s'ya, mas matindi pa ang kahaharapin ko sa hinaharap.

JC, as gentleman as he is, opened the door for me when we reached the company where I work. I still like this side about him. At hanggang ngayon ay mukhang hindi pa rin s'ya nagbabago.

"Susunduin ka namin ni Ravi mamaya. Kain tayo sa labas," sabi n'ya nang binalak kong kunin sa kanya ang susi ng sasakyan ko.

I frowned.

"Akala ko ba gusto mong mag-relax?"

"Oo nga. Kakain lang naman tayo. Nakakapagod ba 'yon?"

I rolled my eyes at him.

"Naging lawyer ka lang, sinasagot-sagot mo na ko."

He laughed. He tilted his head at itinuro pa ang entrance ng building na iton.

"Sige na. Baka ma-late ka pa."

Inikutan ko ulit s'ya ng mga mata bago nagdesisyon na pumasok na sa company building namin. The guard greeted me a good morning and I greeted him back with all smiles on my face.

Ang takong ng suot kong closed shoes ay ume-echo sa sahig sa bawat paghakbang ko. I tried to fix the dress that I'm wearing at ibinaba ang skirt noon na umangat dahil sa pagkakaupo ko kanina.

"I saw Papa JC."

Agad akong napatingin sa tabi ko nang marinig iyon. I saw Monica, my workmate, na sinasabayan ako sa paglalakad.

"Huh? Ah... Nandito ulit s'ya. Nagbabakasyon. He's done with his case."

I swiped my I.D. on the scanner at nagbukas ang maliit na harang doon. Gano'n din ang ginawa ni Monica na hinabol pa ako at muli akong sinabayan sa paglalakad.

"Is that why you refused Mr. Reed's invitation to have dinner with our team? 'Cause Papa JC is here?"

Tinignan ko si Monica. Nakita ko ang nakakalokong ngiti n'ya sa akin na parang may gusto s'yang ipahiwatig sa tanong n'ya.

I rolled my eyes at her. Alam ko naman kung anong ibig n'yang sabihin sa tanong n'yang 'yon.

"I have a son who's waiting for me at home," pagpapaalala ko sa kanya kay Ravi dahil mukhang nakalimutan n'ya ang tungkol sa anak ko.

Monica shrugged her shoulders.

"I'll be the same. If someone who's as handsome as Papa JC is waiting for me, magmamadali din ako sa pag-uwi."

I rolled my eyes. Hindi na lang ako nagsalita dahil mukhang hindi n'ya rin naman naririnig ang sinasabi ko at pinaniniwalaan lang ang gusto n'yang paniwalaan.

At first, when I first came here in the company, Monica thought that JC is Ravi's father. Hindi lang naman s'ya ang nag-akala noon, maging ang iba rin naming katrabaho dito sa magazine company lalo pa at ganoon ang pagtawag ni Ravi sa ninong n'ya.

But I always denied it. Ayaw ko nang madamay pa si JC sa isang maling akala. Ulit. Ayoko nang ulitin ang ginawa kong panggagamit kay JC noon para lang makatakas sa isang bagay.

Isa pa, totoo naman talagang hindi JC ang tunay na ama ni Ravi.

Monica is a half-Filipino and half-Canadian. Kaya nang matanggap ako dito sa magazine company ay sobrang saya ko nang malaman that they aren't discriminating people by their race. Maluwag nila akong tinanggap dito sa company at pinakisamahan na parang isa sa kanila.

Si Monica ang naging ka-close ko talaga dito sa company. Nakakaintindi s'ya ng Tagalog pero hindi ganu'ng kagaling sa pagsasalita. Pero masaya pa rin akong may nakakausap ako sa wikang kinagisnan ko. Nakaka-miss rin kasing makarinig at may makausap lalo pa at ako lang ang nag-iisang pure Filipino dito sa company.

I really love my job. Nagagamit ko ang pinag-aralan ko at na-realize kong para dito talaga ako sa industriyang ito. I am so good with my job that I always got praises from our Editor-in-Chief.

I am a journalist in this magazine company at may sarili akong team na nag-aayos sa bawat article at interviews na sinusulat ko bago iyon mailagay sa magazine issue namin for the month.

My original plan was to be a lawyer. Pero kinailangan kong i-give up iyon para kay Ravi dahil alam kong hindi ko kakayaning pagsabayin ang law school at ang pag-aalaga sa anak ko.

But that won't stop me from reaching my goal. The same goal I had since I was a child.

I still want to clear my father's name.

And I now have a new plan on how I could achieve it.

Ravi fell asleep on our way home pagkatapos naming mag-dinner sa gabing iyon. At dahil mabigat, si JC na ang nagbuhat sa anak ko papasok ng bahay at ng kwarto n'ya. He even tucked my son to bed at sabay kaming bumaba sa may sala.

I decided to finish my work dahil gusto ko nang ipasa iyon sa editor ko ngayong gabi. And just like last night, JC prepared a milk for me habang kape ulit sa kanya.

"Ravi's starting to ask questions about his Dad," JC opened the conversation.

I sighed. Alam ko naman na babanggitin n'ya ang nangyari kaninang umaga— the reason why he invited me to dine out. Pero siguro ay na-realize n'yang hindi magandang buksan ang topic na iyon sa harapan ng anak ko.

I sighed. Hindi ko s'ya tinignan at nagpatuloy lang sa pagtitipa sa laptop ko.

"Alam ko namang dadating 'yung panahon na 'to. Matagal ko nang pinaghandaan 'to," I said. "Pero kahit pala handa na ko, hindi ko pa rin maiwasan ang masaktan para sa anak ko."

Napatigil ako sa pagta-type sa laptop ko. Alam ko naman na masasaktan ako kapag hinanap na ni Ravi ang ama n'ya. Pero sobrang sakit pala kapag narinig ko na iyon mismo sa bibig ng anak ko.

"He's still young, JC. Hindi n'ya pa maiintindihan ang lahat," I continued. Sumandal na rin ako sa sofa at itinigil na ang pagtatrabaho. "My world is too complicated for him. At natatakot akong madamay s'ya sa gulo ng buhay ko."

"Pero hindi mo maiaalis sa kanya na hanapin n'ya ang totoo n'yang ama," JC said.

"Alam ko naman. Kaya nga hinanda ko na ang sarili ko. Pero, JC... ayoko talaga s'yang madamay."

Nangilid ang mga luha ko sa mata. Napatingin ako kay JC na nakatingin din sa akin.

"Paano kung malaman ng mundo ang tungkol kay Ravi? Kung sino ang lolo n'ya? What if, just like what happened to me, people will brand him as a killer's grandson? Paano kung si Attorney Ocampo, pagsalitaan din ng masasama ang anak ko?"

Tumulo ang mga luha ko sa isiping iyon. Bumalik sa akin ang lahat. Ang lahat ng sakit sa tuwing binabato ako ng mga masasakit na salita ng mga tao noon. Noong tinatawag akong isang anak ng kriminal. Ang lahat ng pangbu-bully ng mga estudyante sa school at ang pambabalewala ng mga teacher sa nararanasan ko noon.

Maging ang sakit nang malaman ang katotohanan. Kung sino ang ina ng lalaking minahal ko. Ang sakit nang ang mismong tadhana na ang naghihiwalay sa aming dalawa.

Ayokong maranasan lahat iyon ni Ravi. Masyado kong mahal ang anak ko na triple-triple ang sakit na idudulot noon sa akin kung sakali man na masaktan ang anak ko.

"Ito ang kinatatakot ko, JC. Kaya ayoko pa sanang bumalik. Ayokong masaktan ang anak ko."

Ayoko... Kahit ako na lang sana ang masaktan. Huwag lang ang anak ko.

"But you know to yourself that you have to do it," tahimik na sabi ni JC.

Mapait akong napangiti sa kanya. Hanggang ngayon ay kilala n'ya pa rin ako. Alam n'ya kung anong nasa isip ko.

"I have to clear my father's name. Hindi para sa 'kin, kundi para kay Ravi. So people won't judge him just because of my past."

Napatingin ako sa taas, doon sa gawi kung nasaan ang kwarto ng anak ko. He was sleeping peacefully, so peacefully without knowing that the world might be so cruel for him.

"What about his father, AJ?" dinig kong tanong ni JC sa tabi ko.

Hindi kaagad ako nakasagot at tinantya ang sarili ko. Maraming bagay ang kailangan kong paghandaan kapag bumalik ako ng Pilipinas. Isa na doon ay ang muling makita ang unang lalaking minahal ko. At ang posibilidad na magkita silang dalawa ng anak ko.

"I don't know, JC..." I said truthfully.

Ngayon pa lang na hindi pa masyadong marami ang tanong ni Ravi tungkol sa ama n'ya ay dapat na akong kumilos. Gusto ko, kapag dumating na sa panahon na kailangan ko nang sabihin sa kanya ang totoo ay maayos na ang lahat.

I made up my mind. I'll do this for my son. So he can live in a peaceful world where he wouldn't have to worry about his parents' past.

Maybe, this is the right time.

"But one thing's for sure, JC... Kailangan ko nang bumalik ng Pilipinas."

Chapter 44

I decided na patapusin muna ang school year ni Ravi bago kami umuwi ng Pilipinas. Ayoko namang sa kalagitnaan ng school year ay basta ko na lang i-transfer ang anak ko sa isang eskwelahan sa Pilipinas lalo pa at magkaiba ang educational system ng bansa dito sa Canada.

It will be Ravi's first time in the Philippines and I don't want him having a hard time adjusting to a new environment.

Habang hinihintay kong matapos ang school year ay inasikaso ko na ang lahat. I already talked with Ravi's school and told them about my plan. Nalungkot ang teacher ni Ravi at nanghinayang as Ravi's one of her brightest students. Kitang-kita raw kasi ang katalinuhan ng anak ko. Madaling turuan at active palagi sa klase.

I also talked with the school in the Philippines where I planned to enroll Ravi in the next school year. Doon ko s'ya in-enroll sa isang private school na sa tingin ko ay hindi s'ya masyadong maninibago sa paligid n'ya.

Ravi looks thrilled. Excited s'yang makarating ng Pilipinas as it will be his first time. Alam kong matagal na n'yang gustong pumunta doon pero hindi lang nagpupumilit dahil alam n'yang tatanggi rin naman ako.

Although it is clear that he feels sad that he's gonna left his friends and classmates that he made here, mas lamang pa rin ang pagiging excited n'ya. Kapag may pagkakataon ay palagi n'ya akong tinatanong tungkol sa bansang kinagisnan ko. And of course, I would gladly tell him so he knows what to expect.

Nagpaalam na rin ako sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ko. I love my job here but I have to resign. Nalungkot ang team ko nang marinig nila ang balita at sa bawat araw na dumadating at papalapit na ang pag-alis namin habang hinihintay na lang ang pagtatapos ng school year, mas lalo kong nararamdaman ang pagiging malungkot nila sa pag-alis ko. Lalong-lalo na si Monica.

"I won't see Papa JC anymore."

Napairap na lang ako. Palagi n'ya kasi iyong sinasabi simula nang malaman ang plano kong pag-uwi ng Pilipinas.

"Si JC lang talaga ang mami-miss mo?" kunwari ay nagtatampo ko pang tanong sa kanya.

She grinned at me. Lumapit s'ya sa akin at niyakap ako nang mahigpit.

"I'm gonna miss you, girl. Visit us some time, okay?"

I was touched by that. Isa si Monica sa dahilan kung bakit nababawasan ang pagka-miss ko sa Pilipinas. Kahit na hirap ay sinusubukan n'yang kausapin ako in Tagalog simula nang mabanggit ko sa kanya na nami-miss kong makipag-usap sa Filipino.

"Of course." Gumanti ako ng yakap sa kanya.

"I'm gonna miss little Ravi too," sabi n'ya nang humiwalay sa akin.

"We still have two months to stay here though. Don't worry."

Alam kong kailangan ko ring bumalik sa Pilipinas kaya pinaghandaan ko rin ang araw na iyon. Pero kahit halos pitong taon na rin ang lumipas, sa palagay ko ay hinding-hindi ako magiging handa sa pagbabalik ko.

But with those seven years, I could proudly say that I've become stronger. Handa man o hindi, alam kong makakayanan ko ang mga kahaharapin ko.

"Hi, Mom," I greeted her when I answered her facetime that night.

"Hi, anak," she greeted back with a soft smile on her face.

I stared at my Mom on the screen. Sa loob ng pitong taon ay malaki na rin ang ipinagbago n'ya. Naghahalo na ang kulay puti at itim sa buhok n'ya. Nagkaroon na rin ng kulubot ang gilid ng mga mata ni Mommy na tinatago lang sa makeup. I could also see the longing in her eyes which added to the tiredness in her face.

I know that both she and Dad wanted me to go home immediately. Gustong-gusto na nila akong bumalik. But they never said anything about it. They didn't force me to come home. They waited for me to be ready and come back on my own. They didn't rush me and let me recover at my own pace. Kaya alam ko kung gaano sila natuwa nang sabihin ko sa kanila ang plano kong umuwi na ng Pilipinas.

"Where's Ravi?" my Mom asked.

"He's sleeping."

"I can't wait for you to come back home. Miss ko na rin ang apo ko."

I smiled softly at her.

"We miss you too, Mom."

Hiniling ko man itong paglayo ko at ang tumira nang mag-isa dito sa Canada, hindi ko pa rin maiwasang maramdaman ang pagka-miss sa kanila na mas lumalala kapag bumibisita sila dito sa Canada.

Masaya ako kapag bumibisita sila, pati na rin si JC, para siguruhin na ayos lang kami ng anak ko dito. Pero kapag umaalis na sila at umuuwi ng Pilipinas ay mas dumodoble lang ang nararamdaman kong lungkot. Damang-dama ko na wala sila sa tabi ko at malayo sila.

At kahit na ganoon, pinipigilan ko ang kagustuhan na bumalik na kaagad ng Pilipinas. I still wasn't ready at that time.

But now... I finally am.

"Are you sure about this, anak?" I heard my Mom asked that got me back from my reverie. "We miss you here pero kung hindi ka pa handa, you shouldn't force yourself."

I smiled at my Mom.

"I'm sure, Mom. At kung may parte man sa akin ang hindi handa, kakayanin ko. Para sa anak ko."

She flashed me her soft smile again.

"You're a good mother, Amara Jean. Whatever your decision is, I'll support you. Alam kong ginagawa mo iyon para sa ikabubuti mo at ng anak mo."

My eyes teared up from what I heard. Naalala ko kasi noong mga panahong hindi ko nagustuhan ang mga desisyon ng mga magulang ko para sa akin. May mga pagkakataong nagalit pa ako sa kanila. Ang malala ay nakapagsalita pa ako noon ng masasakit na mga salita kay Daddy.

Pero ngayong may anak na ako, tsaka ko lang naintindihan ang lahat. Handa kong gawin ang anuman para sa anak ko, para maging malakas s'ya at makayanan ang lahat ng mga bagay. 'Cause I know that I won't always be there for him to protect him. Doon ko naintindihan kung bakit ginawa ni Daddy ang ginawa n'ya.

Tama nga siguro ang kasabihan na maiintindihan mo lang ang mga magulang mo kapag naging magulang ka na rin.

I went to work the next day at nanibago ako dahil nakangiting mukha ng mga ka-team ko ang sumalubong sa akin. At base sa nakakalokong ngisi ni Monica, alam kong may nangyari na naman na either magugustuhan ko o hihilingin na sana ay hindi ko na lang nalaman.

"What's up?" tanong ko kay Monica nang makarating na ako sa pwesto ko. I put my bag on the desk of my cubicle. Hindi muna ako umupo at tinignan si Monica na nakangisi pa rin sa tabi ko.

"Looks like you'll go home earlier than what you expect."

"What?"

Napakunot ang noo ko dahil hindi ko maintindihan ang sinabi n'ya. She was still smirking at me that it started to annoy me as it looks like she's mocking me that she knew something that I don't.

Hinintay kong may idugtong s'ya sa sinabi n'ya o magpaliwanag man lang s'ya ng maayos sa kung anong nangyayari pero hindi iyon dumating. At bago pa ako makapagtanong sa iba ay tinawag ako ng secretary ng Editor-in-Chief namin at sinabing gusto akong makausap ng EIC namin.

Hindi ko na lang pinansin ang mga ngisi at tingin ng mga ka-team ko sa akin at nagpunta sa office ng Editor-in-Chief namin. Kumatok muna ako ng tatlong beses at hinintay ang permiso n'yang papasukin ako bago ko binuksan ang pintuan ng office.

Ever since that one embarassing memory I have, palaging ganito ang routine ko. Kakatok na muna ako at hihintaying papasukin ako bago ko buksan ang pintuan. Kinakabahan kasi ako sa kung anong madadatnan ko sa loob. Isang beses ay sinabi ng EIC namin na ayos lang naman na pumasok ako kahit hindi na s'ya sumagot sa pagkatok ko pero ganito pa rin talaga ang ginagawa ko.

"Come in," I heard Mr. Williams said from inside his office. Tsaka ko lang binuksan ang pintuan at pumasok na sa loob.

"Mr. Williams," bati ko nang makalapit ako sa table n'ya.

He was scanning over the files on his desk when I came in. Ibinaba n'ya iyon at inayos ang salamin sa mata nang tinignan ako.

"Miss Abella."

Mr. Williams is the Editor-in-Chief of this magazine company. Sa unang tingin ay mukha s'yang masungit lalo pa at pailalim s'yang tumingin dahil sa salamin na suot n'ya. Natatandaan kong s'ya mismo ang nag-interview sa akin noon at kabang-kaba pa ako. But when I saw the family picture that was displayed on his desk, I knew that he's a good man. May picture din kasi ako ni Ravi sa cubicle ko.

He knew ever since that I have a plan of going back in the Philippines. Sinabi ko iyon sa kanya noong interview ko. I also told him my plan of becoming a reporter and using this job as a stepping stone. Nang tinanong n'ya kung bakit, sinabi ko sa kanya ang totoo. At sa tingin ko ay iyon ang dahilan kung bakit n'ya ako tinanggap. I saw the admiration in his eyes when I told him about my father and my plan of clearing his name.

"You'll only have two and a week left in the company before you'll go back to your hometow, am I right?" Mr. Williams asked.

Tumango ako.

"Yes, Mr. Williams."

"Perfect."

Inabot n'ya ang drawer sa left side ng desk n'ya at pinanaood ko s'yang may kinukuha mula roon. He took it out and I saw that it was a brown envelope. He handed it to me which I immediately accepted.

"I want you to interview him. He'll be featured in our magazine issue for the next month," dinig kong sabi ni Mr. Williams.

I opened the envelope and took out the files inside. Agad na dumako ang tingin ko sa larawan ng lalaki doon at halos hindi ako makapaniwala nang mapagtanto kung kaninong larawan ang tinitignan ko ngayon.

My heart almost leapt out of my chest when I recognized the man in the photo. It was a cut out article from a famous newspaper here in Canada. Sa celebrity section, naka-feature doon ang lalaking kilalang-kilala ko at hinding-hindi ko magagawang kalimutan.

I read the title of the article which was written in bold letters.

"Attorney Kylo Villaraza, one of the hottest bachelor in the law industry, is successfully building his own name."

I stared at his photo posted in that article and noticed his eyes.

Those familiar amber eyes...

Nakatitig si Kylo sa camera ng kung sinuman ang kumukuha sa kanya habang nakatayong nakasandal patalikod sa desk doon sa loob ng office n'ya at nakahalukipkip. Pakiramdamn ko ay ako mismo ang tinitignan n'ya.

So he's a successful lawyer now. He finally able to built his own name. Kilala na s'ya ng tao ngayon bilang s'ya at sa kakayahan n'ya, hindi dahil anak s'ya ng isang kilala at magaling ding abogado noon.

I smiled softly while looking at his picture. May naidulot na maganda ang paglayo ko sa kanya. He became more successful now. Hindi nalaman ng mga tao ang naging koneksyon namin sa kanya na nakatulong sa career n'ya.

I feel so proud of him.

Ravi, anak... Look. This is your father.

"A lot of international magazine company wanted to get his interview as he is one of the well-known successful bachelors in the industry but he refused them all. Fortunately, for us, he accepted our invitation and agreed to interview him."

Nakatitig lang ako sa article at sa information ni Kylo na hawak ko ngayon. It sayd that he's still single. Ibig sabihin ay wala pa s'yang asawa.

How about a girlfriend? May girlfriend ba s'ya?

"—so I want you to interview him, Miss Abella."

Doon ako napaangat ng tingin at napatitig sa Editor-in-Chief namin na mukhang kanina pa pala nagsasalita. But I was so engrossed with the information in my hands that I barely even heard what he said.

"Mr. Williams?"

"This will be your las job in the company, Miss Abella."

Napatanga ako. Last job? Anong last job? I still have two more months in the company! Bakit last job na agad? At ano naman ang trabahong 'yon na mukhang mahirap yata?

"I'm sorry, Mr. Williams. I didn't quite catch that," hingin paumanhin ko. "What did you my last job will be?"

He sighed. Tinanggal n'ya ang salamin sa mata n'ya at pinunasan iyon.

"You'll go to the Philippines to get the interview of Attorney Kylo Villaraza that will be featured on our next magazine issue."

Napasinghap ako at nanlalaki ang mga matang napatingn na lang kay Mr. Williams. Akala ko mali lang ako ng narinig kanina! Hindi pa nga 'yon pumasok sa utak ko dahil binabasa ko ang article kung saan na-feature si Kylo!

Bakit naman ganito? Alam kong may posibilad talagang magkita kami kapag bumalik ako sa Pilipinas pero hindi naman ganitong kabilis! Nandito pa nga lang ako sa Canada pero mukhang may schedule na agad ang pagkikita namin!

"But, Mr. Williams. W-why... Why do I h-have—"

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko! Which is so ironic dahil isa akong journalist!

"Attorney Villaraza is quite famous with women, apparently. Many of them wanted to know the life of a certain Attorney Kylo Villaraza. And this is where we will do our job."

Hindi pa rin ako makapagsalita at napatitig na lang sa EIC namin. Hindi ko alam kung anong dapat kong maging reaksyon at maramdaman.

This is so... so sudden! Hindi ko akalain na sa ganitong paraan kami magkikita!

"You'll ask ten questions," Mr. Williams continued. Muling n'yang isinuot ang salamin sa mata. "Don't worry. He already agreed."

Mas lalo akong nagulat doon.

"He agreed with the interview?" hindi makapaniwala kong tanong.

"Yes. I told you that already." Mr. Williams pointed at me. "And you're the one who will get his interview."

Hindi ako makapaniwala sa nangyayari ako. What is this? Is the destiny playing with me again?

"Why me?" I asked. "There are a lot of better journalist that you have than me, Mr. Williams."

Oo, tama! Hindi lang naman ako ang pwedeng mag-interview kay Kylo. Marami pang iba! Mas mas magagaling pa nga sa akin!

Oh, gosh...

"You're our only Filipino journalist, Miss Abella. Plus, I'm quite positive that you'll do this job better than anyone."

"But, Mr. Williams. Attorney Villaraza might back out if I'll be the one who'll interview him—"

"He already agreed, Miss Abella."

"But he doesn't know that I am, me, particularly me, who'll interview him."

"He knew."

Natigilan ako doon. Napatitig ako kay Mr. Williams at sinubukang intindihin ang sinabi n'ya.

Kylo knew that it's me.

"You told him my name?" I asked. I wanted to make sure that what I have in mind is correct

Tumango si Mr. Williams.

"Yes."

"He knew that I'll be the one who'll ask questions to him?

Mr. Williams nodded once.

"He knew. He knew. He knew." paulit-ulit pang sabi ni Mr. Williams. "I told him that I have a Filipino employee that will do the interview. I gave him your name. And he agreed."

Biglang-bigla ako doon. Alam ni Kylo na ako ang mag-iinterview sa kanya. Binigay pa ni Mr. Williams ang pangalan ko. Pero bakit pumayag pa rin s'yang magpa-interview sa akin?

I thought he told me not to show my face in front of him again? Akala ko ba, ayaw na n'ya kong makita pa?

"Is there a problem, Miss Abella?" tanong ni Mr. Williams nang mapansin ang pananahimik ko. "I thought you wanted to be a reporter? A reporter doesn't say no to a job, Miss Abella."

"Mr. Williams..." I sighed. "I have a son who's still studying. And I'm planning of waiting for the school year to end first before going back to the Philippines."

"There will be no problem about that," sabi ni Mr. Williams na parang hindi nga malaking problema ang iniisip ko. "You can ask for an advance examination for your son. That way, you don't have to wait for the school year to end."

Muli akong napabuntong-hininga. Mukhang napaghandaan na ni Mr. Williams ang tungkol dito. Maging ang mga poproblemahin ko ay nakaisip na agad s'ya ng solusyon.

"This will be your last job in the company, Miss Abella," he continued. "And I promise, I'll recommend you to my friend who owns a TV station in the Philippines."

Napatitig ako kay Mr. Williams. Alam n'ya ang plano ko na maging isang reporter. Ngayong hindi ko na maitutuloy ang pagla-law, I decided to be a reporter so I will have the opportunity to dig on the past cases. Sasabihin ko lang na iyon ang istoryang inaassign sa akin.

This is my other plan. To be a reporter and I will have a chance to dig my father's case.

And now, Mr. Williams is saying that I can be a reporter if I do this job. Pero bago iyon, kailangan ko munang harapin ulit si Kylo.

It was like what happened before. But this time, I am aware of everything.

And this time, I won't let anything or anyone to stop me from reaching my goal again.

I sighed. I looked straight at Mr. Williams with determination in my eyes.

"I'll do it, Mr. Williams. I'll do the interview with Attorney Villaraza."

Nakita ko ang mabilis na pagngiti ng Editor-in-Chief namin.

"Good. Take care of your son's school first. By next week, you'll have to fly back to the Philippines and get Attorney Villaraza's interview."

Next week...

It was supposed to be on two months pero napaaga ngayon. Siguro, dapat na nga talaga akong bumalik ng Pilipinas.

Ready or not, I'll do it. For my son.

Chapter 45

Nakatulala ako at wala sa sarili nang lumabas ako sa office ni Mr. Williams hanggang sa paglalakad papunta sa cubicle ko. I just really couldn't believe what's happening. It was like fate is rushing me now at ito na mismo ang gumagawa ng paraan para mapabilis ang pagbalik ko ng Pilipinas in case na magbago pa ang isip ko. It was like fate is saying that seven years is long enough and that I really have to face what I left in the Philippines.

And one of them is a man named Kylo Villaraza.

I am ready, there's no doubt about that. 'Cause in the first place, ako na mismo ang pipigil sa sarili ko kung hindi pa rin ako handa. I am ready, but not ready enough to face Kylo that as soon as I got back, I have to face him already.

But what can I do? This is the fastest way so I could do my new plan. Ang plano kong maging isang reporter, kung hindi man ako magiging lawyer. Hindi man ganoong kalawak ang magiging access ko sa mga kaso nang gaya sa pagiging abogado, but I could still dig information about my father's case as a reporter than not being one.

Plus, being a reporter is my dream job.

Ginusto kong maging lawyer noon para mapadali ang kagustuhan kong linisin ang pangalan ni Papa dahil matapos ang ginawa sa kanya ni Attorney Ocampo ay nawalan na ako ng tiwala sa iba pang mga abogado. Pero ngayon ay iba na. I have a lawyer whom I can trust now.

It was JC.

Hindi ko rin naman alam kung kaya ko bang pagsabayin ang law school at ang pag-aalaga kay Ravi. Madalas din kasing magreklamo si JC sa akin noong nasa law school din s'ya. Na kahit sa sarili n'ya ay nawawalan na s'ya ng oras.

It was funny. Naaalala ko kasi na nangongopya lang s'ya ng assignment sa akin noon. Nasampolan tuloy s'ya ngayon sa law school na kailangan ng matinding reseach sa mga binibigay na homework at kung minsan pa nga, kailangan ay hindi kayo magkapare-pareho ng mga sagot.

That's why I stopped pursuing law even after I gave birth to Ravi. Ayokong mapabayaan ko ang anak ko.

"Stop smiling," inis na sabi ko kay Monica nang mga ilang minuto na rin akong nakaupo dito sa cubicle ko pero hindi n'ya ako nilubayan ng tingin at grabe ang ngiti sa mga labi n'ya. Hindi ko na nga tinitignan pero nakakairita kasi. Halatang-halata na nakatingin s'ya sa akin. Katabi ko rin kasi s'ya.

"Why would I?" she asked and even smiled wider. "You'll get to interview Hottorney Kylo Villaraza! Damn, girl! You fuckin' lucky!"

I frowned.

"What did you just call him?"

"What? Oh, Hottorney?" Monica laughed. "It is short for hot and attorney which is both Kylo Villaraza. That's what all the women have been calling him."

Napanganga na lang ako. Hindi ko alam ang tungkol doon. I've been so busy taking care of Ravi and doing my job to provide for us that I didn't even know that Kylo has already given that title by women.

"Of course you'll go with me, right?" I asked my team.

"What?" it was Monica. She had a confuse look on her face.

"Photos for the article?"

Every businessman, o kahit hindi mga businessman, every person na napi-feature sa magazine namin, kailangan ng at least three or five photos para kasamang ipo-post sa cover or sa mismong page ng article na tungkol sa kanila. Kaya kailangan ng photoshoot session with the company's photographer with that person.

And my team has a photographer. Kumpleto na nga ang team ko at bawat isa ay may kanya-kanyang trabaho na dapat gawin. Kaya ine-expect ko talaga na kahit ang photographer at ang layout designer ay kasama ko sa pag-iinterview kay Kylo.

Ito na lang ang pampalubag ko ng loob sa biglaan naming pagkikita.

"Oh, no, no, no, no," si Monica na ikinumpas pa ang mga kamay. "The EIC emphasized that Hottorney Villaraza should be interviewed alone. Apparently, he doesn't want many people around him during the interview. So it will be only you and him. One on one."

Napatanga ako. "What? Then, what about the photos?"

"He said that he'll just send over his pictures via email."

Napatitig na lang ako kay Monica at hiniling na sana ay nagbibiro lang s'ya. Na maya-maya ay babawiin n'ya ang sinabi n'ya. She'll say that she's just kidding and she'll go with me to the Philippines.

Pero kilala ko si Monica. Mukhang seryoso s'ya sa mga sinabi n'ya lalo pa at tungkol sa trabaho ang pinag-uusapan namin.

"God... I just wish that he'll agreed in a photoshoot though. So I could see him in person!" Monica even whined.

She looked at me with envy in her brown eyes. Nawala na ang kaunting pag-asa sa akin na binibiro n'ya lang ako.

"This is one of those times when I wish that I am a full Filipino," she even said. It was very clear that she really wanted to go and see Kylo in person for her to make a wish like this.

Mukhang seryoso nga s'ya. Hindi s'ya magbibiro gayong halatang-halata sa mukha n'ya na gustong-gusto n'ya talagang makita si Kylo. She will look excited rather than being disappointed.

I couldn't help but sigh. I guess... this is really the right time that I should face him. I'm just thankful na ang muli naming pagkikita ay tungkol sa trabaho ko. It will be purely professional.

Hindi ako makapagtrabaho nang maayos at sinubukan na lang na tapusin ang mga trabahong hindi ko pa tapos para hindi na mahirapan ang papalit sa akin. I should train the one who'll replace me but according to our Editor-in-Chief, I should just focus on my interview with Attorney Kylo Villaraza. S'ya na daw ang bahalang maghanap ng magte-train sa papalit sa akin.

I think he's really looking forward to feature him in our magazine. Siguro nga ay sikat sa mga babae si Kylo kaya gustong-gusto ng EIC namin na maging successful ang interview ko sa kanya. He's confident na bebenta ang next month issue namin dahil nga ipi-feature doon si Kylo.

Well... kahit noon pa naman, madami ng mga babae ang may gusto at naghahabol kay Kylo. And I witnessed it first hand. Hindi na dapat siguro ako magtaka na mas sikat s'ya sa mga babae ngayon since he's a successful lawyer now.

Hanggang sa pagmamaneho ko pauwi ay si Kylo ang naging laman ng isip ko. Napakaraming mga tanong at mga bagay ang gumugulo sa isip ko sa nalalapit naming pagkikita ulit.

I was expecting that we will see each other again because of my father's case, na hindi malabong mangyari dahil s'ya ang anak ng dating abogado ni Papa na si Attorney Ocampo. Kaya malaki talaga ang posibilidad na magkita kami.

But I didn't expect that I'll be meeting him this way. Me as a magazine journalist. Isa pa, alam ni Kylo na ako ang mag-iinterview sa kanya na mas lalong hindi ko mapaniwalaan lalo pa sa mga binitiwan n'yang mga salita noong huli naming pagkikita.

Those words hurt me so much pero iyon ang kailangan kong gawin.

"Mommy!"

Pagkabukas na pagkabukas ko pa lang ng pinto ng bahay ay nakita ko na agad ang anak ko na tumatakbo palapit sa akin. He looked so happy when he saw me that I automatically smiled seeing his cheerful face.

Ah... He really is my sunshine.

Nagpasalamat ako sa babysitter ni Ravi na agad ding umalis pagkarating ko. I could let her take care of Ravi for the whole day until he goes to sleep but I didn't want that. I still wanted to take care of my son. Ayokong lumaki s'yang malayo ang loob sa akin dahil hindi ako nagkaroon ng oras para alagaan s'ya.

"Mommy, Mommy! Look!"

Hinila pa ako ng anak ko papasok ng bahay at nagpahila na lang ako. He seemed so excited for some reason. Kinuha n'ya ang notebook n'ya na nakapatong doon sa may coffee table sa may living room. Binuklat ang ilang mga pahina bago ipinakita sa akin.

"I got a perfect score sa homework namin! And look!" He showed me both of his hands this time. "I raised my hand and answered my teacher's question so she gave me stars!"

"Wow!" I took his hands. Tinitigan ko ang stars na nakatatak sa likod ng mga palad n'ya at ngiting-ngiti s'yang tinignan. "Ang galing-galing naman ng anak ko!"

"And, Mommy, ito pa. I was the only one who raised my hand kanina. Meaning mahirap 'yung question ni teacher and I was able to answer it right, right?"

Nakangiti akong tumango.

"Yes! That's why your teacher gave you a very good star."

He giggled. Malaki ang ngiti sa mga labi n'ya nang tinitigan ulit ang stars sa mga kamay. Hindi ko na napigilan ang sarili kong kurutin ang makinis at mamula-mulang pisngi n'ya sa mas lalo pang namula dahil sa pagkurot ko.

He looked at me while I was still pinching his cheeks.

"Thake a phictuwr of ish, Mom," he said at dahil kurot-kurot ko pa rin ang pisngi n'ya ay ganoon ang naging tunog ng sinabi n'ya.

Natawa ako. Binitiwan ko na ang pisngi n'ya at inilabas ang phone ko para kunan ng picture ang stars sa mga kamay n'ya gaya ng gusto n'ya.

"Did you save it in my folder?" he asked matapos kong kunan ang stars sa mga kamay n'ya.

I smiled and looked at him.

"Yep. I saved it on 'Ravi's stars achievements.'" Ipinakita ko pa ang phone ko sa anak ko.

Ganoon kasi si Ravi. Hindi s'ya mabilis maniwala at kung minsan ay kailangan ko pa talagang ipakita sa kanya ang ebidensya na totoo ang sinasabi ko. Parang hindi bata, eh. Kaya nahihirapan pa kong utuin s'ya kung minsan.

"Do teachers in the Philippines give stars to their students, too?" tanong ni Ravi maya-maya.

I smiled softly at my son. Nasabi ko na rin kasi sa kanya na sa pag-uwi namin sa Pilipinas ay kailangan n'ya ring lumipat ng school doon. Isa pa naman sa kinatutuwa ni Ravi ay kapag nabibigyan s'ya ng star ng teachers sa tuwing sumasagot s'ya sa recitation o hindi kaya ay kapag mataas ang score na nakukuha n'ya sa homeworks, quizzes at exams n'ya.

I think my son is competitive? Isang beses kasi ay naikwento ng teacher ni Ravi sa sa akin na naiwanan n'ya ang star stamp n'ya at saktong nakasagot sa recitation ang anak ko noong araw na 'yon. Kinabukasan ay dalawang star ang ipinatatak ni Ravi sa kanya. Bayad utang daw sa star na hindi n'ya naibigay.

"Of course," I answered him. "Why? Are you excited to go and study in the Philippines?"

I noticed my son stilled. Maya-maya ay nagkibit-balikat pero nag-iwas naman ng tingin.

"Not really," he said.

I tried to hide my smile. Ayaw n'yang ipakita na excited s'ya sa pag-uwi namin sa Pilipinas. Sa akin n'ya pa talaga itatago? Dinala ko s'ya ng nine months sa tyan ko kaya alam na alam ko kung anong nararamdaman n'ya ngayon.

"Hmm... I have something to tell you but I don't know if it'll be good news or bad news to you."

Nakakunot ang noo n'ya nang tumingin sa akin at natigilan ako doon.

He really looked like his father. Kuhang-kuha n'ya ang mga mata, ilong at hugis ng labi ng ama n'ya. Lalo na sa expression ng mukha n'yang ipinapakita sa akin ngayon. Pakiramdam ko ay nakatingin ako sa batang Kylo na tumulak sa akin noong burol ni Papa. Mas bata lang si Ravi ng mga ilang taon kumpara sa edad n'ya noon nang mangyari iyon.

Kaya naman kahit pitong taon na ang lumipas ay hinding-hindi ko nakalimutan si Kylo. 'Cause everytime I am looking at my son, I am always reminded of his father. Lalo pa at wala halos pinagkaiba ang mga mata nila.

"What is it, Mom?" my son asked, still with a frown on his face.

Ipinilig ko ang ulo ko at lumuhod sa harapan ni Ravi para magpantay ang paningin namin.

"Uhm, may nangyari kasi sa workplace ko kanina..."

"Is it bad?" agad na tanong ni Ravi na nahaluan ng pag-aalala ang ekspresyon sa mukha.

I shook my head.

"No. May sinabi lang sa akin ang boss ko about sa last job ko sa company."

"What is it?"

"I will have to interview someone in the Philippines. He'll be on our magazine issue for next month. So... my interview with him is scheduled next week."

He is your father, anak.

"And?" Ravi asked impatiently. Alam kong may idea na s'ya sa sinasabi ko but he wanted to confirm it with me.

Gosh... He's a little version of his father.

"And so... we will have to go to the Philippines... this weekend."

Nakita kong kumislap ang mga mata ng anak ko sa katuwaan. Nakalimutan na yata ang pagtatago ng excitement na nararamdaman dahil sa sinabi ko sa kanya.

Oh, well... He is still a little child. Minsan lang talaga ay hindi maipagkakaila ang pagkakapareho ng ugali n'ya sa ama.

"We'll fly to the Philippines this weekend?" tanong ni Ravi na halata ang excitement sa boses.

I nodded. "Yes."

"Makikita ko na finally ang place where you grew up, Mom?"

I smiled and nodded again.

"Yes."

"I will see Lolo and Lola again?"

Natawa na lang ako sa sunod-sunod na tanong n'ya. Hindi daw excited, ha?

"Yes," I answered.

"Yes!"

Nagulat ako nang siguro, sa sobrang katuwaan ay napatalon si Ravi at napasuntok pa sa ere nang may malaking ngiti sa mga labi. He even giggled afterwards at nang makitang nakatingin ako sa kanya ay agad ding nawala ang ngiti at umayos ng tayo.

"What's wrong?" I asked. Nagtaka sa biglaang pagbabago ng mood n'ya.

My son shook his head.

"Nothing. I'm not excited."

Pinigilan ko ang mapabunghalit ng tawa para hindi makaramdam ng hiya ang anak ko sa akin. Sinabi n'ya nga naman kasi na hindi s'ya excited kanina at sinagot pa ako ng isang malaking "not really" pero iba naman ang ipinakita n'ya nang sabihin kong mapapaaga ang pag-uwi namin.

I just smiled at him.

"I know... Sinabi mo na 'yan kanina."

Tumahimik si Ravi at hindi na nagsalita. Nag-iwas ulit s'ya ng tingin sa akin pero kitang-kita ko naman ang pamumula ng tenga n'ya.

I chuckled inside. Umupo ako sa sofa dahil nananakit na ang tuhod ko. Sumunod naman si Ravi at umupo sa tabi ko. Nakakunot ang noo n'ya nang muling tumingin sa akin.

"What about school, Mom?" he asked. Takang-taka ang itsura n'ya.

I sighed. Kung ako lang sana ay hihintayin ko talagang matapos ang school year ni Ravi para hindi mahirapan ang anak ko. But I couldn't also let the opportunity of me being a reporter instantly pass. Alam kong mali ang pagkakaroon ng connection at unfair sa iba.

But what should I do? I really want to clear my father's name. Masyado nang matanggal ang goal ko na 'to so I will grab every opportunity para lang matapos na ang lahat ng 'to.

So my Ravi Kurt won't have a hard time living his childhood life just because of my past.

Inabot ko ang itim at malambot na buhok ng anak ko. Magulo na iyon na alam kong dahil sa paglalaro. Inaayos n'ya naman kasi ng wax ang sariling buhok bago s'ya pumasok sa school.

"I'll ask a favor to your teacher to let you take an advance final exam and quizzes. But that's only if kaya mong sagutan ang lahat for... let's say, two days."

Ravi scoffed. May ngisi pa sa mga labi nang tumingin sa akin.

"That'll be an easy-peasy, Mom."

Natawa na lang ako. Mayabang din pala ang anak ko. Malaki ang bilib sa sarili. May pagngisi pang nalalaman. Mas lalo tuloy nagiging kamukha ng ama n'ya.

"Okay. Then I'll go to your school tomorrow to ask your teacher about this. But for now... kain muna tayo ng dinner, okay?"

Wala akong naging problema sa school ni Ravi. The school let my son take an advance final exam and quizzes para mapabilis agad ang computation ng grades n'ya dahil kakailanganin ko iyon sa paglipat ng school ni Ravi sa Pilipinas.

Mabuti na lang at nu'ng nagdesisyon akong umuwi ng Pilipinas almost a year ago, sinimulan ko nang ayusin ang mga documents namin ni Ravi. Inasikaso ko ang lahat ng iyon habang naghihintay sana sa pagtatapos ng school year para ang school documents na lang ni Ravi ang poprblemahin ko. It's a good thing na pumayag ang school sa pabor ko.

I could've just refused the last job that was given to me. Afterall, iiwan ko rin naman ang company.

But I can't. Alam kong tototohanin ni Mr. Williams ang sinabi n'yang irerekomenda n'ya ako sa kakilala n'yang may-ari ng TV station sa Pilipinas. Hindi na rin ako magtataka sa koneksyon ng Editor-in-Chief namin dahil may-ari s'ya ng sikat na magazine company dito sa Canada. Hindi na nakapagtataka kung may kilala nga s'yang bigating businessman sa Pilipinas.

Ayoko rin namang iwanan ang company nang basta-basta. Pinakitunguhan nila ako nang maayos. They treated me as a teammate and a family. Kaya magpapaalam ako nang maayos sa company. And that's also the reason why I accepted my last job.

My goal has been long overdue. Kailangan ko ng recommendation ni Mr. Williams para maging reporter agad sa Pilipinas. Kailangan kong bilisan dahil sa pagtira namin ni Ravi sa Pilipinas ay pwedeng may makadiskubre kung anong naging nakaraan ko at madamay pa s'ya sa galit ng mga tao dahil sa inaakala nilang krimeng ginawa ni Papa.

I was given another chance to clear my father's name. And I won't screw it up this time.

"Sigurado ka na ba talaga dito, AJ?" tanong sa akin ni JC nang i-facetime n'ya ako the night before our flight back in the Philippines.

"I'm sure, JC," mabilis kong sagot. Ayokong magbago pa ang isip ko kung pag-iisipan ko pa talaga ngayon.

I have my fears. I have my doubts about this. Marami pang mga tanong sa isip ko na alam kong mas lalo lang magpapalala sa takot sa dibdib ko dahil sa desisyon kong ito.

Paano kung along the way, may problema na namang dumating at hindi na naman mag-work ang plano ko? Paano kung hindi pa talaga ito ang tamang oras para harapin ko ang lahat?

But no. Hindi na ako magpapadala sa takot ko. I am ready. I am braver and stronger now.

Marami akong napagdaanan na nagpalakas sa akin at nakatulong sa kung ano ako ngayon kaya hinding-hindi na ako aatras.

I will do everything to make this work out. And if this isn't still the right time, then I will make it the right time.

Plus, I have my Ravi Kurt now. My primary source of strength.

"Pwede ka pang umatras, AJ," JC said. "Nand'yan pa kayo sa Canda. If you have even the slightest doubt—"

"I am ready, JC," I said firmly. "Don't worry about me and Ravi, okay?"

Alam ko namang nag-aalala lang ang kaibigan ko. Palagi kasi namin s'yang nasa tabi ni Ravi noon at isa s'ya sa mga nag-alaga ng anak ko kapag bumibisita s'ya sa amin dito sa Canada. Kaya hindi ko s'ya masisisi kung ganito ang magiging reaction n'ya. And I really appreciates his concern for us.

Mahal ko si JC kaya sobrang importante rin ng opinyon ng kaibigan ko para sa akin.

But there are also things that I need to make my own decisions.

JC sighed. Napatitig ako sa kanya. Naka-navy blue s'yang coat at sa loob ay isang puting inner longsleeve. May suot din s'yang itim na necktie at ang buhok ay naka-brush up style. At base sa nakikita ko sa likuran n'ya ay nahuhulaan kong nasa firm s'ya kung saan s'ya nagtatrabaho. Samantalang alo ay naka-pajama at ready nang matulog.

"Okay, AJ. Basta alam mo namang palagi akong nakasuporta sa inyo ni Ravi, 'di ba?"

I smiled softly at him.

"I know..."

He smiled back.

"Sige na. Maaga pa ang flight n'yo bukas. Matulog ka na."

"Susunduin mo ba kami?"

"Oo naman. Ako na lang ang magsusundo sa inyo. Paghintayin na lang natin sina Tita at Attorney sa bahay n'yo."

I smiled again.

"Thanks, JC."

Hindi rin naging madali sa akin ang umalis ng Canada. The place has been my home for seven years. Marami akong nakilala at naging mga kaibigan na itinuring ko na ring parang isang pamilya sa paninirahan ko roon. Dahil sa kanila ay nalibang rin ako at panandaliang nakalimutan ang mga iniwan kong problema sa Pilipinas. Kahit ang anak kong si Ravi ay alam kong nalungkot din sa pag-iwan n'ya sa mga kaklase n'ya at sa mga naging kaibigan din n'ya.

But I know that my life in Canada was only temporary. Gaya nang panandalian kong pagtakas sa mga problema ko. 'Cause at the end of the day, I know that I still have to face them if I want to solve them.

Kung gusto kong lumaki sa isang peaceful environment ang anak ko where people won't judge him just because of my past, I have to go back and face my problems. Ayokong apihin ng mga tao ang anak ko gaya ng nangyari sa akin noon.

"Welcome back to the Philippines, AJ," bungad agad sa akin ni JC nang sunduin n'ya kami sa airport pagkalapag ng eroplano sa NAIA.

Grabe ang jet lag na nararamdaman ko. Halos twenty four hours rin kasi ang naging byahe namin sa eroplano. Mabuti na lang at nakakatulog si Ravi.

Pero ako, sa sobrang kaba, tensyon at pag-iisip kung anong naghihintay sa amin sa pagbabalik ko ng Pilipinas ay hindi ko nakuhang makatulog kahit isang minuto lang.

"Papa!" Ravi exclaimed when he saw JC. Dahil kagigising lang ay sobrang hyper tuloy. Itinaas pa ang dalawang mga kamay sa harap ng ninong n'ya. "Karga."

Binuhat naman s'ya ni JC na alam kong tuwang-tuwa dahil minsan lang magung ganitong kalambing sa kanya ang anak. Madalas na ang bonding nila ay ang magtalo.

"I missed you too, Rav," JC called him by his nickname.

My son just made a face. Pero yumakap na rin sa ninong n'ya.

JC looked at me.

"I missed you, AJ."

Napalabi ako. Maya-maya ay napabuntong-hininga at lumapit para yakapin na rin s'ya. He put his other arm around me and he both hugged me and my son.

"I missed you too, JC."

Palagi namang bumibisita si JC sa amin doon sa Canada kapag hindi s'ya busy pero ewan ko ba, siguro ay dahil nasa Pilipinas na ako ngayon, sa lugar kung saan kami magkasamang lumaki ni JC, kaya nararamdaman ko na sobra ko rin palang na-miss ang kaibigan ko.

Ipinag-drive kami ni JC at kahit na pagod ay hindi ko pa rin makuhang makatulog. I was so busy looking at the scenery outside the car's window.

Pitong taon ang lumipas at kahit papaano ay may mga pagbabago rin naman akong nakikita. Mas marami na ang mga infrastructure at billboards ang nakikita kong nadadaanan namin. Maging ang mga sasakyan ay parang mas dumoble yata ang dami ngayon compared to seven years ago.

Tinignan ko ang anak ko na nakaupo sa may backseat. He was also busy looking outside the window. Halata sa mga mata ang paghanga dahil sa mga nakikita.

Maya-maya ay nilingon ako ni Ravi.

"It's so hot, Mom!" reklamo n'ya na pinunasan ang sariling pawis sa noo. Pinagpapawisan kahit na simpleng button-down checkered polo shirt at maong pants lang naman ang suot.

Nagkatinginan kami ni JC at sabay na natawa. Ibinalik ko ang tingin sa anak ko nang may malaking ngiti sa mga labi.

"Welcome to the Philippines, anak."

Chapter 46

Hindi ko maiwasang mapatitig na lang sa bahay na nasa harapan ko. It's been seven years, seven long years since I've been in this house.

Naaalala ko pa noong bata ako, noong una kong nakita ang bahay na 'to. I could still feel the emotions I felt at that time. The hesistation of stepping my foot inside the house with the fear that I am turning my back on my parents, scared that I might forget my memories with them.

But now I'm here in front of that house again. This time, my feelings were different. I'm not scared anymore, in fact, I am excited to go inside. 'Cause I have my adoptive parents who's waiting for me.

"Anak!"

Napangiti ako nang makita si Mommy na nagmamadaling lumabas ng bahay, kasunod si Daddy. Mukhang hindi na nila nahintay ang pagpasok ko sa loob at dito na lang ako sinalubong sa labas ng bahay.

They hugged me as soon as they were near me. Gusto kong maiyak nang muli kong maramdaman ang init ng mga yakap nila. Halos isang taon rin mula nang huli kong maramdaman ang mga yakap nila. Hindi na kasi ako pumayag na bumisita sila ulit sa Canada nang ibalita ko sa kanilang uuwi na ako ng Pilipinas at hihintayin na lang na tapusin ang school year ni Ravi.

"Lolo! Lola!"

Agad silang napabitaw sa akin nang marinig namin ang maliit na boses na iyon ng anak ko. Mula sa mga bisig ni JC ay nagpababa si Ravi at tumakbo palapit sa amin. Itinaas n'ya ang dalawang mga kamay n'ya sa harapan ni Daddy.

"Lolo, up! Up!"

Hindi naman nagdalawang isip si Dad at kinarga ang anak ko. Ravi showered kisses on my Dad's face na ikinatawa naman ni Dad.

"Did you miss Lolo?" tanong ni Dad nang tigilan ni Ravi ang mukha n'ya. Sunod-sunod na tumago ang anak ko. "I missed you too, apo."

"Ravi, get off your Lolo. He's old. Baka mapagod ang lolo mo kakabuhat sa 'yo," saway ko at agad kong nakita ang nang-aakusang tingin sa 'kin ni Daddy.

"I am offended by your statement! Did you really say that I am old, Amara Jean?" my Dad asked.

Napangiti na lang ako. I am not exaggerating. Tumanda talaga si Dad sa nakalipas na pitong taon. Kagaya ni Mommy ay naghahalo na rin ang gray at itim n'yang mga buhok. Halata na rin ang kulubot sa gilid ng mga mata n'ya.

I smiled. Naglakad ako palapit sa kanya at niyakap s'ya habang karga pa rin si Ravi.

"I missed you, Dad."

My Dad sighed. Naramdaman ko ang paghalik n'ya sa buhok ko.

"I missed you too, anak."

Isang taon ko ding naramdaman ang pagiging ilang sa akin ni Dad. Everytime him and my Mom would visit me in Canada, ramdam ko ang pag-iwas n'ya. I know that he felt guilty of what he did. He might even be blaming himself that I am suffering because of him.

That's why I decided to talk to him. Nag-usap kami at ipinaalam ko sa kanyang naiintindihan ko ang ginawa n'ya. 'Cause I am now a mother too. At gagawin ko din ang lahat ng alam ko para maging malakas ang anak ko at makakaya n'ya ang lahat kung sakali mang dumating ang panahon na mawala ako sa tabi n'ya.

Isa pa, bumuhos man ang problema ay binigyan naman ako ng pinakamagandang regalo pambawi sa mga sakit na naranasan ko.

Ang anak ko. Si Ravi.

"Let's go inside so we could eat," Mom said when she noticed that the maids were taking care of our luggage.

"Johann, take over."

Napatingin ako at nakita kong ipinapasa ni Daddy si Ravi kay JC. Pagkatapos ay napahawak s'ya sa likod n'ya.

"Ow, my back," he whined.

"Sabi nang 'di n'yo kaya, eh. Ang laki na ni Ravi, Dad." Hindi ko maiwasan ang pag-aalala.

"Gusto ko lang namang kargahin ang apo ko," he said. "Ang tagal na mula nang huli ko s'yang makarga."

I sighed. "Don't worry, Dad. Palagi n'yo nang makakasama si Ravi."

We went to the dining area at agad akong natakam nang makita ang mga putaheng nakahanda doon. They were all Filipino foods! Alam siguro ni Mommy kung gaano ko na-miss ang pagkain ng Filipino foods dahil iyon ang palagi kong pinapaluto sa kanya sa tuwing binibisita nila ako ni Dad sa Canada.

Wala na kaming inaksaya pang oras at nagsimula nang kumain. I missed eating these kinds of foods. I missed eating my Mom's cooking.

It's been seven years at muli ulit akong nakakain dito sa dining table ng bahay namin. Nakaupo ako kung saan ako palaging nakapwesto.

Naaalala ko tuloy ang noon. Si JC ay palaging nakikikain sa amin na madalas kong ireklamo. Parang naulit ang panahong iyon. Pero ngayon ay may nadagdag nang myembro ng pamilya na nakaupo na rin ngayon sa may dining table.

Si Ravi.

Abala ang anak ko sa paglibot ng tingin sa buong kabahayan. He looked like he's having fun looking aound. Hindi tuloy makakain nang maayos kaya ako na lang ang nagpapakain sa kanya.

"How's the Philippines so far, Ravi?" my Dad asked.

Ravi looked at his grandfather.

"It's so hot, Lolo!" maingay na sagot ng anak ko, emphasizing the word "really".

We all laughed. Expected ko na ang reaksyon na iyon ng anak ko. Lumaki s'ya at nasanay sa klima ng Canada kaya malaking pagbabago talaga para sa kanya ang init ng panahon sa Pilipinas.

"Tapos there are so many cars that's why we were stuck at the traffic earlier!" my son talked animatedly. He even looked more excited.

"Nagrereklamo ka ba o nagkukwento?" nangingiting tanong ni JC sa anak ko at muli kaming nagkatawanan.

Halata kasi na nag-enjoy si Ravi kahit na-stuck pa kami sa traffic kanina at init na init pa s'ya. Kinailangan ko pang hubarin ang polo shirt na suot n'ya at itira na lang ang sandong panloob dahil pawis na pawis ang anak ko. Kahit ngayong kumakain na kami ay hindi ko na ipinasuot uli ang polo shirt n'ya at nakasando na lang s'ya. Kitang-kita tuloy ang kaputian ni Ravi pati ang mamula-mulang mga braso n'ya.

"Naku, Mom, Dad. Ravi's really excited to go here to the Philippines. Hindi yata mahihigitan ng kahit na anong traffic ang excitement n'ya," kwento ko pa.

My Dad chuckled and looked at my son.

"Do you want me to tour you around the city, Ravi?"

Mabilis na tumango ng sunod-sunod ang anak ko.

"Yes, yes! Tour me around, Lolo, please..."

"Then I'll tour you for the next few days. For now, I want you to rest and let your body adjust, okay?"

Buong lunch ay iyon ang naging topic ng usapan namin. Ang pagpaplano sa pamamasyal ng anak ko. Gusto nga ni Ravi na simulan na ngayon ang pamamasyal pero hindi ako pumayag. Alam ko kasing kahit na mukhang punong-puno ng energy ang anak ko, napagod din s'ya sa byahe at maya-maya ay mararamdaman iyon ng katawan n'ya.

Panay ang tanong ni Ravi sa mga lugar na napuntahan ko na. Gusto din daw n'yang puntahan ang mga iyon. He really looked excited. Pero bago ang lahat ay gusto ko s'yang dalhin sa isang lugar.

I want to introduce him to my real parents.

Pitong taon akong nagtiis na hindi madalaw ang puntod ng mga magulang ko. I had to ask my Mom and Dad, even JC, to visit my parents' grave for me lalong-lalo na sa mga special occasion.

Pagkapanganak ko kay Ravi ay ginusto ko na agad umuwi para ipakilala sa mga magulang ko ang anak ko. Pero mawawalan ng silbi ang paglayo ko kung babalik din ako kaagad nang hindi maayos kaya kahit na masakit ay nagtiis pa rin ako.

But now I am here with Ravi, hindi na ako mag-aaksaya pa ng oras para ipakilala ang anak ko sa kanila.

Kinabukasan din ay isinama ko si Ravi sa pagdalaw sa puntod ng mga magulang ko. It's been so long pero hinding-hindi ko makakalimutan ang nangyari sa pamilya ko. And standing in front of their graves, it feels like everything happened yesterday.

Ramdam ko pa rin sa dibdib ko ang sakit dahil sa mga naranasan ko noon. Kahit isang pangyayari ay hindi ko nakalimutan. Kahit isang emosyon ay hindi nawala sa akin. Naaalala ko ang lahat ng mga nangyari, pati ang mga emosyong naramdaman ko ng mga panahong iyon.

Pinigilan ko ang umiyak at napatingala na lang para hindi tumulo ang mga luha ko. The sky was so clear at nasilaw pa ang mga mata ko sa sinag ng araw kaya muli akong yumuko sa puntod ng mga magulang ko.

Pinilit ko ang ngumiti. Matagal na panahon mula ng huli ko silang madalaw at ayokong umiyak. Kung nasaan man sila, I want them to see that I am happy.

"Mama, Papa... Ako po ito, si AJ..."

Tinitigan ko ang mga pangalan na nakaukit sa puntod nila. Hinawakan ko sa balikat ang anak kong nakatayo lang sa tabi ko at titig na titig sa dalawang puntod na nasa harapan namin.

"May kasama po ako ngayon. Ang apo n'yo, si Ravi Kurt."

"Hello po," bati ni Ravi at hindi ko maiwasan ang mapangiti.

"Pasensya na po kayo kung inabot ng ganitong katagal bago ko kayo nabisita ulit at naipakilala sa inyo ang apo n'yo."

Nu'ng bata ako, hindi ko naisip na ganito ang mangyayari sa pamilya namin. Na iiwan nila akong mag-isa sa murang edad. Na ilalaan ko ang buhay ko para linisin ang pangalan ni Papa, para linisin ang masamang imahe ng pamilya namin dahil sa nangyari. Hindi ko inakala na ilang taon akong lalayo at hindi mabibisita ang puntod nila. At sa muling pagbisita ay may anak na akong ipapakilala sa kanila.

Hindi ko tuloy maiwasang isipin, paano kaya kung buhay sila ngayon? Paano kung habang ipinakikilala ko si Ravi sa kanila ay nakatayo sila sa harapan ko at nakikita ang anak ko? Pagkatapos ay yayakapin nila nang mahigpit at lalaruin nila si Ravi.

I'm sure na matutuwa rin sila kay Ravi. My cute and adorable son. At kagaya ko, he will be their sunshine too.

Pero wala na sila. At hindi na nila makikita, mahahawakan o mayayakap pa ang anak ko.

"Are they good people, Mom?"

Napatingin ako sa anak ko. Nakatingala s'ya sa akin nang tinanong n'ya iyon. Nakakunot ang noo n'ya at halatang nasisilaw sa araw kaya lumuhod ako para magpantay ang paningin namin.

At dahil natatamaan ng liwanag, kitang-kita ang kulay ng mga mata ng anak ko. I could also see that rare tint of red in his amber eyes.

"Yes, anak." I caressed his hair.

"Why did they die?"

Sumikip ang dibdib ko sa tanong na iyon ni Ravi.

"They died... protecting me." My voice broke. Ramdam kong anumang oras ay maiiyak na ako. My vision started to blurry.

Si Mama na napagod sa dami ng trabaho n'ya para may maipakain sa akin at maipagpatuloy ko ang pag-aaral ko. Marami ang naging trabaho n'ya na nawalan na s'ya ng oras para magkapagpahinga dahil kilala s'ya ng lahat bilang asawa ng isang kriminal.

At si Papa na mas piniling kitilin ang sariling buhay para protektahan ako. Dahil iniisip n'yang habang buhay s'ya ay buhay din ang alaala na isa s'yang kriminal at maaapektuhan ako.

"Then they're in heaven now?" Ravi asked.

"Yeah... Sana lang ay nakita ka nila bago sila mapunta ng heaven."

"I'm sure they could see us now," Ravi even glanced above. "They're your guardian angel and watching over you."

Muling nanikip ang dibdib ko at ramdam ko ang bikig na nakaharang sa lalamunan ko.

"They do?" My voice croaked.

Ravi nodded innocently.

"Yes. And I'm sure that they're proud of you, Mom."

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng isang butil ng luha mula sa mata ko na agad ko ding pinunasan.

"You think so?

He nodded again and glanced at the sky. Kumaway s'ya doon na parang may kinakawayan.

"Lolo, Lola! You're proud of my Mom too, right? 'Cause she's strong! She took care of me even without the help of my Dad!"

Naitakip ko ang isang kamay sa bibig ko para pigilan ang paghikbi. Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko na parang gripong binuksan. Niyakap ko si Ravi at tahimik na umiyak.

His Dad... Si Kylo. Ang dahilan kung bakit napaaga ang uwi ko sa Pilipinas.

Sa bawat araw na dumadaan ay palapit nang palapit ang scheduled interview ko sa kanya. Ibig sabihin ay palapit na rin nang palapit ang araw ng muli naming pagkikita. Hindi ko maiwasan ang kabahan.

Napakaraming mga senaryo sa utak ko ang pumapasok sa kung anong pwedeng mangyari sa muli naming pagkikita. Isa na doon ang malaman n'ya ang tungkol sa anak ko. At kahit ilang beses kong isipin na maaaring mangyari iyon, ang malaman n'ya ang tungkol kay Ravi, hindi ko mapaghandaan kung ano ang dapat kong gawin.

Inaasahan ko ang galit n'ya kapag muli kaming nagkita. Sinaktan ko s'ya. Sinadya kong saktan s'ya para s'ya na mismo ang magtulak palayo sa akin.

At kung maulit man ang lahat at bibigyan ako ng pagkakataon na baguhin ang desisyon ko ay iyon pa rin ang gagawin ko.

"Do you want me to go with you?"

Napalingon ako kay JC nang tanungin n'ya iyon matapos n'yang iparada ang sasakyan sa harap ng building ng Cervantes and Villaraza Law Offices nang ihatid n'ya ako doon. Nakikita ko sa kanya ang pag-aalangan na papasok akong mag-isa ng building na iyon nang hindi s'ya kasama. Hindi katulad noong seven years ago.

I smiled at him.

"Hindi na, JC. Kaya ko na 'to. Thank you sa paghatid."

Akmang bubuksan ko na ang pinto ng kotse sa side ko nang maramdaman ang pagpigil n'ya sa braso ko. Muli akong lumingon kay JC.

He looked like he has a lot to say. At nakikita ko sa mga mata n'ya kung ano-ano ang mga iyon. Lalong-lalo na ang tungkol kay Ravi. Pati na rin ang nakaraan namin ni Kylo.

But JC chose not to say anything. He stopped himself and took a deep breath instead.

"Call me if you need anything," he said. Pinakawalan n'ya ang braso ko pagkatapos.

I smiled at him reassuringly. I know that he's really worried. For seven years ay hindi ako pinabaayan ni JC. Halos s'ya na rin ang tumayong ama ni Ravi. And now that I'm finally meeting the person that has a connection to my past, the reason that broke me, and Ravi's father, I couldn't imagine how worried JC would be.

"Okay..."

I got off his car. Tinitigan ko ang building sa harapan ko na mas lumaki at tumaas sa pagdami ng mga floors. Nang pumasok ako sa loob ay kitang-kita ko ang dami ng pinagkaiba sa mga nakalipas na taon mula nang huli akong nakapasok dito. Proof na mas naging successful ang firm pati na rin ang dalawang may-ari nito.

Lumapit ako sa receptionist na may malawak na ngiti ang isinalubong sa akin.

"I'm here to have my scheduled interview with Attorney Villaraza," I said.

"May I have your name, Ma'am?"

"Amara Jean Abella." I showed her my employee ID.

Nag-dial s'ya sa teleponong nasa harapan n'ya habang inililibot ko ang tingin sa buong firm. Napakarami talaga ng ipinagbago noon. Mas naging malawak na din ang loob at mas gumanda pa. Maraming mga empleyado na din ang naglalabas-pasok. Ibig sabihin ay mas lumago at lumaki nga ang firm.

"Excuse me, Ma'am," tawag ng babaeng receptionist sa pansin ko. Agad naman akong lumingon.

"Yes?"

"Go to the seventh floor Ma'am. Attorney Villaraza is already waiting for you." Inabot n'ya sa akin ang visitor's pass.

Seventh? Sa laki at taas ng building ay siguro akong mas dumami na rin ang floors doon. Inaasahan ko na inilipat sa pinakataas ang office nila ni Attorney Cervantes lalo pa at sila ang may-ari ng firm na 'to. Pero mukhang mali ako.

I thanked the receptionist and swiped my visitor's pass on the ID scanner. Sumakay ako ng elevator at ilang mga empleyado ang nakasabay ko.

Sa loob ay saka ko lang naramdaman ang kaba. Parang ngayon lang nag-sink in sa akin kung sino ang kahaharapin ko ngayon. Nanlamig ako at naramdaman ang panginginig ng mga tuhod ko. Hindi ko magawang alisin ang mga mata ko sa numerong nagpapalit at nagpapakita kung nasaang floor na kami. At habang pataas nang pataas ang elevator ay palakas din nang palakas ang kabog ng dibdib ko.

No, Amara Jean. Hindi ka ngayon panghihinaan ng loob. Not now.

Hindi na ako magpapadala sa takot ko.

The elevator dinged and I got off the floor. Ramdam ko ang titig ng mga empleyadong nakasabay ko lalo pa at ako lang mag-isa ang lumabas sa floor na iyon. Alam siguro nila na ang mga may-ari lang ang nandoon sa floor at nagtataka sa sadya ko sa kanila.

I took a deep breath. At kahit nararamdaman ko ang panginginig ng mga tuhod ko ay naglakad ako. Kusang bumukas ang sliding glass door at pumasok na ako sa loob.

It was like before. Ang daming mga ala-ala ang nape-play ngayon sa utak ko. Mga ala-ala noong nag-OJT ako dito.

Inaasahan ko na si Juni ang babati sa akin pero hindi pamilyar na mukha ang nabungaran ko. It's been seven years. Hindi na rin siguro dito nagtatrabaho si Juni.

I miss her.

"Yes, Ma'am?" tanong noong babae nang lumapit ako, doon sa dating pwesto ni Juni.

"Amara Jean Abella," pagpapakilala ko. "I'm here to interview Attorney—"

"Ay, yes, Ma'am," putol ng babae bago ko pa matapos ang sinasabi ko. "Naghihintay na po si Attorney Villaraza sa inyo sa loob ng office n'ya."

"Okay. Thank you."

Alam kong malaki rin ang pinagbago ng floor na ito pero wala na akong panahon pa para ilibot ang tingin ko dahil hindi ko na talaga kayang balewalain ang kaba sa dibdib ko. Just thinking that Kylo is waiting for me inside his office made my knees jelly.

Humugot ako nang malalim na paghinga at lakas-loob na humakbang palapit sa office n'ya, ang unang pintong madadaanan ko.

Hindi ako kumatok dahil alam kong hindi n'ya maririnig dahil nasa pinakaloob pa ang office n'ya. I opened the door and was attacked with nostalgia nang makita ko ang dati kong pwesto na halos walang ipinagbago.

Ang upuan at ang table na iyon na naging kasama ko sa loob ng limang buwan seven years ago.

Tinignan ko ang pintong nandoon sa loob. Ini-imagine ko pa lang na nandoon si Kylo ay hindi na ako makahinga sa sobrang kaba.

Still, I have to do this. I need to do this. Hindi ako dapat umatras. Kailangan lakasan ko ang loob ko para matapos kaagad ang kailangan kong gawin ngayon.

I took a deep breath and gathered all my courage before I knocked on his door, three times. And when I heard his baritone voice from the inside, giving me his permission, my knees almost gave out.

"Come in."

I turned the doorknob and opened the door. I went inside his office and began to feel nostalgic. Lalo na at amoy ko ang panglalaking pabangong gamit n'ya sa buong kwarto. But there's a new scent that I could also smell. Something... sweet.

I looked at the man sitting behind the desk. I stared straight into his eyes. Damang-dama ko ang biglaang pagbilis ng tibok nang puso ko nang muling makita nang personal ang mga matang iyon.

His amber eyes.

"Good afternoon, Attorney Villaraza," bati ko nang tumigil sa paglapit mga ilang dipa ang layo mula sa office table n'ya. Gusto kong palakpakan ang sarili ko sa pagiging matatag ng boses ko.

I heard his low and raspy chuckle. Sinubukan kong huwag maapektuhan sa pagtawa n'yang iyon na palaging parang tunog nang-aakit.

He stood up. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya nang maglakad s'ya palapit sa akin at tumigil sa mismong harapan ko. The smell of his manly cologne mixed with that sweet scent attacked my nose.

He tilted his head, and then slowly, the side of his lips rose for a smirk.

"It's been a while, Jean."

Chapter 47

The photo from the cut-out newspaper article didn't give him any justice. I didn't feel anything when I saw it. I was just so proud of him when I read the title of that article indicating that he's a successful lawyer now.

But now that he's in front of me, in flesh, made me feel so many things that I thought I have long forgotten. Hindi ko napaghandaan ang kaba at lakas ng tibok ng puso ko habang nakatitig ako sa kanya ngayon.

He was wearing a navy blue three-piece suit but he's not wearing any tie. The first two buttons of his inner long sleeve shirt were unbuttoned, just like how I always remembered, giving me a slight vision of his chiselled chest na sa hula ko ay mas lalo pang lumapad. Halata na mas lumaki rin ang katawan n'ya. It was more defined now with all those years that have passed.

His hair was in a messy brush-up style giving him a look of a rugged but classy gentleman. His face looked harsh and more masculine than before. I could also see those small stubbles under his chin.

Pinadaanan ng mga mata ko ang kabuuan ng mukha n'ya. His nose, his well-defined jawline, his lips that seems more luscious than ever. Umangat ang pangin ko sa makakapal n'yang kilay, pababa sa mga mata n'ya.

Those amber eyes. His eyes still have the same rare color and that unique red tint in them. But the intensity as he stared at me was much more compared to before. And that smirk, that cruel smirk plastered on his lips...

I could feel the distance between us. Malaki ang naging pagbabago sa kanya. He's a successful lawyer now with his own big firm. Pero ako ay katulad pa rin noon. The same girl that has the same goal. The same girl that wasn't able to move on from her past so she chose to fix it for her son.

"Indeed... It has been a while, Attorney."

Kylo just keeps on staring at me for a while. Sobra-sobra ang pagpipilit ko sa sarili ko na huwag maapektuhan sa mga titig n'ya. Dati pa naman akong ganito, madaling maapektuhan sa simpleng pagtitig n'ya pa lang pero mas grabe ngayon.

His amber eyes were much more intense now. Hindi ko kayang tagalan ang tumitig pabalik sa kanya kaya ibinaba ko ang paningin ko sa matangos n'yang ilong. Kahit ang kaba sa dibdib ko ay hindi ko na napigilan dahil sa pagtitig n'ya sa akin ngayon.

Kylo chuckled. Bumalik ang paningin ko sa mga mata n'ya at nakita kong itinuro n'ya ang couch sa likod ko.

"Have a seat."

Ipinagpasalamat ko iyon. Pakiramdaman ko kasi ay hindi ko na makakaya kung magtatagal pa ako sa pagtayo. Any more of his intense stares and my knees would give up. Kaya naman mabilis akong tumalikod at umupo sa couch sa may kanan.

Get a hold of yourself, Amara Jean!

"Do you want tea, juice... coffee?" tanong ni Kylo na nanatiling nakatayo malapit sa table n'ya kung nasaan ang intercom at hinihintay ang sagot ko.

I shook my head.

"I'm fine, Attorney."

He just shrugged his shoulders. He wet his lips as he sat down at that one-seater sofa. Nakade-kwatro s'yang nakaupo so I have the full view of his long legs.

"Alright."

Napatuwid ako ng upo. Nagkalapit ang distansya namin kumpara kanina at ramdam na ramdam ko ang presensya n'ya sa buong kwarto. His presence was dominating the entire room. Pakiramdam ko ay kahit na lumaki ang distansya namin ay mararamdaman ko pa rin kung gaano kalakas ang presensya n'ya.

Seven years really changed him. Everything in him. His presence, his stares... They grew much more intense with all those years.

But I tried to stop myself from being affected. Kung naaapektuhan man ako ay sinubukan ko na lang na huwag nang ipahalata. Ayokong malaman n'ya na kahit pitong taon na ang lumipas ay hindi pa rin nagbago ang epekto n'ya sa akin.

If anything, it just grew more powerful, more menacing, more intense.

"So..." he trailed off. Napatingin ako sa mga mata n'yang kanina pang nakatitig sa akin at mukhang kanina pa ako pinagmamasdan. "How have you been?"

I took a deep breath before I answered his question.

"I'm good, Attorney," I said, as casually as I could.

Napatango-tango s'ya.

"You're a magazine journalist in Canada?"

Dinig ko ang kuryosidad sa tono ng boses n'ya. I am already expecting these kinds of small talks. Ang mga kamustahan sa nakalipas na pitong taon. May pinagsamahan din naman kami.

He is the first man I've ever loved. I was happy with him. The time we spent together was one of my happiest moment in my life.

Isa pa, napakarami ko ring gustong itanong sa kanya bukod sa mga itatanong ko sa interview. Wala talaga akong naging balita sa kanya sa nakalipas na pitong taon. I also wanted to ask how have he been. I wanted to ask about those cases he solved, kung anong pinakamahirap na kasong nahawakan n'ya. I wanted to ask if he ever loved someone after me.

I wanted to ask if he is still mad at me.

Pero kahit gaano pang karaming mga tanong ang gusto kong itanong sa kanya, no matter how curious I am, no matter how much my curiousity eats me, hindi ko na patatagalin ang usapan namin.

I am afraid that he might find out about Ravi. So I wanted to end this interview quickly.

"Yes... But this will be my last job in the magazine company. Nag-resign na kasi ako."

Nakita kong parang gusto n'ya pang magtanong pero nagpatuloy ako sa pagsasalita.

"My editor-in-chief really wanted to feature you on our next magazine issue... So thank you for accepting this interview, Attorney Villaraza." I said formally.

He raised an eyebrow and stared at me. I saw that ghost smirk on his lips na para bang natutuwa o namamangha sa pagiging pormal ko sa kanya. Hindi ko naman maintindihan kung anong dapat n'yang ikamangha doon. I went here as a journalist to interview him at alam n'ya 'yon. So I need to be a professional.

I heard him chuckled which made me frown. Maya-maya ay tuluyan na talaga s'yang ngumisi.

"Same old, Jean... My love..."

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi n'ya. Hindi ko napaghandaan ang biglang pagbilis ng tibok ng puso ko na para bang gusto nang lumabas noon mula sa dibdib ko. Nanginig ang mga kamay ko at kinailangan ko pang ikuyom ang mga iyon para pigilan sa panginginig.

I kept on staring at Kylo with wide eyes. Alam kong nakikita n'ya ang gulat sa mukha ko pero hindi ko na iyon sinubukan pang itago. Hindi ko rin naman magagawa. What he said really shocked the hell out of me.

Ano ang ibig sabihin n'ya sa pagtawag n'ya ng ganoon sa akin? He just called me again with that endearment that he used to call me before. Noong kami pa. We already broke up, seven years ago. Natatandaan ko pa nga ang galit sa mga mata n'ya na hinding-hindi ko na makakalimutan noong paalisin n'ya ako sa office n'ya at sabihing huwag na akong magpakita sa kanya ulit. So I don't understand why is he calling me like this now as if nothing happened. As if he's not mad at me.

I wanted to make this interview formal. Para mabilis na ring matapos. Pero pinapahirapan ako ni Kylo.

Hindi pa rin kumakalma sa pagtibok ang puso ko. Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman o maging reaksyon. Nanlalamig ako pero ramdam ko naman ang pag-iinit ng mukha kong alam kong sobrang pula na ngayon. At mukhang napansin iyon ni Kylo dahil narinig ko na naman ang mababang pagtawa n'ya.

Tumikhim ako at umayos ng upo. I tried to regain my poise and confidence. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko.

Kaya gusto kong matapos na agad ang inteview, eh! Imposible talagang hindi ako maapektuhan sa kanya! At mukhang mas naging grabe pa kahit pitong taon na ang lumipas!

It was like before. I even fooled myself that I hate him 'cause he's a lawyer and I got turned off by his unprofessionalism. Pero nangyari pa rin at sa huli ay minahal ko pa s'ya.

I have to get a grip of myself. I must think of my son and my father. Para sa kanila kaya ako nandito ngayon.

I looked straight at Kylo. His amber eyes were brooding and he has a playful smirk on his lips. I saw that unique tint of red in his eyes which proves that he's enjoying my reaction right now. Pero pilit kong inignora ang mga iyon.

"Attorney, can we please proceed with the interv—"

"Kylo! Kinuha akong ninong kay Pierr—"

Napatigil ako sa pagsasalita sa pagpasok ng kung sino na mukhang napatigil rin sa pagsasalita nang makita ako. The man really looked suprised when he saw me. Nanlalaki pa ang mga mata n'ya nang tumitig sa akin.

Nagulat din naman ako sa biglaang pagpasok n'ya. Hindi man lang kasi kumatok at biglang binuksan na lang ang pintuan at pumasok sa office ni Kylo.

"Miss Abella?" Attorney Cervantes asked, making sure that it is really me. "Is it really you, Miss Abella?"

Napatayo ako at nginitian s'ya.

"Ako nga, Attorney Cervantes."

Attorney Cervantes smiled widely. Mabilis s'yang lumapit sa akin. He wrapped me in a warm hug na ikinagulat ko ng sobra.

"Ikaw nga! Wow!"

I laughed and returned his hug. Seven years have passed and yet he is still like this. Still friendly.

Isa si Attorney Cervantes sa mga nagparamdam sa akin na welcome ako dito sa firm. S'ya pa nga ang nagbigay sa akin ng advice sa kung anong gagawin noong mga panahong inis pa ako kay Kylo dahil sa palagi n'yang pagdadala ng mga babae sa firm noon.

I was supposed to work with him at first, pero dahil kilala n'ya kung sino si Daddy at nalamang anak n'ya ako, mas pinili n'yang mag-train ako under Kylo dahil hindi rin daw s'ya tiwala sa sarili n'ya at baka mabigyan pa ako ng special treatment.

Which got me into thinking, kung hindi kaya kilala ni Attorney Cervantes si Daddy at sa kanya ako nag-train, would things be different?

"Why are you here?"

Napabitaw sa akin si Attorney Cervantes nang marinig ang tanong na iyon ni Kylo. May ngiti pa rin sa mga labi n'ya nang tumingin sa kaibigan.

"Huh?" Attorney Cervantes dazedly muttered. Then he chuckled. "Bakit hindi mo sinabi sa 'king pupunta pala dito si Miss Abella?"

Attorney Cervantes looked at me again. Mukhang nakalimutan n'ya kung ano talaga ang itinanong sa kanya ni Kylo kanina kaya binato n'ya rin ng tanong. He even stared at me from head to toe. Pagkatapos ay manghang napailing.

"Wow! Parang dati mukha ka lang estudyanteng naligaw sa firm. But look at you now," he smiled. "You look more beautiful... and hotter."

"Creed," we heard Kylo's warning tone. Natawa lang si Attorney Cervantes sa kanya.

"Pero mas maganda at mas hot ang asawa ko," he added.

Hindi ko maiwasan ang magulat sa sinabi n'ya. Pitong taon na ang lumipas at isa na iyon sa mga dapat kong asahan pero nakakagulat kasi na naunahan n'ya pa si Kylo na mukhang mas babaero pa kaysa sa kanya. Ang akala ko talaga ay si Kylo pa ang unang mag-aasawa sa kanila given kung gaano s'ya kababaero noon.

Napaisip tuloy ako. Babaero pa rin kaya si Kylo ngayon?

"May asawa ka na, Attorney?" gulat kong tanong na ikinatawa n'ya.

"Yes! She's the best. I'll introduce her to you next time." Then he pointed at Kylo who looked so pissed while sitting on the one-seater sofa and watching us. "Pero 'yan. Wala pang asawa 'yan."

"Tangina," Kylo mumbled that made Attorney Cervantes laugh out loud.

"At mas lumala din ang pagmumura n'ya."

"Bakit ka ba nandito, ha?" inis na tanong ni Kylo na mukhang hindi na nakayanan ang pang-iistorbo ni Attorney Cervantes.

"Ah!" Attorney Cervantes exclaimed. Tsaka lang s'ya napatingin sa envelope na hawak n'ya at itinaas pa iyon. "Kinuha akong ninong kay Pierre. Pero mamaya na natin pag-usapan 'yan. Magkukwentuhan muna kami ni Miss Abella."

Attorney Cervantes looked at me again. Hindi ko na alam kung matatawa ba ako o ano sa sitwasyon.

But I am thankful that Attorney Cervantes is here. He broke the tension between Kylo and me dahil doon sa huling sinabi sa akin ni Kylo na hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala ang epekto sa akin. I am just glad that Attorney Cervantes is here. May panahon ako para pakalmahin ang sarili ko at ang puso kong hanggang ngayon ay mabilis pa rin ang pagtibok.

"Grabe, ang tagal na nu'ng huli kitang nakita, ah? It's been what?" Attorney Cevantes asked. Manghang-mangha pa rin ang itsura n'ya habang nakatingin sa akin.

"Seven years, Attorney," nakangiti kong sagot sa kanya.

"Alam ko." He chuckled. "Bilang na bilang kasi nu'ng isa d'yan."

"Attorney?" Napakunot pa ang noo ko. Naguluhan kasi ako sa huling sinabi n'ya.

But Attorney Cervantes just chuckled. Nagulat pa ako nang akbayan n'ya ako.

"You know what? Why don't we talk in my office? Marami tayong pagkukwentuhan."

"Take your fucking hands off her and get the fuck out, Creed," gigil na sabi ni Kylo. He was even glaring at Attorney Cervantes. "Jean is here to have an interview of me and not to have a fucking chat with you."

Natigilan si Attorney Cervantes at napatingin sa akin.

"Interview?" he asked, confused.

I smiled and nodded at him.

"I'm a journalist."

His mouth formed an 'o'. Tinanggal n'ya ang pagkakaakbay sa akin at tinignan ang kabuuan ko. He bit his lower lip before he showed me his boyish grin.

"Wow... Parang kailan lang nu'ng kami pa ang nag-iinterview sa 'yo, ah?"

I just smiled at him and didn't say anything. Naalala ko rin tuloy noong araw na in-interview n'ya ako. Kabang-kaba pa ako na nawala din nang magsalita s'ya. He's just so friendly na magiging komportable sa kanya ang lahat ng mga makakausap n'ya.

"Well... I guess I interrupted your interview. Ang akala ko kasi dinadalaw mo lang si Kylo. Magtatampo na sana ko."

Natawa ako sa sinabi n'ya. He also chuckled and ruffled the top of my hair. Like what he did to me before.

"I'll leave you two, then."

Nakita ko pa ang pagngisi ni Attorney Cervantes kay Kylo bago s'ya tumalikod. Pero nakakailang habang pa lang s'ya nang muli s'yang humarap sa akin nang may malaking ngisi sa mga labi.

I don't feel so good about this.

"I forgot to ask you one more thing, Miss Abella."

Napakunot naman ang noo ko. Hindi na rin nagsalita si Kylo dahil alam n'ya namang hindi papipigil si Attorney Cervantes sa pagtatanong kahit pa pigilan n'ya. I could almost imagine the look in his amber eyes that I'm sure its rare tint of red was so obvious now as he glares at Attorney Cervantes.

"Ano 'yon, Attorney?" I asked.

He glanced at Kylo first before he looked at me. He has a playful grin plastered on his lips.

"Miss Abella, may nagpapatanong lang pala. Hindi ko sinasabing si Kylo 'to, ah?"

Nagulat ako sa biglaang pagtayo ni Kylo. Halata ang inis sa mga mata n'ya nang gigil na itinuro si Attorney Cervantes.

"Putangina mo. Isang buka pa n'yang tanginang bibig mo, tatahiin ko na 'yan."

Nanlaki ang mga mata ko sa lutong ng pagmumura ni Kylo pero si Attorney Cervantes ay malakas lang na tumawa na parang yon talaga ang inaasahan n'yang reaksyon ni Kylo. He then raised both of his hands like he's surrending at the police.

"Chill, p're!" Then he laughed again. "Aalis na talaga ko."

Tatawa-tawa pa si Attorney Cervantes nang maglakad patungo sa pinto at tuluyan nang umalis.

As soon as Attorney Cervantes left, the tension came back inside the room. Naiwan ulit kaming dalawa ni Kylo sa loob at parang gusto ko na lang pabalikin si Attorney Cervantes. Ang lawak ng loob ng office ni Kylo pero nahihirapan akong huminga kapag kami lang dalawa dito sa loob.

I sighed. I need to stay calm if I want to get through with this interview.

"Sorry about that motherfucker," Kylo said as he sat down when Attorney Cervantes left his office. Hindi ko na lang pinansin ang pagmumura n'ya at bumalik na rin sa pagkakaupo.

"It's okay," I said with a small voice. "Let's start with the interview, Attorney."

Napatingin ako sa glass wall na naghahati sa office ng secretary n'ya at sa office n'ya. Mula sa kinauupuan ko ay nakikita ko ang dating pwesto ko noon. Nakikita ko ang sarili ko noon na nagtatrabaho. O 'di kaya ay nagbabasa ng binder n'yang ipinahiram n'ya sa akin.

Ang binder n'yang hindi na ako nagkaroon pa ng pagkakataon na maibalik sa kanya at hanggang ngayon ay nasa akin pa rin.

Gosh... This is not good. Kailangan na talagang matapos ng interview na 'to.

"Wait," I heard Kylo's low and raspy chuckle. Napapikit na lang ako at sinubukang balewalain ang naging epekto sa akin noon. "Why does it seems like you're in a rush? You look like you wanted to get out of here so bad. Parang wala naman tayong pinagsamahan n'yan. Jean."

He chuckled again at the end of his sentence. I know what he meant by that. I know what he's trying to say with those words.

He was talking about what happened between the two of us. That time when we were still together. Those happy moments that we shared.

But in the end, I chose to hurt him and break his heart. I will never forget the look in his eyes when I told him those words I knew that would hurt him.

"You're making me regret that I accepted this interview by acting like this, Jean." He smirked. "I thought this interview is important for the magazine?"

Pinigilan ko ang sarili ko nang makaramdam ako ng inis. This brute knows that a lot of magazine companies wanted to have an interview with him and featured him. Of course, tinanggihan n'ya pa nga ang iba. Alam din n'ya kung gaano kaimportante para sa editor-in-chief namin ang interview kong ito sa kanya.

He knows how to make use of his charms. At kung ako lang ay kanina pa ako umalis dito.

But I didn't want to disappoint my editor-in-chief. I know that this is really important to him. Plus, I need his recommendation to be a reporter.

"I need this interview, Attorney Villaraza," I said, gritting my teeth.

Kailangan kong pigilan ang inis ko para matapos na 'to. Baka kung saan pa mapunta kapag pinakitaan ko pa s'ya ng inis.

The brute showed me that familiar smirk that I despise so much. That smirk that he gave me when we last saw each other. That kind of menacing smirk makes me feel so little. It was like he's telling me that I am nothing but a piece of trash in his eyes.

"Then prove to me how much you wanted this, love."

I glared at him. I gritted my teeth and balled my fists. Sobra na ang inis na nararamdaman ko. With that kind of smirk and him calling me with the endearment he used to call me before somehow made my heart ache.

"How?" I asked.

He licked his lips and smirked even more.

"Kiss me."

Chapter 48

Kulang ang sabihing nagulat ako dahil sa mga salitang narinig ko sa kanya. I wasn't even expecting that he'll say something like this at all from the moment that we meet again.

Sure, I have so many scenarios in my head that I thought might happen. Meron pa nga na wala naman talaga s'yang balak magpa-interview at pinapunta lang ako sa office n'ya para pagurin at sayangin ang oras ko but in the end, sasabihin n'yang hindi talaga s'ya magpapa-interview. Then my going home earlier than when it was supposed to be would mean nothing. And that because he's still mad at me.

And then my editor-in-chief will get disappointed in me and I will never get his recommendation because I couldn't get Kylo's interview.

Nasisip ko ang lahat ng iyon... but never this one.

Sinubukan kong pakalmahin ang puso kong sobrang bilis ng pagtibok ngayon. Sa sobrang bilis ay nahihirapan akong huminga at ang tibok ng puso ko lang ang tangi kong naririnig ngayon habang nakatingin ako kay Kylo. Na hindi pa yata nakatulong sa akin dahil mas lalo lang akong kinabahan nang makita ko ang intesidad sa mga mata n'ya habang nakatingin rin sa akin.

I don't even know what he's playing at. The last time that we saw each other, he told me not to show my face in front of him again. Sinabi n'ya iyon habang kitang-kita ko ang galit sa mga mata n'ya at ang panghihinayang sa mga oras at emosyon na inilaan n'ya sa akin.

Pagkatapos ngayon ay pumayag s'yang magpa-interview kahit na alam n'yang ako ang makakaharap n'ya. And now he's acting like he didn't even get mad at me and even calling me by the endearment he used to call me before.

Mas gugustuhin ko pang harapin ang galit n'ya sa akin kaysa sa ipinapakita n'ya sa akin ngayon. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko. I never really expected him to act like this sa muli naming pagkikita.

I took a deep several breaths to calm myself down. Kailangan kong pakalmahin ang sarili ko at hindi dapat magpadala sa kung anumang laro ang nilalaro n'ya ngayon. Hindi dapat ako magpaapekto. Even if those amber eyes were staring intensely at me that I could already see that unique tint of red in it.

But it was so hard to do so. Kahit noon pa naman ay hirap na rin akong balewalain ang bigat ng pagtitig n'ya sa akin noon. It was one of those things that made him a charismatic man for me. And he was still the most charismatic man I've ever met.

"That's a good joke, Attorney Villaraza," I said with a controlled voice. "However, I would like it if we will just proceed with the interview."

Kylo chuckled. Ibinaba n'ya ang nakade-kwatro n'yang paa at ang dalawang mga siko ay itinukod sa magkabila n'yang mga tuhod. He tilted his head when he looked at me. Pailalim s'yang tumitig sa akin.

"Who says I'm kidding, love?" he asked with a deep and raspy voice that it almost sounded like he's whispering.

Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan nang marinig ang paraan ng pagsasalita n'ya. It was so familiar to me. That voice... Ganoong-ganoon ang boses na naririnig ko sa kanya whenever we're making love and he's calling my name as he moved on top of me.

I pushed those thoughts off my mind. I had to grit my teeth to stop myself from getting affected by just the sound of his voice na sa tingin ko ay sinasadya n'ya.

"If that's the case, then I have to decline," pigil ang inis na sabi ko. Kung inis para sa ginagawa n'ya o para sa akin dahil sa nakalipas na pitong taon ay naaapektuhan pa rin ako sa kanya ay hindi ko alam. "Alam kong may nakaraan tayo but we already broke up years ago. Nakalimutan ko na nga ang tungkol doon. But you're acting like we're still together and still calling me by the endearment you used to call me before and even asking for a kiss!"

I said all of that without taking my eyes off him. Gusto kong patunayan sa kanya at sa sarili ko na balewala ang mga ginagawa n'ya sa akin. Na hindi talaga ako naaapektuhan. I was just overwhelmed of meeting him again after those seven years. I am just overwhelmed meeting the father of Ravi.

