Chapter One

1993

SA MAKASANGANG daan na nasa unahan niya ay pinili ng dalaga ang makipot at mabatong daan upang doon lumiko.

The road less travelled... iyon ang pumasok sa isip niya.

Sino nga ba ang sumulat niyon?

Mas maluwang at malapad ang daan sa kanan, so probably, mas mataong lugar ang patutunguhan niyon.

Sa bayan kaya ang Paso del Blas? At ang kaliwang daang tinatahak niya'y patungo sa Hacienda Kristine?

Gusto niyang matawa.

Villa Kristine, Hacienda Kristine.

How odd! Hindi nagha-harmonize ang tila modernong pangalan sa Spanish na katawagang 'villa' o 'hacienda'. Bakit hindi na lang kaya Villa Esmeralda o di kaya ay Hacienda Esmeralda?

Mas angkop, tutal ay Kristine Esmeralda ang pangalan ng Lola niya na pinagkunan ng mga pangalan ng villa at hacienda.

And very funny. Ang kanyang Daddy ay binigyan din siya ng ganoong pangalan, mas moderno nga lamang or mas English sounding.

Kristine Emerald. Except that while her grandmother opted to be called Kristine, siya naman ay mas type ang Emerald.

Maraming babae ngayon ang may gayong pangalan... Kristine. And she's thankful that her parents called her Emerald.

Sunod-sunod na tunog ang narinig niya sa loob ng kanyang 1983 model Toyota Corona. Pagkatapos ay umusok ang harap at makalipas lamang ang ilang segundo ay huminto siya!

"Oh, damn!" Marahan niyang napukpok ang manibela. "Dad used to say you're a reliable old car. Hmp, some reliable old car!" bulong niya nang lumabas ng kotse at buksan ang hood.

Maliban sa umuusok ang loob ng makina ng kotse ay wala na siyang alam na iba pa. Hindi niya alam kung ano ang problema.

Nakapamaywang na nilinga niya ang paligid. At sa buong buhay niya'y ngayon lamang siya nakakita ng walang katapusang gubat.

Tiningnan niya ang kanyang relo sa braso. Almost three o'clock! At sa tantiya niya, sa travel time na kanyang ginawa, she must be inside the hacienda.

Pero bakit ni isang bahay at tao ay wala siyang natanaw?

Tama ba ang daang pinasok niya? Ngayon niya gustong magsisi kung bakit hindi ang malapad na daan ang kanyang pinili, baka sakali, sa kabilang daan ay may tao, dito, wala tuloy siyang mapag- tanungan.

She could always identify herself bilang apo ni Leon Fortalejo. Ang sabi ng Mommy niya ay walang taong hindi nakakikilala kay Leon Fortalejo sa Paso de Blas.

Hindi tuloy niya maiwasang hindi kabahan. Nasa ilang na lugar siya at walang alam sa pag- aayos ng sasakyan.

Muli siyang bumalik sa loob ng kotse. Parang ngayon niya gustong pagsisihan kung bakit nagdala pa siya ng sasakyan. Sinabi na nga ng Mommy niya na hindi praktikal ang kanyang gagawin.

Naalala niya ang pagtatalo nilang mag-ina apat na araw na ang nakalilipas.

"Damn!" anas niya, halos bumaon ang daliri sa pagkakapindot ng delete sa computer dahil sa inis.

liling-iling si Anna habang ibinababa ang mug ng mainit na tsokolate sa mesa.

"You missed lunch, Emerald. Inumin mo muna 'tong tsokolate mo," wika nito sa motherly tone."Ano ba ang problema mo?"

"Mom, nauubusan na ako ng setting para sa mga novels ko. Nagamit ko na yatang lahat ang mga lugar na familiar sa akin at pati na rin iyong mga lugar na narating ko na. And I've been using one place twice already. And I just can't create a certain place."

"Isn't it always safe to use Metro Manila and neighboring cities?"

"Gasgas na masyado. Besides, ang kuwentong nasa isip ko ay 'yong malayo sa siyudad. I've been to Lucban, Batangas, Nueva Ecija and some places in Mindanao. Ganoon din sa Mindoro at nagamit ko na rin ito ng dalawang beses."