Siguro ay kinakabahan lang ako para sa anak ko. Nag-aalala na baka may mabanggit ako na tungkol kay Ravi at malaman n'ya ang tungkol sa anak naming itinago ko sa kanya. He's smart and I know that he could pick up if I say anything realted to our child.

I saw his mouth twitched and he even clenched his jaw. Nakita ko ang panandaliang pagdaan ng galit sa mga mata n'ya. Sa sobrang bilis ay hindi ako sigurado kung namamalik-mata lang ako dahil iyon ang inaasahan kong makikita ko talaga sa kanya, o kung totoo talaga ang galit na nakita ko sa mga mata n'ya.

But he took a deep breath and sighed. He raised an eyebrow at me.

"What about the interview?" he asked.

"Mukhang hindi na matutuloy. I'm sure my editor-in-chief would understand." I got myself ready to leave. "Thank you for your time, Attorney Villaraza."

Pinanood lang ako ni Kylo habang naghahanda ako sa pag-alis at isinusukbit ko ang sling ng bag sa balikat ko. Sobrang inis ang nararamdaman ko ngayon. I was hoping that this interview would end up good. Na matatapos ko ito ngayon kahit gaano pa s'ya kagalit sa akin noong huli kaming magkita.

I even readied myself with the confrontation from him about my fake cheating seven years ago. But I wasn't ready for this! I wasn't ready for my heart beating so fast and crazily inside my chest. Hindi ako handa sa lahat ng ipinapakita sa akin ni Kylo ngayon kahit ang mga nararamdaman ko ngayon!

I stood up without looking at the man in front of me but I know that he was watching my every move. Ramdam na ramdam ko kasi ang bigat ng pagtitig n'ya sa akin pati na rin ang presensya n'ya sa buong kwarto. It was so hard to ignore him!

Pero ipinakita ko sa kanyang wala akong pakealam kahit na nahihirapan akong ignorahin s'ya. All I wanted to do is to get out of his office and this building and to never see him again.

Pero bago pa ako makahakbang paalis ay narinig kong nagsalita s'ya.

"Sit down, Miss Abella."

Natigilan ako at agad na napatingin sa kanya.

I was surprised by how he addressed me. He never called me like this before. Kahit na noong intern ako ay sa simula pa lang ay tinatawag na n'ya ako gamit ang pangalan ko. My second name rather. And he was the only one who's calling me by that name.

Pero wala namang problema sa akin kung tawagin n'ya ako sa pangalan ko. After all, he was my mentor, my trainer. Kaya ang marinig s'yang tawagin ako sa apelyido ko ay nakakabigla.

And him addressing me like this sounds so... professional.

"Sit down, please," ulit pa n'ya. "You're right I'm just kidding but it was out of line. I apologize if I may have offended you."

This is all new to me. He sounded so formal. Naaalala kong ganito lang s'ya sa mga kliyente n'ya. No... He's even more formal to me now than his clients. Kaya sobrang naninibago talaga ako.

I sat down. Nakita kong napabuntong-hininga s'ya at umayos ng pagkakaupo.

"It would do us better if we both forget what I've said earlier."

I nodded. Ayaw ko rin namang alalahanin pa iyon dahil hindi na naman makakalma ang bilis ng tibok ng puso ko. Mabuti nga ngayon na unti-unti nang bumabalik sa normal ang pagtibok noon dahil sa pagiging formal ni Kylo ngayon.

"Then, can we proceed with the interview, now?" umaasa kong tanong.

Gusto ko na talagang matapos 'to para makaalis na ako. Hindi ko na kayang tagalan pa ang presensya ni Kylo pati ang bigat ng pagtitig n'ya. Grabe ang intesidad na nararamdaman ko. Parang anumang oras ay hihigupin ako ng pwersang iyon hanggang sa hindi na ako makaalis.

"We can," he said and I let out a sigh of relief. "But first, gusto kong malaman mo na hindi libre ang interview na 'to."

Agad na nawala ang relief na naramdaman ko wala pang isang minuto ang lumilipas dahil sa sinabi n'ya. I just stared at him, trying to find the joke in his face.

Maang akong napatitig sa kanya. Nakita kong sumandal s'ya sa sofa and he also rested his arms on the armchair. He tapped his fingers on its leather skin while staring at me.

"Magkano ang gusto mo?" tanong ko dahil sa mga sinabi n'ya kanina.

Ito na ba? Dito n'ya na ba ipaparamdam ang galit n'ya sa akin dahil sa ginawa ko sa kanya seven years ago? By asking money from me in exchange of his interview?

He chuckled. Nakita ko ang katuwaan sa mga mata n'ya nang tumawa s'ya gamit ang boses na mababa at parang paos kaya tunog nang-aakit lang. He looked at me with amusement in his eyes.

"Ganyan ba ang pagkakakilala mo sa 'kin, Miss Abella?" Natatawa s'yang umiling. "I don't need money. I own this firm."

He's right. Hindi n'ya na kailangan ng pera. He's already a successful man. At sa sobrang pagka-successful ay marami ngang magazine company ang gustong ma-interview s'ya. Bukod pa sa pagiging gwapo n'ya at isa ring bachelor.

"Ang akala ko ba kalimutan na natin ang sinabi mo kanina? 'Yung kapalit na hinihingi mo?" tanong ko, trying to hide my embarassment.

Kung bakit naman kasi itinanong ko pa iyon! Para namang sobrang yaman ko at maibibigay agad sa kanya ang perang gusto n'ya kung pera nga ang hingin n'ya!

"Yes, but that doesn't mean that I'll let you interview me for free."

He chuckled afterwards. Pinakatitigan n'ya ako habang may ngisi na naglalaro sa mga labi n'ya. Hus amber eyes were dancing with amusement.

Sinubukan kong basahin kung anong gusto n'yang mangyari but I couldn't see anything in his eyes other than that amusement as he stares at me. It was like I was some kind of a puzzle and I am entertaining him so much.

"Do you have any idea how many magazines companies contacted me just to get my interview, Miss Abella?" He smirked. "Pero sa inyo lang ako pumayag."

"Anong gusto mong gawin ko?"

The brute knew his own worth. At inihahanda ko na ang sarili ko sa kung anong maaaring hingin n'yang kapalit sa akin para sa interview n'ya. Alam kong hindi magiging madali iyon.

I guess this will be his revenge, huh? Mukhang dito n'ya na nga ipapakita ang galit n'ya.

And I'm willing to do it. Para lang matapos na 'to. Pero subukan n'ya lang ulit na humingi ng kiss, ibabato ko sa kanya ang recorder na nasa loob ng bag ko.

"Simple lang, Miss Abella. This isn't even new to you."

He gave me a menacing smirk. Halos kilabutan ako sa paraan ng pagngisi n'yang iyon.

"You have to work for me as my secretary again."

Napamaang ako.

"What?"

"Work as my secretary for ten weeks. You get to ask me one question per week. But I prefer it by every Friday and if you only completed your shift for the whole week."

Awang ang mga labing napatitig lang ako sa kanya. Hindi ako makapaniwala sa lahat ng mga narinig ko mula sa kanya.

Ni hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Gusto kong magalit dahil pakiramdam ko ay pinaglalaruan n'ya ako magmula nang pumasok ako dito sa loob ng office n'ya. Pero hindi ko magawang ipakita ang galit ko sa kanya dahil sa sobrang bigla ko sa mga pinagsasabi n'ya.

"Hindi ako nakikipagbiruan sa inyo, Attorney," pigil ang galit na sabi ko.

He just chuckled. I saw him reached something on the inside pocket of navy blue coat. Nang ilabas n'ya iyon ay nakita ko ang isang itim na bagay na parang lalagyanan ng pabango. Nang dalhin n'ya iyon sa bibig n'ya ay saka ko lang nalaman kung ano iyon.

"You're vaping?" I asked as I watched him breathe in the vapor.

He puffed out the smoke in his mouth. Agad na kumalat ang matamis na amoy ng flavor na iyon sa buong kwarto. The whole room smelled like sweet vanilla.

And then it hit me. Iyon ang matamis na amoy na naamoy ko sa kanya kanina pa!

Kylo did it again. He inhaled and then puffed out the smoke at muling kumalat ang matamis na amoy ng vanilla sa buong kwarto. Then I saw him licked his lips and smirk. Lahat ng iyon ay ginawa n'ya habang nakatitig sa akin.

"Was that your first interview question for the week?"

"Kylo!" naiinis ko nang suway sa kanya. Mula kanina pa ay hindi na n'ya sineseryoso ang lahat ng 'to! Nauubos na ang pagtitimpi ko!

But Kylo doesn't mind. He even chuckled.

"Ah... I miss that," bulong n'ya habang itinatago ang vape.

"You know what?" Muli kong isinukbit ang sling ng bag sa balikat ko. "I went here as a journalist to have your agreed interview. So if you can't be a professional, then fine! This interview is over!"

Tuluyan na akong tumayo matapos ang lintanya kong iyn. Hindi ko na s'ya tinignan nang magsimula akong maglakad papunta sa pinto. Pero bago ko iyon buksan ay lumingon ako sa kanya. Naabutan ko s'yang pinapanood lang ako sa pag-alis. Amusement was evident in his eyes and there was a smirk plastered on his lips.

"And I will never work for you again," I said before I left his office. "Goodbye, Attorney Villaraza."

Inis na inis ako habang naglalakad palabas ng building. Hindi ko alam kung anong nangyari. Hindi ko inakala ang kahit na ano sa mga ito na mangyayari sa muli naming pagkikita. Ni hindi ko nga ma-imagine ang sarili ko na magiging secretary ulit n'ya gaya ng gusto n'yang mangyari kapalit ng interview n'ya!

That brute... He's a monster!

Hindi ko akalain na sa paglabas ko ng firm ay ako pa ang magagalit sa kanya imbes na s'ya dahil s'ya naman talaga ang galit sa akin. But what can I do? I couldn't help this feeling.

Masyadong nakakainis ang inasta ni Kylo kanina. Simula pa lang ay hindi na n'ya sineryoso ang pagpunta ko doon. He didn't treat me as professipnal. Saglit lang pero para paglaruan naman ako.

He knew that this interview is really important especially with our editor-in-chief. Paniguradong dodoble ang sales ng company kapag na-feature s'y sa next issue ng magazine.

Pero ang hininging kapalit ni Kylo ay sobrang imposible at hindi ko magagawa. I can't work for him for ten weeks. Ilang minuto nga lang na kasama ko s'ya sa malaking office n'ya ay hindi ko na makayanan ang presensya n'ya, paano pa kaya kung ten weeks pa?

And I don't want to associate myself with him anymore. Baka malaman n'ya ang tungkol kay Ravi. I'm scared that he might found out about him at kunin n'ya sa akin si Ravi. Now that he's a successful lawyer, it'll be easy for him to get to win the custody for our son kapag ipinasa-korte n'ya 'yon.

Hindi ko kakayanin ang malayo sa anak ko.

"Mommy!"

Sinalubong kaagad ako ni Ravi ng yakap nang makauwi ako sa bahay. Automatic akong napangiti at gumanti ng yakap sa kanya. Mukhang s'yang excited nang bumitiw sa akin.

"Mommy! Lolo said that we'll go to Enchanted Kingdom tomorrow!"

Naniningkit ang mga mata ko nang tignan si Dad na nasa likod lang ni Ravi. He gave me a guilty smile.

"Gusto raw mamasyal ng apo ko."

"Don't go with us, Mommy. I want to spend time with Lolo."

Napatingin ako kay Ravi at umaktong nasasaktan. Napahawak pa ako sa dibdib ko to add effect.

"Ayaw mo nang kasama si Mommy?" kunwari ay nagtatampo kong tanong.

"Gusto pa po. But back in Canada, it was always the two of us. Gusto ko naman pong si Lolo ang kasama ko this time. I also want you to rest, Mommy."

Napangiti ako. Naalala ko tuloy ang narinig kong usapan nila ni JC noon. Noong sinabi n'yang napapagod na ako sa pagtatrabaho at pag-aalaga sa kanya lalo pa at mag-isa ko lang iyong ginagawa. Without the help of his Dad.

I sighed and smiled warmly at my son. Hinaplos ko ang malambot n'yang buhok.

"Alright... Basta, kwentuhan mo si Mommy pag-uwi n'yo, okay? And only ride those rides that are meant for kids."

Ravi nodded excitedly.

"Okay, Mom!"

Nang maggabi at nakatulog na si Ravi ay tinawagan ko ang editor-in-chief ko para sabihin ang nangyari sa supposed to be interview ko kay Kylo. Philippines and Canada have different timezones kaya siniguro kong hindi ko maiistorbo sa pagtulog kapag tumawag ako. So I decided to call during his work hours.

"Why did you decline?" Halata ang disappointment sa tono ng boses ni Mr. Williams nang sabihin ko sa kanya tumanggi ako sa hinihinging kapalit ni Kylo para sa interview. "It's just for ten weeks, Miss Abella."

"But, Mr. Williams! I am a journalist and not a secretary. Plus, I only have two months and two days left with your company."

I heard him sighed from the other line.

"Miss Abella, I thought you said that you wanted to be a reporter and you'll do everything to clear your father's name? Do you have any idea of what being a reporter is?"

Hindi ako nagsalita. Ngayon ko lang narinig na ganitong ka-disappointed si Mr. Williams sa akin. Madalas ay puro papuri ang naririnig ko mula sa kanya. May iilang beses pa nga akong naging employee of the month kaya nagkaroon din ako ng sarili kong team.

"I know someone who had to live in an island with no signal and electricity for a year just to learn the lives of the people there for their documentary. And yet you can't even do something like this for ten weeks?"

"But we're not doing a documentary about Attorney Villaraza's life." Na-realize kong walang kwenta ang palusot ko nang matapos ko na iyong sabihin. Mabuti na lang at hindi na pinansin ni Mr. Williams ang sinabi ko.

"We will provide six pages in the magazine for him, Miss Abella. With him as the front cover of the magazine issue where he will gonna be featured."

"Six pages? That's a lot!"

A lot talaga! Usually ay one or two pages lang ang inilalaan sa mga ganito. Marami na ang tatlo. Pero kay Kylo ay anim? Ganoon ka-confident si Mr. Williams sa kanya!

Siguro ay marami talaga ang curious sa buhay ng isang Kylo Villaraza. Pero hindi ko man lang iyon alam!

"You can treat this experience as your training before you'll be a reporter, Miss Abella. But you have to tell me if you can't do it ASAP and I will send someone to do the interview in your place," Mr. Williams said. "But of course, I will also cancel that recommendation that I promised to you."

Pinutol na rin ni Mr. Williams ang tawag pagkatapos noon. Halatang-halata ang disappointment sa kanya dahil sa pagtanggi ko sa hinihinging kapalit ni Kylo. Wala akong nagawa kundi ang mapabuntong-hininga na lang at mapasabunot sa buhok ko.

Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin. I need Mr. Williams' recommendation para mapadali ang pagiging reporter ko. Para mapadali ang goal kong linisin ang pangalan ni Papa.

But I can't work with Kylo. Again.

There are so many risks that I have to consider when I work as his secretary again. Isa na doon ang nakaraan namin. Araw-araw kong makikita si Kylo. Ang anak ng abogadong ni Papa na nagpahirap sa pamilya namin.

And Ravi. There's a big chance that he might find out about Ravi if I work with him again. And I can't risk my son.

No. Not my son.

Not Ravi.

Chapter 49

I spent the days looking for a job. Naghanap ako ng mga TV stations na may opening at ipinapasa ang mga credentials ko thru email. Ito na lang ang nakikita kong paraan para matupad pa rin ang kagustuhan kong maging reporter.

I needed Mr. Williams' recommendation. Sa laki at sikat ng magazine company n'ya sa Canada, hindi malabong tanggapin agad ako ng kung sino mang kakilala n'yang may-ari ng TV station sa Pilipinas.

I needed it pero hindi ko na kayang magtrabaho ulit kay Kylo. Hindi ko na kayang makasama ulit s'ya ng matagal at maging secretary n'ya ulit. Hindi ko maisip na gagawin ko ulit sa kanya ang mga ginawa ko noon nu'ng naging secretary n'ya ako. Pati ang makasama s'ya sa office n'ya. Feeling ko nga ay ang makasama s'ya sa iisang floor sa firm nila ay hindi ko rin kakayanin.

Hindi ko matatanggap ang hinihingi n'yang kapalit para lang ma-interview ko s'ya. At ang intervew n'ya ang kailangan ko para makuha ang recommendation ni Mr. Williams.

So I just decided to try my luck.

May tatlong TV stations na akong pinasahan ng curriculum vitae ko pero lahat ng iyon ay rejected ako. I tried to find a station where they would accept walk-in applicants, sa palagay ko ay mas okay kasi kung ganoon.

Hindi ko tuloy maiwasang isipin na ito ang gustong mangyari ni Kylo, ang maghirap ako para makabawi s'ya sa sakit na ibinigay ko sa kanya noon. Kapag naman tinanggap ko ang hinihingi n'yang kapalit, sa trabaho n'ya naman ako pahihirapan. Mas gugustuhin ko nang maghirap sa kakahanap ng trabahong gusto ko kaysa maghirap sa pagtatrabaho para sa kanya.

Kylo knew how to use his charms. Mukhang sa nakalipas na pitong taon ay mas lalo pa s'yang naging matalino. He is manipulating me by using my boss. Alam na alam n'ya siguro na gustong-gusto ni Mr. Williams na mai-feature s'ya sa magazine namin.

He is definitely still mad at me. At kahit pitong taon na ang lumipas, hindi nawala ang galit n'ya sa akin. I am willing to face his anger pero hindi sa ganitong paraan. Hindi ko na kakayanin kung makasama ko s'ya nang matagal.

Fortunately, I found a TV station who has an opening for a job and was accepting walk-in applicants. Kaya hindi na ako nagdalawang-isip at nagdesisyon na mag-apply doon lalo pa at pasok ako sa mga qualifications nila.

Maaga akong gumising ng araw na 'yon para makapag-almusal. I need to have my breakfast as this is the most important meal for a day, Kailangan kong kumain ngayon dahil kung sakali na hindi na ako makapag-lunch sa tamang oras mamaya ay ayos lang dahil nakapag-almusal ako. Hindi ako mawawala sa focus kapag in-interview na ako.

"Good morning, AJ!"

Nagulat ako nang bigla na lang sumulpot si JC sa tabi ko. Nakatayo s'ya sa gilid ko habang nakatingala ako sa kanya. Nagtaka pa ako nang mapansin na naka-casual na damit lang s'ya kumpara sa suot n'ya usual suit kapag pumapasok s'ya sa firm. Hindi lang 'yon, mukhang kumuha rin si JC ng chicken nuggets sa plato ko nang walang paalam.

"Paano ka nakapasok?" I asked. Nakakagulat naman kasi. Bigla-bigla na lang lilitaw sa tabi ko at kukuha ng pagkain sa plato ko.

Tinignan ako ni JC na para bang nahihibang na ako dahil sa tanong ko.

"Pinatuloy na ko ng katulong n'yo." Muli s'yang kumuha ng chicken nuggets sa plato ko.

"Bakit ka naman nandito?" Mukhang nagpunta lang yata s'ya dito para makikain na naman.

Hininla ni JC ang upuan sa tabi ko at doon umupo.

"I didn't hear anything from you about what happened with the interview," he said. "Kaya nagpunta na ko dito. Baka kasi may problema ka."

I couldn't help but sigh. Sa sobrang pag-iisip ko at pagiging abala sa paghahanap ng trabaho ay nakalimutan kong balitaan si JC. Natural na mag-aalala s'ya. S'ya pa naman ang naghatid sa akin papunta sa firm noon. Isa pa, alam ni JC ang nakaraan namin ni Kylo.

"Paano ang trabaho mo?" I asked. Friday ngayon at ang alam ko ay may pasok s'ya sa firm tuwing weekdays. Pero nandito s'ya at kaharap ko. Nakikikain pa ng nuggets.

JC shrugged his shoulders.

"I took the day off." He tilted his head to the side. "So...?"

I sighed. I should tell him. Hindi n'ya rin naman ako titigilan hangga't hindi ko nasasabi sa kanya. Nag-effort pa nga s'yang magpunta rito para lang malaman ang nangyari sa interview ko kay Kylo.

"Hindi ko s'ya na-interview."

He frowned.

"Bakit? Galit pa rin ba s'ya sa 'yo?" tanong ni JC matapos kumuha ulit ng chicken nuggets sa plato ko at inisang subo iyon.

"No." I sighed. "Ako mismo ang 'di pumayag."

Napatigil si JC sa muli sanang pagkuha ng chicken nuggets sa plato ko. Halatang nagulat s'ya sa sinabi ko dahil napatigil talaga s'ya at nakatingin lang sa akin. Napatingin ako sa kanya pagkatapos ay sa kamay n'yang napatigil sa ere.

"Sabihin mo lang kung kulang pa sa 'yo ang nuggets."

"Hindi ka pumayag na ma-interview s'ya?" si JC na hindi pinansin ang sinabi ko. Mukha rin s'yang litong-lito. "Eh, 'di ba kaya ka nga pumunta sa firm at napaaga ang uwi mo dito sa Pilipinas para ma-interview lang si Attorney Villaraza? Tapos hindi mo s'ya in-interview?"

I have no choice but to tell JC what happened when I went to Cervantes and Villaraza Law Offices. Sinabi ko na rin sa kanya ang biglaang pagpasok ni Attorney Cervantes sa office ni Kylo. Pati na rin ang balitang nag-asawa na s'ya.

JC looked shock with the news too. Hindi raw n'ya akalaing magseseryoso sa buhay si ATtorney Cervantes. Noong nagte-training daw kasi s'ya ay hindi n'ya alam kung comedy skit daw ba ang ginagawa nila o nag-iimbestiga sila tungkol sa kasong hinawakan ni Attorney Cervantes noon.

I told him everything except that scene when Kylo asked me to kiss him. Pati na rin ang pagtawag n'ya sa akin gamit ang endearment na itinatawag n'ya sa 'kin nu'ng kami pa.

Isa pa nga pala 'yon sa mga pinoproblema ko kapag nagtrabaho ulit ako bilang secretary n'ya. Baka kasi tawagin n'ya ulit ako sa ganoong paraan. Paulit-ulit lang noong ipapaalala ang nakaraan namin. Ang mga masasaya naming alaala na sa huli ay nasira dahil sa mapait kong nakaraan.

I couldn't look at him without seeing his mother in him, without remembering what happened to my father. i couldn't look at him without thinking that because of his mother, my family was ruined.

I know that it's unfair. Hindi n'ya kasalanan ang nangyari sa pamilya ko. But it is my family and Attorney Ocampo is his mother. Hinding-hindi mawawala ang katotohanang 'yon.

Maybe, the only thing that could make me move on from the trauma that the past has caused me is to clear my father's name. It has been my goal ever since. Itanatak ko na iyon sa murang isip ko pa lang noong bata pa ako. And the scared, hurt and helpless young Amara Jean that was abandoned alone would want it to happen.

And maybe... that will be the only way I could finally see Kylo without remembering what his mother did.

"That sounds complicated," ang tanging nasabi ni JC matapos kong ikwento sa kanya kunga anong nangyari sa supposed to be interview ko kay Kylo.

"That his way of taking revenge."

Nakitang kong napakunot ang noo ni JC.

"Revenge?" he asked.

"For what I did in the past." Tinitigan ko ang plato ko. "Baka plano n'yang pahirapan talaga ako sa trabaho."

Ilang segundong hindi nagsalita si JC kaya napatingin ako sa kanya. Nagulat ako nang maabutan ang seryoso n'yang mga titig sa akin. His eyes even look like he was searching something on my face.

"Tingin mo talaga iyon ang gagawain n'ya?" he asked after staring at me for a while. Ako naman tuloy ang napakunot ang noo dahil sa tanong n'ya.

"Anong ibig mong sabihin?"

"I don't know, AJ. Pero... ganu'n ba talaga ang pagkakakilala mo kay Attorney Villaraza? Ang klase ng taong maghihiganti dahil nasaktan mo s'ya pitong taon na ang nakakaraan?"

"I hurt him, JC." Sinubukan kong ipaalala sa kanya iyon. "Nando'n ka nu'ng sinabi kong ikaw ang boyfrend while him and I were still together. You saw the pain in his eyes, right? Pero walang-wala 'yon kumpara sa sakit at galit na nakita ko sa kanya sa huli naming pagkakakita seven years ago!"

Tinitigan ulit ako ni JC gamit ang seryoso n'yang mga mata. Kinakabahan ako at hindi ko alam kung bakit. Hindi maalis sa isip ko na matagal na akong kilala ni JC at baka may iba s'yang mabasa sa akin na ayaw kong mabasa ng kung sino man.

"Iyon ba talaga ang dahilan kung bakit ayaw mong tanggapin ang kapalit na hinihingi n'ya? O... may iba pa?" he asked with all seriousness. Halos hindi ko na nga makilala kung sino ang kaharap ko.

"What?"

"Nothing." JC shrugged his shoulders. Muli s'yang kumuha ng nuggets sa plato ko. "So ano nang plano mo? Hindi mo makukuha ang recommendation ng editor-in-chief n'yo kung hindi mo i-interview-hin si Attorney Villaraza."

I sighed. "Kaya nga naghahanap na lang ako ng may opening na TV stations."

Napatango-tango si JC habang ngumunguya.

"Kaya pala maaga kang nag-aalmusal ngayon."

"Yeah... Puro rejected 'yung mga pinasahan ko sa email. Kaya susubukan kong mag-walk-in applicant."

JC nodded. Pagkatapos ay nakita ko s'yang tumingin sa paligid na parang may hinahanap.

"Si Ravi?" he asked.

"Pinasyal nila Mommy at Daddy."

JC smiled.

"Mukhang nag-eenjoy si little Attorney Villaraza, ah?"

Sinamaan ko s'ya ng tingin na tinwanan lang n'ya. Alam ko naman na osbra talaga ang pagkakahawig ni Kylo at ni Ravi. Walang magdududa na mag-ama nga ang dalawa. At JC, simula nang malaman n'ya na ayos na sa akin ang mapag-usapan ang tungkol kay Kylo ay palagi n'ya na lang akong inaasar sa bagay na 'to.

"Saang TV station ang a-apply-an mo?" Nagpagpag ng kamay si JC para maalis ang crumbs ng chicken nuggets na dumikit sa kamay n'ya. "Hatid na kita."

"Talaga?" natutuawa kong tanong. Feeling ko kasi ay hindi ako makakpag-drive ng maayos kung kinakabahan ako dahil sa interview.

"Yep. Wala rin naman akong gagawin ngayon."

Hinatid nga ako ni JC papunta sa TV station kung saan ako mag-a-apply. Kabadong-kabado ako habang akap-akap ko ang brown envelope kung saan nakalagay ang curriculum vitae at ang mga credentials ko. Ilang beses pa ako nagpapakawala ng buntong-hininga na tinatawanan lang ni JC.

Then something clicked in my memory. Naalala ko noong huling beses na nadalaw ko si Papa sa kulungan. Kasama ko si Daddy noon. At kagaya ng brown envelope na yakap ko ngayon, akap-akap ko ang bagpack ko noon habang naglalakad nang makita si Attorney Ocampo na naglalakad papunta sa kotse and a young boy was waiting for him. Ngayon ko lang na-realize kung sino ang batang lalaking iyon.

It was Kylo. Doon ko s'ya unang nagkita. At noon pa man, hindi na dapat pa nag-krus ang mga landas namin.

"Relax..." sabi ni JC nang muli akong nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Ipinarada na n'ya kasi ang sasakyan sa harap ng TV station na 'yon. "Kaya mo 'yan. Ikaw pa ba?"

"Tingin mo?" nakangiwi kong tanong sa kanya sa sobrang kaba ko.

JC chuckled.

"Nakaya mong mamuhay nang mag-isa sa Canada. Nakaya mo ring palakihin si Ravi habang nagtatrabaho as a magazine journalist. Alam kong makakaya mo 'yan."

Napangiti ako. Nakampante ng kaunti dahil sa mga sinabi n'ya.

"Thanks, JC."

"Tawagan mo na lang ako kapag tapos ka na. Ihahatid na rin kita pauwi."

Muli akong nagpasalamat kay JC at bumaba na ng sasakyan n'ya. Tinitigan ko ang building na nasa harapan ko. Hindi kalayuan doon ang signal tower ng TV station na nadaanan din namin kanina.

This might be the building where I will work at. Baka dito sa building na 'to matupad ko ang dream job ko.

Nag-iwan lang ako ng ID sa may reception desk para mapalitan ng applicant's pass at makapasok na ako kung saan gaganapin ang interview. Habang naglalakad ay hindi ko maiwasang mapatingin sa mga taong nakakasalubong ko. Nakita ko pa nga ang isang reporter na napanood ko lang na nagbalita kagabi!

I really wanted this job. To be a reporter. Hindi lang dahil sa matutupad ko ang pangarap kong trabaho. Sa paraang ding ito ay makakagawa ako ng paraan para maimbestigahan ang kaso ni Papa.

Wala pang sampung applicant ang nandoon. I was lucky na nalaman ko ang tungkol sa hiring na ito dahil hindi naman masyadong in-announce ang tungkol dito publicly.

Pang-apat ako sa mga aplikante. Kinuha ang mga curriculum vitae namin at isa-isang tinatawag papasok sa isang office kung nasaan ang mag-iinterview sa amin. Habang palapit nang palapit na matawag ang pangalan ko ay palakas naman nang palakas ang kabog ng dibdib ko. Kabang-kaba talaga ako!

At nang ako na ang i-interview-hin ay halos hindi na ako makahinga sa sobrang kaba.

"Good afternoon, Miss Abella," the woman behind the desk greeted me when I entered the room. Mas nadagdagan pa ang kaba sa dibdib ko dahil sa lamig ng buong kwarto.

"Good afternoon, Ma'am," I greeted back.

"Please, have a seat." Itinuro pa ng babae ang upuan sa harapan n'ya. "I've read your credentials and I'm impressed," sabi ng babae matapos kong makaupo. "You were a magazine journalist in Canada?"

"Yes, Ma'am," nakangiti kong sagot, pilit na nilalabanan ang kaba sa dibdib ko.

"Why did you came back here in the Phlippines? I assume that you have a great life in Canada."

"Because of my son," deretso kong sagot. "I don't really have a plan of staying there for good. I went back here 'cause I have something that I need to do 'cause I don't want my son to experience what I've experience before."

The woman nodded.

"Why do you want to be a reporter?"

"It is my dream job since I was a kid. And I figured that that being a reporter would help me solve my father's case."

Kumunot ang noo ng babae. "Your father's case?"

I nodded.

"My father was wrongly convicted of murder. I want to clear his name."

Kung nagulat man ang babae sa sinabi ko ay hindi n'ya ipinakita iyon. She just nodded professionally. Inayos n'ya rin ang mga papeles na hawak n'ya na sa hula ko ay ang mga ipinasa ko.

"You said that you have a son?"

"Yes."

"How old is he?"

"He's six years old. Turning seven."

The woman nodded. Nag-isip ng ilang sandali bago muling tumingin sa akin.

"I like you, Miss Abella. I like how you love your son and is willing to do anything for him." She sighed. "But I'm sorry. This job isn't for you. I have to reject your application."

Nagulat ako sa sinabi n'ya. Hindi ko inaasahan iyon. She just said that she likes me. Tapos ay biglang sasabihin na hindi n'ya ako tatanggapin sa trabaho?

"But why? Is it because of my father?"

What? Is it happening again? Am I being judge because of what happened in the past?

"No," mahinahong sabi ng babae. Nahalata n'ya siguro kung anong iniisip ko. "It is because of your son, Miss Abella. You see... being a reporter means that you'll be always be out in the field making news that are worthy. Lalo na kapag may mga biglaang pangyayari, o hindi kaya mga emergencies. Para silang mga pulis."

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. I am ready with the rejection. Pero ang dahilan ay hindi ko napaghandaan.

"Plus, the documentaries." the woman continued. "May ilang mga reporter ang kailangang mag-stay sa malalayong lugar, doon sa mga lugar na walang kuryente or signal. They had to stay there for years just to cover stories. Maari pang malagay sa panganib ang buhay mo... at ng anak mo. Kakayanin mo ba kapag nangyari 'yon, Miss Abella?"

My heart sank. Tulala lang ako sa paglabas ng building. Hindi ko rin alam kung na-text ko ba si JC dahil namalayan ko na lang na nakasakay na ako sa passenger's seat ng kotse n'ya. Kahit sa byahe ay tahimik lang ako at iniisip ang nangyari kanina. Si JC ay hindi rin nagsasalita.

Hindi ko akalain na dahil kay Ravi kaya hindi ako natanggap sa trabaho. Parang ayaw talaga ng tadhana na mangyari ang gusto ko.

"Alright. Tell me what happened."

Nagulat ako sa biglaang pagsasalita ni JC kaya napatingin ako sa kanya. Napansin kong hindi na s'ya nagmamaneho. Nakatigil na pala ang sasakyan. Tumingin ako sa labas pero hindi sa bahay namin itinigil ni JC ang sasakyan. It was at the playground were we used to play when we were kids. Ang playground na mukhang bago ang slide pati na rin ang mga swings.

Kinakain na ng dilim ang liwanag sa langit.

Napatingin ako kay JC na halatang nag-aabang sa sasabihin ko. I sighed.

"I didn't get the job."

"Alam ko."

Napangiti ako sa mabilis n'yang pagsagot pero hindi umabot ang ngiti ko sa mga mata ko.

"Kilala mo nga talaga ako."

"Yeah. And I know that something happened other than you getting rejected with the job. Tell me, AJ. May iba pang nangyari, 'di ba?"

I heaved a deep sigh. Tumingin ako sa harapan ng sasakyan.

"I got rejected because I have a son."

Nang matapos kong sabihin iyon ay doon ko lang naramdaman ang sakit. It was my dream job but my son is my everything. Hindi ko lang talaga inakala na ang anak ko ang magiging dahilan kung bakit hindi ako natanggap sa trabaho.

Hindi nagsalita si JC kaya nagpatuloy ako.

"She said that the job wasn't for me. Na pwedeng mapahamak ang buhay ko o ang buhay ng anak ko." I sighed. "I know that being a lawyer is a dangerous job too. Ilang beses nakatanggap ng death threats si Daddy. Nakahanda akong harapin ang mga iyon. Pero ngayong may Ravi na ko, hindi ko na alam."

"Kaya iniisip mong tumigil na lang at hayaang mamuhay si Ravi sa mundong maaari s'yang husgahan at maulit sa kanya ang mga naranasan mo noon kapag nalaman ng iba ang tungkol sa Papa mo."

Napatingin ako kay JC. Iyon ang ayokong mangyari. Ramdam ko pa ang sakit dahil sa mga taong mapanghusga noon. Na iilang beses dumaan sa isip ko na sana, sinama na lang din ako nina Mama at Papa kung nasaan man sila kaysa sa maranasan ko ang mga iyon.

Ayokong maulit iyon kay Ravi. Ayokong masaktan ang anak ko.

"I don't know, JC..." My voice croaked. "It seems like fate wanted me to give up."

Noon pa. Parang ang tadhana na mismo ang pumipigil sa akin sa gustio kong gawin. Una ay ang pagkakakilala namin ni Kylo na hindi na dapat nangyari dahil nauwi lang iyon sa pagmamahalan na mas nagpakumplikado sa lahat lalo na nang malaman ko kung sino ang nanay n'ya.

Then there's Ravi.

"Or maybe fate is telling you that you're walking on the wrong path."

Napakunot ang noo ko sa sinabi ni JC. Napatitig na lang ako sa kanya at hindi na kaagad nakapagsalita.

"Ikaw na rin ang nagsabi noon, 'di ba? Na tadhana na mismo ang gumawa ng paraan para harapin mo na ang problemang iniwan mo sa Pilipinas. Pati ang paghaharap n'yo ni Attorney Villaraza dahil kailangan mo s'yang interview-hin. Pero, AJ... Mawawalan ng saysay ang biglaan mong pag-uwi kung hindi mo gagawin ang dapat mong gawin."

"What are you trying to say?" lito kong tanong. "Are you telling me to accept Kylo's offer?"

"To get the recommendation so you can be a reporter," mahinahong sabi ni JC. "AJ, siguro ito ang dapat mong gawin para matupad mo ang gusto mo."

"Pero... paano si Kylo? Paano kung malaman n'ya ang tungkol kay Ravi?" dinig ko ang takot sa sarili kong boses.

"AJ... Attorney Villaraza is Ravi's father. Hindi mo maaalis ang katotohanang 'yan."

"Hayaan ko na lang na malaman n'ya? Magagalit s'ya kapag nalaman n'yang itinago ko sa kanya ang anak namin. Paano kung kunin n'ya si Ravi sa akin?" I shook my head. Nanlalabo na ang paningin ko. "Hindi ko kayang mawala sa 'kin ang anak ko."

"AJ..."

JC cupped my face. Naglilikot ang mga mata ko dahil sa kung ano-anong mga senaryo ang pumapasok sa isip ko. Sa isipin pa lang na malalayo sa akin si Ravi ay hindi ko na kaya.

JC made me look at him. Gentleness is in his eyes.

"May karapatan s'yang malaman ang tungkol sa anak n'ya. Pero kung mangyari ang kinatatakot mo...tutulungan kita." He flashed me a gentle smile. "Nakalimutan mo na bang abogado ako?"

"JC..."

"Nandito lang ako palagi sa tabi mo, AJ..."

Naluha ako kaya mahigpit akong napayakap kay JC. What have I done to have a friend like him? Sobrang swerte ko na mayroon akomg kaibigan sa katauhan ni JC.

"Thank you, JC..."

I felt him tightened his hug.

"Basta para sa 'yo."

Kaya naman nang dumating ay Lunes ay maaga akong pumasok sa firm. Thirty minutes before the working hours ay nandoon na ako. Umupo ako sa dati kong pwesto at sinubukan na huwag alalahanin ang nakaraan.

It's only two months. Kaya ko 'to. For my father.

For Ravi.

Ten minutes before working hours ay bumukas ang pinto sa may office kung nasaan ako. Hindi ko pa nakikita kung sino ang nagbukas ay nahulaan ko na kaagad dahil una kong naamoy ang panlalaki n'yang pabango. At katulad ng muli kaming nagkita, nandoon ang matamis na amoy na humahalo sa pabango n'ya.

I calmly stood up. Hindi ko pinansin ang biglaang pagwawala ng puso sa loob ng dibdib ko lalo na nang makita ang taong nagbukas ng pinto.

"Good morning, Attorney Villaraza."

Pero hindi na muna s'ya pumasok at hinayaang nakabukas lang ang pinto. He leaned on the doorjamb. He crossed his arms over his chest as he stared at me.

Then slowly, I saw the corner of his lips rose for a smirk.

"Good morning, Jean."

Chapter 50

Kylo was just leaning on the doorjamb as he stared at me. His arms were crossed over his chest. Nasa ganoon lang s'yang posisyon at ilang minuto na akong tinititigan.

He was wearing a three-piece dark gray suit. The color of his suit just emphasize his amber eyes. It was like it was telling me that behind the dark gray sky, there was a beautiful sunset that will remind me that bad days are gonna be over soon.

I noticed him eyeing me from head to toe and he even raised an eyebrow at me so I started to get conscious of how I look. I was wearing a body-hugging deep blue tube dress na pinatungan ng isang puting coat para magmukha akong pormal. Ang buhok na hanggang balikat ay inilugay ko lang. Some strands were tucked behind my ears.

I could remember him telling me to wear pants seven years ago. But it was when I was his intern. At nalaman kong hindi naman against sa proper attire ng firm ang pagsusuot ng ganitong dress. I just don't know why he told me to wear pants that time.

Pero ngayong hindi na ako intern and I am not directly working in the firm, hindi ko hahayaan na pati sa panananmit ay kontrolin n'ya ako. I will wear whatever I want.

Sinubukan kong magmukhang formal sa unang araw ko sa kanya. I ended up accepting this job, hindi dahil sa gusto kong makatrabaho ulit s'ya. I am even willing to do anything just to stay away from him.

Pero naisip ko ang mga sinabi sa akin ni JC. That this may be the right way for me to achieve my goal. Ang harapin ang mga bagay na kinatatakutan ko. To fight head-on and to not runaway anymore. It was like fate is telling me that I already have enough time to get ready for this and now is the right moment to face all of it.

That I am finally ready for this.

"What I meant is... Good morning, Miss Abella," Kylo said with a smirk on his face. "Had to call you formally so I won't be labelled as unprofessional again, don't you think so?"

I gritted my teeth. It was so clear that he is mocking me. Sino ba ang tumawag sa kanya ng unprofessional noon? Ako lang naman. He wasn't even suppossed to know about it pero dahil sa kadaldalan ni Attorney Cervantes ay nalaman n'ya tuloy ang tungkol doon. And Kylo is clearly using it now to mock me.

Do I have to endure this for two months? Kung may ibang paraan lang talaga para mkuha ko ang recommendation ni Mr. Williams nang hindi involve si Kylo, gagawin ko kahit ano pa 'yan. Kung bakit ba naman kasi si Kylo pa talaga ang gustong-gustong i-feature ni Mr. Williams sa magazine issue namin. At kung bakit ba naman kasi pumayag si Kylo na magpa-interview kahit na alam n'yang ako ang mag-iinterview sa kanya!

I tried to give him a smile to make it look like I'm unaffected with what he's doing. Sana lang ay hindi magmukhang ngiwi ang pilit na ngiti kong 'yon.

Kylo raised an eyebrow at me and shrugged.

"Anyway, it's good to see you again, Miss Abella."

Umalis sa pagkakasandal sa hamba ng pintuan si Kylo. Muli n'ya akong tinignan pagkatapos. He tilted his head as he looked at me.

"I thought you said you won't ever work for me again?"

My eyebrow twitched. Sinusubukan talaga ko ng isang 'to. Wala naman talaga akong planong magtrabaho sa kanya kung hindi lang ako rejected sa lahat ng mga TV stations na in-apply-an ko! Ang akala ko kasi ay hindi sila unfair na titignan ang status kong makapagtrabaho kahit may anak na ako!

Pinipigilan ko talaga ang mainis pero talagang sinasagad ni Kylo ang pasensya ko.

"People change, Attorney." I smiled at him. "Just like you when you said that I should never show myself in front of you again yet you offered me this job where you will get to see me everyday for two months in exchange for your interview."

The moment I said those words, I instantly regretted it. Pinaalala ko lang naman sa kanya ang nangyari sa huli naming pagkikita noon! Noong galit na galit s'ya sa akin dahil sa mga ginawa at sinabi ko sa kanya! Parang pinaalala ko na rin sa kanya ang namagitan namin kaya nangyari ang mga iyon!

I groaned inwardly. Bakit kasi hindi ko kayang makontrol ang mga sinasabi ko kung minsan? Lalo na pagdating kay Kylo? Ganito rin ako sa kanya noon seven years ago!

I saw him tilted his head while looking at me. Nakita ko ang pagkibot ng mga labi n'ya na parang gustong ngumisi pero pinipigilan lang. But the glint in his eyes was so obvious. He looked amused. Then he chuckled habang napapailing na parang 'di makapaniwala sa mga sinabi ko.

Kylo closed the door behind him at nagsimula na akong kabahan. We were now alone inside this office. Just the two of us!

Naglakad palapit sa pwesto ko si Kylo. Sa bawat paghakbang na ginagawa n'ya ay palakas nang palakas ang tibok ng puso ko. He was just staring at me as he walked towards my table. His amber eyes were seriously looking at me and I couldn't take my eyes off him. Nandoon pa rin ang pwersa sa kanya na naghihila sa akin para titigan s'ya at hindi lumingon sa iba kundi sa kanya lang.

Sobra-sobra akong kinakabahan habang papalapit s'ya pero hindi ko ipinahalata. I just kept on looking straight at him at siniguro kong hinding-hindi n'ya mahahalata na kahit hanggang ngayon, kahit pitong taon na ang lumipas ay malakas pa rin ang epekto na ibinibigay n'ya sa akin sa simpleng pagtitig at pagkilos n'ya lang.

He finally stopped in front of me. Nagpapasalamat ako sa office table kong nakapagitan sa aming dalawa. Sa palagay ko ay hindi ko na makakayanan kung mas lumiit pa ang distansya sa pagitan naming dalawa kumpara dito. Sa ganitong distansya nga lang ay grabe na ang nararamdaman kong intesidad na nagmumula sa kanya. Paano pa kaya kapag tuluyan pa s'yang lumapit?

I could smell the manly cologne that he used mixed with the faint sweet scent that I bet was from his vape.

Kylo stretched out his hand in front of me, offering a handshake.

"I am looking forward to working with you, Miss Abella," he said formally.

Napatingin ako sa kamay n'yang nakalahad sa akin. His hand was big. Sa tingin ko pa ay kayang sakupin noon ang buong kamay ko.

I took a deep breath before I looked at him again.

"There are some conditions I'd like to make before I'll accept this job."

Nakita ko kaagad ang pagsasalubong ng dalawang makakapal n'yang mga kilay. Halatang hindi n'ya inaasahan ang sinabi ko.

"Hindi mo pa tinatanggap 'tong trabaho?"

I shook my head.

"No. Gusto kong maliwanag muna sa 'ting dalawa ang mga kondisyon ko bago ko tanggapin ang kapalit na hinihingi mo for your interview," I said while looking straight at him, ignoring the loud thumping of my heart. "Don't worry. Sinabi ko na ang tungkol dito sa editor-in-chief ko and he said that the decision will depend on you. Just so you know, hindi ko tatanggapin ang trabaho if you ever declined anything in my offer."

He stared at me again. His eyes were even squinting a little. Parang binabasa n'ya kung anong nasa isip ko habang nakatingin sa akin. I held my ground and stared back at him kahit na parang nakakapaso ang mga titig n'ya.

Ibinaba ni Kylo ang kamay n'yang nakalahad sa akin. He put his hands inside the pockets of his pants and sighed.

"Alright. Tell me those conditions."

I took a deep breath. Nararamdaman ko ang panginginig ng mga braso at kamay ko habang nakatingin sa akin si Kylo ngayon pero sinubukan kong pigilan iyon.

I need to be strong. Parang ito lang ay kinakabahan na agad ako. I get to be with him for two months! Hindi dapat ako nagpapaapekto ng ganito! At hindi n'ya dapat malaman na ganitong kalakas pa rin ang epekto n'ya sa akin!

"First, I will be working for you for eight weeks," sabi ko at nagpasalamat na hindi nanginig ang boses ko.

He frowned.

"But there are ten questions." Mukha s'yang litong-lito sa sinabi ko pa lang na 'yon.

"Oo nga. But I only have two months left in the magazine company. Hindi ba parang ang ironic naman kung effective na ang resignation ko sa company tapos nagtatrabaho pa rin ako sa 'yo para lang makuha ang interview mo?"

Kylo raised an eyebrows as he pursed his lips. Halata na pinipigilan ang mapangiti.

It was my turn to frown this time. Ano ba? Parang hindi n'ya naman sineseryoso ang mga sinasabi ko!

"So? Eight questions na lang ang itatanong mo?" he asked.

I shook my head.

"No. Ten questions pa rin. But I'll ask two questions on my first and last week in the firm."

Hindi s'ya nagsalita at tumitig lang ulit sa akin. I didn't say anything either. Sa hula ko kasi ay pinag-iisipan pa n'ya ang mga sinabi ko so I want to give him a time to ponder things.

"Alright..." he said after a while. "What else?"

Pinigilan ko ang mapangiti. Okay, one down! Sana lang ang maging ganitong kadali s'yang kausap sa mga susunod ko pang kondisyon.

"Our relationship will only be as an employer and an employee. Especially during work hours. Nothing more, nothing less."

Kylo chuckled. Nagulat pa nga ako nang bigla kong narinig ang mababang pagtawa n'ya dahil wala namang nakakatawa sa sinabi ko. He even bit his lip to stop pero napangisi din naman pagkatapos. His eyes looked amused for some reason.

"You're still the same person seven years ago, Jean. Giving so much importance about working hours."

"Kasama na din 'yan sa kondisyon na 'to. We will have a professional relationship so no talking about the past."

He bit his lower lip again. Nakita ko ang pag-alog ng balikat n'ya. Dahan-dahang pinakawalan ng ngipin n'ya ang pang-ibabang labi n'ya before I heard him chuckled again.

The sound of his laugh was so low and raspy as well as the sight of him biting his luscious lips made him look ten times hotter and sexy as hell. He looked really hot at nagsisimula na akong pagpawisan.

Naka-on ba ang aircon? Parang kanina ay nararamdaman ko pa ang lamig noon but I am starting to sweat bullets now that Kylo is front of me and we're here alone in his office!

"That's not right, Jean." Dinig ko ang katuwaan sa boses n'ya. "May pinagsamahan tayo. You really expect me to forget all of that?"

He has a mocking smile on his lips. It was like he is testing me. I am not sure pero bigla ko tuloy naisip na kasama ito sa mga plano n'ya para pahirapan ako. He will make me remember the things I did with him in the past while working in his firm again. In that way, maipapaalala n'ya sa akin ang mga ginawa ko sa kanya noon. Pati na rin kung paano ko s'ya nasaktan ng sobra-sobra.

Buti na lang at naisip kong magbigay ng mga kondisyon. Kung hahayaan ko lang gawin ang mga gusto ko, baka hindi ako makatagal dito sa frim. Hindi ko na talaga makukuha ang recommendation ni Mr. Williams para sa akin.

I raised an eyebrow at him. I know I made the mistake of hurting him. Pero hindi ko s'ya hahayaang manalo sa gusto n'yang mangyari. I need the recommendation. I need to be a reporter to finally clear my father's name.

"What? You can't do that?" tanong kong nakataas pa rin ang isang kilay sa kanya. "Sabihin mo lang para makauwi na ko."

He chuckled. Pagkatapos ay hindi s'ya makapaniwalang napapailing.

"Fuck... You and your sexy mouth," he mumbled pero narinig ko naman.

Mabilis akong pinamulahan ng mukha sa narinig kong ibinulong n'ya. Para ngang wala naman talaga s'yang intensyong iparinig sa akin iyon but because we were the only people in this closed room, narinig ko iyon. Pero nagkunwari akong hindi kahit na alam kong namumula ang mukha ko at sobrang lakas ng pagkabog ng dibdib ko ngayon.

Ano, Amara Jean? Ganito ka na lang talaga palagi sa kanya? Paano ka pa makakatagal dito sa firm?

Kung hindi talaga ako gumawa ng kondisyon, malamang hindi nga ako makakatagal! Malandi pa naman ang isang 'to. I bet for the past seven years, mas lalo pa s'yang gumaling sa paglalaro ng mga babae!

So I have to set some grounds between me and Kylo. So this time, there would be no more distractions and I would only focus on my goal.

"Alright," sabi n'ya maya-maya pero nagulat ako nang magsimula s'yang tanggalin ang dark gray coat n'ya!

"A-anong ginagawa mo?" Nanlalaki ang mga mata ko habang pinapanood s'yang hinuhubad ang coat sa harapan ko.

He was wearing a white longsleeve button-down shirt as his inner at humahapit doon ang mga muscles n'ya sa katawan lalo na sa dibdib at sa mga braso n'ya na halatang mas naging defined sa nakalipas na pitong taon. It was obvious that he is going to the gym. I didn't remember his body looking this ripped before.

Kylo just smirked at me. Ipinagpatuloy n'ya ang ginagawa n'ya at hindi pinansin ang pamumula ng mukha ko ngayon habang nakatitig lang sa kanya. He put his coat on my table. Then he started rolling his sleeves up to his elbows. Sa buong panahon ay pinanood ko lang s'ya habang ginagawa n'ya iyon.

Those arms... Panlalaking-panlalaki ang mga kamay at braso n'ya. I could even see those veins in his arms whenever he's clenching it.

I couldn't help but admire him. Kylo has such a perfect ripped body. Mas lalo pang lumakas ang charisma n'ya sa nakalipas na pitong taon.

"I'm sorry but I'm more comfortable like this," he said as he started to loosen his tie. Niluwagan n'ya iyon then he unbuttoned the first two buttons of his shirt.

Tumikhim ako at napaiwas na ng tingin nang makita ko ang kaunting balat na nagpakita sa dibdib n'ya. I took a deep breath. Dahan-dahan kong pinakawalan ang hangin sa dibdib ko.

"It's okay..." sabi ko gamit ang maliit na boses at napapikit na lang ako sa inis.

Paano ba ko hindi maaapektuhan sa mga ginagawa n'ya?

I heard him chuckled. Napansin kong kinuha n'ya ang coat n'yang nasa table ko kaya napatingin na ako sa kanya. Isinampay n'ya ang coat sa isang braso n'ya. Then his other hand brushed his hair upwards. Ang ilang mga hibla ay malayang bumagsak sa noo n'ya. It gave him sa messy looking hair na mas nagpadagdag lang sa charisma n'ya.

"So? You still have more conditions?" he asked.

"Huh? Ah, oo." Halos murahin ko na ang sarili ko dahil saglit na nawala ang tungkol doon sa isip ko!

I cleared my throat and tried to compose myself again.

"There will be no personal questions between us. Especially about what happened for the past seven years."

Nakita ko ulit ang pagsasalubong ng mga kilay n'ya.

"What? Now, that's unfair, Jean. I-interview-hin mo ko and I bet there will be personal questions then I get not to ask you personal ones?"

"It's part of my job, Attorney," kontrolado ang boses na sabi ko sa kanya. "Don't worry. My interview will only be my personal questions to you. Iyon lang. Hindi rin naman ako interesado sa mga nangyari sa 'yo sa nakalipas na pitong taon."

That is a total lie. I am really curious about what happened to him sa mga panahong nasa Canada ako. He is still Ravi's father. He was once the man that I loved. Gusto kong itanong sa kanya kung hanggang ngayon nga ba ay galit pa rin s'ya sa akin dahil sa nasaktan ko s'ya noon.

But I have to hold my curiosity in. For the sake of Ravi.

Ito na lang ang paraan na alam ko para wala akong masabing kahit ano tungkol sa anak namin. I am afraid that I might slipped. Baka madulas ako sa pagsasalita at malaman pa n'ya ang tungkol kay Ravi.

Napansin ko ang seryosong titig sa akin ni Kylo. Mas natatakot ako kapag ganito s'ya kaysa sa kanina na ngumingisi pa s'ya at parang hindi sineseryoso ang mga sinasabi ko.

Especially now that I could see that rare tint of red in his amber eyes that added so much intensity in him. Nahihirapan na akong huminga habang sinasalubong ang seryoso n'yang pagtitig sa akin.

Ang isang kamay n'ya ay nakahawak sa gilid n'ya. His forefinger tapping on his belt. It was like he was giving me a show unconsciously dahil alam ko namang isa ito sa mga mannerisms n'ya kapag may iniisip s'ya.

"Alright," sabi n'ya maya-maya at nakahinga ako nang maluwag. "What else?"

"That would be all, Attorney."

He raised an eyebrow at me. Mukhang hindi inaasahang tatlong kondisyon lang ang ibinigay ko sa kanya.

"Oh?"

I nodded my head at him to confirm.

"Just so you know, I am recording this conversation, right now." Inilabas ko ang recorder kong ini-on ko kaninang pagpasok n'ya palang ng office. "I don't have any papers with me that we could use for our written agreement so I figured I'll just record it."

He chuckled.

"Miss Abella, do you really think I will back out with my words?"

I shrugged my shoulders.

"We'll never know." I turned off the recorder and showed it to him. "Perks of being a journalist."

He smirked at me. Eyes were glinting with emotions.

"You're wrong. With or without the written agreement, I'll do anything you want, Jean."

Hindi ako nagsalita. May ngisi sa mga labi n'ya pero nakikita ko ang kaseryosohan sa mga mata n'ya. I wanted to believe that he really meant those words. That just like before, gagawin n'ya ang mga gusto ko.

But I have to stop thinking like this. I should focus on my goal and ignore all the distractions this time.

"Do you accept my conditions?" I asked.

His tongue poked the inside of his cheeks before he smirked at me.

"Of course, Miss Abella."

"Do we have a deal?"

"Yes..."

He, then, stretched out a hand at me again.

"Will you accept my handshake this time?" he asked.

Napatingin ako sa kamay n'yang nakalahad sa akin. If I accept it, then there's no turning back. Kapag tinanggap ko ang pakikipagkamay n'ya, it would only mean that I would get to see him and endure his presence for two months.

Makakaya ko ba?

I took a deep breath and calmed myself. Yes... makakaya ko. Hindi lang ang kagustuhan kong malinis ang pangalan ni Papa ang magiging lakas ko ngayon. I have my son now. I have Ravi. At alam kong kakayanin ko ang lahat para sa kanya.

I looked at Kylo and smiled slightly as I accepted his hand. His warm hand enveloped mine that made me feel comfortable.

We shook our hands firmly.

"I am also looking forward to working with you, Attorney Villaraza."

Chapter 51

I was busy getting ready for work since this morning. I've been walking around my room, making sure na wala akong makakalimutang kahit ano. Ilang beses ko ding sinulyapan ang sarili ko sa salamin, checking if I've done my make up right.

I decided to wear a pastel pink coat and trousers and a white turtle neck for my inner. Tumigil ako sa harapan ng vanity mirror and chose a diamond stud earrings to wear today.

Napatingin ako sa likurang bahagi ng repleksyon ko sa salamin. I saw my son, sitting on the one seater sofa that was inside my room. Nakatingin s'ya sa likuran ko at kanina pa ako pinapanood pero hindi naman nag sasalita.

I just shrugged my shoulders and continued with what I'm doing. Ipinagpatuloy ko ang pagkakabit ng hikaw sa kaliwang tenga ko.

"Mommy?"

Napatingin ulit ako kay Ravi, sa repleksyon n'ya sa salamin. He was still looking at my back.

"Yes, baby?"

"Kailan mo po ako ipapasyal?"

Natigilan ako sa tanong ng anak ko. Tinitigan ko ang repleksyon ni Ravi. His eyes were serious as he stared at my back. Natatamaan ng liwanag na nagmumula sa sinag ng araw sa labas ng bintana ng kwarto ko ang mukha n'ya. The sunshine on his face made him looked like his amber eyes were on fire.

"Why?" Ipinagpatuloy ko ang pagkakabit sa hikaw, sa kabilang tainga ko naman. "Your Lolo and Lola been touring you around, diba?"

These past few days kasi ay walang ginawa sina Mommy at Daddy kundi ang ipasyal si Ravi sa mga lugar kung saan alam nilang mag-eenjoy ang mga bata. They've been at the amusement parks, ocean parks, cinemas, at kung saan-saan pa.

I could tell that my Ravi's been enjoying the tour dahil kung minsan ay umuuwi na sila na bagsak at tulog na tulog na ang anak ko dahil sa sobrang pagod sa maghapong pamamasyal.

I am fine with it. Basta ay alam kong masaya at nag-eenjoy naman ang anak ko.

Sa mga nakaraang araw ay inasikaso ko rin ang mga dapat kong asikasuhin para sa huli kong assignment sa magazine company. At nakagawa nga ako ng isang desisyon na hindi ko alam kung pagsisisihan ko ba balang araw.

"I was always with them recently, Mom. I miss being with you." Halata ang lungkot sa boses ni Ravi.

That warms my heart. Ravi's really sweet and he's showing it in his own way. Kapag nararamdaman n'yang sumusobra s'ya ay saka s'ya tatahimik at aaktong parang balewala lang para pagtakpan ang hiyang nararamdaman.

Nilapitan ko ang anak kong nakaupo sa pang-isahang sofa pagkatapos kong maikabit ang hikaw sa tenga ko. Lumuhod ako sa harapan n'ya para magpantay ang paningin namin.

"But you said just a few days ago that we've always been together in Canada so you wanted to spend time with your Lolo and Lola naman."

"Yes... pero nami-miss na po kita, Mommy."

I smiled. Mukhang nagsasawa na yata ang anak ko sa pamamasyal kasama ang Lolo at Lola n'ya.

Ang gusto ko rin sana ay ako ang maglibot kay Ravi dito sa Pilipinas. It's his first time here. Pero pinagbigyan ko na sina Mommy at Daddy dahil alam ko naman kung gaano sila kasabik na makasama ang apo nila. Kulang ang oras na nakasama nila si Ravi sa tuwing bumibisita sila sa amin sa Canada.

At dahil advance na natapos ni Ravi ang school year ngayon, hindi na n'ya kailangan pang pumasok kahit on-going pa ang klase dito sa Pilipinas ngayong academic year. Sa susunod na semester ko pa s'ya ie-enroll sa isang school dito sa Pilipinas at ipagpapatuloy ang pag-aaral n'ya. That will give me time na ayusin ang huling trabaho ko sa magazine company.

Iyon nga ay ang muling maging secretary ni Attorney Kylo Villaraza kapalit ng interview n'ya.

Hinaplos ko ang malambot at itim na buhok ng anak ko. I brushed his hair upwards with my fingers. Ang ilang mga hibla ay agad na bumagsak sa noo n'ya. Para akong sinuntok nang malakas sa dibdib nang makita ko ang malaking pagkakahawig ni Ravi sa ama n'ya.

Ravi, anak... I am working with your father again as his secretary again. I wonder what his reaction will be if he ever discovers your existence?

"Don't worry, baby... Sa weekends, ipapasyal kita, okay?" I promised using my controlled voice. Nararamdaman ko kasi ang bikig na humaharang sa lalamunan ko.

Ravi's eyes gleamed with happiness.

"Really, Mommy?" he asked excitedly.

Nakangiti akong tumango.

"Of course. Promise ni Mommy 'yan."

"Yes!" my son exclaimed. Napasuntok pa s'ya sa ere sa sobrang pagkatuwa.

I couldn't help but laugh at his reaction. It warms my heart to see that my son feels excited to spend time with me. And it also makes me feel so bad. Pakiramdam ko at nagkukulang ang oras ko sa kanya kaya ganito s'ya ka-excited na makasama ako.

Napatigil si Ravi nang makita ang pagtawa ko. His ears turned pink. I stopped laughing para naman hindi s'ya makaramdaman ng masyadong kahihiyan pero ang hirap kasing pigilan ng ngiti sa mga labi ko.

Ravi cleared his throat. Umayos s'ya ng upo.

"I'm not excited," he said with a different tone. Sumandal pa s'ya sa upuan. He even crossed his little arms over his chest.

I giggled.

"I know..." Muli kong hinaplos ang buhok n'ya.

I started to feel excited for the weekends too. Kailan nga ba ang huli naming quality time ng anak ko? Pakiramdam ko ay sobrang tagal na. Noong nasa Canada pa kami. Sa huling mga buwan ko kasi doon ay naging busy ako sa pag-aasikaso para sa pag-uwi namin sa Pilipinas kaya hindi na kami masyadong nagkaroon ng quality time. At nang makauwi nga kami dito ay naging busy naman ako dahil sa mga nangyari.

I even tried to look for a job and applied at TV stations para lang makalayo kay Kylo. But I still ended up working with him. For ten weeks. Just for his freaking interview.

At hindi na talaga yata mawawala ang kabang palagi kong nararamdaman sa dibdib ko sa tuwing naiisip ko na baka malaman ni Kylo ang tungkol sa anak namin. Na alam kong mas ikagagalit n'ya kapag nangyari iyon.

I am still thinking of possible scenarios in my head. Senaryo sa kung saan malalaman n'ya ang tungkol kay Ravi. And everytime, sinasabi ko sa sarili ko na ayos lang. Kylo is Ravi's father.

Pero sa tuwing naaalala ko ang mga nangyari ay sumasakit ang dibdib ko at nandoon ang kagustuhan na sana ay hindi n'ya na lang malaman ang tungkol kay Ravi. Ang nagawa ng nanay n'ya sa pamilya ko. Kung paano nakulong si Papa, kung paano naghirap si Mama, at ang malamig na bangkay ni Papa na natatakluban ng puting kumot.

"Papa!"

Si Ravi ang unang nakakita kay JC nang makababa kami. He ran up to JC at umaktong nagpapakarga.

"No, Ravi," saway ko. "Magugusot ang suit ni JC."

JC's wearing his usual work attire. A dark blue three-piece suit. Sigurado akong papasok s'ya sa firm ngayon. Hindi ko lang alam kung bakit s'ya nandito sa bahay ng ganitong oras.

My son frowned, lips were protruded a little bit pero wala namang sinabi na kahit anong pagrereklamo.

JC chuckled with his reaction before he looked at me.

"Tara na. Hatid na kita."

I frowned.

"No need, JC."

Mabilis na tumaas ang isang kilay ni JC sa sinabi ko.

"Sure kang ayaw mo? Libre naman 'to."

Ako naman ang nagtaas ng isang kilay sa kanya. Kung makapagsalita 'to, parang palaging libre ang habol ko, ah?

"Sige na, Amara Jean. Mas kampante ako kapag hinatid ka ni JC," sabi ni Mommy. She was sitting on the dining table, eating her breakfast. Habang si Daddy naman ay tahimik na nakaupo sa pwesto n'ya at umiinom ng kape pero halatang nakikinig naman.

"Just like the old times?" pilit pa ni JC sa akin. Pero this time, magkaibang firm tayo ng pupuntahan."

"Iyon na nga, JC. Magkaibang firm ang pinapasukan natin kaya hindi tayo pwedeng magsabay."

"Madadaanan ko naman ang Cervantes and Villaraza Law Offices bago ako makapunta sa firm."

Tinitigan ko si JC. Ayaw ko na sanang abalahin pa s'ya pero kilala ko ang kaibigan ko. Hindi s'ya titigil hangga't hindi ako pumapayag sa gusto n'yang paghatid sa akin.

"Pa'no ang pag-uwi ko?" tanong ko nang maalala na dahil hindi ko dadalhin ang kotse ko ay wala akong gagamitin pauwi.

"Edi susunduin kita. Problema ba 'yon?" JC said na parang hindi nga talaga problema sa kanya ang paghatid at ang pagsundo sa akin.

Tinitigan ko ulit s'ya at pinag-isipan kung anong isasagot ko sa kanya. Wala naman akong problema noon kapag isinasabay n'ya ako sa pagpasok at pauwi. Pero noon kasi 'yon. Nu'ng pareho pa kami ng pinapasukang university at law firm.

Lumapit si JC sa akin nang mahalata siguro ang pag-aalangan sa mukha ko. He held both of my shoulders and stared right at me.

"Please?"

JC looked sincere. I rolled my eyes. Wala na akong magawa kundi ang tumango.

"Fine!"

"'Yon!" he exclaimed. Tuwang-tuwa na pumayag ako sa gusto n'ya. Ang laki pa ng ngiti sa mga labi n'ya.

"Can I go too?" tanong ni Ravi na mukhang kanina pa nanonood sa amin at hinihintay din ang magiging sagot ko bago itanong iyon.

Nagkatinginan kami ni JC. Bigla akong kinabahan. Ang maisip lang na pupunta si Ravi sa Cervantes and Villaraza Law Offices kung saan nandoon si Kylo at malaki ang posibilidad na magkita silang dalawa ay halos mamatay na ako sa sobrang kaba.

"Ravi, apo... Your Mom and Papa JC have to go to work kaya hindi ka pwedeng sumama. Kids are not allowed sa workplace nila," to the rescue na sabi ni Mommy na alam kong kinakabahan din.

"Mamasyal na lang ulit tayo, gusto mo?" Dad asked merrily.

Nakita kong agad na nawala ang excitement sa mukha ng anak ko that almost broke my heart. Halata ang kagustuhan n'ya na makasama ako kaya kahit sa paghatid sa trabaho ay gusto n'yang sumama.

I sighed. Nilapitan ko ang anak ko. I crouched down so our eyes would level.

"I promise, Ravi. Sa weekends, ipapasyal ka ni Mommy."

I could see that he was trying so hard not to pout. Halatang masama ang loob n'ya na hindi makakasama sa paghatid sa akin ngayon.

He did his best not to pout kahit mukhang labag sa loob n'ya at gusto pang ipagpilitan na sumama ngayon.

"I love you, baby," I wholeheartedly said. Naramdaman ko ang bikig sa lalamunan ko.

Nakita ko ang kaunting pagkibot ng mga labi ni Rabi bago ako niyakap sa leeg.

"I love you too, Mommy."

My son misses me so much and I miss him too. I promise to myself na pagkatapos ng lahat ng 'to, babawi ako sa kanya.

Isinabay nga ako ni JC sa kanya para ihatid ako sa firm. Habang palapit na naman kami ng palapit sa building na iyon ay nararamdaman ko na naman ang kaba sa dibdib ko na palagi ko na lang yata mararamdaman sa tuwing naiisip ko na magkakaharap na naman kami ni Kylo.

I just hope that one day, I'll get used to his presence even with the intimidating aura that he has.

It was my fourth day in the firm. I am glad na hindi pa gumagawa ng kahit anong bagay si Kylo na pwedeng makapagpaalala sa nakaraan namin. He's been professional for the past three days kaya wala akong nagiging problema sa pagtatrabaho ko. Sana lang talaga ay magtagal ang ganito hanggang sa huling araw ko sa firm.

"How's your work so far?" tanong ni JC habang hinihintay namin na magpalit sa go signal ang traffic lights sa intersection kung nasaan kami.

"Okay lang." And that's true. Naging okay talaga ang pagtatrabaho ko sa loob ng tatlong araw ko sa firm.

Buti na lang talaga at naisipan ko ang magbigay ng kondisyon sa kanya. Malamang ay hindi ako makatagal ng isang araw na kasama s'yang magtrabaho kung wala noon base sa naging una naming pagkikita matapos ang pitong taon.

"He hasn't done anything yet that would make you feel uncomfortable?"

Alam kong si Kylo ang tinutukoy ni JC kaya tumingin ako sa kanya at tipid ang ngiting umiling.

"No, JC... Don't worry too much, okay?" Alam ko naman kasing nag-aalala lang s'ya para sa akin dahil alam n'ya ang ugnayan namin ni Kylo.

Ipinarada ni JC ang sasakyan n'ya sa harapan ng building ng Cervantes and Villaraza Law Offices. Nandoon na naman ang biglang kaba sa dibdib ko. Huminga muna ako ng malalim bago tinanggal ang seatbelt at napansin ko ang pagbaba ni JC sa sasakyan habang ginagawa ko iyon. Umikot s'ya papunta sa side ko at pinagbuksan ako ng pintuan.

Napangiti na lang ako. Gentleman pa rin talaga ang kaibigan kong 'to.

Tiningala ni JC ang building sa harapan namin nang makababa ako.

"Woah... Ngayon ko lang talaga natitigan ng malapitan 'tong firm. It really changed a lot, huh?" halata ang paghangang komento ni JC.

I laughed pero agad din akong napatigil sa pagtawa at maingay na napasinghap nang mapansin ang isang lalaking papalapit sa amin.

He was walking gracefully towards us like he owns the whole road in his three-piece maroon suit. Ang isang kamay n'ya ay may hawak na brown leather bag at ang isa ay nasa loob ng bulsa ng pantalon n'ya. Nakikita ko pa ang mga taong nakakasalubong n'ya na hinahabol s'ya ng tingin kahit nalagpasan na n'ya. Lalong-lalo na ng mga babae.

I could feel the intensity of his stare piercing through me as he stared at me while walking.

Dinig ko ang pagtikhim ni JC sa tabi ko na mukhang napansin na rin ang taong naglalakad papalapit sa amin.

Nitong tatlong araw ko sa firm ay nagtataka ako sa maagang pagpasok ni Kylo. Dumadating s'ya ilang minuto pa bago magsimula ang office hours. Hindi ko lang alam kung nagbago nga ba talaga s'ya sa nakalipas na pitong taon tungkol sa oras ng pagpasok.

"Miss Abella..." bati n'ya kaagad sa akin nang makalapit. He then looked at JC and nodded his head once as an acknowledgement. "Attorney Delfino."

JC did the same. He nodded once. "Attorney Villaraza."

Nagtitigan ang dalawang lalaking kasama ko. Palipat-lipat ang tingin ko sa kanila at sa bawat segundong lumilipas na tumatagal ang titigan nila ay palakas nang palakas ang intensidad na nararamdaman ko lang sa mga mata nila.

Bigla akong kinabahan. Naalala ko nga pala ang nangyari seven years ago! Baka galit din si Kylo kay JC!

Tumikhim ako para makuha ang atensyon nilang dalawa kahit na kabang-kaba ako dahil titingin na naman sa akin si Kylo.

I looked at JC. Dama ko ang titig ni Kylo sa gilid ko pero sinubukan kong ignorahin iyon.

"JC... Papasok na ko. Salamat sa paghatid."

He automatically smiled at me.

"Hintayin mo ko mamaya, ah? Text me when you're done."

Nakangiti akong tumango sa kanya. he looked at Kylo one last time with a serious expression on his face bago ako nginitian at nagpaalam na. Pinanood ko ang pagpasok n'ya sa kotse n'ya pati na rin ang papalayong kotse n'ya hanggang sa mawala iyon sa paningin ko.

"May balak ka bang pumasok ngayon o wala?"

My head snapped to where Kylo is. He looked irritated for some reason. Niluluwagan n'ya ang pagkakatali ng necktie n'ya na alam kong hindi n'ya ginagawa kapag ganitong nasa labas pa lang kami ng firm at hindi pa working hours.

"I still have time to walk and go up to the office, Attorney. Hindi pa ko late."

Nakita ko ang matalim na tingin sa akin ni Kylo matapos kong sabihin iyon. Hindi ko naman alam kung bakit s'ya naiinis! Totoo naman ang sinabi ko, ah? May oras pa! Thirty minutes pa nga kaya anong kinagagalit n'ya sa hindi ko pa pagpasok sa loob ng building?

He tsked and rolled his eyes at me bago s'ya tumalikod at iniwan akong mag-isa sa labas ng firm. I just shrugged my shoulders. Sumunod na din ako sa kanya sa pagpasok sa building.

Magkasabay kami sa elevator pero hindi kami nag-iimikan. Gusto ko sanang 'wag na lang sumabay sa kanya sa pag-akyat sa office n'ya pero ang weird naman kung pareho lang naman kami ng pupuntahan pero maghihintay pa ako sa susunod na elevator. Isa pa, he even held the door for me kaya no choice ako kundi ang pumasok sa loob at sumabay na.

We were alone inside this small box. Mas maliit ang space ng elevator na 'to kaysa sa office n'ya at may glass wall pang nakapagitan sa aming dalawa doon. Kaya naman grabe na naman ang kaba sa dibdib ko ngayon na parang gusto na yatang lumabas ng puso ko doon.

Nakatitig lang ako sa numerong nagpapalit at tahimik na humihiling na sana ay makarating na kami kaagad sa second floor. Habang pataas kasi ng pataas ang elevator ay palakas din nang palakas ang kabog sa dibdib ko at dahil tahimik sa loob, kinakabahan ako na abkaa marinig ni Kylo ang tibok ng puso ko.

The room is really small kaya naman amoy na amoy ko ang pabango ni Kylo na pumupuno sa pang-amoy ko.

The elevator dinged. Nakahinga ako nang maluwag. Hindi ko alam na kanina ko pa pala pinipigilan ang paghinga ko.

Wala pa rin kaming imikan nang maglakad kami papunta sa office n'ya at pumasok sa loob. Agad aking dumiretso sa pwesto ko at inilagay ang bag ko sa ibabaw ng table ko. Uupo na sana ako nang mapatigil ako sa boses n'ya.

"Miss Abella," he called me using his deep and hoarse voice.

Agad akong napalingon sa kanya. He was holding the doorknob of his inner office.

"Yes, Attorney?"

Mabigat ang pagtitig n'ya sa akin na halos ikanginig ng mga tuhod ko pero sinubukan kong huwag nang pansinin iyon kahit sobrang hirap dahil kitang-kita ko ang kulay ng mga mata n'ya.

"May dadating akong kliyente mamaya. Give us coffee later."

Mabilis akong tumango.

"Yes, Attorney."

Wala s'yang sinabi pagkatapos noon at pumasok na sa loob ng office n'ya.

I got curious kung sinong kliyente ang tinutukoy n'yang darating ngayon. Hindi ko nga alam na may hinahawakan pala s'yang kaso ngayon. Sa tatlong araw kasi na pagtatrabaho ko dito ay wala akong ginawa kundi ang i-organize ang ilang mga files na organisado na naman kaya kaunti lang ang ginawa ko. Hindi rin nagkaroong meeting si Kylo nitong nakaraang mga araw.

Hindi rin naman ako naghintay nang matagal at maya-maya rin ay dumating na ang kliyenteng tinutukoy ni Kylo. A man in his late forties. Naalala ko ang bilin ni Kylo sa akin kaya naman agad akong nagpunta sa pantry at nagtimpla ng dalawang tasang kape.

Isa kay Kylo at isa para sa kliyente n'ya.

Kumatok muna ako ng tatlong beses sa pinto ng inner office n'ya at kahit na hirap dahil sa food tray na hawak na may dalawang tasa ng kape ay nabuksan ko pa rin ang pinto.

I put down the coffee in front of the client first. Ilalapag ko na rin sana ang para kay Kylo nang magsalita ang kliyente.

"Is this coffee?"

Napatingin ako sa matanda bago tumango sa tanong n'ya.

"Yes, Sir."

"Oh..." the man sounds like he's trying not to sound disappointed. "I don't drink coffee but a tea would do, though." He smiled showing the wrinkles at the sides of his eyes.

"Ah, right..." Kylo mumbled. "Mr. Banayo doesn't drink coffee." He looked at his client. "I apologize about this. I forgot to mention to my secretary that you don't drink coffee."

"It's alright. Don't worry about it."

Kylo looked at me.

"Take the coffees with you, Miss Abella. Give us tea instead."

I blinked. Nakatingin lang ako kay Kylo na seryosong nakatingin lang sa akin.

Naguguluhan man ako sa nangyari ay sinubukan ko pa rin ang tumango. Kinuha ko ang tasa ng kape sa harapan ni Mr. Banayo. I walked outside the office with the tray and the two coffees still untouched.

Chapter 52

I went to the office's pantry with so much confusion. Nakatingin ako sa dalawang tasa ng kape na hawak ko sa isang tray at iniingatang huwag matapon kahit na isang patak doon. Habang tinitimpla ko ang mga kape kanina ay hindi ko man lang naisip na babalik ako nang hindi man lang nagalaw ang kape. They didn't drink even a drop of it!

And I'm really confused! Ang bilin kanina sa akin ni Kylo ay ipagtimpla ko sila ng kape kapag dumating na ang kliyente n'ya. Tapos sasabihin n'ya na nakalimutan n'yang banggitin na hindi pala umiinom ng kape ang kliyente na kung kailan nakapagtimpla na ko at nadala ko na sa kanila ang inumin?

Pero baka talaga nakalimutan n'ya? Kung sabagay, sa dami ba naman ng mga naging kliyente n'ya.

Nang makarating ako sa pantry ay inilapag ko muna ang mga kape sa isang tabi. Nanghihinayang akong itapon. Siguro ay iinumin ko na lang ang isa mamaya at ibigay na lang kay Attorney Cervantes ang isa.

I prepared two cups of tea. Inilagay ko ulit ang mga tasa sa isang tray at nagsimulang maglakad na pabalik sa office ni Kylo. Dalawang kamay ang gamit ko sa pagdadala ng tray dahil iniiwasan ko talagang may matapon kahit isang patak mula sa mga tasa. Hindi rin naman ako sanay magdala ng ganito.

Sa pagbubukas ng pinto ay nahirapan pa akong gawin iyon. Natatakot akong hawakan sa isang kamay lang ang tray. I'm worried I couldn't balance it with one hand. Pero nagawa ko pa ring buksan ang pinto hanggang sa maalala ko na may isang pinto pa pala akong kailangang buksan.

I groaned with the thought.

Gaya ng inaasahan ay nahirapan nga ako sa pagbubukas ng pinto ng inner office ni Kylo pero nagawa ko rin naman. Dahil alam ko kung saan sila nakapwesto kanina ay doon agad dumiretso ang tingin ko. But I found the chairs empty.

Lumipad ang tingin ko nang may mapansing paggalaw sa harapan. I saw Kylo putting his coat on. His broad back was facing me.

"Where's Mr. Banayo?" I asked.

Saglit lang n'ya akong sinulyapan bago bumalik sa ginagawa. Ibinutones n'ya ang coat at inayos ang cuff noon.

"He left."

That made me frown. Ibig sabihin ay saglit lang na nandoon ang kliyente n'ya. Anong kailangan nilang pag-usapan na kinailangan pang magpunta ni Mr. Banayo sa firm at sadyain si Kylo kung hindi naman nagtagal ng kalahating oras ang meeting nila?

Napatingin ako sa hawak ko. Pa'no na 'to? Anong gagawin ko sa mga 'to?

Napansin ko ulit ang paggalaw ni Kylo kaya napatingin ulit ako sa kanya. He was wearing his three-piece suit. Maayos na ang pagkakasuot n'ya do'n. Sa isang kamay ay nakita kong hawak n'ya na ang brown leather briefcase n'ya.

Aalis s'ya?

"I have to meet someone outside," sabi n'ya na mukhang nabasa ang tanong sa isip ko. Napansin yata ang tingin ko sa kanya.

Kylo walked towards the door. Dumaan s'ya sa gilid ko at nahagip ko pa ang amoy ng panlalaki n'yang pabango na nahahaluan ng matamis na amoy. The sweet scent was faint. At hindi ko alam kung bakit nagugustuhan ko ang amoy na 'yon na humahalo sa pabango n'ya.

Akmang bubuksan na ni Kylo ang pinto nang pigilan ko s'ya.

"Sandali."

He stopped and turned to look at me. Nasalubong ko ang mga mata n'ya. Natatamaan iyon ng liwanag kaya naman kitang-kita ang mga kulay noon.

Like a sunset burning the sky...

Sa simpleng tingin n'ya lang na iyon ay damang-dama ko na ang bigat ng pagtitig n'ya. But I tried to ignore the fast beating of my heart. Sinalubong ko ang tingin n'ya sa akin.

"Pa'no 'tong mga tsaa?" I asked. Hindi ko kasi alam kung anong gagawin doon. Mukhang wala nang iinom dahil wala na si Mr. Banayo tapos s'ya ay aalis naman.

Ilang saglit pang nasa akin lang ang tingin n'ya. His gaze went down to the tray that I was holding. Pagkatapos ay muling umangat ang tingin n'ya sa akin. Nakakaaliw panoorin ang paggalaw ng mga mata n'ya.

"I don't know," sagot n'yang nagpanganga sa 'kin.

"Anong 'I don't know'? Hindi mo alam kung anong gagawin mo dito sa mga tsaa?" hindi ko naiwasan ang bahagyang pagtaas ng boses ko.

I noticed his jaw clenched. Nakita ko pa ang iritasyon sa mukha n'ya na hindi ko alam kung para saan.

"It's just a tea. Kailangan mo pa ba talagang itanong sa 'kin kung anong gagawin sa mga 'yan?"

That made my jaw drop. Nagulat ako sa sagot n'ya! Tinatanong ko lang naman dahil s'ya naman ang nagpatimpla nito!

I laughed with irritation. Mas lalong nadagdagan ang inis na nararamdaman ko na nagsimula kanina pa sa kape. Hindi ko na sinubukang itago ang inis ko sa kanya.

"Ikaw ang nagpatimpla nito."

"But my client already left! Sino pang iinom n'yan?"

"Kaya nga tinatanong ko sa 'yo kung anong gagawin ko dito!"

Humugot s'ya nang malalim na paghinga pagkatapos ay napansin ko naman ang muling pag-igting ng panga n'ya na parang pinipigilan ang inis.

Mas lalo naman akong nainis doon. Ano bang kinagagalit n'ya? Tinatanong ko lang naman kung anong gagawin sa tsaa dahil 'yung kapeng hindi rin nila ginalaw ay nandoon pa sa pantry at mukhang wala nang iinom sa apat na tinimpla ko! Wala namang masama sa tanong ko kaya anong kinagagalit ng isang 'to?

"I don't really fucking care kung anong gagawin mo sa tanginang tsaang 'yan," he said with a gritted teeth. "Throw it away or invite someone and drink that damn tea together. I don't fucking care."

Napanganga ako sa pagmumura n'ya. Mukhang iritado talaga dahil kahit kontrolado ang inis ay nagmura s'ya nang ganoon sa harap ko.

He left the room leaving me with those words and me not knowing what to do with these two cups of tea. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.

Mas pinili ko na lang ang mainis. Gusto ko na lang sumigaw nang malakas para mawala ang inis na nararamdaman ko sa dibdib ko. Sino ba namang hindi? Ang linaw-linaw ng sinabi n'ya sa akin kanina!

Magtimpla daw ako ng kape pagkarating ng kliyente n'ya. Nang makapagtimpla na ako at nahirapan pa ako sa pagdadala dahil ilang pinto pa ang kinailangan kong buksan habang hawak sa dalawang kamay ang tray, saka lang sasabihin sa akin na hindi umiinom ng kape ang kliyente n'ya.

Tapos ngayong tea naman ang tinimpla ko, wala pa ring uminom? Tapos sa 'kin pa magagalit nu'ng nagtanong lang ako kung anong gagawin sa mga tsaa?

Kahit hirap ay bumalik ulit ako sa pantry dala ang tray na may nakalagay na dalawang tasa ng tsaang hindi na naman nagalaw. Nakita kong nandoon pa rin ang mga kapeng sa hula ko ay lumamig na ngayon.

What am I gonna do with these drinks?

I sighed.

Never in my life, I would imagine na mamomroblema ako nang dahil lang sa tsaa at kape. Wala pa nga akong one week sa firm and I was supposed to ask Kylo my first two interview questions tomorrow!

Humugot ako nang malalim na paghinga para alisin ang inis na umuusbong na naman sa dibdib ko.

It's okay... It's just coffee and tea. Magagawan ko 'to ng paraan.

I reheated the coffees. Hindi ko talaga kayang itapon so I decided to give it to someone dahil hindi ko rin naman kayang inumin lahat ng 'yon. Baka isang buwan akong kabahan kapag ginawa ko iyon.

Hindi ko naman maitapon dahil nanghihinayang ako. Lumaki ako sa hirap kaya natuto akong maging matipid at pahalagahan ang mga bagay na meron ako. Kaya nainis talaga ako kanina nang sabihin ni Kylo na itapon na lang ang mga itinimpla ko.

Kung hindi n'ya kayang pahalagahan ang pagkain, sana man lang naisip n'yang nagpakahirap akong magtimpla doon! Pati sa pagdadala ay namroblema ako!

Ravi, anak... Huwag kang magmamana sa ama mo, ha? Aksaya na nga sa pagkain, palamura pa.

Dala ko ulit ang tray na may lamang tig-isang tasa ng kape at tsaa. Pero imbes na sa office ni Kylo dalhin ay dumiretso ako sa dulo kung nasaan ang office ni Attorney Cervantes. Nahirapan pa nga akong buksan ang unang pintuan pati sa pagkatok sa pinto ng inner office n'ya dahil sa hawak na tray.

"Come in," dinig ko ang boses ni Attorney Cervantes mula sa loob.

Struggling, I still managed to open the door and went inside his office. Hindi ko maiwasan ang paglibot ng tingin ko sa kabuuan ng office n'ya na parang walang masyadong pinagkaiba sa office ni Kylo. Ngayon lang ako nakapasok dito, kahit dati ay hindi rin, kaya hindi ko alam kung may pinagkaiba ba iyon sa nakalipas na pitong taon.

Nakita ko si Attorney Cervantes na nakaupo sa likod ng office table n'ya. He was wearing a white button-down longsleeve polo at nakarolyo ang sleeves hanggang sa siko n'ya. Pero maayos na nakasuot ang necktie sa leeg, hindi katulad ni Kylo na pagpasok sa office n'ya ay niluluwagan na kaagad ang pagkakatali sa necktie.

He was reading some papers but stopped when he saw me.

"Oh, Miss Abella. Napadalaw ka?" nakakunot ang noo n'ya nang itanong iyon. Hindi naman ako madalas na nagagawi sa office n'ya, ngayon pa nga lang ako nakapunta. Kaya naiintindihan ko kung bakit parang gulat at lito s'ya na nandito ako ngayon.

I smiled at Attorney Cervantes. Lumapit ako sa table n'ya dala pa rin ang tray at nakita ko ang pagsulyap n'ya doon.

"Attorney Cervantes, anong gusto mo? Coffee or tea?" I asked.

Bahagyang kumunot ang noo n'ya dahil sa tanong ko. Sumulyap ulit s'ya sa tray na dala ko at saglit na natawa.

"Coffee," he answered.

Umiling ako.

"Wrong answer. Ang tamang sagot ay..." Maingat kong inilahad sa kanya ang tray. "Both. Coffee and tea for you, Attorney."

Mas lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Attorney Cervantes. Halatang naguguluhan sa akin ngayon. Ilang segundo pa s'yang tumitig sa mga tasa ng kape at tsaa bago ako tinignan na may pagtataka sa mga mata. Parang pinag-iisipan pa nga n'ya kung nagbibiro ako ngayon.

"Sa akin 'tong dalawa?" paniniguro pa n'ya.

Nakangiti akong tumango.

"Wala ka pa ring secretary, Attorney. Sulitin mo na ang tsaa at kape ngayon."

Confusion was in his eyes pero kinuha pa rin naman ang mga tasa at maingat na inilagay iyon sa bakanteng space ng table n'ya. Niyakap ko ang tray na ngayon ay wala nang laman.

"Sige, Attorney. Alis na ko. Baka naiistorbo na kita."

"Bakit hindi mo kay Kylo binigay?" he asked bago pa ko makahakbang paalis.

Automatic ang naging pagsimangot ko dahil sa naging tanong n'ya. Bigla kasing bumalik sa alaala ko ang nangyari kanina.

Pinipilit ko pa ngang isipin na hindi talaga sinadya ni Kylo ang lahat. Na nakalimutan n'ya lang talagang banggitin na hindi umiinom ng kape ang kliyente n'yang darating ngayon kaya hindi sinasadya ay pinagtimpla din ako ng tsaa.

Pero iba ang sinasabi ng inis na nararamdaman ko. Na sinadya nga ni Kylo ang lahat at ito ang simula ng pagpapahirap n'ya sa 'kin sa trabaho para gumanti sa nagawa ko noon.

I heard Attorney Cervantes chuckled. Napatingin ako sa kanya. Mukhang kanina pa s'ya nakatingin sa akin kaya nakita n'ya ang pabago-bago ng reaksyon ko habang inaalala ang nangyari kanina.

"Ano na namang ginawa n'ya?" he asked with a smile on his lips. Nakikita kong kahit na anong magiging sagot ko ay parang ikakatuwa n'ya iyon.

I rolled my eyes. Muli kong narinig ang pagtawa n'ya dahil doon.

"Eh, kasi, Attorney... Ang sabi n'ya sa 'kin kanina, magtimpla daw ako ng kape para sa kanilang dalawa ng kliyente n'ya kapag dumating na. Nu'ng dinala ko na sa kanila 'yung kape, hindi daw pala umiinom ng gano'n 'yung kliyente n'ya at nakalimutan n'ya lang daw banggitin sa akin kaya pinagtimpla n'ya na lang ako ng tsaa. Nu'ng pagbalik ko dala 'yung tsaa, wala na 'yung kliyente tapos paalis naman s'ya!"

"Edi dalawang kape at dalawang tsaa ang tinimpla mo tapos walang uminom?" tanong ni Attorney Cervantes na halatang pinipigilan ang pagtawa.

"Oo! Nakakapanghinayang itapon kaya binigay ko na lang 'yung dalawa sa 'yo. 'Di ko kayang ubusin lahat 'yon."

Hindi pala magandang magkwento nang hindi pa humuhupa ang inis sa dibdib. Parang gusto ko kasi ngayong sabunutan si Kylo dahil sa nangyari kanina. sinadya man n'ya o hindi. Ilang beses akong nagpabalik-balik sa office n'ya at sa pantry para magtimpla ng kung ano-ano tapos hindi naman pala nila iinumin!

Tawa nang tawa si Attorney Cervantes sa mga ikinuwento ko sa kanya. Hindi ko tuloy alam kung pati sa kanya ay maiinis ako. Walang simpatya 'tong abogadong 'to. Halata na ngang naiinis ako dito tapos s'ya, tawa lang nang tawa.

Naalala ko tuloy 'yung dati. Parang ganito rin 'yon. Nagkukwento ako sa kanya ng mga bagay na kinaiinisan ko kay Kylo pero tinawanan n'ya lang din ako. Kaya nalaman din ni Kylo na unprofessional ang tingin ko sa kanya dahil sinabi ba naman ni Attorney Cervantes.

Nagsisi tuloy ako kung bakit ako nagkwento sa kanya ngayon. May pagkamadaldal pa naman 'tong abogadong 'to.

"Tinatawanan mo talaga lahat, no?" puna ko na sa kanya nang may ilang minuto na s'yang tumatawa.

Mukha namang nakaramdam s'ya na naiinis talaga ako ngayon. Sinubukan n'yang pigilan ang pagtawa pero nakikita ko pa rin ang bahagyang pag-alog ng mga balikat n'ya.

"Iba ka talaga, Miss Abella!" he exclaimed. "Sa 'yo ko lang nakikitang nagkakagano'n ang kaibigan kong 'yon!"

Napasimangot ako.

"Dapat ba kong matuwa o ano? Kasi hindi ako natutuwa."

He laughed at my reaction. Kinuha n'ya ang tasang may kape at uminom doon.

"Hindi naman," sabi n'ya nang maibaba ang tasa ng kape sa lamesa n'ya. "Pero natutuwa kong makitang nagkakagano'n si Kylo dahil sa 'yo."

"Ako, hindi."

Attorney Cervantes flashed me a small smile.

"Malaki ang naging pagbabago n'ya sa nakalipas na pitong taon, Miss Abella. Pero base sa mga nakikita ko at mga sinabi mo, unti-unti na s'yang bumabalik sa dati, ngayong nandito ka na ulit."

I frowned.

"Anong ibig mong sabihin, Attorney?" Paanong bumabalik sa dati?

Sumandal si Attorney Cervantes sa swivel chair n'ya at tinitigan ako.

"It's good to have you back here, Miss Abella."

Nalilito akong bumalik sa dati kong pwesto at umupo doon. Hindi maalis sa isip ko ang mga sinabi ni Attorney Cervantes.

Anong nangyari kay Kylo sa nakalipas na pitong taon? Sa Canada kasi, ginawa ko ang lahat para hindi na makarinig ng kahit na anong balita tungkol sa kanya. Hindi naman ako nahirapan dahil katulang ko sina JC, Mommy at Daddy doon sa takot na baka maka-epekto iyon sa pagbubuntis ko at magkaroon pa ng komplikasyon. O hindi kaya ay mabinat ako.

Pero ngayon... Ngayon ay gusto ko nang malaman kung ano nga bang nangyari kay Kylo noon para makapagsalita ng ganoon si Attorney Cervantes.

Alas tres na ng hapon nang makabalik si Kylo sa firm mula sa appointment na sinasabi n'ya. Ipinagtaka ko pa iyon. Ilang oras na lang kasi ay matatapos na ang office hours at pwede naman s'yang hindi na bumalik dito.

Sinundan ko s'ya ng tingin hanggang sa makapasok s'ya sa loob ng office n'ya. He removed his coat and hanged it at the coat hanger at the corner. Nakita kong niluwagan n'ya ang tie na suot at binuksan ang unang dalawang butones ng polo n'ya gamit lang ang isang kamay. Then I saw him rolling the sleeves of his shirt up to his elbow.

Pumunta s'ya sa may file cabinet at may hinanap doon. He took out five thick folders from there. Nagulat pa nga ako sa kapal noon. Halatang mabigat pa dahil naglalabasan ang mga ugat n'ya sa braso habang buhat iyon sa paglabas n'ya ng office n'ya.

Pero mas nagulat ako nang ibinagsak n'ya ang limang makakapal na folders na iyon sa may table ko. It created a loud thud.

"Find anything about the man named, Anthony Santiago. I need it first thing tomorrow morning."

Napatitig ako sa patong-patong na folder na nasa harapan ko. Ang daming files ang nasa loob ng bawat isang folder at nagmumukha pang makulay dahil sa mga nakaipit na notes doon para maging palatandaan. Sa tingin ko ay nasa mga two hundred ang mga files sa loob ng isang folder. Ganoon kakapal.

Tapos gutso ni Kylo na matapos ko 'to lahat bukas ng umaga?

"A-ang dami nito, Attorney," nauutal ko pang sabi. Hindi ako makapaniwala sa pinapagawa nya sa akin ngayon.

"Kailangan ko 'yan bukas," he said, ignoring me.

Napatingala ako sa wall clock sa gilid ko at tumingala rin sa kanya pagkatapos. He was standing in front of my table. Matangkad na s'ya kahit na kapag nakatayo ako kaya ngayong nakaupo ako ay nangangalay ang leeg ko sa kakatingala sa kanya.

"Pero ilang oras na lang tapos na ang office hours."

Kylo raised an eyebrow at me.

"Then take an overtime."

"Pero—"

"Do you want my interview or not?"

Natigilan ako. Ang dami-dami kong gustong sabihin sa kanya. Ang dami kong reklamo pero pinili ko na lang ang manahimik. Paniguradong magtatalo na naman kasi kami.

Gusto kong sabihin sa kanya na hindi naman talaga ako nagtatrabaho para sa firm at nandito lang ako dahil kailangan ko ng interview n'ya. But then, I agreed that I will be his secretary again in exchange of his interview. At kasama sa trabaho ng secretary ay ang tulungan s'ya sa trabaho n'ya para mas mapadali iyon.

Ramdam kong nakatitig sa akin si Kylo. Hinihintay yata kung anong sasabihin ko kaya hanggang ngayon ay tahimik pa rin. At nang ma-realize n'yang wala na akong sasabihin ay narinig ko ang paghugot n'ya ng buntong-hininga.

"Just find out everything about him. I need it."

Pumasok na ulit s'ya sa office n'ya pagkatapos sabihin iyon at napabuntong-hininga na lang ako. Tinitigan ko ang tore ng mga files na nasa table ko at mas lalo pang lumalim ang pagbuntong-hininga.

Wala akong magagawa kundi ang simulan ang ibinigay n'ya sa aking trabaho kung gusto kong matapos agad. Mas mapapatagal pa kung paiiralin ko lang ang inis ko. It's already four p.m. Ilang oras na lang ay tapos na sana ang trabaho ko. Pero mukhang kailangang kong mag-overtime ngayon.

I texted my Mom to take care of Ravi dahil gagabihin ako. Nakita ko ang text sa akin ni JC na kanina n'ya pa pala s-in-end.

JC:

Text me when you're done.

I tapped on the reply and composed a message for him.

Me:

Huwag mo na kong hintayin. Male-late ako ng uwi.

I got an immediate reply from him.

JC:

Anong oras? Susunduin pa rin kita.

Me:

No need, JC. You still have work tomorrow. Hindi ko rin alam kung anong oras ako matatapos.

Nakatanggap pa ako ng reply sa kanya pero hindi ko na binasa. Sigurado kasing pipilitin n'ya lang akong sunduin. I don't want to burden him dahil alam kong maghihintay talaga s'ya. Judging by the tower of files on my desk, mukhang bukas pa ako matatapos dito.

Napatingin ako kay Kylo na abala din sa mga binabasang papeles. He was talking with someone over the phone as his amber eyes scanned the files that he was holding. Serosong-seryoso ang mukha n'ya.

He's really busy. I guess he really needs that information in urgent kaya sinimulan ko na ang trabaho ko.

I wonder if Kylo hired another secretary after I finished my internship with him. Ngayon kasi ay wala akong nabalitaang may secretary s'ya kaya bakante ang posisyon na 'to. Ibig sabihin ay mag-isa n'ya lang ginagawa ang trabaho n'ya at walang katulong.

Gumaan ang pakiramdam ko sa isipin na matutulungan ko s'ya. At least, even if I didn't really wanna accept this job, magaan naman sa loob ko ang malaman na makakatulong ako.

Hindi ko na namalayan ang oras at nagulat na lang ako nang bumukas ang pinto ng inner office ni Kylo at lumabas s'ya doon. He was wearing his full three-piece suit with the leather briefcase in his hand. Mukhang ready na s'yang umuwi. Hindi ko maintindihan ang dissapointment na naramdaman ko nang maisip na maiiwan akong mag-isa dito.

Wala akong problema sa pag-o-overtime. Pero ang isipin na iiwan akong mag-isa ni Kylo dito...

"C'mon. I'll take you home," he said, staring right at me.

Napakurap ako. Hindi alam kung anong uunahing isipin. Iyon bang pakiramdam ng bigat ng mga titig n'ya sa akin o iyong sinabi n'yang ihahatid n'ya ako?

Mabilis akong umiling nang rumehistro sa isip ko ang sinabi n'ya.

"No, it's okay, Attorney. Hindi pa rin naman ako tapos sa trabaho ko."

"Just leave it."

Nagtataka akong napatingin sa kanya.

"Akala ko ba kailangan mo na 'to first thing in the morning?"

Humugot s'ya nang malalim na paghinga at tumitig sa akin. He tilted his head while doing so. Hindi naman ako mapakali sa upuan ko dahil sa ginawa n'ya. Bakit ba kasi kailangan n'ya pang tumitig sa akin ngayon?

Just to escape his stares, sinimulan ko nang ligpitin ang mga gamit ko. S'ya naman ang nagsabing iwanan ko na ang ginagawa ko kahit na sinabi ko naman sa kanyang hindi pa ako tapos.

But I could still feel his gaze piercing on my back. Binilisan ko ang pag-aayos ng gamit at nang matapos ay tumingin ako sa kanya.

"Uuwi na ko, Attorney," paalam ko pa.

"Ihahatid na kita."

Mabilis akong umiling. Hindi ko maisip na magkakasama kami sa loob ng isang sasakyan!

"Hindi na, Attorney. Magta-taxi na lang ako."

He pursed his lips. Nakita ko ang inis sa mga mata n'ya dahil sa pagtanggi ko. He brushed his hair upwards with his fingers. Napalunok ako nang makita ko sa kanya si Ravi lalo na nang bumagsak ang ilang mga hibla sa noo n'ya.

Si Ravi... No. Baka makita n'ya si Ravi kapag inihatid n'ya ako sa bahay!

"It's safer if I take you home, Miss Abella."

"No, Attorney," mariin kong tanggi. "Hindi mo na ko kailangang ihatid."

Tinitigan n'ya ako. Nakikita kong inis s'ya sa pagtanggi kong ihatid n'ya ako. The red tint on his amber eyes is so clear and I could see it so well. Parang may apoy pero pinipilit n'yang tupukin para hindi na mas magningas pa.

"Why?" he almost hissed that word, jaw was even clenching. "Magagalit ba s'ya kung ihatid kita?"

"Huh?" Pinagsasabi nito? "Sino?"

"Attorney Delfino."

Ilang saglit ko s'yang tinitigan bago nakuha ang gusto n'yang sabihin.

He still thinks that JC and I are still together.

I sighed.

"Hindi s'ya magagali—"

"Then let me take you home!"

Natigilan ako nang marinig ang pagiging desperado sa boses n'ya. He let out several crispy curses. Niluwagan n'ya ang pagkakatali sa necktie n'ya at muling tumingin sa akin.

"Just let me take you home, Miss Abella. It would be my conscience if anything happens to you."

Ayokong pumayag. Natatakot akong makita n'ya si Ravi kapag inihatid n'ya ako. Isang tingin pa lang kay Ravi ay agad n'yang malalaman na anak n'ya iyon at itinago ko lang sa kanya.

But I know him. Hindi s'ya titigil hangga't hindi ako pumapayag ngayong mukhang desidido talaga s'yang ihatid ako. Lalo pa at mukhang kaninang umaga pa s'ya iritado sa hindi ko malamang dahilan.

I'll just have to make sure that he won't see Ravi. Hindi ko naman s'ya papapasukin sa loob.

Sa huli ay pumayag ako kagustuhan n'yang ihatid ako. We were silent on the whole drive. Palagay ko ay hindi ko rin naman kakayaning kausapin s'ya. Lalo pa at sobrang lakas ng tibok ng puso ko ngayong sobrang lapit ng distansya naming dalawa. Hindi pa nakakatulong ang pabango n'yang amoy na amoy sa loob ng kotse n'ya and it was mixed with his vanilla flavored vape juice.

I texted my Mom kung anong ginagawa ni Ravi at nang sabihin n'yang kanina pa tulog ang anak ko ay saka lang ako nakahinga nang maluwag.

After this, I think I'll find a condo unit para sa 'ming dalawa ni Ravi.

It's just another night, and I'm staring at the moon

I saw a shooting star and thought of you

Nanlamig ang buong katawan ko nang marinig ang kantang tumutugtog sa car stereo ngayon. Hindi ako makagalaw at parang pati ang paghinga ko ay biglang natigil.

You're on the other side as the skyline splits in two

Miles away from seeing you

Hindi ko alam, hindi ko maintindihan kung bakit bigla na lang nanlabo ang paningin ko at namuo ang luha sa gilid ng mga mata ko habang pinapakinggan ang kanta. Bigla rin ang pagbundol ng sakit sa dibdib ko.

The song was all I could here. Parang bigla na lang yatang tumahimk ang buong paligid at kahit ang mga busina ng sasakyan sa labas ay hindi ko na marinig. Ang kantang iyon ang pumupuno na lang sa pandinig ko ngayon.

So open your eyes and see

The way our horizons meet

And all of the night will lead

Memories of us dancing at the restaurant as he sung this song to me seven years ago flooded my mind. Bumalik sa akin ang pakiramdam ko ng gabing iyon. I was happy listening to him singing this while my heart was being ripped into pieces because of what I was planning to do.

That was only the day I broke up with him and this song was the first and the last song he sang to me.

Dahan-dahan akong lumingon sa labas ng bintana ng sasakyan. Ang sakit sa dibdib ay mas lalo lang lumalala at nararamdaman ko ang bikig na nakaharang sa lalamunan ko. Nandoon ang kagustuhan kong umiyak sa mga emosyong nararamdaman ko ngayon pero pinipigilan ko.

So I took your hand, back through the lamp-lit streets and knew

Everything led back to you

So can you see the stars over Amsterdam?

You're the song my heart is beating to

Hindi ko kayang tignan si Kylo kahit ang lumingon man lang sa gawi n'ya. Hindi ko alam kung anong nararamdaman n'ya ngayong naririnig n'ya rin ang kanta. Basta... hindi ko s'ya kayang tignan.

Those were one of my happiest memories. My feelings for him were real. Masayang-masaya ako habang kasama ko s'ya. But now... it feels like we're just two strangers.

But both of our hearts believe

All of these stars will guide us home

Ipinarada ni Kylo ang sasakyan sa harapan ng bahay namin. The house seems so quiet at kampante akong tulog na nga si Ravi.

Wala kaming naging imikan sa buomg byahe pero dama ko ang bigat lalo na nang tumutogang kantang iyon.

Pinagbuksan ako ng pinto ng sasakyan ni Kylo. Bumaba ako at hinarap s'ya.

"Salamat sa paghatid, Attorney."

He didn't say anything. He was just looking at me, eyes were intense with emotions I didn't want to name. Natatakot ako na baka kapag pinangalanan ko ang mga emosyong iyon ay magkamali na naman ako.

Sinalubong ko ang mga titig n'ya. Bumibilis ang tibok ng puso ko habang nakatitig ako sa gwapo n'yang mukha at ang mga mata ay punong-puno ng mga emosyon.

Kylo...

I heard him sighed. Nawala ang mga emosyon sa mga mata n'ya. His stare was blank that I almost thought I was imagining things earlier.

"Goodnight, Miss Abella," he said.

Hindi na n'ya hinintay ang sagot ko at pumasok na sa loob ng sasakyan. Tinanaw ko ng tingin ang sasakyan n'yang papalayo hanggang sa mawala iyon sa paningin ko.

Chapter 53

Napapatulala ako habang nag-aayos ng sarili ko para sa pagpasok sa firm mamaya. Halata rin na nangingitim ang ilalim ng mga mata ko dahil hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. I slept late last night because of the thoughts of what happened yesterday.

Panglimang araw ko pa lang sa firm pero pakiramdam ko ay napakarami nang nangyari. Lalo na kahapon. Ang unang tatlong araw ay tahimik lang at wala akong ginagawa pero parang binuhos yata ang lahat kahapon.

Hindi ko maiwasan isipin ang nangyari nang inihatid ako ni Kylo kahapon. Iyon ang dahilan kung bakit anong oras na akong nakatulog kagabi at maging ngayon ay napapatulala pa ako. Dahil sa mga nangyari ay bumalik lang sa akin ang lahat. Ang lahat ng mga alaala at mga emosyon na ilang taon kong pilit na kinalimutan. Nang dahil lang sa kantang iyon.

I was the happiest with him. Until fate decided to play with us.

At ngayon, mukhang pinaglalaruan na naman kami ng tadhana. Kung bakit sa dinami-rami ng kanta na pwedeng tumugtog sa mga oras na iyon, iyong kanta pa talaga? The first and the last song that Kylo sang for me. Sa mismong araw kung kailan ako nakipaghiwalay sa kanya.

Kagabi, naramdaman ko na naman ang pagbilis ng tibok ng puso ko dahil sa mga alaalang bumaha sa isip ko habang naririnig ang kanta. The feelings that I tried to lock deep in my heart resurfaced again. And I am afraid that if I keep being swayed with these feelings, I will end up getting hurt again.

Hindi pwede. Lalo na ngayon at nandyan na si Ravi. Madadamay ang anak ko.

I sighed. Tinapos ko na ang pag-aayos ng sarili ko at bumaba na para makakain ng almusal. I need to eat, especially today. Kailangan ko ng lakas dahil ayokong maging lutang buong araw kung patuloy ko lang aalalahanin ang nangyari kagabi.

Naabutan ko si Mommy sa kusina na mag-isang naghahanda ng almusal namin para sa umagang 'yon. Nagtaka pa ako dahil kanina pa bumaba ang anak ko pero hindi ko makita kahit sa dining area.

"Where's Dad and Ravi?" I asked.

Napalingon si Mommy at nginitian n'ya agad ako. Nagpatuloy din agad s'ya sa paglalagay ng mga plato sa dining table.

"Playing in the garden. Exercise daw sabi ng Dad mo."

Napatingin ako sa direksyon kung nasaan ang garden namin. Kahit na hindi ko tanaw mula rito ang garden ay dinig na dinig ko naman ang tawa ng anak ko na halatang nag-eenjoy sa pakikipaglaro sa lolo n'ya.

I smiled. Ang sarap pakinggan ng tawa ng anak ko. I am glad that he's enjoying his stay here in the Philippines. Iyon lang naman ang gusto ko, eh. Ang maging masaya si Ravi.

I decided to help Mom while she's preparing the dining table. Nakita ko ang ngiti sa mga labi n'ya na mukhang naririnig rin ang tawa ni Ravi.

"Mom?" I tried to call her attention.

"Hm?" She was busy setting up the silverware.

"Can you help me find a good condo unit? For me and Ravi."

Natigilan si Mommy mula sa pag-aayos ng mga kubyertos at ang kamay ay nakatigil din sa ere. I could tell that she got surprised by what I've said. Halatang hindi n'ya inaasahan iyon. Nakatingin lang s'ya sa akin at hindi makapagsalita.

"With two or three bedrooms, Mom. Mas gusto kasi ni Ravi na may sarili s'yang kwarto." Kinuha ko sa mga kamay n'ya ang mga kubyertos at ako na ang nagpatuloy na mag-ayos noon. "Ayaw na nga kong katabi, eh. He's a big boy na raw."

"Kaya ba hindi mo pa nilalabas sa mga luggage n'yo ang lahat ng gamit n'yo hanggang ngayon? Dahil may balak ka talagang humanap ng ibang matitirhan n'yo ni Ravi?" dinig ko ang hinanakit sa boses ni Mommy na mukhang nakabawi na sa pagkabigla ngayon. "You don't really have a plan of staying in this house."

Alam ko naman kung bakit nagtatampo si Mommy sa akin ngayon. Hindi ko kasi talaga nabanggit ang plano kong ito sa kanya. Ngayon lang. Hindi ko nga rin alam na napansin n'yang hindi ko inilabas ang lahat ng mga gamit namin ni Ravi sa mga luggage namin.

I sighed. Tinigil ko ang ginagawa ko at tinignan si Mommy.

"Mom... Ayoko lang na mapagod kayo ni Dad sa pag-aalaga kay Ravi."

"Sino ba ang nagsabi sa 'yong napapagod kami?" She pointed in the direction to where the garden is. "Can't you hear that? Can't you see? We are having fun taking care of our grandson! Pati ba naman ngayong nandito na kayo sa Pilipinas, ilalayo mo pa rin ang apo namin sa amin ng Dad mo?"

I sighed. Umikot ako sa kabilang side kung nasaan si Mommy. Yumakap ako patagilid sa kanya na parang naglalambing.

"Kaya nga po kayo ang gusto kong maghanap ng pwede naming malipatan ni Ravi. Para makapaghanap kayo kung saan mas madali n'yong mapupuntahan kapag gusto n'yo kaming bisitahin. Isa pa, you still have so much time to spend with Ravi before the next school year starts. You can take care of him while I'm working in the firm."

"Pwede rin naman na hindi na muna kayo lumipat. Saka na lang kapag nag-aaral na si Ravi."

I know... Iyon naman talaga ang plano ko no'ng una. I want to give them enough time to spend with Ravi dahil alam kong miss na miss nila ang apo nila at kulang ang oras na nakakasama nila si Ravi kapag bumibisita sila sa Canada.

But last night happened...

"Hinatid ako ni Kylo pauwi kagabi, Mom..."

Ramdam ko na muling natigilan si Mommy dahil sa sinabi ko. Sinubukan n'ya pa nga akong tignan, siguro para makita kung nagbibiro ba ako, kaya napabitaw ako sa kanya. Nakita ko ang pag-aalala sa mga mata n'ya kaya sinubukan kong ngumiti.

"Kaya nagtanong ako kung anong ginagawa ni Ravi. Thankfully... Kylo didn't see him," paliwanag ko. "Kaya gusto kong lumipat na, Mom. Natatakot ako na baka isang araw, pumunta si Kylo dito nang hindi inaasahan at makita n'ya si Ravi."

Habang nagkukwento ako kay Mommy ay saka ko lang na-realize kung gaano ako katanga nang pumayag ako na magpahatid kay Kylo kagabi. Ayokong maulit ang nangyari dati. I even set a condition between the two of us while I'm working in the firm pero nabali ko ang isa sa mga kondisyong iyon.

Hindi ko maintindihan pero may pwersa talagang humihila sa akin palapit kay Kylo kaya hindi ko s'ya magawang tanggihan. Kahit anong gawin kong iwas, namamalayan ko na lang na mas lalo lang akong napapalapit sa kanya.

Hinakawan ni Mommy ang mga kamay ko kaya napatingin ako sa kanya.

"Ngayon ko lang itatanong 'to, anak... At sana, huwag mong mamasamain." I felt her squeezed my hands. "Wala ka ba talagang planong ipaalam sa kanya ang tungkol kay Ravi?"

Napatitig ako kay Mommy. Hindi ko alam kung gulat ba ang nararamdaman ko ngayon. O siguro... Naninibago lang ako.

She never questioned my decisions, not even once. She was always supporting me kahit na maging ako ay may pagdadalawang-isip sa mga ginawang desisyon ko noon. But Mom never questioned me. Ngayon lang.

"Kasi, anak... He's still Ravi's father," dinig ko ang pag-aalangan sa boses ni Mommy para sa magiging reaksyon ko pero nandoon ang kasiguraduhan at kagustuhan na magtanong.

I sighed. Palaging si JC ang nakakausap ko sa mga ganitong bagay. Sina Mommy at Daddy ay palagi lang nakasuporta sa akin. Siguro... dahil na rin sa ginawa ni Daddy sa akin noon na pagtatago kung sino ang ina ni Kylo at hinayaan lang akong makatrabaho s'ya.

They saw how I broke down that day. Maybe they didn't want to see me getting hurt again so they just supported me with my decisions.

"I know, Mom... It just that..." Napabuntong-hininga ako. "Nandito pa rin ang takot sa dibdib ko."

Humila ako ng upuan at umupo doon. Pakiramdam ko kasi ay nanghihina ako. Ewan ko ba. Kapag si Kylo at Ravi talaga ang napag-uusapan, nawawalan ako ng lakas. Napupuno ng takot at pangamba ang dibdib ko.

"Naisip ko rin naman na sabihin sa kanya ang tungkol sa anak namin. Ravi deserves to know his father. They both deserve to know. Pero sa tuwing naiisip ko na mararanasan ng anak ko ang mga naranasan ko noon, that people will also criticize him... Umaatras ako, Mommy." tiningala ko s'ya. "Mas gugustuhin ko na lang na hindi makilala ni Ravi ang ama n'ya kaysa masaktan ka."

"That's why you're doing this, right? Ang maging reporter. Para hindi maranasan ni Ravi ang paghihirap mo noon." Hinaplos ni Mommy ang buhok ko. "And if you succeeded clearing your father's name, will you finally tell Attorney Villaraza about his son?"

Napatitig ako kay Mommy. Ngayong itinanong n'ya nang diretso iyon ay mas lalong lumala ang takot sa dibdib ko. Hindi ko alam kung anong isasagot doon.

My Mom sighed. Nakita n'ya siguro na hindi ako makasagot kaya muli n'yang hinaplos ang buhok ko.

"You don't have to answer my question now, Amara Jean. Pero gusto kong pag-isipan mo ang magiging sagot mo d'yan. Only when you resolve everything can your heart be at peace." She smiled. "Okay... I'll look for a condo unit. Magpapatulong ako sa Dad mo."

Nabawasan ang bigat sa dibdib ko nang marinig ko iyon. I smiled and hugged her waist.

"Thank you, Mommy."

Maaga ulit pumasok sa firm si Kylo. Hindi pa nga ako nakakaupo sa pwesto ko nang bumukas ang pintuan at pumasok s'ya. Nataranta pa nga ako dahil biglang pumasok sa isip ko ang nangyari kagabi.

He seemed to be busy today. Nakikita kong may katawagan s'ya habang binubuklat ang mga papeles sa harapan n'ya. Sa hula ko ay iyon ang pinag-uusapan nila ng kung sino mang kausap n'ya sa phone n'ya.

Ipinagpatuloy ko na lang ang pinapagawa n'ya sa akin kahapon na hindi ko natapos. Nakakainis lang dahil mukhang hindi n'ya naman talaga kailangan agad ang pinapagawa sa akin pero pinag-overtime pa rin ako kagabi. Binilisan ko na lang na tapusin iyon dahil balak kong interviewhin na s'ya pagkatapos.

I readied my recorder and my notepad. Ilang beses ko s'yang sinusulyapan sa awang ng blinds ng glass wall na nakapagitan sa office naming dalawa. Humahanap ako ng tyempo kung kailan pwede na akong pumasok sa loob dahil mukhang busy pa s'ya sa kakabasa ng mga papeles na nasa harapan n'ya.

Twenty minutes passed and he was still reading those papers. Tumayo na ako at napagdesisyunan na pumasok na lang. I get it. He's busy. Mukhang may kaso rin s'yang hinahawakan ngayon pero s'ya na rin ang nagsabi na tuwing Friday ko s'ya pwedeng interview-in. Isa pa, baka may appointment pala s'ya ngayon sa labas at mawalan pa ako ng chance na interview-hin s'ya ngayon.

I knocked at his inner office's door at dahil alam kong nagbabasa lang s'ya ng mga papeles ay binuksan ko na iyon. I saw him looking up and our eyes immediately locked. Nando'n na naman ang kaba sa dibdib ko na pilit kong iniignora matapos kong makita ang mga mata n'yang nakatitig sa akin ngayon.

I cleared my throat when I went near his desk. Nakatingala s'ya sa akin. His amber eyes have that rare tint of red again as he stares at me.

"Attorney..." Muli akong tumikhim. "I already sent what you needed to your email."

Ilang sandali pa s'yang tumitig sa akin bago n'ya hinarap ang laptop na nakapatong sa desk n'ya. He was probably looking at the email that I sent him. Gumagalaw ang mga mata n'ya habang nagbabasa doon. The light from his laptop was illuminated in his amber eyes at mas tumingkad ang kulay ng mga mata n'ya dahil doon.

His eyes are really beautiful. Hindi nakakasawang titigan.

Ilang sandali ay nag-angat na s'ya ng tingin sa akin. Nahuli n'ya akong nakatitig sa kanya kaya mabilis akong nag-iwas ng tingin.

"Natanggap ko," dinig kong sabi n'ya. The sound of his voice was so manly and deep. Nagpadagdag lang lalo sa kabang nararamdaman ko. "What elese do you need, Miss Abella?" tanong n'ya nang mapansin na hindi pa rin ako umaalis sa harapan n'ya.

Muli akong tumikhim at tumingin ulit kay Kylo. Kahit na sobrang bilis ng tibok ng puso ko at gustong lumabas ng emosyong pilit kong itinago sa mahabang panahon, sinubukan ko pa ring salubungin ang mga titig n'ya.

"It's Friday today, Attorney." His eyes squinted so I continued. "I'm supposed to ask you my interview questions every Friday."

"Ah, right," he mumbled.

Tumayo s'ya at wala sa sariling napahakbang ako paatras. Lumapit s'ya sa coat hanger na nandoon sa may gilid habang inaayos n'ya ang pagkakabuhol ng tie sa leeg n'ya.

"Prepare two coffees, Miss Abella."

Napatitig ako sa kanya habang inaabot n'ya ang coat sa coat hanger. He gracefully put it on over his white inner shirt at ibinutones iyon.

Napatigil s'ya sa ginagawa at napatingin sa akin. Saka ko lang naalala kung anong inuutos n'ya.

"Ah... Okay, Attorney."

Mabilis akong naglakad palabas ng opisina n'ya at nagpunta sa may pantry para magtimpla ng kape. Hinihiling na sana sa pagkakataong ito, may uminom na ng kapeng ititimpla ko.

Isinuot n'ya ang coat n'ya at inayos ang suit na suot kanina. I figured that it was because he's preparing for the interview? Hindi naman siguro s'ya nag-ayos dahil may pupuntahan s'ya, 'di ba? I just told him indirectly that I'll interview him!

Tsaka s'ya naman ang nagsabi, na ang schedule ng interview ko sa kanya ay every Friday. At mukhang busy naman s'ya kanina habang nagbabasa ng mga papeles bago ako pumasok at ipinaalalang Friday nga ngayon. Kaya baka nag-ayos s'ya dahil sa gagawin na interview.

I shrugged my shoulders. Professional din pala talaga s'ya.

Binuksan ko ang pinto ng office pantry at napatigil nang makitang may ibang gumagamit doon. Natigilan din ang lalaki sa ginagawang pagtitimpla ng kape at agad na napalingon sa akin.

May kahabaan ang buhok n'ya at ang dulo ay tumatama na sa pisngi n'ya. Sinuklay n'ya iyon gamit ang mga daliri pero bumalik lang iyon sa pisngi n'ya pero mas magulo na ang ayos ngayon.

The man's dark eyes were looking at me curiously na sa hula ko ay nasasalamin din kung paano ko s'ya tignan ngayon. This is the first time I saw this man here in the firm. Nakasuot s'ya ng white longsleeve shirt at isang dark color na necktie. His shirt was tucked in his black trousers.

Mukhang sanay na sanay s'yang gumamit ng pantry. Pero sino ang lalaking 'to?

"Gagamit ka?" he asked. Napapitlag pa ako doon. Hindi inaasahan ang pagtatanong nya.

Tumango ako. Nasa may pintuan pa rin ako at nakahawak sa door handle.

"Magtitimpla sana ng kape."

The man smiled. Bahagyang naningkit ang mga mata sa ginawa. Umurong s'ya ng kaunti para bigyan ako ng espasyo kaya pumasok na ako.

I started to prepare the coffees. Ramdam ko ang tingin ng lalaking nasa gilid ko kaya naiilang ako pero hindi ko na lang pinansin at nagpatuloy sa pagtitimpla.

"Uhm, sorry. But who are you?" dinig kong tanong ng lalaki na mukhang hindi na nakatiis.

Sinulyapan ko s'ya habang naghahalo ng kape.

"Amara Jean Abella. Attorney Villaraza's—"

"Ah! 'Yung kinukwento ni Creed!" sabi n'ya na napapitik pa ng mga daliri.

Ano daw? Kinukwento ako ni Attorney Cervantes sa kanya?

The man laughed. Natawa siguro sa reaksyon kong takang-taka ngayon.

"I'm Attorney Alastair Sullivan." He stretched out his hand. "Dito rin ako nagtatrabaho sa firm. Though I'm a corporate lawyer kaya madalas, nandoon ako sa kumpanya ng kliyente ko."

Tinanggap ko ang pakikipagkamay n'ya at nginitian s'ya. Attorney Sullivan gave me a small smile. Bumalik na ako sa ginagawa ko.

Sabagay... Lumaki na ang firm na 'to kaya malamang, nag-hire na din sila ng iba pang mga lawyer. Pero nandito sa floor na 'to si Attorney Sullivan kaya siguro, ginagamit n'ya 'yung office na kaharap ng kay Kylo.

"May hinahawakang kaso si Kylo ngayon?" he asked.

"Hindi po ako sigurado." Sumulyap ako sa kanya. "May kilala po ba kayong Anthony Santiago?" tanong ko. Baka may alam lang s'ya.

Napansin ko ang pagkakakunot ng noo n'ya.

"Sa pagkakaalam ko 'yan 'yung nagsampa ng kaso laban sa huling kliyente ni Kylo. Bakit?"

Natigilan ako doon. Sinubukan ko pang bigyan ng ibang dahilan ang sinabi n'ya sa akin pero wala na akong ibang makita kung anong ibig sabihin ng sinabi n'ya.

"Huling... kaso?" kinakabahan kong tanong. "Ibig sabihin, closed case na po?"

He nodded.

"Oo. Pero hindi naman nakulong 'yung kliyente n'ya. Malakas kasi ang ibinigay nilang ebidensya."

Napahawak ako sa gilid ng countertop na nandoon sa loob ng pantry. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko at ang galit ay unti-unting namumuo sa dibdib ko. Ilang beses na sunod-sunod akong kumuha ng malalalim na paghinga para pakalmahin ang sarili ko pero hindi iyon nakatulong.

Shit... Sarado na ang kaso. Tapos na. Kaya bakit pa ako inutusan ni Kylo na maghanap ng impormasyon tungkol sa lalaking iyon na kailangan n'ya pa akong pagbasahin ng isang libong mga papeles para doon? I even had to take an overnight last night dahil ang sabi n'ya pa, kailangan n'ya daw iyon first thing in the morning.

So ano? Talagang pinapahirapan n'ya ako? Galit pa s'ya sa akin hanggang ngayon dahil sa ginawa ko sa kanya noon? Kaya n'ya gustong magtrabaho ulit ako dito sa firm para madali n'ya akong mapahirapan sa paglulunod sa akin sa trabaho?

Naririnig kong nagsasalita pa si Attorney Sullivan pero hindi na iyon pumapasok sa isip ko. Ang naiisip ko lang ay galit at kahit anong pigil ko, hindi ako makalma ngayon.

"Attorney." Tumingin ako kay Attorney Sullivan na napatigil sa pagsasalita.

"Bakit?"

I tried to smile. Pero mukhang hindi naging maganda ang labas noon dahil kita ko ang pagngiwi ni Attorney Sullivan.

"Babalik na po ako sa pwesto ko. Nice meeting you po," sabi ko at mabilis na naglakad palabas ng pantry.

"'Yung mga kape mo!" dinig ko pang sigaw ni Attorney Sullivan pero nagpatuloy lang ako sa paglabas.

Shit. Shit talaga! Alam kong may nagawa akong kasalanan sa kanya noon. Alam kong nasaktan ko s'ya noon pero huwag n'ya naman sanang gamitin ang trabaho ko para paghigantihan ako! I needed to finish this job. I need his interview dahil gustong-gusto kong maging reporter para malinis ang pangalan ni Papa kaya sana, huwag n'yang gamitin 'yon!

Mabilis ang paglalakad ko pabalik ng office. Hindi ko makontrol ang galit ko. My vision were turning red because of anger. Pakiramdam ko rin ay anumang oras ay maiiyak ako sa sobrang galit.

Malakas kong binuksan ang pinto ng inner office ni Kylo. Nakita ko s'yang nakasandal sa office table n'ya. His legs were crossed at ang isang kamay ay nasa loob ng bulsa ng pantalon n'ya. While the other was holding the vape. Nakita kong bumuga pa s'ya ng usok na agad na kumalat ang matamis na amoy sa buong kwarto.

Mukha pa s'yang nagulat sa biglang pagpasok ko. Napatayo s'ya habang itinatago ang vape sa bulsa na nasa loob ng coat n'ya. His eyes squinted when he saw the anger in my eyes.

"Miss Abella—"

Mabilis akong naglakad palapit sa kanya. And when I got near him, I tried to punch his chest pero ako lang ang nasaktan sa ginawa ko. His broad chest was so hard pero pinagpatuloy ko ang pagsuntok sa dibdib n'ya.

"Tangina—" he cursed as he tried to block my punches that caught him off-guard.

"Ano? Ano?! Mumurahin mo ko?" I was shouting. Namumuo ang mga luha ko sa sobrang galit. "I was doing this to get the recommendation! Hindi ko na gustong magtrabaho pa sa 'yo! Hindi ko na gustong makasama ka pero tinanggap ko ang hinihingi mong kapalit dahil sa lintek na recommendation na 'yon!"

"What the fuck— Jean!"

"You bastard! I knew it! Kailangan mo ba talaga akong pahirapan?"

He caught both of my wrists. Mahigpit ang hawak n'ya sa mga iyon na kahit anong palag ko ay hindi ako makawala. Then, he tilted his head and I saw the ghost smirk on his lips.

"Is that your first interview question?"

Sa sobrang galit siguro kaya nagawa kong makawala sa hawak n'ya at malakas s'yang sinampal. Ramdam ko ang sakit ng palad ko pero hindi ko iyon ininda. Napabaling sa kabila ang ulo n'ya sa lakas ng pagkakasampal ko at napansin ko pa ang pamumula ng pisngi n'ya.

He poked the inside of his cheek that I slapped using his tongue. May ngisi sa mga labi n'ya nang ibinalik ang tingin sa akin. But his amber eyes looked so intense that I saw that glint of red in his eyes like it were on fire.

Mabilis s'yang kumilos at namalayan ko na lang na nakasandal na ako sa pader. He was pinning me using his body and the wall on my back. Sinubukan kong makawala pero para lang din akong tumutulak ng pader.

"Kung galit ka pa rin sa 'kin, kung gusto mo pa rin akong pahirapan, tatanggapin ko!" I shouted on his face. "Pero huwag mong gamitin ang trabahong 'to na sobrang impotante sa akin!

I tried to punch his chest again. This time, hindi na n'ya ako pinigilan. Tinanggap n'ya ang lahat ng mga suntok ko. Napaiyak na lang ako sa sobrang frustration pero hindi pa rin ako tumigil sa pagsuntok sa dibdib n'ya.

Hindi ko alam kung kanino ba ako mas galit. Kay Kylo ba na sigurado na akong pinapahirapan ako o sa sarili ko dahil sa kabila ng galit na nararamdaman ko para sa kanya, ramdam ko ang tibok sa puso ko at ang emosyong kinatatakutan kong maramdaman ulit dahil sa pagkakadikit ng mga katawan namin ngayon.

Ramdam ko ang titig n'ya sa akin pero wala s'yang ginawa para pigilan ako. Sa huli ay tumigil din ako nang mapagod ako at napaiyak na lang habang galit na nakatitig sa kanya.

His amber eyes showed so many emotions as he stared at me. Mas lalo akong napaiyak dahil doon. Naramdaman ko ang pag-angat ng mga kamay n'ya at ikinulong n'ya ang mukha ko doon. His thumbs were softly caressing my cheeks as he wiped my tears away.

The warmth of his hands gave me so much comfort that my tears quickly stopped from falling. Nakatitig na lang ako sa kanya ngayon. I saw his eyes moved around my face like what he always does before. Parang kinakabisado ng mga mata n'ya ang kabuuan ng mukha ko.

Until his eyes stopped on my lips. Mas lumakas at bumilis ang tibok ng puso ko kaya wala sa sariling binasa ko ang mga labi ko. Narinig ko ang mahinang pagmumura n'ya habang nakatitig sa mga labi ko. The rare tint of red in his amber eyes was so visible now that it looked like his eyes were on fire.

Ibinalik n'ya ang tingin sa mga mata ko. Nakita ko ang isang emosyon na mas lalong nagpabilis ng tibok ng puso ko. His gaze returned on my lips until slowly, I noticed his head slowly closing the distance between us.

Alam ko kung anong gagawin n'ya ngayon pero hindi ko s'ya sinubukang itulak o kahit lumayo man lang. He was actually giving me time to push him away pero hindi ko ginawa. Instead, I closed my eyes and wait for his lips to touch mine.

And when it did, hindi ko alam, pero pakiramdam ko, I am at the most comfortable place in the world.

His lips felt so warm. Sa una ay nakalapat lang ang mga labi n'ya sa labi ko at binibigyan pa rin ako ng pagkakataon para tumutol. Pero hindi ko ginawa. At nang maramdaman ni Kylo iyon, he slowly moved his lips against mine.

Ang mga kamay kong nakalapat lang sa dibdib n'ya ay napakapit na sa coat n'ya. Alam kong nagusot na ang coat n'ya sa sobrang higpit ng pagkakahwak ko doon but Kylo doesn't mind. He continued kissing me, until he finally deepened the kiss.

My hands went up to his neck. Pumulupot ang mga braso ko sa leeg n'ya at doon ako kumapit dahil ramdam ko ang pangangatog ng mga tuhod ko. I even tiptoed to reach him as I kissed him back. Nang maramdaman ni Kylo ang pagtugon ko ay inilagay n'ya ang isang kamay sa likod ko at hinapit ako palapit pa sa kanya.

Shit... His kisses feel so warm, warmer than how I remembered before. Dinama ko ang init ng mga labi n'yang parang kinakabisado ang hulma ng mga labi ko.

Then his lips left mine and he showered kisses on my cheeks. He kissed his way to my ear. Hinalikan n'ya ang ibaba ng tenga ko, malapit sa nakakakiliting parte ng leeg ko at hindi ko na napigilan ang pagkawala ng ungol sa lalamunan ko.

"Kylo..."

He chuckled.

"Yes, love?"

I shivered as I heard him chuckled against my ears. It sounded sexier than ever. Halong pagkapaos at ungol ang pagtawa n'yang iyon. Plus, the endearment he used to call me before that made my skin crawled.

He smells so good. Nandoon ang matamis na amoy na galing sa vape juice n'ya na humahalo sa panlalaki n'yang pabango. His scent was filling my nose that made me feel intoxicated.

Ang kamay n'yang nasa likod ko ay gumapang papunta sa bwang ko. Ramdam ko ang pagpisil n'ya doon kasabay nang paghigit n'ya sa akin palapit sa katawan n'ya.

He kissed my ear again as I heard him whispered.

"Be mine again, Jean."

Chapter 54

Kylo was staring at me with so much intensity in his amber eyes. Hindi ko magawang iiwas ang paningin ko sa kanya. Parang mayroong pwersang humahatak sa akin at nagsasabing dapat ay s'ya lang ang tignan ko. S'ya lang, wala nang iba.

He's still holding me. Sobrang lapit namin sa isa't-isa. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabangong gamit n'ya na nahaluan ng matamis na amoy ng juice na mula sa vape n'ya. Pumupuno iyon sa pang-amoy ko kaya hindi ko magawang makapag-isip ng maayos.

My heart was beating so fast because of our distance. The feeling as he holds me was so familiar yet strange at the same time. I could still feel the warmth of his lips against mine. At mas nakadagdag lang iyon sa dahilan kung bakit hanggang ngayon ay sobrang gulo pa rin ng isip ko.

Bigla ang hiyang naramdaman ko nang sa wakas ay magproseso na ang isip ko na nag-freeze yata dahil sa nangyari kanina. Ang kamay kong hanggang ngayon ay nakakapit pa rin sa batok n'ya ay unti-unti kong ibinaba sa dibdib n'ya. I slowly pushed him away without saying anything.

Mabuti na lang at nagpadala si Kylo sa pagtulak ko. He put a distance between us. Nakahinga ako nang maluwag ngayong may distansya na sa aming dalawa. Pero hindi ko pa rin s'ya magawang tignan kahit na ramdam na ramdam ko ang bigat ng mga titig n'ya sa akin ngayon. Hindi ko alam kung paano ako makakatakas sa sitwasyong 'to.

I cleared my throat. Sinubukan kong tignan si Kylo at salubungin ang mga tingin n'ya sa akin pero halos manginig ang mga tuhod ko nang makita ang paraan kung paano n'ya ako tignan ngayon.

His amber eyes were staring intensely at me. So intense that I'm having a hard time breathing again. Pero pilit kong inignora iyon at muling tumikhim. Napalunok ako para tanggalin ang kung anumang nakaharang sa lalamunan ko para siguraduhin na makakapagsalita ako nang maayos.

"Let's have your interview now," halos mapamura ako nang marinig ang panginginig sa boses ko. Muli akong tumikhim. "Kukunin ko lang ang recorder ko."

Nagpasalamat ako na hindi ko pa nadadala ang recorder pati ang notepad ko nang pumasok ako dito sa office n'ya kanina. Wala sana akong dahilan para makatakas ngayon sa presensya n'ya. Kailangan ko lang ng dahilan para lumabas at pakalmahin ang sarili ko dahil sobra-sobra ang bilis ng tibok ng puso ko.

Nagsimula akong maglakad para sana makalabas na pero hindi pa ako nakakailang hakbang nang maramdaman ko ang paghawak ni Kylo sa braso ko at hinila ako pabalik. I gasped with surprised. Mabilis akong nagbigay ng distansya sa aming dalawa dahil tumama ang katawan ko sa kanya dahil sa paghila n'ya sa akin. Mabuti na lang at binitiwan rin naman n'ya ako.

"I need your answer, Jean," he demanded.

Napatingin ako sa kanya.

"Wala ka namang tinatanong."

He mumbled something. Masyadong mahina para marinig ko ang kung anumang ibinulong n'ya. But judging at how his jaw clenched and the annoyance in his amber eyes, sa hula ko ay isang malutong na mura na naman iyon. Nawala rin naman ang inis sa mga mata n'ya nang tignan na ako.

"I just asked you to be mine again, Jean."

Dahan-dahan ang naging paghugot ko ng paghinga. Hindi ko akalain na uulitin n'ya ang sinabi n'ya kanina. I even thought that I heard him wrong! O kaya ay nagbibiro s'ya! Pero sa nakikita kong kaseryosohan sa mga mata n'ya na hindi ko makayanan ay na-realize kong hindi nga s'ya nagbibiro.

I shook my head. Nakita ko kaagad ang pagkunot ng noo ni Kylo sa ginawa ko.

"No," sabi ko pa.

"No?"

Muli akong umiling at seryoso ang mga matang tinignan s'ya.

"No, Attorney Villaraza. Remember my condition."

Hindi makapaniwala ang tingin n'ya ngayon sa akin. Parang hindi inaasahan ang sinabi ko. Ilang sandali n'ya akong tinitigan bago ko nakita ang pag-angat ng gilid ng labi n'ya.

He looked to his side and chuckled. Napailing bago humugot ng malalim na paghinga at nakangisi nang muling tumingin sa akin.

"We just kissed, Jean," he said with a smirk still on his lips. "You let me kissed you... and you even kissed me back."

Ramdam ko ang pag-akyatan ng dugo sa mukha ko. Kylo really has no chill. Ganito rin s'ya noon pa. Noong unang beses na hinalikan n'ya ako. Hindi man lang s'ya nagdalawang-isip na banggitin ang tungkol sa halik samantalang hiyang-hiya na ako noon!

"That was a mistake, Attorney," sabi ko na pilit pinagtatakpan ang hiyang nararamdaman. "It shouldn't have happened."

Nawala ang ngisi sa mga labi n'ya at biglang naging seryoso ang tingin n'ya sa akin. He looked to his side again. His tongue poked the inside of his cheek kaya bahagyang nagbukas ang mga labi n'ya sa ginawa. Nakita ko ulit ang inis sa mga mata n'ya. Nang muli n'yang ibinalik ang tingin sa akin ay nakita ko ang kaseryosohan sa mukha n'ya.

Hinintay kong may sabihin s'ya sa akin habang pilit na nilalabanan ang kaba sa dibdib ko dahil sa nakikitang kaseryosohan sa mga mata n'ya. The intensity in his amber eyes was too much that it's making me hard to breathe. His eyes looked like it's on fire with the intensity dancing in them.

I have to stop this feeling. Kailangan ko nang pigilan ang sarili ko na maapektuhan kahit sa mga maliliit na bagay na ginagawa n'ya. Lalo na sa bawat tingin na ibinibigay n'ya sa akin. I just really couldn't do anything but be nervous whenever his amber eyes were looking at me.

Kung hindi ko na naman makokontrol ang nararamdaman ko, natatakot ako na baka kung saan na naman mapunta iyon.

Napatingin ako sa pintuan nang makarinig ng mga katok mula doon, silently thanking whoever it was behind that door dahil nagawa kong alisin ang paningin ko kay Kylo. But I could still feel the intensity of his stare at me. Napapalunok na lang ako sa pagpipilit na ignorahin ang mga titig n'ya.

Pero kahit na pumasok ang kumatok kanina, hindi man lang nag-iwas ng tingin si Kylo sa akin.

"Hi, Miss Abella!" bati sa akin ni Attorney Sullivan dahil ako ang una n'yang nakita. Sa isang kamay ay nakita ko ang tray na may lamang dalawang tasa ng kape. "Naiwan mo kasi 'yung mga kape. Wala kasing iinom. Sayang naman kaya dinala ko na dito."

I smiled at Attorney Sullivan who took a quick glance at Kylo who was still looking at me. Talagang hindi na nag-abalang tignan ang kung sinumang pumasok sa loob ng office n'ya.

Attorney Sullivan didn't say anything and looked back at me again.

"Thank you, Attorney," I said. Sana lang ay hindi n'ya nahalata ang tensyon sa pagitan naming dalawa ni Kylo.

He smiled back and nodded at me.

"No worries. Balik na ko sa office ko."

Nakita ko ang ginawa n'yang pagsulyap kay Kylo na talagang hindi inalis ang tingin sa akin. Attorney Sullivan smirked. Napansin ko pa ang bahagyang pag-iling n'ya bago naglakad palapit sa pinto at lumabas na ng office.

Naiwan ulit kaming dalawa ni Kylo sa loob ng office n'ya. Nandoon na naman ang kaba ko na mas lalo yatang dumoble kumpara kanina.

Umaayos ako ng pagtayo at muling tumikhim.

"Kukunin ko lang ang recorder ko, Attorney."

Nagsimula ulit akong maglakad papunta sa pinto, hinihiling na sana ay hindi na gawin ni Kylo ang ginawa n'ya kaninang pagpigil sa akin. At nang makalagpas ako sa kanya ay nakahinga ako nang maluwag. Hinayaan n'ya akong makaalis at makalapit sa pinto.

But before I could turn the doorknob, I heard his low and raspy chuckle.

"So this is what you wanted? Acting like we're playing a game?"

Napatigil ako at napalingon sa kanya. I saw him leaning his hips on his desk. Nakasandal s'ya doon at naabutan ko s'yang kinukuha ang vape sa loob ng bulsa ng coat n'ya. He puffed on his vape. Dahan-dahan n'yang ibinuga ang usok at kumalat ang matamis na amoy ng vanilla sa loob ng office n'ya.

"Alright, Miss Abella. I'll play this game that you started." I saw him smirked menacingly. "But I'll make sure that I won't be the loser in this game."

Napaatras ako ng isang hakbang. I got scared when I saw his menacing smirk. Parang may pinaplano s'yang hindi ko magagawang takasan. And I'm afraid that he might succeed with his plan.

Mabilis akong tumalikod at tuloy-tuloy na lumabas ng office n'ya. Tumigil ako sa harap ng office desk ko at itinukod ang dalawang mga kamay doon para kumuha ng suporta dahil parang bigla yata akong nawalan ng lakas.

I shut my eyes tightly. What the heck just happened?! We kissed! And I even kissed him back!

I gritted my teeth to stop myself from screaming out of frustration. Inis na inis ako sa sarili ko. Nagbigay pa ako ng kondisyon sa kanya pero babaliin ko rin naman pala iyon!

It was like what happened before. Sinabi kong galit ako sa mga lawyers. But I fell inlove with one. I even had a child with a lawyer! Palagi ko na lang kinakain ang mga sinasabi ko!

Now, it's happening again. What happened seven years ago is happening again. It was just so impossible for me to resist his charms. Na kahit ang mismong sarili ko ay tinatraydor ako dahil lang sa kanya.

We kissed again and my feelings for him were slowly resurfacing. Parang gustong kumawala matapos kong itago sa loob ng pitong taon. Na para bang gustong ipaalala sa akin ang nararamdaman ko noon, kung paano ako naging masaya dahil sa nararamdaman ko. Na hindi naman talaga nawala iyon at kahit na anong pilit ko ay hindi talaga mawawala.

Na kahit anong pilit kong kalimutan na lang ang nararamdaman ko para sa kanya ay hindi ko magagawang kalimutan. At kahit na anong pilit kong itago ay hindi ko talaga maitatago ang totoo kong nararamdaman para kay Kylo.

No... Hindi pwede... I should focus on my goal. Hindi pwedeng maulit ang nangyari dati.

Kailangan kong magtagumpay ngayon.

Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ang pagtunog ng phone ko dahil sa isang tawag. I fished it out of my purse. Napakunot ang noo ko nang makita na si Mommy ang caller.

I accepted the call.

"Hello?"

"Mommy!"

Mas lalong nangunot ang noo ko nang marinig ang boses ni Ravi sa kabilang linya.

"Ravi?"

"Mommy! We're going to our new house!" he sounds excited.

"Ha?" Wala akong ibang masabi sa sobrang pagkalito.

Ano 'tong sinasabi ng anak ko?

"Pupuntahan namin ang condo unit, anak," dinig ko ang boses ni Mommy sa background. "Matagal na 'tong inaalok sa 'kin ng kaibigan ko kaya titignan namin ngayon."

Oh... So it's about the condo unit that I asked my Mom. Ang bilis, huh?

"Excited si Ravi kaya tinawagan ka," it was my Mom again. "I'm sorry if we disturbed you with your work."

"Oh, no. Wala pa naman—"

"I'll get to have my own room, Mommy?" singit ni Ravi bago ko pa matapos ang sinasabi ko.

Napangiti ako. Mukhang excited talaga ang anak ko na magkaroon na ng sarili n'yang kwarto. Hindi na sanay na katabi ako.

"Yes, baby..." malambing kong sabi. "Tell me if you like it, okay?"

"Okay po, Mommy! I'll end the call na po so you can get back with your work." Natawa ako sa sinabi n'ya. "Bye, Mom! I love you!"

I giggled. Parang nai-imagine ko ang itsura n'yang excited na excited ngayon.

"I love you too, baby..."

Nakangiti pa rin ako nang pinatay ko ang tawag. I'm glad that my son called. Tuluyan na akong kumalma at sandali ko pang nakalimutan ang nangyari kanina. Parang gusto ko na tuloy umuwi para makasama ang anak ko.

"Miss Abella."

Bumalik ang kaba sa dibdib ko nang marinig pa lang ang pagtawag sa akin ng boses na iyon na kahit na hindi ko lingunin ay kilalang-kilala ko kung sino ang nagma-may-ari noon.

I turned around and saw Kylo leaning on the doorjamb of his inner office's door. Mataman s'yang nakatitig sa akin at wala akong mabanaag na kahit anong katuwaan sa mukha n'ya hindi katulad kanina bago ako lumabas ng office n'ya at nakangisi pa s'ya.

"Y-yes, Attorney?" nauutal kong tanong sa sobrang kaba.

I saw him gritting his teeth. Parang galit pa nga s'ya na hindi ko alam kung para saan naman ngayon. Kanina lang ay mukhang ayos pa s'ya. He looked confident when he gave me the warning pero ngayon ay galit na naman s'ya.

He took a deep breath pero hindi naman nawala ang galit sa mga mata n'ya.

"Let's have the interview next week. I have to go somewhere."

Iyon lang at mabilis na ulit pumasok si Kylo sa office nya. Sinundan ko pa nga s'ya ng tingin at nakita kong kinuha n'ya ang leather briefcase n'ya bago muling lumabas. Tumigil s'ya sa harapan ko.

"See you next week, Miss Abella."

Hindi na ako nakasagot o nakapagreklamo pa, kahit ang tanungin kung saan s'ya pupunta ay hindi ko nagawa dahil mabilis s'yang lumabas ng office at iniwan akong mag-isa doon.

Emergency ba? Mukhang emergency ang pupuntahan n'ya dahil mabilis s'yang umiling. Hindi na rin naman bago sa akin ang ganito. Ganito rin kasi si Daddy noon. At minsan ay si JC rin. Kahit naman sa trabaho ko ay may mga ganito ring emergencies. Mas lalo pa kapag naging ganap na reporter na talaga ako.

I sighed... Ayos lang. Meron pa naman next week. I could interview him next week.

I decided to take a look on the condo unit that my Mom said when Sunday came. Nakausap ko rin ang may-ari na kaibigan nga ni Mommy. Okay naman ang unit. It was on the third floor and has a nice ambiance. May railings ang balcony kaya safe si Ravi. It has three sepearte rooms at may malawak na kitchen at living room. The owner said na pwede na raw kaming lumipat anytime tutal at kilala n'ya naman si Mommy.

Kasama ko sina JC at Ravi na nagpunta ng mall para mamili ng mga kulang na gamit sa unit. Lalong-lalo na ang kama ni Ravi na gustong s'ya pa talaga ang pipili ng kama n'ya.

"Pwede naman akong bumisita sa inyo, 'di ba?" tanong ni JC habang papasok na kami ng mall. Karga n'ya si Ravi na abala sa pagtingin sa paligid.

I laughed with his question. Ano ba naman 'tong taong 'to? Parang hindi s'ya naging feel at home sa bahay namin, ah? Parang hindi palaging nakikikain at pumupunta nang walang pasabi. Nagugulat na nga lang ako noon kapag nagigising ako at nadadatnan s'yang kumakain ng breakfast sa dining area.

"Kahit hindi ko 'yan sagutin, alam ko namang bibisita ka pa rin," nangingiti kong sabi.

He chuckled. May sinabi pa s'ya pero hindi ko na naintindihan nang may mahagip ang paningin ko sa isang restaurant na nadaanan namin. I even have to look twice para siguraduhin na hindi ako dinadaya ng paningin ko.

It was Kylo. He was in the restaurant talking with some girl. Nakatalikod ang babae sa gawi ko pero kahit hindi ko makita ang mukha ay nahuhulaan kong maganda ang kausap n'ya. She has a wavy black hair na umaabot hanggang sa dibdib n'ya. She was wearing a white sophisticated dress at kita ang makinis n'yang likod dahil backless ang design ng dress n'ya.

I wasn't prepared when I felt a pang on my chest. I've felt this feeling before. Noong nakita ko rin si Kylo na may kasamang lumabas na babae sa elevator ng building kung nasaan ang condo unit n'ya.

No, please... I should stop this feeling.

"AJ?" dinig kong tawag ni JC sa akin na natigil sa paglalakad ngayon. Pareho silang nakatingin ni Ravi sa akin na nakatayo na sa gilid n'ya at nakatingala sa akin. "May problema ba?"

Mabilis akong ngumiti at umiling. Si JC ang kaharap ko. Alam n'ya talaga kung may mali sa akin o wala.

"Nothing," I said, forcing myself to smile. "Tara na. Let's go to that store."

I held my son's hand at nauna nang maglakad sa furniture store na nakita ko. Napasunod sa akin si Ravi dahil hawak ko ang kamay n'ya. Si JC ay walang magawa kundi ang sumunod na rin.

Hindi maalis sa isip ko ang nakita ko kanina kahit nang makapasok na kami sa loob ng furniture store na iyon. Ang daming tanong na pumapasok sa isip ko.

Sino ang babaeng kasama ni Kylo? Ano ang pinag-uusapan nila? Iyon ba ang emergency na pinuntahan n'ya nu'ng Friday? Is she his girlfriend?

It's been seven years. Hindi malabong girlfriend n'ya nga ang babae.

But the article said that Kylo is still single.

"Mommy!"

Napatingin ako sa anak ko na pilit na tinatanggal ang pagkakahawak ko sa kanya. Binitiwan ko s'ya at agad s'yang ngumiti sa akin.

"I'll find my own bed, Mommy! I'll tell you po 'pag nakapili ako," iyon lang at tumakbo ang anak ko papunta siguro kung nasaan ang mga kama.

"No, wait— Ravi!"

"Ako na," si JC na pinigilan ako. "Mamili ka na lang ng mga bibilhin mo. Just call me if you need help." Mabilis na nawala si JC sa harapan ko para sundan si Ravi.

I sighed. Nagsimula akong magtingin-tingin ng mga kakailanganin namin ni Ravi sa condo unit. I think five pairs of everything is enough tutal ay kaming dalawa lang naman doon. Sosobrahan ko na lang kung sakaling may mga bumisita sa bahay.

I was busy looking at the glassware pero sumisingit pa rin sa isip ko ang nakita ko kanina. Hindi ko maiwasan ang magalit nang maalala kung anong nangyari sa amin nu'ng Friday.

That bastard... May pa 'Be mine again, Jean' pa s'yang nalalaman tapos makikita ko s'yang may kasamang babae ngayon? Napakababaero talaga ng abogadong 'yon kahit kailan! Tapos kapag tatanungin ko s'ya, kung anong palusot na naman ang sasabihin n'ya!

Huling-huli na nga, magpapalusot pa!

Nakakainis! Bakit ba kasi nagpapadala ako sa kanya? Bakit hindi ko s'ya magawang tanggihan?!

"Jean."

Automatic akong napalingon sa kung sinumang tumawag ng pangalan ko. Nakita ko na s'ya bago ko pa ma-realize na iisang tao nga lang pala ang tumatawag sa akin sa ganoong paraan.

Kylo was standing in front of me, looking so dashing in his plain navy blue button down shirt that was tucked-in his dark gray colored trousers. The sleeves of his shirt were rolled up to his elbows. Kita ko ang itim na belt na nakasabit sa bewang n'ya. Pati ang itim na relo sa kaliwang pulsuhan n'ya.

"What are you doing here?" he asked.

Hindi ako makapagsalita sa gulat nang makita na nandito s'ya sa harapan ko ngayon. Hindi ko inaasahan ang biglang pagsulpot n'ya.

I almost gasped when I remembered that I'm with my son!

No, no... Where's Ravi?

I simply looked around, hoping to find my son. At halos mahimatay ako nang makita ang anak ko sa likuran ni Kylo at tumatakbo papunta sa direksyon namin.

"Shit!"

Mukhang nagulat si Kylo sa biglaan kong pagmumura. Nangunot ang noo n'ya at lilingon na sana sa likuran n'ya para makita ang tinitignan ko when I aggressively held his arm. Mabilis s'yang napalingon pabalik sa akin.

"Kylo!" dinig ko pa ang bahagyang pagpiyok sa boses ko. "Patulong naman na ano... Mamili ng kama!"

"What?" lito n'yang tanong na nalilito rin ang mga matang nakatingin sa akin. Nginitian ko lang s'ya at hinila paalis sa lugar na 'yon.

"I need to buy a bed," I said as we walked. "Help me choose one."

Nagpahila naman si Kylo sa akin at wala nang sinabi. Lumingon ako sa likuran ko. I saw JC carrying Ravi now. He was saying something to him and I saw my son nodded with whatever he just said.

JC looked at me. Nagsalubong ang tingin namin at nakita ko ang pagtango n'ya. I sighed. Nakahinga ako nang maluwag nang makitang hawak na ni JC si Ravi pero hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib ko.

It's okay... Kasama ko lang naman si Kylo ngayon. And our son was just a few meters away from us.

Chapter 55

Sobra-sobra ang kaba sa dibdib ko habang hawak ko ang braso ni Kylo at hinihila s'ya palayo sa kung nasaan ang anak ko at si JC. I kept on glancing at him as we walk, making sure that he wouldn't look back so he won't see Ravi.

Muntik na. Muntik na n'yang makita si Ravi kanina. Kung mabilis lang s'yang lumingon sa likuran n'ya, o hindi kaya ay hindi ko nakita si Ravi na tumatakbo palapit sa amin, or if JC wasn't that fast to stop Ravi from reaching us, makikita na n'ya sana ang anak namin.

Nandito pa rin ang kaba sa dibdib ko dahil sa nangyari. Hindi ako makalma. Nanginginig ang mga kalamnan ko at hindi ko alam kung napapansin ni Kylo ang panginginig ng kamay kong nakakapit sa braso n'ya. Basta ang nasa isip ko lang ay mailayo s'ya doon.

It was a bad idea na tumuloy pa kami dito sa mall kahit na nakita ko na s'ya sa restaurant kanina. He was so busy talking with a woman. He was so engrossed with their conversation kaya hindi ko naisip na matatapos sila agad sa pinag-uusapan nila at pupunta sa furniture store na 'to!

Speaking of, nasa'n ang babaeng kasama n'ya?

I looked at Kylo again. Naabutan ko ang tingin n'ya sa kamay kong nakahawak sa braso n'ya. Then his gaze turned on me. Parang doon lang nag-sink in sa akin na kasama ko s'ya at hawak pa talaga ang braso n'ya. Mabilis kong inalis ang kapit ko sa kanya na parang napaso.

Pareho kaming napatigil sa paglalakad. He was still looking at me habang ako ay hindi na makatingin sa kanya. What am I thinking about touching and dragging him somewhere?

I heard him took a deep breath. He took a step towards me. Halos mapaatras ako doon lalo na nang kinuha n'ya ang kamay kong nakahawak sa braso n'ya kanina. He enveloped it with his hand as he started walking again. S'ya na ngayon ang nakahawak sa akin at hinihila ako kung saan.

"K-kylo—" nauutal kong tawag sa kanya. Sinubukan kong bawiin ang kamay ko mula sa kanya pero hindi n'ya ako hinayaan.

He just kept on walking. Nauuna s'ya sa akin habang ako ay nakasunod lang sa likuran n'ya. Nakatingin ako sa magkahawak naming mga kamay, wondering how his big hand fit so perfectly with mine.

I stared at his broad back. Kylo always gives me this kind of security. Na ngayong hawak n'ya ang kamay ko ay kaya n'yang alisin ang lahat ng mga problema ko. Na kaya n'ya akong protektahan. He always makes me feel that no matter how cruel this world is, he will always be there and he won't let go of my hand, no matter what.

At times, naiisip ko na lang na ipagtapat sa kanya ang lahat. Na sabihin sa kanya ang mga bagay na gumugulo sa akin, at ang dahilan kung bakit ako lumayo. Whenever he makes me feel those emotions and feelings I've felt with him before that makes me remember one of the happiest moment in my life, like what he's making me feel right now, gusto ko na lang sabihin ang lahat sa kanya.

But then, there will always be that thought... the thought of his mother. Sa tuwing naiisip ko na pagsasalitaan n'ya rin ng kung ano-anong mga salita ang anak ko, hindi ko kinakaya. The words that scarred me all throughout my life, those words that gave me nightmares, those horrible words that people defined me with.

My poor son... Ayos lang na ako ang masaktan, 'wag lang ang anak ko.

Nangunot ang noo ko nang dinala ako ni Kylo sa section kung nasaan nando'n ang mga kama. Napatigil ako sa paglalakad at malakas na hinila ang kamay ko mula sa kanya. He stopped walking and looked back at me.

"Bakit tayo nandito?" I asked. Tumingin pa ako sa paligid. Iba't-ibang klaseng mga kama nga ang nandoon.

He frowned. Tinagilid n'ya ang ulo n'ya at may pagtataka sa mga mata nang tumitig sa akin.

"You asked me to help you choose for your new bed."

Ah... Oo nga pala. Sa sobrang pagkataranta ko kung paano s'ya mailalayo kay Ravi kanina, ganoon ang nasabi ko. At kama pa talaga ang naisip kong sabihin sa kanya!

Si Ravi kasi! Panay ang pagpapaalala sa 'kin na s'ya nga daw ang pipili ng kama n'ya! Iyon din tuloy ang nasabi ko sa ama n'ya!

Napatango-tango ako. Tumikhim at tumayo nang deretso para hindi n'ya mahalatang may iba. Base na naman kasi sa pagkakakunot ng noo n'ya, mukhang nag-iisip na s'ya sa mga kinikilos ko.

"Hindi mo na ko kailangang tulungan. ako na lang mag-isa ang mamimili," I said. He needs to go away quickly. Baka magkita pa sila ni Ravi.

Mas lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Kylo.

"You seemed in trouble earlier. Mukhang kailangan mo talaga ng tulong. Now, you're telling me you don't need my help?"

Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko. Pinipigilan na ipakita ang kaba sa mukha ko. Sa hula ko, sa pagkakataong 'to, baka nakakahalata na nga s'yang may iba sa kinikilos ko.

I saw his gaze turned down on my lips. His eyes became serious. Mabilis kong pinakawalan ang pang-ibabang labi ko. Nararamdaman ko na naman kasi ang intesidad sa mga mata n'ya sa tuwing ganito s'yang makatingin sa akin. At nahihirapan na naman akong huminga.

"Good afternoon, Sir, Ma'am. Welcome to our store. Ano pong hanap nila?"

Pareho kaming napatingin ni Kylo sa babaeng lumapit sa amin. Silently thanking her as the tension in the air between Kylo and me vanished from her arrival. It looks like she was a saleslady from the store that's going to assist us.

"Uhmm..." Napatingin ako kay Kylo, hindi alam ang sasabihin. He glanced at me before he looked at the saleslady again.

"Anong pinakamatibay n'yong kama?"

Mabilis akong napatingin kay Kylo. Nagulat sa sinabi n'ya. Seryoso naman ang itsura n'ya nang itinanong iyon pero nakita ko ang multo ng ngiti sa mga labi ng saleslady.

"Right this way po, Sir."

The saleslady lead the way. Pinauna ako ni Kylo sa paglalakad habang s'ya ay nasa likuran ko lang. I was so conscious walking in the middle of these beds while Kylo was walking behind me. Ewan ko. Parang mas lalo ko pa yatang naramdaman ang tensyon ngayong may mga kama sa paligid namin.

Dinala kami ng saleslady sa isang Queen size bed na kama na may kulay gray na bedframe. Nakabalot pa sa protective plastic ang foam.

"Ito po ang pinakamatibay naming kama, Sir, Ma'am. Kahit po itong foam, matibay rin. Makapal po s'ya at hindi agad-agad ninipis. Durable na po 'yan." The saleslady even squeezed the foam. Tumunog ang protective plastic doon sa pagpisil n'ya.

"What do you think?" tanong ni Kylo na tumingin pa sa akin. Nakahalukipkip s'ya at nakatayo sa gilid ko.

"A-ano..."

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko! Wala naman sa plano ko ngayon ang bumili ng sarili kong kama, kay Ravi lang sana, pero mukhang mapapabili na rin ako ngayon. Kung bakit ba naman kasi kama pa talaga ang nasabi ko! Pwede namang plato o mga kutsara!

"Are you sure it's durable?" tanong pa ni Kylo sa saleslady nang hindi kaagad ako makasagot. Baka akala n'ya, iniisip kong hindi matibay ang kama kaya nag-aalangan ako ngayon.

"Ay, yes po, Sir!" the saleslady said cheerfully. "'Yan po ang pinakamatibay na foam namin. Tsaka basta po ganyang brand, matitibay po talaga 'yan. Pati rin po 'yung bedframe, hindi mabilis masira."

Kylo turned to me again. Sobra 'yung pressure na nararamdaman ko sa mga titig n'ya! Hindi ko naman kailangang kabahan dahil mamimili lang naman ako ng kama. Pero ang makasama si Kylo habang namimili ng kama, nakakakaba talaga! Lalo pa at damang-dama ko ang intesidad sa mga mata n'ya habang nakatingin sa akin!

Napalunok ako at tumingin sa saleslady, hindi pa rin alam ang sasabihin.

Shit naman...

"Baka may ibang design na prefer si Misis, Sir," nakangiting sabi ng saleslady kay Kylo.

Nagulat ako doon! Mabilis tuloy akong napailing na may pagkumpas pa talaga ng mga kamay.

"Ay, naku! Hindi kami—"

"Can we try the bed?"

"Ha?!" gulat akong napatingin kay Kylo nang putulin n'ya ang sasabihin ko at sabihin pa iyon sa saleslady. "Hoy, Kylo! Ano ba 'yang sinasabi mo?"

He chuckled. His amber eyes twinkled with mischief.

"What? Para nga malaman natin kung matibay talaga 'yung kama? What if she's lying?"

"Kylo!" saway ko sa kanya pero ang hinayupak ay tinawanan lang ako! Even the saleslady giggled because of us. Akala yata nagko-comedy act kami dito.

Napakabastos talaga ng lalaking 'to! We're in public pero kung ano-ano pa rin ang iniisip! Talagang walang patawad!

He sat down on the bed. He was smirking when he looked up at me again. Tinapik n'ya ang espasyo ng kama sa tabi n'ya.

"Come, sit here beside me, Mrs. Villaraza."

Dama ko ang pag-akyatan ng mga dugo sa mukha ko. Hindi ko alam kung para saan. Para sa iniisip ko kanina na akala kong iyon ang iniisip n'ya, o para sa tinawag n'ya sa akin ngayon lang. Basta! Alam kong sobrang pula ng mukha ko ngayon!

Sobrang bilis din ng tibok ng puso ko at parang hindi ako makahinga. Nandoon ang kilig at ang katuwaan sa narinig mula sa kanya. Pero nandoon din ang takot. Dahil alam ko, wala na akong magagawa sa pagbalik ng nararamdaman ko para sa kanya na pilit kong kinalimutan pero hindi ko naman nagawa.

It's really impossible to forget him. I don't know if he did something to me to make sure that he'll always be on my mind wherever I am. Na kahit anong gawin ko ay hindi ko nga s'ya makakalimutan. Kahit anong pilit ko.

I sighed. Umupo ako sa tabi n'ya gaya nang gusto n'ya. Lumubog ang kama sa pag-upo ko.

I looked at Kylo. Nandoon na naman ang ngisi sa mga labi n'ya kaya napairap na lang ako.

"Nakangisi ka na naman. Para kang tanga."

He laughed hard with what I've said. Kitang-kita ko ang katuwaan sa mga mata n'ya habang tumatawa. Maging ang saleslady ay malaki ang ngiti sa aming dalawa. Habang ako naman ay sobra ang pagkakasimangot ngayon.

He was still chuckling when he leaned towards me. Inilapit n'ya ang bibig n'ya sa tenga ko.

"What were you thinking earlier, huh?" he said as he chuckled. Halatang nang-aasar.

Nakasimangot ako nang lumingon sa kanya. He was smirking like he's enjoying my reaction. Sa sobrang inis ko ay hindi ko na napigilan ang pasimpleng pagkurot sa tagiliran n'ya.

"Aray! Jean!" he exclaimed pero tumatawa naman! He tried 'to stop my hand pero mas lalo ko pang diniinan.

"Napakapilyo mo!"

"Alright, alright. I'm sorry!" sabi n'yang natatawa pa rin.

Binitiwan ko s'ya. I glared at him who was just chuckling as he looked at me. He bit his lower lip, trying to stop his laugh when he saw me glaring at him. Inirapan ko s'ya pagkatapos at binalingan na ang saleslady na ngiting-ngiti sa aming dalawa.

"I'll get this bed," sabi ko at tumayo na.

"Queen size 'to, Ma'am," the saleslady informed me.

Tumango lang ako.

"Ayaw mo ng King size?" Kylo asked.

Napatingin ako sa kanya. Prente s'yang nakaupo sa kama. Ang dalawang mga kamay ay nakatukod pa sa gilid, sa bandang likod n'ya. He was slightly leaning backwards. His legs were spread apart, emphasizing his long legs against his dark gray trousers.

"Okay na ang Queen size."

He nodded. He protruded his lower lip as he shrugged his shoulders.

"Sabagay. Two people can fit there."

Inis ko s'yang tinignan.

"Pwede bang 'wag ka nang magsalita?"

He just chuckled. Tumayo s'ya at pinagpag ang dalawang kamay. He put his hands on his waist as he looked at me. Inirapan ko lang ulit s'ya.

The saleslady guided me to the cashier. S'ya ang nag-assist sa akin at sa mga dapat kong gawin para maipa-deliver ang kama sa condo unit ko. I was looking at Kylo, making sure that he won't know the address. Nakita ko s'yang tahimik na pinapanood ang mga lalaki na nag-aasikaso sa kama ko.

I took the time to sneak a text to JC, asking where they were. Mabilis naman s'yang nag-reply na parang kanina pa naghihintay sa text ko. He said that they were at an ice cream parlor that was also inside the mall. Nakahinga ako nang maluwag.

"Ma'am?" tawag-pansin sa akin ng saleslady kanina. "Ide-deliver po ang bed sa inyo after two days gaya po ng instructions n'yo. Tatawag na lang po kami for confirmation din that day."

I nodded and smiled at her.

"Thank you."

Kasunod ko si Kylo na maglakad palabas ng store na iyon. He was walking with his two hands inside the pocket of his pants. Tahimik lang at hindi nagsasalita.

I was attentive to my surroundings. Natatakot ako na baka biglang sumulpot sina JC at Ravi kung saan at makita sila ni Kylo. Palinga-linga ako. Nang masigurong wala nga sila at siguro ay nasa ice cream parlor pa rin ay tumigil ako sa paglalakad at hinarap si Kylo.

He stopped walking as well. Tumitig s'ya sa akin. He tilted his head as he raised an eyebrow at me. Hinihintay akong magsalita, mukhang nahalata n'yang may sasabihin ako.

I cleared my throat. Pormal ko s'yang tinignan.

"Thank you for helping me... Attorney Villaraza."

He bit the insides of his cheeks. Tumatango-tango at bumuntong-hininga.

"Ihahatid na kita," he said with seriousness in his voice. Wala na ang kapilyuhan na pinakita kanina.

Mabilis akong umiling.

"Hindi na, Attorney. JC will pick me up."

Iyon na lang ang naisip kong palusot para hindi na n'ya ipagpilitan na ihatid ako. Mukhang gumana naman. Tumango s'ya ulit. His amber eyes stared at me.

"You're... moving?" he asked. Rinig ko ang kaunting pag-aalangan sa boses n'ya nang itinanong iyon.

I didn't confirm nor deny his assumption. Lilipat ako para kung sakaling pumunta si Kylo sa bahay namin, kung sakali lang, sa anumang dahilan, hindi n'ya makikita si Ravi dahil wala na kami doon. Ngayong nalaman n'yang lilipat na ako dahil lang sa pagbili ko ng kama, I'm afraid he might do something to know my address.

I might just assuming things. Pero okay na siguro ang maging maingat.

"Sige, Attorney. Alis na ko," I said, trying to close the conversation.

Tumango lang si Kylo at wala nang sinabi. Sinulyapan ko s'ya ng isang beses bago tumalikod at naglakad na palayo. I could feel his gaze following me as I walked away. Ingat na ingat naman ako sa paglalakad ko, hinihiling na sana ay hindi matapilok.

I don't know how long I've walked. Hindi ko na rin alam kung nasaan na akong parte ng mall. Tumigil ako sa paglalakad at nilinga ang paligid. Nang masiguro na wala na si Kylo, alam ko dahil hindi ko na ramdam ang bigat ng pagtitig n'ya, tinawagan ko na si JC.

Napagdesisyunan namin na umuwi na rin. Halata ang pagtatampo kay Ravi dahil hindi ko nabili ang kamang gusto n'ya. Mas lalo tuloy akong na-guilty. Kaya nga kami pumunta sa mall ay para ibili s'ya ng kama dahil excited na excited s'yang magkaroon ng sarili n'yang kwarto. Pero ang ending ay ako pa ang nakabili ng kama ngayon.

"Ravi... We'll buy your bed next time, okay?" sabi ko sa anak ko na nasa backseat. JC was driving.

My son was obviously sulking. Nakahalukipkip s'ya habang nakatingin sa labas ng bintana, ayaw man lang akong tignan.

I stared at my son. Hindi ko tuloy maiwasang maalala ang image ni Kylo na nakahalukipkip din kanina.

Magkamukhang-magkamuha talaga sila.

JC was right. Ravi is the little version of his father.

"Ravi... Hey..."

Napabuntong-hininga ako nang hindi pa rin tumingin sa akin ang anak ko. I looked helplessly at JC. He glanced at me before he looked at Ravi through the rearview mirror.

"Hey, RK."

"Don't call me RK," nakasimangot na sabi ng anak ko.

JC chuckled. He glanced at the road before looking at Ravi again through the rearview mirror.

"Rav... I'll buy your bed tomorrow. You want that?"

Pareho kaming napatingin ni Ravi sa kanya.

"Talaga po, Papa JC?" Ravi asked, trying to hide his excitement.

"JC, 'di na kailangan. Bibilhin ko rin naman 'yon sa weekend."

"Pa'no kapag may nauna nang kumuha?" he challenged me.

Mukhang mas magtatampo yata sa akin ang anak ko kapag gano'n ang nangyari.

"Babayaran na lang kita," I said.

Natawa si JC.

"Ayoko nga. Mamili ka. Bibilhin ko ang kama at hindi mo ko babayaran o ikaw ang bibili ng kama pero sa weekend pa at baka may nauna nang makabili ng kamang gusto ni Ravi?"

Hindi ako nakapagsalita at sinimangutan lang s'ya. Ginagamit n'ya ang pagiging abogado n'ya sa akin!

JC chuckled.

"Regalo ko na 'to sa paglipat n'yo sa bago n'yong titirhan. Basta welcome akong pumunta do'n, ha?"

Ayoko na sanang abalahin pa s'ya. Hindi n'ya naman kailangang gumastos ng ganoong kalaki para lang sa isang regalo. Pero alam kong hindi naman ako mananalo sa kanya. Baka nga kahit hindi ako pumayag, bilhin n'ya pa rin. Tapos kapag nagpilit akong bayaran s'ya. pagtalunan pa namin.

Napangisi si JC nang hindi na ako umangal sa gusto n'ya. Mukhang alam n'yang wala na akong magagawa kundi ang pumayag na lang.

He looked at Ravi again through the rearview mirror.

"Okay na, Ravi. Bibilhin ko na ang kamang gusto mo. 'Wag ka nang magtampo sa Mommy mo."

I sighed. Ginawa n'ya lang pala 'yon para mawala ang pagtatampo sa akin ng anak ko.

Ravi looked at me. Sa una ay parang nahihiya. Pero maya-maya ay nagbaba ng tingin at napanguso.

"Sorry, Mom."

I smiled. Umiling ako.

"No... I'm sorry kung hindi nabili ni Mommy ang kamang gusto mo. Something... happened."

Napakunot ang noo ni Ravi. His amber eyes looked curiously at me.

"I saw you po with a man earlier, Mom. Who is he?"

Natigilan ako sa tanong n'ya. I never thought that he'll ask something like that. Ravi never asked me sa kung sinong nakikita n'yang mga kasama ko. Kaya nagulat talaga ako sa pagtatanong n'ya ngayon.

Lukso ba 'to ng dugo? He's curious about Kylo 'cause he's his father even if he didn't know about that?

Napatingin ako kay JC sa kawalan ng sasabihin. He glanced at me. Nakita kong parang hinihintay n'ya rin ang isasagot ko.

I looked back at Ravi again.

"He's..." your father.

He's your father. anak. Pero hindi pa ako handang sabihin 'yon sa 'yo. Maybe... when the time comes. But not now, Ravi. Not now.

"He's a lawyer, Ravi," sabi ni JC. Mukhang nahalata na ang pag-aalangan ko. "S'ya 'yung lawyer na ini-interview ng Mom mo. He was also her trainer during her intership days."

I saw my son's eyes twinkled with excitement. Naramdaman ko ang sakit sa dibdib ko nang makita ko iyon. He's curious. Kahit hindi n'ya alam na ama n'ya si Kylo, na ama n'ya ang nakita n'ya kanina, his curiousity as his son kicked in.

Nagkatinginan kami ni JC. Mukhang ganoon din ang naiisip n'ya ngayon.

"Is he a good lawyer too, Mom?" Sa akin nakatingin si Ravi pero hindi ko magawang magsalita.

"Ye, Ravi," it was JC who answered. "He's my role model. Sobrang galing na lawyer kasi talaga ng ta— ni Attorney Villaraza."

"Even better than you, Papa JC?"

I saw JC smiled.

"He's so much better than me," JC softly said before glancing at me.

"Wow..." my son muttered. Sumandal s'ya sa upuan n'ya at hindi na ulit nagtanong. But I could see in his eyes as he looked out the window, he's really interested with the man that he saw earlier.

Napasandal ako sa upuan ko. Ilang beses ako humugot nang malalim na paghinga. Gaya nang nararamdaman ko kay Kylo na pilit kong tinago at kinalimutan pero hindi ko naman magawa, mukhang hindi ko rin magagawang itago ang katotohanan. Kay Ravi o kay Kylo man.

"Hindi dapat ako ang gumagawa nito, AJ," mahinang sabi ni JC pero dinig ko naman. I looked at him. He glanced at me. "I shouldn't be the one cheering Ravi's up if he's sulking because of you. Hindi ko pwesto 'to, AJ..."

I took a deep breath. Nanginig ang pang-ibabang labi ko nang bumuntong-hininga ako dahil sa kaba at sakit.

"I know..." I said softly. "Hinahanda ko rin naman ang sarili ko, JC. Pero 'wag muna ngayon. Natatakot pa ko."

Nakakaunawang tumango si JC. He looked at the road again. Nang ibinalik n'ya ang tingin sa akin, I saw him smiling gently at me.

"Basta, tandaan mong nandito lang ako palagi, hm?"

I nodded and smiled back at him.

"Thank you, JC..."

Chapter 56

Paunti-unti ang paglilipat ko ng mga gamit namin ni Ravi sa condo. It only took three days for me to take everything to the condo unit since hindi ko rin naman inilibas ang lahat ng mga gamit namin nang bumalik kami mula Canada. Naging madali sa akin ang paglilipat dahil doon. Mabilis kong naayos ang lahat sa bago naming titirhan ng anak ko.

Mom and Dad were always at the condo. Kapag nasa firm ako ay nandoon sila at inaalagaan si Ravi. Isang beses pa nga ay doon din sila natulog. Gusto lang daw nilang sulitin ang oras kasama ang apo nila dahil malapit na rin ang pasukan ni Ravi.

Tinulungan din ako ni JC sa paglilipat namin. Nakakahiya nga dahil pakiramdam ko ay naiistorbo ko s'ya sa trabaho n'ya pero sabi n'ya naman ay wala s'yang hinahawakang kaso ngayon kaya may oras s'ya at sulitin ko na lang daw. Tinupad n'ya rin ang pangako n'yang ibili ng kama si Ravi. Sinubukan ko nga ulit na bayaran na lang ang kama pero ayaw n'ya talaga. Mukha na nga s'yang naiinis sa kakapilit ko kaya tinigilan ko na.

"AJ..."

Napalingon ako kay JC nang tawagin n'ya ako. Tumabi s'ya sa akin habang nakatayo ako sa labas ng veranda ng unit at nag-aalis ng pagod dahil sa pag-aayos sa loob. Si Ravi ay kakatulog lang kaya nagkaroon ako ng oras para magpahinga.

"Bakit?" I asked.

He leaned his arms on the railings, slightly slouching his body to be more comfortable. Nakatingin s'ya sa harap habang ako ay nakatingin sa kanya. His side profile looked good lalo pa at natataman ng liwanag ng buwan.

I wonder when will JC stopped supporting me and my son? Iyong sarili n'ya naman ang iintindihin n'ya. Palagi na lang kasi kami. Pakiramdam ko ay hindi n'ya nagagawa ang gusto n'ya dahil sa pagsuporta n'ya sa amin ni Ravi.

I will feel lonely when that day comes. Simula pagkabata ay palagi na s'yang nasa tabi ko. Hanggang ngayong nagkaanak na ako. I've never heard him talked about other girls. Pakiramdam ko pa ay hindi talaga s'ya nagka-girlfriend kahit na anong pilit ko sa kanyang maghanap na ng girlfriend noon. Napagkakamalan din kasi s'yang ama ni Ravi. JC looked handsome too kaya ang iba ay hindi na nagtataka kung bakit gwapo rin si Ravi.

I always denied it. Tinatawanan lang kasi ni JC. I told him that he should deny it too dahil aakalain ng iba na s'ya talaga ang ama. Mas lalo s'yang mahihirapang makahanap ng babaeng para sa kanya.

But JC told me that he didn't want me to put in a tight situation. Kapag kasi itinanggi n'ya, tatanungin daw ako kung sino ang totoong ama. He didn't want me to feel uncomfortable.

He's really a good man. Kaya sa tingin ko ay dapat ding makita iyon ng ibang babae. Hindi lang ako.

He should move on from his feelings for me. He deserves someone else.

JC sighed. Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata n'ya nang tumingin sa akin.

"I tried to get the records about your father's case on the website that we could access... Pero hindi public case ang kaso ng Papa mo which I can't understand since it's a very controversial case."

He took a deep breath. Matagal bago n'ya iyon pinakawalan, at nang ginawa ay marahas n'yang ibinuga ang hangin. Nakatingin lang ako sa kanya. Pinipilit na intindihin ang mga sinasabi n'ya kahit na nagsisimula na akong kabahan.

"So I went to the Supreme Court," he continued. "and submitted a form of a request for access to information... But it was denied, AJ. They said that your father's case is protected from disclosure."

"Anong ibig mong sabihin?" lito kong tanong.

But my Dad is a lawyer. He somehow taught me things about law kaya mayroon akong kaunting ideya sa kung anong gustong sabihin sa akin ni JC. But I need to confirm. I need to hear it from him.

Muli s'yang humugot nang malalim na hininga. Nasa mga mata n'ya ang pag-aalala.

"Someone's blocking your father's case. Someone who's powerful at malakas ang kapit sa itaas. It will be impossible to reopen your father's case, AJ..."

Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko doon. Parang inaasahan ko na ito na hindi. O pilit ko lang dine-deny sa sarili ko?

I know that whoever the real suspect is... They're powerful. Nagawa n'yang bayaran ang abogado ng kalaban nila, which is my father's lawyer, Attorney Ocampo. Nagawa nilang idiin ang kasalanan nila sa isang inosenteng tao.

Napahawak ako sa railings. Naramdaman ko kasi ang panghihina ng mga tuhod ko. Sunod-sunod akong kumuha nang malalalim na paghinga para pakalmahin ang sarili ko.

"That's why I need the public, JC..." I looked at him helplessly. Mas tumindi ang pag-aalala sa mga mata n'ya. Napatayo na rin s'ya nang ayos. "I need the public to help me reopen my father's case. Kapag nakakuha na ako ng ebidensya na inosente si Papa, isasapubliko ko 'yon. The people will criticize the law."

"Pero pa'no ka makakakuha ng ebidensya kung protected from disclosure ang case ng Papa mo?"

Nanghihina akong napailing. Tinignan ko s'ya na sa determinadong paraan.

"I don't know, JC..." I honestly said. "Pero itutuloy ko ang plano ko. I will become a reporter. Iyon na lang ang paraan ko para mas mapalapit sa batas."

JC stared at me for a while. Alam kong nakikita n'ya ang takot sa mga mata ko habang inaabangan ang sasabihin n'ya. He's a lawyer. Mas alam n'ya ang ikot ng batas. Alam n'ya kung may pag-asa ako o wala sa gagawin ko. And I'm afraid that he'll tell me that I don't have any chance in this.

Pero tumango-tango s'ya. Lumapit s'ya sa akin at magaan na idinantay ang mga kamay n'ya sa mga balikat ko. He gave me a reassuring smile.

"Okay... Do what you need to do. Just remember to ask my help if you need it, okay?"

I sighed in relief. Halos maiyak na akong nakatingin sa kanya.

"Thank you, JC."

He laughed a little. Hinila n'ya ako at ikinulong sa mga braso n'ya.

"I'm always here for you."

Kailangan kong mag-focus sa plano ko. Ngayong alam ko nang makapangyarihan ang kalaban ko pero wala akong ideya kung sino, there's no room for any mistake. Isang pagkakamali lang, ang pinaghirapan kong abutin sa buong buhay ko ay masasayang lang. Lahat ng mga naging sakripisyo ko.

I shouldn't get distracted with Kylo.

I know... Alam kong bumalik na ang nararamdaman ko sa kanya. Na hindi ko naman talaga nakalimutan at pilit ko lang itinago. But I should do everything to ignore it. Do everything so that this time, I would finally reach my goal.

So when Friday came, I made sure that I wouldn't get distracted with Kylo. It was time to interview him again. At hindi ko na hinayaang sa office pa n'ya namin gawin iyon. Kung saan kami lang dalawa sa loob ng iisang kwarto. Natatakot ako na baka kasi maulit 'yong nakaraan!

"'Torni, late ka."

I saw Kylo frowned. Napatingin s'ya sa itim n'yang relo sa pulsuhan n'ya.

"I'm still early." Deretso ang tingin n'ya sa akin nang mag-angat ng tingin. Lumalim ang pagkakakunot sa noo n'ya. "What the fuck is that motherfucker doing here?"