"Use your imaginations, Emerald. You can create a certain place. Para ano't naging writer ka? Kumuha ka pa ng Journalism tapos pang-pocketbook na Tagalog ka lang pala."

"Ngumiti ang dalaga. "Kailan ka pa naging snob, Mommy?"

Hindi sinagot ni Anna ang anak. Kung sabagay ay natutuwa na ito at sa bahay lamang ang trabaho ng anak. Umaalis lamang ang dalaga kung pupunta sa publishing company kung saan nakaugnay at maganda naman ang ibinabayad kay Emerald.

Ang bunso nitong si Jewel ay kasalukuyang nasa huling taon sa kolehiyo. Bata lamang ito ng tatlong taon kay Emerald na twenty-two years old.

Puro babae ang naging anak nina Anna at ng namayapang asawa, si Romano.

Sina Kristine Emerald at Kristine Jewel. At parehong magaganda sa magkaibang paraan.

Mestiza si Emerald, nagmana sa lolang may lahing Kastila.

Samantalang morena si Jewel na sa ina nagmana ng kulay.

Marahang humakbang papalabas ng silid si Anna upang iwan ang anak subalit tinawag ito ni Emerald. Nilingon nito ang dalagang hawak na ang mug ng tsokolate.

"Mom... what about Paso de Blas?" she asked it very softly. Alam niyang hindi pinag-uusapan sa bahay na iyon ang bayang pinanggalingan ng ama.

Nagsalubong ang mga kilay ni Anna na napako sa pagkakatayo. "Ano ang ibig mong sabihin, Emerald?" may warning sa tinig nito.

"Bakit hindi ninyo sabihin sa akin ang dahilan kung bakit mula nang magkaisip kami ni Jewel ay hindi man lang natin nadadalaw ang Papa ni Daddy? Ano ba ang misteryo? At bakit kahit noong mamatay ang Daddy three years ago ay hindi rin dumating ang lolo? Maliban sa sulat ng pakikiramay mula sa kapatid ng Daddy ay wala na."

"So, alibi lang ang reklamo mong nauubusan ka ng setting just to bring this out?"

"Totoong nangangailangan ako ng bagong lugar, Mommy. Kasabay rin niyon ang pagtutumining sa isip ko na maaaring sa probinsiya ng Daddy ay makagawa ako ng isang kuwentong kakaiba sa dati nang naisusulat."

Malungkot na nagbuntong-hininga si Anna. Humakbang pabalik sa kama at naupo sa gilid nito. "Haiika, hija. Siguro nga'y panahon na para malaman no ang istorya namin ng Daddy mo. Kung bakit kahit minsan, sa loob ng dalawampu't tatlong taon ay hindi siya umuwi sa Paso de Blas."

Naupo sa rug ang dalaga at sumandal sa kama.

"Dalawang magkapatid sina Romano at Margarita, anak. Panganay ang Daddy mo. Ang lola mo, si Kristine Esmeralda ay namatay sa panganganak kay Margarita. Sa Daddy mo nabuhos ang atensiyon ni Leon Fortalejo dahil siya ang magpapatuloy ng kanilang pangalan... ng kanilang angkan. Pagkatapos ng high school ay ipinadala ni Leon si Romano sa Maynila upang mag-aral ng abogasya." Sandaling huminto si Anna, sinisikap alalahanin ang kahapon nang hindi nagpapatangay sa emosyon.

"Come on, Mommy. Pinapatay n'yo ako sa suspense."

"Nasa huling taon sa kolehiyo si Romano nang magkakilala kami. We fell in love at once..."

"Wow! Ngayon mo pa lang ikinukuwento ang love story ninyo ng Daddy. Baka novel material iyan, ah."