I looked at the man sitting in front of me. Natawa si Attorney Cervantes sa pagmumura ni Kylo sa kanya. Ibinalik ko ang tingin kay Kylo na nakatayo sa gilid ko. Kailangan ko pang tumingala dahil sa tangkad n'ya.

"Sinama ko s'ya. I'll include it with my conditions. We can't be alone during the interview." Nakita kong may sasabihin pa sana pero inunahan ko na. "Wala sa usapan na hindi ko pwedeng dagdagan ang mga kondisyon ko."

Kylo raised an eyebrow at me.

"But you can break it."

I blushed. Naalala ko kasi ang nangyari nu'ng nakaraan! I broke my own condition! Kaya nga ayoko nang kaming dalawa lang kapag i-interview-hin ko s'ya! I'm afraid my own feelings would betray me!

I glared at him. Sinubukan kong itago ang nararamdaman kong kahihiyan.

"Payag ka ba o hindi? Sabihin mo lang kung hindi para itigil na natin 'to."

Kylo chuckled. Nakita ko ang katuwaan sa mga mata n'ya habang nakatingin sa akin.

"Of course, I'll agree. Hindi naman kita kayang tanggihan, Jean."

"Iyon naman pala, eh. Umupo ka na," sabi ko at inirapan s'ya.

I heard his low and raspy chuckle again.

"Damn... So feisty," he mumbled. Sinimulan n'yang luwagan ang suot n'yang necktie.

"And don't call me, Jean! Remember my condition!"

Nakita kong inalis n'ya ang pagkakabutones ng suot n'yang maroon coat. He unbuttoned the first two buttons of his black inner shirt. He had a smirk on his lips as he looked at me. Nagulat pa ako nang imbes na sa tabi s'ya ni Attorney Cervanes umupo, sa tabi ko s'ya umupo.

"Kylo!" nabibigla kong sabi. Halos mapamura naman ako doon. Kakasabi ko lang na 'remember my condition' tapos ito na naman ako na bumabali sa sariling kondisyon!

Ano ba, Amara Jean?!

Paano ba naman kasi, nataranta ko nang maamoy ang bango n'ya. He just smelled so good with his manly cologne mixed with the sweet scent of his vanilla vape juice.

His smirk widened. Iniharap n'ya ang katawan sa akin. He put an arm on the table and leaned his chin on his knuckles.

"Yes, love?"

I glared at him.

"Stop calling me that!"

He chuckled.

"Okay, love."

I glared at him even more. Naiinis ako sa ginagawa n'ya pero mas naiinis ako sa sarili ko dahil nakakaramdam ako ng kilig sa tuwing ganoon ang tinatawag n'ya sa akin.

It still has the same effect as before. Or probably, it became more intense now.

"Alright... I'm sorry for teasing you, Miss Abella," sabi ni Kylo nang makitang naiinis na nga ako. Pero nandoon pa rin naman ang ngisi sa mga labi n'ya.

I heard Attorney Cervantes snorted. Pareho kaming napatingin ni Kylo sa kanya. He was laughing. Nakatakip ang isang kamao sa bibig habang tumatawa.

"'Miss Abella?'" natatawang sabi ni Attorney Cervantes pero kay Kylo naman nakatingin. Parang nang-aasar. "Wala kang planong palitan apelyido n'ya?"

Kita ko ang inis sa mga mata ni Kylo nang tignan ko s'ya.

"Tarantado kang tangina ka," he said in a calm voice. Pero halata naman ang inis para kay Attorney Cervantes dahil sa sinabi.

Attorney Cervantes laughed. Napapatingin ang mga nasa katabi naming table dito sa restaurant kung nasaan kami. I wanted this interview to be done quickly. Hindi ko alam kung tama bang isinama ko pa si Attorney Cervantes dito.

"Dalawang mura sa isang sentence!" Attorney Cervantes exclaimed. "Kanina rin! Nakakaapat ka nang mura, wala pang ten minutes."

"Putangina mo, hindi ka titigil?" he cursed and Attorney Cervantes laughed even more.

"Huy, Kylo!" saway ko na dahil ang lutong ng pagmumura n'ya! I mean, I'm okay hearing curses once or twice. Pero sa kanya kasi, every sentence may mura! Hindi lang isa kung minsan!

Nandoon pa rin ang inis sa mga mata n'ya para kay Attorney Cervantes nang tignan n'ya ako. Maya-maya ay napapikit at huminga nang malalim. He opened his eyes and I saw the gentleness in his amber eyes as he looked at me.

"Shall we proceed with the interview?" he asked.

Tumango naman ako doon. It's a good thing that he's the one who initiated! Mukhang hindi n'ya kayang tagalan ang presensya ni Attorney Cervantes kaya gusto nang makapagsimula agad. Hindi ko lang maintindihan kung bakit s'ya pumayag maging co-owner ni Attorney Cervantes sa firm kung hindi n'ya naman pala matagalan ang presensya nu'ng isa.

Tama naman pala ang pagsama ko kay Attorney Cervantes dito. Matatapos agad kami sa interview nito.

I took out my notepad and recorder to set it up. Ramdam ko ang tingin sa akin ng dalawang abogadong kasama ko habang ginagawa ko iyon. Mas grabe nga lang ang nararamdaman kong kaba dahil sa tingin sa akin ni Kylo.

I cleared my throat and turned the recorder on. Sumulyap muna ako kay Kylo na nakatingin sa akin bago ibinaba ang tingin ko sa notepad at tinanong ang una kong interview question para sa kanya.

"Attorney Villaraza, how did you become a successful person at such a young age? I mean, you're one of the youngest successful lawyers this day. Do you have any secret that you can share with us?"

Kabang-kaba ako habang itinatanong iyon. Mas kabado pa ako ngayon kaysa noong una kong ginawa ang pag-iinterview sa isa ring successful model noong nasa Canada pa ako. I've been doing this a lot of times. Kung minsan nga ay parang normal na lang akong nakikipag-usap sa taong ini-interview ko. Pero iba pa rin talaga 'pag si Kylo na ang kaharap ko.

Kylo raised an eyebrow, mukhang nag-iisip. Bahagya pang kumunot ang noo n'ya pagkatapos.

"Secret? I don't have anything. I wanted to become a lawyer so I became one. I focused on becoming a lawyer. I guess you'll really succeed if you love what you're doing."

Nakatingin lang ako sa kanya habang sinasagot n'ya ang una kong tanong. I feel so proud of him. Siguradong-sigurado s'ya sa mga sinasabi n'ya. Siguradong-sigurado s'ya sa gusto n'ya kaya ngayon ay naging matagumpay s'ya.

While me, I kept on getting distracted. Kaya kinailangan ko tuloy noon magsimula sa umpisa.

I took a deep breath. Tinignan ko ang sunod na interview question sa notepad ko. Ilang sandali akong natigilan bago tumingin sa kanya.

"You said you wanted to become a lawyer... Is there any reason for that? Why did you choose this profession?" I stopped to clear my throat. Tumingin ulit ako sa nakasulat sa notepad bago s'ya ulit tinignan. "Does your m-mother... who's also a lawyer... have anything to do with it?"

Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng kamay kong nakahawak sa notepad. Alam ko ang mga nakalagay sa list ng interview questions ko sa kanya. Ang akala ko ay ayos lang sa akin kapag itatanong ko iyon sa kanya. Pero hindi pala... There's that pain in my chest that I tried to extinguish pero nahihirapan ako.

"Maybe..." Kylo answered. Nag-iwas ako ng tingin sa kanya at nagyuko ng ulo at tinitigan ang notepad ko. "I have so much interest in the law ever since I was young. I watched my mother's trial countless times. So maybe... she was also the reason why I wanted to be a lawyer."

I knew it. I know that you looked up to your mother. At iyon ang ayokong masira sa 'yo, Kylo. You became a lawyer looking up to your Mom. You got to where you are, thinking that you're mother is a good lawyer... Ayokong sirain 'yon. Ayokong pareho tayong masaktan nang dahil sa mga magulang natin.

I took a deep shaky breath. Kinuha ko ang baso ng tubig na nakalapag sa table at uminom doon para pakalmahin ang sarili ko at mawala ang sakit sa dibdib ko.

Habang umiinom ay napatingin ako kay Attorney Cervantes sa harapan ko. Tahimik at seryosong nakatingin sa akin. Parang inoobserbahan ang mga galaw ko. Hindi ako sanay na ganito s'ya. Parang hindi s'ya 'yung Attorney Cervantes kanina na mapagbiro.

Muli akong tumingin sa notepad ko para sa susunod na tanong. I frowned. Napasulyap ako kay Kylo na mukhang naghihintay din sa itatanong ko.

I cleared my throat. Umayos ako sa pagkakaupo kahit ayos na naman.

"This question is from the women who idolize you," I tried to sound professional as possible. "Why is the uhm... Hottorney Villaraza, still single?"

"Ay! Ako na lang sasagot n'yan, Miss Abella!" Attorney Cervantes suddenly said.

Kylo glared at him.

"Putangina mo talaga, 'no?"

Malakas na naman tuloy na tumawa si Attorney Cervantes sa malutong n'yang pagmumura habang s'ya naman ay mas lalo lang yatang nainis. I tried to hide my smile. Ang kulit kasi nilang dalawa. Pero hindi ko kinaya at napangiti rin. I bit my lower lip to stop myself from smiling.

"Ano nga? Ako na lang sasagot para 'di ka na mahirapan," pilit pa ni Attorney Cervantes.

"Babarilin ko 'yang tanginang bibig mo 'pag di mo pa tinikom 'yan," Kylo warned.

Attorney Cervantes closed his mouth in an exaggerated way. Pero umaalog pa rin ang mga balikat sa pinipigilang tawa.

Kylo looked at me. Hindi na n'ya naitago ang iritasyon sa mata.

"I don't have any plan of getting married, yet," he answered.

"Wushuuu... May hinihintay ka lang, eh. Hindi pa ready 'yung hinihintay mo kaya wala ka pang plano," pang-aasar ulit ni Attorney Cervantes kay Kylo.

I looked at the notepad again with a smile on my face habang pinapaulanan na naman ni Kylo ng malulutong na mura si Attorney Cervantes. Attorney Cervantes looked like he doesn't mind. Parang mas naaaliw pa nga s'ya sa pagmumura ni Kylo.

"Everyone wants to know about this, Attorney," singit ko na sa asaran nu'ng dalawa. Pareho naman silang napatigil at tumingin sa akin. "Is there any woman...?" I trailed off.

Kylo stilled. He let out a husky chuckle after a while.

Flings?" tanong ko nang hindi s'ya sumagot.

"I take the fifth," he said.

I frowned.

"Huh? Anong fifth?"

"I assert the fifth amendment privilege against self-incrimination."

Malakas ulit tumawa si Attorney Cervantes pagkatapos n'yang sabihin iyon. Habang si Kylo naman ay may ngisi sa mga labi n'ya. He glanced at Attorney Cervantes and chuckled when he saw him laughing before he looked back at me.

I raised an eyebrow at him. He again leaned an elbow on the table and rested his chin on his knuckles as he looked at me. There was a glint of playfulness in his amber eyes. The tint of red making it looked like his eyes were dancing with mischief.

I rolled my eyes at him.

"Hindi mo na kailangan sagutin. Alam ko naman."

Fifth-fifth ka pa d'yan. Ayaw mo lang talagang ipaalam sa interview na 'to kung gaano ka kababaero.

He frowned. Maging si Attorney Cervantes ay napatigil sa pagtawa. Nahalata yata ang inis ko kahit pilit ko namang tinatago.

"What? Anong alam mo?" Kylo asked. Napairap ulit ako.

'Yan na naman. Maang-maangan na naman.

"I saw you with a girl. Nu'ng weekend," sabi ko habang nagliligpit ng gamit. That was my fourth question. We're done with the interview for today.

"Jean, anong sinasabi mo?" Kylo asked. Naramdaman ko ang marahan na pagdampi ng mga daliri n'ya sa siko ko. Mabilis kong nilayo iyon sa kanya.

I saw him frowning. Napatingin pa s'ya sa siko kong iniilag ko sa kanya. He looked in my eyes again.

"What the hell are you saying?" he asked.

"I saw you with a girl sa mall! Nu'ng weekend!" Inilagay ko ang recorder sa sling bag ko. "Pa-be mine again, Jean, be mine again, Jean ka pa d'yan tapos kinabukasan may kasama ka namang babae," I mumbled.

Nagpatuloy lang ako sa pag-aayos ng mga gamit ko. Si Kylo ay pinapanood lang ako, mukhang nagtataka pa rin kung anong sinasabi ko. Mas lalo lang tuloy akong naiinis.

Then suddenly, I heard him laughed.

Napatingin ako sa kanya. He was laughing. The sound of his laughter feels so good to hear. Pero masyado akong inis para pagtawanan n'ya ang pagkainis ko ngayon kaya hinampas ko na s'ya sa braso na nagpatigil sa kanya. He looked at me with a smirk on his lips.

"Bakit ka tumatawa?" inis kong tanong.

He bit his lower lip, trying not to laugh when he saw that I'm irritated right now. Then his teeth released his lower lip. Muli s'yang ngumisi sa akin.

"You're jealous." It was not even a question. It was a statement.

"What?" gulat kong tanong. Anong pinagsasabi ng lokong abogadong 'to?

"Tangina, Jean. Ang cute mo na naman," he said with a smirk on his face.

Ramdam ko na naman ang pamumula ng buong mukha ko. I remember he used to call me cute before. Ewan ko. Parang lahat yata ng ginagawa ko ay nakakaaliw sa kanya.

"Para akong nanonood ng mag-jowang nag-aasaran," dagdag pa ni Attorney Cervantes. I glared at him. Natawa lang s'ya at napailing.

Pinagti-trip-an nila ko!

Mabilis ko nang tinapos ang pag-aayos ng mga gamit ko. Isinukbit ko ang sling bag sa balikat ko at tinignan si Kylo nang masama na hanggang ngayon ay nakangisi pa rin sa akin at mukhang aliw na aliw.

"Tapos na 'yung interview. Next week naman 'yung iba. Alis na ko. Thank you for your time, Attorney."

Tumayo na ako pero nagulat nang hawakan ni Kylo ang braso ko at hinila ako para mapaupo ulit. I looked at him with wide eyes. Pero mas lalo pa akong nagulat nang hawakan n'ya ang ilalim ng upuan ko at hinigit iyon palapit sa kanya.

"Kylo!"

Ang lapit-lapit n'ya! Bawat paghinga ko ay nalalanghap ko ang bago ng panlalaking pabango n'ya na hinaluan ng matapis na amoy ng vanilla juice ng vape n'ya. It was making my heart neats faster and faster. I can't calm down!

He just chuckled. He leaned in to whisper something on my ear.

"You don't have to be jealous, love..."

Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan. He whispered those words so soft that made his voice sounds so deep and gruff. Nakikiliti ako sa bawat pagdampi ng hangin mula sa bibig n'ya sa balat ko.

Mabilis akong lumayo sa kanya. He bit his lower lip before he smirked. His amber eyes twinkled in mischief.

Hindi na ako nagsalita at mabilis na tumalikod. I walked away from that restaurant. Mabilis ang paglalakad ko palayo na parang may humahabol sa akin. Kasabay ng mabilis na pagtibok ng puso ko.

No... No... You need to focus on your goal, Amara Jean!

Chapter 57

I had to go back to the furniture store to buy curtains. Nakalimutan ko kasing bumili. Mayroon namang provided na kurtina ang unit but it was too plain. Pakiramdam ko ay nasa ospital kami. Maging si Ravi ay nagreklamo din sa design ng kurtina. So I decided to go to the mall and buy a set of curtains. Pati na rin ng mga bedsheet at pillowcase.

I'm glad that Ravi is adjusting here in the Philippines. Ang akala ko ay mahihirapan s'ya dahil sa Canada ko s'ya ipinanganak at doon na rin s'ya lumaki. When I first came to the Canada, sobrang nahirapan ako lalo pa at ako lang mag-isa doon. Ibang-iba ang paligid. Even the weather is different. Idagdag pa ang lenggwahe nila.

But Ravi... I could tell that he's really enjoying his stay here. Masaya naman s'ya noong nasa Canada kami but he's happier now. Siguro ay dahil kasama n'ya ang pamilya n'ya. Nakatulong din sa pag-a-adjust n'ya na palagi s'yang ipinapasyal ng Lolo at Lola n'ya.

Ang poproblemahin ko na lang ay kapag pumapasok na s'ya. I taught him the Philippine culture and even made him practice some of them. Pero syempre, nasanay na din s'ya sa kultura ng Canada. I'm worried that it will cause a problem kapag nagkapasok na.

I was choosing an Avengers characters bedsheet for Ravi. Iyon kasi ang gusto n'ya. Naiintindihan ko naman dahil bata pa. Actually, he wanted an Avengers theme for his room. My son even video called me to make sure that what I'm choosing is to his liking.

"I think the first one's better, Mom," he said after I showed him the two Iron Man theme bed sheet.

Kinuha ko ang tinutukoy n'ya at pinakita iyon sa camera.

"Ito?" I asked.

He frowned. He even scrunched his nose like he's in deep thought.

"Can I see the other again, please?"

Natawa ako. Maging ang saleslady na nag-a-assist sa akin ay natawa rin sa sinabi ng anak ko.

"Here." I showed him the other bed sheet. "If you're having a hard time choosing, we can buy both."

He shook his head.

"No, I only need one Iron Man bed sheet." He stared at the bed sheet that I'm holding. His amber eyes looked so serious. I saw him nodded in contentment after. "Let's buy the first one, Mom."

"Final answer?" nakangisi kong tanong sa kanya.

He nodded. "Final answer."

Napangiti ako. I looked at the saleslady and told her that I would buy the bed sheet that Ravi wanted. Kasama na rin ang dalawa pang mga bed sheet na napili n'ya kanina pero ibang mga character naman.

I was still talking with my son even after I paid what I've bought from the furniture store. Dalawang shopping bags ang hawak ko ngayon. Ang isa ay para sa mga kurtina at ang isa naman ay para sa mga bedsheet. Hawak ko ang mga iyon sa isang kamay habang ang isa ay nakahawak sa phone ko at itinatapat iyon sa mukha ko.

"Are you going home na ba, Mom?" Ravi asked. Lumabas na ako ng store at tumango sa tanong n'ya.

"Yeah. Wala na rin naman akong gagawin dito sa mall."

"You can take a stroll," my son suggested. "Lolo and Lola are here naman po to take care of me. And I'm not excited with the bedsheets."

Natawa ako. Sinabi n'ya kaya ibig sabihin ay kabaligtaran iyon ng nararamdaman n'ya. He's excited about the bedsheets, I know. Anak ko s'ya kaya alam na alam ko ang mga galawan n'ya.

Napasimangot si Ravi dahil sa pagtawa na ginawa ko. I even saw his ears turned pink.

"Don't go home yet, Mom. Take a stroll. You deserve a rest."

My heart softens. My son's so sweet!

"Mommy's fine, anak. Hindi naman ako pagod—"

"Miss Abella?"

Napalingon ako sa tumawag sa akin at nakita ko si Attorney Cervantes sa gilid ko. Bigla akong kinabahan at agad kong in-end ang video call ng anak ko. Nakita ko pa ngang sinundan ni Attorney Cervantes ng tingin ang phone ko nang ibinaba ko iyon at pasimpleng ipinasok sa loob ng sling bag ko.

Shit... Nakita n'ya ba? Nakita n'ya ba ang anak ko?

"A-attorney Cervantes..." I greeted him. Pasimple akong humugot ng malalim na hininga at pinakawalan iyon nang dahan-dahan para pakalmahin ang kaba sa dibdib ko ngayon.

His hazel brown eyes stared back at me. Mas lalong dumoble ang kaba sa dibdib ko when I thought I saw something in his eyes.

"Ikaw nga!" Then he laughed. Nawala na ang nakita ko kanina kaya inakala ko pang baka namamalik-mata lang ako. "Alangan pa kong lumapit kanina. Baka kasi hindi ikaw."

Sinubukan kong ngumiti pabalik sa kanya. Hindi n'ya naman siguro nakita kung sino ang kausap ko sa phone kanina, 'di ba? Hindi n'ya naman siguro nakita si Ravi. Mabilis kong naibaba agad ang phone nang makita ko s'ya. Hindi n'ya naman siguro kaagad mamumukhaan na anak namin ni Kylo ang kausap ko kanina.

I know he's smart. Kahit na kung minsan ay may pagka-loko-loko s'ya, matalino pa rin s'ya. Sinabi rin iyon ni JC sa akin. Kaya kung nahuli lang siguro ako ng pagtatago sa phone ko kanina, baka nga malaman n'ya ang tungkol sa anak namin ni Kylo. Si Ravi na kamukhang-kamukha ng ama n'ya.

"Nagulat naman ako sa pagsulpot mo bigla, Attorney," I said. Unti-unti nang nawawala ang kaba sa dibdib ko.

Attorney Cervantes laughed. Tsaka ko lang s'ya natitigan. He was wearing a casual blue polo shirt and a khaki pants. Nakalabas ang necklace n'yang may tiger fangs na pendant at leather bilang tali noon. Ngayon ko lang iyon napansin sa kanya. Sobrang kaswal ng itsura n'ya sa paningin ko ngayon.

"Anong ginagawa mo dito?" he asked. Tumingin pa s'ya sa paligid at nakakunot ang noo nang ibinalik ang tingin sa akin pero nakangiti rin naman. "Wala kang kasama?"

Napailing ako.

"Wala. Bumili lang ako ng bedsheets at kurtina para sa... sa bago kong titirhan."

Nakita kong napatango-tango s'ya. He smirked after pero hindi ko naman alam kung para saan. He even mumbled something pero hindi ko naman nakuha dahil hindi ko masyadong narinig. Hindi ko na lang pinansin.

"Ikaw, Attorney? Anong ginagawa mo dito?" I asked.

Mas lalong lumaki ang ngisi sa mga labi n'ya. Nakita ko ang kapilyuhan sa mga mata n'ya na mas lalo kong ipinagtaka. Wala namang mali sa tanong ko.

"Uuwi ka na ba? Yayayain sana kitang mag-coffee," he said instead of answering my questions. "Tagal na kitang gustong makakwentuhan, Miss Abella."

His smile was so inviting. Mukhang wala namang masama sa imbitasyon n'ya. Naaalala ko noong unang punta ko sa firm matapos ang pitong taon. He suddenly showed up in Kylo's office and interrupted our conversation. I also remember how eager he was to talk to me that day after seven years. Gusto pa ngang sumingit sa usapan namin ni Kylo at magkukwentuhan nga daw kami.

He is Attorney Cervantes. Ilang beses din s'yang naikwento sa akin ni JC. He said that this lawyer is kind. Funny and kind.

Wala naman sigurong masama kung papayag ako sa gusto n'ya? Isa pa, sinabi na rin naman ni Ravi na huwag na muna akong umuwi. I know my son. Baka magtampo pa 'yon kapag umuwi nga agad ako.

I smiled at Attorney Cervantes.

"Sige, Attorney."

"'Yon!" Nakangiti n'yang inilahad ang kamay sa akin. "Akin na 'yang mga dala mo. Ako na magbubuhat."

Agad akong umiling.

"Ako na, Attorney. Hindi naman mabigat."

"Ako na," he insisted. "Ako nagyaya sa 'yo. Isa pa, baka mamura na naman ako nu'ng isa 'pag nalaman n'ya 'to. Sabihin pinapahirapan pa kita."

Napakamot ako sa batok ko at alangan na ibinigay sa kanya ang mga dala kong shopping bags. Alam ko naman na si Kylo ang tinutukoy n'ya. Hindi ko lang alam kung bakit bigla s'yang napasok sa usapan at kung pa'no n'ya malalaman ang tungkol dito.

Hindi na rin naman kami lumayo ni Attorney Cervantes at doon na rin namin napili sa coffee shop na nasa loob lang din ng mall magpunta. Pinaupo n'ya ako habang s'ya naman ang pumila doon sa counter para mag-order. Ilang minuto lang din naman ay bumalik s'ya, dala ang mga order namin.

"Thank you, Attorney," I said. He insisted that he would pay for my order since he's the one who invited. Hindi naman daw ako mapapagastos kung hindi n'ya ako inimbita.

"Don't mention it," sabi n'ya habang umuupo. Pagkatos ay nakangising tumingin sa akin. "So... Tell me what happened with those seven years, Miss Abella."

Uminom ako sa kapeng nasa harapan ko. Pinag-iisipan ang isasagot nang hindi nababanggit ang tungkol kay Ravi. Mukhang mali yata na kape pa ang pinili kong inumin ngayon.

"Wala namang masyadong nangyaring importante, Attorney," I said as I held on the cup of coffee like I'm holding for my dear life. "After ng graduation, nagpunta akong Canada. I became a magazine journalist there."

"Hindi mo pinagpatuloy ang pagiging lawyer?"

I shook my head.

"Pagiging journalist naman talaga ang gusto ko, Attorney. Gusto kong maging reporter."

Hindi ko dapat sinabi iyon. I'm afraid of what his follow up question will be. Baka itanong n'ya kung bakit pa ako nag-OJT sa firm nila kung hindi naman pala pagiging lawyer ang gusto ko.

"Ikaw, Attorney?" tanong ko bago pa s'ya makapagsalita ulit. "Kumusta ka naman after seven years? Sabi mo may asawa ka na?"

I saw him smiled. His smile lit up his face. Nakita ko kung paano kumislap ang mga mata n'ya na parang may naisip na isang magandang ala-ala.

"Yes. Her name's Maria Fatima," he had a soft smile on his lips when he said that. "She made my life meaningful. Dati, hindi ko alam kung para sa'n ako nabubuhay, but I found the reason of my existence with her."

Kitang-kita ko ang pagmamahal sa mga mata n'ya habang sinasabi n'ya iyon. Hindi ko maiwasan ang mapangiti. Halatang-halata na mahal na mahal n'ya talaga ang asawa n'ya.

"I have a picture of her and our daughter," sabi ni Attorney Cervantes maya-maya. "Gusto mong makita?"

Mabilis akong tumango. I wanted to see that lucky woman whom this great man loves. Noong una pa lang na sabihin sa akin ni Attorney Cervantes na may asawa na s'ya, gusto ko na agad makilala kung sino iyon. Hindi naman kami nagkaroon ng maraming pag-uusap noon, pero hindi ko alam. His aura was so welcoming. Parang nandoon ang feeling na mas masaya siguro kung makilala pa s'ya.

He took out his phone and showed me a picture of a woman. She's beautiful. Itim at tuwid ang buhok na lagpas hanggang balikat ang haba. The features of her face were so soft. Maamo ang mukha at mapupungay ang mga mata.

Sa picture ay nakaupo s'ya at nasa kandungan ang isang batang babae na sa hula ko ay nasa isang taong gulang na.

"That's Maria Fatima and our daughter, Astraea," Attorney Cervantes said.

"You have a beautiful family, Attorney," nakangiti kong sabi.

He smiled back at me.

"Syempre. Sa gwapo kong 'to?"

Ang ngiti ko ay napalitan kaagad ng pagkangiwi sa sinabi n'ya. Iniabot ko na sa kanya ang phone n'ya.

"Buti hindi naiinis sa 'yo ang asawa mo, Attorney?" sabi ko habang ibinabalik ang phone sa kanya.

He frowned.

"Ba't naman maiinis sa 'kin si Maria?"

Gulat akong napatingin sa kanya. Napahawak pa talaga ako sa dibdib ko para kunwari ay gulat na gulat talaga ako.

"Nakakainis ka kaya madalas, Attorney. Hindi mo alam? Ang seryoso kasi ng usapan tapos bigla kang magbibiro. Mapang-asar ka pa. Kaya nga madalas kang minumura ni Kylo."

He laughed. Isa pa 'yan. Mukhang hindi s'ya nao-offend kahit na anong sabihin sa kanya! Mas maiinis pa iyong nang-iinis sa kanya kaysa sa kanya! Parang magba-back fire pa sa kanila ang kung sino mang magbalak na asarin s'ya!

Maya-maya ay huminahon na rin s'ya sa pagtawa pero nandoon ang katuwaan sa mga mata n'ya. He was smirking as he looked at me.

"Now I know why... May resemblance pala kayong dalawa."

I frowned. Hindi ko makuha kung anong sinasabi n'ya.

"Ano 'yon, Attorney?"

He just shook his head and didn't answer my question. Pero mas lalo namang lumaki ang ngisi sa mga labi n'ya. He looked like he just discovered something interesting. Something that he could use to tease me.

"Kasama ko si Kylo kanina," he said so suddenly.

Bigla namang bumilis ang traydor kong puso nang marinig ang pangalan ni Kylo at sa isiping nandito lang s'ya malapit sa akin. Pilit ko ulit pinakalma ang sarili ko. Hindi ako nagpakita ng kahit na anong emosyon sa mukha ko dahil feeling ko ay iyon ang inaabangan ni Attorney Cervantes. Hindi n'ya kasi inaalis ang tingin sa mukha ko.

"Ah..." Shit! Wala akong masabi!

Attorney Cervantes chuckled.

"Tinanong mo kanina kung anong ginagawa ko dito. I was with Kylo... and Eresh."

I frowned. Hindi kilala ang huling pangalan na binanggit n'ya. Mukha namang nakita ni Attorney Cervantes ang kalituhan ko kaya nagpatuloy s'ya.

"May gusto si Kylo kay Eresh," he said. Hindi ko alam kung paano magre-react sa sinabi n'ya. "Maraming nagkagusto kay Eresh at isa si Kylo doon. Pero dati 'yon. He liked her, Miss Abella."

I kept a straight face on. Biglang lumukob sa akin ang sakit dahil sa mga narinig. I know that Kylo had flings. Baka nga hanggang ngayon. Pero alam ko na hanggang fling lang s'ya. Kaya ang marinig na nagkagusto s'ya sa ibang babae ay nakakagulat.

I tried to ignore the pain that suddenly enveloped my heart. Masakit. Nahihirapan pa akong makahinga kaya pasimple akong uminom sa kapeng nasa harapan ko na parang normal lang na gawain iyon. Pero ang totoo ay parang may kumakalmot sa puso ko.

Shit naman... Maling-mali talaga na kape ang in-order ko ngayon!

I cleared my throat. Tumingin ako kay Attorney Cervantes.

"Bakit hindi mo na sila kasama ngayon?"

"Ah... Nabwisit 'yung dalawa sa 'kin. Umuwi na lang daw ako." He laughed. Mukhang natawa pa sa naalala n'ya. "Siguro magkasama pa rin sila hanggang ngayon."

Humugot ako nang malalim na paghinga. Pilit na inaalis ang sakit sa dibdib ko at pinapaalala na wala akong karapatan sa nararamdaman ko ngayon. Wala akong karapatang magselos.

Kylo was with a woman he liked before. Nandoon ang takot sa dibdib ko sa isipin na baka bumalik ang pagkakagusto n'ya sa babaeng 'yon.

If Kylo liked her, then I'm sure that she's really beautiful. Nakita ko ang mga babaeng naka-fling n'ya. Magaganda rin. Kaya kung magkakagusto s'ya sa ibang babae, sigurado akong ang ganda-ganda ng babaeng 'yon.

Marami pang ikinuwento si Attorney Cervantes at sinubukan kong pakinggan ang mga iyon kahit na ang isip ko ay lumilipad sa sinabi n'ya kanina. Pero hindi ko iyon pinahalata. Itinago ko ang totoong emosyon ko hanggang sa napagdesisyunan na naming umuwi na.

It was already dark when we decided to go home. Nagpresinta pa si Attorney Cervantes na ihatid ako pero sinabi kong dala ko ang sasakyan ko. Naghiwalay na kami ng landas dahil sa kabilang parking lot ng mall n'ya ip-in-ark ang sasakyan n'ya.

Habang naglalakad ako sa parking lot papunta sa space kung saan ko ipinarada ang sasakyan ko ay hindi ko maiwasang isipin ang sinabi ni Attorney Cervantes kanina. Seven years already passed and I should expect these things. Pitong taon 'yon. Inaasahan ko pa ngang may asawa na s'ya pero wala. At kahit na itanggi ko, alam kong natuwa ako sa balitang 'yon.

Pero ito... 'Yung ibinalita sa akin ni Attorney Cervantes... It was not impossible for him to like someone else and I was expecting it. Pero masakit pa rin pala. Kahit na anong pilit kong hindi masaktan, hindi ko magawa.

I sighed. It's okay... It's okay to be hurt. As long as I won't lose my focus. I still have a goal.

"Jean?"

Awtomatiko akong napalingon sa tumawag sa akin. Kahit hindi ko pa nakikita ay kilalang-kilala na ng puso ko ang boses na iyon. Bigla pa namang bumilis sa pagtibok. Halos masamid pa ako dahil doon.

I turned and there... I saw Kylo looking so dashing in his casual clothes. Naka-simpleng white button-down polo shirt s'ya at maong pants. His hair was slicked backwards pero may ilang mga hibla ang nakawala at tumatama iyon sa noo n'ya. Pero sa paningin ko, ang gwapo-gwapo n'ya.

"Kylo..."

Lumapit s'ya sa akin. Naamoy ko kaagad ang pabango n'ya nang ilang hakbang na lang ang layo n'ya sa akin. Napatingin ako sa gilid n'ya nang may mapansin na paggalaw doon. Saka ko lang napansin ang babaeng kasama n'ya.

Gorgeous... Iyon ang unang salitang pumasok sa isip ko. Sa tingin ko ay hindi pa nga sapat ang salitang iyon para i-describe ang babaeng nasa harapan ko ngayon.

The woman has short blonde hair. Ang dulo ay umaabot lang hanggang ilalim ng baba n'ya pero hindi iyon nakabawas sa kagandahan n'ya. Long or short hair, sa tingin ko ay babagay pa rin sa kanya.

She has amber eyes too. Pero hindi katulad ng mga mata ni Kylo. Ang sa kanya ay malapit na sa pagka-brown. But it was still amber in color. She was using a bloody red colored lipstick. She was wearing a red tight spaghetti strap dress that emphasized her body curves. Ang simple lang ng damit n'ya at walang kahit na anong design but she made it look so elegant.

The woman was gorgeous as hell.

Kylo cleared his throat. Napatingin ako sa kanya at itinuro n'ya ang babae sa tabi n'ya.

"She's Ereshkigal—"

"Her Royal Highness," putol nu'ng babae sa sasabihin ni Kylo. Even her voice sounds so elegant too.

She chuckled and smiled at me. Iniliahad n'ya ang kamay sa akin.

"I'm Eresh," pagpapakilala n'ya sa sarili n'ya.

Nataranta ako. Hindi alam kung anong kamay ang iaabot. This woman presence was so intimidating!

"A-amara Jean..." pautal-utal ko pang sabi habang tinatanggap ang kamay n'ya.

She frowned as she released my hand. Nakita ko ang titig n'ya sa akin. Maya-maya ay napatingin s'ya kay Kylo who was only staring at me. When she looked at me again, I saw that mischievous smirk on her lips.

"So it's you, huh?" she said. Napakunot naman ang noo ko dahil doon.

Anong it's me?

Eresh looked at Kylo. Nasa mga labi pa rin ang ngisi n'ya.

"She's pretty and beautiful."

"I know," sabi ni Kylo na hanggang ngayon ay hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin.

"Looks like you still haven't forgotten about her, huh? Akala ko ba hindi ka magpapakatanga sa isang babae?"

"Shut up," Kylo hissed but Eresh just chuckled.

Hindi ko alam kung anong pinag-uusapan nilang dalawa. Sila lang dalawa ang nakakaalam no'n at hindi ko mapigilan ang pag-ahon ng inis at selos sa dibdib ko. Napatingin ako kay Kylo.

"Fling mo?" I asked.

"Excuse me?" Eresh sounds so offended. Tumingin ako sa kanya.

"This man is a player, alam mo ba 'yon? Just a week ago, ibang babae ang kasama n'ya. Isa ka rin ba sa mga flings n'ya?"

Nakita ko ang inis sa mga mata ni Eresh matapos kong sabihin iyon. I glanced at Kylo. He has a ghost smirk on his lips. Mukhang nag-e-enjoy pa s'ya sa nangyayari ngayon.

"Oh, sweetie. You don't know what you're talking about," Eresh said. Her eyebrow twitched, mukhang naiinis pero pinipigilan naman.

"Oh, believe me, I know. I'm just giving you a warning. I've witnessed how many women he had. Hindi mo gugustuhing maging isa sa kanila."

Eresh looked at Kylo again. Irritation was in her eyes but it was also mixed with amusement.

"You asshole... You didn't really like me, do you?"

Kylo just chuckled. Napailing-iling s'ya. Amusement was also dancing in his eyes.

Napatingin ako kay Eresh. She was walking gracefully towards me. Pinagpag n'ya ang dalawang balikat ko. Then she tucked my hair behind my ears.

"Don't worry, sweetie. That man is all yours. I have no interest in him." She smiled at me. Halos kilabutan ako sa ngiting ibinigay n'ya. "Just a piece of advice. Stop being a hypocrite, okay?"

I frowned. I was offended with her words.

"Who are you calling a hypocrite? Ako ba?"

She giggled. Hindi ko alam kung maiinsulto ba ako sa paraan ng tingin n'ya.

"Feel free to wear if the shoe fits."

I gritted my teeth. Imbes na hayaang mainis ay pinakalma ko ang sarili ko. I don't know this woman. Hindi dapat ako nagpapaapekto sa kanya.

"It doesn't fit. Baka sa 'yo?"

She just chuckled. She leaned towards me and whispered something in my ear.

"I know you're hiding something from him. A six-year-old secret, right?"

Agad na lumukob ang kaba sa buong sistema ko. Nanlamig ang katawan ko at hindi makapaniwalang napatingin sa kanya nang lumayo s'ya sa akin. She has a smile on her lips, like she won something. Habang ako naman ay halos tumalon na palabas ng dibdib ko ang puso ko dahil sa sobrang lakas ng pagtibok noon.

How...? Paano n'ya nalaman? Hindi ko naman s'ya kilala!

Eresh giggled. Tuwang-tuwa sa nakikitang takot sa mukha ko.

"Don't worry, Amara Jean. Your secret's safe with me," she said and winked at me. Tumalikod s'ya at naglakad papunta sa sasakyan hindi kalayuan kung saan ako nag-park.

"I'll take you home," Kylo said.

"Oh, hell no!" sigaw ni Eresh na napatigil sa paglalakad. "You are taking me home, asshole!" She even emphasized the word 'me.'

I looked at Kylo and shook my head.

"Dala ko ang kotse ko."

He just nodded wala nang sinabi at nakatitig lang sa akin.

"Alis na ko," I said.

Hindi ko na hinintay ang sagot n'ya at agad na tumalikod. Saka ko lang naramdaman ang panginginig ng mga kamay ko.

Who the hell is that woman? Paano n'ya nalaman ang tungkol kay Ravi kung ngayon ko lang naman s'ya nakita at nakilala? Hindi ako tanga. Alam kong si Ravi ang tinutukoy n'ya ngayon pa at anim na taon na ang anak ko!

She said that my secret is safe with her. Pero hindi ako makampante. Lalo pa at alam kong nagustuhan s'ya dati ni Kylo.

Dumating ang Lunes nang iyon pa rin ang nasa isip ko. Ni hindi nga ako makapag-concentrate sa trabaho. Mabuti na lang at hindi pumasok si Kylo. Hindi na rin naman bago sa akin iyon. Ang kinakatakot ko lang, baka sabihin ni Eresh sa kanya ang tungkol kay Ravi. May pinagsamahan sila ni Kylo kaysa sa akin na noon n'ya lang nakilala kaya hindi ko alam kung bakit itatago n'ya ang sikreto ko kay Kylo.

I was getting ready to go home. Wala man lang akong nagawang matino noong araw na iyon dahil sa mga iniisip ko. And I even said that I would focus on my goal!

My phone rang. Nakita ko si Mommy ang tumatawag kaya agad ko iyong sinagot.

"Mom? Pauwi na ko. May problema ba?" Hindi ko maiwasan ang kabahan. Hindi naman sila madalas tumawag sa akin kapag binabantayan nila si Ravi habang nasa firm ako. At kampante naman ako doon. Hindi ko lang talaga mapigilan ang pag-aalala ngayong tumawag s'ya.

"Amara Jean... Wala kami ni Ravi sa convo. Pinasyal ko s'ya."

"Oh? Okay lang naman, Mommy. Anong oras kayo makakauwi?"

I heard her took a deep and shaky breath. Mas lalo akong kinabahan. Dinig ko rin ang takot sa boses n'ya.

"We're at the restaurant here in Makati, anak. And... someone's also here."

Nahigit ko ang paghinga dahil doon. Agad na pumasok ang isang lalaki sa isip ko.

No... No... Shit!

Kaagad kong hiningi kay Mommy ang pangalan ng restaurant kung nasaan sila. Mabilis ang pagmamaneho ko ng kotse papunta doon. Nanginginig ako. Ang kaba sa dibdib ko ay hindi ko na makaya at nahihirapan na rin akong huminga.

Iyon na yata ang pinakamabilis kong pagda-drive na ginawa sa buong buhay ko. Hindi ko alam kung mabilis ko bang nai-park ang sasakyan sa parking lot ng restaurant na iyon. Mabilis akong bumaba at dire-diretso akong pumasok sa loob. Hindi ko pinansin ang pagbati ng guard na nagbukas ng pinto para sa akin.

I looked around. Mabilis kong nakita si Ravi na nakatayo sa tabi ng isang table at may tinitignan. He was looking at the man in front of him whose back was facing me. Nilagpasan ko ang lalaki at agad na binuhat ang anak ko. Humarap ako sa lalaki na sana ay hindi ko na ginawa.

My hands were trembling as I held my son in my arms, burying his face on my shoulder so the man in front of me wouldn't see his face.

But I know, it's too late. He had already seen it. The anger in his amber eyes says it all while he's looking at me.

His jaw clenched as he heaved a deep sigh.

"We need to talk."

Chapter 58

Hindi matigil sa panginginig ang mga kamay ko. I couldn't even stop it. Hindi pa nakatulong ang malakas na tibok ng puso ko sa sobrang kaba habang nakatingin sa lalaking nasa harapan ko. Maging ang huminga nang maayos ay parang hirap na hirap akong gawin.

Kylo was staring at me. He was clearly mad. Kitang-kita iyon sa mga mata n'ya na mas tumingkad pa ang kulay ngayon. The tint of red in his amber eyes was really obvious that people would notice it from a distance. Minsan lang iyon nagpapakita sa mga mata n'ya, kapag matindi na ang emosyong nararamdaman n'ya. And right now is one of those times.

Marahas ang naging paglunok ko dahil pakiramdam ko ay may nakabara sa lalamunan ko. Nandoon ang kagustuhan ko na maiyak sa sobrang kaba habang nakatingin sa galit na mga mata ni Kylo. But I wouldn't do it. I should be strong. Kailangan kong maging malakas lalo na sa mga oras na 'to.

I wasn't ready. I know that there will be a time that Kylo would know about Ravi. Naisip ko rin namang sabihin sa kanya kapag maayos na ang lahat. At hindi ito ang pagkakataong iyon.

But he's here. Kylo saw his son. At kahit hindi n'ya sabihin, alam kong alam na n'ya kung kaninong anak si Ravi. He's smart. He would know it with just one glance at Ravi.

Naramdaman ko ang paggalaw ni Ravi sa mga bisig ko. Gustong iangat ang mukha mula sa pagkakabaon ko sa leeg ko. But I didn't let him. I even held him tighter.

I saw Kylo's gaze turned to Ravi. Nakita ko ang pagbabago ng emosyon sa mga mata n'ya. It seemed like he was looking at something... something he knew that is so important to him but he has no idea what it is. I bit my lower lip to stop myself from tearing up when he looked back at me again. Nasa mga mata n'ya ang kalituhan.

"Jean—"

I knew he was gonna ask me questions. Marami s'yang mga tanong na ibabato sa akin. At bigla akong natakot sagutin ang mga iyon. I got scared. And like a coward, I took a step and walked towards the exit of the restaurant.

Natatakot ako... I'm scared. Paniguradong mauungkat ang lahat-lahat kapag nagsimula s'yang magtanong.

Kylo didn't even stop me from walking out of the restaurant pero alam kong nakasunod s'ya. He would never let me get out of this situation especially now that he saw our son.

"Wear your seatbelts, Ravi," I said when I put him in the backseat of my car. Mabilis n'ya naman iyong sinunod at sumakay na ako sa driver's seat.

I was trying to calm myself as I drove away from the restaurant. Ni hindi ko alam kung saan ako dapat magpunta ngayon. Alam kong wala akong kawala kay Kylo. I know 'cause he immediately followed us. Nakikita ko ang sasakyan n'ya na nakabuntot lang sa likuran ng sasakyan ko.

I know that no matter how I try to run away from him, it would all be futile. Alam ko 'yon. At kahit hindi pa ako handa, I have no choice but to tell everything to him. Everything.

I needed this drive to calm myself and to recollect my thoughts kahit hindi ko alam kung saan ba ako dapat magpunta. Gulong-gulo ang utak ko. Hindi mawala sa isip ko ang itsura ni Kylo kanina.

Nang makita ko sila kanila, hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Hindi ko napaghandaan ang pagkikita nilang dalawa. When I saw Ravi looking curiously at his father who's standing in front of him, parang gusto kong umiyak. Ravi didn't know anything. It was like he was looking at a stranger, stranger he didn't know was his father.

I just found myself parking the car in the parking lot of the building where my condo unit is. Agad akong bumaba at isinama ang anak ko. Nakita ko ang kotse ni Kylo and his parking it on the space beside my car.

Sa elevator ay kami lang dalawa ng anak ko. I know that Kylo can find a way to know which floor my unit is on. Malalaman n'ya rin kung anong unit number ang tinitirhan namin. Hindi ko na talaga magagawang makatakas sa kanya ngayon.

"Ravi, go to your room," sabi ko kaagad nang buksan ko ang pinto ng unit namin.

"But, Mom—"

"Now!" putol ko sa pagrereklamo pa sana ng anak ko kaya mabilis n'ya akong sinunod. Isasara ko pa lang ang pinto nang may pumigil doon.

It was Kylo. He was panting. Nakita ko rin ang ilang mga butil ng pawis sa noo n'ya. He was wearing a dark red long sleeve button-down polo shirt kaya nahahalata doon ang pawis n'ya. He probably ran up the stairs when he saw which floor our elevator stopped. Mukhang hindi na n'ya nahintay pang bumaba iyon.

I let go of the door handle. Napahakbang ako paatras. Kylo went in and closed the door behind him without looking away at me. Ilang sandali s'yang tumitig sa akin bago ko nakita ang mga mata n'yang tumingin sa dinaanan ni Ravi kanina papunta sa kwarto n'ya. He then, looked back at me again with seriousness in his eyes, so much that I almost cower in fear.

"Now stop running away, Jean, and tell me everything."

Hindi ako nagsalita. Tumitig lang ako kay Kylo na nakatingin lang din sa akin. He's angry. I could tell by the way how he clenched his jaw.

Ni hindi ko alam kung saan magsisimula. Hindi ko naman inaasahan na mangyayari ang lahat ng ito ngayon. I should've readied myself for this moment. Dahil alam kong kahit anong tago kay Ravi ang gawin ko, malalaman pa rin ni Kylo.

For there will always be a time that every secret will be revealed, and every covered truth will always be unveiled.

I took a deep breath. Hindi ko kayang magsalita. Hindi ko rin naman alam kung anong sasabihin ko. I was just staring at Kylo, who's amber eyes were just looking back at me. Hindi s'ya nag-iiwas ng tingin na para bang kapag ginawa n'ya ay parang bula na lang ako na biglang mawawala sa paningin n'ya.

"Jean..." I heard him muttered my name. Mahina kumpara sa kung paano n'ya ako tawagin noon. He pointed in the direction to where Ravi's room is. "He's my son."

My eyes teared up. Biglaan ang pagbundol ng sakit sa dibdib ko nang marinig ang sinabi n'ya. He whispered those words. Ramdam ko ang pag-aalangan n'yang sabihin ang mga iyon nang malakas pero nandoon ang kasiguraduhan. He's afraid that if he said it out loud, something might happen again. But he's so sure of what he's saying.

Muli akong napahakbang paatras habang nakatingin sa kanya. Hindi ko makayanan ang sakit. Parang pinipiga ang puso ko. Nanlalabo ang paningin ko pero hindi ko alam, kitang-kita ko ang sakit sa mga mata ni Kylo habang nakatingin sa akin. It was like it was already tattooed in my mind that even if my eyes were blurry of tears, I could still see his eyes clearly.

"He's a Villaraza. My son."

Kylo took a step towards me. Napaatras ulit ako habang umiiling. I saw the hurt in his eyes. Napatigil s'ya sa paghakbang palapit at muling tumitig na lang sa akin.

Hindi pa rin ako nagsasalita. Hindi ko rin makaya dahil ramdam ko ang bikig na nakaharang sa lalamunan ko dahil sa pagpipigil na umiyak. My lips were even trembling. Nahihirapan na rin akong huminga.

He just stared at me without saying anything. But I could tell that he's really thinking. Para bang bigla akong naging puzzle sa paningin n'ya na hinding-hindi n'ya magagawang buuin kahit na anong pilit n'ya. And that hurt him even more.

I heard him took a deep shaky breath. Hindi ko na nakayanan ang mapahikbi. Kahit sa paghinga n'ya ay dinig na dinig ko ang ibinibgay kong sakit para sa kanya.

"Tangina, Jean..." he breathes. Napatingin s'ya sa gilid n'ya at marahas na napasuklay ang isang kamay sa buhok n'ya. Pagkatapos ay punong-puno ng sakit ang mga mata n'ya nang tumingin sa akin. "Tangina, ano bang ginawa kong kasalanan sa 'yo? Bakit parang tuwang-tuwa kang saktan ako, huh? Why does it seems like you like torturing me so much?"

Tumulo ang mga luha kong kanina ko pa pinipigilan. Mabilis ko iyong pinunasan habang umiiling sa mga sinabi n'ya.

"No, Kylo..." my voice trembled. "Hindi ko ginustong saktan ka. I never wanted to hurt you."

"Putangina," he cursed. It was so soft pero dahil tahimik dito sa condo ay rinig ko iyon. I could feel his frustration as he cursed. His eyes were bloodshot because of his unshed tears. "Bakit mo itinago sa 'kin ang anak natin, kung gano'n? Why did you fucking hide my son from me?"

"Anong gusto mong gawin ko?!" hindi ko na napigilan ang mapasigaw. Kahit ang pagtulo ng mga luha sa mga mata ko ay hindi ko na rin pinigilan pa. "Maging masaya matapos kong malaman ang lahat? Gusto mong magtatalon ako sa tuwa matapos kong malaman kung sino ang nanay mo?!"

Kylo didn't say anything. Nakatitig lang s'ya sa akin pero ang mga mata ay punong-puno pa rin ng sakit na nakadagdag sa paghihirap ko. Ramdam ko ang sobrang paninikip ng dibdib ko dahil sa sakit. Pero hindi ako tumigil.

"It was your mother who ruined my family, Kylo! Gusto mo bang matuwa ako matapos kong malaman na nanay mo ang taong naging dahilan ng lahat ng paghihirapan ko no'n?"

Kita ko ang kalituhan sa mga mata n'ya. Mas lalo akong nasaktan dahil doon. He was hurting even if he didn't know anything.

Pinunasan ko ang mga luha ko at tumingin sa kanya. I took a deep breath to calm myself. Pero ang sakit sa dibdib ko ay hindi pa rin nababawasan. Mukhang mas lalo lang lumalala sa bawat segundong lumilipas.

"I couldn't tell you about Ravi without thinking of those words your mother told me," I sobbed. Muling may tumulong luha sa mga mata ko at mabilis ko iyong pinunasan. "Your mother called my father a criminal. Pero hindi, Kylo... My father was innocent. Inosente ang Papa ko..."

Nakita ko ang paghihirap sa kanya nang lumunok s'ya. He looked away but I continued.

If there will be a time that I need to tell him everything, then this will be it.

"I was traumatized... I got bullied because of what happened. Ilang tao ang tumawag sa akin bilang anak ng isang killer. Kahit si Mama, nahirapan nang dahil sa mga nangyari sa amin. Hindi sana mangyayari ang lahat kung ginawa lang ni Attorney Ocampo ang trabaho n'ya bilang abogado ni Papa."

I stared at him. Tumingin s'ya sa akin at kahit na nahihirapan ako sa nakikitang sakit sa mga mata n'ya ay nagpatuloy pa rin ako.

"Can you blame me if I wanted to protect our son? Can you blame me kung ayaw ko lang maranasan ni Ravi ang mga naranasan ko noon? Masisisi mo ba ko kung ayaw ko lang s'yang masaktan? Can you blame me if I wanted to protect him from your mother?" I sobbed. "I got scared, Kylo! Natakot akong sabihan n'ya rin ng kung ano-ano ang anak natin gaya ng ginawa n'ya sa 'kin noon?!"

I saw him clenched his jaw. Hinayaan ko lang ulit sa pagtulo ang mga luha ko. I was sobbing so hard. Hindi na ako makahinga nang maayos dahil sa sobrang paghikbi. Ang sakit sa dibdib ko ay mas lalo lang lumalala sa bawat hikbing pinapakawalan ko.

Ang gusto ko lang ay protektahan si Ravi sa lahat. Iyon lang naman. Ayokong maranasan n'ya ang kahit na anong sakit na naranasan ko na habang buhay nang tumatak sa akin. Na nagbigay sa akin ng takot. I grew up pero ang sakit na naranasan ko dahil sa pangyayari noon ay hindi man lang nabawasan.

I just wanted to protect my son from those pains. Dahil alam ko ang hirap. Naranasan ko ang hirap at sakit na hindi ko alam kung makakalimutan ko pa ba.

I covered my mouth with both of my hands. I had to remind myself that Ravi was in his room. Ayokong marinig n'ya akong umiiyak. Ayokong magpakita ng kahit na anong kahinaan sa kanya. I wanted him to know that I'm capable of protecting him. That he don't have to worry about anything, about getting hurt 'cause me, as his mother, would do everything to protect him.

"You knew..."

Napatigil ako sa paghikbi nang marinig ang mahinang sinabi ni Kylo. I stared at him as I slowly removed my hands off my mouth.

He looked at me. I could see the hurt and regret in his eyes.

"You knew... about my mother. You knew who she is..."

Napatitig lang ako sa kanya at walang sinabing kung ano. I don't know how I should interpret his words. May ideya nang namumuo sa utak ko pero halos ayaw ko na iyong paniwalaan.

"What..." hindi ako makapaniwala habang nakatitig sa kanya. "Alam mo kung anong ginawa ng nanay mo?"

At first, he didn't say anything. But when he nodded after a minute passed, I almost lost it.

"Alam mo?! Alam mo kung sino ako nu'ng una pa lang?!" galit kong sigaw. "You let me fall in love with you knowing what your mother did to my father?!"

He shook his head. Humakbang s'ya palapit sa akin pero umatras lang ako.

"No, Jean! Listen to me. Wala akong alam nu'ng una!"

Napatigil ako at tumitig lang sa kanya. He took it as a chance to continue talking.

"I didn't know about it at first... That day when I opened the door of my office and first saw you sitting in my secretary's place, I have no idea who you were. I fell in love with you without any idea about your past."

I shook my head. Kylo took a step and he acted like he was going to reach me pero muli akong umiling. Nakita ko ang sakit sa mga mata n'ya nang muli n'yang ibinaba ang kamay n'yang umaabot sa akin kanina.

"I love you so much that it wrecked me when you chose to break up with me..."

Muli akong napahikbi. He said it like a whisper at mas lalo akong nasaktan dahil doon. Kahit na halos bulong na lang ay dinig ko pa rin ang sakit mula sa kanya.

I suddenly remember those times when we were still together. Ramdam ko naman kung gaano n'ya ako kamahal. Hindi s'ya nagkulang sa pagpaparamdam sa akin noon. Kaya minahal ko rin s'ya. Nang sobra na hindi ko inakalang kaya kong magmahal sa isang lalaki ng ganoong katindi. That even after a long time had pass, my feelings for him didn't even change.

But things happened. And everything between us fell apart.

"Nasabi ko naman sa 'yo, 'di ba? I wouldn't let go of you that easily," he continued. His amber eyes looked so hurt as he stared at me. "I didn't believe the reason you told me when you broke up with me. Kaya nang umalis ka, I had you investigated."

Napaawang ang mga labi ko habang nakatingin sa kanya. He shook his head, assuring me that he didn't do anything other than that.

"That's when I knew everything about your father. I was planning to go after you. To even beg so you'll come back to me. But when I found out what my mother did, I chose to let you go. Kahit masakit, Jean. Kahit na ayokong pakawalan ka... I still let you go. Kasi putangina, I was so ashamed of what my mother did."

Muling tumulo ang mga luha ko. Tinakpan ko ulit ang bibig ko gamit ang mga kamay ko para mapigilan ang paghikbi. But I couldn't contain it. I sobbed so hard while looking at him, while looking at Kylo who looked so devastated in front of me.

"I was even wishing that you'll never know about what my mother did to your father..." he continued. Bulong na lang ang sumunod n'yang mga salita. "But I guess that's the reason why you broke up with me..."

It wasn't a question but I nodded my head to confirm it. Hindi ko alam kung nakabawas ba iyon o nakadagdag lang sa sakit na nararamdaman n'ya. But I think it was the latter as I saw him swallowed so hard. Tumango-tango pa s'ya na parang naiintindihan n'ya ang lahat.

He didn't say anything after that. Umiyak lang ako nang umiyak habang s'ya ay nakatitig lang sa akin. I saw that he was trying so hard not to hold me. He was trying so hard not to comfort me. Nandoon ang takot sa mga mata n'ya na para bang mas makakadagdag pa sa sakiit na nararamdaman ko kapag hinawakan n'ya ako.

We stayed like that for a couple of minutes. Hinayaan n'ya akong umiyak lang. I was sobbing so hard while he was just staring at me.

I heard him took a deep shaky breath after a while.

"When did you find out that you're pregnant with our son?" he asked.

Diretso akong tumingin sa mga mata n'ya. He was also looking straight at me. Palagay ko ay hindi man lang s'ya nag-iwas ng tingin at pinanood ako habang umiiyak.

"Nu'ng umalis ka for a week papuntang London," I said. Nandoon pa rin ang paghikbi pero hindi na ganoong kagrabe katulad ng kanina.

"You knew about it... when we talked for the last time seven years ago?"

Nakita ko ulit ang pagdaan ng emosyon sa mga mata n'ya. He asked the question like he's afraid of my answer. Na kahit na alam n'yang mas masasaktan lang s'ya ay gusto n'ya pa ring malaman ang sagot.

I know that he already knew what my answer will be. But he still wanted to confirm it.

I nodded. Muli kong nakita ang sakit sa mga mata n'ya. I bit my lower lip. He just confirmed it... Na sadya kong itinago sa kanya ang anak namin. Na kahit na may pagkakataon akong ipaalam sa kanya ang tungkol doon nang huli kaming magkausap noon ay hindi ko pa rin sinabi sa kanya. And that hurt him even more.

He nodded slowly. Iniintindi n'ya ang lahat kahit na nasasaktan s'ya ngayon. I know that he's hurting so much but he's still trying to understand everything. Na kahit may karapatan s'yang magalit sa akin dahil sa pagtatago ko sa anak namin ay mas pinili n'yang intindihin na lang ang lahat.

Muli akong napaiyak dahil doon. I saw him took a step backwards. Tumitig s'ya sa akin ng ilang minuto bago tumalikod at marahan ang mga hakbang na para bang nanghihina s'ya nang lumabas ng unit.

When he closed the door behind him, my tears fell like a waterfall. Sunod-sunod ang pagpatak ng mga luha ko na kahit na anong pigil ko ay hindi talaga tumigil. I sobbed so hard that I had to cover my mouth with my hands again so Ravi wouldn't hear it. Tsaka ko lang naramdaman ang panghihina at napaupo ako sa kung saan ako nakatayo.

It hurts so bad knowing that Kylo was hurting too. Na dahil sa kagustuhan kong protektahan si Ravi ay nasaktan ko s'ya kahit hindi ko ginustong masaktan s'ya. I love him so much to hurt him intentionally. It just that... our fate was really messed up.

Pilit kong kinalma ang sarili ko bago tumayo. I walked towards the sink and washed my face para mawala ang bakas ng mga luha sa pisngi ko. I don't want Ravi to know that I cried.

Kumatok muna ako sa kwarto ng anak ko bago binuksan iyon. He was sitting on the side of the bed. Agad s'yang napatingin sa akin nang pumasok ako sa kwarto n'ya na para bang kanina pa ako hinihintay. I smiled at him.

"Are you okay, Mom?" he asked. Nakita ko rin ang pag-aalala sa mga mata n'ya. Nahalata n'ya siguro na hindi maganda ang ekspresyon sa mukha ko kahit na pinilit kong ngumiti sa kanya.

Naramdaman ko na naman ang kagustuhan na umiyak dahil sa naging tanong n'ya. I sat beside him on the bed. Nakatingin lang s'ya sa akin nang haplusin ko nang marahan ang buhok n'ya. I kissed his hair before I hugged him tightly.

"Yes, baby... Mommy's okay."

Chapter 59

I was softly brushing my son's hair while humming a song to him as he sleeps peacefully. I was lying beside him on the bed. Ang maliit n'yang braso ay nakayakap sa akin. I couldn't help but smile as I stared at his cute face.

When Ravi came into my life, I felt like I was given a new chance. When I held his little body for the first time in my arms, I felt like I was being forgiven. Na matapos akong pahirapan sa lahat ng nangyari sa akin noon ay binigyan ako ng isang regalo na magbibigay sa akin ng lakas. Na para bang sinasabi sa aking huwag akong susuko sa anumang laban na gusto kong harapin.

Hindi ko kayang ipaliwanag ang sayang naramdaman ko nang una kong mayakap ang anak ko sa mga bisig ko. I even cried that moment out of happiness. Bawing-bawi ang lahat ng mga sakit at hirap na naranasan ko noon.

I love my son so much. He gave me happiness. He gave me strength. Kaya naman gusto kong gawin ang lahat para maprotektahan s'ya.

"Oh, darlin', don't you ever grow up. Don't you ever grow up. Just stay this little..."

I want to protect him for all my life. Kung pwede lang sana na maprotektahan ko s'ya habang-buhay, gagawin ko. Kaya kong ibigay ang lahat kung ang kapalit noon ay magagawa ko s'yang protektahan sa buong buhay n'ya.

But I know it's impossible. I know that there will be a time when I won't be able to stay beside him anymore. Maaga akong namulat sa katotohanang iyon dahil sa nangyari sa mga magulang ko. Kaya hangga't nandito pa ako sa tabi n'ya, gagawin ko ang lahat para lang maprotektahan s'ya. Para lang maiwasan s'yang masaktan.

Dahan-dahan kong inalis ang braso ni Ravi na nayakap sa akin at maingat na bumangon para hindi s'ya magising. He stirred in his sleep. Napatigil ako sa pagtayo para tignan kung nagising ko ba s'ya nang dahil sa paggalaw ko. But Ravi just changed his position. Kung kanina ay nakatagilid s'ya habang yakap ako, ngayon ay nakatihaya na s'ya. I softly smiled and caressed his hair for the last time before I stood up and carefully walked outside his room.

Napabuntong-hininga ako nang makalabas na ng kwarto ng anak ko. I remembered what happened earlier. Muling bumalik ang sakit sa dibdib ko nang maaalala ang mga nangyari kanina. Nang maalala ang sakit sa mga mata ni Kylo at ang itsura n'ya nang umalis s'ya sa condo kanina.

I have no idea where he went. I was worried. Natatakot ako na baka maaksidente s'ya kung sakaling nagmaneho ulit s'ya paalis at may pinuntahan. I saw him earlier. He looked so tired. Para bang wala na s'yang lakas nang umalis kanina. And I know that he has a lot in his mind right now. He was in no condition to drive anywhere.

I waited for him to come back. Ngayong alam n'ya na ang tungkol kay Ravi, there's no way that he'll let this pass. Pero nakatulog na si Ravi at ilang oras na rin ang lumipas, hindi pa rin s'ya bumabalik.

Napatingin ako sa wall clock. It's almost midnight.

I'm really worried. Gusto ko s'yang tawagan pero nakalimutan ko ang phone ko na nasa loob ng sling bag kong nasa sasakyan pa rin hanggang ngayon. Nakalimutan ko nang dalhin dahil sa pagmamadali kanina. I can't get it right now. Ayokong iwan nang mag-isa ang anak ko dito.

I know that Kylo's hurting. Kitang-kita ko iyon sa kanya kanina and I couldn't bear to see it. I couldn't bear to see that the man I love was hurting too.

Natigilan ako nang marinig ang pagtunog ng doorbell. Thinking that Kylo finally came back, I walked towards the door and opened it.

And there, standing in front of me, looking so hurt and lost, is the man that I love.

Kylo didn't say anything. Tinitigan n'ya lang ako. I looked back at him. Napansin ko ang suot n'ya ay iyon pa ring kanina. His hair was so messy. Parang ilang beses na sinuklay ng marahas sa sobrang pag-iisip.

My heart clenched looking at him like this. Gone was the lawyer that was too proud. Gone was that successful lawyer whom every woman admires. The man in front of me looked tired, weak, and hurt.

Ilang minuto kaming nakatayo doon sa may pintuan at nakatingin lang sa isa't-isa. Now that he's here in front of me, I don't know what to say.

"Can I see him?"

He asked that question so softly. Parang kahit ang pagsasalita ay wala s'yang lakas para gawin.

I sighed. Nararamdaman ko na naman ang paglukob ng sakit sa dibdib ko habang nakatingin lang sa kanya. Hindi ko kayang makita s'yang ganito. I know that he was trying not to show me his emotions, not to show me that he's hurting. Pero wala na s'yang lakas para itago pa ang emosyong ayaw n'yang ipakita.

"He's sleeping..." marahan kong sabi sa kanya.

Mukhang hindi pa kaagad iyon rumehistro sa utak n'ya. Nakatitig lang s'ya sa akin na parang hindi narinig ang sinabi ko. Then recognition showed on his face. Umawang nang bahagya ang mga labi n'ya nang sa wakas ay maintindihan ang sinabi ko. He looked like he just realized what time it actually is. Then he nodded slowly.

"Alright..."

Wala rin s'yang sinabi pagkatapos noon. Hindi rin s'ya umalis sa harapan ko. He looked like he was thinking of an excuse not to go. I sighed and gave him a soft smile.

"Gusto mong pumasok muna?" I asked.

He looked relieved with my offer.

"Can I?" he asked. Nakita ko pa ang pag-aalangan sa mukha n'ya. Parang gustong siguraduhin na sigurado ako sa alok ko sa kanya.

Marahan akong tumango. Niluwagan ko ang bukas sa pintuan para sa kanya at hinintay s'yang pumasok. Isinarado ko ang pinto at tuloy-tuloy akong umupo sa sofa na nasa living room. Kylo followed but he didn't sit beside me. Nanatili lang s'yang nakaupo sa harapan ko, sa may bandang gilid ko, at hindi nagsasalita.

His presence was dominating the whole unit. I wasn't even looking at him. Diretso lang ang tingin ko but I could see his silhouette in the corner of my eyes. Even though with his emotions right now, sinigurado n'yang mararamdaman ko talagang nandoon s'ya.

I know he wasn't even trying to do so. It's just really hard to ignore him. Kahit noon pa man. Kylo has that aura and presence that nobody will fail to notice whenever he's around.

Hindi pa rin ako tumitingin sa kanya pero alam kong nakatitig s'ya sa akin. Ramdam ko kasi ang bigat ng mga titig n'ya. Marahan ang ginawa kong paghinga pero sa bawat paghugot ko ng hangin ay pumupuno rin ng sakit sa dibdib ko.

This silence between us was so painful. Alam kong nararamdaman din iyon ni Kylo. The silence was hurting both of us.

Marahas akong napalunok. Nagsisimula nang manlabo ang paningin ko dahil sa panunubig ng mga mata ko. I gritted my teeth to stop my tears pero hindi nakakatulong ang tindi ng sakit na nararamdaman ko sa dibdib ko.

I noticed Kylo moved. He took a step towards me. Isang hakbang na lang ang layo n'ya sa akin habang nakatayo s'ya sa gilid ko. Then, slowly, I saw him bending down with both of his knees on the ground.

Hindi ko na napigilan ang malayang pagbagsak ng mga luha mula sa mga mata ko. Nanginig ang mga labi ko at tuluyan na akong napahikbi.

Hindi pa rin ako tumitingin kay Kylo.He kneeling in front of me. Pakiramdam ko ay hindi ko na kakayanin kung titignan ko pa s'ya ngayon.

"Hindi ko na alam kung anong gagawin ko..." rinig ko ang mahinang pagkabasag sa boses n'ya nang sabihin iyon.

I bit my lower lip hard to stop my sobs. Pero mas lalo lang yatang lumalala. Nararamdaman ko na rin ang paninikip ng dibdib ko nang dahil sa sakit. No matter how hard I tried to stop myself from being in pain, I just couldn't do so.

"Pakiramdam ko... Masasaktan kita kahit anong gawin ko," he held my hands that was lying on my lap. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay n'ya habang nakahawak sa akin. "Jean... Tell me what I should do."

I took the courage to look at him at hindi ko na napigilan ang mapahagulgol nang mapatingin ako sa mga mata n'ya. His beautiful amber eyes were full of hurt and pain. Kitang-kita ko sa mukha n'ya ang sakit na nararamdaman n'ya ngayon. His eyes were bloodshot. Ramdam ko ang pagpipigil n'ya sa mga luha n'ya habang nakatingin sa akin.

I never thought that a day will come when I would see him like this. Ibang-iba s'ya noong una ko s'yang nakitang naglalakad papasok sa firm n'ya. That day when JC took me with him to Cervantes and Villaraza Law Offices just to see Kylo. Hindi ko mapaniwalaan na ang lalaking nakita ko noon at ang lalaking nakaluhod sa harapan ko ngayon ay iisa lang.

His hand reached for my face. Lumapat ang kamay n'ya sa pisngi ko at ramdam ko ang marahan n'yang pagpupunas sa mga luha ko doon gamit ang daliri n'ya. But it was no use. I cried even harder with his touch.

Hinwakan ko ang kamay n'yang nakahawak sa mukha ko. I love this man and I never wanted to hurt him. I was trying to save him from the pain of knowing what his mother did to my family. I don't want him to hate his mother. Dahil akong maagang namatayan ng mga magulang, nalaman ko ang halaga ng pagkakaroon ng mga magulang na gagabay sa mga anak.

But then, I guess we're really meant to be hurt. With every sacrifice, there will always be a pain.

"I'm so sorry," I whispered as I held onto his hand with both of my hands. Mahigpit ang hawak ko sa kamay n'ya, hinihiling na sa pamamagitan noon, mapapawi ko ang sakit na nararamdaman n'ya.

He shook his head. Ang isang kamay n'ya ay humawak na rin sa kabilang pisngi ko. He held my face and made me look at him while he shook his head.

"Thank you... for trying to protect our son."

I cried even harder. Hindi ko na napigilan ang yumakap sa kanya. Kahit na nasaktan s'ya sa ginawa ko, he tried to understand it. He has all the right to get mad at me, pero hindi ko man lang iyon maramdaman sa kanya. His hands were even holding me so carefully like he's afraid he might hurt me with his touch.

God... I love this man so much. He never deserved the pain that I caused him. He never deserved to be in this pain.

I hugged him so tight and cried on his shoulder as I softly caressed his hair. He did the same. We comforted each other, trying to ease each other's pain.

I missed him. I missed this feeling to be in his arms, feeling like I'm in the safest place on earth.

"Mommy?"

Napaangat ang tingin ko mula sa balikat ni Kylo nang marinig ko ang maliit na boses na iyon. Standing just a few steps away from us, was our son in his pajamas. He was scratching the sleep in his eyes while looking curiously at us.

Ang himbing ng tulog n'ya kaninang iniwanan ko s'ya sa kwarto n'ya. Wala sa isip ko na magigising pa s'ya nang ganitong oras. I know his sleep schedule. It was already midnight. And Ravi looked liked something disturbed him in his sleep.

I think... he felt that his father wanted to see him.

Naramdaman ko ang pagkakatigil ni Kylo habang nakayakap pa rin sa akin. Ramdam ko ang pag-aalangan n'ya na gumawa ng kahit na anong pagkilos. It looked like he didn't know what to do. Muling bumalik ang sakit sa isip ko nang maisip iyon.

He didn't even know about Ravi until now. Naiintindihan ko kung bakit hindi n'ya alam ang gagawin ngayon.

Marahan akong kumalas kay Kylo at pinunasan ang mga luha sa pisngi ko bago tumayo. Lumapit ako kay Ravi na tumigil na sa pagkusot sa mga mata n'ya. He looked at Kylo behind me with curiosity in his eyes before his amber eyes turned on me.

Parang may sumuntok sa dibdib ko nang makita ko ang kalituhan sa mukha n'ya. Just a few steps away from us was his father, and our son has no idea who he is.

I crouched down. Pinagpantay ko ang lebel ng mga mata namin ng anak ko.

"Ravi, anak... I want you to meet someone."

Lumingon ako sa likuran ko at nakita ko si Kylo na nakatayo na at nakatingin sa aming dalawa, particularly at Ravi. Muli akong lumunok dahil nararamdaman ko na naman ang kagustuhan na umiyak.

I looked at Ravi again. He was looking back at Kylo.

"Ravi... He's your father."

Lumipat sa akin ang tingin ng anak ko. Nakita ko ang kalituhan sa mga mata n'ya na nagpadagdag ng sakit na nararamdaman ko sa dibdib ko. I tried to smile at him. Hiniling ko na sana ay hindi magpakita ang sakit na nararamdaman ko sa mga ngiti ko.

"Do you want to say hi to him?" marahan kong tanong sa kanya. Natatakot na baka nabigla ko s'ya.

He stared at me. Nakita ko ang pag-aalangan sa mga mata n'ya pero halata rin ang kagustuhan na gawin iyon. My lips trembled. I know... Even though he wasn't saying anything. Alam kong gustong-gusto n'yang makilala ang ama n'ya.

JC tried to fill in his space but he knows his limitations. Alam kong ginawa iyon ng kaibigan ko para hindi magtanong si Ravi sa akin. So I wouldn't feel the pressure. And Ravi, being a smart child like his father, nakaramdam s'ya doon.

Ravi tried not to ask me why his father and I aren't together. Pero ramdam ko ang kagustuhan n'yang magtanong tungkol sa ama n'ya. Sa tuwing namamasyal kami at may nakakasalubong kami na batang kasama ang mga magulang, napapansin kong napapatagal ang titig n'ya sa mga iyon.

It hurt me. Those were the times when I always thought of telling Kylo about him. Pero palagi kong maiisip ang nakaraan. The past... my past that might affect his future.

I gently put my hands on his shoulders and encourage him to go near his father. Pero hindi nagpadala si Ravi sa pagtulak ko. Instead, he hid behind me. Pero sumisilip naman para tignan ang ama n'ya.

I looked at Kylo. He was looking at Ravi who was hiding behind me. Si Ravi ay nakasilip lang din sa likuran ko. Ramdam ko ang mahigpit n'yang hawak sa damit ko, not wanting to let go.

Tinantya ko ang paghakbang na ginawa ko palapit kay Kylo. Ravi took the step with me. I softly smiled and continued walking towards Kylo while Ravi's still hiding behind me. Hanggang sa isang dipa na lang ang layo naming dalawa.

"Kylo..." I called him. Titig na titig s'ya kay Ravi na nagtatago sa likod ko. "His name's Ravi Kurt... Our son."

Nakita ko ang bahagyang pag-awang ng mga labi ni Kylo nang ibaling n'ya ang tingin sa akin. Na para bang kahit alam na n'ya ay hindi pa rin s'ya makapaniwala sa nakikita at narinig n'ya. Bumalik ulit ang tingin n'ya sa batang nagtatago sa likod ko.

I looked at Ravi. He was still hiding behind me. Ang maliliit n'yang mga kamay ay nanginginig habang mahigpit na nakakapit sa damit ko. Nakita ko ang pagkibot ng mga labi n'ya. He was about to cry while looking at Kylo. Pero ayaw pa ring bumitaw.

"Ra... vi..." I heard Kylo muttered. He took a step forward but stopped nang mas magtago pa si Ravi sa likuran ko habang umiiling.

My lips trembled when Ravi started crying. Ibinaon pa n'ya ang mukha sa likod ko habang patuloy na umiiling. Nanikip ang dibdib ko sa sakit. Napatingin ako kay Kylo at nakita ko na mas doble pa ang sakit na nakikita ko sa kanya kaysa sa nararamdaman ko.

My tears fell but I quickly wiped them away. Humarap ako sa anak ko na ayaw pa akong bitiwan. I knelt in front of him. Parang piniga ang puso ko nang makita ang mukha n'yang punong-puno ng mga luha.

"It's okay, Ravi..." my voice broke. Lumunok ako bago s'ya ningitian. "It's okay... He's your father. He won't hurt you."

He sobbed. Mas lalo kong nararamdaman ang sakit sa dibdib ko sa bawat paghikbing kumakawala sa bibig ng anak ko. He was crying so hard. Ngayon ko lang s'yang nakitang umiyak ng ganito.

My baby...

I saw him looked up at Kylo who was standing behind me. Nakita ko na mas lalo pang bumuhos ang luha sa mga mata n'ya habang nakatingin sa ama n'ya. Then, without a warning, he ran up to his Dad and hugged him.

Mabilis na lumuhod si Kylo at tinanggap ang yakap ng anak ko. I stood up and looked at them, hugging each other. Hindi ko na napigilan ang muling pagbuhos ng mga luha ko habang nakatingin sa kanila.

"You're here! You're finally here!" I heard Ravi exclaimed while hugging his father so tight.

Napahagulgol ako kaya tinakpan ko ng kamay ko ang bibig ko pero hindi ko pa rin mapigilan. The sight in front of me was so beautiful and painful at the same time. Masaya na masakit sa dibdib.

He has been waiting for his Dad but he didn't say anything. Tahimik lang s'ya noon. Kahit na alam kong marami s'yang gustong itanong tungkol sa ama n'ya ay hindi n'ya ginawa.

The words he just said tells me that he really wanted to meet his father. Ang unang beses kong narinig na nagtanong s'ya tungkol sa ama ay noong nagtanong s'ya kay JC na hindi ki sinasadyang marinig. He made it sound like he's not really excited meeting him.

Then I realized, Ravi's always like that. Hindi n'ya ipapakita na excited s'ya at gustong- gusto n'ya ang isang bagay. He will try to hide it if possible.

Mahipit ang pagkakayakap ni Kylo kay Ravi na para bang ayaw nang pakawalan. I even saw his hands trembling a little. Namumula ang mga mata n'ya at bahagyang nakaawang ang mga labi. And when he closed his eyes, I saw tears fell down his cheeks.

Hindi ko maiwasana ng hikbing kumawala sa mga labi ko. Ang iyak ni Ravi at ang mga hikbi ko ang tanging maririnig sa loob ng unit na iyon. Hindi pa rin s'ya tumatahan at pansin ko ang paghigpit ng yakap n'ya sa ama n'ya.

"You're my Dad... You're finally here!" Ravi said. Para bang hindi mapaniwalaan iyon kahit yakap na n'ya ang ama n'ya.

"I'm sorry, son," I heard Kylo mumbled. Dinig na dinig ko ang pagkabasag sa boses n'ya. "I'm sorry it took me this long."

Ravi shook his head and hugged his father tightly. Parang ayaw nang bumitaw. I realized that he really misses his father. Na kahit na ngayon n'ya lang nakita ang ama n'ya, there's a part of him that misses him. As he is his son.

I never thought that finally introducing them to each other would make me this happy. Sobrang saya ko na hindi ko mapigilan ang mapaiyak. Ramdam ko ang kirot sa dibdib ko dahil sa sobrang kasiyahan.

Hindi na bumitaw si Ravi sa ama n'ya kahit nang kumalma na s'ya sa pag-iyak. He didn't let go of his father who was happy to hold him longer. The happiness in Kylo's amber eyes was so obvious that the tint of red in his eyes seems like it's dancing. Parehong-pareho sila ng mata ni Ravi ngayon.

"You can put him down," I said. "Alam kong mabigat na si Ravi."

Kylo looked at me. Nakaupo s'ya sa sofa habang si Ravi naman ay nakaupo sa kandungan n'ya. Halata ang antok sa mga mata ng anak namin pero pinipilit pa rin ang magising.

"I don't mind," Kylo said. Kahit hindi nakangiti ay kita ko naman ang kasiyahan sa mga mata n'ya.

I sighed. Naghikab si Ravi kaya pareho kaming napatingin ni Kylo sa kanya.

"You're sleepy?" he asked.

Ravi nodded. Walang sinabi at muling yumakap sa leeg ng ama. Parang mukhang doon pa yata balak matulog.

Kylo chuckled. Inayos n'ya ang pagkakaupo ni Ravi sa kanya para mas maging komportable ang anak.

"Alright, son," there's a soft smile in his lips when he said that." Sleep for now. We'll do a lot of catching up tomorrow, okay?"

Nakita ko ang marahan na pagtango ni Ravi habang nakasubsob sa balikat ng ama. He mumbled something at pareho kaming napangiti ni Kylo nang marinig iyon.

"Okay, Dad... Goodnight."

Chapter 60

Si Kylo na rin ang nagbuhat kay Ravi papunta sa kwarto n'ya. He even tucked him on the bed at ilang minuto pa s'yang nanatili sa loob ng kwarto ni Ravi dahil ayaw talaga s'yang bitiwan ng anak hanggang sa makatulog ulit. While I sat in the living room and waited for him to come out.

Hindi ko masukat ang kasiyahan na nararamdaman ko sa dibdib ko. I know that I'd be happy if Ravi would finally meet Kylo but I have no idea that I would be this happy now that it actually happened. Na sa sobrang kasiyahan ko ay gusto ko ring maiyak. Na sa sobrang kasiyahan ko ay ramdam ko ang sakit sa dibdib dahil sa sobra-sobrang emosyon.

I heard the door from Ravi's room opened at kasabay noon ay ang paglabas ni Kylo. Our eyes met. He closed the door behind him before he walked towards to where I am without taking his eyes off me.

"Ang akala ko lalabas kang buhat pa rin si Ravi," biro ko habang papalapit s'ya sa akin.

He just smirked and didn't say anything. Bumuntong-hininga s'ya bago umupo sa tabi ko. Lumubog ang espasyo ng sofa sa pag-upo n'ya.

We fell silent. Para bang pagkatapos ng mga nangyari ngayong araw ay ngayon lang kami nagkaroon ng pagkakataon para makapagpahinga at balikan ang mga nangyari kanina. I wasn't looking at him beside me pero ramdam na ramdam ko ang presensya n'ya. The whole room was filled with his presence.

But it was comforting. Hindi ko alam. Ang akala ko ay mas maguguluhan ako kapag nalaman n'ya ang tungkol kay Ravi nang hindi pa maayos ang lahat. I wanted everything to be fixed first before I introduced Ravi to him. But that didn't happen. Nalaman n'ya ang tungkol sa anak namin bago ko pa maayos ang lahat.

But still... I feel comfortable that he's here beside me. I feel comfortable that he found out about our son. I feel comfortable knowing that he'll be a good father to Ravi.

I know that he'll be a great father. Nakita ko sa kanya ang tuwa at kasiyahan nang sa wakas ay makita n'ya ang anak namin. It was his first time meeting our son, but I saw clearly in his eyes the unconditional love he has for Ravi.

He's a good man... and he'll be a great father.

"Ravi... he never once asked me about you," I said after a while.

I saw Kylo looked at me from the corner of my eyes. Hindi ko pa rin s'ya tinignan. I kept on looking straight ahead. Alam kong masasaktan s'ya sa mga sasabihin ko. Pero ayoko namang hindi sabihin iyon sa kanya nang dahil lang sa takot kong masaktan s'ya. Now that he knows about Ravi, he deserves to know everything about him

"I was thankful... hindi ko kasi alam ang isasagot sa kanya kung sakaling magtanong s'ya tungkol sa 'yo," I continued. "He's too young to know what happened. I want to tell him everything kapag alam kong maiintindihan na n'ya ang lahat."

I heard Kylo took a deep breath. From the corner of my eyes, I saw him leaned his elbows on his knees. His legs were spread apart. Pinagsiklop n'ya ang dalawang kamay n'ya bago tumungo at tinitigan iyon.

"I thought he's doing okay... Pero nang makita ko s'ya kanina habang yakap ka, nang makita ko kung paano s'ya umiyak nang malaman n'ya na ikaw ang ama n'ya... I realized that he's just hiding it from me. Na sabik din s'ya sa isang ama. Sabik s'yang makilala at makasama ka."

I looked at Kylo. He was still looking down at his hands. His hair was in a mess. Ang mga hibla ng buhok n'ya ay tumatama na sa mukha n'ya. Pero hindi nakabawas iyon sa kagwapuhan n'ya. He still looked handsome. Tired but handsome.

Kylo looked at me. Nagtama ang paningin naman. His amber eyes met mine. I could see so many emotions in his eyes as I looked at him. I didn't know that I would see them in his beautiful orbs all at once. I never thought that I would see his eyes so expressive like this.

They were really beautiful.

"I'm glad he doesn't hate me..." mahina n'yang sabi.

Mapait akong ngumiti sa kanya habang umiiling.

"No, Kylo... I was the one who kept him away from you. I am the reason why he didn't know about you. Kaya hinding-hindi ko hahayaan na magalit s'ya sa'yo."

He didn't say anything and just keep on staring at me. Titig na titig s'ya sa mga mata ko na para bang wala na s'yang ibang gustong tignan sa mga oras na 'to kundi ang mga mata ko lang.

"I'm sorry for keeping him away from you..." I said.

He gave me a soft smile.

"No, Jean. I understand..."

Mas lalo lang akong nasaktan nang dahil doon. Hindi n'ya ako sinumbatan sa pagtatago ko sa kanya ng anak namin kahit alam kong sobrang sakit noon para sa kanya. He tried to keep it away from me. Sinubukan n'yang hindi ipakita pero dahil sobrang sakit ng nararadaman n'ya, nakikita ko iyon sa mga mata n'ya. But he still tried to understand me.

He's been always like that. Simula pa noon. Palagi n'ya akong iniintindi. He never blamed me. Kahit na ngayong alam kong may mali rin akong nagawa, hindi ko man lang narinig ang panunumbat sa kanya.

I stared at Kylo. How can he be so understanding? Na kahit na nasasaktan s'ya ay pilit n'ya pa ring iniintindi ang lahat para sa akin. Kahit na sobra-sobra ang sakit na ibinigay ko sa kanya.

He smiled softly at me, giving me an assurance that he's okay. Nakita n'ya siguro ang sakit sa mga mata ko matapos n'yang sabihin ang mga iyon.

"Can I sleep here?" he asked.

Nagulat ako sa tanong n'ya pero may parte sa akin na inaasahan na iyon. But still, I was surprised. Hindi kasi ako naging handa sa pagbubukas n'ya ng topic na iyon. Hindi tuloy ako nakapagsalita.

Kylo noticed it kaya mabilis n'yang dinugtungan ang tanong n'ya.

"I don't think I'll be able to sleep alone in my condo after everything," he continued. Napaayos pa s'ya ng upo at may pag-aalangan na tumingin sa akin. Natatakot siguro na baka hindi ko payagan. "I could sleep here on the couch—"

"Of course—" tumatango-tango pang sabi ko pero agad ding natigilan nang marinig ang huling sinabi n'ya. "No—"

"—I just can't go back—"

"No... No, Kylo." Sinubukan kong patigilin s'ya sa pagsasalita.

He stopped talking. Nandoon ang kalituhan sa mga mata n'ya para sa huling sinabi ko. Natawa ako sa sabay naming pagsasalita.

I smiled at him.

"You can sleep beside Ravi. Malaki naman ang kama n'ya. He'll be thrilled to wake up with you beside him," I suggested.

"Are you sure?" he asked. Nandoon na naman ang pag-aalangan sa mga mata n'ya.

I've always liked this part of him. Na para bang kahit na gusto n'ya, sisiguraduhin n'ya munang ayos lang sa akin iyon. He never forced me to do anything he wanted. Hindi n'ya kailanman ipinilit sa akin ang gusto n'ya kung ayaw ko naman.

I always laughed when I remembered my first impression of him before. I saw him as a rude man. An unprofessional. But now that I got to know him, I never regret that I fell in love with him.

I'm glad that he is Ravi's father.

I nodded at him.

"Anak mo 'yon..." I said.

He stared at me.

"Anak natin, Jean."

Hindi ko na napigilan ang malawak na mapangiti. Hindi ko alam pero parang tumaba ang puso ko nang marinig iyon sa kanya.

A part of me felt guilty though. Itinago ko sa kanya ang anak namin while he's here, making sure that I'll call Ravi as our son and not just his son.

He stared back at me. Ilang sandali kaming nakatitig lang sa is't-isa, walang kahit na anong salita ang lumalabas sa bibig namin. The silence was comforting. Hindi katulad kanina na sobrang sakit sa dibdib. After everything that happened, it was like we had this silence understanding that everything will be okay now. That I'm not alone, and he's now here beside me.

Pero hindi pa rin mawala sa isip ko ang katotohanan. That Attorney Ocampo is his mother. At ngayong nalaman na n'ya ang tungkol kay Ravi, natatakot ako sa ano pang pwedeng mangyari.

"I'll just get some spare clothes... Babalik din ako," he said after a while.

Mabilis akong tumango. Naisip ang condo unit n'ya dati na medyo malayo sa kung nasaan kami.

"Doon pa rin ang condo mo?"

Ilang saglit s'yang napatitig sa akin na parang may naalala kaya hindi kaagad nakasagot. Then he nodded once.

"Mabilis lang ako."

"No, it's okay. Take your time. Hihintayin naman kita," I said. Maybe he's worried na magbabago ang isip ko kapag natagalan s'ya.

It's rare to see him like this. Para bang lahat ng gagawin n'ya ay hindi s'ya sigurado. Ibang-iba sa Attorney Villaraza na napanood ko noon sa korte habang ipinagtatanggol ang kliyente n'ya.

Naalala ko ang sinabi n'ya kanina. Na pakiramdam n'yang lahat ng gagawin n'ya ay masasaktan lang ako. Kaya ayoko ring ipaalam sa kanya ang ginawa ng nanay n'ya sa Papa ko. I know that he will be greatly affected too.

Hindi ito ang gusto kong mangyari. I want him to be himself. Dahil kahit minsan, wala naman s'yang ginawa na nasaktan ako. I fell in love with him because he's him. He is Kylo.

I decided to clean myself habang hinihintay si Kylo na bumalik. The cold water running down my body helped me cleared and calmed my mind. Isa-isa kong binalikan ang mga nangyari kanina at hindi ko akalain na nangyari ang lahat ng iyon sa isang araw lang. Nakakapagod kung iisipin.

Today is an exhausting day. Exhausting but I know that today will be one of my happiest days.

Naglagay ako ng extrang unan sa kama ni Ravi para gamitin ni Kylo sa pagtulog n'ya. Tulog na tulog na ang anak ko. At kahit nahihimbing, kitang-kita ko sa mukha n'ya ang kasiyahan ngayong nakilala na n'ya ang ama n'ya. I never saw him looking so peacefully like this as he sleeps.

Kylo went back after a while. He has a duffel bag, probably containing his clothes. Naisip ko tuloy na baka plano n'yang ilang araw na manatili dito.

I don't mind though. Itinago ko sa kanya si Ravi ng ilang taon at ngayon n'ya lang nakilala. Kaya naiintindihan ko kung gaano s'ya kasabik sa anak. Baka nga kahit si Ravi ay matuwa pa kapag ilang araw na nanatili dito si Kylo. And if he wants to, he can even take Ravi to his condo.

"What about work tomorrow?" tanong ko bago pumasok sa kwarto ko. Nakita ko kasi kung anong oras na. It's almost three in the morning.

Kylo looked at me. He had that soft expression on his face.

"I don't think I can manage to go to work after everything..."

Mahina akong napatawa. Ganoon din naman ang nararamdaman ko. Hindi ko kayang pumasok sa trabaho matapos ng mga nangyari.

I looked at him and smiled softly.

"Goodnight, Kylo."

He chuckled. Ilang sandali s'yang tumitig sa akin before I saw him smirked.

"Goodnight, Jean."

Ang akala ko ay hindi ako makakatulog ng gabing iyon. Masyadong maraming nangyari at inakala kong hindi ako patutulugin sa kaiisip ng mga nangyari kanina. But I was wrong. Strangely, I was able to sleep peacefully that night. Hindi din ako nanaginip ng kung ano. Sa palagay ko pa ay isa iyon sa mga gabing mahimbing akong nakatulog.