Malungkot na ngumiti si Anna. "Lingid sa kaalaman ni Romano ay naipagkasundo na siya sa anak ng kaibigan ni Leon Fortalejo. Isa ring kababata ng Daddy mo. Pagkatapos ng graduation ay umuwi si Romano upang magsabi kay Leon ng tungkol sa amin subalit sinabi nito na ipakakasal na nga ang Daddy mo kay Alicia. Nagpakatanggi- tanggi si Romano dahil sa akin, dahil nagma- mahalan kami at ako ang gusto niyang pakasalan "

"Tapos, Mommy?" Napukaw na ang pananabik ng dalaga.

"They had a terrible row. Ang Daddy at ang lolo mo. Kumalat na sa buong Paso de Blas ang tungkol sa kasalang magaganap sa sandaling makatapos si Romano. Kahit ano ang gawin at sabihin ng Daddy mo ay hindi matinag si Leon. Inilapit ang araw ng kasal at hindi na pinabalik sa Maynila si Romano. Subalit dalawang araw bago ang takdang araw ng kasal ay tumakas si Romano at bumalik sa Maynila. He married me instead," may namuong luha sa mga mata ni Anna na pilit ibinabalik.

"Hindi roon natapos ang kuwento, Emerald. Inaasahan ni Leon na muli nitong mababawi si Romano at mapapauwi kaya hindi nito sinabing walang kasalang magaganap subalit by that time ay kasal na kami. Hindi ko kayang alalahaning muli ang galit ng lolo mo sa amin nang araw na iyon. He could have killed us both. Sa kahihiyan, dahil hindi dumating si Romano sa araw ng kasal ay sinugod ni Ernesto, ang ama ni Alicia, ang lolo mo. Nagdilim ang paningin ni Ernesto at tinangkang tagain ang lolo mo na naisangga ang kanyang kamay."

"Pagkatapos, Mommy?"

"Mabilis na kumilos ang isang tauhan ng lolo mo at binaril si Ernesto." Tiningnan ni Anna ang anak na napa-'oh!' "Hindi nakasuhan ang tauhan ni Leon dahil nagtanggol lamang ito maliban pa sa kilalang pamilya ang lolo mo sa bayang iyon at makapangyarihan. Subalit hindi nito nailigtas sa pagkaputol ang kanang kamay na tinamaan ng itak. Samantalang si Ernesto ay namatay noon din."

"Oh.. !"

"Hindi pa halos nakakaraos sa dalamhati sa pagkamatay ni Ernesto ang pamilya nito ay kumalat ang balitang nagdalang-tao si Alicia "

"Mommy...?"

"Namatay si Alicia sa panganganak. Dahil marahil ng sobrang pamimighati at kahihiyan ay hindi ito naglalabas ng bahay noong panahong nagdadalang-tao ito. At marahil ay hindi na rin ito gustong mabuhay dahil ayon sa balita ay tinanggal nitong lahat ang mga pantawid-buhay na nakakabit sa kanya sa ospital," ginagap ni Anna ang kamay ng anak. "Your father was an honorable man, Emerald. Isinumpa niyang hindi kailanman pinakialaman si Alicia. He was sorry that she died but never felt guilty. He was glad na sinuway niya ang lolo mo at ipinakipaglaban ang pag-ibig namin. Dahil kung hindi ay napakasal siya sa babaeng nagdalang-tao sa ibang lalaki!"

"Ganoon pala, bakit hindi na bumalik ang Daddy sa Paso de Blas?"

"Ang mga tagaroon, ang pamilya ni Alicia, at ang lolo mo ay naniwalang si Romano ang ama ng ipinanganak ni Alicia..

"Mom... but that's unfair!"

"Anumang pagnanais ng mga panig ni Alicia na maghiganti ay walang nangyari. Makapangyarihan si Leon at maraming mga tauhang tapat. Pero hindi rin nito pinatawad ang Daddy mo. Dahil sa ginawa ni Romano ay naging masama ang tingin ng mga taga-Paso de Blas kay Leon. Hindi man mayaman ay marangal na pamilya ang pinagmulan ni Alicia at malaki ang naging epekto nito sa lolo mo. Maraming mga dating kaibigan at kakilala ang tumalikod at nakisimpatya sa kabilang panig. At lahat ng iyon ay kay Romano nabunton ang sisi."