Mas late din akong nagising kinabukasan. Kung hindi pa tumunog ang alarm clock para sa pagpasok ko, hindi pa sana ako magigising. I stood up and decided to take a bath before I went out of the room.

Tahimik ang kwarto ni Ravi nang madaanan ko. Tulog pa siguro ang mag-ama. I smiled and decided to make breakfast for us. Paniguradong gutom ang mga iyon matapos ng nangyari kagabi.

May ngiti sa mga labi ko habang naghahanda ng almusal namin. I was even humming a cheerful song. Hindi ko lang talaga mapigilan. My heart felt so full. I know that I shouldn't be happy like this knowing that I still haven't cleared my father's name yet, pero hindi ko talaga maiwasan. I was happy for Ravi. And there's a part of me that was really happy as well. Like a burden has been lifted.

Narinig kong may bumukas na pintuan at nasisiguro kong nagmula iyon sa kwarto ni Ravi. Nagpakita si Kylo sa sala, kasunod ang anak na mukhang inaantok pa.

I automatically smiled when I saw them both. Parehong magulo ang buhok at halatang mga kagigising lang. Kylo was wearing a plain white shirt and a loose black pants. His hands were inside the pockets of his pants. Nakatingin s'ya kay Ravi na nagkukusot ng mata.

My heart instantly melts. Ang sayang makita silang ganitong dalawa. Magkamukang-magkamukha talaga. Hindi maipagkakailang mag-ama nga sila.

I saw Ravi looking up to his father. Itinaas ang dalawang mga kamay na parang nagpapakarga.

"Daddy, up! Up!"

Napangisi naman si Kylo at agad na binuhat ang anak. Pagkatapos ay sabay pa talaga silang tumingin sa akin. Napailing na lang ako.

"Ravi... What did I say about making someone carry you? You're a big boy na, 'di ba?" Nagapatuloy ako sa pag-aayos ng lamesa. "Mabigat ka na."

"I don't mind," Kylo said. He walked towards the table with Ravi in his arms. "Nakaya nga kitang buhatin dati."

I glared at him. Kylo just smirked playfully and pulled one of the chairs from the table. Pinaupo n'ya si Ravi doon. Napatingin ako sa anak namin na mabuti na lang at mukhang mas interesado pa sa pancake na inihanda ko kaysa sa sinabi ng ama n'ya.

"Bibig mo, ha? Ang aga-aga," I hissed at him.

He just chuckled. Umupo s'ya sa tabi ni Ravi na napatingin lang sa kanya. He looked back at him and grinned as he started to eat pancakes.

I sat across them. Hindi pa man ako nakakaisang minuto sa pag-upo nang marinig ko ang pagtunog ng doorbell ng unit. Nagkatinginan kami ni Kylo. His eyes were asking me who might it be. I shrugged at him. Tumayo ako at binuksan ang pinto ng unit.

Sumalubong sa akin ang nakabusangot na mukha ni JC.

"Okay ka naman pala! But why weren't you answering your phone?" inis na tanong n'ya habang tuloy-tuloy na pumasok sa loob ng unit. "Your mother's really worried about you!"

Bigla akong kinabahan. Ewan ko! Siguro naalala ko lang naman kasi na ginamit ko nga pala 'tong kaibigan ko para lang mapilitan si Kylo na hiwalayan na ako noon. Na nadamay nga pala si JC sa hiwalayan namin noon. And him, barging in my unit like this won't help the situation!

Ngayon ko lang na-realize! Kaya pala iba ang ekspresyon sa mukha ni Kylo nang magtanong s'ya kung lilipat ako ng titirhan noong nagpatulong ako sa kanyang bumili ng kama. I told him that day na susundin ako ni JC. He must've thought that we were living together!

"Wait! JC!"

JC abruptly stopped walking. Hindi dahil sa pinigilan ko s'ya, kundi dahil nakita n'ya kung sino ang nasa dining area. He stared at him for a while with his mouth slightly open and wide eyes. Ilang beses pa s'yang napakurap na parang sinisigurong hindi s'ya nagkakamali sa nakikita n'ya. Then, I saw him slowly looking at me.

"Papa!" I heard Ravi exclaimed.

Napapikit ako nang mariin. Hindi makatingin sa direksyon ng mag-ama. Ayokong makita kung anong reaksyon ni Kylo!

I sighed. Kinalma ko ang sarili ko at pinanatili ang tingin kay JC.

"Maraming nangyari kahapon kaya nakalimutan ko nang tawagan si Mommy," I said, trying to calm myself down. Ramdam ko kasi ang titig ni Kylo sa amin kahit hindi ko s'ya tignan.

JC looked at me as he shifted his weight on his other foot. Mukhang naka-recover na sa pagkagulat.

"Mukha nga," he just said. Napairap ako.

"Tatawagan ko rin si Mommy mamaya."

"Ngayon na!" he insisted. Mukha pa ring inis. "Ako kukulitin no'n kasi alam n'yang pumunta ako ngayon! Ang hilig mo talagang pag-alalahanin mga tao sa paligid mo, 'no?"

Sinamaan ko s'ya ng tingin. Ang aga-aga pero mainit ang ulo nitong isang 'to!

"Oo na!"

"Iniwan mo daw kasi sa restaurant kahapon tapos hindi mo man lang tinawagan para balitaan. Nag-alala tuloy." He glanced at Kylo. May mapaglarong ngisi na sa mga labi n'ya nang ibinalik ang tingin sa akin. "Mukhang marami ngang nangyari, ah?"

"Si JC parang timang!" inis kong sabi nang mahulaan kung anong pinupunto n'ya. Hindi ko napigilan ang pamumula ng mukha ko.

JC chuckled. Naglakad s'ya papunta sa dining area at umupo pa talaga sa kung saan ako nakaupo kanina. Kinain pa 'yung pancake na hinanda ko para sa 'kin!

Napatingin ako kay Kylo para tignan kung anong reakssyon n'ya. He was looking at JC first na walang pakialam at kumakain lang ng pancake. Then his gaze slowly turned on me.

Marahas akong napalunok. His amber eyes were seriously looking at me. Mukhang hindi natutuwa ang ekspresyon ng mga mata n'ya. Pakiramdam ko ay guilty ako sa kung anong bagay at kailangan kong magpaliwanag sa kanya.

Is it because Ravi called JC as Papa?

Mariin akong napapikit. Sobrang kaba ko ngayon. Pakiramdam ko ay unti-unti nang hinuhukay ang libingan ko!

"Tawagan mo na!" I heard JC exclaimed. Napadilat ako. Sinamaan ko s'ya ng tingin bago inirapan.

"Oo na! Bantayan n'yo muna si Ravi."

Kinailangan ko pang bumaba sa parking lot dahil hindi ko nakuha ang bag ko kung nasaan ang wallet ko. On my way back up to the unit again, I called my Mom.

"Amara Jean!" she exclaimed when she answered the phone. "Goodness! You got me worried!"

"I'm sorry, Mom," guilty kong sabi. Halatang-halata ang pag-aalala sa boses ni Mommy.

Pakiramdam ko ay ang sama kong anak. Nakalimutan ko kasi talaga ang tungkol sa kanya matapos ng mga nangyari kahapon. Nang makita ko sina Ravi at Kylo sa restaurant kahapon, ang una ko lang naisip ay kunin si Ravi at ilayo doon. Pagkatapos ay sumunod pa si Kylo sa amin.

"What happened?" she asked.

I sighed. Hindi ko alam kung saan magsisimulang magkwento. Tumunog na rin ang elevator tanda na nasa tamang floor na ako.

"Magkita na lang tayo, Mom, para makwento ko sa inyo," I said as I took out my keys. "Lowbat na rin 'yung phone ko. Hindi ako nakapag-charge kagabi."

"Huh? Alright. Just text me, okay?"

I nodded na para bang nasa harapan ko s'ya.

"Okay, Mom. Bye."

I ended the call. Binuksan ko na ang unit at pumasok doon. Naabutan ko si Ravi na mag-isang kumakain sa may dining area. I looked for the two men who were with him earlier pero hindi ko na kailangang gawin dahil bumukas ang sliding glass door doon sa kung nasaan ang veranda. JC and Kylo went out. Natigilan pa ang dalawa nang makitang nakabalik na ako.

I frowned.

"Bakit kayo nando'n?" I asked. "Iniwan n'yong mag-isa si Ravi. Sabi kong bantayan n'yo muna."

"I'm okay, Mom! I'm just eating here," si Ravi na narinig ang sinabi ko.

Sinulyapan ko lang s'ya bago ko ibinalik ang tingin sa dalawang lalaking nasa harapan ko. Napakamot sa batok si JC.

"May pinag-usapan lang." Then he walked towards the dining area again na para bang iniiwasan ako.

Napatingin ako kay Kylo na nakatitig lang sa akin ngayon.

"Anong pinag-usapan n'yo?" duda kong tanong.

Kylo chuckled. Umiling habang may ngisi sa mga labi.

"Nothing."

"Boys talk lang, AJ!" sabi ni JC na ipinagpatuloy ang pagkain sa pancake.

"Can I join the talk, too?" Ravi asked. Napatingin naman si JC sa kanya na mukhang hindi alam ang isasagot.

"Uhm... Boys adult talk lang 'yon, RK. Hindi ka pwedeng sumali."

Ravi frowned. Napatingin pa sa ama na parang gustong magpatulong. But Kylo just chuckled.

"Come here."

Mabilis naman sumunod si Ravi. He went near his father. Kylo carried him in his arms na para bang wala lang sa kanya ang bigat ni Ravi.

"Told you last night that we have a lot of catching up to do, right?"

Ravi smiled widely. Sunod-sunod pang napatango na parang sabik na sabik talagang makausap ang ama.

"Yes, Dad! I have a lot to tell you po!" Ravi said excitedly. He even emphasized the word 'lot'.

Kylo smirked.

"Alright. Finish your breakfast first, okay?"

Agad naman tumango si Ravi at nagpababa naman. Sinundan s'ya ng tingin ni Kylo bago tumingin sa akin na kanina pang nakatitig sa kanya. I even squinted my eyes.

He chuckled. "What?"

I looked at JC na natatawa na lang din habang nakatingin sa aming dalawa. Napairap ako na lang ako sa kanila at binalingan si Kylo.

"Take care of Ravi first. I have to meet my Mom."

Natigilan si Kylo. Mukha pang kabado na iiwan ko sa kanya ang anak namin.

"What?"

"Anong what? Mukhang marami naman kayong boys talk na pag-uusapan d'yan. Hindi ako pwedeng sumali, 'di ba?" I said. Tinalikuran ko na s'ya at naglakad papunta sa kwarto ko para mag-ayos at i-charge ang phone ko.

"Jean!" rinig ko pa ang pagtawa ni Kylo nang tawagin ang pangalan ko.

Napairap na lang ako at nangingiting pumasok na sa kwarto.

He needs this. He needed his time alone with Ravi. Alam ko namang hindi n'ya papabayaan ang anak namin.

They have a lot of catching up to do.

Chapter 61

I texted my Mom that I'll go home to meet her and tell her what happened. I know that she's really worried about me at hindi s'ya makakampante hangga't hindi n'ya nasisiguro na ayos lang ang lahat. I felt really bad leaving her at the restaurant so the least I could do is to assure her that everything's fine.

I just wore a casual top and a maong pants. Nag-charge na rin muna ako ng phone bago lumabas ng kwarto at ayusin ang pinagkainan namin ng almusal. Naabutan ko si JC na prenteng nakaupo sa sofa at nanonood pa ng TV. While Ravi and Kylo were in the dining area. Looks like they were talking about something pero napatigil nang makitang pumasok ako sa kusina.

"Boys talk na naman?" I said.

Sinimulan kong ligpitin ang mga plato. Napatayo si Kylo na tinulungan ako sa pagliligpit. Naalala ko tuloy noong kami pa. We were like this at his condo before. I was the one who was cooking for us habang s'ya ay tutulungan ako sa pagliligpit at kung minsan ay s'ya pa ang naghuhugas ng mga pinagkainan namin.

"Aalis ka talaga?" Kylo asked me as he put down the plates on the sink.

Sinulyapan ko s'ya bago binalingan ang mga baso at inilagay din sa lababo.

"My Mom's worried. I have to assure her that everything's fine."

"Paano si Ravi?"

I waited for him to went back to the sink. Nanatili lang akong nakatayo sa harapan ng lababo. At nang dumating si Kylo at inilagay sa sink ang huling plato ay tinitigan ko s'ya.

"Anong paano si Ravi, eh, nand'yan ka naman?"

He didn't say anything. Sumandal s'ya patalikod sa countertop at tinitigan ako pabalik. Binalingan ko ang mga dapat kong hugasan para itago ang ngiti sa mga labi ko.

I know that he's worried. Hindi n'ya alam ang gagawin n'ya. He's worried that he won't be able to take care of Ravi while I was away. They just met and then suddenly, hahayaan ko na s'yang alagaang mag-isa ang anak namin. Of course, he'll be worried!

But he needed this. Alam ko naman na kahit wala s'yang ideya kung paano mag-alaga ng bata, he will pull it off. Ravi is his son. Hinding-hindi n'ya pababayaan ang anak namin.

It's was so fun seeing him this worried though.

"Hindi naman mahirap alagaan si Ravi," I said as I started washing the dishes. "He's six years old already. Hindi mo na kailangang alalayan s'ya sa bawat galaw n'ya. Kailangan mo lang bantayan s'ya."

Hindi nagsalita si Kylo pero alam kong mataman s'yang nakikinig sa akin. Ramdam na ramdam ko pa ang mga titig n'ya sa akin na parang ayaw nang humiwalay dahil sa sobrang pakikinig. He didn't want to miss a word I'll say.

"Kapag pinagpawisan sa paglalaro, punasan mo 'yung likod. Pero kapag nabasa ng pawis 'yung damit, palitan mo. Ah, oo nga pala." I looked at him. "Ikaw na din magpaligo kay Ravi."

Pigil na pigil ang ngiti ko nang makita kong napahimas s'ya sa batok n'ya. Mukhang wala talaga s'yang ideya kung paano gawin ang mga binibilin ko sa kanya pero hindi man lang nagrereklamo. Ni hindi rin sinasabi sa aking huwag na lang ako umalis.

Noong una ay nakahalukipkip lang s'ya at pinapanood akong maghugas ng plato. Pero nang magsimula na akong magbanlaw, kinukuha n'ya iyong mga tapos ko nang banlawan. Ibinigay ko sa kanya ang pamunas at s'ya na ang nagtuyo ng mga iyon.

"Kapag nagutom, syempre pakainin mo," I continued. "Magsasabi naman si Ravi kapag gutom na s'ya. Pero baka makalimutan kapag nalibang sa paglalaro kaya kung feeling mo gutom na s'ya, pakainin mo na."

Napansin kong napatigil s'ya sa pagpupunas ng mga baso kaya napatingin ako sa kanya. His amber eyes looked worried as he stared at me.

"You're forgetting something, Jean," he said. Titig na titig pa sa akin na parang malaking problema talaga ang sasabihin n'ya. "I don't know how to cook."

I frowned.

"Hanggang ngayon hindi ka pa rin marunong magluto?" lito kong tanong. "Mag-isa ka lang sa condo mo, 'di ba? Paano mga kinakain mo?"

"There are many restaurants out there," sabi n'ya at nagpatuloy sa pagpupunas ng mga baso.

Ano 'yon? Lagi na lang s'yang sa restaurant kumakain? Hindi talaga n'ya sinubukang mag-aral magluto?

Pero sabagay. Isang beses nga pala ay sinubukan n'yang magluto para sa akin pero mukhang dinaanan lang ng bagyo 'yung kusina n'ya dahil sa nangyari. Mukhang wala ngang pag-asang matuto s'ya sa pagluluto.

"Then just order a take-out na lang din. Favorite ni Ravi ang Happy Meal. 'Yung chicken," I said.

Kylo just nodded. Nakikita kong parang iniisip n'ya talagang mabuti ang mga binibilin ko sa kanya. I smiled inwardly and continued with the dishes.

I wanted to witness him taking care of our son. Parang ang saya n'ya lang panoorin habang inaalagaan si Ravi. Pero kailangan ko talagang puntahan si Mommy. Baka hindi matahimik 'yon sa pag-aalala kahit pa sinabi ko nang ayos lang naman kami ni Ravi.

"I was hoping that I'll get to taste your cooking again..."

Napatingin ako kay Kylo nang sabihin n'ya iyon maya-maya. Hindi s'ya nakatingin sa akin at nakayuko lang sa basong pinupunasan n'ya.

I didn't know that he's looking forward to it. Naalala ko na naman tuwing pinagluluto ko s'ya noon. He looked like he's really enjoying eating the food that I cooked kaya naman gustong-gusto ko s'yang pinagluluto noon. Kaya sa tuwing tumatambay kami sa condo n'ya, mas gusto ko ang magluto na lang para sa aming dalawa kahit na napapagod ako.

I heard JC whistled. Kahit na hindi ko tignan ay alam kong para sa amin iyon. He must've heard what Kylo just said. Nang-aasar na naman.

Napairap ako at hindi na lang pinansin si JC. Binalikan ko ang mga binabanlawan kong kutsara.

"Uuwi ako nang maaga para makapagluto ng dinner," I said.

Naramdaman kong napatingin sa akin si Kylo pero hindi ko s'ya tinignan. Ilang sandali s'yang tumitig sa akin bago ko narinig ang mahinang pagtawa n'ya at nagpatuloy ulit sa pagpupunas.

Nang matapos kami sa paghuhugas ay naghanda na ako para umalis. JC offered to drive me home. Inaabangan ko pa nga si Kylo na mag-react pero hindi ko iyon narinig sa kanya kaya tinanggap ko na ang offer ni JC.

Ilan pang mga bilin ang sinabi ko kay Kylo habang inihahatid nila kami ni JC sa pintuan. Tumigil pa kami doon.

"Ah, do you need my phone number? Baka may kailanganin kang itawag sa 'kin—"

"I already have it," pigil ni Kylo sa sasabihin ko pa.

Napatitig tuloy ako sa kanya. Hindi ko inaasahan 'yon. I mean, I think it's normal for him to have the number of his secretary. Hindi ko lang talaga inakalang naka-save na sa kanya ang number ko dahil kahit kailan ay hindi n'ya naman ako t-in-ext or tinawagan.

Sabagay. Ako rin naman. I already have his number. Binigay na sa akin ni Mr. Williams noong pinayuhan n'ya akong tanggapin ko ang alok na kapalit ni Kylo para sa interview n'ya.

Tumango na lang ako.

"Here's the spare key," I said as I handed him the spare key of the unit. Nakita ko ang pagtatanong sa mga mata n'ya nang tanggapin iyon. "In case na may bibilhin ka sa labas. Isama mo si Ravi. Hindi mo pwedeng iwan mag-isa 'yan dito."

Kylo just nodded and put the key inside the pocket of his pants. Hindi nagsalita habang nakatitig lang sa akin kaya binalingan ko si Ravi na nakatayo sa tabi n'ya.

"Ravi, be a good boy, okay? Huwag pasaway kay Daddy."

Ravi nodded. He tiptoed and held my hand.

"Kiss." He even pouted his lips.

Natawa ako at yumuko. Ravi kissed both of my cheeks before he kissed my forehead and the tip of my nose. Nakangiti ako nang gawin ko rin ang ginawa n'ya sa akin.

Tumayo ako nang ayos pero napatigil nang sa pagtayo ko ay ang mga mata ni Kylo na nakatitig sa akin ang nabungaran ko. My heart pounded inside my chest. Ramdam ko ang lapit ng distansya naming dalawa. Walang nagsasalita sa amin at nanatili lang nakatitig sa isa't-isa.

He looked really good in the morning, looking this simple. Ang gwapo-gwapo n'ya sa paningin ko. Magulo ang buhok at wala man lang kaayos-ayos. Kahit na simpleng white shirt lang ang suot nya ay hindi nakabawas sa kagwapuhan n'ya.

I stared at his amber eyes. Punong-puno iyon ng mga emosyon habang nakatingin sa akin na pumupuno sa dibdib ko. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko habang hindi inaalis ang tingin sa kanya. Nandoon na naman ang pwersa na parang hinihila akong titigan lang ang mga mata n'ya nang matagal.

His amber eyes never failed to have an effect on me. Ang lakas talaga ng epekto sa akin ng mga mata. Their color were just so beautiful. I even compared to a sunset dahil gano'n talaga ang tingin ko sa mga mata n'ya.

I missed looking at his eyes.

I saw his eyes went down my lips at mas lalo pang dumoble ang lakas ng tibok ng puso ko. His lips parted before his gaze went back on my eyes again. Mas lalo pang tumindi ang emosyon sa mga mata n'ya. I could see that rare tint of red in his eyes again.

"Mommy?" I heard Ravi called me.

Napapitlag ako at napatingin kay Ravi na mukhang kanina pa nakatingala sa akin at nakatingin. May pagtataka sa mga mata n'ya. Agad akong pinamulahan ng mukha nang ma-realize kung anong nangyari kanina.

Tumikhim ako at hindi na makatingin kay Kylo kahit na ramdam ko pa rin ang titig n'ya sa akin. Ang lakas-lakas ng tibok ng puso ko!

"Alis na ako," I said. Mabilis akong tumalikod at naglakad papuntang elevator.

Shit naman talaga! Ano 'yon? Bakit hindi ko kayang tanggihan 'yung mga mata ni Kylo? Kapag talaga nakatitig s'ya sa akin, hindi ko kayang hindi tumitig pabalik sa kanya. I just really love staring at those amber eyes. Ang pinakamagandang mga mata na nakita ko.

Sumakay na kami ni JC sa elevator at s'ya na ang pumindot noon sa basement parking. I heard his chuckle when the elevator door closed.

"Akala ko may goodbye kiss din para sa daddy," may pang-aasar sa boses n'ya nang sabihin iyon.

I gritted my teeth. Pinigilan kong hampasin ang katabi ko at pinanatili lang ang tingin sa harap.

"Shut up," I hissed. Tumawa lang s'ya at wala nang iba pang sinabi.

JC drove his car to the house. Sa daan ay nakikita ko na napapangiti si JC. Wala sa sariling napapairap ako. Feeling ko nang-aasar lang s'ya. Hindi na lang nagsasalita dahil alam n'yang malapit na talaga kong mainis.

I took out my phone. Hindi ko alam kung anong inaasahan ko. Am I hoping that Kylo will sent me a text immediately? Sana pala sinabi ko sa kanyang balitaan n'ya ako oras-oras.

I noticed JC glancing at me. Nakita n'yang nakatingin ako sa phone ko kaya tinawanan n'ya iyon.

"Ikaw na kasing unang tumawag," he said. I glared at him and he just chuckled. "I'm happy for you, though."

Napatitig ako sa kanya. He has a soft smile plastered on his lips. Sinulyapan n'ya pa ako at mas lumawak ang ngiting nasa labi n'ya bago muling ibinalik ang tingin sa daan.

"I'm sure Ravi's happy, too," he continued. "Masaya ako para sa inyong dalawa."

I sighed. Itinago ko ang phone sa loob ng sling bag ko bago tumingin sa harap.

"I'm sorry for making you taking care of me and Ravi."

Umiling s'ya. Nakatingin pa rin sa daan pero nandoon pa rin ang ngiti sa mga labi n'ya.

"No, AJ... I was happy taking care of both of you. Alam mo namang hindi kita kayang pabayaan. Pero nand'yan na 'yung taong karapat-dapat na mag-alaga sa inyo. And I'm happy. Sa wakas, hindi ka na mahihirapan."

"Ang laki rin naman ng naitulong mo sa akin, JC. Hindi ko nga alam kung paano ako makakabawi sa lahat ng mga ginawa mo para sa akin... Para kay Ravi."

JC has always been there for me. Talagang hindi n'ya ako pinabayaan kahit na isang segundo simula noong magkakilala kami. I think I managed to go this far dahil alam kong nandyan din s'ya palagi sa tabi ko.

I am aware of his feelings for me and I even tried to learn how to love him. Pero kahit na anong pilit ko, kaibigan lang ang tingin ko sa kanya. Hindi na lumagpas pa doon. Hindi naalis o napalitan si Kylo sa puso ko.

And I think... Kahit na hindi ko iyon sabihin sa kanya, he already knew it. But JC never left my side. Kahit na wala akong maibigay na kapalit sa kanya. Hindi n'ya pa rin ako iniwan.

Sinulyapan ako ni JC. Napailing s'ya at muling tumingin sa daan.

"Siguro nga malaki ang naitulong ko sa 'yo... but I know it wasn't enough. Kulang pa, AJ. At alam kong mapupunan ni Attorney Villaraza lahat ng 'yon. Kaya n'yang higitan ang lahat ng mga nagawa ko sa 'yo. Hindi lang s'ya nagkaro'n ng pagkakataon."

JC looked at me. He flashed me a kind smile.

"He is what you need, AJ... Hindi ako."

"JC..."

I stared at him. Gustong-gusto ko talagang bumawi sa lahat ng mga nagawa n'ya sa akin pero hindi ko alam kung paano. Hindi ko nga alam kung may nagawa man lang ba ako para sa kanya. Samantalang s'ya, palagi n'ya akong tinutulungan.

Natawa si JC nang makita ang itsura ko nang muli n'ya akong sinulyapan. His right hand reached for me habang ang isang kamay ang nakahawak sa manibela. Ginulo n'ya ang buhok ko at bumalik sa pagmamaneho.

"Hindi mo naman kailangang bumawi sa 'kin. Ginawa ko 'yon dahil gusto ko." He glanced at me. "Pero alam kong hindi ka matatahimik. Kaya kung gusto mo talagang makabawi, isa lang ang gusto ko."

I stared at him. Gusto kong marinig ang sasabihin n'ya. Ilang sandali lang s'yang tahimik na nagmamaneho bago ulit ako tinignan. He had a soft smile on his lips as he looked at me.

"Be happy, AJ... I want you to be truly happy. Kapag nagawa mo 'yan, okay na ko."

Naluha ako nang dahil doon. Ano bang nagawa kong kabutihan at binigyan ako ng isang kaibigan katulad ni JC? I have so many people that come and go in my life. Marami ang tinawag kong kaibigan pero mabilis lang dumaan sa buhay ko.

But JC... He's always been there. Kahit gaano pang karaming kaibigan ang nawala sa buhay ko, hinding-hindi matutumbasan noon si JC.

I am wishing for his happiness too. I hope that someday, JC will find happiness.

Nakarating ako sa bahay nang nandoon pa si Daddy pero umalis din maya-maya para pumasok sa firm. Mom cooked something for me. Ang sabi ko ay huwag damihan dahil plano ko ngang magluto ng dinner mamaya.

"I'm sorry for leaving you at the restaurant, Mom. Nagulat lang po talaga ako sa nadatnan ko," I said while eating the lunch she made for me.

Umiling si Mommy at ngumiti. Nakaupo s'ya sa tabi ko habang kumakain ako. She brushed my hair softly. Ang ilang mga hibla ay iniipit n'ya sa likod ng tenga ko.

"It's okay, Amara Jean. Kahit ako'y nagulat nang makita si Attorney Villaraza doon."

Napabuntong-hininga ako at tinitigan na lang ang pagkain. Tapos na ang mga nangyari pero ramdam ko pa rin sa dibdib ko ang kaba ko nang magkita sina Kylo at Ravi.

I heard my phone beeped for a text message. Ang naisip ko agad ay si Kylo iyon at baka may problema kaya mabilis kong inilabas ang phone at binasa ang text n'ya.

Attorney Villaraza:

This is Kylo. Ravi wants to go out. Is it alright for us to go?

Napangiti ako. Siguro ang gusto ni ravi na mamasyal kasama ang ama.

Me:

Of course. Hindi mo na naman kailangang magpaalam sa 'kin. Just don't forget to bring a towel. And a baby powder as well.

Nakatanggap agad ako ng reply mula sa kanya.

Attorney Villaraza:

I want to. You're the mother, Jean.

Me:

And you're the father. Anak mo si Ravi so you have every right with him.

Attorney Villaraza:

Anak natin.

Hindi ko na napigilan ang mapatawa. There he is again. Talagang ayaw n'yang tinatawag ko si Ravi na anak n'ya lang. Kahit ba naman sa text ay itinama n'ya ako.

"Who's that?" my Mom asked.

Nakangiti pa rin ako nang tumingin kay Mommy. I saw a soft smile on her lips. Napatikhim tuloy ako at umayos ng upo.

"Si Kylo, Mommy... Nagpapaalam na gusto daw lumabas ni Ravi," I said. "Hindi na naman kailangan..."

Muling tumunog ang phone ko at nakita kong may natanggap na naman akong text mula kay Kylo. Agad akong napangiti nang mabasa iyon.

Attorney Villaraza:

Where's the towel and the baby powder?

Hindi ko mapigilan ang mapatawa habang nagta-type ng reply sa kanya. I could imagine him looking for those things.

Me:

Nasa kwarto ni Ravi. 'Yung powder nasa drawer ng bedside table n'ya. The powder is on the cabinet's first drawer. 'Yung sa right side.

Attorney Villaraza:

Found them. We'll go home early. Sa condo pa rin kami magdi-dinner.

Me:

Okay. Ingat kayo.

Itinago ko na ang phone ko nang may ngiti pa rin sa mga labi. Ipinagpatuloy ko ang pagkain nang hindi pa rin nawawala sa isip ko ang palitan ng text messages namin ni Kylo.

It was just so cute of him to ask for my permission. Feeling ko tuloy ay hindi n'ya talaga ipapasyal si Ravi kung hindi ako pumayag kahit pa magtampo agad sa kanya ang anak namin.

"You look happy..."

Napatingin ulit ako kay Mommy nang sabihin n'ya iyon. She has a soft smile on her lips as she looked at me. Kahit ang mga mata n'ya ay mukhang nakangiti habang nakatingin sa akin.

Nagulat ako sa sinabi n'ya. Hindi ko alam na nagpapakita pala sa mukha ko ang nararamdaman ko ngayon. I mean, I am happy. At siguro, kitang-kita kung gaano ako kasaya kaya nasabi iyon ni Mommy.

"Halata ba, Mom?" tanong ko. I don't even have to deny it. Feeling ko ay malaking kasalanan kung magsinungaling pa ako ngayon.

Tumango si Mommy na may ngiti pa rin sa mga labi.

"You're glowing. Naging masaya ka rin naman noong dumating si Ravi. Pero iba ang nakikita kong kasiyahan sa mukha mo ngayon."

Napatitig ako sa pagkaing nasa harapan ko. Wala sa sarili akong napangiti.

"I guess I am happy..."

"Hindi nagalit si Attorney Villaraza nang malaman n'ya ang tungkol kay Ravi?"

Tumingin ulit ako kay Mommy. I shook my head.

"Hindi, Mommy... He didn't even blame me for what I did." Humugot ako nang malalim na paghinga at muling tumingin sa plato ko. "I readied myself for his wrath. I was so sure that he'll get mad at me. Pero hindi ko man lang naramdaman ang galit n'ya."

Isa nga iyon sa ikinatatakot ko noon kapag nalaman ni Kylo ang tungkol sa anak namin. Sigurado talaga akong magagalit s'ya. Natakot pa nga akong baka kunin n'ya ang custody ni Ravi dahil sa ginawa kong pagtatago. Na madali n'yang magagawa dahil isa s'yang magaling na abogado.

But he didn't do anything. Instead, he said that he understood me.

"He got me investigated kaya nalaman n'ya ang nangyari, Mommy. At naiintindihan n'ya raw kung bakit ko inilayo sa kanya ang anak namin," I looked at Mom again. "He has every right to get mad at me... pero inintindi n'ya ang nagawa ko, Mommy..."

"And you felt bad about it?" tanong ni Mommy habang hinahaplos ang buhok ko.

"Sobra... He's a good man... Hindi ko akalain na nasaktan ko s'ya."

Mom took a deep breath. Tumitig s'ya sa akin at marahan akong nginitian.

"Kahit anong mangyari, masasaktan talaga s'ya, Amara Jean... Even if you didn't hide Ravi from him and stayed by his side, he will still get hurt. It was his mother, after all."

Napatungo ako. Naalala ko ang itsura n'ya noong sinabi n'ya sa akin na nalaman n'ya ang ginawa ng nanay n'ya. He looked so hurt like he was in deep pain. Hindi ko na kayang makita ulit s'yang ganoon dahil kahit ako ay nasasaktan.

"Do you remember when you were still a child... you asked me kung bakit ikaw ang napili naming ampunin?" my Mom asked all of a sudden. Napatingin ulit ako sa kanya. "It's because I saw your big heart, Amara Jean... That despite what happened to you, hindi mo nakitang masama ang bawat tao. You got bullied but you never took it out to anyone just to make you feel better. You never tried to hurt anyone."

Naramdaman ko ang pangingilid ng mga luha ko habang nakatingin kay Mommy. Natatandaan ko 'yon. Natatandaan ko ang tanong na iyon. It was the day when I thought na ibabalik na n'ya ako sa ampunan dahil sa mga bagsak kong grades. She never gave me an answer. Halos makalimutan ko na nga ang tanong ko. Kaya ang marinig ang sagot n'ya ngayon, hindi ko na mapigilan ang maluha.

"Kung ibang tao lang ang nakaranas ng mga naranasan mo, they might even take revenge on the lawyer's entire family. Bilang kabayaran sa pamilyang nilang nasira. But you, Amara Jean, all you wanted was to clear your father's name. And even when you found out who Attorney Villaraza's mother is, you never got angry with him. You didn't try to hurt him as revenge on his mother. You tried to protect him, instead."

Hindi ko na mapigilan ang pagtulo ng luha ko. She just understood me so well. Ang mga bagay na normal ko lang ginawa na hindi ko binigyan nang malalim na dahilan, naintindihan n'ya ang lahat ng iyon.

Mom wiped the tears off my cheeks. Inayos rin n'ya ang ilang hibla ng buhok ko na napunta sa pisngi ko at iniipit iyon sa likod ng tenga ko.

"At sa tingin ko ay nakita rin iyon ni Attorney Villaraza. That's why he never tried to put the blame on you. He knew that you're a good person with a big heart. Na kahit may karapatan kang magalit sa kanya, hindi mo ginawa. You even let him meet his son."

She smiled at me. She cupped my cheeks and made me looked at her. Nakita ko rin ang pangingilid ng luha sa mga mata n'ya kaya mas lalo pa akong naiyak.

"Other people can't do what you did, Amara Jean... Ikaw lang. You manage to do it 'cause you have a big heart..."

I sobbed. Napangiti si Mommy at niyakap ako. I hugged her back and cried on her shoulders, feeling her warmth that I've missed so much. Mom caressed my back as she comforted me.

"You don't have to feel bad, anak... You should be proud of yourself. Be proud of your strong and brave self..."

I was so blessed. Kahit na ang dami kong naranasan na masasakit na pangyayari, ang dami ko ring mga bagay na dapat ipagpasalamat. And I was only realizing it now.

I will use this as my strength. Strength to go on with my life. Strength to continue the fight that I wanted to win.

It was almost four in the afternoon nang umalis ako sa bahay namin. I still have to buy groceries and ingredients sa lulutuin kong dinner namin mamaya. Alas singko na nang hapon nang makabalik ako ng condo. Inaasahan ko pa sina Kylo at Ravi na sasalubong sa akin pero wala pa ang dalawa.

I took out my phone. Ang huling text sa akin ni Kylo ay noong naglalaro si Ravi at pagkatapos daw noon ay uuwi na sila. His text was one hour ago. Mukhang nalibang siguro sa paglalaro si Ravi.

Inayos ko ang mga pinamili ko bago inhanda ang mga ingredients para sa dinner namin. Magsisimula pa lang sana ako sa pagluluto nang marinig kong tumunog ang doorbell.

I frowned. Binigay ko kay Kylo ang spare key ng condo kaya hindi na n'ya kailangang mag-doorbell. Wala naman akong inaasahang bisita ngayon dahil kaunti lang ang nakakaalam na dito ako nakatira. Sina Mommy, Daddy at JC lang.

Baka nakalimutan ni Kylo na may spare key s'ya?

I walked towards the door, expecting Kylo and Ravi behind it. Pero nang buksan ko ang pinto ay nagulat ako kung sino ang bumungad sa akin.

It was Attorney Ocampo.

Chapter 62

Hindi kaagad ako nakagalaw sa sobrang gulat. Nanatili lang ang tingin ko sa taong nasa harapan ko. Kahit ang magsalita ay hindi ko magawa. Parang biglang nablangko ang isip ko at hindi ko alam kung anong dapat gawin.

Alam ko namang darating ang araw na magkikita rin kami dahil sa kaso ni Papa. Pero hindi ko akalain na ngayon ang araw ngayon. Masyadong biglaan. Nakakabigla. Hindi ako nakapaghanda.

She changed so much from when the last time that I saw her. Seven years passed at ang daming pinagbago sa itsura n'ya. Naghahalo na ang kulay abo at itim n'yang buhok na ngayon ay hanggang leeg na lang. Dumami na rin ang kulubot sa mukha n'ya na hindi na naitago ng makeup na suot. But she still radiated confidence in her tight red sheath dress.

She still the same woman that ruined my family.

Bumalik sa mga ala-ala ko ang mga nangyari noon. Mga pangyayaring panandalian kong nalimutan dahil sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Mga pangyayari naging dahilan ng mga naging desisyon ko.

I remember the look on my mother's face whenever she'll go home after a long day of work. Hindi na magkakaroong ng sapat na oras para magpahinga dahil may susunod pang trabaho dahil hindi sasapat sa amin ang kinikita n'ya sa unang trabaho n'ya.

I remember the tiredness was evident on her face. Pero pilit na ngumingiti sa akin kapag kaharap ako para hindi ipahalata sa akin na nahihirapan na s'ya. Na simula nang makulong si Papa ay hindi na naging ayos ang lahat sa pamilya namin.

I remember the look on my father's face when the police arrested him while he was resting in our home. Wala kaming kaalam-alam na iyon na pala ang huling pagkakataon na magkakasama kami sa maliit na bahay namin. I remember that he looked so scared as the police handcuffed him. Hinding-hindi ko makakalimutan ang takot sa mga mata ni Papa noon habang nakatingin sa amin ni Mama at hawak s'ya ng mga pulis.

I remember the last time that I visited him at the jail. The looked of regret in his eyes and pity as he stared at me and told me those words.

I have no idea that it will be the last day that I will get to see him.

Lahat ng iyon ay nagpe-play sa utak ko na para bang isang pelikula. Pinapaalala sa akin ang mga dapat kong maalala. Pinapaalala lang sa akin na hindi pa tapos ang problema ko.

The past, if not resolve, will continue to haunt you. Even when you are at the highest point of your life. Kapag akala mo na ay ayos na ang lahat, na ayos lang na kalimutan ang lahat. The past will continue to remind you of your pain and sufferings. You will continue to bleed.

So the best thing to do is to gather your courage and face your past. Even if your past gave you trauma in life, you have to face it. You have to take away the pain and make peace with the memories of your past. Otherwise, you won't get to live in peace with the present... and with the future.

I took a deep breath and tried to collect my composure. Tumitig ako sa mga mata ng kaharap ko at binigyan s'ya ng pormal na ngiti.

"Attorney Ocampo... This is a surprise," sabi ko nang makabawi.

Attorney Ocampo gave me a reserved smile. Hindi man lang ako nakaramdaman ng kahit na ano sa ngiting iyon. Her aura wasn't really that welcoming.

"I'm sorry for this unannounced visit, AJ— Can I call you AJ?"

AJ... Iyon ang madalas na tawag sa akin ng mga taong malalapit sa akin... at ang madalas na itinatawag sa akin nina Mama at Papa. Nang mawala sila, naalala kong ayaw kong magpatawag sa ganoong paraan kahit na kanino. My adoptive parents must've known that, kaya kahit kailan ay hindi nila ako tinawag sa ganoong paraan.

Then JC came. Kahit na anong sabi ko sa kanyang huwag akong tawagin sa ganoong pangalan, ayaw n'yang magpaawat. Hanggang sa nasanay na ako at tinanggap ang pagkawala ng mga magulang ko, hinayaan ko na lang s'ya.

And here's Attorney Ocampo asking me if she could call me by the nickname my parents used to call me before.

I smiled and nodded politely at her.

"Ayos lang, Attorney." Niluwagan ko ang pagkabukas ko sa pintuan. "Pasok muna kayo."

"Thank you," she said and went inside the unit. Isinarado ko na ang pinto at naglakad papunta sa kusina.

"Would you like something to drink? Tea? Juice?" I asked. Nang binalikan ko s'ya ng tingin ay nakita kong nililibot n'ya ng tingin ang kabuuan ng unit. Her face wasn't showing any emotions pero hindi ko alam... Pakiramdam ko ay ayaw n'ya sa lugar kung nasaan s'ya ngayon.

I saw her took a deep breath. Nasa bungad ako ng kusina at naghihintay sana sa isasagot n'ya bago pumasok doon. She turned to look at me. Nahalata ko agad ang pagiging malamig ng awra n'ya.

"I don't intend to stay here longer, AJ," she honestly said. "Kaya gusto ko sanang makausap ka na agad."

Tinitigan ko s'ya. May palagay ako na hindi ko magugustuhan ang patutunguhan ng pag-uusapan namin ngayon. But I don't wanna be rude. She took her time visiting me in a fine day at hindi ko naman pwedeng paalisin na lang s'ya nang basta-basta.

Naglakad ako palapit sa kanya para magbigay ng sapat na distansya sa pag-uusap namin. I didn't offer her a seat. Pakiramdam ko ay wala rin sa plano n'yang madikitan ng kahit na anong gamit sa loob ng unit ko.

"Anong gusto n'yong pag-usapan natin, Attorney Ocampo?" pormal kong tanong.

Muli s'yang kumuha nang malalim na paghinga. I readied myself, thinking that she will throw me blunt and hurtful words again. Tumingin s'ya sa akin gamit ang malalamig na mga tingin.

"I think you already have an idea why I came here, AJ," she said. "But I'll still say it... Hindi ako natutuwang nagkita ulit kayo ng anak ko."

I gritted my teeth. Sinubukan kong huwag magpakita ng anumang emosyon sa mga mata ko. Sinubukan kong huwag maapektuhan sa mga sinasabi n'ya. But it was hard to do so. It was hard to ignore the woman who destroyed my family.

"My son told me that you stayed in Canada for seven years," she continued. "I get it that you still have to come back here in the Philippines as you told me your plan of clearing your father's name... Pero sana... Sana hindi ka na nagpakita pa ulit sa anak ko."

"Don't you think that it might be an inevitable encounter, Attorney?" hindi ko na napigilan na sabi. "You were my father's lawyer before and Kylo is your son... Hindi maiiwasan kung magkita man kami ulit."

"I do understand that point but I don't think that you even tried to stay away from him."

"I tried to stay away from him!" hindi ko na naiwasan ang pagtaas ng boses ko. "Nilayuan ko s'ya kaya nga pitong taon akong nanatili sa Canada! Nasaktan ko s'ya kahit hindi iyon ang intensyon ko!"

"You didn't try hard enough! Kung gusto mo talagang layuan ang anak ko, hindi ka na sana pa n'ya ulit nakita!" she hissed. Halata ang namumuong galit sa mga mata n'ya pero pinipigilan na ibuhos lahat. "And then when you came back, you feed him with your lies?! Is he truly his son?!"

Hindi makapaniwalang napatitig lang ako sa kanya. Alam kong ang anak ko ang tinutukoy n'ya. Did those words... really came out of her mouth? Did she really ask me that question?

I heard her took a deep breath. Mukhang pinapakalma ang sarili. She tried to regain her composure and looked at me again with coldness in her eyes.

"I'm sorry for my harsh words, AJ... But I just wanted to protect my son. He's a successful man now. Isang magaling na lawyer at nakamit n'ya ang lahat ng meron s'ya ngayon nang mawala ka. So I think that he is the best when you're not around him." She stared at me intently. "You understand me, right? Ngayong may anak ka na, siguradong naiintindihan mo na rin ako. You'll also do everything to protect your son."

Hindi muna ako nagsalita at baka kung ano lang ang masabi ko sa kanya. I don't want to be rude. Kailangan kong paalalahanan ang sarili ko na s'ya pa rin ang ina ng lalaking mahal ko. I still have respect for her for that reason.

Pero bukod doon, wala na. S'ya pa rin ang taong 'yon. Ang taong naging dahilan ng pagkasira ng pamilya ko.

"Lahat ng meron s'ya ngayon, mawawala kapag nalaman ng mga tao ang tungkol sa inyo," she continued. "Especially if people will find out who your father is. You'll be the reason for his destruction, AJ... So stay away from my son."

Tumitig lang ako sa kanya. I wonder... how she could still act like this. Na para bang wala s'yang ginawang malaking kasalanan. I wonder how she could even twist everything and put the blame on me. Na para bang ang sama-sama kong tao dahil hindi ko magawang layuan nang tuluyan si Kylo.

Noon... I used to be scared of her. Na sa tuwing naiisip ko ang tungkol kay Attorney Ocampo, natatakot na kaagad ako. Pakiramdam ko kasi, kayang-kaya n'yang sirain ang lahat ng meron ako. Kayang-kaya n'yang saktan ako at ang mga taong mahahalaga sa akin. Kaya inilayo ko si Ravi dahil gutsto ko s'yang protektahan.

And then I realized as I stared at her... that she's just a scared woman. She's scared for his son. She's a fragile woman who also wanted to protect his son.

"It's been seven years, Attorney Ocampo... I thought that you're reflecting on your actions before. Sa ginawa mo kay Papa na naging dahilan ng pagkasira ng pamilya ko." Mapait ko s'yang nginitian. "But I guess I'm wrong..."

"This has nothing to do about your father!" galit n'yang sabi. "You can clear your father's name nang hindi lumalapit sa anak ko!"

"You're right... Pwede nga siguro ang sinasabi mo, Attorney," I said. "Pero hindi ko na kayang saktan pa si Kylo. Lalo pa at alam na n'ya ang tungkol sa anak namin."

She gritted her teeth. Kitang-kita ko na ang galit sa mga mata n'ya. She looked mad but there's still that elegant aura radiating around her. Hindi ko tuloy napigilan isipin ang tungkol kay Kylo. Siguro... sa kanya namana ni Kylo ang ganoon. Na kahit anong gawin, that certain aura will still surround them.

"Yes, Attorney, Ravi is his son. Anak s'ya ni Kylo. You can even run a DNA test. Pero gusto kong malaman mo na hindi ako papayag na insultuhin mo ang anak ko."

"How dare—"

"At tama ka," putol ko sa sasabihin n'ya. " I will do everything I can to protect my son. Kaya nga mas pinili kong ilayo si Ravi kay Kylo sa takot na baka masaktan mo rin s'ya. Na baka pagsalitaan mo rin s'ya ng kung ano-ano. At mukhang tama nga ako."

The anger in my chest was too mcuch. Ang isipin na masasaktan ang anak ko ay pumupuno sa galit sa dibdib ko. Dahil sa galit ay parang gusto kong sumigaw, magwala, at umiyak. Hindi ko kakayanin kapag nangyari iyon.

Pero sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko at inisip ang kaisa-isang tao na dahilan kung bakit hanggang ngayon ay may respeto pa rin ako sa taong kaharap ko.

"Pero huwag mo kong ihahalintulad sa 'yo, Attorney Ocampo. Magkaiba tayo. Magkaibang-magkaiba. Dahil hindi ko kayang may matapakang tao para lang maprotektahan ang anak ko." I shook my head. "It will hurt my son if he happens to know about it. It will hurt him..."

Naalala ko si Kylo noong gabing lumuhod s'ya sa harapan ko dahil hindi na n'ya alam ang gagawin n'ya. Nang dahil sa katotohanan na ang nanay n'ya ang dahilan ng pagkasira ng pamilya ko. He was hurt. He was still hurting.

I didn't know that he knew about what his mother did. Hiniling ko rin na sana ay hindi n'ya malaman ang tungkol doon kaya mas pinili kong layuan s'ya. Dahil ayokong masaktan s'ya. Ayokong makasira ng pamilya. I know that I can clear my father's name without him knowing that her mother chose to be the slave of money instead of doing her job.

Ayokong malaman n'ya iyon dahil masasaktan s'ya. Ayokong masaktan s'ya nang dahil sa magulang n'ya.

At ayokong maranasan iyon ni Ravi. Dahil sa palagay ko... hindi ko kakayanin kung masaktan ang anak ko dahil sa kagagawan ko.

Attorney Ocampo didn't say anything. She looked guilty but she's trying to hide it. Her pride was doing so. Alam n'ya kung gaano n'ya nasaktan ang anak n'ya.

I just really hope that Kylo would forgive her. Dahil alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng magulang. Ayokong kapag huli na ay saka n'ya mare-realize ang tungkol sa bagay na 'yon.

"What in the hell are you doing here?"

Agad akong kinabahan nang marinig ang galit na boses na iyon. Pareho kaming napalingon ni Attorney Ocampo sa may pintuan. And there, I saw Kylo with Ravi in his arms. I was so engrossed with the conversation kaya hindi ko man lang napansin ang pagdating n'ya.

"Mommy!" Ravi wiggled in Kylo's arms. Nagpapababa. Ibinaba naman s'ya ng ama n'ya at kaagad s'yang tumakbo palapit sa akin.

I saw Attorney Ocampo followed Ravi with her gaze. Agad namang nagtago ang anak ko sa likuran ko nang makita na may ibang tao sa loob ng unit namin. But he tried to peek to the stranger at nakita ko ang pagkamangha sa mukha ni Attorney Ocampo. Gone was her cold aura na nakabalot pa sa kanya kani-kanina lang.

"I-is that—"

"What the hell are you doing here?" putol ni Kylo sa pautal-utal na tanong ni Attorney Ocampo. Pumagitna pa s'ya sa aming dalawa na parang pinoprotektahan kami.

He looked so livid. Halata na hindi n'ya nagustuhan na madatnan na nandito ang ina n'ya. His jaw was clenching and I even noticed his hands were balled into fists. Pinipigilan ang galit dahil ina pa rin ang kaharap.

He was wearing a navy blue button-down polo shirt and a maong pants paired with white sneakers. Napansin kong ganoon rin ang suot ni Ravi. Sa kabila ng tensyon na pumupuno sa loob ng unit, hindi ko maiwasan ang matuwa sa nakitang parehong suot ng mag-ama.

"Kylo..." I heard Attorney Ocampo muttered. Napatingin ako sa kanya. "Is that my g-grands—"

"No," Kylo cut her off before she could even finish her sentence. "The moment you drove Jean away from me, nawalan ka na ng karapatan sa apo mo."

Mabilis kong nilingon si Ravi na mukhang nagtataka sa mga nangyari. He looked up to me. His innocent eyes hurt me so much.

"Ravi... Go to your room, okay?" mahinahon kong sabi sa anak ko. "Close the door and played with your toys muna."

He glanced at someone. Base sa direksyon kung saan s'ya nakatingin, nahuhulaan kong kay Attorney Ocampo iyon. He was curious who the woman was. Narinig ko pa ang pagsinghap ni Attorney Ocampo kaya napatunayan kong sa kanya nga nakatingin si Ravi.

"You don't even have the right to look at my son!" galit na sabi ni Kylo at halos mapapitlag ako doon. I smiled at Ravi and urged him to go to his room. Mabuti na lang at sumunod na s'ya kahit na halata pa rin ang pagtataka sa mga mata.

Nakita ko pang sinundan ni Attorney Ocampo ng tingin si Ravi hanggang sa makapasok na ng kwarto bago muling tumingin kay Kylo.

"Anak..."

"What the hell are you doing here? Manggugulo ka na naman ba? Are you gonna hurt my son too?"

"Kylo..." I held his arm, trying to calm him down. Nakikita ko kasing hindi na n'ya talaga kayang pigilan ang galit n'ya. The veins in his arms were even showing as he balled his fists.

Attorney Ocampo glanced at me. Mukhang hindi alam ang gagawin. Nawala na ang nakita kong katapangan sa kanya kanina. Her confidence instantly crumbled as soon as he saw Ravi.

She looked at Kylo again.

"Anak... Is that your son?" tanong n'ya na si Ravi ang tinutukoy. She looked at me again. "S'ya ba 'yon?"

"Yes. And you have nothing to do with him," it was Kylo who answered. "Now, I want you to get out. Don't ever show yourself in front of my family again."

"Kylo..." Attorney Ocampo voice shook. "Can I... Can I at least see my g-grandson again?"

"You don't have the right to call him your grandson! Hindi mo s'ya apo! Wala kang karapatan sa kanya!"

"Kylo, stop it," pigil ko na sa kanya at pilit s'yang pinaharap sa akin. "She's still your mother."

Kylo looked at me. Hindi ko napaghandaan ang mga emosyon na nagpakita sa mga mata n'ya. He looked angry. He looked hurt. He looked scared. Scared for whatever his mother told me. Scared that I might leave again because of that.

This proud and confident man was feeling scared...

I took a deep breath and sighed. Ang kamay kong nakahawak sa braso n'ya ay bumaba papunta sa kamay n'ya. Inalis ko iyon sa pagkakakuyom at pinagsiklop ang mga daliri namin.

"Calm down..." I softly said.

Mas lalo ko pang nakita ang sakit sa mga mata n'ya na hindi ko maintindihan kung para saan. Then I felt him squeezed my hand and looked at his mother again. Mukha na s'yang kalmado kaya hinayaan ko na.

"Leave, Mom... Huwag ka na ulit pupunta dito. Huwag ka na ulit magpapakita pa sa kanila."

I saw the hurt in Attorney Ocampo's eyes. Her eyes watered. Halos hindi ko na s'ya makilala dahil ngayon ko lang s'yang nakitang ganito.

"But, anak—"

"Leave, Mom. Please..."

Her lips quivered. Pero pinigilan n'ya ang mapaiyak. Halatang marami pa s'yang gustong sabihin pero alam n'yang hindi makikinig si Kylo. I saw her glanced at me before she looked at the direction to where Ravi's room was. Tsaka s'ya tumalikod at walang salitang umlis ng unit.

The moment Attorney Ocampo closed the door, I heard Kylo took a deep breath. Like the tension left his body. Napatingin ako sa kanya pero nagulat nang hilahin n'ya ako gamit ang magkahawak naming kamay at ikinulong ako sa mahigpit na yakap.

"Kylo—"

"Shh... Sandali lang..."

Hindi na ako nagsalita at hinayaan lang s'yang yakapin ako. His warmth comforted me. Na pagkatapos ng masasakit na salitang narinig ko kanina, bigla na lang nawala ang lahat ng iyon dahil sa yakap n'ya.

I know that he's hurting too. Halata sa mabibigat n'yang paghinga. I could even hear his breath was shaking a little. Like he's scared of something. At sa kagustuhang mapawi iyon, I hugged him back.

I felt him stilled. Maya-maya ay nag-relax din ang katawan at ibinaon ang mukha sa leeg ko.

"I'm sorry..." I heard him mumbled. "I'm sorry I couldn't protect you again."

Napangiti ako nang marahan at umiling. I brushed his soft her and my other hand caressed his back.

"No, Kylo... You don't have to say sorry... Wala kang kasalanan."

Naging tahimik para sa amin ang mga sumunod na oras. Walang nagbukas ng topic sa aming dalawa kung anong nangyari kanina pagkatapos noon. I cooked our dinner and Kylo played with our son. Napapangiti na lang ako kapag naririnig ko ang maliliit na tawa ni Ravi dahil sa kulitan nilang mag-ama.

It seemed like Ravi was tired dahil sa maghapong pakikipagkulitan sa ama kaya mabilis na nakatulog. I sighed. Mabuti na lang at hindi na s'ya nagtanong kung sino ang babaeng nakita n'ya kanina. It would've been hard for both Kylo and me. Hindi pa namin gustong sabihin sa kanya ang lahat.

He's too young...

Lumabas ako ng kwarto ni Ravi nang masigurong tulog na nga s'ya. Napansin kong bukas ang sliding glass door patungo sa veranda at nang lumapit ako doon, nakita ko si Kylo. He was leaning his elbows on the railings as he crouched down a bit. May hawak na kung anong bagay. At nang tumabi ako sa kanya, nakita ko kung ano iyon.

"You're vaping," I said.

He glanced at me. Sandaling ngumisi bago ibinuga ang usok na nasa bibig pala. The wind was blowing in the opposite direction but I still caught the sweet scent of vanilla from the vapor.

Walang nagsalita sa amin at nakatitig lang sa baba. Hindi mataas ang unit ko at nasa third floor lang. The sound of the wind blowing was helping me feel comfortable.

"When I told her where you live, I didn't know that she'll actually visit. Ang akala ko, mahihiya s'yang magpakita ulit sa 'yo matapos ng mga nagawa n'ya." he said and puffed on his vape.

He chuckled. It was a sarcastic chuckle. May kaunting lumabas na usok mula sa bibig n'ya dahil sa saglit na pagtawa n'ya.

"Guess I was wrong." He slowly puffed out the smoke from his mouth.

Nakatitig lang ako sa kanya habang nakatayo sa gilid n'ya at nakahawak sa railings. His side profile looked so beautiful under the moonlight and from the streetlights. He looked so sexy as he vapes. I didn't know that men would look this sexy while vaping. O s'ya lang ba?

Ang isang kamay n'ya ay marahan n'yang sinuklay gamit ang mga daliri n'ya sa kamay. Some strands fell down beautifully on his forehead that made me caught my breath. I just couldn't help but admire him.

He looked at me. The sadness in his eyes was so strong that I couldn't look away. His amber eyes looked beautiful, but it was painful to look at.

"Jean..."

His voice was so quiet as he called my name. It sounds so sweet yet painful at the same time. Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin para mapawi ang sakit na nararamdaman n'ya.

I waited for him to say something. Pero nanatili lang s'yang nakatingin sa akin hanggang sa umangat ang isang kamay n'ya at lumapat iyon sa pisngi ko.

He was staring so hard. Parang ayaw nang tumingin palayo. Hindi ko maiwasan ang tumitig sa mga mata n'yang may kakaibang kulay. Like the color of a sad sunset after a long tiring day.

Napansin ko ang unti-unting paglapit ng mukha n'ya. My heart thump painfully inside my chest. Parang hindi makalma. I was anticipating it kaya hindi ko na napigilan ang mapapikit na lang.

I caught the scent of his cologne mixed with the sweet vanilla flavor of his vape as he closed the distance between us. Pero imbes na sa mga labi ko, lumapat ang mga labi n'ya sa noo ko.

His kiss was so gentle that it makes me want to cry. Kahit ang paghawak n'ya sa pisngi ko ay napakagaan, parang ayaw madiinan dahil baka masaktan ako.

Lumayo s'ya sa akin at napadilat ako. Mas dumoble lang ang sakit na nakikita ko sa mga mata n'ya habang nakatitig sa akin.

How? How could I even take his pain away? All I want is for him to be happy. I love him so much and I don't want him to be in so much pain anymore.

I heard his phone vibrated kaya naputol ang titigan namin. He took it out from the pocket of his pants. Saglit na binasa ang text na tinanggap bago bumuntong-hininga.

"I have to go," he said.

"What?" lito kong tanong.

"There's something I need to do," he said and smiled softly at me. "I'll be back tomorrow."

Marahan akong tumango sa kanya. Gusto ko sanang itanong kung anong kailangan n'yang gawin at hindi s'ya makakauwi sa condo ngayon. But I chose to remain silent. It looked like it was an important thing dahil nasabi n'ya kaagad iyon pagkabasa n'ya sa text.

"You don't have to go to the firm tomorrow. Hindi rin ako papasok."

Napatango na lang ako.

"Okay..."

He smiled at me. But even his smile looked so painful in my eyes.

"Goodnight, Jean..."

Napatitig muna ako sa mga mata n'ya. I silently prayed that he'll stop hurting too.

I smiled and nodded at him.

"Goodnight, Kylo... Mag-iingat ka."

Chapter 63

Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon. Hindi ko makalimutan ang mga nangyari. Kahit na anong gawin ko para maalis sa isip ko ang mga nangyari ay hindi ko magawa. Sa huli, hinayaan ko na lang ang sarili ko na alalahanin ang lahat ng iyon.

Sa muli naming pagkikita ni Attorney Ocampo, pakiramdaman ko ay bigla na lang na may dumating na bagyo sa buhay ko na wala man lang babala. Hindi ako nakapaghanda. At kahit na anong tanggi ko, alam kong nasaktan ako sa mga sinabi n'ya. She's the mother of the man that I love. I would be lying if I say that her words didn't affect me.

Pero iniisip ko na lang ang dahilan kung bakit n'ya nasabi ang mga ganoong salita. I tried to put myself in her shoes. I tried to see everything from her perspective. Ngayong isa na rin akong ina, mas naging madali para sa akin na intindihin ang pinaghuhugutan n'ya.

She wanted to protect her son. She loves her son so much that she'll do everything to protect him. Kahit pa ang makapanakit o makatapak ng ibang tao. I understand that she was by his side when Kylo tried to achieve his goals. Nakita n'ya ang mga paghihirap ni Kylo para makuha ang lahat ng mayroon s'ya ngayon. She didn't want it to disappear just because of some woman. She didn't want her son's effort to go to waste. She didn't want him to fall from where he was now. And I understand that.

There was nothing wrong with wanting to protect your children or any loved ones. There was nothing wrong with wanting what's best for them. Ang mali ay ang paraan n'ya.

I don't want to do that with Ravi. Ayokong dumating ang araw na masasaktan ko ang anak ko nang dahil sa maling paaran ko para lang maprotektahan s'ya.

I probably would never forget the look in Kylo's eyes when he saw his mother in my unit pagkauwi nila ni Ravi. He looked scared. Angry and scared. At alam ko kung para saan ang takot at galit na iyon.

It must've been painful for Attorney Ocampo to see those in her son's eyes. Dahil ako rin mismo, nasaktan nang makita ang mga emosyong iyon. And somehow... I felt like I was at fault.

I don't want to hurt anyone. I never wished for anyone to be hurt. All I wanted to do is to reach my goal, to clear my father's name...

Kylo said that there's no need for me to go to the firm as he won't be working as well 'cause there were some matters that he needed to do kaya hindi ko na inagahan ang gising ko kinabukasan. Kung minsan ay nakokonsensya ako. Para kasing inaabuso ko ang mga nangyayari ngayon, that I was also slacking off with my work. Pero naalala ko... All I need to do was to get Kylo's interview for the magazine issue. Hindi naman talaga ang pagiging secretary n'ya ang trabaho ko.

"Where's Dad?" I heard Ravi asked as I prepare our breakfast.

Napalingon ako sa kanya. He was looking around the unit. Magulo ang buhok at nagkukusot pa ng mata. He looked curiously at me as he approached the table. Pagkagising pa lang ay agad na hinanap ang ama.

"He left last night. He said he has something to do. I guess it's about his work?" sagot ko sa kanya habang nilalagyan ng gatas ang cereals n'ya.

Ravi frowned. Nagsalubong ang mga kilay at nagtatakang tumingin sa akin.

"When is he coming back?"

Ravi looked really cute when he asked me that. Nakatagilid pa ang ulo na parang takang-taka talaga at gustong marinig ang sagot sa tanong n'ya. His voice sounded like a curious little child he is. Idagdag pa ang magulong buhok at nakasuot pa rin ng overall n'yang Avenger's pajama.

I smiled. Umupo ako sa katapat n'yang upuan. I looked at him.

"I don't know. But I'm sure that he'll be back. He wants to spend time with you," I said and touched his soft cheeks.

Hindi talaga s'ya nagsimulang kumain hangga't hindi naririnig ang sagot ko. He didn't say anything after and ate his cereal in silence. Nagsimula na rin akong kumain ng almusal ko.

Kanina ko pa talaga pinipigilan ang sarili ko na i-text si Kylo para itanong kung anong oras s'ya babalik. I've even thought of an excuse for that text. Sasabihin ko na tinatanong ni Ravi. But then, I would be lying. Dahil ako naman talaga ang gustong makaalam noon.

I wonder... what was that thing that he needed to do that he had to leave even it was already late last night. Kung tungkol naman sa trabaho... he can tell me. Secretary n'ya ako. He can ask for my help if it was really that urgent.

I sighed. I don't know. Pakiramdam ko... may itinatago rin sa akin si Kylo.

"The lady from yesterday... is she my grandmother?"

Mula sa pagkain ay napaangat kaagad ang tingin ko sa anak ko. He looked genuinely curious as he stared at me. Hindi ko inaasahan ang tanong n'ya kaya naman nabigla ako ng sobra doon.

"I heard some of your conversation from my room," sabi pa ni Ravi nang hindi kaagad ako nakapagsalita.

He didn't ask anything last night kaya naman inakala ko na hindi na s'ya magtatanong ng kung ano pa doon. Hindi ko alam na naririnig n'ya pala kami mula sa kwarto n'ya. I guess he heard what Kylo said yesterday. Sa galit ay kung minsan ay napapataas ang boses n'ya.

Tinitigan ko ang anak ko. He must've known that his father was angry kaya hindi na nagtanong pa kahapon at ako na lang ang tinanong ngayon. Kung narinig n'ya talaga ang ilan sa mga usapan namin, alam n'yang galit nga ang ama n'ya.

Humugot ako nang malalim na bumuntong-hininga at binigyan ang anak ko ng tipid na ngiti.

"Yes..." I answered honestly.

"But Daddy's mad at her. That's why he wouldn't let me meet her," my son said.

I didn't say anything. Hindi pa ito ang tamang panahon para malaman n'ya ang tungkol doon o sa kahit ano man tungkol sa problemang 'yon. He's too young. Ang gusto ko lang ay ma-enjoy n'ya ang pagkabata n'ya lalo pa ngayong kasama na n'ya ang ama n'ya. Ang kaligayahang hindi ko maibigay sa kanya noong wala ang ama sa tabi n'ya ay napupunan na ngayon.

But he heard some parts of our conversation yesterday. Kaya nga nagkaroon s'ya ng ganitong ideya. At kahit hindi ko man kumpirmahin ang hinala n'ya, he somewhat knows that he's right.

He's smart... Just like his father.

I reached for his cheek and caressed it. Ravi was looking at me with so much innocence in his eyes.

"Not now, Ravi... When the right time comes, I'll tell everything to you. Just... not now."

We spent the day together at the condo. Wala kaming ginawa kundi ang mag-movie marathon. At nang maglarong mag-isa si Ravi, sinimulan ko nang isulat ang mga sagot ni Kylo para sa interview questions ko.

I wonder... kung pwede ko na bang itanong ang lahat sa kanya kahit hindi pa tapos ang kasunduan namin na walong linggo akong magtatrabaho sa kanya?

No... I doubt it. He's a lawyer. He takes conditions and contracts seriously. Baka hindi n'ya ako pagbigyan ngayon.

Come to think of it, this interview led us to what's happening now. Kung hindi dahil sa interview na 'to, hindi na sana pa ulit kami magkakalapit pa ni Kylo. I remember that he said he chose to let me go when he found out what his mother did. Na kahit hindi n'ya gusto ay ginawa n'ya nang dahil sa kahihiyan n'ya. But then, this interview led us back together.

I'll admit it. Na-miss ko rin ang magtrabaho bilang secretary n'ya. Being his intern was one of my happiest days. At alam ko, kahit na itinatanggi ko noon, I somehow like working as his secretary again kahit na nandoon pa rin ang takot ko sa mga pwedeng mangyari.

Being with Kylo... I guess I really like being with him.

"Mom?"

Napaangat ang tingin ko mula sa laptop habang nakaupo sa may dining table nang marinig ang boses ng anak ko. He was holding a Thor action figure in his hand. Napatingin muna ako doon bago tinignan s'ya sa mukha.

"Yes, anak?"

"Can I bake cookies for Dad?"

Napakunot agad ang noo ko dahil sa sinabi n'ya. Nawala na ang atensyon ko sa ginagawa ko at hinarap na si Ravi.

"I didn't know you know how to bake cookies."

"Lola taught me once," he said. "I want to bake some for Dad. I want to surprise him."

Napatitig ako kay Ravi nang may gulat pa rin. I mean, I know Mom knows how to bake. She used to bake cookies for me before when I was still a kid. Pero hindi man lang n'ya ako tinuruan!

But then, I was too focused on my studies back then. Dahil ang gusto ko nga, ang maging abogado para kay Papa. Dad told me that it won't be easy. Kaya nagpursige ako sa pag-aaral noon.

"But I don't know how to bake. I can't help you," I said.

"It's okay... I know how to," sabi pa ni Ravi na parang sigurado sa gagawin.

"Natatandaan mo lahat ng steps na tinuro sa 'yo ni Mommy?"

Ravi looked at me like I just asked him a ridiculous question with an obvious answer. I've never felt so dumb in my life.

"Yeah," he said, still wearing that facial expression.

He really looked like his father!

So I let him do what he wanted. Inihanda ko na lang ang mga ingredients na gagamitin n'ya at kung minsan ay tinutulungan s'ya sa mga bagay na nahihirapan s'ya like mixing the ingredients. Inuutusan pa nga ako! Dapat daw hindi masyadong malakas ang paghalo dahil mag-iiba daw ang texture! He was so strict! Mukhang nakikita ko na kung paano s'ya paglaki n'ya!

But I never thought it would be this fun baking with him. Kaya pala ang ibang mga magulang na marunong mag-bake, tinuturuan ang mga anak nila na mag-bake habang bata pa. It serves as their bonding. Dahil masaya pala. Simple lang ang ginawa namin but we really enjoyed it.

The kitchen looked like a mess after. Habang naghihintay kaming ma-bake ang mga cookies na ginawa namin, nagsimula na kaming magligpit. Ravi helped me tidying the kitchen. He said that if it weren't for him, then the kitchen wouldn't be like this kaya naman tumulong din s'ya.

Hindi ko tuloy maiwasan ang matawa. Gosh... Ang dami n'yang namana kay Kylo.

Naalala ko tuloy noong sinubukang magluto ni Kylo para sa amin. Mas magulo nga lang ang naging itsura ng kitchen n'ya noon kumpara sa amin ngayon. Hindi talaga siguro maiiwasan na maging magulo ang kusina kung hindi talaga marunong sa ginagawa. Ravi just know how to bake and it was my job to keep the place as little messy as possible kaya hindi naging ganoon kagulo. Si Kylo kasi, mag-isa lang talaga noon. Hindi talaga nagpatulong.

The cookies turned out to be fine. It wasn't perfect but it was fine. Ayaw pa nga sana ni Ravi at gustong gumawa ng panibago but I assured him that it was delicious.

"The shape doesn't look like a cookie," he whined. Nakatitig sa mga cookies na nakapatong sa table na para bang maaayos n'ya ang hindi bilog na shape gamit ang mga titig n'ya.

"Don't mind the shape, Ravi. Masarap naman!"

"Dad won't like it," papaiyak nang sabi n'ya.

"He will definitely like it. Mas hindi n'ya magugustuhan kung hindi mo ipapatikim 'tong ginawa mo para sa kanya."

He looked up at me. Worry was in his eyes.

"You think so?"

I smiled at him. I crouched down so our eyes would level before I ruffled his hair.

"Of course! He'll be really happy just to know that you bake cookies for him! He'll be sad though if you chose not to give it to him."

Sa huli ay nakumbinsi ko rin s'yang magtabi para kay Kylo at huwag na naming kainin ang lahat. We waited for his father to go home. Alam kong kanina pa nga naghihintay si Ravi sa ama n'ya. Instead of going out, he chose to stay at home today, kahit ito na lang ulit ang araw na makakalabas kami, as he really wants to wait for his Dad. Kanina pa s'ya pasulyap-sulyap sa pinto.

But night already came and Kylo still wasn't home. Lumamig na ang mga cookies at nararamdaman ko ang unti-unting pagkalungkot ni Ravi dahil hindi pa dumadating ang ama.

"When is he coming home?" tanong ni Ravi maya-maya nang hindi na talaga nakatiis. He was watching some kid TV show pero alam kong wala doon ang atensyon n'ya.

"I don't know... Ang sabi n'ya kagabi, uuwi s'ya ngayon," I said. Tinabihan ko s'ya sa sofa.

He looked at the cookies that were on the table. Pagkatapos ay muling lumingon sa pintuan na para bang biglang bubukas doon at magpapakita si Kylo.

I looked at my phone. I haven't received any message from him yet. Gustong-gusto ko nang itanong kung nasaan s'ya at kung makakauwi pa ba s'ya sa condo ngayon.

But I couldn't do it. Kapag sinusubukan ko nang mag-type ng message para sa kanya, binubura ko rin kaagad.

I looked at Ravi. I know that he was excited to give the cookies to his father. He was so excited as he prepared them earlier. Pero nakikita ko na unti-unting nagpapakita ang lungkot sa mga mata n'ya kahit pilit n'yang itinatago para hindi ko mahalata.

Hindi ko maiwasang isipin noong hindi n'ya pa nakikita si Kylo. Is he like this too while waiting for him to suddenly show up in our lives? Is he like this too while waiting for him to have a complete family?

My heart aches with that thought. Ravi was always waiting for his Dad, patiently waiting for him without saying anything. He was always waiting for Kylo.

"Ravi... Do you want to go to where your Dad is?"

Mabilis na napatingin sa akin si Ravi. His amber eyes twinkled kaya kahit hindi magsalita ay alam kong gusto n'yang gawin ang sinabi ko. He was probably thinking of it too pero hindi lang kayang magsabi.

I just couldn't look at him anymore as he waits for his father. Hindi ko kayang makita s'yang ganitong unti-unting nawawalan ng pag-asa na uuwi pa ang ama.

I know Kylo wouldn't leave us. He loves Ravi. Pero alam ko ang takot ni Ravi na baka isang araw, biglang mawala na lang ulit ang ama n'ya.

"Can we, Mom?" he asked, looking so excited.

I smiled at him.

"Of course! You wanted to surprise him, right? Edi i-surprise na rin natin s'ya by going to where he is!" Umakto akong parang nag-iisip. "O baka mas gusto mong hintayin na lang natin s'ya dito?"

"No! Let's go to where he is, Mom!" Tumalon pa s'ya pababa ng sofa at hinawakan ang kamay ko.

"But what if pauwi na s'ya and nakaalis na tayo? Wala s'yang maabutan dito."

"It's okay! We can still surprise him when we come home!"

Ravi really looked so excited kaya naman hinayaan ko na. We got dressed and in no time, we were already in the car as I drove our way to where Kylo's condo unit was.

It was already seven in the evening. Tapos na ang office hours kaya alam kong wala nang tao sa firm at wala s'ya doon. Isa pa, he told me that he won't go to work today kaya naisip ko na wala talaga s'ya sa firm at nasa condo n'ya.

If ever he did something, siguro naman ay nakauwi na s'ya? Maybe he's at his condo, doing something or taking some things with him kaya hindi pa umuuwi sa condo ko hanggang ngayon.

I decided not to text him. Ayaw din ni Ravi. Surprise nga raw kasi. I think I told him my suggestion too early. Hindi ko tuloy alam kung anong gagawin ko kung sakaling wala s'ya doon sa condo n'ya.

Should I ask for his spare key to his condo too? But I guess that would be too much. Hindi naman dahil nalaman n'yang may anak kami ay may karapatan na akong gawin iyon.

Hindi ko maiwasang isipin kung ano kaya ang importanteng ginawa n'ya ngayon na buong araw s'yang walang paramdam sa akin. Ni hindi man lang din nagsabi kung anong oras talaga makakauwi. Hindi ko na sana pa pinaasa si Ravi na makakauwi s'ya ngayon.

I parked my car in the parking lot of the building to where his condo was. Ravi looked really excited as he went out of the car. Yakap-yakap pa ang paper bag na naglalaman ng container ng mga b-in-ke n'yang cookies. Para bang isa iyong importanteng bagay sa kanya.

He really wanted to give it to his father.

Binati kami nu'ng guard pagkapasok namin ng building. Malaki rin ang pinagbago ng lugar sa nalkalipas na pitong taon. It improved a lot at hindi na ako nagtaka doon. Kahit ang kulay ng interior ay nag-iba din. Ravi was busy looking around. Hanggang sa manatili ang mga mata n'ya sa malaking chandelier na nakasabit sa may ceiling.

I approached the receptionist para sana tawagan n'ya ang unit ni Kylo at i-check kung nandoon s'ya so Ravi and I wouldn't have to go up tapos wala naman pala si Kylo doon. I was about to greet the woman on the reception desk who was already smiling at me nang marinig ko ang pagbukas ng elevator 'di kalayuan sa amin.

Nostalgia came rushing through me. Naalala ko ang unang beses na nagpunta ako rito, pitong taon na ang nakalilipas. It wasn't the exact scene pero ganito din ang nangyari noon. Nakita kong lumabas si Kylo mula sa elevator, kasama ang isang babae.

It wasn't the same woman from seven years ago. I wasn't sure but... I think she was that woman whom I saw with Kylo at the restaurant at the mall just a few weeks ago.

Bigla akong nanlamig nang makita ko si Kylo na kasama ang babaeng iyon. He was wearing a black longslevee polo shirt and a dark gray pants. Habang ang babae ay nakasuot ng isang sopistikadang damit. It was a maroon wrap dress. It was obvious that they went on a date.

Realization dawned on me. Mali na nandito ako. Mali na nagpunta pa kami dito ng anak ko.

Si Ravi!

Agad akong tumingin sa anak ko na hanggang ngayon ay abala pa din sa pagtingin sa paligid. I held on his shoulders and made him look at him. Siniguro ko na hindi n'ya makikita si Kylo sa anggulong 'to at hindi rin kmi makikita ni Kylo.

"We should go home," I said. Rinig na rinig ko ang panginginig sa boses ko. "Your... Your Dad just texted me. H-he's not here... And hindi daw s'ya makakauwi."

"Then where is he, Mom?" tanong ni Ravi. Curiousity was in his eyes.

"Nasa... nasa trabaho n'ya. He's busy with his work," mabilis kong palusot. "We should go home."

Hindi ko na hinayaan pang makapagtanong ulit ang anak ko at hinila na s'ya papunta sa parking lot, opposite to the direction to where Kylo and the woman went. Sa main doors sila lumabas. Kung saan sila pupunta, wala na kong balak pang alamin.

I tried to calm myself as I drove home. Ayokong maaksidente kami ng anak ko nang dahil lang sa nakita ko kanina. Nang dahil lang sa punong-puno ng isipin ang utak ko ngayon.

Pero hindi talaga maalis sa isip ko ang nakita ko kanina. Pangalawang beses ko nang nakita ang babaeng iyon na kasama n'ya. I know his ways with his flings. Wala nang pangalawang beses.

That woman must be special to him. If not... bakit dinala n'ya sa condo n'ya na noon ay sinabi n'ya sa akin na hindi daw s'ya nagdadala ng babae doon?

God... What was I thinking going there to surprise him like we were a happy family? How could I ever thought that he wasn't dating anyone? How could I ever thought that he's single? That we can be a happy family? That he would stay with us nang dahil lang sa nalamang n'yang anak n'ya si Ravi?

In the end, ako ang nasurpresa. Shit... Paano kung nakita ni Ravi ang nakita ko kanina? He would be heartbroken!

I looked at Ravi who was sitting in the backseat through the rearview mirror. He was looking outside the window, ang paperbag ay nandoon na lang sa tabi n'ya at hindi na pinapansin. It was obvious that he was sad that he wasn't able to give it to his father.

I'm sorry, Ravi... Pero mas gugustuhin ko nang masaktan ka sa ganitong paraan, kaysa sa malaman mo ang nakita ko kanina.

Tahimik si Ravi hanggang sa makauwi kami. Hanggang sa makatulog s'ya ay wala s'yang sinabi. He was upset. He was sad.

I sighed. Naupo ako sa gilid ng kama n'ya at hinaplos ang buhok n'ya habang mahimbing ang tulog n'ya.

Seven years have passed. When I was in Canada, I was even thinking that Kylo might've already been married. Or at least, have a long time girlfriend. Until I saw that cut-out newspaper about him. And when I came back in the Philippines, hindi na rin naman ako umasa pang magkakabalikan ulit kami.

But I guess... dahil sa mga nangyari, nakalimutan ko ang mga posibilidad na iyon. At ang katotohanan na may parte sa akin ang umaasa na baka nga... maging isang buong pamilya kami.

I think that would be impossible now.

I am hurting for my son. Alam kong gustong-gusto n'yang makasama ang ama n'ya. I don't know how I would explain to him that his father will have another family. Na hindi kami ang magiging pamilya ni Kylo.

Gosh, no... Ayoko nang masaktan pa ang anak ko.

Dahil sa mga nangyari, dahil muli kaming nagkalapit, umasa akong magiging isang buo kaming pamilya. Hindi ko na naisip ang posibilidad na 'to.

I shouldn't have let myself be close with him again. Hindi ko na sana pa hinayaan ang sarili ko na umasa.

I heaved a deep sigh. Lumabas ako ng kwarto ni Ravi at kinuha ang phone ko para i-text si Kylo. Nakaramdam ako ng inis nang makitang wala pa rin talaga akong natanggap na kahit isang message mula sa kanya.

Me:

Papasok na ko sa firm bukas.

Wala pang isang minuto nang makatanggap agad ako ng reply mula sa kanya.

Attorney Villaraza:

You don't have to, Jean. You don't have to go to the firm anymore.

So hindi naman pala sira or na-lowbat ang phone n'ya! Bakit hindi man lang makapag-text para sabihin na 'di pala s'ya makakauwi?! Umasa pa tuloy si Ravi! Nasayang ang effort ng bata na mag-bake para sa kanya!

Ewan ko ba pero mas lalo lang akong nainis.

Me:

That wasn't our condition. It would be an unprofessional thing to do.

Lumipas ang ilang sandali bago ako muling nakatanggap ng reply mula sa kanya.

Attorney Villaraza:

Did I do something wrong?

Magtitipa na sana ako ng message sa kanya nang muli akong makatanggap ng reply mula sa kanya.

Attorney Villaraza:

I'm going home now. Let's talk when I get there.

Me:

No need. Tulog na si Ravi.

Attorney Villaraza:

I'm still going home.

Me:

Huwag na nga. Magkita na lang tayo bukas sa firm. Matutulog na ko.

I turned off my phone and didn't wait for his reply. Naiinis lang kasi ako. Tulog na si Ravi kaya hindi na n'ya kailangan pang magpunta rito.

He could stay the night with his woman. For all I care.

Chapter 64

Ramdam ko agad na wala akong ganang kumilos para sa araw na iyon pagkagising ko pa lang. Kanina pa ako gising pero hindi ko magawang bumangon. May parang kulang akong nararamdaman sa dibdib ko na hindi ko alam kung anong pwedeng pumuno.

It was a sunny day. A bright and sunny day. I could hear the birds chirping outside. Parang sinasabing magiging maganda ang araw na 'to. Kabaligtaran sa nararamdaman ko.

Pagkadilat ko pa lang ng mga mata ko kanina ay naalala ko na agad ang nangyari kahapon. Kaagad akong nawalan ng gana para kumilos. Kahit na anong pilit ko sa sarili ko na huwag maapektuhan dahil alam kong wala naman akong karapatan para sa nararamdaman ko, hindi ko pa rin mapigilan.

No matter how many times I told myself not to be affected by seeing Kylo with another woman, I still couldn't help it. Hindi ko pa rin maiwasan ang magselos.

Ayos lang sana kung ako lang. I could deal with this feeling. But there's Ravi...

Naaawa ako sa anak ko. Alam kong sabik s'ya sa ama n'ya. He tried to conceal it for so long. Itinago n'ya sa akin ang katotohanan na sabik din s'yang makilala ang ama n'ya. And now that he did, mukhang hindi n'ya naman makakasama ang ama n'ya kung kailan n'ya gugustuhin.

If Kylo will have another family, kami ang magiging sabit sa oras n'ya. Kami ang manghihiram ng oras n'ya sa pamilya n'ya.

Humugot ako nang malalim na buntong-hininga sa pagbabaka-sakaling mawala ang bigat na nararamdaman ko sa dibdib ko. Pero ayaw pa ring mawala. Bumangon ako at naligo kahit na ang bigat-bigat ng pakiramdam ko dahil sa nakita ko kagabi at sa mga iniisip ko.

It took me longer to finish my bath than my usual routine. Hindi ko namamalayan na napapatulala na pala ako dahil sa lalim ng mga iniisip ko. Ramdam ko pa ang sakit sa dibdib ko sa tuwing maaalala ko na nag-bake pa talaga si Ravi ng cookies para sa sariling ama pero hindi naman naibigay. Ayoko namang makita n'ya ang nakita ko kahapon. Kaya mas minabuti ko na lang na iuwi s'ya.

I wore a simple white top paired with black slacks na humahapit sa mga hita at binti ko para sa araw na iyon. Wala akong ganang magbihis ng maganda. I remember the woman that Kylo was with last night. Walang-wala ako.

I heaved a deep sigh. Lahat naman ng mga babaeng nakakasama n'ya, kahit noon pa, wala akong panama kung ikukumpara sa mga babaeng 'yon.

I went outside my room with a heavy heart and with my thoughts still in turmoil. Kailangan ko pang magluto ng breakfast para kay Ravi bago ako umalis papunta ng firm. Para hindi na kailangang pakainin ni Mommy ang anak ko at mabawasan man lang ang gagawin n'ya sa pagbabantay kay Ravi ngayong araw.

Kaya naman nagulat ako nang makita si Kylo na nakaupo sa may sofa ng living room ng condo unit ko. Mukhang malalim ang iniisip bago ako dumating pero agad n'yang naramdaman ang presensya ko. He looked at me. Agad na nagsalubong ang mga mata namin. He didn't say anything and just stared at me.

"How did you—" I stopped. Itatanong ko sana kung paano s'ya nakapasok nang maalala ko na ibinigay ko nga pala sa kanya ang spare key ng unit ko nu'ng nakaraan lang.

Bumuntong-hininga na lang ako at pasimple s'yang tinitigan. He was wearing his button-down navy blue long sleeve inner shirt that was tucked in his black trousers. Ang blue striped n'yang necktie ay hindi maayos na nakasabit sa may leeg n'ya. Looks like he loosened it for a while since we're not at the firm yet. Ang itim n'yang coat ay maingat na nakasabit sa handrest ng sofang inuupuan n'ya.

Nakatitig pa rin s'ya sa akin pero nagpatay-malisya na lang ako at dumiretso na sa kusina para magluto ng almusal para kay Ravi. Napansin ko s'yang tumayo nang mapadaan ako sa kanya at ramdam kong sumunod s'ya sa akin dito sa kusina. I know that he was standing few meters behind me kahit hindi ko na s'ya lingunin. His presence told me so!

Paano pa ba ako makakalma n'yan kung sa presensya n'ya pa lang ay kinakabahan na ako!

I shouldn't feel like this. Wala na akong karapatan na maramdaman pa ang epektong ibinibigay n'ya sa akin.

"Jean..." I heard him muttered my name. His voice was raspy and deep, making my heart thump crazily.

"Hindi ka na sana pa nagpunta rito," kaswal kong sabi. Pilit na iniignora ang mga kaya n'yang iparamdam sa akin sa simpleng kilos n'ya pa lang. "Sabi ko sa firm na lang tayo magkita."

"I want to see you and our son."

Napatigil pa ako sa pagbubukas ng kalan nang marinig ko ang sinabi n'ya. It feels so good to hear him say that. Para bang isa kaming masayang pamilya. Like he's the father who wanted to see his family first before he'll go to work.

Humugot ako nang malalim na paghinga at pinagpatuloy na lang ang pagluluto ng pancake para kay Ravi. Narinig ko ang mga yabag ni Kylo papalapit pa sa akin na halos ikanginig ng mga tuhod ko pero pilit ko na lang iniignora. Sumandal s'ya sa gilid ko, patalikod sa countertop. In the corner of my eyes, I saw him crossed his arms over his chest as he watched me cooked the pancakes.

Tahimik lang ako at ganoon din s'ya. But I could clearly feel the brooding stare of his amber eyes. Gusto nang manginig ng mga kamay ko dahil doon. Ang lakas ng tibok ng puso ko ay mas dumoble pa.

"Good morning, Mommy."

I almost thanked my son when I heard his voice. Nabawasan ang kaba sa dibdib ko. At least right now, Kylo and I weren't alone in this small kitchen of my unit.

Nilingon ko si Ravi na nakaupo na sa madalas n'yang pwestuhan sa dining table. He was looking at me. Hindi n'ya pinansin ang ama kahit na nakatayo lang naman si Kylo sa tabi ko.

"Good morning, baby," I greeted him back.

Pasimple akong sumulyap kay Kylo at kita kong nakakunot na ang noo n'ya habang nakatitig sa anak namin. Mukhang napansin nang may kakaiba sa hindi pagpansin ng anak n'ya sa kanya.

"Ravi," I heard him called our son. "How's your sleep?"

"I slept fine," maikling sagot ni Ravi. Halatang nagtatampo sa ama dahil sa nangyari kahapon.

"Wait. Are you mad at me?" tanong na ni Kylo na nakahalata na sa kinikilos ng anak. "Did I do something wrong?" napatingin pa s'ya sa akin matapos itanong iyon.

"He cooked cookies for you yesterday," sabi ko habang inlalagay na ang pancakes sa plato at nilagyan iyon ng maple syrup. "Pero hindi ka naman umuwi kahapon."

Napatayo nang ayos si Kylo kaya tumingin ako sa kanya. I saw the regret and guilty in his eyes. Nainis ako dahil doon. Alam kong wala naman akong karapatang mainis pero hindi ko pa rin maiwasan.

"Why didn't you tell me?" he asked. Hindi ko napigilan ang irapan s'ya.

"Ravi wanted to surprise you when you get home. Ang kaso nga, hindi ka naman umuwi." Inilapag ko na ang plato na may lamang pancakes sa harapan ni Ravi at agad naman s'yang nagsimulang kumain.

"I did! I even texted you na pauwi na ko," giit pa ni Kylo na pilit na hinahanap ang tingin ko. I rolled my eyes before I looked at him.

"Pero tulog na si Ravi. Hindi ko naman hahayaan na mapuyat s'ya kahihintay sa 'yo. Hindi naman namin alam kung anong oras ka uuwi kaya pinatulog ko na."

"Where are the cookies?"

Mas lalo lang akong nainis.

"Wala na. Kinain na rin namin ni Ravi kahapon."

Expected n'ya ba na titirhan pa namin s'ya matapos ng nakita ko kahapon? Ni hindi nga namin alam kung uuwi s'ya o hindi!

"Fuck," I heard Kylo muttered. Mahina lang iyon at sigurado akong ako lang ang nakarinig pero napatingin pa rin ako kay Ravi na mukhang hindi naman narinig ang pagmumura ng ama at patuloy lang sa pagkain.

Kumuha ako nang malalim na paghinga para pakalmahin ang sarili ko. Tumingin ulit ako kay Kylo na kitang-kita sa mga mata ang halo-halong mga emosyon na nararamdaman.

"Pwede bang huwag tayong magtalo sa harapan ni Ravi?" I said. Kylo stared at me before he glanced at our son. Tumango rin naman s'ya pagkatapos noon.

"You sure you're going to work today?" he asked.

Sumulyap muna ako sa kanya bago umupo sa katapat na upuan ni Ravi. Kylo stood beside me. Ang isang kamay n'ya ay tumukod sa sandalan ng inuupuan ko. While his other hand was on his hips. Ramdam na ramdam ko tuloy ang presensya n'ya dahil sa pagkakalapit namin. Hindi pa nakatulong ang pabango n'yang naaamoy ko.

"Oo. That was our condition."

"How about Ravi?" he asked. Pero hindi na n'ya ako hinintay pang makasagot at binalingan ang anak namin. "Hey, son. I'll make it up to you today. Do you wanna go to my firm?"

Mabilis ko s'yang hinampas sa braso n'yang malapit sa akin. Mukhang nagulat si Kylo dahil agad s'yang napatingin sa akin. Surprised was in his amber eyes.

"Nababaliw ka na ba? Anong palagay mo sa firm mo? Playground?"

"Gusto kong bumawi sa anak natin," sabi pa n'ya na mukhang ang paraan lang na naiisip ay ang isama ang anak sa firm.

Hindi ko tuloy alam kung matatawa ba ako o ano. Halatang wala s'yang alam kung paano makakabawi sa anak. Alam ko din naman na biglaan sa kanya ang lahat. He was single before then all of a sudden, I'll show up in his life again with our six-year old son. Hindi katulad ng iba na nakapaghanda dahil sa pagbubuntis ng asawa nila.

But it was different for Kylo. Kaya naman naiintindihan ko kung minsan, hindi n'ya alam ang gagawin n'ya.

"Pwede kang bumawi sa kanya next time. You can always be with him, Kylo..."

He stared at me. Maya-maya ay napabuntong-hininga.

"Maiiwang mag-isa si Ravi dito."

Napairap ulit ako sa kanya. Bumabalik na naman ang inis ko.

Ano ba sa tingin n'ya? Iiwan ko talagang mag-isa si Ravi dito na wala man lang nagbabantay sa kanya?

"Padating na si Mommy. S'ya ang nagbabantay kay Ravi kapag pumapasok ako sa firm."

Ilang sandali lang din naman ay dumating na nga si Mommy kaya naghanda na ako sa pagpasok sa firm. Mukhang nagulat pa nga si Mommy nang makitang nandoon si Kylo at kasama ko. May katulong tuloy 'yung isa sa pagpilit sa akin na magsabay na lang kami ni Kylo sa pagpasok tutal ay dito rin naman s'ya uuwi mamaya.

I was silent throughout the whole drive. Ayokong magsalita dahil nandoon pa rin ang bigat sa dibdib ko dahil sa nakita ko kagabi. I don't want to say anything. Pakiramdam ko ay tatraydurin ako ng boses ko at mahalata pa ni Kylo ang sama ng loob ko sa kanya.

Kylo didn't say anything either. Mukhang may malalim talaga s'yang iniisip na wala akong ideya kung ano. Ayoko namang magtanong. Pakiramdam ko ay wala rin akong karapatan sa bagay na iyon.

We both rode the elevator. Naiinis ako sa sa isipin na ang babaeng nakita kong kasama n'ya kagabi ang iniisip n'ya ngayon.

Gosh... I should stop this thought.

"Did you know that my name means sky?" Kylo said out of nowhere.

Mula sa number counter na nagpapakita sa gilid ng elevator, napatingin ako sa kanya. I saw him already staring at me. Inirapan ko na lang.

"Oh, tapos?" I asked, sounding uninterested.

I heard his slight chuckle.

"I found out that Ravi's name means sun. Did you name him after me?"

Hindi makapaniwalang napatingin ako sa kanya. Anong pinagsasabi ng lalaking 'to? Hindi ko nga alam na gano'n pala 'yung meaning ng pangalan n'ya!

"Hindi ko nga alam na gan'yan pala meaning ng pangalan mo."

"But it's connected. Like the sun and the sky. Father and son."

"Connected pero pinagtampo mo naman sa 'yo. Nasayang ang effort ni Ravi kahapon."

Tumunog na ang elevator hudyat na nasa tamang palapag na kami. Dire-diretso akong lumabas nang hindi na s'ya hinintay pa pero alam kong nakasunod s'ya sa akin. Bumukas ang malaking glass door at nakita ko nang nandoon na ang babaeng pumalit sa pwesto ni Juni na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam ang pangalan. Mukha s'yang nagulat nang makitang kasunod ko lang si Kylo.

"C'mon, Jean! If only I have known, umuwi sana agad ako," dinig ko pang sabi ni Kylo.

"Surprise nga, eh! Bakit sasabihin sa 'yo? Edi hindi na naging surprise!" naiinis kong sabi. "Bakit mo kasi sinabing babalik ka kung hindi naman? Edi hindi sana gano'n 'yung sinabi ko kay Ravi!"

"I thought I'll get it done immediately."

"Ayos lang naman kung importante talaga sa 'yo 'yon. Ang sa 'kin lang, sana sinabi mo para hindi na umasa 'yung bata," hindi ko na napigilan ang paglabas ng sama ng loob ko sa tono ng boses ko na alam kong narinig ni Kylo.

"Tangina... There is nothing more important to me than you and our son!"

Mabilis akong napatigil sa paglalakad at napabaling sa kanya nang marinig ko iyon. He looked frustrated. Samantalang ako ay gulat na gulat at nanlalaki pa ang mga matang nakatingin sa kanya!

Hindi ko alam kung saan mas magugulat. Kung sa pagmumura n'ya ba o sa mga sinabi n'yang 'yon. O sa tingin ng babae sa amin na nasa front desk na mukhang gulat-gulat at palipat-lipat pa ang tingin sa amin ni Kylo!

"You were gone for seven years! Ngayon ko lang din nakasama ang anak natin. Sa tingin mo ipagpapalit ko kayo sa kahit na ano?"

I heard the woman from the front desk gasped. Kung may namumuo mang ideya sa kanya kung anong namamagitan sa amin ni Kylo, mukhang nakumpirma n'ya iyon.

I glared at Kylo. Mabilis akong naglakad palapit sa kanya at hinila s'ya papunta sa office n'ya. Isinarado ko ang pinto at tinignan ulit s'ya nang masama. He loosened his necktie with one hand before he frustratedly combed his hair with that same hand.

"Ano ba, Kylo? Be professional nga! We're already at your firm!" sabi ko kahit ako naman ay hindi rin nagawa iyon kanina.

"There! You're talking about professionalism again! I always know that there's something wrong whenever you talk about it!"

I stared at him. He looked really frustrated. The tint of red in his amber eyes was obvious. Proof that he's feeling so much right now pero pinipigilan ibuhos lahat.

He heaved a deep sigh. Muli n'yang pinadaanan ng mga daliri n'ya ang buhok n'ya. Ang ilang mga hibla ay bumagsak sa noo n'ya. Naging magulo tuloy ang ayos ng buhok n'ya ngayon kumpara kanina. But it doesn't make him any less handsome.

"Alright, I'm sorry," he said. Mas mahinahon na ngayon. "I'm sorry if I didn't tell you that I'll be home late last night. I should've texted you. Babawi ako sa inyo ni Ravi. I promise."

It was my turn to sigh. Pinipigilan ko na mas lalo pang magpakita ang sama ng loob ko. I should remind myself that this is only about Ravi. Hindi rin naman kailangang bumawi sa akin ni Kylo. Sa anak lang namin.

"It's okay, Kylo..." I said. "Kay Ravi ka na lang bumawi. Naiintindihan ko naman kung bakit ka ginabi ng uwi kahapon. Hiling ko lang na huwag mo na muna sanang sasabihin kay Ravi. Ngayon ka pa lang n'ya nakasama."

He frowned. Tinitigan n'ya ako. Kitang-kita ko ang kalituhan sa mga mata n'ya habang nakatitig sa akin. His eyes roamed around my face. Parang may hinahanap pero hindi naman mahanap.

"What do you mean?" he even asked. Hindi sinasadyang nairolyo ko pataas ang mga mata ko dahil sa tanong n'ya.

"Don't tell Ravi yet about your woman."

"What?" tanong n'yang gulong-gulo.

Sasagot na sana ako pero bago ko pa magawa 'yon ay bumukas na ang pintuan kaya napatigil ako.

"'Oy, Kylo. Ano 'yung usap-usapan sa labas?" Attorney Cervantes looked at me. Nabigla pa nang makita ako. "Oh, Miss Abella! Nand'yan ka pala!"

"Jean, what the hell are you talking about?" tanong ni Kylo kaya napatingin kami ni Attorney Cervantes sa kanya.

"Nagtatalo kayo?" I even heard Attorney Cervantes asked.

"Jean," Kylo called my attention again. Humakbang pa s'ya palapit sa akin na parang atat na atat marinig ang sagot ko. He was only a few inches away from me. Naaamoy ko ang pabangong gamit n'ya dahil sa distansya naming dalawa.

I rolled my eyes. I tried to ignore the effect that he's giving me.

"I saw you with your woman last night! I thought that she was only your fling nu'ng makita ko kayong magkasama sa isang restaurant sa mall!" inis kong sabi. Wala nang pakialam kung nandito pa si Attorney Cervantes at naririnig ang pagtatalo namin. "Alam ba 'to ni Eresh?"

"Babae? Anong babae?" it was Attorney Cervantes who asked. "At sinong Eresh? 'Yung Eresh ba na kilala ko rin?"

"Yeah..." Kylo answered him without taking his eyes off me. He bit the inside of his cheeks. Halatang pinipigilan ang ngisi na mas kinainis ko lang.

"'Yung Eresh ni Fourth? 'Yung kumuha sa 'kin bilang ninong sa anak nilang si Pierre?" muling tanong ni Attorney Cervantes."

"Oo nga. Putangina," may inis sa tono ni Kylo. Nakukulitan na siguro sa kaibigan. "Looks like Jean thought that there was something going on between me and Eresh."

Malakas na tumawa si Attorney Cervantes kaya napatingin ako sa kanya. I glared at him. Hininaan n'ya naman ang tawa n'ya pero natatawa pa rin. Kylo moved closer kaya napabalik ang tingin ko sa kanya.

"Is that it, Jean? Is that the reason why you're being like this?" Kylo asked. Titig na titig s'ya sa mga mata ko gamit ang seryoso n'yang mga mata. Hindi ko na naman maalis ang tingin ko sa kanya dahil nandoon na naman ang pwersang naghihila sa 'kin para titigan s'ya pabalik.

"Kasalanan ko yata, Kylo. I told her you liked Eresh."

"What?" Napatingin si Kylo kay Attorney Cervantes who was grinning like an idiot.

Attorney Cervantes looked at me.

"Liked, Miss Abella. Past tense!"

Mas lalo lang nadagdagan ang inis ko dahil sa dalawang abogadong nasa harapan ko. Pakiramdam ko ay pinaglalaruan nila ako!

Kylo looked at me again. There was a smirk on his lips. Hindi ko na tuloy napigilan ang pagbuhos ng inis ko.

"Cheater! Manloloko ka!" I glared at him. Inis na inis talaga ako!

"Attorney Villaraza, do you admit to the charges?" Attorney Cervantes asked.

The brute smirked. Halatang nang-aasar na lang talaga ang dalawang abogado sa harapan ko.

"No. I plead not guilty to the entire charges," Kylo said. Muli pa s'yang humakbang palapit sa akin at ramdam ko na ang init na nagmumula sa katawan n'ya.

He leaned and whispered on my ears.

"The accused claims innocence to all charges."

He chuckled sexily against my ears. Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan dahil doon. Mabilis ko s'yang itinulak palayo sa akin. Palayo sa mga emosyong pinaparamdam n'ya sa akin ngayon.

"You are definitely lying! You were with her last night, right?"

"Objection. Leading," Kylo said with a smirk on his lips.

I heard Attorney Cervantes chuckled.

"Sustained."

Sinamaan ko ng tingin si Attorney Cervantes na tumawa lang naman ulit. Naiinis ako! Ngayon ay alam ko na ang pakiramdam ni Kylo kapag nabubwisit s'ya kay Attorney Cervantes dahil ganoon ang nararamdaman ko ngayon!

I looked at Kylo again. He was looking at me playfully. Sa sobrang inis na nararamdaman ko ay parang gusto ko na lang s'yang sabunutan. Pero nagpigil ako at humugot nang malalim na paghinga para pakalmahin ang sarili.

"We went to your condo tower last night. I saw you going out the elevator with that woman," kalmado kong sabi kahit na gusto ko na lang umiyak sa sobrang inis at pagtatampo. "Nilayo ko na agad si Ravi bago pa n'ya makita."

Sumeryoso ang tingin ni Kylo sa akin ngayon. Wala na ang kapilyuhan na nakita ko sa kanya kanina. Maybe he saw the hurt in my eyes. Hindi ko na kasi nakaya pang itago. Kahit si Attorney Cervantes ay nanahimik na rin.

"Okay lang naman sa 'kin. We don't have that kind of relationship. Si Ravi na lang ang intindihin mo." I sighed. "I'll just... go out."

Hindi ko na sila hinintay pang magsalita at agad na lumabas ng office na 'yon. I even went out the building. Nakikita ko ang kuryosong tingin sa akin ng mga nasa building. Pakiramdam ko ay alam na nila ang ugnayan naming dalawa ni Kylo.

I heaved a deep sigh. Ang sama-sama ng loob ko ngayon. Hindi ko kayang magtrabaho nang ganito ang nararamdaman. Baka hindi na naman ako makapagpigil at mabuntunan pa si Kylo. Wala naman akong karapatan. Ni wala ngang ginagawang masama si Kylo.

He has all the right to meet any woman if he wants to. He has all the right to fall in love again with another woman.

Sa pagbalik ko ay wala na si Attorney Cervantes doon. Kylo was already inside his inner office, doing some work. Ipinagpasalamat ko iyon. At least, I don't have to deal with him about what happened earlier.

Wala man lang inutos sa akin si Kylo hanggang sa dumating na ang end of office hours. I was just sitting on my table, thinking about things. Masyadong malalim ang pag-iisip ko na hindi ko na namalayan na uwian na pala kung hindi lang lumabas si Kylo sa office n'ya at nagyaya na para umuwi.

Even on the way home, we were silent. Walang nagsasalita sa aming dalawa. Walang nagbanggit sa naging sagutan namin kanina. I could feel the tension between us. Hindi tuloy ako naging komportable sa byahe pauwi. I just want to go home and lie on my bed.

"Jean," tawag ni Kylo sa akin bago ko pa maisara ang pinto ng kotse nang makarating na kami sa tower kung nasaan ang condo ko.

I looked at him. Nakatingin na s'ya sa akin pero hindi ako nagsalita.

"I have to get something. Babalik din ako kaagad," he said.

Humugot ako nang malalim na buntong-hininga. Naalala ang sinabi n'ya nu'ng isang gabi na hindi naman natupad.

Kylo must've noticed my expression. His amber eyes stared seriously at me.

"I'll be right back, Jean. Wait for me," he said. His amber eyes shouting of promises.

Tumango na lang ako at tuluyan nang isinara ang pinto ng kotse n'ya. Mas lalo pang bumigat ang pakiramdam ko nang sumakay na ng elevator mag-isa paakyat sa unit ko.

Hindi ko alam kung saan s'ya pupunta pero may ideya ako. I was thinking that he will meet that woman from yesterday again. Mas lalo lang tuloy bumibigat ang pakiramdam ko. Kaya nang makapasok na ako sa unit ko ay hindi man lang ako makangiti nang sinalubong ako ng anak ko.

"Where's Attorney Villaraza?" tanong ni Mommy nang makitang hindi ko kasunod si Kylo.

I looked at my son. He was waiting for my answer too. Malungkot akong ngumiti sa kanya at hinaplos ang buhok n'ya.

"He said he had to get something. Babalik din daw maya-maya."

Tumango si Mommy at nagpaalam na rin na uuwi na. I was glad that she already cooked dinner for us. Wala na kasi akong gana at lakas para magluto.

No matter how many times I tried to deny it, I know that I'm being liked this because of my feelings for Kylo. I love him. Hindi naman nawala iyon. At ang makita at isiping may kasama s'yang ibang babae, sobrang sakit para sa akin. Para sa anak ko.

I could tell that Ravi was feeling down too. Mukhang inaasahan n'ya na kasabay kong uuwi ang ama n'ya pero agad na nalungkot nang marinig ang sinabi ko kanina.

I feel hurt for my son. Gustong-gusto n'yang makasama ang ama n'ya pero wala naman akong magawa para mapanatili sa tabi namin si Kylo. Wala akong karapatan. Lalo na kung may ibang babae nang nagmamay-ari ng puso n'ya.

It was already eight in the evening when the door of my unit opened. Naka-pajama na si Ravi at nanonood na lang sa may sala habang hinihintay akong matapos sa gawain ko. Agad s'yang napadiretso ng upo nang makitang si Kylo ang pumasok.

Kylo was still wearing his suit earlier pero wala na ang coat. Sa kamay ay may hawak na brown envelope. He walked towards me who was in the kitchen. Pinunasan ko ang kamay kong basa dahil katatapos ko lang maghugas ng pinagkainan namin ni Ravi.

"Here," he said and handed me the brown envelope. "That was the thing that I did yesterday."

Nagtataka man ay kinuha ko ang brown envelope mula sa kanya. Kylo was staring intently at me.

"I was planning to tell it to you once I have the schedule for the trial," he continued. "But I don't want you slipping away from me again, Jean..."

I stared at him before I looked at the envelope that I was holding. Hindi ko alam kung bakit bigla na lang akong kinabahan kahit hindi ko pa naman nakikita kung anong nasa envelope. Nanginginig ang mga kamay ko habang inaalis sa pagkakatali ang envelope. I took out the paper inside. Malakas akong napasinghap nang makita kung anong nakalagay sa unahan ng papel.

Jimenez v. Republic of the Philippines.

Nag-uunahan sa pagtulo ang mga luha ko pagkakita ko pa lang sa nakasulat na iyon. Parang lahat ng bigat at sama ng loob ko ay naghalo na lang na parang bula. Kahit na hindi ipaliwanag ni Kylo sa akin ang lahat ay parang alam ko na pagkakita ko pa lang doon.

"The woman you saw with me is a prosecutor. She was interested with your father's case and she's helping me with it," Kylo explained. Marami pa s'yang sinabi pero halos hindi na tumatak sa akin ang lahat.

"Oh, God..." I sobbed as I stared at the paper in front of me. I looked at Kylo. Nakita ko ang pag-aalala sa mga mata n'ya nang makita akong umiiyak.

"Jean? Fuck... I didn't mean to make you cry," I heard the worried in his voice. Umangat ang mga kamay n'ya na parang gustong punasan ang mga luha sa pisngi ko pero nagdalawang-isip na hawakan ako.

Umiling ako sa kanya para sabihin na wala s'yang kasalanan. Wala s'yang kasalanang ginawa. But yet... he's always hurting because of me. Pero nand'yan pa rin s'ya at handang gawin ang kahit na ano para sa akin.

I sobbed hard with that thougt. Lahat ginagawa n'ya para sa akin pero puro sakit lang ang sinusukli ko sa kanya. How could I ever make him happy? How could I repay him for everything that he did?

Lalo na 'to. This was too much. He didn't need to do this. Pakiramdam ko ay hinding-hindi ko kayang tumbasan ang ginawa n'yang 'to.

"Mommy? Why are you crying?"

Napatingin ako kay Ravi na nakatayo na ilang metro ang layo sa amin. He looked at me before he turned to his father. I saw the accusation in his eyes kaya mabilis akong umiling at nilapitan s'ya.

"No, Ravi..." I said between my sobs. "Your father is the best man in the whole world."

"What?" tanong ni Ravi na nalilito. Mukhang papaiyak na rin dahil sa nakikitang umiiyak ako.

I smiled at him.

"I am so happy that I'm crying. These are tears of joy, baby..."

"He did good?"

I looked at Kylo. I saw so many emotions in his amber eyes as he stared at Ravi and me.

Muli kong binalingan si Ravi at nginitian s'ya.

"Yes, Ravi... He did even better."

I looked at Kylo. Napatingin s'ya sa akin nang magsimula akong lumakad palapit sa kanya. I was still crying pero ang dibdib ko ay punong-puno nang kasiyahan. Hindi ko na napigilan ang yakapin s'ya nang mahigpit.

"Thank you..." I bit my lower lip when new batch of tears fell from my eyes again. I hugged him tighter. "Thank you so much."

I never thought that he'll do something like this. Kahit na alam kong magaling s'yang abogado at kayang-kaya n'yang ipanalo ang kaso ni Papa, I never asked him to do it.

But he's here. At ang papel na hawak ko ang patunay na ginawa n'ya ang bagay na 'to.

God... I love him so much. Mahal na mahal ko talaga ang lalaking 'to.

Hindi kaagad s'ya nakagalaw. Parang nalilito pa. Pero maya-maya rin ay naramaman kong pumulupot ang mga braso n'ya sa katawan ko. I felt him inhaled my scend before he kissed my hair.

"I'll do anything and everything for you, Jean..." he whispered on my ears. "For you and Ravi..."

Chapter 65

Kylo made sure that I would understand everything about what he was doing these past few days. Hindi na n'ya naman kailangang gawin pa iyon dahil ang papel na ipinakita n'ya sa akin ay sapat na para maunawaan ko ang lahat. No... It was more than enough.

He wanted me to meet the prosecutor he was talking about to assure me that he wasn't lying. And to assure me that their relationship was all about work. Nothing more.

Tumanggi ako sa gusto n'yang 'yon. I think that it was too much if I'll meet her just for these reasons. Pero nagpumilit si Kylo. Pumayag na rin naman daw ang babae na makipagkita sa amin kaya wala na rin akong nagawa kundi ang pumayag. I mean, he already contacted her about this. It will be useless kung tatanggi pa ako. Mas makakaperwisyo lang ako kapag ganoon.

We were on the way to the restaurant that day to meet the prosecutor that I saw with him twice before. Kapag naaalala ko ang mga pinag-iisip ko noong nakita kong magkasama sila, nahihiya na lang ako para sa sarili ko.

I couldn't help it! Years ago, I've witnessed it myself how he was with his flings! Hinding-hindi ko makakalimutan iyong isang beses na nahuli ko s'ya kasama ang isang babae sa loob mismo ng office n'ya! Hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa rin ang hiya kapag naaalala ko iyon! Tapos may isa pa akong nakasagutan sa telepono nang dahil lang ayaw na n'yang kausapin dahil nga "fling" n'ya lang ang babaeng 'yon!

We got seperated. Ilang taon kaming hindi nagkita at wala akong ideya sa naging buhay n'ya. Kaya naman kapag nakikita ko s'yang may kasamang ibang babae, lalo na kapag maganda, iyon talaga kaagad ang naiisip ko.

And I think Kylo knows about it. Alam n'ya na ganito ang mga naiisip ko that's why he suggested that I should meet the prosecutor.

Napahugot ako nang malalim na paghinga at napaayos pa ng upo habang ipina-park na ni Kylo ang sasakyan sa parking lot ng restaurant na iyon. Hindi ko alam. Parang bigla na lang akong kinabahan. Ipapakilala lang naman ako doon sa prosecutor.

Or maybe... I'm afraid of thinking that she might tell me bad news about my father's case.

Kylo must've noticed the tension that was building inside my chest. His right hand reached for my hand that was resting on my lap. Napatingin ako sa kanya. He was maneuvering the car with his other hand. I saw him glancing at the side mirrors before he finally parked the car.

Napatingin ako sa kamay n'yang nakahawak sa akin. His hand looked bigger than mine. Hindi ko na napigilan pa ang bilis ng tibok ng puso ko habang nakatingin sa mga kamay naming magkahawak.

"You alright?" he asked. Napatingin ulit tuloy ako sa kanya.

He looked dashing with his white button-down long sleeve polo shirt that was tucked in his maong pants. The sleeves of his top were rolled up to his elbows kaya naman nakikita ko ang relo sa kaliwang pulsuhan n'ya.

He looked genuinely concerned when he asked that. Para bang kapag sinabi kong hindi ako okay, handa n'yang paandarin ulit ang sasakyan pabalik sa condo.

I smiled at him. Tumango ako habang nakatingin sa kanya.

"Yeah..."

He nodded with my answer. Pinatay na n'ya ang makina ng sasakyan at binitiwan ang kamay ko nang bumaba s'ya. Nakaramdam ako ng kakulangan nang bitiwan n'ya ang kamay ko pero bumalik din iyon kaagad nang pinagbuksan n'ya ako ng sasakyan. And when I went out of the car, I felt his hand on the small of my back, guiding me towards the restaurant.

Bumalik ang kaba sa dibdib ko nang makapasok na kami sa restaurant. But Kylo didn't let me feel that way for too long. He snaked his arm on my waist. Napatingin ako sa kanya. I saw him jerking his head at some part of the restaurant. Napatingin ako doon at nakita ko ang isang babae na nakaupo sa pang-apatang lamesa, malapit sa bintana, at nakatingin sa amin.

Kylo guided me towards that table. Sa malayo pa lang ay kitang-kita ko na ang ganda noong babae. She was wearing a blue body con tube dress na pinapatungan ng isang puting blazer. Nakalugay lang ang itim at medyo kulot n'yang buhok na umaabot hanggang sa dibdib n'ya. But nevertheless, this woman was indeed gorgeous.

Kinakabahan ako sa tingin nu'ng babae sa akin lalo na nang makalapit kami at tumayo s'ya bilang pormalidad. Pero saglit lang ang kabang iyon dahil napalitan ng kung ano nang maramdaman ko ang marahang pagpisil ni Kylo sa bewang ko.

"This is Prosecutor Sevilla. She's interested in your father's case," pakilala ni Kylo sa babaeng nakatayo sa harapan namin.

The woman flashed me a friendly smile. Medyo nabawasan ang kaba sa dibdib ko dahil doon. She didn't seem so intimidating when she smiles like this.

"Call me Kirsten, please," she said, still with a smile on her face.

"Amara Jean Abella," pakilala ko sa sarili ko at tinanggap ang pakikipagkamay n'ya.

"I'm so glad to finally meet you, Miss Abella," panimula n'ya nang makaupo na kami at makapag-order na. "I've been asking Attorney Villaraza here about you but he wasn't saying anything!" She even glared at Kylo who was just sitting comfortably beside me. Ang isang braso n'ya ay nakapatong sa sandalan ng inuupuan ko.

I looked at Kylo. He looked pissed. Pero nang makitang nakatingin ako ay bumuntong-hininga at binalingan si Kirsten.

"I don't want you to be that much interested in her," he said.

Kirsten gave out a laugh. Napatulala na lang ako sa kanya. Ang ganda n'ya lalo kapag tumatawa. Mas nawawala ang pagiging intimidating n'ya bilang isang prosecutor.

Hindi sinasadyang napatingin tuloy ako kay Kylo. Kirsten is really beautiful. Hindi ba talaga s'ya nagkagusto dito?

"Attorney, you know who I am really interested with," Kirsten said.

Napatingin tuloy ulit ako sa kanya. She was looking at Kylo and there was something in her eyes. I looked at Kylo and saw that he understood what was meant by that look.

Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa kanilang dalawa. Some idea started to form inside my head because of what she said. That she likes Kylo. Na hindi naman malabong mangyari dahil alam na alam ko na maraming mga babae talaga ang may gusto kay Kylo.

Insecurity started to envelop me. Kung ganitong kagandang babae ang magkakagusto kay Kylo, hindi ko alam kung makakaya ko bang tapatan iyon. She really looked beautiful. Plus they're in the same industry. Hindi malayo na magkagusto rin si Kylo sa kanya.

Kylo looked at me. Sinubukan kong itago ang nararamdaman kong selos sa kanya pero mukhang nahalata na n'ya iyon. He sighed and held my hand that was on the table. Napatingin tuloy ako kay Kirsten na tinaasan lang ng kilay ang nakita at wala nang sinabi.

"She likes Attorney Delfino," Kylo said kaya mabilis akong napatingin ulit sa kanya sa sobrang gulat.

"Si JC?" biglang-bigla kong sabi. It was supposed to be a whisper. Ayokong isipin ni Kirsten na pinag-uusapan namin s'ya kahit nasa harapan na namin s'ya. I don't want to be rude. Pero dahil sa sobrang gulat ko ay napalakas iyon kaya narinig n'ya.

She just smiled at me.

"I heard that he was trying to get the documents about your father's case which was immediately denied by the Supreme Court. I got curious about that case and tried to get access to help Attorney Delfino. And that's when I found out that Attorney Villaraza was already handling the case."

I looked at Kylo. Wala s'yang sinasabi at pinaglalaruan lang ang mga daliri ko sa magkahawak naming kamay. Our hands were resting on his lap. Nandoon lang ang buong atensyon n'ya at mukhang wala namang pakialam sa sinasabi ni Kirsten.

"I was trying to build my image for Attorney Delfino but it was already ruined because of Attorney Villaraza. Inagaw n'ya sa 'kin ang kaso."

"It is not your case," may inis sa tonong sabi ni Kylo. His amber eyes bore on Kirsten. "Huwag mong idamay ang kasong 'to dahil natalo ka ni Attorney Delfino."

"He might get interested in me if I got the documents that he wasn't able to get!" she hissed. Napatingin s'ya sa akin na parang nahiya sa inasta n'ya. She took a deep breath and regained her poise. "Well, you're right. It is not my case. Ayoko namang hawakan 'yang kaso para lang magpabango kay Attorney Delfino."

"You like JC that much?" hindi ko na napigilang itanong. "I mean, Attorney Delfino. He's my friend. JC ang tawag ko sa kanya."

Nginitian ako ni Kirsten. Tumango pa s'ya na para bang sigurado talaga s'ya sa sagot n'ya.

"Yes... S'ya pa lang ang nakakatalo sa akin in my two years in prosecution," she said. "At first, I thought I just felt... challenged. Lalo na kapag hindi n'ya ko pinapansin. But I realized that I actually like him as time pass by."

Napatitig na lang ako sa kanya. I felt proud! 'Yung magandang babaeng 'to, may gusto sa kaibigan ko! Tapos ini-snob n'ya lang?

And I felt happy... Simula pa noon, wala akong ideya sa lovelife ng kaibigan kong 'yon. I was really curious. Imposible kasi na ang isang katulad n'ya ay walang nagugustuhan. JC was handsome as well. Naalala ko pa nga na marami ring nagkakagusto sa kanyang mga babae noon pero wala s'yang pinansin. He didn't entertain anyone.

Nakahalata na lang ako sa nararamdaman n'ya para sa akin nang manganak ako kay Ravi. Nang tanungin ko s'ya tungkol doon ay inamin n'ya naman. I made it clear to him that I only see him as a friend. Na kahit hindi n'ya ako iniwan at ginawa n'ya ang mga bagay para sa akin at sa amin ni Ravi, hindi ko kayang tapatan ang nararamdaman n'ya para sa akin.

But JC said that he did those things because he wanted to. He wanted to help me. He wanted to be there for me. Suklian ko man ang nararamdaman n'ya o hindi. Ginawa n'ya ang mga iyon nang walang hinihintay na kapalit.

That's why I really wanted him to find another woman to love. Dahil alam ko na may parte sa akin na nagu-guilty na hindi ko s'ya kayang mahalin nang higit pa sa kaibigan. He did so much for me. Pero hindi ko man lang masuklian.

"But are you sure you want to do this, Miss Abella?" Kirsten asked after a while. "Tingin ko talaga delikado ang kaso ng tatay mo. Are you ready for the consequences?"

"Prosecutor Sevilla..." Kylo sounds like he was giving her a warning. Nakuha naman agad 'yon ng babae at tinignan s'ya.

"She has to know, Attorney Villaraza," she said then looked at me. "Re-opening your father's case means going against whoever's blocking it. And judging by how they manage to block something as big as that, I could tell that they're someone who's very powerful."

Natahimik ako doon. Naalala ko ang sinabi sa akin ni JC noon. Ganitong-ganito rin iyon. May humaharang sa kaso ni Papa kaya hindi nakuha ni JC ang case files n'ya. Isang makapangyarihang tao.

"It's really possible," Kirsten continued. "Nagawa nilang bayaran ang isang Attorney Ocampo para lang sadyain n'yang ipatalo ang kaso ni Jimenez."

"She chose that for herself," Kylo said. Halata ang inis sa boses n'ya.

Kirsten looked at her.

"Yeah, but that's Attorney Ocampo we're talking about. She's the best lawyer in her generation. I don't think she will do something so reckless that will taint her name. I always see her as someone who will side with what is right."

"Looks like you're wrong then," muling sabi ni Kylo. Napatingin tuloy ako sa kanya. Base sa tono ng boses n'ya at sa inis na nagpapakita sa mukha n'ya, halatang ayaw n'yang pag-usapan ang tungkol sa bagay na 'to.

"Maybe... But didn't it occur to you that there might be something wrong with this case? Base sa mga nabasa at nalaman ko, may mali talaga sa kasong 'to."

Kylo didn't say anything. Napatitig na lang ako sa kanya. His jaw was clenching and his amber eyes looked so serious. Tikom na tikom ang bibig n'ya na para bang ayaw na talagang magsalita.

I don't know what they're talking about. Hindi ko alam kung anong mali ang tinutukoy nila. Kahit na may ideya ako na makapangyarihan nga ang humaharang sa kaso ni Papa at ang maaring nagbayad kay Attorney Ocampo para ipatalo ang kaso, hanggang doon lang ang alam ko.

Naging tahimik ako sa buong gabi ng dinner na iyon. Hanggang sa daan pabalik. Walang nagsasalita sa amin ni Kylo. Sa tingin ko ay pinag-iisipan n'ya rin ang mga sinabi ni Prosecutor Sevilla.

I glanced at Kylo who was driving in silence. The street lights illuminated his face. The shadow was casting his face that made it seems like he was someone who's so mysterious. Someone who has a lot of secrets.

Come to think of it... Hindi ganoon karami ang alam ko tungkol sa kanya. I don't even know his father. Hindi ko pa nakikita kahit kailan ang ama n'ya. At sa pitong taon na nagkalayo kami, wala man lang akong ideya kung anong ginawa n'ya sa loob ng mga taong 'yon.

But I still managed to fall in love with him. At palagay ko, kahit na ano pa man ang malaman ko tungkol sa kanya, hinding-hindi mababawasan ang nararamdaman ko para sa kanya. 'Cause I already met the real him.

I know that he's a good man.

"Prosecutor Sevilla likes JC?" sabi ko nang maalala ang naging usapan namin kanina. "Alam ba ni JC?"

Kylo glanced at me.

"I bet," he said.

"Bakit hindi sa 'kin sinasabi ni JC?" wala sa sarili kong tanong.

I heard Kylo chuckled. Napatingin ako sa kanya at nakita kong sumulyap s'ya sa akin na may ngisi sa mga labi.

"'Cause he thinks it's unnecessary? I'm sure he doesn't like her."

Napanguso ako at tumingin na lang sa harap. Kung may isa lang sanang magugustuhang babae si JC nang hindi ako, mapapalagay na ang loob ko. I really want him to find a good woman!

"JC's a good man," I said. "Kaya gusto ko, mabuting babae din sana ang makatuluyan n'ya. I was even hoping he'll end up with Juni. Kaso nawala naman s'ya sa firm n'yo."

"Juniper?" Kylo asked with a frown on his face. "Nagtatrabaho s'ya sa firm kung saan din nagtatrabaho si Attorney Delfino."

"Totoo?!" gulat na gulat kong tanong kay Kylo. Nanlalaki pa ang mga mata kong napatingin sa kanya!

Kylo let out a soft chuckle with my reaction.

"Yes. She's their paralegal there."

I gasped in surprise. Mas lalong natawa si Kylo sa reaksyon ko.

Hindi ko naman kasi inaasahan 'yon! Ilang beses ko nang nasabi sa sarili ko na nami-miss ko si Juni and I was hoping to see her again! Hindi ko naman nababanggit kay JC ang tungkol sa kanya. Ito namang si JC, hindi rin sinabi sa 'kin na katrabaho n'ya pala si Juni!

"How did you know about this?" tanong ko. Hindi ko kasi maisip na sasabihin iyon ni JC sa kanya. They're not that close. Nagkaroon pa ng tensyon sa pagitan nila noon dahil sa akin.

"Creed," maikling sagot n'ya na parang kasagutan na iyon sa lahat.

Napatango na lang ako. Posible naman na sinabi nga ni JC kay Attorney Cervantes ang tungkol doon. JC was his trainee before.

"Do you want to see your father's case files?" tanong ni Kylo pagkaraan.

"Oo!" mabilis kong sagot na napatango pa nang sunod-sunod.

He smirked. Wala s'yang sinabi at nagpatuloy lang sa pagmamaneho. I took that as we will go to his firm to get my father's files.

Iyon ang gustong-gusto kong makita noon pa man. Ang mga dokumento tungkol sa kaso ni Papa. Gusto kong pag-aralan. Gusto kong makita kung anong mali. At baka sa dokumentong iyon, may makuha akong kahit na kaunting clue kung sino talaga ang totoong gumawa ng krimen na iyon. Pati na rin ang nagdiin kay Papa kaya s'ya nakulong.

And if possible, I also want to know who was that powerful person that's blocking my father's case.

Ang inaasahan ko talaga ay magpupunta kami sa firm n'ya dahil doon n'ya naman kalimitan iniimbak ang mga dokumento sa mga kaso n'ya. Kahit na iyong sa mga past cases n'ya ay doon din nakalagay. Kaya naman nagtaka ako nang inihinto n'ya ang sasakyan sa parking lot ng tower kung nasaan ang condo unit n'ya. Mas lalo pa akong nagtaka nang pagbuksan n'ya ako ng pintuan para makababa.

"Bakit tayo nandito?" I asked when I got off the car.

"I'm keeping your father's case files in my condo as a precaution. Anyone can enter my firm. I don't want to risk anyone seeing it."

Napatango na lang ako at sumunod sa kanya papasok ng condo tower. If someone was blocking my father's case, then they wanted to hide something. Sa tingin ko ay hindi rin maganda kung may ibang makakakita noon. Not until we solved the case. Hangga't hindi ko pa nakukuha ang hustisya para kay Papa.

We rode the elevator and got off his floor. Ang akala ko, ngayong isa na s'yang succesful lawyer, bibili s'ya ng unit na mas malaki pa kaysa sa unit n'ya. O hindi kaya ay lilipat doon sa mas malaki at mas kilalang condo tower. Pero gaya ng sa firm n'ya na kahit lumaki ay doon pa rin sa seventh floor ang office n'ya, his unit was still on the same condo tower and same floor seven years ago.

He opened the door and we went inside. Pagkapasok ko pa lang ay agad na bumuhos sa akin ang mga alaala pitong taon na ang nakaraan. Walang pinagbago ang loob ng unit n'ya. Napalitan ang ibang mga kagamitan pero bukod doon ay ganoong-ganoon pa rin ang itsura ng unit sa huling pagpunta ko dito.

I went further in. Agad kong napansin ang malaking painting na nakasabit sa may sala ng unit n'ya. I couldn't help but stare at it. Hindi ko na maalis ang paningin ko doon.

The feeling I felt that day when I chose this painting for him came back to me. Pakiramdam ko ay parang kahapon lang nangyari ang lahat. Ang pangyayari kung kailan maayos pa sa amin ang lahat.

I miss those days. 'Yung pakiramdaman na pagmamay-ari ko s'ya. Iyong pakiramdaman na alam kong ako lang para sa kanya. I miss being with him.

Pakiramdam ko kasi nitong mga nakaraan, na kahit pa magkalapit lang kami, na kahit pa nahahawakan ko s'ya, parang ang layo-layo n'ya pa rin sa akin.

"Here."

Napalingon ako kay Kylo at nakita ko ang mga papeles na inilapag n'ya sa coffee table. I think it was my father's case files. Naupo ako sa sofa na kaharap noon at kinuha ang isang kumpol ng mga papeles na pinagsama gamit ang stapler.

Kylo sat beside me. Kahit na pinigilan ko na huwag maapektuhan sa simpleng paglalapit lang namin ay hindi ko pa rin maiwasan. We weren't even touching! But my dumb heart started beating crazily!

Napatikhim na lang ako at pilit na inignora ang kung anong nararamdaman ko sa dibdib ko. This isn't the time to deal with these feelings.

"Bakit hindi mo kaagad sinabi sa 'kin ang tungkol sa kaso ni Papa?" I asked.

Wala kasi talaga akong ideya na gagawin n'ya ang ganitong bagay. Ayoko nga s'yang madamay. Kahit na ang ina n'ya ang abogado ni Papa noon, ayokong problemahin n'ya ang tungkol dito. I don't want him to feel obligated just because his mother did something to my father.

Noong una ay nakatingin lang s'ya sa akin. His amber eyes were just looking at me. Mas lalo lang tuloy noon pinalala ang bilis ng tibok ng puso ko.

Then I saw him looked down at his hands. Napatingin din tuloy ako doon. Tsaka ko lang nakita ang bagay na hawak n'ya. I've seen him with it so many times kaya alam ko na kung ano iyon.

It was his vape. His fingers lightly caressing the fire button on the side. Mukhang wala sa sarili n'yang ginagawa iyon.

"I don't want to give you false hope," he said. Tumingin s'ya sa akin at agad na nagsalubong ang mga mata namin. "I want to make sure that I'll be able to reopen your father's case. Kaya hinihintay ko munang magkaroon ng date ang trial bago ko sana sabihin sa 'yo."

I stared at him. He was always like this. Always putting me above anything else. Ayaw n'yang umasa akong mabubuksan n'ya ang kaso ni Papa kaya hindi n'ya muna sinabi sa akin. He sacrificed his time being with our son just to take care of my father's case.

My heart felt so full as I stared at him. Kung kaya ko lang bawiin ang lahat ng sakit na nararamdaman n'ya, ang lahat ng sakit na ipinaramdam ko sa kanya, ginawa ko na. I know that he's doing this 'cause he thinks that he's also at fault too. Nasabi na n'ya noon, na nahihiya s'ya sa ginawa ng ina n'ya.

He didn't have to do this. Pero alam ko na kahit pigilan ko pa s'ya, gagawin n'ya pa rin. Mas pipiliin n'ya ang masaktan kahit may paraan naman para maiwasan n'ya 'yon.

I realized that we're the same. Ganito rin ako sa kanya noon. Na kahit na masakit para sa akin ang layuan s'ya, kahit na pwede naman akong manatili na lang sa tabi n'ya at maging masaya nang kasama s'ya, mas pinili ko ang lumayo. Para lang hindi na s'ya mas masaktan pa.

I took a deep breath. Pakiramdam ko kasi ay maiiyak na naman ako. Sa tuwing naiisip ko kung gaano kabuti si Kylo, sa tuwing naiisip ko ang mga pagsasakriprisyo n'ya at ang mga sakit na naranasan n'ya, hindi ko rin maiwasan ang maiyak at ang masaktan.

He looked away from me. I caught the glimpse of pain in his eyes. Mukhang ayaw n'yang makita ko iyon kaya umiwas na lang ng tingin.

Dinala n'ya ang vape sa bibig n'ya. Narinig ko pa ang tunog nang pindutin n'ya ang fire button doon. He inhaled the vapor and held it in his mouth for a second before he let out the smoke. Mabilis na kumalat ang matamis na amoy ng vanilla sa sala ng unit n'ya.

"Kailan ka pa nagsimulang mag-vape?" I curiously asked. Hindi ko kasi maalalang nakita ko s'yang nag-vape noon. Kahit ang manigarilyo ay hindi rin. Kaya naman nagulat talaga ako noon nang mag-vape s'ya sa harapan ko nang muli kaming magkita.

"Two? Three years ago?" he answered with a shrugged. May pag-aalangan s'yang napatingin sa akin. "You don't want me vaping?"

Mabilis akong napailing. Ayos lang naman sa 'kin. I actually liked the sweet scent of his vanilla flavor. Malapit sa amoy ng favorite shampoo ko.

"Ayos lang naman. Basta 'wag sa harapan ni Ravi."

He nodded and puffed on his vape again. Muli kong binalingan ang documents ng kaso ni Papa.

Marami ang mga terms doon na hindi ko maintindihan. Mga law terms na kung siguro, naipagpatuloy ko lang ang Law school noon, madali ko lang maiintindihan ang lahat ng 'to.

I wonder how long it will take for me to reopen my father's case. Sa lagay ko, kailangan ko pang maging isang kilalang reporter para mapansin ng nakararami. My plan was to get the public so the court won't have a choice but to reinvestigate my father's case.

I know it won't be easy. Si JC nga na unti-unti nang nakikilala at isang abogado na, nahirapan pang makuha ang ang mga dokumento tungkol sa kaso ni Papa. Paano pa kaya ako?

"Thank you..." mahina ang pagkakasabi ko kaya hindi ko alam kung narinig ba iyon ni Kylo. But I noticed him looking at me. Tumingin ako sa kanya at nakita kong nakatingin na s'ya sa akin. "You didn't have to do this, Kylo, but still... thank you for this."

He didn't say anything and just stared at me. His amber eyes roamed around my face. Nagtatagal ang tingin n'ya sa bawat parte ng mukha ko. Para bang kinakabisado. Na kahit ilang beses na n'yang ginawa ito noong magkasama kami seven years ago, hindi n'ya pa rin magawang kabisaduhin. He always looked at me like I would disappear any minute. Kaya ngayon pa lang ay kinakabisado na n'ya ang itsura ko.

But I did. I did disappear on him years ago. Hindi ko maiwasan ang masaktan sa isiping iyon ang iniisip n'ya habang nakatitig sa akin ngayon. Na mawawala ulit ako sa paningin n'ya.

No... I won't ever leave him again. Hinding-hindi ko na s'ya iiwan pa.

My heart was shouting how much I love him. Pakiramdaman ko ay hindi ko kayang pigilan pa ang nararamdaman ko para sa kanya. Para bang sa loob ng pitong taon na pinilit kong itago iyon, ngayon lang bumabawi. I couldn't contain my feelings anymore.

My right hand reached up for his face. Kusa iyong umangat at lumapat sa pisngi n'ya. Kylo didn't say anything and just kept on staring at me. Maya-maya ay nakita ko s'yang humugot nang malalim na paghinga at napapikit.

Ang kaliwa n'yang kamay ay lumapat sa likod ng palad kong nakalapat sa pisngi n'ya. he gently held it and moved it further until his lips touching my palm. He planted a soft kiss on my palm and opened his eyes again. Nagsalubong kaagad ang paningin namin.

Napalunok ako para alisin ang bara na nararamdaman ko sa lalamunan ko. Nakalapat ang mga labi n'ya sa palad ko. He was planting gentle kisses on my palm, making my heart feels so full of emotions I couldn't even contain. May kirot akong nararamdaman sa dibdib ko. Unti-unting nanlalabo ang paningin ko habang nakatingin sa kanya.

"Jean..." he whispered my name. Ramdam ko ang paggalaw ng mga labi n'ya sa palad ko.

I gasped with the sensation. Pakiramdam ko ay may kuryenteng nanulay sa buong katawan ko na nagmula sa palad ko. My heart even thumped so fast. Hindi pa nakatulong ang mabibigat na titig ni Kylo sa akin ngayon.

He was looking at me with so much intensity in his eyes. The rare tint of red in his amber eyes was so much visible now. Hindi ko mapigilan ang mapatitig doon. Hanggang ngayon, namamangha pa rin ako kapag nakikita kong ganoon ang mga mata n'ya.

I noticed his head slowly inching close on me. Ang pabango n'ya ay unti-unting pumupuno sa pang-amoy mo. It's making my head go dizzy. Plus the fact that I could clearly smell that sweet scent of vanilla in him, mixing with his manly cologne and fresh breath.

Namungay ang mga mata ko at hinintay lang ang paglapit n'ya. My heart was beating so fast as I waited for that moment. Hindi ko man lang namalayan na naibaba na n'ya na pala ang kamay kong nakahawak sa mukha n'ya.

I gasped when I felt his lips softly brushed on mine. Grabe ang naging epekto noon sa akin. Pakiramdam ko ay hindi na ako makahinga sa lakas ng tibok ng puso ko.

"Ang bango..." wala sa sarili kong sabi nang muli na namang maamoy ang matamis na amoy na 'yon mula sa kanya.

He chuckled against my lips. His chuckle sounds so sexy. Hindi ko tuloy napigilan ang kagatin ang pang-ibabang labi ko para sana pigilan ang sensasyong nararamdaman ko. But it looked like it just made the situation worse... or better.

"I wanna try something," he whispered. Our lips slighlty brushing as he spoke.

Saglit s'yang humiwalay sa akin at halos magreklamo ako doon. Nakita kong muli n'yang kinuha ang vape n'ya. He had a mischief look in his amber eyes when he looked at me again.

"Inhale with your mouth," he said, sounding so dominant.

"What?" lito kong tanong. Hindi alam kung para saan ang sinasabi n'ya.

"Inhale with your mouth," ulit n'ya.

Magtatanong pa sana ako but he already turned his head to the side as he put the vape in his mouth. Napatitig na lang ako sa kanya habang ginagawa iyon. He looked so sexy as he inhaled the vapor.

Inhale with your mouth...

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko nang sa wakas ay makuha kung anong ibig n'yang sabihin doon. Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan nang muli s'yang tumingin sa akin. His amber eyes looked like they were on fire. Pakiramdam ko ay hindi na ako humihinga dahil sa halo-halong mga nararamdaman ko.

He grabbed me by the neck with his hand. His hold was gentle but the slight smirk on his lips looked harsh. His thumb lightly lifted my chin.

Unti-unti n'yang ibinuga palabas ang usok na nasa bibig n'ya. Amoy na amoy ko ang matamis na flavor ng vape n'ya. Gamit ang isa n'yang kamay ay pinagparte n'ya ang mga labi ko. I slowly inhaled the vapor like he wanted but quickly stopped when I felt the new feeling in my throat.

Kylo chuckled.

"Again."

Muli s'yang kumuha ng usok mula sa vape n'ya nang nakakapit pa rin ang isa n'yang kamay sa leeg ko. He let out the smoke in his mouth again and this time, I inhaled it as he slowly exhaled.

His smirked widened when he saw me did it right. Titig na titig s'ya sa mga mata ko pagkatapos ay bababa iyon sa mga labi ko. He caressed my lower lip before he looked at my eyes again.

"Release it, Jean..."

Unti-unti ang ginawa kong pagbuga ng hangin mula sa bibig ko. I was looking at him the entire time. Ang matamis na amoy ng vanilla ay pumupuno na lang sa pang-amoy ko.

Smells like him...

I heard his sexy chuckle again when I finished puffing out the vapor in my mouth. Hinuli n'ya ang pang-ibabang labi ko at marahang kinagat iyon. Halos manginig ako dahil sa ginawa n'ya kaya napakapit ako sa mga braso n'ya. Pagkatapos ay inilapit n'ya ang bibig n'ya sa tenga ko.

"Be mine again, love..."

Napasinghap ako nang marinig ang sinabi n'ya. His voice sounds so deep and hoarse... Parang nang-aakit kahit na alam kong hindi n'ya naman iyon sinasadya.

My hands went up to his shoulders. Hinila ko s'ya palapit sa akin nang hindi na makayanan ang nararamdaman. Umangat pa ang kamay ko papunta sa buhok n'ya at marahang sumabunot doon.

"Tangina," he cursed, more like groaned. Mas nanindig pa ang balahibo ko dahil nakadikit ang mga labi n'ya sa tenga ko.

I did the same. Idinikit ko din ang mga labi ko sa tenga n'ya.

"Yes, Kylo... I'll be yours," I whispered against his ears, sounding so sure than ever. "I am all yours."

Chapter 66

Warning: Spg

* * *

Kung may isang bagay man sa buhay ko na ginawa kong sigurado akong hinding-hindi ko pagsisisihan, bukod sa ipanganak si Ravi, ay ito na 'yon. I was so sure this time. I was so sure of giving myself to him, of surrendering myself to him. And I am willing to spend the rest of my life with him.

Mahal na mahal ko s'ya. I love him so much that I don't know how to contain these feelings anymore. I love him so much that it's making my heart ache with so much love and happiness now that he's here beside me, holding me in his arms.

Inakala kong kapag lumayo ako sa kanya at hindi s'ya makita ng ilang taon ay mawawala ang nararamdaman ko para sa kanya. I thought it will be the best for the both of us to forget our feelings for each other.

Pero nagkamali ako. 'Cause despite all those years, despite the seven years that we're apart, my feelings for him didn't even change. It grew even deeper for every second that I wasn't able to see and touch him.

Ang kagustuhan kong makita at makasama s'ya ay parang isang apoy na nagniningas. My feelings for him were like a scorching fire that grew hotter and intense as time passes by. And Kylo, he was like the gasoline. Now that he's here beside me, I have no control of that fire anymore.

Naramdaman ko ang pagkakatigil ni Kylo matapos kong sabihin iyon. He stilled for a moment bago n'ya ako inilayo sa kanya nang bahagya. He stared at me, amber eyes roaming around my face. Kitang-kita ko ang paggalaw ng mga mata n'yang tumititig sa bawat parte ng mukha ko dahil nakatitig ako doon. Para s'yang may hinahanap. Hinahanap ang kasiguraduhan sa sinabi ko.

He looked like he was not believing what he just heard even if I whispered those words in his ear. Na kahit pa ba narinig n'ya naman iyon nang malinaw at naintindihan ang sinabi ko, hindi pa rin s'ya makapaniwala. His eyes desperately searched the certainty on my face. There was also fear in his amber eyes.

I cupped his face and gave him a small smile. Hindi ko talaga makayanan kapag nakikita s'yang ganito. Looking scared and lost. His confidence was nowhere to be found. Para bang sa akin nakasalalay ang pagkawala ng takot na nararamdaman n'ya.

I love him when he was that confident and charismatic lawyer I met years ago. But I still love him even if he's still like this. I'm willing to accept all of him.

"I'm yours, Kylo..." I said. Even my voice was full of emotions. Umaapaw na sa dibdib ko ang nararamdaman ko para sa kanya.

His amber eyes faltered. Wala akong magawa kundi ang titigan lang ang mga mata n'ya. I will never get tired of saying that he has beautiful amber eyes. Kahit pa nandoon ang magkahalong sakit at kasiyahan sa mga mata n'ya.

"You're mine?" he asked. Pilit pa ring naninigurado.

I smiled and nodded at him. Mas lalong lumala ang nakikita kong sakit at takot sa mga mata n'ya. But there was a hint of happiness. That rare tint of red in his eyes was slowly showing.

"Tell me it's true and I'm not just hallucinating right now," he desperately said. Rinig na rinig ko ang takot sa boses n'ya.

My eyes watered while smiling widely at him. He looked really scared. Para bang natatakot s'yang bigla ko na lang babawiin ang sinabi ko sa kanya. He was trying so hard to hide the happiness in his eyes so if ever that I'll take back my words or if anything of these aren't true, he won't be hurt that much.

"Give me the assurance, Jean..." halos magmakaawa na n'yang sabi.

I caressed his cheeks with my thumb. Tinitigan ko ang buong mukha n'ya. Ang bawat parte noon.

God... This man is really handsome.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Sa tingin ko pa nga ay naririnig iyon ni Kylo. But I couldn't care less. Wala na akong planong itago pa sa kanya ang nararamdaman ko. In fact, I wanted him to know how much I love him.

I never thought that I would love this much. I never thought that I'll be able to love someone like this.

"I love you, Kylo..." I said while staring into his eyes. "Mahal na mahal kita."

Hindi ko napigilan ang mapaluha matapos kong sabihin iyon. The emotions were too much. Hindi ko kayang pigilan at napaiyak na lang ako dahil sa halo-halong mga emosyon. Sa tuwa, sa sakit, sa takot, sa saya...

Kylo stared at me. Bahagyang napaawang ang mga labi n'ya na para bang nagulat pa sa sinabi ko. Mas lalong bumuhos ang mga luha ko doon. Inalala ko kung gaano ko ba kadalas nasabi sa kanya noon ang mga salitang iyon at parang hindi pa rin s'ya makapaniwala ngayon.

"Why are you crying?" he asked. The pain in his voice was obvious.

Umiling ako sa kanya dahil palagay ko ay iniisip n'yang nagsisisi ako sa nararamdaman ko. I swiftly kissed him on the lips. Pagkatapos ay malawak ulit na napangiti sa kanya habang bumubuhos pa rin ang luha sa mga mata ko.

"I just couldn't contain my emotions. I love you so much, Kylo..."

He exhaled harshly. Para bang ngayon lang s'ya nakahinga nang maluwag. I saw his amber eyes finally twinkled with happiness. That rare tint of red was so visible now. His eyes resemble the color of a burning sunset that I would never get tired of watching.

Naramdaman ko ang dalawa n'yang mga kamay sa magkabilang gilid ng bewang ko. He held my waist firmly, carried me and made me sit on his lap till my legs were straddling him. Tumaas ang palda ng dress na suot ko dahil sa naging pwesto namin.

I blushed profusely with our position. Hindi pa nakatulong ang mabibigat na titig sa akin ni Kylo na para bang ayaw na akong lubayan ng tingin.

Kylo stared at me. His amber eyes were shouting of so many emotions. Mas lalo lang iyon nakadagdag sa mga emosyong nararamdaman ko. It's making my heart beat even faster. The love that I could see in his eyes almost take my breath away.

His hand went up and wiped the tears on my cheeks. Napahinga ako nang malalim nang maramdaman ko ang init na nagmumula sa palad n'ya. It felt so warm, so comforting. Nandoon muli ang kagustuhang kong maiyak na naman.

"You never fail to make me happy," he whispered.

He was staring really hard at me with gentleness and happiness in his amber eyes. Bahagya s'yang nakatingala sa akin dahil sa pwesto kong nakaupo sa mga hita n'ya. While I was looking down at him, staring at his handsome face.

He tucked some strands of my hair behind my ears. Then his arms snaked around my waist, hugging me tightly as he pulled me close to him. He buried his face in the hollow space between my neck and shoulder before he inhaled my scent.

"I missed you so damn much," I heard him whispered against my skin. Dama ko ang paggalaw ng mga labi n'ya sa balat ko.

I shivered when I felt his hot breath fanning my neck. Biglang bumigat ang paghinga ko nang maramdaman kong kinintalan n'ya nang masuyong halik ang parteng iyon ng leeg ko. I inhaled sharply. I felt him smiled against my skin.

Bahagya s'yang lumayo para tignan ako. There was a playful smirk on his lips. Nakita ko rin ang kapilyuhan sa mga mata n'ya.

"Let's do it again," he said. Nangunot ang noo ko dahil hindi ko alam kung anong tinutukoy n'ya.

"Ang alin?" I even asked.

He didn't answer me and smirked widely. Nang makita kong kinuha n'ya ulit ang vape n'ya ay saka lang ako nagka-ideya kung ano iyon.

"Part your lips for me this time," he said.

He inhaled on his vape again as he pushed the fire button on the side. Nakatitig lang ako sa kanya habang ginagawa n'ya iyon. He really looked sexy in everything he does. Parang kahit anong gawin n'ya, nandoon ang pang-aakit kahit hindi n'ya naman sinasadya.

I felt his hand on the back of my neck and pulled my head closer to him. Ang akala ko ay ganoon ulit ang gagawin n'ya katulad kanina. Pero lumapat ang mga labi n'ya sa akin. Naalala ko ang sinabi n'ya kanina so I parted my lips. He exhaled the smoke in his mouth, inililipat iyon sa bibig ko. So I inhaled with my mouth and hold onto his shoulders for support dahil pakiramdaman ko ay matutunaw ako sa ginagawa n'ya.

Humiwalay s'ya sa akin at pinakatitigan ako. That gave me the signal so I slowly let go of the smoke that was inside my mouth. Amoy na amoy ang matamis na flavor ng vanilla dahil doon na mas nakadagdag lang sa sensasyong unti-unti kong nararamdaman.

He chuckled when I finished exhaling the vapor. He gave me a deep kiss na mabilis ko ring tinugon. His lips felt soft and warm at the same time. I wasn't satisfied with our closeness so I wrapped my arms around his shoulders and pulled him closer to me. My hands dug onto his hair.

Now that I was finally letting out all my emotions and feelings for him, I just couldn't get satisfied. Ngayon ay lumabas sa akin kung gaano din ako kasabik sa kanya. I realized that I wanted to hold him like this again for so long. I wanted to kiss him again till I was out of breath.

Kylo was kissing me senselessly. He was not holding back anymore. He was biting my lips from time to time, parang pinanggigigilan at hindi na rin makayanan. It stings and making me gasp but it felt so good at the same time.

"Jean..." he moaned between our kiss when I lightly bit his lower lip as well. Mas hinigit n'ya pa ako palapit sa kanya at ang kamay n'ya ay mahigpit na rin ang pagkakakapit sa bewang ko.

I grind on his lap kaya napatigil s'ya sa paghalik sa akin at sunod-sunod na napamura. I felt the bulge on his pants getting bigger that added pleasure to me whenever it hit my core as I grind on top of him.

His head fell back on the headrest of the couch where he was sitting. I could clearly see his adam's apple moving when he gulped hard. His lips were parted as he breathes through his mouth. Mabibigat na ang paghingang ginagawa n'ya.

"Fuck!" he groaned when I grind again. Ang mga daliri n'ya ay bumabaon na sa bewang ko.

Kylo looked up at me again. Nakita ko ang paghihirap sa mga mata n'ya na parang nahihirapan. His amber eyes were on fire with lust. His jaw was even clenching. It was like he was fighting something inside him. Parang ayaw n'yang pakawalan. But when I made another grind again, he cursed and attacked my lips again.

His moves were harsh now. Madiin ang pagkakahalik n'ya sa mga labi ko hanggang sa bumaba ang mga labi n'ya sa leeg ko at doon humalik. I shivered when he kissed the most sensitive spot of my neck. Naramdaman ko ang kamay n'ya sa likod ng ulo ko. His hand dug onto my hair. Marahan n'ya iyong hinila so he could have more access to my neck.

"Kylo..." I breathe his name. Naninindig ang mga balahibo ko sa bawat pagdampi ng mga labi n'ya sa balat ko. Malakas ang tibok ng puso ko at naghahabol na rin ako ng hininga. Suddenly, the room feels so hot even when the air condition was on.

His other hand reached for the zipper of my dress on my back. Dahan-dahan n'ya iyong ibinaba hanggang sa naramdaman ko ang lamig ng hangin sa balat ko.

He planted soft kisses on my shoulders. Ibinaba n'ya pa ang damit ko hanggang sa nasa bewang ko na iyon. My breasts were already exposed to him.

"Fuck! I can't stop.." I heard him hissed as his lips went further down. I whimpered when he inserted one of my nipples in his mouth habang ang isang kamay n'ya ay iniwan ang buhok ko at minasahe ang kabilang dibdib ko.

I moaned in pleasure when I felt his tongue circled on my nipple that was inside his mouth. He bit it lightly that made me gasp and I let out a sound that was mixed with pleasure and pain.

"Ah!"

I felt him caressed my thighs. Ang damit ko ay naipon na sa bewang ko. His hands held my hips firmly at idiniin n'ya pa ang sarili ko sa kanya.

"Tangina," he groaned. My core grazing the bulge in his pants making me go insane.

He kissed me again and I kissed him back with the same intensity he's giving me. Nanginginig ang mga kamay ko nang subukan kong tanggalin isa-isa sa pagkakabutones ang polo n'ya na mas nagpahirap lang sa akin. Looks like Kylo noticed my struggle. Tinulungan n'ya ako hanggang sa tuluyan nang nahubad ang polo n'ya.

I know where this will lead to but I don't regret anything. I wanted this to happen. I wanted to feel him. I wanted to give myself to him. I love him so much that I was already surrending myself to him. I was already at his mercy.

Ilang taon kaming nagkahiwalay. Ilang taon kong tinago at pinigilan ang nararamdaman ko sa kanya. At ngayong hinayaan kong makawala ang mga iyon sa dibdib ko, para iyong nabuksan na isang dam at tuloy-tuloy sa pag-agos matapos ang ilang taong pagkakakulong doon.

Maingat n'ya akong inihiga sa couch habang hindi pa rin pinuputol ang halikan namin. Ang mga daliri ko ay humahaplos sa balat n'ya kaya naman ramdam ko ang init ng katawan n'ya. And I'm sure that mine felt the same. Unti-unting namumuo ang mga butil ng pawis sa noo ko dahil sa init na nararamdaman ko.

Kylo's hands went down and caressed my thighs. Napapaangat ang likod ko sa sofa kapag nararamdaman kong napapalapit ang paghaplos n'ya sa pinakasensitibong parte ng katawan ko. Pero hindi n'ya tinutuloy at bumabalik lang ang haplos sa mga hita ko. He was clearly teasing me.

I got pissed so I bit his lower lip as we kissed. He stopped kissing me and chuckled sexily against my lips. Lumayo s'ya nang bahagya at tinitigan ako nang may ngisi sa mga labi. Then I felt his hand grazing that part of my body between my legs.

I moaned when I felt the sensation. Inulit n'ya iyon at napakapit na lang ako nang mahigpit sa mga braso n'ya. Kylo was watching my reaction intently. Wala na ang ngisi sa mga labi n'ya at ang intesidad sa mga mata n'ya ay mas lumala pa habang pinapanood ang bawat reaksyon ko.

"Kylo—"

I gasped when he touched that part again. His fingers were slowly stroking my core against the underwear. Halos mabaliw ako sa ginagawa n'ya. Ang kuko ko ay bumabaon na sa mga braso n'ya but he didin't mind it. Patuloy lang s'ya sa ginagawa n'ya.

"Ah, shi—" Napatakip ako sa bibig ko nang hubarin n'ya ang underwear ko. He stroked that part again sensually and started playing with my clit. Napakagat ako sa ibabang labi ko nang hindi na makayanan ang nararamdaman.

He went down and I felt his warm breath against my ear.

"So fucking wet," I heard him whispered. And without any warning, he slowly inserted his two fingers inside me.

Mahaba ang naging pag-ungol ko nang magsimulang gumalaw ang mga daliri n'ya sa loob ko. He started pumping his fingers in and out of my core. Hindi naman ako matigil sa pag-ungol dahil sa sensasyong nararamdaman. Ramdam ko ang pamumuo ng kung ano sa loob ko.

"Kylo, please..." I pleaded. I wanted more. Hindi sapat ang ginagawa n'ya. I wanted more of him.

But he didn't stop. Patuloy lang s'ya sa ginagawa n'ya at sa panonood ng reaksyon ko. His eyes never left my face. Seryoso ang mata n'yang pinapanood ako.

"Oh, my—" hindi ko na naituloy ang sasabihin ko at mahaba na lang na napaungol when I finally reached my peak. Hinugot ni Kylo ang mga daliri n'ya sa loob ko at nakita ko kung gaano kabasa iyon.

My heart hammered when I saw him licking his fingers thoroughly. I was blushing so hard pero hindi ko naman maialis ang paningin ko sa kanya. He just looked so sexy as he did that. With him naked on the top and only wearing his pants, his v line was already showing and I have the full view of his abs, as he licked his fingers with my juices. It just added pleasure to whatever I was feeling right now.

Nang matapos sa ginagawa ay nakita kong bumaba ang kamay n'ya sa sinturon n'ya at marahang tinanggal iyon. He was taking his time. Mabagal ang ginawa n'yang paghuhubad ng pantalon n'ya. Pero alam kong ginagawa n'ya lang iyon para bigyan ako ng oras na mapag-isipan ang lahat at bigyan ng pagkakataon para tumanggi sa kung ano man ang mangyayari ngayon.

He was always like that. Giving me so much consideration even if it'll put him in a tight situation.

But I have no plan of turning back. I decided to accept my feelings for him. To accept him in my life.

I gasped when I saw his manhood when he completely removed his pants and boxer. He looked so beautiful in his full glory in front of me. Tama nga ako. Mas gumanda pa ang katawan n'ya sa mga nagdaang taon. His body became broad and lean. Mas naging kaakit-akit pa.

He removed my dress before he parted my legs and placed himself in between. Mabigat ang pagkakatitig n'ya sa akin. The glint of red in his amber eyes was in full now. Ang mga mata n'ya ay mukhang nag-aapoy habang nakatitig sa akin.

"Are you sure?" he asked. Still wanting to hear my approval. Kahit na kitang-kita ko ang hirap n'ya dahil sa pagpipigil sa bawat ugat na nagpapakita sa mga braso n'ya.

I just loved him even more.

I smiled and nodded at him.

"Please..."

He positioned himself between my legs and slowly entered me. I saw his mucles clenching sa matinding pagpipigil na masaktan ako. I could feel the sting but I felt the pleasure even more. Sabay kaming napaungol nang magkonektang tuluyan ang mga katawan namin.

Dumapa s'ya sa ibabaw ko at hindi na muna gumalaw. It was like he wanted to feel first the feeling inside me. And I did the same. I felt so full of him. My insides were so full of him. My walls were even stretching because of how big and thick he is.

Unti-unti s'yang gumalaw at napapasinghap na lang ako sa bawat paghihiwalay ng mga katawan namin. I felt empty whenever he pulled himself but with his every push, halos hindi ko naman makayanan iyon.

"Fuck... Tangina," I heard him cursed as he quickened his pace. Napahawak s'ya sa bewang ko para kumuha ng suporta at ramdam ko ang gigil n'ya sa bawat pagpisil n'ya doon. Ang mga daliri n'ya ay bumabaon sa balat ko.

I hugged him as he thrusts himself inside me. Sinasalubong ko ang bawat pag-ulos n'ya, earning a groan from him. Muli kong naramdaman ang pamumuo ng kung ano sa puson ko.

Hinuli ni Kylo ang mga labi ko at mariin iyong hinalikan. My moans died inside his mouth. Mas bumilis pa ang pag-ulos na halos ikabaliw ko.

I ended the kiss and just hugged him tighter when I felt that I was about to reach my peak. I was blinded by lust. Ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang ginagawa n'ya sa katawan ko.

"Putangina... Mahal na mahal kita, Jean..." I heard him curse. I felt him getting even bigger inside me.

"Kylo..." I moaned his name. Mas bumilis pa ang paggalaw n'ya. I heard him groan when my walls clenched around his shaft. I moaned so loud when I reached my peak for the second time.

Kylo continued pushing himself inside me. Marahas na ang nagiging galaw n'ya. His hand reached for my neck and grabbed it. Bahagya n'yang inilayo ang sarili n'ya sa akin at patuloy na umuulos habang nakahawak sa leeg ko.

He was gently pressing the sides of my neck. Hindi ko alam pero nagbigay sa akin iyon ng kakaibang pakiramdam. I liked the feeling of his hand around my neck. I could see the veins on his arms as he controlled his hand on my neck.

I could feel the pleasure building in my tummy again because of what he did. My lips parted and gasped for air. Ang lakas at bilis ng tibok ng puso ko ay sumasabay sa bawat ulos na ginagawa n'ya.

"Kylo..." I cried. "Faster..."

He groaned and laid on top of me without letting go of my neck. Mas bumilis pa lalo ang pag-ulos n'ya. I moaned so loud when I reached my peak again. Naramdaman ko ang pagkagat n'ya sa balikat ko nang ilan pang pag-ulos ay sumunod na s'ya sa akin. He shoots his warm loads inside of me.

We were both breathing so hard. Tinanggal n'ya ang kamay n'yang nakahawak sa leeg ko at niyakap ang katawan ko nang mahigpit. Ilang sandali kaming nagpahinga bago s'ya humiwalay sa akin. He carried me in his arms. Kumapit ako sa leeg n'ya nang maglakad na s'ya papasok ng kwarto.

And that night, we just couldn't let go of each other, making up for those years that we became separated.

Nauna akong nagising kinabukasan pero hindi kaagad ako bumangon at nanatili lang na nakahiga. I just stayed beside Kylo who was sleeping peacefully beside me. His arm snaked around my waist. Nakaunan din ako sa isang braso n'ya habang ang isang binti n'ya ay nakadantay sa akin. Preventing me to move away from him.

He looked so peaceful as he sleeps. Mahimbing na mahimbing ang tulog n'ya at mukhang hindi maiistorbo ng kung ano. Na para bang sa nakalipas na pitong taon ay ngayon lang s'ya nakatulog nang maayos. Kanina pa nga ako nakatitig sa kanya pero hindi pa rin s'ya nagigising.

I smiled. Hinawi ko ang buhok n'yang tumatakip sa mga mata n'ya. He looked so good with his hair like this. Magulo sa pagkakatulog. Pero alam kong hindi lang dahil doon. I blushed when I remembered how many times I grabbed and pulled his hair last night because I couldn't contain the pleasure I was feeling.

Last night was one of the best nights for me. I've lost count of how many times we did it. Para bang wala kaming kasawaan sa isa't isa at bumawi sa mga taon na nagkahiwalay kami.

I'll never leave him again though. I'll stay beside him. Kahit pa magsawa pa s'ya sa akin.

Unti-unti kong kinalas ang pagkakayakap n'ya sa akin nang maramdaman ko ang gutom. I remember he didn't have proper dinner last night as well dahil sa naging pakikipag-usap namin kay Prosecutor Sevilla. I wanted to cook breakfast for us. Just like the old times.

Kumuha ako ng maisusuot kong damit sa cabinet n'ya. Iyong white button down longsleeve shirt at isang boxer n'ya. Isinuot ko iyon matapos kong maligo.

Paglabas ko ng banyo ay tulog pa rin si Kylo. Nakadapa na s'ya sa kama ngayon at himbing na himbing sa pagtulog. Napangiti na lang ako at tahimik na lumabas ng kwarto.

Nakita ko ang nagkalat naming mga damit na nandoon pa rin sa sala. Namula ang buong mukha ko nang maalala ang nangyari kagabi. Sinimulan kong pulutin isa-isa ang mga damit namin at inilagay iyon sa may laundry basket. Bago ko sinimulang ayusin ang mga case files ni Papa na nandoon pa rin sa may coffee table at itinabi na muna. Dumiretso ako sa kusina pagkatapos.

Nagsisimula pa lang akong magluto ng garlic fried rice nang marinig ko ang malakas na pagbukas ng pinto. Sigurado akong nagmula iyon sa kwarto ni Kylo.

"Jean?!" I heard Kylo called me. There was a panic in his voice.

"Nasa kitchen!" I shouted so he could hear. Ilang sandali ay nakita ko si Kylo na nasa bungad ng kusina. He was only wearing his pants. Magulo ang buhok n'ya at hinihingal.

The panic in his amber eyes died as soon as he saw me. He let out a sigh of relief. Mabilis s'yang lumapit sa akin at niyakap ako nang mahigpit.

"Good morning?" alanganin kong bati sa kanya. Ramdam ko ang bilis ng tibok sa dibdib n'ya at ang bahagyang paghahabol n'ya sa paghinga. "May problema ba?"

"For some reason, you always went missing when I'm in my happiest state," he whispered. "I thought you went gone on me again."

Natigilan ako doon. Naisip ko tuloy iyong mga panahon na palagi ko s'yang iniiwan. The first time we did it, it was at his condo again. Pero agad akong umalis noon nang hindi n'ya alam at hindi man lang nagpaalam sa kanya.

The second time was the painful one. Masakit sa akin pero alam kong mas masakit iyon para sa kanya. It was the best date we had, he even sang a song for me. But when the day ended, I broke up with him.

I sighed and hugged him back. Naramdaman ko ang sakit sa dibdib ko pero alam ko ang takot na nararamdaman n'ya ngayon. I wanted to assure him that I'll never leave him again.

"I'm here, Kylo..." magaan kong sabi. "Hindi na ulit ako mawawala sa tabi mo."

He inhaled a deep breath and sighed. Nawala ang tensyon sa katawan n'ya. His body relaxed. Naramdaman ko ang paghalik n'ya sa buhok ko bago humiwalay sa akin.

He flashed me a smile.

"Good morning, love..."

Natawa ako pero agad ding napatigil nang mabilis n'yang hinalikan ang mga labi ko. Nahampas ko tuloy s'ya sa braso sa sobrang bigla. He just chuckled and glanced behind me.

"Anong ginagawa mo?" he asked.

Saka ko lang naalala ang niluluto ko.

"Cooking our breakfast."

Binalingan ko ang niluluto ko. I put the garlic on the pan. Napatigil ako nang hapitin ni Kylo ang bewang ko. I was surprised when he carried me and made me sit on the countertop.

"Where's my good morning kiss?" he asked. His amber eyes glinting with naughtiness.

Napakunot ang noo ko.

"'Di ba hinalikan—"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang mariin n'yang halikan ang mga labi ko. Naputol ang protesta sa lalamunan ko at wala na akong nagawa kundi ang matunaw sa mga halik n'ya.

I like him kissing me anyway. I think I'll never get enough of this.

He was nibbling my lower lip as we kissed. Nagtatayuan ang mga balahibo ko sa ginagawa n'ya. Itinigil ko lang ang halikan namin nang maalala ang niluluto ko.

"'Yung niluluto ko, Kylo..."

Bababa na sana ko pero pinigilan n'ya ako. He went in front of the glass-top stove. He took the wooden ladle and looked at me.

"How should I do this?" he asked, completely confused. Napangiti tuloy ako.

"Just saute..."

He looked at the pan and did what I said.

"Ganito?"

I smiled and nooded at him.

"Uh-huh."

Kunot na kunot ang noo n'ya habang pinagpatuloy ang ginagawa. I was smiling as I watched him cook. He looked so hot with him naked on the top and just wearing pants. There was a selfish feeling inside me. Ayokong may ibang babaeng makakita sa kanya ng ganito.

I frowned when he left the pan and went near me agan. Muli n'ya akong hinalikan na ikinatawa ko dahil mabilis ko ring pinutol iyon.

"Masusunog 'yung garlic," sabi ko nang makita ang pagrereklamo sa mukha n'ya. "Ilagay mo na 'yung kanin."

Itinuro ko sa kanya ang malamig na kanin na napaghiwalay ko na kanina. Kinuha n'ya iyon at inilagay nga sa kawali gaya ng sabi ko.

"Lahat 'to?" He looked really confused.

Muli akong natawa at tumango na lang. Natutuwang panoorin s'ya. Hindi pa rin talaga s'ya maalam magluto.

"And then?" he asked.

"Halu-haluin mo."

He did what I said. Pero napasimangot ako nang may kaning natatapon mula sa kawali dahil hindi naging maayos ang paghahalo n'ya.

"Kylo, natatapon..." angal ko.

He mixed it carefully this time pero may natapon pa rin naman.

"Ako na nga," sabi ko at bumaba na sa countertop. Kinuha ko sa kanya ang sandok at pinaalis s'ya sa harapan ng glass-top stove.

"Tangina... Maghahalo na lang 'di pa marunong, amputa," he mumbled when he went away the stove.

Malakas akong napatawa nang marinig ko iyon. Para kasing pinapagalitan n'ya pa ang sarili n'ya dahil simpleng paghahalo lang ay hindi n'ya pa magawa.

"Maupo ka na lang do'n," sabi kong natatawa pa rin.

He sat down at the dining table. Tahimik lang s'ya pero alam kong pinanonood n'ya ang bawat galaw ko. I could clearly feel his intense gaze on my back. Hindi ko na lang s'ya pinansin at nagpatuloy na lang sa pagluluto. Wala kasi akong matatapos kung s'ya na lang ang papansinin ko.

"You want coffee?" tanong ko sa kanya nang matapos na sa pagluluto. Nilingon ko s'ya at nakitang mariin nga s'yang nakatitig sa akin.

"Yeah..." he answered. Pero nagtaka ako nang tumayo s'ya at umalis sa kusina.

I just shrugged my shoulders and started making his coffee. Hindi ko tuloy maiwasang maalala ang mga panahon noong nagtatrabaho pa ako sa firm n'ya. Especially during my internship days. Palagi ko rin s'yang ipinagtitimpla ng kape noon.

I was stirring his coffee at saktong inilalapag ko iyon sa dining table nang bumalik si Kylo. He was holding two e-cigarettes and showed them to me. One was traditional and the other one was the pen type.

"Dalawa pala ganito mo?" tanong ko nang tignan ang mga iyon para i-check. Ibinalik ko rin naman agad sa kanya. "Bakit mo nga pala naisipang mag-vape noon?"

Noong una ay nakatitig lang s'ya sa akin. Parang may inaalala. Then he let out a slight chuckle.

"Pampakalma," he said.

Napatango na lang ako. Sabagay... Gano'n din naman 'yung dahilan ng ibang naninigarilyo. They smoke when they feel stressed. I think he's the same too.

"You know, I have different juice flavor for each e-cigg," he said.

Napakunot ang noo ko. Hindi ko kasi alam na may iba pa pala s'yang flavor bukod sa vanilla.

"Talaga? Ano pa 'yung iba? Vanilla lang kasi naamoy ko."

He smirked.

"Dalawang flavors lang din. Vanilla and coffee."

My eyebrows shot up. Napatingin ako sa kapeng nandoon sa may dining table. Napalabi ako at tumango na lang.

I guess he really liked coffee? Knowing that it was one of the flavors of his vape juice too.

"The scents both remind me of you," he mumbled.

Nagulat ako at mabilis na napatingin sa kanya.

"Ako?" gulat kong tanong.

"Yeah..."

"Bakit ako?"

He looked at me. Pinanatili ko ang tingin sa mukha n'ya kahit na gustong-gusto kong titigin ang katawan n'ya. I never thought I would like a man's body this much!

He chuckled. Natawa s'ya sa gulat kong ekspresyon. He stared at me with a soft smile on his lips.

"You always smell like vanilla. And coffee... It reminds me of those days when you were still at the firm. Palagi mo akong pinagtitimpla ng kape."

Hindi kaagad ako nakapagsalita at napatitig na lang sa kanya. When I first smell that scent of vanilla flavor in him, it was that time when we met again for the first time after seven years. Doon sa loob ng firm n'ya. And he said na pampakalma n'ya iyon. Then does that mean... he was nervous that day?

"I always vape whenever I'm missing you..." He chuckled. There was a hint of pain in his voice. "That was the main reason why I started vaping. Bukod sa pampakalma."

I didn't say anything and just kept on staring at him. God... So he started vaping because of me?

When did he say he started vaping? Three years ago? So the first four years we weren't together, he failed to forget about me. Did he try to fill in my presence by vaping?

"I should probably stopped using these," he said after a while.

I frowned.

"Huh? Akala ko ba pampakalma mo rin 'yan?"

"Nah..."

He held me by the wrist and pulled me closer to him. He hugged me as he inhaled my scent.

"You're already here. Nandito na ang totoong pampakalma ko..."

Chapter 67

Eating breakfast with Kylo gave me so much nostalgia. This was like us seven years ago. Noong wala pang iniintinding mga problema. We were eating in peace, and our company were each other's comfort.

Having breakfast with him was always one of the peaceful days in my life.

"Go and take a bath, Kylo," sabi ko nang matapos na kaming kumain at nagliligpit na ako ng mga pinagkainan namin.

Napatigil si Kylo sa pagtulong sa akin sa pagliligpit. He looked at me with a curious frown on his face.

"Why? Do I smell funny?" I even saw a slight panic in his amber eyes.

Hindi ko na napigilan ang mapangiti. I always see him as an intimidating and confident man. Isa iyon sa mga hinangaan ko sa kanya lalo na nang mapanood ko kung paano s'ya sa loob ng korte. Parang hindi makikitaan ng kahit na anong kahinaan. That he's like a god with no weakness. It made me think that he's someone who's unreachable.

Kaya naman palagi akong naninibago kapag nakikitaan s'ya ng mga ganitong emosyon. Nakita ko na kung paano s'ya masaktan noon nang hiniwalayan ko s'ya. Pero mas dumalas ang pagpapakita ng mga negatibong emosyon sa kanya nitong mga nakaraan. Lalo na ngayong hinaharap na namin ang naging problema sa amin noon.

Seeing him like this made me think that he's real. He's a human too. Nasasaktan, nalulungkot at natatakot. Na may kahinaan rin s'ya. That he's someone who needs comfort and protection at times too.

Umiling ako habang magaan na nakangiti sa kanya.

"We need to go home. Baka hinahanap na tayo ni Ravi," paalala ko sa kanya. "Hindi pa naman natin sinabi sa kanya na hindi tayo makakauwi kagabi."

I've been checking my phone since earlier pero wala akong natanggap na text or tawag mula kay Mommy o kay Ravi para itanong kung nasaan ako at hindi ako nakauwi. It was so unusual dahil kung dati ay isang minuto lang akong ma-late sa pag-uwi ay hinahanap na kaagad ako ni Ravi.

Wala naman akong problema kung iiwan ko muna si Ravi at hindi makauwi dahil madali lang naman alagaan ang anak ko. He's so understanding even with his age. Kaya kapag nag-o-overtime ako sa trabaho ay hindi s'ya nagde-demand na umuwi pa rin ako. He didn't have any tantrums for that reason.

Sa tingin ko ay wala ring naging problema si Mommy kay Ravi kahit hindi ako nakauwi. Hindi n'ya ako tinawagan. Tumatawag lang naman sa akin si Mommy kapag nagkakaproblema talaga s'ya sa pag-aalaga sa apo.

She could at least check on me though. Since hindi nga ako nakapagpaalam na hindi ako makakauwi. I'm already at a legal age, may anak na at nakapamuhay nang mag-isa sa Canada. But I still find it unusual for Mom not to check on me with times like this.

"Nasabi ko naman kay Ravi na baka hindi tayo makauwi."

Natigilan ako at napatingin kay Kylo dahil sa sinabi n'ya. Naningkit ang mga mata ko.

So ano? Planado n'ya 'to?

I heard Kylo chuckled. May ngisi sa mga labi n'ya habang kinukuha ang basong ginamit namin at inilagay iyon sa lababo kasama ang ibang mga hugasin. He turned around and leaned his back on the marble surface on the sink. He crossed his arms over his chest as he stared at me.

"There you go again thinking bad of me," sabi n'yang mahinang natatawa. "I figured you might need some time going over your father's case since you wanted to see it for so long. Hindi sapat ang ilang oras para sa 'yo, so, no. Hindi ko planado ang nangyari sa 'tin."

Napanguso na ako at tinago ang pamumula ng mukha ko dahil sa naalala. Ang galing n'ya talagang bumasa kung anong nasa isip ko.

"Pati si Mommy, alam?" I asked.

He nodded.

"Yeah... She said that we should not worry about Ravi."

"Kaya pala hindi tumatawag," I mumbled.

Nagulat pa ako nang nakalapit na pala si Kylo sa akin at higitin ako papunta sa may sink. He held my waist firmly at natawa na lang ako nang buhatin n'ya ulit ako paupo sa may countertop. He parted my legs. Pumagitna s'ya doon at niyakap ako sa bewang.

"Watch me wash the dishes," he said with a smirk on his lips.

I frowned. Pinipigilan ang mapangiti dahil sa pagiging clingy n'ya.

"Maligo ka na. Ako na maghuhugas."

But Kylo didn't let go and continued on staring at me. Inaasahan ko na naman iyon. Just like before. Dahil ako ang nagluluto at s'ya naman ang maghuhugas ng pinagkainan namin.

I rolled my eyes. Tuluyan nang napangiti kahit na bumibilis ang tibok ng puso ko dahil sa mga titig n'ya. I think I will never get used to his beautiful amber eyes. Na kahit pa titigan n'ya ako nang matagal ay hindi na mawawala ang epekto sa akin noon.

"Pakikuha na lang ng phone ko, please?" I said. Mukhang hindi naman s'ya magsisimulang maghugas hangga't hindi ako pumapayag sa gusto n'ya.

He planted a quick kiss on my lips first na sobra kong ikinangiti bago n'ya ako pinakawalan para kunin ang phone ko na nasa table lang. He handed it to me and went back to hugging me.

"Who are you calling?" he asked when I put the phone on my ears after I dialed the number.

"Mom. Kukumustahin ko lang si Ravi," sagot ko habang hinihintay na sagutin ni Mommy ang tawag.

Kylo just nodded and buried his face on my neck. Sa tingin ko ay naghihintay rin s'ya dahil gusto ring marinig ang tungkol kay Ravi. I got goosebumps when I felt his warm breath fanning my neck.

"Mom?" tumikhim ako para ignorahin ang nararamdamang kiliti dahil kay Kylo.

"Anak... May problema ba?"

"I'm here at Kylo's condo. Kung gusto mo lang naman malaman, Mommy."

I heard her laugh. Nakuha n'ya kung anong gusto kong iparating sa sinabi ko. Napangiti na lang din ako.

"Nasabi naman sa 'kin ni Attorney Villaraza na baka hindi nga kayo makauwi. Tiwala naman ako sa kanya," she explained.

"Wala ka naman pong naging problema sa pagpapatulog kay Ravi?"

"Oh, no, wala... Ang bait-bait ng apo kong 'yon. Masyadong masunurin," rinig ko ang ngiti sa boses n'ya.

"Where is he? Gising na po ba? Can I talk to him?"

"Ah, oo! Katatapos lang mag-almusal. I'll give the phone to him."

"Put it on speaker," rinig kong bulong ni Kylo na muling ikinataas ng mga balahibo sa katawan ko. Mas hinigpitan rin n'ya ang pagkakayakap sa bewang ko.

Nakakakiliti kasi! Ramdam ko pa ang paggalaw ng mga labi n'ya. Plus, his warm breath na tumatama sa leeg ko!

I cleared my throat again and put my phone on speaker just like what he wanted. Sa tingin ko ay gusto n'ya ring makausap si Ravi.

"Mommy!"

I automatically smiled when I heard that cheerful voice from the other line. Maging si Kylo ay napangiti rin. Ramdam ko ang pagngiti n'ya sa leeg ko.

"Good morning, baby..." I greeted him. "How's your sleep?"

"I slept well, Mom! Ikaw po?"

"I did, too..."

It's true. I slept really well last night. Sobrang gaan ng pakiramdam ko. Para bang may mabigat na kung ano ang nawala sa dibdib ko. At sa tingin ko ay may kinalaman doon si Kylo.

Pitong taon na rin ang lumipas nang huli kaming magtabi sa pagtulog. After what we've been through, after those heartbreaks, ang gaan-gaan ng pakiramdam ko nang magising rin ako kanina. Waking up beside Kylo has always been one of my happy moments.

"I'm sorry if I couldn't get home last night," sabi ko sa isipin na nagtatampo sa akin si Ravi dahil hindi ko s'ya nasabihan tungkol doon.

"It's okay, Mom! Don't worry about me. Lola is taking good care of me po."

"Hindi mo na naman nakasama ang Daddy mo. I know how much you wanted to spend time with him."

"I'm really okay, Mom. I know that you missed Daddy so much and he missed you a lot too!"

"Damn, right, son," Kylo said as he chuckled.

Napasimangot kaagad ako at kinurot s'ya sa tagiliran. Napaangat ang ulo n'ya mula sa leeg ko at sinubukang pigilan ang kamay ko. He winced in pain but he was chuckling as he tried to stop my hand.

"Aray! Jean!" reklamo n'ya pero tumatawa naman. Tinigilan ko s'ya at inirapan na lang.

"Huwag ka kasing magmumura kapag naririnig ni Ravi!" I hissed. He didn't say anything and smirked at me. Napairap na lang ulit ako.

Mas makulit pa s'ya pa kaysa kay Ravi, eh! Mas pilyo!

"Is that Dad?" Ravi asked.

Kylo hugged me again and leaned the side of his head on my shoulders kaya tumatama na naman ang paghinga n'ya sa leeg ko. Ang buhok n'ya ay kumikiliti rin sa pisngi ko. His natural scent was invading my nose.

He was not wearing any cologne. It was just his natural scent pero ang bango n'ya pa rin.

"Hey, son," Kylo greeted him.

I frowned when I heard Ravi's joyous giggles from the other line. Si Kylo ay natawa rin nang marinig iyon.

"Lola! Lola! They're together!" ang sunod kong narinig sa anak ko. Halata ang excitement sa boses n'ya. "Mom and Dad are together!"

"Ravi—" naputol ang sasabihin ko nang magsalita ulit ang anak ko.

"Mommy! Don't go home yet, okay? Spend the day with— no. Spend the week with Dad!"

"What?" naguguluhan kong tanong. Ano ba 'tong pinagsasabi ng anak ko? "Don't you miss Mommy?"

"I know that Dad misses you more!"

Narinig kong malakas na napatawa si Kylo sa mga pinagsasabi ng anak namin. I glared at him. Sa palagay ko ay planado n'ya talaga 'to!

"Hey, hey!" sabi ni Kylo habang pinipigilang tumawa. "Wala akong kinalaman d'yan!"

"Promise me that you'll spend time with Dad, okay, Mom? I'll give the phone back to Lola! Bye!"

"Teka, Ravi!"

"You raised him well, Jean," natatawang sabi ni Kylo.

I glared at him.

"Manang-mana sa 'yo!"

"Ako na 'to, Amara Jean," I heard my Mom's voice from the other line kaya napatigil ako sa pagsinghal kay Kylo. "'Ayun na ang apo ko. Nagtatakbo sa loob ng kwarto n'ya."

"What's with him?" litong-lito kong tanong. Masyado yatang makulit ang anak ko ngayong umaga!

"He's just happy that his parents are finally together..." Mom said softly.

Natigilan ako doon. Naisip ko ang mga panahon na nasa Canada kami. Iyong mga panahong itinago ni Ravi sa akin kung anong totoo n'yang nararamdaman. I felt so bad. Ngayon ko mas nare-realize ang pagiging sabik n'ya sa ama. Ang kagustuhan n'yang magkaroon ng isang buong pamilya.

I've never seen or heard him so happy like this. It was his nature to hide his real feelings from me kaya naman nanibago ako sa kanya ngayon. Talaga nga sigurong sobrang saya n'ya na kasama na namin si Kylo ngayon, ang ama n'ya, kahit ngayon n'ya pa lang nakita at nakasama.

I heard Kylo sighed. Muli n'ya akong niyakap sa bewang at isinandal ulit ang ulo n'ya sa balikat ko. It was like he knew what I was feeling right now and he's giving me comfort. Ang init ng yakap n'ya ay sapat na para mawala ang sakit sa dibdib ko.

"Ano na bang plano n'yong dalawa? Magsasama na ba kayo?" tanong ni Mommy sa kabilang linya na ikinagulat ko ng sobra.

Namula ang mga pisngi ko nang marinig ko ang mahinang pagtawa ni Kylo habang nakabaon sa leeg ko ang mukha n'ya.

"Mommy naman!" I exclaimed.

Hindi ko malaman kung papatayin ko na ba ang tawag o aalisin na lang sa speaker mode dahil baka may nakakahiyang sabihin na naman s'ya at marinig pa ni Kylo.

"Why? What's wrong with my question? Did Kylo say anything about it?"

"Nakadepende ho kay Jean ang sagot, Mrs Abella," sabi ni Kylo na nag-angat ng mukha mula sa leeg ko pero hindi naman bumibitiw sa pagkakayakap sa akin. I saw that he was just hiding his smirk. Alam siguro na nahihiya na naman ako.

Inirapan ko na lang s'ya.

"Attorney Villaraza? You heard that?" Mom asked. Napabuntong-hininga ako.

"You're on speaker, Mom," sabi ko na lang dahil mukhang nalilito si Mommy.

"Oh... How are you, hijo?"

Kylo chuckled.

"I'm good, Mrs Abella. Thank you for asking."

"You're too formal! It's not like you're not together with my Amara Jean. Call me Mom, okay? Or if you're uncomfortable with that, Tita is fine."

Napatingin si Kylo sa akin. Mukhang hindi alam ang gagawin. Itinago ko ang kagustuhan kong mangiti dahil baka isipin nyang pinagtatawanan ko s'ya.

I just couldn't help it though. He looked really cute when he's like this. Para pa s'yang nag-aabang na sasabihin ko sa kanya kung anong dapat n'yang gawin.

"Call her Mom," I mouthed that to him. At base sa mas dumobleng pagpa-panic sa mga mata n'ya ay mukhang naintindihan n'ya naman iyon.

"Just don't call me Mrs Abella again 'cause i really sounds so formal. At nakakatanda." Mom laughed. Pinapagaan ang sitwasyon.

"Alright..." Napatingin pa si Kylo sa akin. "Mom... You can call me by my name too. Attorney Villaraza is too formal."

"Perfect!" si Mommy na hindi na naitago ang katuwaan sa boses.

Kahit naman ako. I smiled widely when I heard how Kylo called my Mom.

"We should have dinner together!" Mom suggested. "With Luis, my husband. What do you think?"

"That would be a pleasure, Mrs— Mom."

Natawa kaming pareho ni Mommy doon. Mukhang matagal pa bago s'ya masasanay na tawagin si Mommy sa ibang paraan other than how he used to call her before.

"You can invite your Mom, too."

Pareho yata kaming natigilan ni Kylo nang marinig ang sinabing iyon ni Mommy. Hindi namin inaasahan iyon pareho. Ni wala sa isip ko na gustong isama ni Mommy si Attorney Ocampo sa dinner na binanggit n'ya. Knowing my history with Kylo's mother.

Napatingin ako kay Kylo at nakitang mukhang hindi n'ya alam ang gagawin o sasabihin pabalik kay Mommy. He looked like he was trying to construct a sentence inside his head, but he didn't come up with anything.

Hindi naging maganda ang huli naming pagkikita ni Attorney Ocampo. Pero sa palagay ko ay wala namang naging maganda sa bawat pagkikita namin kahit noon pa man. She will always throw harsh and blunt words towards my father. Ilang beses din akong nagpigil na maging bastos at sagutin s'ya pabalik. At nito ngang huli ay hindi ko na nakayanan dahil nadamay na si Ravi.

That was the last time I saw her. When Kylo told her not to show herself in front of me and Ravi again, tinupad n'ya naman iyon.

I sighed.

"Mom..." I softly said. Hindi na iyon nasundan dahil hindi ko rin naman alam ang sasabihin.

"Oh, right..." Mom sounded like she got what I was trying to say. "Well, that's okay! I'm looking forward to having dinner with you, Kylo."

May iba pang ibinilin si Mommy sa akin bago n'ya tinapos ang tawag. Kylo finally started washing the dishes at hindi talaga ako pinaalis sa pagkakaupo sa countertop hanggang sa matapos s'ya. He really wanted me to watch him.

I did enjoy though. The intimidating and confident Attorney Kylo Villaraza was washing dishes and I was just watching him. Pakiramdam ko tuloy ay isa akong prinsesa na pinagsisilbihan ng gwapong nilalang na 'to. He just looked so good with only his pants on and naked on the top! His pants was hugging his hips. Nakikita ko tuloy iyong v line at abs n'ya nang malinaw!

Hindi na ako magtataka kung bakit maraming nagkakagusto sa kanya na mukhang mas dumami pa sa mga nakalipas na taon. Pati na iyong mga babaeng naranasang makasama s'ya sa kama. I understand why they couldn't get over him. Nakita ba naman nilang ganito s'yang ka-gwapo at ka-sexy. Tapos lawyer pa.

Ako nga, eh. Pitong taon ang lumipas pero mas lalo ko lang s'yang minahal kahit hindi ko naman s'ya nakasama sa mga taong 'yon.

After Kylo took a bath, we spend our time together, sitting on the sofa on the living room while reading my father's case. Baka kapag umuwi kami ay magalit pa sa amin si Ravi. Mukha pa ngang mas gusto n'yang magsama muna kami ni Kylo kaysa sa umuwi kami.

Patagilid akong nakaupo habang si Kylo ay nasa tabi ko at nakasandal ang likod sa sofa. My legs were on his thighs, nakapatong doon. I sometimes felt him caressing my legs from time to time kaya naman nawawala ang konsentrasyon ko minsan sa pagbabasa. 'Yung iba ay mga law terms pa naman kaya hindi ko maintindihan masyado.

Kylo will patiently explain those words to me. Hindi s'ya titigil sa pag-e-explain hanggang hanggang sa maintindihan ko. I appreciate the gesture. Gusto n'yang maintindihan ko nang buo ang lahat ng mga nakasulat sa case files ni Papa.

I leaned sideways on the backrest of the sofa. Mula sa papel na binabasa ko ay nag-angat ako ng tingin kay Kylo. His side profile looked handsome too. Hinding-hindi ko pagsasawaang titigan ang mukha n'ya.

He was seriously reading the files through his eyeglasses. There was a slight frown on his face, mukhang seryosong-seryoso talaga sa kung anumang information ang binabasa n'ya. His amber eyes were slightly moving as he reads words by words.

He was only wearing a simple white shirt and khaki shorts but he still looked intimidating. Ang gwapo-gwapo n'ya pa rin sa paningin ko.

Binalik ko ang tingin sa papel na binabasa ko pero wala doon ang konsentrasyon ko. Nandoon sa naging pag-uusap namin ni Mommy kanina. Particularly on the part where she mentioned Kylo's Mom.

Inviting her to the dinner means that my Mom was willing to forgive her. Naalala ko iyong sinampal nya pa si Attorney Ocampo dahil sa mga narinig n'yang sinabi sa akin ng abogado. But Mommy was not a resentful person. Mukhang kinalimutan n'ya ang tungkol doon.

But Kylo... Base sa nakita kong reaksyon n'ya kanina. Mukhang hindi n'ya pa sinusubukang kausapin ulit ang Mommy n'ya.

I glanced at Kylo again who was still reading the files with a serious look on his face before I looked back to what I was reading.

"Have you talk to your mother?" I asked casually. Hindi ko rin inalis ang tingin sa papel na binabasa ko pero napansin ko pa rin na napalingon si Kylo sa akin.

"Hindi," sagot n'ya at ibinalik ang tingin sa binabasa.

"When was the last time you talked to her?" I asked.

"That time at your condo."

Nagulat ako doon kaya tuluyan ko nang ibinaba ang binabasa ko at napatingin na sa kanya. He was not looking at me and was just reading the files that he was holding. Kunot na ang noo n'ya at magkasalubong ang makakapal na kilay. Parang nagagalit na binanggit ko ang tungkol sa nanay n'ya.

"Why?" tanong kong gulong-gulo. Hindi ko akalain na hindi na n'ya kinausap ang Mommy n'ya matapos ng nangyaring iyon!

Kylo looked at me. Kunot na kunot ang noo n'ya.

"What do you mean why?" he asked. Nagtataka sa tanong ko.

"Don't tell me na wala ka nang planong kausapin ang Mommy mo?"

He took a deep breath before he removed his eyeglasses. Ipinatong n'ya iyon sa coffee table sa harapan namin bago ako tinitigan.

"Why? You really expect me to talk to her after knowing what she did? Tapos s'ya pa ang pupunta sa condo mo na parang walang ginawang masama?"

He looked angry. His jaw was clenching and the glint of red in his amber eyes was visible now. Pero halatang pinipigilan n'ya ang galit n'ya base sa sunod-sunod na pagkuha nang malalalim na paghinga. He looked away. Nakatigilid na ang mukha n'ya sa akin kaya naman mas nakikita ko ang pag-igting ng panga n'ya.

I sighed.

"Hindi lang talaga ako makapaniwala na hindi mo na kinausap ang Mommy mo pagkatapos noon," I softly said.

"I couldn't bear to talk to her after what she'd done to you," sabi n'yang hindi pa rin nakatingin sa akin.

"But still—" napatigil ako sa pagsasalita nang marahas na tumingin sa akin si Kylo. Nagulat ako nang makita ang magkahalong galit at sakit sa mga mata n'ya.

"You went gone on me for seven years, Jean! Seven fucking years because of her! Wala ako sa tabi mo nang ipinagbuntis mo si Ravi. I didn't witness our son growing up and that was because of her! You were hurt and left me because of her!"

I didn't say anything and just stared at him. Kitang-kita ko ang galit at sakit sa mga mata n'ya. Mas nangingibabaw ang sakit. At sigurado akong dahil iyon sa nanay n'ya. Na hindi kung sino man ang dahilan kung bakit ako nasaktan at iniwan s'ya, kundi ang sarili n'yang ina mismo.

I couldn't imagine how hurt he must be feeling right now. Nu'ng nalaman n'ya ang ginawa ng ina n'ya sa akin. Pagkatapos ay nagkaanak kami nang hindi n'ya nalalaman at mas pinili kong itago sa kanya nang dahil sa nalaman kong anak s'ya ni Attorney Ocampo.

"I couldn't just accept all of those, Jean..." he softly said. Kahit sa boses n'ya ay rinig ko rin ang sakit.

"Kylo—"

"Please, Jean..." pakiusap n'ya nang mahalata kung anong sasabihin ko. "Don't make me do it."

Napahugot ako nang malalim na buntong-hininga. Hindi ko talaga kaya kapag ganito s'ya. Nakikiusap at nasasaktan. Maging ako ay hindi ko mapigilan ang masaktan kapag nakikita s'yang ganito.

"Hindi kita pinipilit, Kylo..." mahinahon kong sabi sa kanya. Ayoko nang makadagdag pa sa sakit na nararamdaman n'ya. "Naiintindihan ko kung bakit ka nagagalit sa nanay mo. I understand where your anger is coming from... Pero gusto ko ring intindihan si Attorney Ocampo."

Nag-iwas s'ya ng tingin at hindi nagsalita. Muli akong napahugot nang malalim na paghinga at umayos ng upo. Magaan kong ipinatong ang kamay ko sa kamay nyang nasa mga hita n'ya. I squeezed it softly. Giving him comfort from the pain that he was feeling.

"Sa mga pagkakataong kinausap ako ni Attorney Ocampo, isa lang ang nakikita kong dahilan kung bakit n'ya ako pinapalayo sa 'yo," I said as I caressed the top of his hand with my thumb. "She wanted to protect you..."

"That didn't give her the right to hurt anyone just to protect me," he said with a gritted teeth. Hindi pa rin tumitingin sa akin.

"I know... Mali ang paraan ng pagprotekta n'ya sa 'yo. May mga nasaktan. May mga natapakan s'yang tao," I smiled a little. Tumingin ako sa kamay kong nakahawak sa kanya. "Pero alam mo ba... Naiintindihan ko na gusto lang protektahan ni Attorney Ocampo ang anak n'ya. Dahil ganoon rin ako kay Ravi. Sabi ko pa sa sarili ko, ayokong may masaktan na ibang tao kapag prinotektahan ko s'ya. And I think I learned that lesson myself from Attorney Ocampo because of what she did. She taught me that lesson, Kylo..."

I held his hand with both of my hands. Pinaglalaruan ko ang mga daliri n'ya para hindi na n'ya muling ikuyom ang mga kamao n'ya. Sa paraang iyon ay napapakalma ko s'ya at napipigilan ang galit n'ya.

"Alam mo ba kung bakit ko piniling lumayo kaysa sabihin sa 'yo ang toto?" I looked up to him but he still wasn't looking at me. "Dahil ayokong mangyari ang ganito. I didn't want you to turn your back on your mother. Ayokong masira ang relasyon n'yong mag-ina."

"It wasn't you who ruined it, Jean." He looked at me. "It was her. Kung hindi n'ya nagawa 'yon, hindi ako magagalit ng ganito sa kanya."

"I know..." mahinahon kong sabi. Pilit na pinapakalma s'ya. "Pero naalala mo ba 'yung sinabi ni Kirsten? Na baka may dahilan si Attorney Ocampo sa mga nagawa n'ya? Have you tried listening to her reason? Ikaw ang mas nakakakilala sa kanya, Kylo... Sa tingin mo ba, gagawin iyon ni Attorney Ocampo nang walang dahilan? Nang hindi pinag-iisipan? Risking her title as a righteous lawyer? "

Kylo didn't say anything. Muli s'yang nag-iwas ng tingin kaya nagpatuloy na lang ako sa pagsasalita.

"Kapag nagkasala ang anak, kahit ilang beses pa, handa silang patawarin ng mga magulang. But us, children, don't think like that," I said. "Kapag nagkamali ang mga magulang natin, we tend to hate them. 'Cause they were supposed to be our guide. They weren't supposed to hurt us."

I remember that time when I found out that my Dad knew everything about Kylo's relationship with Attorney Ocampo. Na kahit pa alam n'yang mag-ina ang dalawa ay hinayaan n'ya akong mag-internship sa law firm ni Kylo. Isinisi ko sa kanya kung bakit ako nasaktan ng sobra-sobra.

But as years passed, habang namumuhay ako nang mag-isa sa Canada at pinapalaki si Ravi, naintindihan ko kung bakit iyon ginawa ni daddy. He wanted me to be strong. Para maging malakas ako sa mga haharapin ko pang pagsubok.

I finally understand now that I'm a mother. Ang katotohanan na hindi habang-buhay ay mananatili ang mga magulang sa tabi ng kanilang anak. Kaya hangga't maaga ay gusto nilang maging malakas ang mga anak nila para sa panahong mawala sila sa mundo ay handa na ang anak nilang harapin ang reyalidad. May tapang at lakas na sila para harapin ang mga problema at pagsubok.

"Pero dahil ganoon ang pag-iisip natin sa kanila, na tuturuan nila tayo sa buhay, nakakalimutan nating nagkakamali rin ang mga magulang. Na tao rin sila. And people tend to make mistakes."

I cupped his face with my hands and made him looked at me. Napangiti ako nang makita na mahinahon na s'ya at wala na ang galit sa mga mata n'ya.

"In life, people don't stop learning regardless of their age. People don't stop making mistakes. But the most important thing is that they learned a lesson with their mistakes."

I planted a soft quick kiss on his lips. Hinawakan ko ang mga kamay n'ya pagkatapos at tinitigan s'ya sa mga mata.

"Please don't make your mother think that protecting her son is a wrong thing to do," I softly said. "Hindi kita pinipilit na makipag-usap sa kanya kung ayaw mo, Kylo... I just want you to be open. Lalo pa at hindi naman s'ya ibang tao. She is your mother."

Tahimik lang s'ya at nakatitig lang sa akin. Kahit na nakita ko kanina ang galit sa mga mata n'ya at ang pag-iigting ng panga n'ya ay hindi ako natakot sa kanya. I know that he would never hurt me.

I always know that he's a gentle person.

Kylo took a deep breath. Napapikit s'ya at nang tumingin sa akin ay nakita ko ang panghihina sa mga mata n'ya. But there was a soft smile on his lips.

"You're really kind, Jean..." he said softly. "I always wonder how a kind and gentle person like you can love a monster."

Napanguso ako. Kilala ko kung sino ang tinutukoy n'ya bilang monster sa sinabi n'ya. At masakit isipin na ganoon ang tingin n'ya sa sarili n'ya.

"Hindi ako mabait. Selfish kaya ako. Nagselos nga ako nu'ng makita kong kasama mo sina Eresh at Kirsten noon," I admitted.

Alam ko na ang dahilan kung bakit magkasama sina Kylo at Kirsten nang makita ko sila dito sa condo tower. Kirsten was helping Kylo with my father's case. At dahil nandito ang mga case files ni Papa dahil delikado raw kapag may ibang nakahawak noon, dito siguro sila nagkita. And I witnessed with my own eyes, sigurado akong walang namamagitan na kung ano man sa kanilang dalawa.

"I always like that about you," sabi ni Kylo nang may ngisi sa mga labi.

Napasimangot ako. "Iyon lang?"

He chuckled and pulled me for a hug. Naramdaman ko ang paghalik n'ya sa buhok ko bago mas hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

"I love you, Jean."

Napangiti ako doon. I couldn't contain the happiness that I'm feeling.

"Are you sure that you'll throw away your e-ciggs?" I asked.

Inilayo ako ni Kylo sa kanya at nagtatakang tinignan.

"Why?"

Namula ang buong mukha ko at napaiwas ng tingin sa kanya.

"I like it..." I softly said. "That thing you did to me with your vape."

"Shotgun?" he asked. Halata ang ngiti sa mga labi n'ya nang tinanong iyon.

Nakasimangot ako nang muling tumingin sa kanya. I was right. He was smiling and clearly enjoying this!

"I told you I'm not kind!" inis kong sabi at tuluyan na s'yang napatawa.

"Alright, alright. I get it, Jean..." sabi n'yang may malaking ngisi sa mga labi.

Bumalik kami ulit sa pagbabasa ng mga files ni Papa. Ganoon pa rin ang ginagawa ni Kylo. Ipinapaliwanag sa akin ang mga hindi ko naiintindihan. Naisip ko tuloy na pwede rin s'yang maging professor. Ang galing n'yang magpaliwanag. Madaling maintindihan.

Kung siguro ay ipinagpatuloy ko ang pumasok sa Law school noon, mas madali ko sana 'tong naintindihan. Baka makatulong pa ako kay Kylo para ma-solve ang kaso ni Papa.

"Kylo..." I called him. "Paano mo pala nabuksan ang kaso? Sinubukan kasi ni JC pero hindi n'ya nagawa."

Kylo stared at me. Nakikita kong pinag-iisipan n'ya kung paano ipapaliwanag sa akin ang lahat. His tongue poked the inside of his cheeks as he think. Inabangan ko kung anong sasabihin n'ya.

He sighed.

"Naningil ako ng utang," he just said.

I frowned. Gusto ko pa sanang magtanong kung anong ibig sabihin n'ya doon pero bumalik na s'ya sa pagbabasa. Naisip ko na kung gusto n'yang ipaliwanag sa akin ay ginawa na n'ya. Hindi ko na kailangan pang magtanong.

I sighed. Marami pa rin talaga akong hindi alam tungkol sa kanya.

"Can you call Attorney Delfino? I don't have his number," he asked after a while.

Nagtataka ko s'yang tinignan.

"Bakit?" tanong ko pero tinawagan rin naman si JC. Ibinigay ko sa kanya ang phone ko habang hinihintay na sagutin ni JC ang tawag.

"Attorney Delfino, this is Attorney Villaraza," sabi n'ya nang sagutin na ni JC ang tawag. "I'm handling Jimenez' case."

Nakatingin lang ako kay Kylo habang nakikipag-usap s'ya kay JC. Sinusubukan kong pagbuuin ang pinag-uusapan nila base sa mga naririnig ko sa kanya.

"Yeah..." Nakinig si Kylo ng lang sandali bago ulit nagsalita. "Can you help me with this case? I'll set a meeting and explain everything to you."

Nagulat ako roon! Napahawak pa ako sa braso ni Kylo sa sobrang gulat. He just glanced at me and continued talking with JC.

Hindi ko tuloy ma-imagine kung anong reaksyon ni JC ngayon. Sa kabila naman ng mga nangyari, alam ko na idol n'ya pa rin si Kylo! His reaction must be priceless! His idol just asked him to help him with a case!

Sayang! Sana nakikita ko ang reaksyon n'ya ngayon!

"Alright... Bye."

Ibinalik ni Kylo sa akin ang phone ko. Malaki ang ngiti sa mga labi ko nang tanggapin iyon.

"Papatulungin mo si JC sa kaso?" I asked with a wide smile. Alam kong gustong-gusto rin ni JC na ma-solve ang kaso ni Papa!

"Yeah..." Kylo answered. He stared at me with seriousness in his eyes. "I don't want to fail on this, Jean. Hihingi ako ng tulong sa iba kung kailangan."

"Sigurado akong tuwang-tuwa 'yon si JC!" I exclaimed.

Kylo smiled at me. He held my cheek and caressed it for a while before he stopped and took his phone that was on the table.

"I have to ask for another lawyer's help too. Aside from Attorney Delfino," sabi n'ya habang may idina-dial sa phone n'ya.

I frowned. "Sino?"

He glanced at me before he put the phone on his ears.

"Attorney Cervantes."

Chapter 68

Even when I did an internship at their firm I don't think I had ever heard Kylo call Attorney Cervantes by that way. Hearing him called his co-owner by his title makes me think that he's serious about it. That he also acknowledges his skills that's why he's considering asking him for help.

I was actually doubtful about it. Kapag magkasam sila, palagi na lang minumura ni Kylo si Attorney Cervantes sa sobrang inis. At dahil nga palaging nang-aasar si Attorney Cervantes ay minsan nakakalimutan kong isa rin s'yang abogado.

But Kylo looked like he's confident if Attorney Cervantes would help him in the case. He's smart. Hindi naman s'ya manghihingi ng tulong kung alam n'yang hindi naman makakatulong si Attorney Cervantes sa kaso ni Papa. But he did ask for his help. Kaya sa tingin ko ay alam n'ya na mas mapapabuti kung tutulong sa amin si Attorney Cervantes.

I haven't seen him in actual work. Pero sa tingin ko ay magaling din s'yang abogado. Kung minsan ay nararamdaman ko rin ang pagiging misteryoso n'ya. Lalo na kapag seryoso s'ya at hindi nagbibiro. He has that intimidating aura too. Nakita ko na iyon ng ilang beses.

Plus... JC told me that Attorney Cervantes is a good lawyer too. Magaling din at marami nga raw s'yang natutunan nang mag-training s'ya sa kanya noon.

Kylo decided that we do the meeting at Attorney Cervantes' house. He said it was more secured than his condo dahil pinalagyan pa raw ang bahay ni Attorney Cervantes ng security system sa isang kakilala nila.

Kasama na namin si JC nang magpunta kami sa bahay ni Attorney Cervantes. Sabi ni Kylo ay sabay n'ya na lang na kakausapin ang dalawa. And JC already said that he's gonna help. Kahit ano pa daw basta makatulong lang s'ya sa kaso ni Papa.

"Oh! Nand'yan na pala kayo. Pasok lang," bati sa amin ni Attorney Cervantes nang pagbuksan n'ya kami ng pinto.

Hindi ko maiwasan ang pasadahan s'ya ng tingin. First time ko yatang makita s'yang ganito kakaswal ang suot. He was wearing a black hoodie and khaki shorts. Nakakapanibago dahil madalas ko s'yang makita na naka-work clothes noon.

"Nagulat ako sa tawag ni Kylo! Minsan lang 'yan manghingi ng tulong sa 'kin kaya nga napa-oo ako kaagad!" Pagkatapos ay natawa s'ya.

Nakasunod lang kaming tatlo nina Kylo at JC sa kanya na sa hula ko ay iginigiya kami sa living room ng bahay nila.

"Dapat pala naningil ako ng bayad. Masyado kasi akong na-excite nu'ng sinabi mong kailangan mo ng tulong ko kaya napa-oo na lang agad ako."

I looked at Kylo and he didn't say anything. He inhaled a deep breath and exhaled it harshly. Parang pinipigilan ang mainis dahil alam n'yang nasa bahay kami ni Attorney Cervantes ngayon at s'ya pa nga ang nanghingi ng pabor sa abogado.

"Tama bang hiningi natin ang tulong n'ya?" pasimpleng bulong ko kay Kylo habang naglalakad kami.

"I heard that, Miss Abella!" sabi ni Attorney Cervantes na natatawa pero hindi naman kami nilingon.

Napatayo na lang ako ng deretso at nagpatuloy sa paglalakad. Narinig ko ulit ang pagbuntonghininga ni Kylo sa tabi ko.

"Mukha lang talagang gagong tarantado 'yan... But he's trustworthy," he said.

"I heard that too!" Attorney Cervantes exclaimed.

Kylo looked at him. I saw him raised an eyebrow.

"Oh? Tangina mo pa rin."

Narinig ko ang pagtawa ni JC sa kabilang gilid ko. Mahina kong siniko si Kylo, pinipigilan s'ya sa pagmumura.

Ibang klase! Nasa bahay na nga kami ni Attorney Cervantes pero minumura n'ya pa rin! Mukhang hindi na talaga s'ya nakapagtimpi!

Natawa lang si Attorney Cervantes at hindi na pinansin ang pagmumura ni Kylo sa kanya. Mukhang sanay na rin s'ya kaya kahit anong pang mura ang lumabas sa bibig ni Kylo ay tinatawanan n'ya na lang.

Nakarating kami sa living room at napansin ko kaagad kung gaano kalinis ang bahay. Ang tiles at ang mga kagamitan ay mukhang kumikinang pa dahil sa sobrang linis. The interior they used were light colors kaya ramdam ko ang pagiging welcoming ng bahay.

Napatingin kaagad ako sa babaeng nakatayo sa gitna ng living room na agad na nilapitan ni Attorney Cervantes. She has a baby in her arms. Sa hula ko ay nasa isang taon pa lang. I'm guessing that they were his wife and daughter. Naalala ko rin s'ya doon sa picture sa cellphone na ipinakita sa akin ni Attorney Cervantes noon.

"This is Maria Fatima, my wife," pakilala ni Attorney Cervantes sa babaeng nakangiti sa amin. "And this is our daughter, Astraea."

"Hi! Fatima na lang!" sabi ng babaeng may maaong mukha na ngiting-ngiti at inilahad ang kamay n'ya sa akin.

Napangiti ako at agad na tinanggap ang pakikipagkamay n'ya.

"Amara Jean," I introduced myself.

Hindi ko alam. Ang gaan din ng pakiramdam ko sa kanya. Just like the house, her smile was also welcoming.

"Johann," pakilala ni JC nang s'ya naman ang kamayan ni Fatima.

"Pasensya na kung nakakistorbo kami. Mas gusto kasi ni Kylo na dito na lang mag-meeting," I said.

Nahihiya pa rin naman ako. Ngayon lang kami nagkakilala ni Fatima pero parang napeperwisyo ko na agad s'ya. Hindi naman ako makatanggi sa gusto ni Kylo. He was handling my father's case. Alam ko ring magaling talaga s'yang abogado and he knows what's best for this case.

"Naku, wala 'yon! Pinaliwanag na rin naman sa 'kin ni Creed lahat. Tsaka, matagal na rin kitang gustong makilala."

I frowned. Bahagyang nagulat sa sinabi n'ya.

"Ako?"

Fatima nodded with a swide smile on her face. Ang mga mata n'ya ay kumikislap pa na parang tuwang-tuwa talaga na nakilala na n'ya ako sa wakas.

"Oo!" sabi n'yang tumatango pa na may malaking ngiti sa labi. "Madalas ka kasing maikwento ni Creed. Nakakatawa daw si Attorney Villaraza kapag nand'yan ka."

"What?" si Kylo na nakakunot ang noo at napatingin pa kay Attorney Cervantes.

"Maria!" saway ni Attorney Cervantes sa asawa.

Fatima looked at her husband with innocence in her eyes.

"Huh? Hindi ko ba dapat sinabi 'yon?" she even asked.

"Ako rin naman. Gusto rin kitang makilala," I said. Bago pa murahin na naman ni Kylo si Attorney Cervantes sa harapan pa ng asawa n'ya. "Naikwento ka rin kasi sa 'kin ni Attorney Cervantes noon."

"Madalas ka n'yang ikwento," sabi ni JC na nakangiti kay Fatima.

Fatima smiled. Niyaya na n'ya kaming umupo para raw masimulan na namin ang meeting. Sinabi n'ya pa na kung may kailangan raw kami ay tawagin lang s'ya na sobra ko talagang kinahiya. Sinabi kong tutulong ako pero h'wag na raw at mag-focus na lang ako sa kaso ni Papa.

She left us alone in the living room to take care of Astraea. Para rin daw hindi ako mailang kung sakaling ayaw kong may ibang makaalam tungkol sa kaso ni Papa. I said that it was okay. Lalo pa at nalaman kong bar exam passer s'ya pero hindi tinuloy ang pag-aabogado at nanatili na lang sa bahay.

Kylo took out all the files from his brief case. Inilagay n'ya iyon sa ibabaw ng coffee table. Narinig ko pa nga na mahinang napasipol si Attorney Cervantes nang makita kung gaano karami ang mga papel.

"Here are the case records for Jimenez' case," Kylo said as he handed the copies for JC and Attorney Cervantes. "Nand'yan na lahat. All the evidence that were submitted, witness testimonies, transcripts..."

"Nandito na rin 'yung investigation na ginawa ng mga pulis?" Attorney Cervantes asked as he read over the files.

Nakaupo s'ya sa pang-isahang sofa at ang mga siko ay nakatukod sa mga hita na bahagyang nakabuka. Si JC ay nasa kabilang pang-isahang sofa habang kami ni Kylo ay magkatabi sa mahabang sofa. He was leaning on the backrest at ang isang braso ay nakapatong sa backrest na nasa likuran ko.

"Yeah... I highlighted the parts I think were important. Tell me what you think about it," Kylo said.

Natahimik silang tatlo at nagpatuloy sa pagbabasa. I already read it pero kahit na natapos kong basahin iyon ay hindi ko pa rin maintindihan ang lahat. May mga parte na kahit ipinaliwanag pa sa akin ni Kylo ay nakakalito pa rin. I wasn't used with the terms.

Napatingin ako kay JC na seryosong-seryoso sa pagbabasa at nakakunot pa ang noo. I'm really thankful that he still wanted to help with my father's case. Ang sabi nga ni Kylo ay ang bilis pumayag ni JC nang hingin n'ya ang tulong n'ya. Parang hindi na pinag-isipan ang sagot.

But I know that JC want to solve my father's case too. Bukod sa akin, isa s'ya sa gustong mapawalang-sala si Papa. I know 'cause he worked hard for it. Hindi ko nga rin alam na sinubukan n'ya na pa lang kunin ang case records ni Papa pero hindi napagbigyan ng korte.

"Attorney Villaraza, how did you get these case records?" tanong ni JC maya-maya. Mukhang hindi na napigilan ang pagiging kuryoso. "Sinubukan kong makuha 'to pero denied 'yung request ko."

"I used some connections," mabilis na sagot ni Kylo pagkatapos tignan si JC. He took out his eyes glasses. Sinuot n'ya iyon.

I frowned and looked at him.

"Akala ko ba may siningil kang utang."

Kylo looked at me. Ang gandang tignan ng mga mata nya sa likod ng salamin n'yang suot. Parang mas lalong tumitingkad ang kulay noon.

"Yeah... Luckily, that someone owes me a favor."

Oh... So may utang na loob sa kanya ang sino mang iyon at ginamit n'ya itong kaso ni Papa para singilin 'yon?

Of all things, ito pa ang napili n'ya para mabayaran s'ya sa anumang ginawa n'ya noon kung bakit nagka-utang na loob sa kanya ang taong 'yon na sa hula ko ay isa ring makapangyarihang tao dahil mukhang mahirap talagang makuha at mabuksan ulit ang kaso ni Papa. Ang daming pwedeng hilingin ni Kylo para sa kanya, nang para sa sarili n'ya, pero hindi n'ya ginawa.

"Kaya pala nabuksan rin 'tong kaso kahit na masyadong imposible," JC commented before he looked at me. "Nag-file ng appeal ang papa mo no'n, AJ, 'di ba? Pero denied din."

I nodded. "Iyon ang alam ko."

"Mas okay na rin 'to kung granted as Motion for New Trial ang pinasa ni Kylo," sabi ni Attorney Cervantes habang nakatingin sa mga papeles. He then, looked up to us. "Mas mahirap kasi kung nag-file as appeal or Motion to Reconsider ang ginawa n'ya. Mas madaling ma-approve ang dalawang 'yon but it won't be in our favor."

Nakatitig lang ako kay Attorney Cervantes habang sinasabi n'ya iyon. Pinipilit kong intindihin pero masyadong banyaga sa akin ang mga ginamit n'yang salita.

Dad taught me things about Law but those weren't enough for me to understand all og this.

"Sandali..." pigil ko sa pag-uusap nila nang hindi na ako makasunod. "Akala ko ba... re-opening the case ang mangyayari?"

Mariin na umiling si Attorney Cervantes.

"Motion to Reopen Trial and Motion for New Trial are different," he said. Naninibago ako sa pagiging seryoso n'ya ngayon. "In Motion to Reopen Trial, it may only be presented after both parties have formally offered and closed the evidence, but before judgement. Ibig sabihin, pwede lang s'yang i-file kapag formally closed na ang evidence at hinihintay na lang ang ruling ng Judge. But because you wanted to submit a new evidence, the trial must be reopened thus, Motion to Reopen Trial should be filed."

Seryoso akong nakikinig sa kanya at iniintindi ang paliwanag n'ya. Napansin ko na malinaw s'yang magpaliwanag at parang sanay na sanay pa.

"In Motion for New Trial naman," he continued. "it may be filed after judgement but within the period. Sa kaso ng tatay mo, it is long overdue. Malabo nang mabuksan dahil lumagpas na sa statute of limitations. Good thing that Kylo used connections kaya pinagbigyan ng korte."

"Eh, 'yung Motion to Reconsider?" tanong ko nang maalala ang sinabi n'ya kanina.

"Halos pareho lang sa Motion to Reopen. Both are filed to the same Judge. Ang pinagkaiba lang, Motion to Reopen Trial is based on new facts while Motion to Reconsider is based on new legal grounds."

"Kailangang tama ang ipa-file na motion dahil kung hindi, pwedeng i-deny ng korte," said JC. "Sa kaso ng papa mo, Motion for New Trial talaga ang dapat na i-file."

"By what grounds?" tanong ni Attorney Cervantes habang nakatingin kay Kylo.

"Incompetent defense," sagot n'ya at napatango-tango na lang si Attorney Cervantes."

"Motion for New Trial is hard to win," JC said kaya napatingin kami sa kanya. "It would be an inadmission that the Judge made a wrong decision. Hindi lahat ng Judge, gustong umamin na mali sila. It would make them look like the court is not reliable. That they're not reliable."

Natahimik ako. Ganoon din ang sinabi sa akin ni Attorney Ocampo nang huli kaming nagkita pitong taon na ang nakakaraan. Na imposible nga daw na mabuksan pa ang kaso ni Papa dahil para na ring sinasabi ng korte na nagkamali sila. Na mali ang naging imbestigasyon ng mga pulis ay maling tao ang ikinulong nila.

Pero nandoon pa rin ang paniniwala ko sa hustisya. I still believe in law. Kaya hanggang ngayon ay umaasa pa rin ako na mapapawalang-sala nga si Papa at makukuha n'ya ang hustisyang para sa kanya.

"Pero 'di ba, mas mabuti kung umamin sila na may mali sila kaysa sa habang-buhay na maging kriminal ang tingin ng lahat sa inosenteng tao?" I said. "With that, peopele will think that the court really sides with justice. Hindi matatakot ang sinuman kapag napagbintangan sila. Hindi na sila matatakot dahil alam nilang kakampi nila ang batas."

"The Law is for the people, Jean..." tahimik na sabi ni Kylo sa tabi ko. "Pero may mga taong nagmamanipula ng batas 'cause they think that they're more powerful than the law. And we're here to prove that they're not." Hinawakan n'ya ang kamay kong nakapatong sa mga hita ko. "I'll do anything to give justice to your father."

Hindi ko na napigilan ang mapingiti dahil sa sinabi n'ya. Noon ay pinapaniwala ko ang sarili ko na makakaya ko 'to. Na makakaya kong hawakan ang kaso ni Papa. Pero alam kong niloloko ko lang ang sarili ko.

Nandoon pa rin ang takot sa akin na pilit kong iniignora para hindi manghina ang loob ko. Dahil pakiramdam ko, mawawalan ng saysay ang lahat kapag nagkamali ako.

Pero ngayong nandito na si Kylo sa tabi ko at katulong sa kaso ni Papa, ngayong hawak n'ya ang kamay ko habang nangangako sa akin, pakiramdam ko ay nabigyan ako ng kakaibang lakas ng loob. Na kahit anong mangyari, maipapanalo namin ang kaso ni Papa. Na matutupad ko na ang matagal ko nang hinahangad.

"It was the same Judge that will handle the trial, right?" tanong ni Attorney Cervantes. "Sasabihin ko sana na buti napapayag mo pero nalimutan kong gumamit ka nga pala ng koneksyon."

"Attorney Delfino," baling ni Kylo kay JC na tahimik at seryoso lang na binabasa ang case records ni Papa.

JC looked up. Mukha pa s'yang nagulat na biglang tinawag ni Kylo ang pangalan n'ya.

"Bakit?" he asked.

"You can be my co-counsel in this case if you want."

Noong una ay nakatingin lang si JC kay Kylo pero nakita ko agad ang unti-unting pagliwanag ng mukha n'ya. His eyes were even twinkling! Halatang tuwang-tuwa sa narinig.

"It'd be an honor, Attorney Villaraza!" sabi ni JC na hindi na napigilan ang katuwaan sa boses. Natawa tuloy ako.

Para s'yang fanboy na pinagbigyan ng selfie sa super idol n'ya.

"Helping me with this case means that you'll be in danger," seryosong sabi ni Kylo. "Are you okay with that?"

Napansin ko na bahagyang napalingon si Attorney Cervantes kay JC pero ibinalik din agad ang tingin sa papeles na binabasa. But I could tell that he's also waiting for JC's answer. Seryosong-seryoso ang mga mata n'ya habang nakatitig sa papel na hawak.

JC glanced at me. Wala na ang ngiti sa mga labi n'ya at seryoso na rin ang ekspresyon ng mukha. He then, looked at Kylo with seriousness in his eyes.

"Kahit ano naman... Para kay AJ."

"JC..." I mumbled.

He smiled at me.

"Ito na 'yung laban na hinihintay mo, AJ. Ngayon pa ba kita iiwan?"

Nangilid ang mga luha ko dahil sa sinabi n'ya. Kahit kailan talaga, napakabuti n'yang kaibigan sa akin. Kahit na ngayong maaaring maging delikado para sa kanya ay ayos lang para sa kanya. Sasamahan pa rin ako sa laban na alam n'yang matagal ko nang hinahangad.

"I just said that 'cause I want you to be cautious," sabi ni Kylo na naramdaman kong pumisil ang kamay n'yang nakahawak sa akin. Naramdaman siguro ang pag-aalala ko. "I know you have an idea that we're up against someone who's powerful."

Napatango si JC.

"Alam ko... Salamat sa paalala, Attorney."

Hindi namin namalayan ang paglipas ng oras dahil sa pagiging seryoso namin sa mga case records ni Papa. Ipinaliwag ni Kylo sa amin ang lahat. Lahat ng mga posibilities. Kung anong sa tingin n'ya ang nangyari nang araw na maganap ang krimen at kung bakit kay Papa idiniin ang lahat.

Kay Papa daw idiniin ang lahat dahil madaling ituro na s'ya ang gumawa ng krimen at alam nilang walang kakayahan si Papa na bayaran ang sinuman para mapawalang-sala s'ya. They made my father a guinea pig for their crime.

Pinigilan ko ang pagiging emosyonal ko nang sabihin iyon ni Kylo. Sinabi n'ya iyon ng deretsahan. He knew that it would be useless if he sugarcoat his words.

Ayokong makaabala sa kanila. They were telling me the truth. Mga bagay na hindi ko narinig dahil masyado pa akong bata noon. Mga bagay na ipinapaalam nila sa akin ngayon dahil alam nilang kailangan kong malaman 'to.

"Let's continue tomorrow," sabi ni Kylo nang mapansin na ang oras. "Kailangan na naming umuwi."

"Ah, sige. Wala namang problema do'n," si Attorney Cervantes na halatang naistorbo sa pagbabasa at pag-iisip.

"Pasensya na, Attorney," sabi ko dahil alam kong hindi naman ganito kapag humahawak sila ng kaso. Nagpapagabi sila at kung minsan nga ay hindi na natutulog. "Naghihintay kasi si Ravi sa 'min."

Agad namang napangiti si Attorney Cervantes.

"'Yung anak n'yo?" he asked.

I nodded. Tumingin ako kay Fatima na nilapitan ang asawa.

"Thank you for today, Fatima. Pasensya na uli sa abala.

She smiled at me.

"Ano ka ba, wala nga lang 'yon," magaan ang paraan ng pagkakasabi n'ya no'n. "Bakit hindi mo na lang din isama ang anak n'yo bukas? Ako na ang mag-aalaga habang nami-meeting kayo."

Eksaherado akong napailing na may pagkumpas pa ng mga kamay dahil sa sinabi n'ya. Hiyang-hiya na nga ako na nandito kami at napeperwisyo s'ya tapos ipapaalaga ko pa ang anak ko sa kanya?

"Hindi! Hindi na. Nakakahiya na talaga," tanggi ko.

"Ayos lang talaga 'yon kay Maria, Miss Abella. Gusto ko rin namang makilala na 'yung anak mo," panggagatong pa ni Attorney Cervantes sa gusto ng asawa.

Fatima even nodded.

"Ako rin! Gusto kong makita 'yung anak ni Attorney Villaraza!"

"Isama mo na," sabi ni JC na kung kailan kailangan ko ng kakampi ay iniwan ako. "Hindi naman mahirap alagaan si Ravi."

Napatingin ako kay Kylo na tahimik lang sa tabi ko para manghingi ng tulong pero nakita kong natingin lang s'ya sa akin. Para pa ngang naghihintay ng sagot ko.

"Bakit nakatingin ka lang d'yan?" inis kong tanong. "Anak mo rin kaya 'yon."

Kylo cleared his throat. Napaayos pa s'ya ng upo bago napakamot sa gilid ng kilay n'ya.

"I trust your decisions, love..."

"Kailangan ko rin ng opinion mo!" inis kong sabi para itago ang pamumula dahil sa narinig n'yang itinawag sa akin. Ewan ko ba. Hindi ko talaga mapigilan ang kilig kapag iyon ang tinatawag n'ya sa 'kin.

Kylo scratched his eyebrow again. Mukha s'yang nag-iisip ng sasabihin bago napatingin sa akin. He bit the insides of his cheeks. Ilang sandali pa akong tinitigan bago napabuntonghininga.

"It's not that I don't trust your mother... Pero mas kampante ako kapag nakikita at kasama natin si Ravi instead of leaving him with your mother," he said.

Napabuntonghininga ako. Sa totoo lang ay naaawa ako sa anak ko. Alam ko na gustong-gusto n'yang makasama ang ama pero dahil inaasikaso ni Kylo ang kaso ni Papa, nawawalan na sila ng oras para mag-bonding na mag-ama. Mabuti nga at hindi nagtatampo kahit madalas kaming wala at hindi namin s'ya nakakasama.

I looked at Fatima. She was smiling genuinely. I sighed again and looked at her helplessly.

"Okay lang ba? Hindi naman mahirap alagaan ang anak ko."

Fatima even clapped her hands. Mukhang natuwa sa pagpayag ko.

"Ayos lang! Gusto ko talagang mag-alaga ng mga bata!"

I smiled at her.

"Then... I'll leave my son in your hands tomorrow."

Ravi was excited when I told him na isasama namin s'ya bukas. He even promised us that he'll behave. Hindi s'ya manggugulo sa amin at hindi papahirapan si Fatima sa pag-aalaga sa kanya.

He really wanted to be with us. Pagkatapos talaga ng lahat ng 'to, ibubuhos ko ang lahat ng atensyon sa anak ko.

"Do I look good, Mom?" tanong ni Ravi nang hinihintay na lang namin na pagbuksan kami kinabukasan nang muli kaming pumunta sa bahay ni Attorney Cervantes.

"Hala, pa'no 'yan, Ravi?" si JC bago pa ako makasagot. "Ang panget mo!"

Agad kong siniko si JC para patigilin s'ya sa pang-aasar kay Ravi. Ravi frowned and looked at his Dad who was just hiding his smirk.

"Daddy, oh. Si Papa JC, niaaway ako," pagsusumbong ni Ravi sa ama.

Kylo chuckled. He carried his son in his arms and whispered something. Nakita kong sinamaan ng tingin ni Ravi si JC.

JC chuckled. Hindi makapaniwalang napatawa habang nakatingin kay Ravi.

"Nakita mo lang Daddy mo, ang tapang mo na, ah?"

"JC, tama na nga," inis ko nang saway. Palagi n'ya na lang kasing inaasar si Ravi!

May sasabihin pa sana s'ya. Alam kong mang-aasar pa s'ya pero bumukas na ang pintuan at bumungad sa amin si Attorney Cervantes na naka-hoodie ulit ngayon pero kulay gray naman.

"Pasok, mga alipin," he said. Maya-maya ay napatawa nang makita ang inis na tingin sa kanya ni Kylo. "Tuloy kayo."

"Hello po..." Ravi greeted him. Napatingin naman si Attorney Cervantes kay Ravi na ngayon ay ibinaba na ni Kylo.

"Oh? Ito ba si Ravi?" Attorney Cervantes asked. He stared at him before looking at Kylo. "Carbon copy, ah!"

"Pumasok na nga tayo sa loob," inis na sabi ni Kylo dahil nasa may pintuan pa rin kami.

Attorney Cervantes chuckled but he lead the way to the living room of their house. Nakahawak si Ravi sa isang kamay ko habang ang isa naman ay nakahawak kay Kylo. JC was silently walking beside me.

Pero napatigil din kami sa paglalakad nang makarating kami sa bungad ng sala nila. Nagulat ako nang makitang maraming tao doon! Hindi ko alam kung anong gagawin nang makita na napatigil sila sa pag-uusap at napatingin lahat sa amin.

I heard Kylo let out an exasperated sigh. May inis sa mga mata n'ya nang tignan si Attorney Cervantes na guilty ang ngiti sa amin.

"Bakit nandito 'yang mga 'yan?" Kylo asked. The tone of his voice could tell anyone that he's irritated.

"Naisip ko kasi na maganda kung marami tayong katulong," he said and looked at me. "'Di ba, Miss Abella?"

Napaawang ang mga labi ko. Hindi alam kung anong isasagot. Nagulat kasi ako! Hindi ko inaasahan na may iba pa palang bisita!

"You invited them 'cause you know that I'll bring my son today, right?" Kylo asked with a gritted teeth.

Mabilis ang pag-iling na ginawa ni Attorney Cervantes.

"Hindi, ah! Nakalimutan ko nga na dadalhin mo anak n'yo!" He raised his left hand. "Peksman!"

I rolled my eyes. Kaliwang kamay 'yung itinaas n'ya!

"Tangina mo talaga," Kylo cursed.

Mabilis kong tinakpan ang mga tenga ni Ravi na kuryosong nakatingin sa mga tao na nasa sala. I glared at Kylo. He let out a deep sigh. Napatingin na lang sa mga taong nandoon.

"Let them sit first, fucker!" rinig kong sabi ng isang lalaki sa kanila. Iyong nakasuot ng leather jacket na itim din ang undershirt na suot.

"Tara du'n," yaya sa amin ni Attorney Cervantes. Umilag pa s'ya nang humakbang si Kylo. Akala siguro may gagawing kung ano sa kanya.

Bukod kay Fatima ay isang tao lang ang pamilyar sa akin sa grupong iyon. It was Eresh. She was wearing a red bodycon dress na kahit simple ang tabas ay nagmukha pa ring sopistikada nang isinuot n'ya. She raised an eyebrow at me and smirked.

She was sitting on a one seater sofa at napansin ko ang lalaking nakaupo sa armrest noon. He's foreign based on his sandy hair and a sea-green colored eyes. There was an authorative aura around him at hindi ko mapigilan na titigan s'ya. He looked intimidating. Pero mas pa rin ang nararamdaman ko kay Kylo na halos panginigan ako ng tuhod kapag tinititigan lang ako.

"Miss Abella, Attorney Delfino, mga kaibigan din sila ni Kylo," panimula ni Attorney Cervantes nang makaupo kami.

"We're friends?" Kylo asked. Sa tingin ko ay seryoso s'ya sa pagtatanong na 'yon pero tinawanan s'ya ng mga lalaki.

"I'm Lucius," pakilala ng lalaking naka-leather jacket na lumapit pa sa amin. His black eyes looked mysterious.

Napatayo tuloy ako. Ewan ko ba. May pakiramdam ako na kailangan kong tumayo lalo pa at nakalahad ang kamay n'ya sa akin. Ganoon din ang naramdaman ni JC na napatayo rin sa tabi ko.

"Amara Jean," pakilala ko at tinanggap ang pakikipag-kamay n'ya.

"Johann," pakilala ni JC nang s'ya naman ang balingan.

"Is this your son?" he asked. Nakatingin s'ya kay Ravi sa kabilang tabi ko na nakatingala lang at nakatitig sa kanya. "'Di mapagkakailang anak ni Kylo, ah?"

"Ah, oo..." I looked at my son. "Ravi, say hi."

"Hi po..." sabi ni Ravi na kumaway pa kay Lucius. Curiousity was in his innocent eyes.

Lucius smiled. He ruffled my son's hair.

"Call me Tito Lucius."

"Hunter," sabi ng isang lalaking nahalata ko agad ang kulay abong mga mata. Tinanggap ko ang pakikipagkamay n'ya at nagpakilala rin s'ya kay JC.

"I'm Death," pakilala ng lalaking may magkaibang kulay ang mga mata.

Napakurap ako habang nakatingin sa kanya. Hindi ko alam kung anong unang papansinin. Ang mga mata n'ya ba o ang pangalan n'ya.

"He's dead, Mom?" Ravi asked.

Nagtawanan ang mga nakarinig pero mukhang hindi naman na-offend ang lalaki, He even smiled at my son.

"No. My name is Death."

"L," sabi nu'ng lalaking nakaupo at kanina pa hindi inaalis ang tingin sa laptop n'ya.

"Magpakilala ka naman ng ayos!" Lucius said. He was chuckling. Sa tingin ko ay sanay na s'ya sa pagiging ganoon ng lalaki.

The man looked at Lucius. Boredom was in his jet-black eyes.

"My hands are full," he said. Kahit ang paraan ng pagsasalita ay mukhang tinatamad. He looked at me and JC. "Nice to meet you."

Bumalik na ulit sa pagla-laptop iyong lalaki. Parang nagkaroon pa ng sariling mundo at walang pakialam sa paligid.

I looked at Kylo. Kita ko pa rin ang inis sa mga mata n'ya pero nandoon ang pagkaaliw habang nakatingin sa akin. Mukhang kanina pa pinapanood ang reaksyon ko habang nakikipagkilala sa mga kaibigan n'ya.

"Anong pangalan nu'ng lalaki?" I asked. Hindi ko kasi alam kung nagpakilala ba o hindi iyong isa.

He chuckled. Tuluyan nang nawala ang inis sa mga mata n'ya.

"L," he answered.

"Ah..." sabi ko na lang at tumango-tango.

He got strange friends.

Napatingin ako kay Eresh nang tumayo s'ya at naglakad palapit sa amin. She was looking at my son. I saw the mischievous glint in her eyes while walking towards us like she's walking on a runway.

"I finally got to meet you," she said with a smirk on her lips. Nakatingin pa rin s'ya sa anak ko kaya kumunot na ang noo ko.

"What?"

"She knew about our son," it was Kylo who answered. Pagkatapos ay itinuro n'ya si Hunter na may ngisi rin sa mga labi habang nakatingin sa amin. "And him."

Hunter let out a chuckle.

"Mas nauna pa naming nalaman kaysa sa gagong 'yan," he said.

"And they didn't tell me about it," sabi ni Kylo kaya napatingin ako sa kanya. May inis sa mga mata n'ya pero nakangisi naman. "Motherfuckers."

"Ako din, Miss Abella!" pagsingit ni Attorney Cervantes na nagtaas pa talaga ng kamay. "Kailan ko lang rin nalaman pero mas nauna ko ring nalaman kaysa kay Kylo."

"And you're fucking proud of it?" inis na tanong ni Kylo.

Mukhang hindi naman pinansin ng iba ang pagkainis n'ya at nagtawanan pa talaga sila. Napatitig na lang ako sa kanila. Ang iba ay alam na ang tungkol kay Ravi. Hindi ko alam kung paano. Pero hindi nila sinabi kay Kylo ang tungkol doon.

Ngayon ko pa lang sila nakilala pero gusto ko na silang pasalamatan. I know that they respected my secret. Hindi nila ako kilala pero hindi nila ako pinangunahan sa sikreto ko.

"Paano mo nalaman?" tanong ko kay Attorney Cervantes. May pakiramdam kasi ako na hindi talaga sasabihin ni Eresh kahit kanino ang tungkol kay Ravi. Hindi ko lang alam doon kay Hunter.

"Naaalala mo noong nagkita tayo isang beses sa mall?" Attorney Cervantes asked. "I saw you talking to him through a video call. I thought it was just a random kid that you knew pero nu'ng nakita ko 'yung pambatang bedsheet na binili mo nu'ng binuhat ko 'yung bag mo, nagkahinala na ko."

I frowned.

"Nakita mo agad 'yon?" hindi makapaniwala kong tanong.

Ang bilis ko kayang pinatay 'yung video call no'n! Hindi ko rin s'ya nakitang sinilip 'yung loob ng bag ng pinamili ko noon!

"He's a sniper. Matalas at mabilis ang mata n'ya," sabi ni Lucius kaya mas lalo pang nangunot ang noo ko.

Sniper? Iyong gumagamit ng baril?

Napatingin ako kay Kylo dahil gulong-gulo na ako. He was looking at me. Seryoso ang mga mata n'yang nakatingin sa akin. Parang pinapanood ang reaksyon ko.

Natahimik naman ang iba. Mukhang nakaramdam dahil sabay-sabay talaga silang tumahimik. Parang may alam sila na hindi ko alam.

Ngayon ko lang sila nakita. Kahit noong isa pa akong intern ay si Attorney Cervantes lang ang nakilala kong kaibigan ni Kylo. Ibig bang sabihin, may kinalaman sila sa pitong taon ng buhay ni Kylo?

And they knew about Ravi when Kylo didn't... How?

"You're pretty."

Napatingin kaming lahat kay Ravi nang sa gitna ng katahimikan ay nagsalita ang anak ko. He was looking at Eresh who looked surprised with his sudden words. Pero maya-maya ay nakabawi rin at nginitian ang anak ko.

"Oh my... Thank you," Eresh said.

"But Mom's prettier."

Hindi ko alam kung paanong takip ang gagawin ko sa bibig ng anak ko. Ramdam ko ang pamumula ng buong mukha ko! Sinabi ba naman iyon ng anak ko sa harapan nilang lahat!

I heard Kylo chuckled. Sinamaan ko s'ya ng tingin na mas ikinatawa pa n'ya.

"He is, indeed, a Villaraza!" he even proudly said!

"Anak mo nga, gago!" panggagatong pa ni Attorney Cervantes na natatawa na lang din.

"Ano ba, Creed?! Mura nang mura! May bata, oh!" saway ni Fatima sa kanya na itinuro pa si Ravi. Mukha namang walang alam ang anak ko sa nangyayari sa paligid n'ya.

I looked at Fatima.

"Ano pa kaya si Kylo?" I said.

She just giggled and walked towards us. Inilahad n'ya ang kamay n'ya kay Ravi.

"Gusto mong makita ang baby ko?" she asked. Napangiti naman si Ravi at inabot ang kamay n'ya.

"Thank you, Fatima. Ikaw na munang bahala sa anak ko," I said.

"'Di ba may gusto si Kylo kay Eresh noon?" I heard Hunter asked.

Napatigil yata ang lahat kahit si Fatima na ilalayo na sana doon ang anak ko. Kahit ako naman ay napatigil! Naalala ko nga na sinabi iyon ni Attorney Cervantes noon! Nagselos pa nga ako!

I don't know what happened pero iniisip ko na lang na sa loob ng pitong taong nagkahiwalay kami ay inaasahan ko pa nga na may asawa na s'ya. Kaya naman nagulat talaga ako noon nang malaman na kahit girlfriend ay wala s'ya.

I don't have any reason to get jealous with all the woman and flings that he had with those seven years. We already broke up and he has all the right to find another woman to love. Kung nangyari man iyon ay hindi naman ikasasama ng loob ko. Wala na kami noon. He was a free man. Kung sakali man na nagkaroon nga s'ya ng ibang babae ay wala s'yang ginawang kasalanan. Hindi n'ya ako niloko. So I won't take it against him.

Pero nang magkalapit ulit kami at na-realize kong mahal ko pa rin s'ya, hindi ko lang talaga maiwasan ang magselos kahit na alam kong wala naman akong karapatan dahil nga hiwalay na naman kami noon.

"What? You're jealous?" dinig kong tanong ni Eresh kaya napatingin ako sa kanya. Her arms were crossed over her chest. "Can't blame you. I know I'm beautiful."

"And the Mad Queen is back," I heard Lucius muttered.

"I think Kylo was vaping in front of Eresh para magpapansin?" Death asked.

"Ah, oo! Inaasar para mapansin!" Hunter even chuckled.

"Naalala ko nga noong nag-field experience ako sa firm nila!" sabi ni Fatima na hanggang ngayon ay nandoon pa. "Palaging nagve-vape si Attorney Villaraza nu'n. Vanilla flavor pa nga palagi kong naaamoy."

Malakas na napatawa si Attorney Cervantes kaya lahat kami ay napatingin sa kanya. Kylo just shook his head and leaned on the backrest of the sofa to where he was sitting.

"Miss Abella," hirap na hirap na tawag ni Attorney Cervantes sa akin dahil sa pagtawa. He took a deep breath pero medyo natatawa pa rin nang magsalita. "Anong scent nga ng shampoo mo?"

"Vanilla scent," I answered.

"'Yon naman pala!" I heard Lucius exclaimed.

"Welcome to the PW club, gago!" Hunter exclaimed.

Nakita kong iniakyat na ni Fatima si Ravi sa taas dahil sa sunod-sunod nang nagmura ang mga lalaki habang inaasar si Kylo. Kylo looked liked he was pissed but there was a smirk on his lips.

Natawa na lang din ako habang nakatingin sa kanila. Kahit si JC ay natatawa rin sa tabi ko.

I think Kylo got some strange but good friends.

Natigil lang ang tawanang nang tumayo ang lalaki na katabi ni Eresh kanina. Even his stance and the way he walk were shouting of authority. Nakatitig lang ako sa kanya hanggang sa makalapit na s'ya sa akin.

"I'm Loki Von Amstel," he said as he stretched out his hand.

"Uhm... A-amara Jean." Nautal pa ko! Kahit hindi ko pa alam kung sino s'ya, alam kong hindi s'ya kung sino-sinong tao lang. I could sense that he's somehow a powerful man.

"Don't be humble, Fourth!" Lucius exclaimed. "Magpakilala ka katulad noon!"

I heard Loki chuckled. Muling inilahad ang kamay sa akin habang may maliit na ngiti sa mga labi.

"I am Loki Alexander Nimrod Von Amstel the fourth. The Duke of Wessex."

Wala sa sariling tinanggap ko ang pakikipagkamay n'ya. We shook hands. Binitiwan n'ya rin ang kamay ko pagkatapos at hinapit sa bewang si Eresh na nakatayo sa gilid n'ya.

Maingay akong napasinghap nang mapagtanto kung sino s'ya! I'm a magazine journalist! Nabalitaan ko ang tungkol sa isang myembro ng royal family na ikinasal kailan lang! And they were given the title as Duke and Duchess of Wessex!

Nanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin sa kanila. Ang alam ko pa nga ay gusto silang ma-interview ng boss namin pero hindi napagbigyan dahil nga myembro sila ng royal family at hindi basta-bastang pumapayag sa mga interviews!

Napatingin ako kay Kylo nang may maalala.

"Totoo ang sinabi mo noong araw na mag-break tayo na pupuntahan mo 'yung Prince Alexander sa England?" Akala ko hindi totoo 'yon.

I saw Kylo frowned.

"Do you really have to specify what happened with that day?" Napakurap s'ya at hindi makapaniwala ang tingin sa akin. "So you didn't believe me back then?"

"Malay ko ba!" I exclaimed. Hindi naman ako basta-basta nakakakilala ng taong kaibigan pala ng Royal family!

He tsked. Inirapan pa ako!

"He was the one I was talking about," he said. "The one who owes me a favor."

"Not anymore," Loki said that made me looked at him. Halata ang British accent sa pagsasalita n'ya. He smiled at me. "I owe him a favor before for protecting my wife when she was in danger."

Napatingin ako kay Eresh na ipinatong ang kamay at ulo sa dibdib ni Loki. She smiled sweetly at me but there was something with her smile. Like telling me to back off.

"I'm married so you don't have to worry, Amara Jean," she said. "Loki's a great man."

"Kylo's a great man too," hindi ko na napigilang sabihin dahil pakiramdam ko ay minamaliit n'ya si Kylo sa sinabi n'yang iyon. "He's the best man for me."

Pakiramdaman ko ay biglang tumahimik ang paligid habang magkatitigan kami. She even raised an eyebrow at me but I didn't back down.

I felt insulted. Ayokong makarinig na may nang-iinsulto kay Kylo. She might see him as an asshole but not for me. Kahit sino pa ang lalaking makilala ko, walang makakatumbas kay Kylo.

He did everyhing for me. He was a very understanding man. The most charismatic man I've ever met. He even handled my father's case for me.

I love him.

"I think I know why he had a crush on Eresh before," I heard Death muttered. Narinig ko ang mahihinag pagtawa nina Hunter, Lucius at Attorney Cervantes.

Eresh just rolled her eyes at me at bumalik na s'ya sa pagkakaupo sa pwesto n'ya kanina. Loki gave me a small smile before following Eresh.

Humugot ako ng ilang malalalim na paghinga at muling umupo. Ewan ko kung saan nanggaling ang galit ko. Basta nang maisip ko na lang na iniinsulto n'ya si Kylo ay bigla na lang nagpanting ang mga tenga ko.

I felt Kylo's hand held mine at bigla na lang ang naramdaman kong pagkalma. Dinala n'ya iyon sa mga labi n'ya at hinalikan ang likod ng palad ko.

"I love you..." he whispered.

"I found something."

Napatingin kaming lahat kay L na bigla na lang nagsalita. Nagulat pa nga ako doon. Ang akala ko kasi ay wala na s'yang planong magsalita maghapon at magla-laptop na lang doon.

"What?" Kylo asked.

But L looked up and our eyes met. Kinabahan ako sa nakitang kaseryosohan ng mga mata n'ya.

"Are you sure that your father's really innocent?" he asked.

Napakunot ang noo ko sa tanong n'yang iyon at mas dumoble pa ang kaba sa dibdib ko. Kylo squeezed my hand to calm me down.

"Anong ibig mong sabihin?" I asked.

He glanced at his laptop before looking up to me.

"I retrieved the CCTV footage that got mysteriously deleted of the day where the crime happened. Your father went at the victim's place in the timeline of her death."

Hindi kaagad ako nakapagsalita at tinitigan lang s'ya. It was on the case records that my father really went to the victim's place. Ayon iyon sa receptionist ng condo tower na nag-confirm na nagpunta nga si Papa doon. But it was different now that it has an actual footage confirming that my father really went there.

"Just because my father was there doesn't mean that he really did the crime," I said. Kontrolado ko pa ang boses ko.

"Yes... Pero hindi rin ibig sabihin no'n na hindi n'ya talaga ginawa ang krimen," L rebutted.

I gritted my teeth. Na-realize ko na hindi nga palasalita si L but when he did, harsh words will come out of his mouth. Deretso ang pagsasalita n'ya at walang pakialam kung maka-offend ng iba.

"How sure are you that he's innocent?" he asked again.

"He is."

"What if he's not? Anong gagawin mo?"

I stared at him. Hindi ko alam. Buong buhay ko ay pinaniwalaan ko na inosente si Papa. Pinigilan ko ang pag-iisip ng posibilidad na 'to dahil ayokong panghinaan ng loob. Ayokong maniwala na masamang tao si Papa. Na ang mabait kong ama ay hindi ko talaga kilala.

I looked at Kylo. He was waiting for my answer too. Alam ko, kahit hindi n'ya sabihin ay naisip n'ya rin ang posibilidad na 'to. That's why he's waiting for my answer.

I took a deep breath and squeezed his hand. Pagkatapos ay tumingin ulit ako kay L.

"I'll accept it. Kahit na mahirap. Pero bago 'yon, gusto ko munang malaman ang katotohanan. At alam kong may nangyaring hindi tama dahil sabi mo nga, nabura ang footage na 'yan sa mismong araw na nangyari ang krimen. Hindi ba ibig sabihin lang no'n na may tinatago sila?"

No one dare to say anything. Si L ay nakatitig lang din sa akin. Then I saw him made a small smirk before looking at Kylo.

"The footage caught someone. I think he's the real killer," he said.

"What? Who?" Kylo asked.

"It was someone you know."

"Sino nga?" Kylo asked impatiently.

L glanced at me before looking back at Kylo.

"It was the CEO of Arcturus Technologies. Ryan Delgado."

Chapter 69

My mind was taking too long to process with what L had said. Ilang sandali lang akong nakatitig sa kanya. I know that he just said a very crucial information but a part of me was refusing to believe it.

I know I already heard that name before. Sinubukan kong alalahanin kung saan ko narinig ang pangalan na iyon pero nahihirapan ako dahil sa kabang nararamdaman sa dibdib ko. It was like I could feel that if I figured it out, I will be in too much pain again. Kaya siguro parang may pumipigil din sa akin na alalahanin ang taong nagmamay-ari ng pangalang 'yon.

L's gaze turned to me. Wala sa sariling napapitlag ako nang makita ang seryoso n'yang tingin. Parang inaabangan ang reaksyon ko sa pangalang binanggit n'ya. And I think that he already knew that I somehow had an interaction with that Ryan Delgado. Pero hanggang ngayon ay ayaw pa rin isipin ng utak ko kung paano ko nakilala ang taong iyon.

"Wait," JC said. Napatingin kaming lahat sa kanya.

He looked like he was trying to remember where he heard that name too. Nakakunot ang noo n'ya pero nakita ko ang pagliwanag ng ekpresyon ng mukha n'ya bago tumingin sa akin.

"Naaalala ko na!" he exclaimed and even snap his fingers. "'Di ba nu'ng nag-intership tayo, may hinawakan na kaso si Attorney Villaraza tapos tumulong ka? Naalala kong kinuwento ni Juni sa 'kin 'yon. 'Yung kaso ni Martin Delgado! Tatay n'ya yata si Ryan Delgado?"

That's when it all came back to me. Bumalik ang lahat ng mga alaala ko tungkol sa kasong iyon. Ang lahat ng mga nangyari. Ang lahat ng mga pinag-usapan namin.

Now I know why my mind was refusing to remember it all. 'Cause seven years ago, I already met the real suspect to my father's case. Pero wala man lang akong kaalam-alam na kaharap ko na pala s'ya. Instead, I even helped him with his son's case.

I automatically looked at Kylo. It was like my body knows where to look at 'cause I will feel the safest with that person. Lalo pa at unti-unti nang hindi nagiging maganda ang pakiramdam ko dahil sa mga nalaman ko.

Kylo's expression was grim. Halata sa mukha na naalala n'ya rin ang pangalan na binanggit ni L. I had to give time for myself to remember that name but he looked like he remembered it too well. Kahit na maraming kliyente na rin s'yang hinawakan at pitong taon na ang lumipas.

Hindi maganda ang ekspresyon na nakikita ko sa mukha n'ya. He looked calm but based on that rare tint of red that I could see clearly in his amber eyes, I know that he's furious. Ilang beses umigting ang panga n'ya, tanda na pinipigilang bumuhos ang galit. I saw him closed his eyes and took a deep breath. He exhaled it harshly before looking back at me.

The moment our eyes met, my vision blurred with tears. Doon ko na-realize kung anong ginawa ko noon. Kung anong nangyari. And I was sure that fate was really playing us even before.

I bit my lower lip. Pinipigilan kong tumulo ang luha ko sa harap ng maraming tao. Kylo looked like he understood that I was already in the verge of crying. Hinawakan n'ya ang kamay ko nang mahigpit, telling me that whatever I was thinking, it was okay.

"I'm sorry..." hindi ko na napigilan ang panginginig sa boses ko.

Kylo frowned. His eyes roamed around my face. Mukhang nalilito s'ya sa sinabi ko.

"Why are you saying sorry?" he asked. Confusion was in his eyes.

"Pinilit kitang kunin 'yung kaso," sabi ko na kinokontrol ang panginginig ng boses ko.

Tandang-tanda kong ayaw n'yang tanggapin ang kasong iyon na ibinibigay ni Attorney Cervantes. Muntik pa nga silang mag-away noon at nagtalo pa talaga sila sa harapan ko. Maybe he already sensed that there was something with the case. Alam kong magaling s'yang lawyer at hindi n'ya agad huhusgahan ang kliyente n'ya nang hindi pa nakakausap o nababasa man lang ang kaso noon.

But he did. Maybe his guts told him. Malakas pa naman ang pakiramdam n'ya.

Yet I forced him to take the case. Ako na walang alam at isang intern lang.

What can I do? Naalala ko si Papa na hinusgahan agad ng mga tao kahit hindi pa nila alam ang buong nangyari. I was worried that an innocent would experience what happened to my father. Tapos ay madadamay rin ang pamilya n'ya.

Hindi ko man lang nalaman na kaharap ko na pala ang taong may gawa ng krimen at ang puno't dulong dahilan kung bakit nakulong si Papa.

My father got convicted in his place instead.

Kylo held both of my hands. Hindi ko napansin na naginginig na pala ang mga kamay ko dahil sa mga naging realization ko. He looked at me with so much understanding in his amber eyes.

"You didn't know anything, Jean," he said. "I am the one who should apologize. I should've known who Ryan Delagado is when we investigated his son."

I shook my head. I don't know but I feel hurt every time Kylo will blame himself. Sa lahat ng mga nangyari, wala s'yang kasalanan. Yet he got hurt with the decisions that I made. With everything that happened. But he never blamed me for it.

"Hindi mo pa rin naman alam ang tungkol kay Papa that time, 'di ba?" My lips quivered. "You didn't have to apologize for not knowing anything about me."

I saw him clenched his jaw. I squizzed his hands back. For some reason, parang alam ko na kung anong iniisip n'ya. I don't want him to blame himself for something he didn't even know. It was me who suddenly showed up in his office. Nagulo ko ang payapang mundo n'ya. I was the one who gave him problems.

Kung hindi kami nagkakilala, I doubt he'll ever feel hurt like this.

"Stop blaming yourselves," it was Attorney Cervantes. Napatingin kami sa kanya.

His expression didn't look good too. Mukhang mas malala pa nga ang nakikita kong pagsisisi sa kanya kaysa sa nakita ko sa mga mata ni Kylo kanina.

"Ako ang nagpumilit na kunin ni Kylo ang kaso. If you want to blame anyone, then blame me," he said and looked at me. His hazel brown eyes looked so serious than ever. "I'm sorry for using you so he would take the case, Miss Abella. I promise I'll do anything in my power to help you fix this."

I looked stared at Attorney Cervantes. He looked really serious. Parang ibang tao pa nga ang kaharap ko ngayong nakikita kong ganito s'yang kaseryoso. It feels like the air suddenly dropped around us. Nanlamig ako nang hindi ko makitaan ng anumang emosyon ang mga mata n'ya.

Now I know why Kylo asked for his help. I haven't seen him in action before, how he is inside a courtroom. Si JC pa lang at ilang beses n'ya pang sinabi sa akin kung gaano din kagaling si Attorney Cervantes.

But now, looking at him like this, even if I haven't seen him in action before, I got the assurance that he'll do good.

"So stop whatever you're thinking," sabi ni Attorney Cervantes na seryoso pa rin ang tingin sa akin. "Hindi lahat ng iniisip mo, tama. If Kylo hadn't met you, I don't even know what would he become today."

I looked at Kylo beside me. Seryoso rin s'yang nakatingin sa akin. May palagay akong alam rin n'ya ang sinabi ni Attorney Cervantes na kung anong iniisip ko. I don't know but I feel like these two lawyers really know how to read people.

Muli kong pinisil ang mga kamay ni Kylo at binigyan s'ya ng isang tipid na ngiti. If I hadn't met Kylo, I don't know what would I become too. I experienced having happy moments in my life because of him. He became my happiness in the midst of all my sufferings.

Sya ang naging kasiyahan ko sa lahat ng mga paghihirap na naranasan ko. And he even gave me a gift. Our son. Ravi...

Binalik ko ang tingin kay Attorney Cervantes. Mukhang may hinihintay s'ya sa akin kaya tumango ako sa kanya. He nodded once at me before looking at L who was just staring at his laptop.

"L, sigurado ka bang si Ryan Delgado nga 'yung nasa CCTV?"

L looked at him lazily. Feeling ko tuloy, mayamaya lang, magyayaya na s'yang umuwi dahil mukhang nabo-boring na s'ya kanina pa.

"Sa 'kin mo pa talaga tinanong 'yan?' he asked. Even his voice sounds lazy too.

"Just making sure," Attorney Cervantes said. "I don't want to encounter anything that I might regret again in the future."

L sighed. Binalingan n'ya saglit ang laptop n'ya at nang iniharap sa amin ay nakita kong naka-freeze ang screen sa part kung saan nakikita ang mukha ng lalaki sa kuha ng CCTV. The man's face was zoom in at sa gilid ay nandoon ang mga information tungkol sa lalaki. Kahit hindi ko tignan ang infromation, nakilala ko na si Ryan Delgado iyon, minus the wrinkles on his face.

Natingin ako kay L. It looked like he sensed that I was looking at him kaya napatingin rin s'ya sa akin.

"Paano mo nakuha 'yung information na 'to?" I asked.

He didn't say anything at first. His jet black eyes were just staring at me. Mayamaya ay tumingin sa tabi ko at bumuntonghininga. He looked at me with boredom in his eyes.

"Skills," ang maikling sagot n'ya.

I stared at him. I know that one must possess such great skills para makuha ng gano'ng kadali ang impormasyon na 'yon. And he said that the CCTV footage was deleted, right? Paano n'ya nakuha iyon kung ganoon? At paano n'ya nakuha nang gano'ng kabilis ang impormasyon ni Ryan Delgado pagkakita n'ya pa lang sa footage?

My gaze turned to Attorney Cervantes. Nakatingin s'ya sa case records ni Papa at seryosong binabasa iyon. They said that he's a sniper kaya mabilis n'yang nakitang katawagan ko si Ravi noon.

Death looked like he's someone anyone wouldn't meet on a daily basis. Gano'n rin ang nararamdaman ko kina Hunter at Lucius na nag-uusap lang doon.

And then there's Loki and Eresh. The British royalties...

Napatingin ako kay JC. Nakita kong isa-isa rin n'yang tinitignan ang mga taong nandoon. So I wasn't the only one who finds it odd that such people were in this room.

"Who are you, guys?" hindi ko na napigilang tanong.

They all looked at me. Walang nagsalita kahit isa. Tinignan ko ulit sila isa-isa at may kakaiba talaga akong nararamdaman sa kanilang lahat. They had that intimidating aura. Parang mahirap abutin, mahirap kalabanin. Mukha ring maraming nalalaman. They all looked like someone that went through so much in their lives.

"Jean..."

Napatingin ako kay Kylo. There was something in his eyes... Was that fear? Hindi ko alam kung bakit s'ya matatakot, eh, tinanong ko lang naman kung sino ang mga taong iyon. They looked like they weren't normal people.

"I'll tell everything to you. I promise..." Kylo said. Nandoon pa rin ang takot sa mga mata n'ya. "But first, let's focus on your father's case, okay?"

Nakita ko ang pag-aalangan sa mga mata n'ya. That gave me an idea that whatever he was going to tell me, hindi iyon simpleng bagay lang.

I knew it... I know that he has secrets too.

I took a deep breath and nodded at him. I know that whatever it was, he's still the best man for me.

"Miss Abella, may alam ka bang pwedeng maging koneksyon nitong si Delgado sa Papa mo?" Attorney Cervantes asked. "O 'di kaya dito sa biktimang si..." He looked at the case records, "April Gustavo?"

Agad akong umiling sa tanong ni Attorney Cervantes.

"Wala. Kung meron man, sana naging pamilyar sa 'kin 'yung pangalan n'ya."

Napatango-tango na lang si Attorney Cervantes. Sinubukan kong alalahanin kung nabanggit nga ang tungkol kay Ryan Delgado noon. Baka hindi ko lang maalala dahil masyado pa akong bata nang mangyari lahat.

Pero wala talaga. Kahit ang mukha n'ya, sigurado akong una ko s'yang nakita ay doon na sa firm ni Kylo.

"But your father was the driver of the victim's father, right?" Kylo asked. Tumango ako sa tanong n'ya. "At minsan nagpapasundo rin si Miss Gustavo sa tatay mo?" he asked so I nodded again.

"Hindi kaya 'eto?" JC suddenly said.

Napatingin tuloy kaming lahat sa kanya. His eyes were fixated on the case records.

"Nakalagay dito sa statement ni Jimenez—" Napatigil si JC at tumingin sa akin. "'Yung tatay mo."

I exhaled harshly. Gusto ko sanang sabihin na alam ko pero 'di ko na lang tinuloy at baka humaba pa ang usapan.

"Nakalagay dito na nu'ng isang beses na nagpasundo si Miss Gustavo kay Jimenez, may narinig s'yang katawagan ng biktima," JC continued. "Hindi lang s'ya sigurado sa pangalan pero nagsisimula raw sa letter R. He didn't give much thought with that 'cause it was her personal life, kaya hindi n'ya tinandaan 'yung pangalan. But he thought that it was her boyfriend." Mula sa case records ay nag-angat ng tingin sa amin si JC. "Hindi kaya si Ryan Delgado 'to?"

"But Ryan Delgado was already married that time," L said. Nakatingin pa rin sa laptop n'ya. "And he already had his son, Martin."

Dead end. Natahimik tuloy ulit kami. Ang tatlong abogado ay muling binalingan ang case records. Alam kong ilang ulit na nilang binasa iyon at may palagay ako na baka kabisado na nga nila, pero ilang beses pa rin nilang tinitignan.

L was doing something with his laptop. Nakikita ko na ilang beses kumukunot ang noo n'ya. Lucius and Death took some of the case records and read them too. Hunter was looking at L's laptop, mukhang may pinag-uusapan rin sila doon. While the British royalties looked like they were just observing us. Nakita ko pa ang tingin sa akin ni Eresh at nang makitang napatingin ako sa kanya ay tinaasan lang ako ng kilay.

"Look at this," mayamaya ay sabi ni Attorney Cervantes. "Nu'ng araw na nangyari 'yung krimen, nagpasundo si Miss Gustavo kay Jimenez. He picked her up at Valkyrie and she seemed pretty wasted. Kaya hinatid ni Jimenez si Gustavo hanggang sa condo unit n'ya. Pero hanggang labas lang si Jimenez."

"Yeah... it was on the CCTV footage," sabi ni Hunter na mukhang tinitignan ang footage na iyon sa laptop ni L. "Hindi pumasok si Jimenez sa loob."

"It was on the receptionist's statement as well," sabi ni Lucius na nakatingin sa case records. He then, looked up to us. "Nakita raw na inaalalayan ni Jimenez ang mukhang lasing na si Miss Gustavo. Naging crucial ang witness statement na 'yon dahil nga napatunayan na nandoon si Jimenez sa pinangyarihan ng krimen. Within Gustavo's death timeframe too."

"Nasa statement din ng Papa mo, AJ, na sinabi sa kanya ni Miss Gustavo na may naghihintay sa kanya sa condo unit," JC said. "Kaya rin siguro hindi na pumasok ang tatay mo sa loob. He thought that it was her boyfriend."

"But the police dismissed his statement dahil wala naman nakita sa phone ng biktima na kahit anong text or chat na may maghihintay nga sa kanya do'n," it was Attorney Cervantes. "Sabi rin ng mga nakakakilala kay Miss Gustavo, wala silang alam na boyfriend ng biktima. The receptionist also said that she didn't have any guests that day."

"They think your father was lying and was just trying to point the crime at someone," Death said.

"Kaya si Papa ang napagbintangan dahil s'ya ang huling nakitang kasama ng biktima? At huling pumunta sa condo unit n'ya?" I asked.

Attorney Cervantes nodded. Kahit si JC sa tabi ko ay tumango rin. Napatingin ako kay Kylo sa tabi ko na tahimik lang at kanina pa may tinitignan sa case records.

"Hindi kaya binayaran rin nila 'yung witness? 'Yung receptionist?" I asked. "Hindi naman malabo 'yun, 'di ba? Nagawa nga nila 'yon sa abogado ni Papa—"

Napatigil ako at hindi na tinuloy ang sasabihin ko pa sana. I looked at Kylo. He didn't give any reaction and was still looking at the case records.

"Possible," Attorney Cervantes said. "But we can't make any assumptions here. An assumption can't be evidence. Hindi 'yan tatanggapin sa korte."

I fell silent. Evidence. Iyon pa ang kailangan naming makuha. Ebidensyang nagpapatunay na inosente si Papa. Ebidensyang magtuturo na hindi si Papa ang gumawa ng krimen na 'yon.

I started having doubts kung makakakuha pa ba kami ng ebidensya lalo pa at ilang taon na ang lumipas. Pero inalis ko ang isipin na iyon sa utak ko. Hindi ako dapat panghinaan ng loob. Not now.

"But don't you notice something suspicious with the receptionist's statement?" tanong ni Lucius mayamaya.

"Yeah... Too detailed," JC answered. "Parang praktisado."

"L, anong oras nagpunta si Delgado sa unit ni Gustavo?" Kylo asked after a while. Napatingin ako sa kanya at nakita ko ang seryoso n'yang tingin kay L.

L smirked. Nakitaan ko na parang may kakaiba sa ngisi n'yang 'yon. Idagdag pa na iyon pa lang ang nakikita kong emosyon sa kanya bukod sa pagkabagot magmula pa kanina.

"Thought you'd never asked," he said. May kinalikot s'ya sandali sa laptop n'ya at ipinakita iyon sa amin. "Delgado came and went inside Gustavo's unit," his smirk widened, "using a key, at exactly ten forty-three in the evening. Left at three twenty-seven in the morning, an hour after Jimenez left."

I frowned.

"He waited inside Miss Gustavo's unit?" hindi makapaniwala kong tanong. "And then the receptionist said that she didn't have any visitors that day?"

I tried to connect everything. Kahit pa sabihin na hindi nakapag-log in as a guest si Ryan Delgado noon, imposibleng makaligtaan s'ya ng receptionist na pumunta o umalis ng condo tower lalo pa at alanganing oras na 'yon. Napansin n'ya si Papa tapos si Delgado, hindi?

"He had a key of Miss Gustavo's unit," I heard Kylo mumbled beside me.

Napatingin ako sa kanya. Parang sa sarili n'ya lang iyon sinabi at malalim na nag-iisip. Mukhang pinagkokonekta rin ang lahat.

I feel like... we're getting close to solving the case.

"Oh, fuck..." Kylo mumbled. Nag-angat s'ya ng tingin at agad na nagsalubong ang mga mata namin. "I think I get it."

My lips parted. Naghanap ako ng sasabihin pero hindi ako makaisip kung ano. Masyado akong nabigla sa sinabi n'ya.

I was still trying to connect everything but he had already solved it.

"Attorney Delfino's assumption was right," he said, looking straight at me. "April Gustavo and Ryan Delgado were in a relationship. She gave him the key to his unit. That's the proof that they have a deep relationship."

I gasped. Nanlalaki ang mga mata kong nakatingin kay Kylo.

"Don't tell me—"

Kylo nodded before I could even finish my sentence.

"April Gustavo was Ryan Delgado's mistress."

I was already thinking of it pero nakakagulat pa rin talaga ang marinig iyon mula kay Kylo. It was like he just confirmed my assumption. Lalo pa at magaling s'ya sa mga ganito, ang pagkonektahin ang lahat. He's a lawyer after all.

So that's why none of Miss Gustavo's friends knew that she had a boyfriend. She didn't want anyone to know that she's a mistress. Sa tingin ko ay nag-iingat rin sila na makarating sa asawa ni Ryan Delgado ang relasyon nilang dalawa.

Kaya rin siguro walang nakitang kung ano sa phone ni Miss Gustavo tungkol sa boyfriend n'ya mula sa statement ni Papa. She's probably using a different phone to contact him.

I heard Eresh's giggles. Napatingin ako sa kanya. She looked like she's enjoying some kind of a show. When she saw me looking at her, she gave me her sweetest smile.

"He's not stupid as I thought he would be," sabi n'ya sa akin at may pakiramdam akong si Kylo ang tinutukoy n'ya.

I just sighed and paid her no attention.

"They hid their relationship 'cause it would be a scandal," sabi ni JC. "Miss Gustavo was still a college student at that time. Isa pa, anak rin s'ya ng presidente ng Keaton Telecomm na malaking company na rin noon. Then, Ryan Delgado was already the CEO of Arcturus Technologies and has a family. Imagine how big the news would be if the media found out about it."

"Tingin ko rin kasabwat nga 'yung receptionist," Attorney Cervantes said. "Delgado has a key to Miss Gustavo's unit. Ibig sabihin, madalas nga s'yang magpunta doon. Imposibleng hindi pa rin s'ya mamukhaan ng receptionist."

"So does it mean that it was Ryan Delgado who altered the evidence?" JC asked.

Kylo nodded. Seryoso pa rin ang mukha n'ya.

"Looks like it. Seems like he already has some power even before," he said. "He got to manipulate the case."

"In other words, Ryan Delgado was the one who killed April Gustavo," Attorney Cervantes said. "But because Jimenez was there at the same place on the exact time, he became the fall guy. Wala rin namang nakakaalam na nando'n si Delgado sa araw na 'yon bukod sa receptionist na madaling nabayaran kaya kay Jimenez ibinagsak ang krimen."

"What's the purpose of his crime?" i heard JC asked.

Attorney Cervantes shrugged.

"Si Delgado lang nakakaalam n'yan. Ang kailangan nating gawin ay patunayan na inosente nga ang tatay ni Miss Abella."

I didn't say anything. May iniisip pa rin ako. Looks like the puzzle was somehow completed but there were still some parts that were missing. At may palagay ako na hindi ko makokompleto ang puzzle kung sa sarili ko lang hahanapin ang sagot.

I wanted to know everything what happened that night. Ngayon pa na napatunayan kong inosente nga si Papa. A part of my burden has finally lifted off my chest.

"Are you okay?"

I looked at Kylo and I saw the worried look on his face. Mukhang nahalata n'ya ang pananahimik ko. I stared at him. Mas lalong lumala ang pag-aalala sa mga mata n'ya nang wala akong maisagot sa tanong n'ya.

"Jean—"

"Merong part na hindi ko pa rin maintindihan," putol ko na sa sasabihin n'ya. Sa tingin ko kasi ay inaakala n'yang hindi ako okay dahil sa mga nalaman ko.

The information was too much. Pero kahit gaano pa karami ang mga nalaman ko ngayon, nauunawaan ko na ang lahat. I thought that I would have a hard time accepting the truth. But weirdly, I feel okay.

Siguro... dahil sa wakas, nabigyan na rin ng sagot ang matagal ko nang tanong sa sarili ko. Ang tanong na hindi ko binigyan ng pansin dahil natatakot akong malaman ang katotohanan.

If my father was really innocent.

And now, knowing that he really is innocent, I feel really okay.

"Ano 'yon?" Kylo asked. Hindi na inalis ang tingin n'ya sa akin.

"If Ryan Delgado was able to manipulate everything back then, why did he even had to ask for your help for his son's case?" I asked. "Eh, inosente rin naman talaga ang anak n'ya no'n."

Nagsalubong ang mga kilay ni Kylo pagkatapos kong itanong iyon. He looked like he was considering my question. Natahimik s'ya sandali at mukhang pinag-iisipan ang sagot sa tanong ko.

"Ah, oo nga," Attorney Cervantes said. Napatingin tuloy ako sa kanya. "Ako kasi ang sinabihan ni Mr. Ryan Delgado na dapat si Kylo raw ang humawak ng kaso. Hindi n'ya raw tatanggapin kung ibang lawyer."

"Baka gusto n'ya lang talagang sure win 'yung kaso ng anak n'ya?" JC commented. "Considering the win rate of Attorney Villaraza..."

"Yeah, pero... Kung kaya n'ya naman palang manipulahin 'yung mga evidence, kahit sinong lawyer, maipapanalo 'yung kaso ng anak n'ya. Kung gagawin n'ya nga 'yon," I said.

"Maybe he's a fan of the saying, 'like mother, like daughter?'" Eresh finally said after just observing since earlier. She gave a menacing smirk. "But it's 'like mother, like son this time.'"

Hindi ko na naiwasan ang bigyan s'ya ng matalim na tingin. Wala na akong pakialam kung s'ya pa ang Duchess ng kung saan mang lugar pa 'yan o kung myembro nga s'ya ng royal family. I didn't like what she just said.

Eresh smirked widened. Mukhang natuwa pa s'ya nang makita ang inis sa ekspresyon ko.

"What?" natatawa pa n'yang tanong "I'm just giving my assumption. Iyon naman ang ginagawa n'yo kanina pa, right?"

"Hindi namin kailangan ang assumption mo," I said. Pero imbes na mainis ay mas lalo pang tumawa si Eresh.

"You're forgetting that my husband was the reason why they still accepted the motion for your father's case."

"Oo nga. Pero asawa mo ang may gawa no'n at hindi ikaw," matapang kong sabi. "Plus, Kylo did a favor for your husband before, right? Binayaran lang ng asawa mo ang utang n'ya kay Kylo kaya 'wag mong palabasahin na ako ang may utang na loob sa 'yo."

"Damn," I heard someone muttered. Palagay ko ay si Lucius kaya sinulyapan ko s'ya. I saw him and Hunter trying their hardest not to laugh.

I just rolled my eyes. Ibinalik ko ang tingin kay Eresh. She has a sweet smile on her lips pero nakataas naman ang isang kilay sa akin.

Loki gave a soft chuckle kaya sa kanya naman ako napatingin. He was smiling gently at me but I saw some glint in his sea-green eyes as his fingers playef with his lower lip. I feel like he's a dangerous man too. Hindi lang ipinapakita.

His gaze turned to Kylo.

"Do you want to know what's the easiest way so all of your questions will get an immediate answer?" he asked with a thick British accent.

"What?" Kylo asked.

Loki gave a menacing smirk.

"You have to ask your mother. I bet she knows every answer to your questions."

Mabilis akong napatingin kay Kylo matapos iyong sabihin ni Loki. Agad kong nakita ang pandidilim ng ekspresyon ng mukha n'ya. Mukhang hindi nagustuhan ang binigay na suggestion ni Loki.

I sighed. Mukha ring hindi pa s'ya handang makipag-usap sa nanay n'ya.

"Thanks, but no," tanggi ni Kylo. Muli s'yang bumaling kina Attorney Cervantes. "Let's just find anything that can prove that Jimenez was really innocent."

Napatingin ako kay Loki nang magsimula nang mag-usap ang mga abogado. He just shrugged his shoulders with Kylo's refusal. Nang makitang nakatingin ako sa kanya ay nginitian n'ya ako.

I sighed and stood up. Agad na napatigil sa pakikipag-usap si Kylo nang mapansin ang pagtayo ko.

"Where are you going?" he asked.

I smiled to give him an assurance. Nakita ko pa rin kasi ang pag-aalala sa mga mata n'ya.

"Kukuha lang ng tubig.

"Ay, ako na, Miss Abella," sabi ni Attorney Cervantes na akmang tatayo pa kaya mabilis kong pinigilan.

"Ako na, Attorney!" I said before he could stand up. "Gusto ko ring iunat ang mga paa ko muna."

They finally let me go after a while kaya dumeretso na ako sa kusina. Ngayon pa lang ako nakapunta sa parteng iyon ng bahay ni Attorney Cervantes kaya nangapa pa ako kung saan nakalagay ang mga baso. Mabilis ko rin namang nakita.

I drank a full glass of water. It helped me calmed down after everything that I found out today. I felt really bad for my father. I felt really bad for even thinking for a second that he's not really innocent. I felt bad for everything that happened to him.

There were so many what ifs that came into my mind. Paano kaya kung hindi hinatid ni Papa si Miss Gustavo nang gabing iyon? Paano kaya kung hindi na lang nagtrabaho si Papa sa pamilyang iyon?

Marami pang mga tanong, but I know I wouldn't know the answer to those questions.

I felt okay now. Alam ko na ang totoong nangyari. Ang kailangan ko na lang gawin ay patunayan sa korte na inosente nga si Papa.

"You're quite lucky to have these many people help you with your father's case, don't you think?"

Kahit hindi ko pa nililingon ay alam ko na agad kung kaninong boses iyon. I turned around and saw Eresh leaning on the countertop just across to where I was. Her arms were crossed over her chest. She was smiling but I could tell that her smile wasn't friendly.

"Iinom ka rin?" tanong ko dahil hindi ko maisip na sinadya n'ya talaga ako rito.

She laughed softly. Maging ang paraan ng pagtawa n'ya ay napakaelegante. Hindi na nakapagtataka kung malaman na isa nga s'yang myembro ng royal family.

"No... I want to talk to you," deretso n'yang sabi.

She rolled her eyes when she saw that my expression changed. Mula kasi sa pagiging casual ay naging seryoso ang tingin ko sa kanya na mukha namang napansin n'ya rin.

"Oh, please... Why does everyone think that I'm the villain?" iritado ang tingin n'ya sa akin pero mayamaya ay bumuntonghininga rin. "Look, I'm just here to tell you some few things. Mukha kasing sa sobrang focus mo sa case ng father mo, nakalimutan mo ang ilang mga bagay."

"Wala akong nakakalimutan," I said.

She smirked.

"Really? Then you're aware what will happen to that assho—" Napatigil s'ya. She stared at me before she rolled her eyes. "To the man with amber eyes if he happens to proved that your father is really innocent?"

I frowned. Hindi ko maintindhan kung bakit kinailangan n'ya pa akong puntahan rito na parang inaabangan n'ya talagang mapag-isa ako para lang itanong ang bagay n 'yon.

"Why are you concerned about what will happen to him?" tanong ko.

Hindi makapaniwala n'ya akong tinignan. Her expression even looked like I just said something disgusting.

"More like I'm concerned for your son," she said.

Agad na nawala ang kung anumang iniisip ko nang mabanggit n'ya ang tungkol sa anak ko. I stared at her. At kahit gaano pa kataray ang tingin ko sa kanya, there was no doubt that the concern in her eyes was genuine.

"Anong tungkol kay Ravi?" I asked.

Eresh stared at me. She even tilted her head. Mukhang hinuhusgahan n'ya ako base sa pagtingin n'ya pero hindi ko na lang masyadong binigyan ng pansin. Ganito rin naman s'ya noong unang pagkikita namin. Mukha talagang nanghuhusga.

"He's the one who'll be affected the most kung maipanalo ni Kylo ang kaso ng tatay mo."

"Paanong maapektuhan?" lito kong tanong.

She sighed.

"I know that his mother was your father's lawyer back then. Kung maipanalo nga n'ya ang kaso ng tatay mo, then that will only prove whatever assumptions you have with Attorney Ocampo. Na ang isang mahusay na lawyer ay nagpabayad para maipatalo ang kaso n'ya. Then people will start to question Kylo's credibility as a lawyer. 'Cause that's how the society thinks, right? They even have a saying for that too. Kung ano ang puno, s'ya ang bunga."

Hindi ako nakapagsalita nang makuha na ang punto n'ya. How could I not ever think about that? Kung anong mangyayari kay Kylo pagkatapos nito? He will prove to the court that his mother was an incompetent lawyer back then kaya hindi nagawa nang maayos ang trabaho n'ya. Pero pagkatapos noon, ano nang mangyayari sa kanya?

"You might say that he could not reveal that part about his mother," Eresh continued. "But I doubt it. If you reveal the real murderer in this case, then everything will get unfold."

She took a deep breath. Hindi ko pa rin alam kung anong sasabihin kaya hinayaan ko lang s'yang magsalita.

"Everything is connected, Amara Jean," she said. "As how your son is connected to his father."

I looked at her when she started walking towards me. Nakatingin lang ako sa kanya at pinanood s'ya hanggang sa tuluyan na s'yang makalapit sa akin.

Her expression changed. Nandoon pa rin ang pagiging mataray na mukhang hindi na yata mawawala but her expression slightly softens. She also gave me a small smile.

"I wasn't able to meet your father," she said. "And my father might not have the best father award on father's day but they were the reason why we both got broken in the past. Did you know that I planned to kill Loki before?"

"What?" nanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin sa kanya. Hinanap ko ang pagbibiro sa mga mata n'ya pero wala akong makita.

She just smirked with my reaction. Mukha pa ngang proud pa s'ya sa sinabi n'ya!

"Yes!" she chuckled a bit pero agad ko rin nakita na nabawasan ang ngiti n'ya. "'Cause that's what my father made me think while growing up. Yours was quite different as you grew up thinking that you should do anything to prove your father's innocence. But still... we both grew up with a goal set on our minds."

I stared at her. Nagulat pa ako nang hawiin n'ya ang buhok ko papunta sa likod ko.

"Just a piece of advice, Amara Jean," she said and I remember the first time that we met. Ganito rin ang sinabi n'ya sa akin noon. "You can move on from your past by accomplishing your goal or... you can move on from your past by choosing not to hurt anyone and just continue on moving forward without looking back."

She gave me one last smile before he took a step back and turned around. Naglakad s'ya paalis ng kitchen pero bago pa s'ya makalabas sa bungad ng kusina ay lumingon s'ya sa akin.

"By the way, I chose the latter and I'm the happiest now." She gave me a menacing smirk. "But then again, it is your choice. Whatever you'll choose I hope that you'll finally have your peace of mind."

Ilang sandali nang nakaalis si Eresh pero nanatili lang akong nakatayo doon at pinag-iisipan ang sinabi n'ya. Alam ko ang ibig n'yang sabihin sa mga iyon pero hindi ko mapag-isipan nang mabuti. Sa lahat ng mga impormasyong narinig ko kanina, sa katotohanan sa nangyari sa kaso ni Papa, mas nagulat ako sa mga sinabi ni Eresh ngayon.

Sa tingin ko ay isa iyon sa mga problema sa akin. I was always looking back at the past, trying to resolve it in the present. I have forgotten that there's a future I should think of too. Lalo pa ngayon na nand'yan na si Ravi.

Hindi ko man lang naisip kung anong mangyayari kapag natapos na ang lahat ng ito. Kylo will go against his mother's words. Tama si Eresh, people will start to question his credibility as a lawyer kapag nalaman nila ang tungkol dito.

I sighed and walked towards the living room. Narinig ko ang pagtatalo ni Attorney Cervantes at ni Kylo. It seems like Attorney Cervantes was forcing him to talk to his mother na mariin din namang tinatanggihan agad ni Kylo.

"Tangina mo. Ikaw na lang makipag-usap kung gusto mo," ang murang iyon ni Kylo ang bumungad sa akin nang makabalik ako sa living room.

"Bakit? Nanay ko ba 'yon?" si Attorney Cervantes na mukhang naiinis na rin.

"Ayaw talagang makipag-usap ni Attorney Villaraza kay Attorney Ocampo," bulong sa akin ni JC pagkaupo ko.

I just sighed and looked at him. He looked really pissed. Magkasalubong ang mga kilay n'ya at may inis sa mga mata. Ilang beses pang napapasuklay ng buhok gamit ang mga daliri sa kamay sa sobrang pagkainis siguro kay Atoorney Cervantes.

"You might give a consideration to that," sabi ni L na kapag nagsasalita ay nagugulat na lang ang lahat. He looked really lazy and bored everytime that one would think he didn't like to talk at all.

"You found something?" Death asked. Si Hunter sa tabi ni L ay may madilim na ekspresyon ang mukha kaya kung anuman ang nahanap ni L, alam kong hindi maganda 'yon.

"Another information for Ryan Delgado that might be connected to the case... and to the game."

Game? Anong game? Bakit bigla-bigla n'yang nababanggit ang laro?

No one said anything pero nararamdaman ko ang bigat ng aura sa paligid. Isa-isa kong tinignan ang lahat at nakita ang seryoso nilang ekspresyon sa mukha.

"What is it?" Kylo asked in a quiet voice.

"Ryan Delgado has a sister named Mara Delgado, who, apparently, got married and has three kids. One of them was adopted."

L typed something on his laptop. Iniharap n'ya iyon sa amin at nakita ko ang impormasyon ng isang lalaking ngayon ko pa lang nakita.

"Her husband's name is Yuan Montenegro. Does his surname ring a bell?"

Chapter 70

This is the last chapter of Chess Pieces Aftermath: Kylo Villaraza. Thank you so much for supporting Kylo and Jean's story! Kylo's POV, entitled PLUTUS, will be in a separate book. You can find it in my Chess Pieces Aftermath reading list.

This book (including PLUTUS) is soon to be published too. Will include additional scenes and chapters that will only be available in the book. Reservation period will start on August 15.

Hope you'll support Gray's story entitled Chess Pieces Aftermath: Gray Sanford!

* * *

Hindi ko kilala ang pangalang binanggit ni L. Wala rin akong kilala na may apelyidong sinabi n'ya pero alam kong importante iyon dahil bigla na lang tumahimik ang paligid. Parang ang lahat ay naging apektado doon. The surname must be familiar to all of them.

Tinignan ko sila isa-isa. They all have a grim expression on their face. Pero mas malala ang kay Hunter na halatang hindi nagustuhang marinig ang pangalan o apelyido man na iyon. There's a disgusted look on his face.

I noticed JC looked at me from the corner of my eyes. Napatingin rin ako sa kanya at nakita ko agad ang pagtataka sa mga mata n'ya. He looked confused as well with how the people acting by just a name.

"Well... That spells trouble, ain't it?" Si Eresh ang unang nakabawi sa kanilang lahat.

She and Loki both have an amused expression on their face. Mukhang sila lang ang natutuwa sa mga nangyayari ngayon. Samantalang ang iba ay mukhang hinuhukay na ang libingan nila.

Why? Sino ba 'yung Yuan Montenegro na 'yon?

Tumingin ako kay Kylo para sana tanungin s'ya tungkol doon pero hindi ko na naituloy nang makita ang galit sa mga mata n'ya. His jaw was even clenching. Napansin ko din ang pagkakalukot ng mga papeles na hawak n'ya dahil sa pagkakakuyom ng kamao n'ya.

"What do you think was his connection to the game?" Eresh asked. "I mean, it doesn't look like it was just a coincidence." She looked at Hunter. "Am I right... Tracer?"

Napatingin rin ako kay Hunter dahil hindi ako sigurado kung s'ya nga ang tinawag ni Eresh dahil ibang pangalan ang binanggit n'ya habang nakatingin kay Hunter. Pero mukhang s'ya nga iyon. He took a deep breath and released it harshly before glaring at Eresh with his gray eyes.

Nagulat ako nang makita ang ganoon ekspresyon kay Hunter. He looked mad. Pero imbes na matakot ay narinig ko pa ang malakas na pagtawa ni Eresh. She really looked like she's enjoying this.

"Ooh..." it was Eresh. There was a sweet smile on her lips. "I missed that look. Brings back the old days."

Hunter continued on glaring at Eresh na mukha namang natutuwa pa sa nakikitang galit sa mga mata ni Hunter. Palipat-lipat ang tingin ko sa kanilang dalawa. Kahit si JC sa tabi ko ay mukhang nagtataka na rin sa mga nangyayari.

"So Yuan and Mara Montenegro were Joshua's adoptive parents," sabi ni Attorney Cervantes kaya sa kanya na ako napatingin. "And Mara is Ryan Delgado's younger sister." He looked at L. "Paano naging konektado 'to sa laro?"

"'Cause Joshua's the Red Faction's Pawn. My Pawn," it was Eresh who answered. Inis pa s'yang nakatingin kay Attorney Cervantes. "Stupid."

"Also listen to this," sabi ni L na kanina pa nakatingin sa laptop n'ya. "The Montenegros adopted Joshua years after Jimenez got convicted. Nagkaroon na ng ruling. Sarado na ang kaso. Nakulong na rin si Jimenez bago pa nila inampon si Joshua."

"So what does that mean?" Death asked.

"Maybe it was all the gamemaster's plan," Lucius said. Lahat kami ay napatingin sa kanya. Seryoso s'yang nag-angat ng tingin sa amin. "Ryan Delgado doesn't look that powerful to manipulate the law. If it's about money, baka pwede pa. I assume that it was him who paid the defense attorney. Pero 'yung nagawa n'yang itago ang kaso at kailangan pang gamitan ng koneksyon ni Loki para lang mabuksan ulit, I think someone helped him with it."

"Why would the gamemaster help Delgado with his case?" Death asked. He was frowning.

"So they will adopt Joshua," it was Loki who answered. His fingers were playing with his lower lip as he spoke. "Perhaps the gamemaster helped him in exchange that he would adopt Joshua. And because Delgado is already a married man with a son that time, he made his sister, whom, apparently, got wed with Yuan Montenegro, adopt the child."

Attorney Cervantes snapped his fingers. Itinuro n'ya pa si Loki na napangisi matapos sabihin ang mga iyon.

"Fourth's a genius. Lahat ng speculation n'ya noon, tama. Kaya maniniwala ako sa kanya." Attorney Cervantes said that made Loki chuckled. "Isa pa, mukha rin namang hindi papayag ang gamemaster na kung kanino lang ipaampon ang isa sa myembro ng Red Faction. Naaalala n'yo? He was in favor with them."

"Yeah... That sounds like him," Lucius muttered.

I was frowning as they exchange conversations. Palipat-lipat ang tingin ko sa kanila, sa kung sinong nagsasalita. Sinusubukan kong intindihin ang mga sinasabi nila. I was even listening intently pero kahit isang ideya, wala akong makuha sa mga pinag-uusapan nila.

They were talking about some game that might be connected with my father's case. At hindi ko alam kung ano iyon.

I just wanted to solve my father's case. To clear his name. Pero base sa pinag-uusapan nila, mukhang hindi ko agad makukuha ang gusto ko. There was more into it that I thought.

"It's possible," Hunter said. Madilim pa rin ang mukha. "I remember what his brother said. I figured Joshua was still young when Kenji taught him how to use a gun. My tracking skills wasn't the best that time kaya nang pinaampon s'ya ni Kenji sa mga Montenegro para magtago sa 'kin, hindi ko sila nahanap."

"Then when your skills improved, the gamemaster already hid them both," Lucius added.

"Tingin mo rin may kinalaman nga ang gamemaster dito?" Attorney Cervantes asked. Nakatingin s'ya kay Hunter at seryosong-seryoso ang ekspresyon n'ya.

Hunter nodded.

"Possible. Hindi rin naman kapani-paniwala kung nagkataon lang nga ang lahat ng 'to."

My frown deepened. Hindi ko na talaga masundan ang pinag-uusapan nila. Habang nakikinig ako sa kanila ay mas lalo lang akong nalilito. Mas lalo pang dumarami ang tanong sa isip ko. At sa tingin ko ay mas maguguluhan lang ako kung patuloy pa akong makikinig sa kanila.

I looked at Kylo, who still wasn't saying anything after that name was mentioned. Pero kitang-kita ang galit sa mga mata n'ya na hindi ko maintindihan kung para saan. At sa palagay ko ay may alam din s'ya sa pinag-uusapan ng iba, seeing him reacting like this.

I looked at the rest. Patuloy pa rin sila sa pag-uusap. Pero kahit anong pakinig ko sa kanila ay hindi ko makuha kung paano naging konektado ang pinag-uusapan nila sa kaso ni Papa.

"Sandali..." I stopped them. Tumigil naman sila sa pag-uusap at napatingin sa akin. "Hindi ko maintindihan... Anong pinag-uusapan n'yo? Anong laro? Anong gamemaster?"

I looked at them all and I know that they could all see the confusion on my face. They all stared at me for a while and it looked like they were ready to explain everything to me. Pero sa huli ay hindi rin sila nagsalita at tumingin na lang sa taong nakaupo sa tabi ko.

I looked at Kylo as well. His eyes were already on me. Hindi ko maintindihan kung para saan ang takot na nakikita ko sa mga mata n'ya. And unlike the others, mukhang hindi pa s'ya handang ipaliwanag sa akin ang lahat.

But I wanted to know the truth. Ayos lang naman sa akin kung bibigyan pa s'ya ng panahon bago n'ya ipaliwanag sa akin ang lahat. Pero kung konektado na ito sa kaso ni Papa, I want him to tell me the truth now. Para mas maintindihan ko na ang lahat.

"I... I can go," dinig kong sabi ni JC pero hindi ko s'ya nilingon. Nanatili lang ang tingin ko kay Kylo na napatingin sa kaibigan ko ngayon. "I feel like I should give you privacy—"

"No," pigil ni Kylo sa anumang sasabihin pa sana ni JC. "This is related to the case. You need to hear this too."

Naramdaman ko ulit ang pag-upo ni JC sa tabi ko. Hindi ko na inalis ang tingin ko kay Kylo na hindi na makatingin sa akin ngayon. He put the papers he was holding on the table in front of us. Pagkatapos ay ipinatong n'ya ang mga siko n'ya sa bahagyang nakabukang mga tuhod n'ya. He brushed his hair upwards. Some strands fell down on his face. He licked his lips before finally looked at me.

He looked frustrated. Halata sa mga mata n'ya. His amber eyes roamed around my face. Ilang beses na bumuka ang bibig n'ya, mukhang hindi alam kung ano bang dapat na sasabihin. He took a deep breath and looked at me with a serious expression on his face.

"We were playing... some kind of a game before." Tinuro n'ya ang mga kaibigan n'ya. "Them... Me, and others who weren't here, we were playing a game... a chess game. It was a game that started with our parents. Pero hindi natapos kaya kami ang nagtuloy ng nasimulan nila."

Nakatitig lang ako kay Kylo. Halata pa rin na hinahanap n'ya ang mga tamang salita para mas maintindihan ko ang lahat. I couldn't believe I would see him like this. Nakita ko s'ya sa loob ng korte. He looked confident that he could even convince the Judge. Malayong-malayo ang itsura n'ya ngayon doon.

"Human chess game... to be more specific," he continued. "We were the chess pieces. Pawn, rook, knight... And just like the usual game, there were two teams. Two organizations. And Eresh... she was from the opponent's team. The Queen of the Red Faction."

"Who would've thought that we're gonna talk about the game up to this day, huh?" I heard Eresh mumbled. Hindi ko s'ya tinignan at pinanatili lang ang tingin ko kay Kylo dahil pakiramdaman ko, kapag inalis ko ang tingin sa kanya ay may makakaligtaan akong importanteng impormasyon.

"Red Faction?" I asked. And Eresh was the Queen. Kaya pala ganoon s'ya kumilos. Hindi na nakakapagtaka.

Kylo nodded, Mukhang nahihirapan s'yang ipaliwanag sa akin ang lahat.

"Yes. And the rest of us were from EL Ordre. Our organization was built to help the government. We're like agents. We were doing illegal deeds for them that the police can't do to stop the crime."

"Yeah... 'Cause police sucks," Eresh mumbled. Mahina lang ang pagkakasabi n'ya at mukhang walang planong iparinig sa iba pero dahil tahimik ang paligid ay umabot pa iyon sa pandinig ko.

"Illegal... deeds?" marahan kong tanong. Akala ko ay mali ang pagkakarinig ko sa sinabi n'ya kanina pero tumango si Kylo. There was some regret in his eyes.

"We killed for them."

Napasinghap ako. Hindi makapaniwalang napatitig na lang sa kanya. Ramdam ko rin ang pagkagulat ni JC sa tabi ko at katulad ko, mukhang wala rin s'yang masabi.

I stared at Kylo. Nandoon sa akin ang ayaw na maniwala sa mga sinasabi n'ya. It didn't sound so real. Hindi ko akalain na may ganitong bagay ang nangyari noon. Mas lalo pa ang mga ginawa nila para sa larong sinasabi nila.

I saw the confirmation in Kylo's eyes. At habang nakatingin s'ya sa akin, nakikita ko ang pagsisisi sa mga mata n'ya. He looked ashamed the whole time he's telling me this. At may palagay ako na kung hindi lang n'ya kailangang sabihin sa akin, baka habangbuhay n'yang itago sa akin ang tungkol dito.

"And while doing that, we were fighting against the Red Faction too," Kylo cotinued kahit na mukhang nahihirapan s'ya sa pagpapaliwanag sa akin. "They were against the government. They wanted the government to fall down. And we were preventing them to do that."

"And by fighting you mean..." hindi ko na naituloy ang sasabihin ko. But Kylo still nodded.

"We were fighting for our lives too while protecting our King. Just like in the game of chess, one would win if they checkmated the King. In our game, checkmate means killing the King."

Napalunok ako. My mind wouldn't absorb the information. Kaya pala ganoon ang mga kaibigan ni Kylo. Unang kita ko pa lang sa kanila, parang may iba. They all have this intimidating aura around them.

Kaya pala ganoon na lang kabilis nalaman ni L ang lahat ng information tungkol kay Ryan Delgado. He even retrieved the deleted CCTV footage. I guess that's what he meant when he said skills. He meant hacking skills.

Ganoon din ang kay Hunter. He said something about tracking earlier. I guess he's good at tracking someone. Maybe at hacking too dahil mukhang nagkakasundo sila ni L kanina sa kung anumang ginagawa ni L sa laptop n'ya.

And Attorney Cervantes... He's a sniper. I think they meant that he was the EL Ordre's sniper.

That's why Eresh said that he tried to kill Loki before. Dahil nasa magkaibang grupo sila. At isang tingin lang din kina Death at Lucius, halatang may kakaiba din sa kanila.

"The gamemaster, who was giving the mission from the government, he was also from the government," Kylo continued. "He manipulated us, the Red Faction and EL Ordre, to fight against one another for his goal. He's that powerful, Jean..."

"And you think... that he was somehow related to my father's case?" I asked.

Kylo nodded.

"One member from the Red Faction was Joshua Montenegro. We all knew that he was only an adopted child. It was a strategy for them to hide from Hunter. He was tracking them ever since they did something horrible to his family."

Hindi ko na itinanong kung ano man iyon. I somehow got the picture. Kaya pala ganoon na lang ang reaksyon ni Hunter kanina pagkabanggit pa lang sa apelyidong iyon.

"We think the gamemaster planned it all. Pati ang pag-aampon ng mga Montenegro kay Joshua," Kylo said. "At kung may kinalaman nga ang gamemaster sa kaso ng Papa mo, that answers why the government were concealing the records of the case."

Hindi ako nakapagsalita. I was trying to absorb all the information. Ang dami kong nalaman simula pa kanina at pakiramdam ko ay hindi na iyon kakayanin ng utak ko.

I thought... my father's case was a simple case. Ang akala ko ay mahihirapan lang ako sa muling pagbubukas ng kaso n'ya pero kapag nalaman ko ang mga nangyari at makilala kung sino ang totoong kriminal ay matatapos na ang lahat. Pero mali pala ako.

I didn't know anything. Ang akala ko ay nagtatapos lang ang koneksyon ni Kylo sa kaso dahil s'ya ang anak ng dating abogado ni Papa. Pero mas malalim pa pala doon ang naging koneksyon n'ya.

I didn't even know about this game. Iyon ba ang nangyari sa kanya sa nakalipas na pitong taon? He was fighting because of this game, fighting for his life... Killing people... Pero nandoon ako sa Canada at wala man lang kaalam-alam na ganito na pala ang nangyayari sa kanya.

Marami pang ipinaliwanag sa akin si Kylo pero sa buong panahong iyon ay nakatitig na lang ako sa kanya. Pilit na iniintindi ang lahat ng mga sinasabi n'ya.

I was right. I didn't know anything about Kylo.

"Say something..." I heard Kylo mumbled.

Napatingin ako sa kanya at nakita kong mas dumoble pa ang takot na nakikita ko sa mga mata n'ya. Palipat-lipat ang tingin n'ya sa dalawang mga mata ko. He looked worried. Scared... Natatakot s'ya sa biglang pananahimik ko.

"What do you want me to say?" I asked. Dahil kahit ako, hindi alam kung anong dapat na sabihin ngayon. Ang dami kong nalaman na hindi ko na alam kung ano bang dapat na maging reaksyon o sabihin ko.

"Something to let me know if you have a plan of leaving me again... After everything you found out about me."

I didn't say anything and just keep on staring at him. Nandoon pa rin ang takot sa mga mata n'ya habang hinihintay ang sasabihin ko. Natatakot s'yang baka iwan ko ulit s'ya matapos ng lahat ng mga nalaman ko.

I didn't know what to say. Gusto kong sabihin na hindi ko s'ya iiwan. That I will still stay by his side pero ayaw bumuka ng bibig ko. Parang may pumipigil sa akin. Pakiramdam ko rin ay hindi ko kilala ang kaharap ko ngayon.

My mind still couldn't grasp everything I found out today. Kaya kahit na gusto kong may isagot kay Kylo ay hindi ko magawa. I wanted to think thoroughly about everything.

"You need to talk to your mother, Kylo," sabi ni Attorney Cervantes nang may ilang minuto lang kaming magkatitigan ni Kylo. "Mukhang may alam ang nanay mo. Now that we also suspects that this case might be related to the game. Nagkakaroon na ako ng ideya kung bakit kusa n'yang ipinatalo ang kaso."

"Yeah... If he can make her testify to the court, then do it. You can't use the CCTV footage as evidence since it was obtained in an illegal way," L said.

"As what I've said, your mother might be the one who's holding all the answers to your questions."

Napatingin kaming pareho ni Kylo kay Loki nang sabihin n'ya iyon. He was looking at me, parang binabasa n'ya ako. He knew that even if Kylo explained everything to me, I still have some questions left.

Then I saw Loki looked at Kylo. His lips curled into a smirk. There was also that mischief glint in his eyes.

"This is the aftermath of the game for you..."

Napatingin ako kay Kylo. He didn't say anything and just clenched his jaw. Mukhang ayaw n'ya sa narinig n'ya. Kung tungkol ba sa kausapin ang nanay n'ya o sa aftermath na sinasabi ni Loki, hindi ko alam.

"Oh, please," Eresh said and I looked at her. I saw her rolling her eyes at Kylo. "You should stop acting like a poor little kid throwing tantrums 'cause his dearest mother whom he idolized just hurt his poor little heart."

"Shut up, Eresh," dinig kong sabi ni Kylo na ngayon ay masama na ang tingin sa babae.

Eresh, on the other hand, looked amused.

"So now you're telling me to shut up?" she even giggled. "Don't you remember that time when you almost beg me to call you by your name?"

"I didn't beg! That was—" Kylo shouted. Hindi na ituloy ang sasabihin pa sana at mariin na lang na napapikit.

Napalunok na lang ako. My mind was still processing everything I've learned today pero hindi ko pa rin maiwasan ang masaktan sa tuwing naaalala ko na nagkagusto si Kylo kay Eresh. It was already in the past, I know. Pero ngayong nalaman ko na matindi pala ang pinagdaanan nilang pareho, that they were both fighting for their lives before... Pakiramdam ko ay mas matindi ang koneksyon ni Kylo kay Eresh kaysa sa akin.

Kylo took a deep breath like he was calming himself. Idinilat n'ya ang mga mata n'ya. He looked at me. There was so much emotions in his amber eyes before he looked at Eresh. Saglit lang ang ginawa n'yang pagsulyap sa akin pero ramdam na ramdam ko ang bawat emosyon sa mga mata n'ya. It was too much that it's making my chest hurt.

"I saw Jean in you. Your bluntness somehow resembles her..." marahang sabi ni Kylo na ikinagulat ko. "Since Jean was away, not by my side... and we were doing a dangerous mission, I thought that maybe if I die that time... I would hear you calling me by my name. Imagine that you were Jean."

Napaiwas ako ng tingin kay Kylo dahil hindi ko nakayanan ang narinig ko. It was too much. Hindi ko kayang isipin na dumating s'ya sa punto ng buhay n'yang naisip n'yang mamamatay s'ya. And he was just accepting it. At wala ako sa tabi n'ya ng mga panahong iyon.

Sa loob ng pitong taon, wala man lang akong ideya na ganito pala ang mga pinagdaanan n'ya. Hindi ko alam kung ilang beses s'yang nagkaroon ng mga misyon na sinasabi n'ya. Hindi ko rin alam kung ilang beses n'yang naisip na mamamatay s'ya. At hindi ko rin alam kung ilang beses n'yang tinanggap na lang ang tungkol sa bagay na 'yon.

And he was finding my presence in everything. Sa mga bagay na pakiramdam n'ya ay makikita o mararamdaman n'ya ako. The flavors of his vape juice, coffee dahil kape ang madalas kong itinitimpla sa kanya noon, vanilla 'cause that was my favorite flavor of shampoo and he said that he likes the scent. He even saw me in Eresh...

I saw Eresh smiled sweetly.

"Aww, that's so..." Her expression changed into a grimace. "Disgusting."

I heard Loki chuckled. Napatingin ako sa kanya. He noticed me looking at him and smiled apologetically at me.

"Anyway, what I wanted to say is..." Eresh trailed off. She pointed at me, and then at Kylo. "You both went through so much and even had to use my husband's connection just for this case when you could've asked him anything as a repayment. And when I say anything, it means any-fucking-thing! So if you really want to solve this, then don't waste this chance and talk to your mother!"

We decided to go home when we figured that none of us knows the answers to our remaining questions. Puro tanong na lang rin kasi ang sumunod na pinag-usapan namin. Tanong na mas dumarami lang. Hindi na rin naman umimik pa si Kylo matapos s'yang pilitin ng mga kasama n'ya na kausapin na nga si Attorney Ocampo.

They were right. Mukhang si Attorney Ocampo na nga lang ang makakasagot sa iba pa naming mga tanong. S'ya lang din ang magkakapagbigay linaw sa lahat. Kylo must talk to her to clear things. Gusto ko rin sanang magkausap na rin sila and I don't know how to tell him that.

Kahit sa byahe pauwi ay tahimik lang s'yang nagmamaneho. He was just looking ahead, his eyes fixated on the road. The street lights were even making him more intimidating with his serious expression right now. Kung wala si Ravi ay tahimik lang ang magiging byahe namin pauwi.

"She's so small, Mom!" Ravi exclaimed. Nilingon ko s'ya na nakaupo sa backseat.

Kanina pa s'ya abala sa pagkukwento. Mukhang ipinakita ni Fatima ang anak nila ni Attorney Cervantes habang inaalagaan n'ya si Ravi. And my son looked so excited as he tells me how cute the baby is.

"She looks like a doll!" He looked at me. Confusion was in his eyes. "Are babies really that small?"

Napatawa ako bago s'ya tinanguan.

"You were once like that too, baby..."

Naalala ko tuloy noong mga panahong sanggol pa lang si Ravi. When he could still fit in my arms at kaya ko pa s'yang buhatin nang ilang oras. Pero ngayon... my baby is a big boy now.

"Her hands are too small too," sabi ni Ravi na tinignan pa ang sariling kamay. Pagkatapos ay muling tumingin sa akin. "She's so cute!"

Natawa ako at hindi sinasadyang napatingin kay Kylo. Seryoso pa rin s'yang nagmamaneho at walang imik. Para pa ngang hindi n'ya kami naririnig ni Ravi dahil malalim ang iniisip n'ya. I just sighed. Napaupo na lang ako ng ayos at tumingin sa daan. Baka maaksidente pa kami sa sobrang lalim ng iniisip n'ya.

But I know that whatever's on his mind, he's still driving carefully. I always feel safe with him beside me.

Hanggang sa makauwi kami ng bahay at makapaghanda na sa pagtulog ay wala pa ring imik si Kylo. I didn't say anything to him either. My mind was still processing the information that I've found out earlier. Hindi ko nga namamalayan na napapatulala na pala ako sa mga ginagawa ko dahil sa mga iniisip ko.

Hindi ko pa rin maintindihan ang lahat ng tungkol sa larong sinasabi n'ya. But I somehow got the gist of it. That while they were playing that game, they also put their lives in danger. It made them do illegal and dangerous things.

Kaya pala noong muli kaming magkita pagkatapos ng pitong taon ay malaki ang pinagbago n'ya. It's not about the looks, that he became even more handsome... or his body that became leaner and chiselled. It was something deep within him. Something changed in him after his experiences in those seven years.

At ngayon ay alam ko na kung ano iyon.

Nakapaghanda na ako sa pagtulog. Nitong mga nakaraang araw ay tabi na kami ni Kylo sa pagtulog pero hindi ko alam kung ganoon pa rin ngayon. Kylo was just sitting on the sofa. His elbows were resting on his slightly parted knees. Halatang malalim ang iniisip at mukhang walang planong matulog.

And I... need time too. Para mapag-isipan ko ang lahat ng mga nalaman ko ngayon.

"Kylo..." I called him. Nag-angat naman s'ya ng tingin sa akin pero wala sa akin ang focus n'ya. "Matutulog na ko."

Hinintay kong may sabihin s'ya pero nakatitig lang s'ya sa akin. Napabuntonghininga na lang ako at tatalikod na sana para magpunta sa kwarto ko nang magsalita na rin s'ya.

"I'm going to talk with my Mom," he said.

Napatitig lang ako sa kanya nang sabihin n'ya iyon. Bahagyang nagulat pero inaasahan ko na rin naman. May palagay ako na iyon ang iniisip n'ya kanina pa.

I know, no matter how mad he was with his mother, he will definitely talk to her. I always see him as a responsible man. He always faces the problem. Hindi katulad ko na tinakbuhan pa ang problema ko noon.

I sighed.

"When?" I asked.

"Tomorrow."

"Take me with you."

Napatayo s'ya at nakita ko kaagad ang pagtutol sa mga mata n'ya. He also looked worried. May sasabihin sana s'ya pero inunahan ko na sa pagsasalita.

"Gusto ko rin marinig ang dahilan n'ya, Kylo..." marahan kong sabi.

"Jean—"

"I need to hear it, Kylo," putol ko sa anumang sasabihin pa n'ya. Nilapitan ko pa s'ya at tinitigan s'ya sa mga mata. I want him to know that I was sure and serious about this.

Alam kong nag-aalala na naman s'yang baka masaktan ulit ako. I know I will get hurt hearing the truth from his mother. What she did cause my father's life.

Pero ganoon naman talaga, 'di ba? One will always get hurt from hearing the truth. That's why others love to hear comforting lies. But the truth will and might set someone free. It would help them move on.

It will help me move on.

"I know you're worried... but I need this," I smiled sadly at him. "It might not make me forgive your mother... pero ayokong sa tuwing titignan kita at maiisip ko si Attorney Ocampo, maaalala ko lang ang ginawa n'ya sa Papa ko. Maaalala ko ang lahat... Lahat ng masasakit na alaala."

I gulped. Naramdaman ko ang paninikip ng lalamunan ko, tanda na maiiyak na naman ako pero pinigilan ko ang maluha. Kahit mahirap dahil nakikita ko ang sakit sa mga mata ni Kylo ngayon.

He knew that it was one of the reasons why I left him before. At nasasaktan ko na naman s'ya ngayon. But I need him to know that if I don't do this, habangbuhay na magiging ganoon ang sitwasyon namin.

"I want to let go of the pain..." I said. "I want you to let go of the pain. We both got hurt with what she did... Kaya dalawa rin tayong makikinig sa paliwanag n'ya."

He didn't say anything. Umikot ang mga mata n'ya sa kabuuan ng mukha ko at sinusundan ko lang ang bawat paggalaw noon. I always love staring at his amber eyes.

Nang makita n'ya ang kasiguraduhan sa mukha ko ay napabuntonghininga s'ya. Marahan s'yang tumango nang hindi pa rin inaalis ang pagkakatitig sa akin.

Hindi ako nagsalita. I just stared back at him. I could feel the distance slightly growing between us. Kahit hindi n'ya sabihin, ramdam ko ang pag-aalangan n'ya sa akin matapos ng mga sinabi n'ya kanina tungkol sa kung sino s'ya.

It was like he was afraid. I know that he wanted to talk about it pero ramdam ko ang takot n'ya sa magiging sagot ko.

I gave him a small smile.

"Goodnight, Kylo..." I said.

"Goodnight, Jean..." mahinang pagkakasabi n'ya.

I sighed before I turned around. Sa bawat paghakbang ko ay nararamdaman ko ang sakit sa dibdib ko. I couldn't take the distance. Kasama ko s'ya sa iisang bubong ngayon, but why does it feels like he's too far from me?

"Jean."

Agad akong napalingon kay Kylo nang marinig ko ang pagtawag n'ya sa pangalan ko. At dahil sa ginawa ay mas dumoble lang ang sakit sa dibdib ko nang makita ko ang mga emosyon sa mga mata n'ya.

He looked sad. He looked scared. He looked tired. Nanlabo ang paningin ko nang magsimulang magtubig ang mga mata ko nang makita ang mga iyon sa kanya.

"You're not... going away, right?"

Tinitigan ko lang s'ya at hindi kaagad sumagot. Pero sa bawat segundong nanatili lang akong tahimik ay mas dumodoble naman ang nakikita kong takot at sakit sa mga mata n'ya. It was like my silence was confirming whatever thought he had on his mind.

Napalunok ako pero nahirapan pa dahil sa bikig na nakaharang sa lalamunan ko. It hurts to see him like this. Na para bang natatakot s'ya dahil anumang oras ay kayang-kaya ko s'yang iwanan.

I gave him a smile. It was a sad smile. Nanginig pa ang pang-ibabang labi ko sa pagpupumilit na ngumiti so I pursed my lips. Pagkatapos ay muli akong lumunok at tinitigan s'ya.

"No... Of course not..."

My voice was soft. Hindi pa nga ako sigurado kung narinig n'ya iyon but he nodded. Pero nandoon pa rin ang mga emosyon sa mga mata n'ya.

"Okay..." I heard him mumbled.

Tumango ako at tuluyan na s'yang tinalikuran. I went inside my room and laid on my bed. I know that this was gonna be a restless night. Lalo pa at alam ko kung anong nakaabang sa akin kinabukasan.

I'm gonna talk with Kylo's mother. And I'm not sure if it will bring me peace or more pain.

Pareho kaming tahimik ni Kylo kinabukasan habang nagmamaneho s'ya papunta sa bahay ni Attorney Ocampo. Nandon ang kaba sa akin sa isipin na muli kong makakaharap ang dating abogado ni Papa. Sa tingin ko ay ito ang unang beses na sasadyain ko s'ya para makausap.

Nandoon din ang galit sa akin. Na sa palagay ko ay hindi na mawawala sa dibdib ko. Ang sakit kapag naiisip ko ang mga pinagdaanan ni Papa nang dahil sa mga nagawa n'ya.

But I wanted to know her reasons too. I want to hear it. Lalo pa at s'ya ang ina ni Kylo. Ng lalaking mahal ko at ama ng anak ko. Kung ibang tao lang s'ya, baka hinayaan ko na ang sarili ko na kainin ng galit ang puso ko para sa kanya.

Tumigil ang sasakyan sa harap ng isang malaking bahay. Sa labas pa lang ay mahahalata na kung gaano kaelegante ang sa loob. Kylo parked the car in front of the house. He rang the doorbell. Isang kasambahay ang nagbukas na agad din naman s'yang pinapasok ng gate. Sumunod ako sa kanya.

Kylo walked beside me. Nilakad namin ang distansya mula sa gate hanggang sa front door ng bahay na iyon. I felt him held my hand as we walk. Napatingin pa ako sa kamay naming magkahawak bago ko s'ya tinignan. Diretso lang ang tingin n'ya at walang sinabi.

Before we reached the front door, an old woman came out of the house. Kung hindi ko lang namukhaan ang babae nang humarap sa amin ay iisipin kong ibang tao iyon.

It was Attorney Ocampo but... different. Different from the last time I saw her. She was only wearing a casual blouse and slacks. Pinatungan n'ya iyon ng isang gray cardigan. Pero ang mas napansin ko sa kanya ay ang pagdami ng puting buhok n'ya na noon naman ay hindi ko napansin sa kanya.

There was still the elegant aura around her. But I couldn't see the proud woman I always see from her before. Mukha na lang s'yang simpleng ina na masaya sa pagdalaw ng nag-iisang anak.

"Kylo!" Attorney Ocampo sounded delighted when she went near us. Ang mga mata n'ya ay nasa anak lang. "You didn't tell me you're visiting today."

Napatingin ako kay Kylo na seryoso lang nakatingin sa ina n'ya. His face was void of any emotion. Wala rin akong nakikitang katuwaan sa mga mata n'ya.

"I'm sure you know why we're here," Kylo said in a serious tone. There's no warmth in his voice as he spoke to his mother.

Tsaka lang ako napansin ni Attorney Ocampo at napatingin pa sa akin. She looked surprised that I was there. Nakita kong bumaba ang tingin n'ya sa magkahawak naming mga kamay ni Kylo. I even felt Kylo tightening his hold in my hand.

Attorney Ocampo looked up. She gave us a weary smile.

"About time, huh?"

Pinapasok n'ya kami at doon kami dumiretso sa may sala. She offered some refreshments but I just asked for a water. May palagay ako na kakailanganin ko iyon mamaya.

"Nasaan ang anak n'yo?" Attorney Ocampo asked pagkaalis ng maid matapos maihatid sa amin ang tubig.

"Mom's taking care of him," I politely said. She gave me a small smile bago tinignan si Kylo sa tabi ko na wala pa ring imik.

"How are you, son?" Attorney Ocampo asked him.

Kylo looked at his mother. He was clenching his jaw. Sa palagay ko ay pinipigilan n'ya lang ang galit n'ya.

"Let's just get into business, Mom," he said.

I looked at Attorney Ocampo. Nakikita ko sa mga mata n'ya na nasasaktan s'ya sa inaakto ng anak ngayon. She tried to smile pero hindi iyon nagmukhang ngiti.

"I don't know where to start," I heard her say. Mahina at marahan ang paraan ng pagkakasabi n'ya. One would think that she was not a lawyer with how her words were lacking conviction.

"Why don't you start by apologizing to Jean?" sabi ni Kylo na nakikitaan ko na ng galit sa mga mata. "Your apology is long overdue, don't you think?"

Nakita kong napalunok nang mariin si Attorney Ocampo. Halatang nasaktan. But she held her chin up kahit na halata ang panunubig sa mga mata.

"I won't apologize for protecting my son."

Hinawakan ko ang kamay ni Kylo nang makita kong dumoble ang galit sa mga mata n'ya at para matigilin sa tangkang pagsasalita. I know what he would say would just hurt his mother. Anything he will do or say that will hurt his mom would hurt him too. At ayokong gumawa s'ya ng bagay na pagsisisihan n'ya sa huli.

"Kylo..." I called him. Trying to calm his anger. "Pakinggan na muna natin s'ya..."

I was glad that I came here with Kylo today. Kung hinayaan ko lang pala s'yang mag-isang kausapin ang nanay n'ya at hindi ako nagpumilit na sumama, baka magkasakitan lang pala sila.

Kylo took a deep breath. I felt him squeezed my hand before he took out his phone and tapped something there.

"I'm recording this conversation. I'll use this as evidence in the court," he said as he put down his phone on the coffee table in front of us. Nakita kong nagre-record nga iyon. "In case you refuse to testify."

Attorney Ocampo frowned. Nakita ko ang kalituhan sa mga mata n'ya. Sinulyapan n'ya ang phone na nasa table bago ibinalik ang tingin kay Kylo.

"Evidence?" she asked. Confusion was all over her face. "What are you talking about?"

"I filed a motion for this case. It was already granted. I am just waiting for the trial date."

"No!" Attorney Ocampo exclaimed. Nagulat pa ako doon at nakitang halos mapatayo pa s'ya. "No, Kylo! 'Wag mong gagawin 'yan."

"Why? Because this case is connected to the game?"

I saw Attorney Ocampo stilled after Kylo said that. Gulat pa ang mga mata n'yang nakatingin sa anak. Mukhang hindi inaasahan iyon. At base sa nakita kong reaksyon n'ya, na-realize kong alam n'ya kung anong tinutukoy ni Kylo.

Nanatili lang ang tingin ko kay Attorney Ocampo at inaalala ang lahat ng mga nalaman ko kahapon. Ibig bang sabihin, tama ang mga naging assumption ng mga kaibigan ni Kylo? Na ang kaso ni Papa ay konektado nga sa larong iyon?

"Yes, Mom," Kylo said when his mother didn't say anything. Nanatili lang ang gulat na mga matang nakatingin sa kanya. "We know how this case was connected to that fucking human chess game. Ryan Delgado being the real culprit, the Montenegros... We know all about it."

Hindi ako nagsalita at pinanatili lang ang tingin ko kay Attorney Ocampo. She looked surprised... and scared for some reason. Hindi ko akalain na makikitaan ko s'ya ng pagkatakot. She's always someone who looked so proud and so sure of herself. Sa tingin ko pa nga ay minana iyon ni Kylo mula sa kanya.

"Why don't you just tell us everything, Mom?" Kylo asked. He looked and sounded desperate. "Please..."

Attorney Ocampo looked like she was about to cry while staring at her son. Pero pinipigilan n'ya lang. Hindi ko alam pero may pakiramdam akong ayaw n'yang ipakita kay Kylo ang kahinaan n'ya. Na kahit ang pag-iyak sa harap ng anak ay hindi magawa.

She took a deep and shaky breath. Ibinalot n'ya pa ang katawan sa cardigan na suot bago sumandal sa sofa at tumingin sa aming dalawa ni Kylo.

"The first time I heard about Jimenez case," Attorney Ocampo glanced at me, "your father, it already piqued my interest. Based on my experience, usually sa mga ganitong kaso, kapag mayaman ang pinapatay, the killer is always someone on their level. Mga mayayaman din dahil sila-sila lang naman ang nagsisiraan. If not, then a burglar or a stalker... Hindi iyong matagal na nilang kilala at empleyado pa nila. So... I took his case."

Napalunok ako. Simula pa lang pero nararamdaman ko na agad ang paninikip sa dibdib ko. Alam kong matagal ko na rin tong hinihintay. Ang paliwanag ni Attorney Ocampo. Pero pakiramdam ko, kahit matagal na akong handa ay hindi ko pa rin makakayanan ang maririnig ko sa kanya ngayon.

I should keep myself together. Kailangan kong makayanan 'to. Dapat kayanin ko 'to. This was it. Finally, I'm hearing the truth.

Attorney Ocampo looked at me.

"I won't forget the look in your father's eyes when I introduced myself as his lawyer. He looked like I was his only hope to get out to whatever shit he was in." She took a deep breath. "Sa lahat ng mga naging kliyente ko, hindi lang s'ya ang nagbigay ng gano'ng tingin. Pero sa kanya ang pinaka hindi ko makalimutan."

"Did he look innocent?" Kylo asked kaya napatingin sa kanya ang ina.

"Yes... And he kept on denying that he's not the one who did the crime."

"Dahil hindi naman talaga s'ya—"

"It was our first meeting, Kylo," putol ni Attorney Ocampo sa kung ano pa sanang sasabihin ng anak. "Hindi lang din naman s'ya ang naging kliyente ko na guilty pero idine-deny ang ginawa. And I know you had clients like that too!"

Kylo took a deep breath. Mukhang pinapakalma ang sarili dahil napansin ko rin ang pag-igting ng panga n'ya. Ilang beses pa s'yang humugot ng malalalim na paghinga habang si Attorney Ocampo naman ay mukhang maiiyak na.

When she saw me looking at her, she cleared her throat.

"Who's the real suspect?" Kylo asked. His mother looked at her.

"Ryan Delgado," deretso n'yang sabi.

I pursed my lips. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na nakaharap ko na pala ang totoong kriminal sa krimeng ibinintang kay Papa. At wala man lang akong kaalam-alam.

"Fuck..." I heard Kylo muttered before he looked at his mother again. "Anong kinalaman ng gamemaster dito?"

Attorney Ocampo's lips trembled. She pursed her lips after. Nakita ko ang takot sa mga mata n'ya pero sandali lang iyon at bigla ring nawala nang kumurap s'ya.

"I know EL Ordre's good... Kung nalaman n'yo hanggang sa pag-ampon ng mga Montenegro sa isang batang myembro ng Red Faction, then you got it right."

Nagkatinginan kaming dalawa ni Kylo. That was the confirmation that we've looking for. At ibinigay iyon sa amin ng nanay n'ya.

Ibig sabihin... lahat ng mga napag-usapan namin kahapon, tama ang lahat ng iyon. Then I guess... the EL Ordre's really good? Lalo na iyong L dahil nalaman n'ya ang lahat ng mga taong may koneksyon sa kaso ni Papa.

"Bakit mo kusang ipinatalo ang kaso?" Kylo asked his mother again.

Attorney Ocampo looked so hurt when he looked at her son. Mukhang hindi makapaniwala na itinanong pa rin ni Kylo iyon sa kanya.

"Wala ka pa rin bang ideya, anak?" her voice broke. "You already know that this case was connected to the game... at alam mo kung gaano kadelikado ang lecheng larong 'yon!"

"Are you saying that you did this to protect me?"

"Yes!" May tumulong isang butil ng luha sa mata ni Attorney Ocampo pero mabilis din n'ya iyong pinunasan. "You were still young that time, Kylo! And your father was not around! Tanginang tatay mo na 'yan na nag-iwan ng problema pagkatapos iiwanan tayo dahil inakala n'yang mas ligtas tayo kapag wala s'ya! So I got left alone! Alone to protect you!"

Attorney Ocampo sobbed. Itinakip n'ya ang dalawang kamay sa mukha n'ya at pilit na pinigilan ang paghikbi. My eyes watered as I watched the woman who ruined my family crumbled like this. 'Yung taong inakala kong sobrang makapangyarihan dahil nagawa n'yang sirain ang pamilya ko... Umiiyak ngayon at mukhang mahina sa harapan ko.

She removed her eyes off her face and wiped her tears. Namumula ang mga mata n'ya nang muling tumingin sa amin.

"I was left with no choice..." nanginig ang boses n'ya nang sabihin n'ya iyon. "Nagpadala ng message sa akin ang gamemaster. Ipatalo ko raw ang kaso kung hindi..." she looked at Kylo with teary eyes. "He'll do something to you."

"You still shouldn't have done it," sabi ni Kylo na nabasag rin ang boses. "May nasirang pamilya dahil sa ginawa mo."

I looked down at my hand that was on my lap. Sa ginawa ko ay kusang tumulo na ang mga luha sa mga mata ko. Hindi ko na alam kung anong dapat kong maramdaman. Halo-halo na.

"I shouldn't have protected my son... is that it? Anong klaseng magulang ang hahayaan na lang na may mangyaring masama sa anak nila?"

"Anong klaseng magulang ang sisirain ang buhay ng ibang tao para lang maprotektahan ang anak nila?" Kylo asked. I could hear the pain in his voice.

"Mga magulang na gustong mabuhay ang anak nila!" Attorney Ocampo exclaimed. She was sobbing with the words. "Parents that were left with no choice but to do it."

I sobbed. Nakatungo pa rin ako at hindi inaangat ang tingin. I didn't want to look at her. I don't want to feel pity towards her. Kailangan kong alalahanin ang maling ginawa n'ya. Natatakot akong baka kapag tinignan ko s'ya ay matabunan ang mga rason kong iyon.

I shouldn't forget all the things that I did just to get in here. Just to hear the truth. I shouldn't forget all the pain, all the people that I've caused pain, and all my sacrifices just to be here in this moment.

"I never felt afraid while facing the Judge, defending someone inside the court," Attorney Ocampo continued. "Hindi ako natakot nang pagbantaan ng mga kalaban ko ang buhat ko. Pero kung ikaw na, Kylo... Ikaw na anak ko ang idamay nila... Kahit ano pa 'yan, handa kong gawin para lang maprotektahan kita."

Hindi ko na narinig pang nagsalita si Kylo. Nararamdaman ko na lang ang paghigpit ng kapit n'ya sa kamay kong nakahawak sa kanya. I could feel his pain with his grip. Sa bawat pagpisil n'ya sa kamay ko ay s'yang pagdoble rin ng sakit sa dibdib ko.

"AJ..."

Napaangat ang tingin ko kay Attorney Ocampo nang marinig na tinawag n'ya ako. She was looking at me and the pain was very visible in her eye. Muling bumuhos ang mga luha ko nang makita iyon sa kanya. Hindi ko talaga kaya kapag nakakakita ng isang ina na nasasaktan dahil sa anak nila.

Kung noon siguro, baka hindi ko matanggap ang paliwanag n'ya. Bakasabihin ko na napakamakasarili n'ya dahil hindi n'ya inisip ang ibang taong maaapektuhan dahil sa desisyon n'ya.

But now that I'm a mother too, naiintindihan ko ang nararamdaman n'ya. Na ang mga magulang ay handang maging makasarili kung kapakanan ang anak nila ang pinag-uusapan.

"I won't apologize for what I did," Attorney Ocampo said. At kahit hilam ng luha ang mga mata ay nakita ko ang kaseryosohan doon. "I'd do it again if it means of protecting my son."

Tumango ako para ipaalam sa kanya na naiintindihan ko.

"Jean," it was Kylo.

Tumingin ako sa kanya at nakita ko ang pag-aalala sa mga mata n'ya nang makita ang mga luha sa mga mata ko. This guy was really unbelievable. Kahit nasasaktan na s'ya, inaalala n'ya pa rin ako.

"The only thing I would apologize for is telling all of this to your father," sabi ni Attorney Ocampo kaya napatingin ako sa kanya.

"He knew?" hindi makapaniwala kong tanong.

Attorney Ocampo nodded.

"Sinabi ko sa kanya... nu'ng huling beses na dinalaw ko s'ya sa kulungan. He was planning to file an appeal. Naisip ko na baka kapag pinaliwanag ko sa kanya ang lahat at malaman n'yang nasa panganib ang buhay ng anak ko, he might consider not filing it." Her eyes teared up again. "I'm sorry... I didn't know that your father will kill—" Her voice croaked. "that he will kill himself."

I cried. Naalala ko nang huling beses kong masilayan ang katawan ni Papa. Hindi ko na napigilan ang mapahagulgol dahil doon.

Ang masaya naming pamilya na kahit simple lang at hindi marangya ang buhay namin ay sapat na para sa aming tatlo. Hindi ko inakala na ganito mauuwi ang lahat.

"Your father was a good man," Attorney Ocampo said. "He loved your family. That's why I told him the truth 'cause I thought he might understand that I just wanted to protect my son. But I think that was the reason why he—"

Tumango-tango ako kahit hindi na n'ya nagawang ituloy pa ang sasabihin n'ya.

"I wanted you to stay away from my son 'cause I was so guilty, AJ.... Sa tuwing nakikita kita, naaalala ko na may isang buhay ang nasira sa pagprotekta ko sa anak ko. And I was afraid that Kylo might be put in danger again because of this."

Napahagulgol na lang ako. Wala nang pakialam kung nandoon pa si Attorney Ocampo at hindi na magawang makapagsalita dahil sobrang sakit na ng dibdib ko. I was sobbing really hard so I covered my face with my palms.

The truth hurts so much. Sobrang sakit ng dibdib ko at parang bata na akong humahagulgol dahil sa mga nalaman ko ngayon. I felt Kylo's arms wrapped around my shoulder. Hinigit n'ya ako palapit sa kanya at ikinulong sa isang mainit na yakap. I cried my heart out while I was inside his arms.

Kylo decided to take me home nang hindi pa rin matigil ang paghikbi ko. Sapat na rin naman sa akin ang lahat ng mga nalaman ko. Nasagot na ang lahat ng mga tanong ko. Lahat ng mga tanong na buong buhay kong sinubukang hanapan ng sagot.

Pero hindi pa rin maalis ang sakit sa dibdib ko. I already stopped crying as Kylo drove our way home pero nararamdaman ko pa rin ang sakit. Nakatulala lang ako sa labas ng bintana, nakatingin sa daan at hindi nagsasalita. Kylo wasn't saying anything too.

I don't know what to feel anymore. Hindi ko alam kung tama pa ba ang nararamdaman kong sakit sa dibdib ko. Hindi ko alam kung tama ba na naiintindihan ko ang rason ni Attorney Ocampo. Buong buhay ko, galit ako sa ginawa n'ya. Pero nang marinig ko ang paliwanag n'ya, ang bilis kong naunawaan kung bakit n'ya nagawa iyon.

'Pa... 'Ma... Mali po ba ang nararamdaman ko ngayon? She did something that 'cause our family to end up like this, mali po ba na naiintindihan ko s'ya sa ginawa n'ya?

"Kylo..." I called him.

Napatingin sa akin si Kylo. His eyes were serious. Halata rin na malalim ang iniisip.

"Can you drop me off at my parents' place? Kakausapin ko lang si Dad."

Ilang sandali munang tumitig sa akin si Kylo at kung hindi lang s'ya nagmamaneho, nararamdaman kong mas matagal pa ang gagawin n'yang pagtitig sa akin. He glanced back at the road and when he looked at me again, he sighed before he nodded his head.

Ilang sandali lang ay narating na namin ang subdivision kung nasaan ang bahay na kinalakihan ko. Kylo parked the car in front of my parents' house. He was about to take off his seatbelts when I stopped him.

"Mauna ka na," I said.

"What?"

"Don't wait for me. Mauna ka na sa condo."

Nakita ko ang takot sa mga mata n'ya. Palagay ko ay may naiisip s'yang hindi maganda dahil sa mga sinabi ko. Dahil hindi ako sasabay sa kanya sa pag-uwi at dito pa nagpababa sa kanya.

"Jean—"

"Please, Kylo... Kailangan kong makausap si Daddy."

Alam kong ayaw n'ya pa sana akong iwan dito. Alam kong maghihintay s'ya kahit gaano pa ako katagal abutin sa pakikipag-usap kay Daddy. Pero nang siguro makita n'ya na seryoso ako sa gusto ko ay wala na s'yang nagawa. He nodded. Ilang sandali lang ay pinanood ko ang sasakyan n'yang papalayo.

I sighed and turned around. Nasa harapan ako ngayon ng malaking bahay ng mga Abella. Naalala ko noong unang beses na inuwi ako nina Mommy mula sa ampunan. I was reluctant on taking a step inside. Pero nasanay na rin ako. And this home became one of my comforts.

I went inside. Dumiretso ako sa office ni Daddy at kumatok doon. I heard his voice from inside, giving me permission to went in.

I was right. I know that he would be here by this hour.

Pumasok ako sa loob at nakita ko si Daddy na mukhang abala sa mga binabasang papeles. He looked up. His face lit up when he saw me.

"Anak..."

"Dad..." I gave him a reluctant smile. "Are you busy?"

"No... no."

He closed the folder he was reading. Naglakad s'ya papunta sa sofa na nasa loob ng office n'ya at umupo doon. I sat down beside him.

"What brings you here? Nasaan ang Mommy mo at si Ravi? Si Attorney Villaraza?"

I smiled at him.

"Nasa condo po..."

Napatango-tango si Daddy. I know by this time, may ideya na s'ya na s'ya talaga ang sadya ko kaya nagpunta ako dito. He didn't say anything and stared at me. Mukhang hinihintay na magsimula akong magsalita.

I took a deep breath. Napatingin ako sa mga kamay kong nakapatong sa hita ko. I played with my fingers for a while. Iniisip kung anong sasabihin sa kanya. When I looked up, pakiramdam ko ay maiiyak na agad ako nang makita ang pag-aalala sa mga mata n'ya kahit wala pa naman akong sinasabi.

"Dad..." my voice broke. "I know everything... Alam ko na po ang lahat ng nangyari sa kaso ni Papa."

Bumaba ulit ang mga mata ko sa mga daliri ko. Ilang beses akong lumunok, pinipigilan ang mapaluha. Mukha yatang hindi na mauubos ang mga luha ko kahit ilang beses pa akong umiyak ngayon.

"There were questions about my father that I didn't want to entertain. Dahil kahit wala pang mga sagot ang tanong na 'yon, nasasaktan na agad ako." Nag-angat ako ng tingin kay Daddy. "Isa na po do'n 'yung... bakit s'ya pumayag na ampunin n'yo ko... kung may natitira pang pag-asa sa kanya na makakalaya s'ya. And why... did kill himself if he's really innocent?"

Tears fell down my eyes. Hinayaan ko na iyon dahil kahit anong pigil ko ay tumutulo rin naman. It's just making me feel more pain trying to stop my tears.

Dad didn't say anything and I felt so thankful for that. Hinaayan n'ya lang akong magsalita. Na ilabas lahat ng mga nasa dibdib ko na nandoon lang buong buhay ko.

"His actions made me doubt him, Dad... I started to question myself if he really was innocent. And I felt so bad. I felt so bad for thinking like that. He was a good father to me but I started to doubt him. Pakiramdamn ko, ang sama-sama kong anak..." I sobbed. "I was his only family left, pero kahit ako... hindi rin naniwalang inosente s'ya."

"Anak..."

"At ngayong alam ko na po ang lahat... I realized that more than anything, more than to anyone, I wanted to prove to myself that my father is really innocent. Na wala naman po talaga akong pakialam sa iniisip ng ibang tao kung inosente s'ya o hindi. Ginawa ko lang ang lahat, dahil sa sarili ko, sa akin ko mas gusto kong patunayan na inosente nga s'ya. 'Cause I felt really guilty for doubting him."

I was sobbing so hard. Hindi ko na napigilan ang paghikbi ko. Ang sakit-sakit ng dibdib ko. Now, that I'm finally addressing this to myself, mas lalo kong nararamdaman ang sakit. Ang mga tanong na pilit kong kinakalimutan dahil mas lalo lang akong nasasaktan. Dahil mas nararamdaman kung gaano akong kasamang anak.

"My father was a good man," I said in between my sobs. "He sacrificed himself to protect someone. Para po matapos na talaga ang kaso at hindi na gumulo pa... He didn't deserve what happened to him."

My father sighed. Lumapit s'ya sa akin at hinila ako para yakapin . Mas lalo lang lumakas ang pag-iyak ko dahil doon.

"Pakiramdam ko, ang sama-sama ko pong anak dahil naiintindihan ko ang ginawa ni Attorney Ocampo. I should be mad at her. Pero bakit naiintindihan ko ang ginawa n'ya?" I cried. "Masama po akong anak..."

Napahagulgol na ako habang nakayakap kay Daddy. I was gripping his shirt 'cause I couldn't take the pain, I couldn't take the guilt anymore. I was fooling myself that I wanted to prove to everyone that my father was really innocent. Pero sa sarili ko lang naman pala gustong patunayan iyon dahil hindi ko makaya ang guilt na nararamdaman na pinaghinalaan ko rin ang sarili kong ama.

I felt Dad caressed my back, giving me comfort so I would calm down. Patuloy pa rin naman ako sa pag-iyak at paghagulgol. Napapahikbi dahil sa kanina pang pag-iyak.

Hindi ko alam kung gaano kami katagal nanatili sa ganoong pwesto. Kumalma rin ako at tumigil sa pag-iyak. Dad slowly pulled away. I saw the gentle look in his eyes as he looked at me.

"Mabuti kang anak, Amara Jean... Alam na alam namin iyon ng Mommy mo. Alam din iyon ni Eduardo... ng Papa mo," he said softly. "Doubting someone... is not a bad thing. It's in human nature. Kahit gaano pa kalaki ang tiwala mo sa isang tao, there will always be a time that you will doubt them. Papaniwalain ang sarili mo na mali ang hinala but deep inside, there's still a tiny bit of doubt. Even if they are your parents." He smiled at me. "Doubting means that you have your own principle. Na hindi ka mabilis maloko. And it is a good thing."

Dad wiped the tears on my cheeks. He looked straight into my eyes.

"Justice... People seek justice when they feel unfair for something. That they do not deserve whatever they received, the unfairness. It is there to help people feel contentment and to help them move on with their lives..."He smiled gently at me. "You want to know the reason kung bakit pumayag ang Papa mong ampunin ka namin? It's because he wanted you to move on, Amara Jean..."

Nagsimula ulit magtubig ang mga mata ko.

"Alam kong umasa rin s'ya na mapapatunayang inosente s'ya at makakalaya s'ya pero alam n'ya sa sarili n'yang maaapektuhan ka nang dahil sa nangyari sa kanya. Maaapektuhan ang kinabukasan mo. And that's one of the greatest fear of a parent. Their child's future..." he said. "Makalaya man s'ya, marami mang maawa, there will still be a consequence. At maaapektuhan ka no'n. 'Cause people are like that. Ang iba nga ay sa mali pa rin naniniwala kahit napatunayan na kung anong totoo. Kaya pumayag s'yang ampunin ka namin para hindi ka maapektuhan ng nangyari sa kanya. He wanted you to be an Abella for that. He hoped that you will live your life normally."

Tahimik akong umiyak. Nang may tumulong luha sa mga mata ko ay mabilis ko iyong pinunasan. I looked at my father. He looked so gentle. Like the look of a father looking at their beloved child. Na-realize ko na sa kabila ng mga nangyari, maswerte pa rin ako sa buhay ko.

"Justice... is also about letting go, anak..." he said. "I'm sure that's what your father wanted for you."

I cried hard. I suddenly remember my father's last words. Ang mga huling salitang narinig ko sa kanya.

My last promise to him...

He wanted me to be happy. He wanted me to be free. Free from the pain that he might cause me. Free from the painful memories.

Sa halip, kabaliktaran ang ginawa ko. I lived with the painful memories. I even planned to be a lawyer because of those memories. Because of the guilt. When all my father... my parents... wanted for me is to become happy with my life.

Muli akong niyakap ni Daddy.

"I'm sorry too, Amara Jean..." he said. "Sinadya kong magtrabaho ka sa firm ni Attorney Villaraza. Hindi ka sana sobrang nasasaktan ngayon.

I pulled from his hug. Pinunasan ko ang mga luha ko bago umiling kay Daddy.

"No, Dad... Kung hindi mo ginawa 'yon, hindi ko makikilala si Kylo." I smiled at him. "He brought happiness to my life. He brought me so much happiness."

"You're really happy with him?" Kahit na... s'ya ang anak ni Attorney Ocampo?" Dad asked.

Lumawak ang mga ngiti ko at tumango sa kanya nang sunod-sunod.

"Marami kaming pinagdaanan. We both got hurt. We hurt each other. But when I'm with him? I feel like... everything will be okay. Na kahit ano pa 'yan, malalagpasan namin... As long as we're together."

Dad smiled at me.

"Ganyan din ako sa Mommy mo."

I laughed softly. Tinitigan ko si Daddy bago ako na ang kusang yumakap sa kanya.

"Thank you, Dad... Thank you for everything," I said. "And I'm sorry if I ever hurt you."

Dad hugged me back. Naramdaman ko ang marahan n'yang paghaplos sa buhok ko.

"It's okay, anak..."

Gabi na nang makauwi ako sa condo dahil inabutan pa ako ni Mommy sa bahay at doon na pinakain ng dinner. Nagkwento ako sa kanila. It felt so good being with them... Talking with them about things.

Madilim na ang kabuuan ng condo pero naaaninag ko ang loob dahil sa nakabukas na kurtina sa may veranda. I saw Kylo, sleeping on the sofa.

My heart sank. Masyadong malaki si Kylo para magkasya sa sofang iyon. He looked uncomfortable sleeping there. Lagpas na nga ang mga binti n'ya sa sofa.

Tahimik akong lumapit at lumuhod sa tabi n'ya. I stared at him. At his handsome face. Na kahit sa pagtulog n'ya ay nararamdaman ko pa rin ang pagiging intimidating n'ya.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwalang may lalaking kagaya n'ya ang magmamahal sa akin. Lalaking handang masaktan at magsakripisyo para lang sa akin. Ako na ilang beses s'yang nasaktan. Pero kailanman ay hindi n'ya ako sinsisi nang dahil doon.

He may not be perfect but he really is the best man for me.

I caressed his hair. Nagising ko yata s'ya sa ginawa ko dahil gumalaw s'ya at mayamaya ay nagdilat ng mga mata.

"Jean?" he asked. Bumangon s'ya at umupo sa sofang hinigaan n'ya. "You're here," he sounded relieved.

Tumayo ako sa harapan n'ya. Tiningala n'ya ako.

"Bakit dito ka natulog?" I asked.

"I was waiting for you," diretso n'yang sagot.

I took a deep breath. Kinuha ko ang kamay n'ya. I tugged his arm so he would stand up.

"Sleep beside me," sabi ko nang hindi pa rin s'ya tumatayo.

Kylo just stared at me. Nakita ko ang pag-aalangan sa mga mata n'ya.

"Are you sure?" he asked.

I gave him a small smile before I nodded.

"Oo."

Ilang sandali pa akong tinitigan ni Kylo bago tumango at tuluyan nang tumayo. I didn't let go of his hand. Sabay kaming naglakad papasok ng kwarto ko.

He didn't say anything when we got inside. Tahimik kaming dalawa nang mahiga na sa kama. Ramdam ko ang pag-iwas n'ya sa akin. There was a distance betwwen us. Hindi ko nakayanan iyon kaya ako na mismo ang lumapit sa kanya at niyakap ang katawan n'ya. I buried my face on his chest. His scent was all I could smell and after the tiring day, it helped me feel relaxed and comfort.

I love him so much...

"Goodnight, Kylo..." I mumbled. Unti-unti nang tinatamaan ng antok.

I felt him took a deep breath. He slowly let go of it before he hugged me back. Napangiti na lang ako sa kapayapaang nararamdaman sa dibdib ko.

"Goodnight, Jean..."

Nauna akong magising kinabukasan at agad na napangiti nang mabungaran ang mukha ni Kylo na himbing na natutulog sa tabi ko. I broke out from his hug carefully, not wanting to wake him up and went inside the bathroom to do my morning routine.

Weird man pero sobrang gaan ng pakiramdam ko. Wala na ang anumang bigat sa dibdib ko. Kahit pa ba sa mga nalaman ko nitong mga nakaraang araw at kahit pa sobra akong umiyak kahapon, wala na talaga akong nararamdaman na bigat sa dibdib ko.

I felt happy. I felt contented. Pakiramdam ko pa nga ay magiging masaya rin ako sa mga dadaan pang mga araw.

Natapos na akong maligo at magbihis pero tulog na tulog pa rin si Kylo. Naisip ko tuloy na dahil sa mga nangyari ay hindi rin s'ya nakakuha ng maayos na tulog at ngayon lang nakatulog nang mahimbing.

I decided to went out of the room and prepared breakfast. Tahimik pa rin sa loob ng kwarto ni Ravi. Alam kong mayamaya pa rin s'ya magigising.

Naunang magising si Kylo kaysa kay Ravi. Tapos na akong magluto ng almusal at naihanda ko na iyon sa lamesa. Nang makita ko si Kylo ay nag-init ako ng tubig para timplahan s'ya ng kape.

"Good morning," I greeted him. My back was facing him pero ramdam ko ang pagpasok n'ya sa kusina.

"Good morning," he greeted back. His voice sounded hoarse in the morning.

Narinig ko ang paghigit n'ya ng upuan.

"Isasama ba natin ulit si Ravi ngayon?"

Ngumiti ako bago tumalikod para harapin s'ya. Nakaupo na sya. Hindi ko maiwasan ang mapatitig sa kanya.

Magulo ang buhok n'ya dahil sa pagkakahiga sa kama. He still looked sleepy. He was only wearing a simple white shirt and shorts. Pero kahit ganoon, ang gwapo-gwapo pa rin n'ya sa umaga.

"No," I answered.

I saw him frowned.

"So your Mom will look after him again? Anong oras s'ya pupunta dito?"

"Hindi rin... pupunta si Mommy dito," marahan kong sabi na mas lalong nagpakunot sa noo n'ya.

"Then what about Ravi? Who will look after him kapag pumunta tayo sa bahay ni Creed?"

Umiling ako.

"We're not going there."

"Not today?" he asked.

"Not ever... If it's just about the case."

Gulong-gulo na ang itsura ni Kylo ngayon. Hindi maintindihan ang sinasabi ko. Malalim na ang pagkakakunot ng noo n'ya at nakatitig sa akin na para bang pilit iniintindi ang mga narinig mula sa akin.

"What?" he asked. "What are you talking about?"

I pursed my lips. Huminga muna ako nang malalim bago s'ya seryosong tinignan.

"Let's stop here, Kylo..." I said. "Huwag na nating ituloy 'tong pagbubukas ng kaso ni Papa."

Nanatili lang ang tingin sa akin ni Kylo. Sa itsura n'ya ay mukhang hindi n'ya mapaniwalaan ang sinabi ko that it rendered him speechless.

I feel like this is the right thing to do. I think that this is the right thing to do.

Buong buhay ko ay hinangad kong mapatunayan na inosente si Papa. I didn't know that I was just doing that 'cause I felt guilty of doubting him. Kaya ngayong nalaman ko na ang totoo, I feel... at peace.

It was only to myself that I wanted to prove my father's innocence.

Napatayo si Kylo at naglakad palapit sa akin. Hindi n'ya inalis ang tingin sa akin hanggang sa makarating s'ya sa harapan ko.

"Is it because of my mother?" marahan n'yang tanong. "Jean, you don't have to worry. Tapos na naman ang laro."

I shook my head. Diretso akong tumingin sa kanya.

"Kapag pinagpatuloy natin 'to... It will affect you, Kylo. I know that you wanted to correct your mother's mistake, to do the right thing. Pero nandyan pa rin ang mga taong kahit gumawa ka ng tama, kahit gumawa ka ng kabutihan, may masasabi pa rin. Sasabihin pa nilang mas pinili mo ang trabaho mo kaysa sa pamilya mo. Kylo—" I took a deep breath. "It will affect your work."

"I don't even fucking care a bit about it, Jean," he said, looking confused.

"People will criticize you—"

"Wala naman akong pakialam kung anong sasabihin ng mga putanginang mga taong 'yon."

Mariin akong napapikit at humugot nang malalim na paghinga.

"Pwede bang huwag kang magmura? Umagang-umaga."

"Jean..." Kylo looked frustrated. Marahas pa s'yang napasuklay sa buhok n'ya gamit ang kamay n'ya. "Kung dahil lang naman sa 'kin, then you don't have to worry. I can take it."

"Ravi will get affected too."

Natigilan si Kylo dahil doon at napatitig na lang sa akin. Mukhang nakuha n'ya ang pinupunto ko.

Naisip kong tama ang mga sinabi sa akin ni Eresh noon. People will always criticize. Gumawa ka man nang mabuti o hindi. And this was something that I don't what to happen. Ang maapektuhan pati si Ravi. Ni hindi ko man lang naisip ang bagay na iyon.

"Alam kong hindi dapat tayo magpaapekto sa sinasabi ng ibang tao," I said. "Pero bata pa ang anak natin, Kylo. Mas bata pa sa akin nang mangyari ang lahat ng 'yon. At hindi maiiwasan na hindi s'ya maaapektuhan. He might even develop a trauma with it."

Napaatras si Kylo at sumandal sa may countertop. Nakatulala lang s'ya at mukhang malalim ang iniisip. He looked troubled. Halatang ayaw n'yang gawin ang sinasabi ko.

Umangat ang tingin n'ya at kita ko ang pag-aalala sa mga mata n'ya nang tumingin sa akin.

"What about you?" he asked. "I'll find another way—"

Napatigil s'ya sa pagsasalita nang humakbang ako palapit sa kanya. Tumigil ako sa harapan n'ya at hinawakan ang kamay n'ya. Tiningala ko s'ya.

"I'm okay now, Kylo..."

"Jean..." Halata sa kanya na hindi naniniwala sa sinabi ko.

I understand him though. Pitong taon ang nasayang sa aming dalawa dahil dito. Pitong taon naming hindi nakasama ang isa't-isa. Itinago ko sa kanya ang anak namin nang dahil sa kasong ito. He suffered so much. We were both in pain. Kaya naiintindihan ko kung bakit hindi n'ya magawang maniwala. Kung bakit grabe na naman ang pag-aalala sa mga mata n'ya ngayon.

"Na-realize ko na ang kailangan ko lang talaga ay ang marinig ang katotohanan. 'Cause you know... I doubted my father too. And I felt guilty because that. Gusto kong mapatunayan na inosente si Papa para sa sarili ko. Dahil hindi ko makayanan ang guilt na ako mismong anak n'ya, pinagdudahan din s'ya."

I laughed softly. Bumaba ang mga mata ko sa kamay naming magkahawak. My hand fit perfectly with his.

"Kaya ngayong nalaman ko na ang totoo, I feel really okay. I feel peaceful. Nawala na lahat ng bigat na dinadala ko sa dibdib ko. Nanay mo lang pala ang makakapagpaalis no'n."

Tumawa pa ako para pagaanin ang sitwasyon dahil kitang-kita ko talaga ang pag-aalala sa mga mata n'ya. But Kylo just kept on looking seriously at me, mixed with worry. Parang hinahanap n'ya sa mukha ko, sa mga mata ko ang kasinungalingan sa mga sinasabi ko.

"What about your father?" he asked. Ngumiti ako sa kanya.

"This is what he wanted," I said. "Naaalala ko ang huli kong pangako sa kanya na kinalimutan ko. He made me promise him for me to be happy, to be free. Pero kabaliktaran naman ang ginawa ko. Nakulong ako sa sakit dahil sa nangyari sa kanya..." I sighed. "Ito ang gusto ni Papa para sa 'kin. Dahil ang gusto lang naman ng mga magulang ay sumaya ang anak nila. Kasi ako... iyon din ang gusto ko para kay Ravi."

"That's what I wanted for our son too," he softly said.

"And that won't happen if we still keep on locking ourselves in this pain. 'Pag pinagpatuloy natin 'to, one problem might be resolved, pero meron na namang magiging kasunod. Hanggang sa hindi na matapos."

"Jean, I can find another way," sabi ni Kylo. He looked determined. "If I can't, then I will find another way. Just don't pretend that you are okay with this."

I took a deep breath. Binitiwan ko ang kamay n'ya. Umangat ang mga kamay ko sa mukha n'ya at ikinulong iyon sa mga palad ko. I made him look at me.

"Look at me, Kylo..." I said, looking straight at him. I had to make sure that he won't look away. "Mukha ba akong nagsisinungaling ngayon? Mukha lang ba akong umaarte? I'm okay... I really am."

He looked intently at me. Palipat-lipat ang tingin n'ya sa dalawang mga mata ko. I just followed the movement of his amber eyes as they roamed around my face. Ilang sandal n'yang tinititigan ang bawat parte ng mukha ko. Para talagang may hinahanap na hindi makita doon.

I smiled when I somehow saw him that he now believed me. Pero nandoon pa rin ang pag-aalala sa mga mata n'ya. I wonder how much worry this man has for me?

"You've suffered for so long... Sa pitong taon tayong hindi magkasama, ang hirap isipin ng lahat ng mga pinagdaanan mo," madamdamin kong sabi. "We've suffered enough... Don't you think it's time for us to choose our happiness? To finally choose ourselves?"

Kylo still looked worried and troubled as he stared at me. Ngumiti ako sa kanya, proving him that I'm really okay and this is what I want.

Marami na kaming sakit na pinagdaanan nang dahil dito. Alam kong binuksan n'ya ang kaso ni Papa dahil gusto n'yang itama ang maling ginawa ng nanay n'ya. Gusto na n'ya akong hindi na masaktan kahit pa malaki ang magiging epekto sa kanya ng gagawin n'ya. Ganoon naman s'ya, ako ang laging inuuna kaysa sa sarili n'ya.

But I want him to stop suffering. I want us to stop suffering. Now that I feel okay, sapat na sa akin ang lahat ng mga malaman ko para magpatuloy sa buhay.

"What matters... is that the living are well and happy," I said.

He closed his eyes and took a deep breath. He looked resigned when he opened his eyes again.

"Alright... But you have to tell me if ever you'll feel the need of reopening your father's case again," he said. Seryosong-seryoso ang tingin n'ya sa akin. "Tell me if you feel hurt, or in pain. No more pretending, Jean... No more secrets."

Ngumiti ako at tumango sa kanya.

"No more secrets."

He sighed before he held my arm and gently pulled me for a hug. Yumakap ako pabalik sa kanya at ibinaon ang mukha ko sa dibdib n'ya. I inhaled his scent. Naramdaman ko rin ang paghalik n'ya sa buhok ko.

"Are you sure about this?" he asked.

Tumango ako at mas hinigpitan pa ang yakap sa kanya.

"Hundred percent sure."

It's time to fulfill the promise I made with my father.

Hindi na nga itinuloy ni Kylo ang pagbubukas ulit sa kaso ni Papa. Pinakiramdaman ko ang sarili ko kung may panghihinayang ba akong nararamdaman pero wala. I felt peaceful. I felt contented. I felt okay. Sobrang gaan ng pakiramdam ko.

We decided to visit my parent's grave, sa pagkakataong 'to kasama na namin ni Ravi si Kylo. Ipinakilala ko s'ya sa mga magulang ko. He uttered a prayer for them at nang matapos ay kinarga si Ravi at dumistansya muna sa akin. He knew that I needed time alone with them. I just fell inlove with him for that.

Sa lahat naman yata ng ginagawa n'ya ay mas lalo lang akong nahuhulog sa kanya.

"'Pa..." pagkausap ko sa puntod ni Papa. "I'm sorry po... Sorry kung hindi ko na po tinuloy ang pagbubukas sa kaso n'yo para malinis ang pangalan n'yo kahit nabigyan na po ako ng pagkakataon. Nalaman ko na po ang lahat at pakiramdam ko, mas gugulo pa ang lahat kapag ipinagpatuloy ko 'yon."

I stared at my parents' grave. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na ako sa ganitong sitwasyon, tinititigan ang bawat letra sa pangalan nila na nakaukit sa lapida nila. And everytime, I would feel the pain, hurt, and sad.

But right now? All I could feel was the peacefulness in my heart.

"Pero hindi po ibig sabihin no'n na hindi ko po kayo mahal," pagpapatuloy ko. "Mahal na mahal ko po kayo, 'Pa... Kayong dalawa ni Mama. Pero ayoko na pong masaktan. Pagod na po akong masaktan. I want move on now and live my life with the people I love who's beside me."

Tinignan ko sina Kylo at Ravi na nakasilong sa isang malaking puno 'di kalayuan kung nasaan ako. Ravi had his hands up, mukhang inaabot ang sanga ng puno na hanggang balikat ni Kylo ang taas. Kinarga s'ya ni Kylo at pinakapit ang anak namin doon bago binitiwan at bahagyang lumayo. Narinig ko pa ang sigaw ni Ravi na mukhang natakot sa paglayo ng ama bago natatawang lumapit si Kylo at ibinaba si Ravi doon.

Hindi ko napigilan ang bahagyang matawa bago nakangiting binalingan ang mga puntod ng mga magulang ko.

"I will now keep my promise to you, 'Pa..." I said. "Marami pong salamat sa mga mabubuting aral at alaalang ipinabaon n'yo sa akin."

Lumapit sina Kylo at Ravi sa akin. Halata sa mga mata ni Kylo na tinatantya n'ya ako kaya ngumiti ako sa kanya. Ravi looked up in the sky and waved a hand.

"Lolo, Lola! Don't worry na po! You can now take a rest of guiding my Mom!" he said. Napangiti ako kahit nagsimulang magtubig ang mga mata ko. "Dad is here now with us! We can take care of Mom po this time! Just be happy in heaven!"

Kylo was also smiling gently while looking at our son. Nakita kong bumaba ang tingin n'ya sa puntod ng mga magulang ko.

"I promise I'll take good care of them," I heard him uttered a promise.

Hindi ko na napigilan ang maluha habang pinapanood ko silang nangangako sa mga magulang ko. My heart felt so full. Ang saya-saya ko ng mga sandaling ito.

"Why are you looking down? You should look up if you're talking to them," sabi ni Ravi nang mapansin ang ginawa ng ama.

"'Cause those are their graves," Kylo answered.

"But Lolo and Lola are in heaven. You should look up, not look down. 'Cause what's down there is hell."

Nagkatinginan kami ni Kylo at parehong natawa. He looked back at our son again.

"Alright, alright..." he said and looked up in the sky. "I promise I'll take good care of them... of my family." He looked at Ravi again. "Okay na ba?"

Ravi smiled before he giggled. Ang lawak-lawak ng ngiti ko habang nakatingin sa mag-ama ko.

"Let's go home..." I said.

Pareho silang napatingin sa akin at tumango. We walked our way towards the car.

Kylo opened the door of the restaurant for me. I said my thanks and went inside, following a waiter to our table. It's been seven years pero halos walang pinagbago ang lugar. Ganoon pa rin kagaya noon.

It was the bar when we had our last date... seven years ago.

"Dito talaga?" natatawa kong tanong nang makaalis ang waiter matapos i-serve sa amin ang pagkain.

Kylo gave me a smirk. Hindi ko na naiwasan ang mapatitig sa kanya.

He looked so formal with his maroon three-piece suit and a black necktie. His amber eyes reflecting the color of his suit. Naninibago ako dahil maayos ang pagkakasabit ng necktie n'ya sa leeg n'ya. Hindi maluwag. Hindi rin nakabukas ang butones ng white inner shirt n'ya.

His hair was in a brush-up style. Ngayon ko lang din yata s'yang nakita na nasa ganitong ayos ang buhok n'ya. He looked so handsome with it. Pero kahit ano pa man, gwapo pa rin naman talaga s'ya.

"I want to erase the bad memories we had here," he said.

Napakunot ang noo ko.

"Wala naman tayong masamang memories dito, ah? You even sang for me here while we danced. First time ko pa ngang marinig kang kumanta no'n!"

"Yeah... But after that..."

Hindi na n'ya natuloy ang sasabihin n'ya pero tumango ako dahil naaalala ko naman kung anong nangyari pagkatapos noon. Noong inihatid n'ya ako pauwi.

I broke up with him that night.

I took a deep breath.

"So? Anong meron at bigla kang nagyaya?" I asked.

Noong una pa nga ay ayaw kong pumayag na sumama sa kanya dito dahil ang gusto n'ya ay kaming dalawa lang. Maiiwan na naman si Ravi. Gusto ko sanang bumawi sa anak naming dahil nga hindi namin s'ya masyadong nakasama dahil sa mga nangyari. Pero kahit si Ravi ay gusto akong pumayag sa pag-anyaya ng ama n'ya.

"We deserve to have dates sometimes," Kylo said. "Plus... You still have your interview questions to ask me."

Napasinghap ako. Nakalimutan ko na ang tungkol doon! Nag-isip ako kung may ilang araw pa ba sa ibinigay sa aking deadline ni Mr. Williams para sa interview ni Kylo.

"Don't worry. I asked your boss to give you more time and he agreed," Kylo said. Mukhang nahalata kung anong inaalala ko. Nakahinga naman ako nang maluwag sa sinabi n'ya.

"I'll ask you tomorrow. Ipaalala mo sa 'kin," I said.

He chuckled. Napatitig na lang ako sa kanya. Parang ang tagal na nang huli ko s'yang marinig at makitang tumawa.

"I just asked your boss for you to give you more time... It's not free."

Napakunot ang noo ko sa kanya.

"Hindi libre 'yon?"

He smirked. Kagat-kagat ang pang-ibabang labi nang umiling sa akin. Napasimangot ako.

"Ano na namang hihingin mong kondisyon?" I asked. "Extended 'yung time ng pagiging secretary ko sa 'yo?"

I heard him chuckle again. Tumingin s'ya sa gilid. I saw him wet his lips, making it looked more red. Nakangisi pa rin s'ya nang tumingin sa akin.

"Fuck, I think I need my vape right now," bulong n'ya pero hindi ko naman nakuha?

"Ano?" tanong ko pero umiling s'ya.

"You're right about the extended part. But not as my secretary."

My frowned deepened.

"Ano naman ngayon?"

May binabalak na naman yata 'tong lalaking 'to. The last time he planned something like this, he made me fall for him again!

He let out a soft chuckle before he fished something out inside the pocket of his coat. Inilabas n'ya iyon at nang makita ko pa lang ang maliit na itim na kahon sa kamay n'ya ay napaawang na ang mga labi ko.

"As my wife. And this time... you have to spend a lifetime with me."

Nakaawang pa rin ang mga labi ko nang sundan ko s'ya ng tingin nang tumayo s'ya at lumuhod sa may gilid ko.

"I know I'm not perfect," he started. Napatingin ako sa kanya. Kitang-kita ko sa mga mata n'ya ang takot na pilit n'yang itinatago sa kaseryosohan. "I'm the worst kind of man. Marami akong nagawang kasalanan. And you know that, Jean... You know that."

Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko nang marinig ang pagkabasag sa boses n'ya. Nagsimula na rin manlabo ang paningin ko. Tears pooled in the corner of my eyes.

"To be honest, I didn't want you to know that side of me. I want to keep it a secret. I don't want you to know what kind of monster I am," he continued. "But I'm done with secrets. I don't want to lose you again because of another secrets. A life without you scares me... And I'm a starved monster without you.

He opened the small box he was holding. Napansin ko pa ang panginginig ng mga kamay nya habang binubuksan n'ya ang kahon. I saw a diamond ring inside. It was breathtakingly beautiful. Ilang sandal ko iyong tinitigan bago ibinalik ang tingin kay Kylo na hindi na naitago ang kaba at takot sa mga mata ngayon.

"Marry me, Jean."

Tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko na mas nagpadoble lang yata sa kaba at takot na nararamdaman ni Kylo ngayon kaya sunod-sunod akong tumango sa kanya.

"Yes..." my voice was hoarse.

"What?" tanong ni Kylo na kahit na mahina ang boses ko ay alam kong narinig n'ya naman. He looked surprised rather. Mukhang gusto lang kumpirmahin kung tama ba ang narinig n'ya.

Nakangiti akong tumango sa kanya kahit pa patuloy pa ring tumutulo ang mga luha sa pisngi ko.

"Yes, Kylo. Of course... Pakakasalan kita."

Ilang sandal pa s'yang tumitig sa akin bago ko nakita ang panunubig ng mga mata n'ya. He looked down to get the ring off the box pero kasabay noon ay napansin ko ang pagtulo ng luha sa mga mata n'ya. I guess he did it to hide his tears.

Isinuot n'ya sa akin ang singsing at saka ako niyakap bago ako itinayo. Narinig ko ang pagpalakpakan ng mga tao na hindi ko napansing pinapanood na pala kami. I even heard our song playing in the background too.

So open your eyes and see

The way our horizons meet

And all of the lights will bleed

Into the night with me

Napabitiw sa akin si Kylo nang may kinuha s'ya sa bulsa ng pantalon n'ya. It was his phone. Tumingin muna s'ya sa akin bago ipinulupot ang isang braso sa bewang ko at hinila palapit pa sa katawan n'ya.

"It's Ravi. Kanina pa tumatawag. Gustong makibalita. Ngayon ko lang sasagutin tawag n'ya," he said before he answered the phone.

Ah... So kaya pala gusto rin ni Ravi na sumama ako sa ama n'ya ngayon. Magkasabwat naman pala ang mag-ama.

"Dad! Did she say yes?" I heard Ravi asked from the other line when Kylo put the phone on speaker. He sounded excited.

Kylo glanced at me. He smiled before he turned to his phone.

"Your Mom said yes."

"Yes!" rinig naming ang sigaw ni Ravi sa kabilang linya na halatang tuwang-tuwa. Pareho kaming napatawa ni Kylo sa inasal ng anak namin. "I just called to know that! Spend time together po, okay?"

Ravi ended the call. Napailing na lang si Kylo bago ibinalik sa bulsa ang phone. He then, looked at me. I saw the love in his eyes as his amber eyes stared at me. His eyes were full of emotions that I could see the red tint of red in it now.

"I love you, Kylo..." I said, full of emotions.

Kylo took a deep breath. He gave me a deep kiss before pulling me in a hug.

"I love you so damn much, Jean..."

Sa buhay, hindi maiiwasan ng mga tao ang masaktan. Ang makasakit. Our actions and decision, especially the big ones, will always have consequences. To ourselves, to others. But what matter the most is our actions after that.

Sa murang edad ay naranasan ko ang mawalan ng mga magulang. Pero maswerte pa rin ako dahil may mga taong dumating sa buhay ko na minahal ako bilang isang tunay nilang anak. They taught me how to be strong so I would be brave to face my own problems.

Parents were there to guide us, to protect us. Iba-iba man ng paraan, nakakagawa man ng mali, sa huli, lahat ay handa nilang gawin para sa anak nila. To make sure that they will be okay when the time comes that they won't be around anymore. Sa huli, ang kasiyahan pa rin ng mga anak ang hinahangad nila.

Life is too short and fragile. Living a happy life, a satisfied and contented life, that is what important.

I hugged Kylo back back, sighing in contentment while I was inside his arms.

Now it's time to live my life without the worries from the past... Just pure happiness.

With him and Ravi.

About the Epilogue

This update is for those who didn't read my author's note on the last chapter that they still keep asking about the Epilogue. And also for those who's interested to buy the book.

As mentioned on the last chapter, the Epilogue for this story will be on a separate book, with the title PLUTUS (CPAKV EPILOGUE). PLUTUS will only be in Kylo's POV and is divided into ten parts. It is already posted on my profile and you can add it now on your library. Just wait and be patient of the updates as my priority is Gray's story. Isisingit ko lang ang pag-a-update nito.

Para naman po sa mga gustong mag-avail ng book, like Immac Watty Online Shop on facebook and wait for their announcement. Reservation will start on August 15. Wala pa pong exact price. You can only buy the story in bundle. Meaning, two books ang included. The main story which is Chess Pieces Aftermath: Kylo Villaraza and PLUTUS.

I will include five extra chapters and two special chapters that will only be available in the book.

Please stop asking me to post here in Wattpad the additional content that I will add in the book. Those will be my gift to those who will avail the book.

I won't also post any special chapter here in Wattpad so stop asking na rin po.

Thank you.

— Commander