"Pero bakit ganoon, Mommy? Hindi ba nagpilit magpaliwanag si Daddy?"

"Sa maraming pagkakataon ay ginawa 'yon ng ama mo, Emerald, subalit hindi nakinig si Leon. Nang maipanganak ko kayo ay muling lumapit si Romano. Tatanggapin kayo ni Leon bilang mga apo subalit hindi kasama ang Daddy mo at ako. Sa paglipas ng mga taon ay sumusulat si Margarita na pinahihintulutan ni Leon na dalawin siya ng kanyang mga apo. Naging matigas na si Romano noong mga panahon na iyon. Kung hindi tayong lahat bilang pamilya niya ay huwag na lang."

"Bakit ganoon, Mommy? Ano ang dahilan ng lolo at kami ang gusto niyang makita?"

"Taglay ninyo ni Jewel ang pangalang Fortalejo, Emerald, Si Nathaniel, ang anak ni Margarita ay pangalan ng asawa nito ang taglay."

Ilang sandaling katahimikan ang lumipas bago tumayo si Emerald.

''Gusto kong magpunta ng Paso de Blas, Mommy," determinadong wika niya.

"Emerald...?"

"Hindi ko alam, Mommy, pero ngayong nasabi ninyo sa akin ay parang hindi ko kayang tanggapin na namatay ang Daddy na taglay ang maling bintang sa kanya. Gusto kong patunayan sa lolo na hindi totoo iyon... na ang anak nito'y marangal hanggang kamatayan—"

"Kalimutan mo na ang binabalak mo, Emerald. That was all in the past. Wala akong pakialam anuman ang naging palagay nila kay Romano. Para sa akin ay mabuting tao ang asawa ko hanggang sa kamatayan nito. Papayagan kita kahit saan huwag lang sa Paso de Blas," matigas na tugon ni Anna.

"Please, Mommy. Kung gusto kaming makita ni Lolo, di pupunta ako roon. Sa mga panahong ito, hindi ba dapat ay magkasundo na tayo? Kung wala man ang Daddy ay tayo bilang pamilya niya," pagsusumamo niya.

Hindi agad sumagot si Anna.

"I'll go there on double purpose, Mommy," agad na sinabi ni Emerald sa nakikitang pananahimik ng ina. "Trabaho at para makita si Lolo."

"Hindi ko gustong alisin sa inyo ni Jewel ang karapatang iyon, Emerald. But I don't like this. Sana'y nanatili na lang tayo sa Amerika."

"Huwag kang mag-alala, Mom. I can take care of myself. Dadalhin ko ang aking lumang typewriter pati na ang kotse ni Daddy."

"Hindi praktikal ang gagawin mo, hija. Ikakarga mo sa barko at magbabayad ka. Samantalang kung magpapasundo ka ay—"

"Okey lang 'yon, Mommy. Sabi mo nga, mula sa Pantalan ay halos tatlong oras patungo sa Paso de Blas. I need Daddy's car dahil ayokong pasundo. At para anytime na gusto kong umalis doon ay walang sagabal. Parang security blanket kung baga," sinamahan niya iyon ng tawa.

Hindi kumibo si Anna na nakatitig lamang sa anak.

Nakuha ni Emerald ang isang ugali ng mga Fortalejo.

Kapag naisip ay gagawin at walang makapipigil.

Chapter Two

AT NGAYON nga ay heto siya at stranded sa lugar na hindi niya alam kung saan.

Muli niyang iginala ang paningin sa buong paligid. Napakatahimik. Muli niyang tiningnan ang relo. Malapit na ang alas-kuwatro, isang oras na lamang at didilim na.

Nasa akto na siyang uusal ng panalangin nang makarinig siya ng tunog ng parating na sasakyan.

Mabilis siyang lumabas ng kotse. Nangga- galing sa unahan ang naririnig niya. Hindi niya makita dahil kurbada ang dulo ng daan.

Sana'y mga tauhan ng lolo ang dumarating, usal niya.

One way lamang halos ang daan na kung hindi gigilid sa may damuhan ang alinmang sasakyan ay tiyak na ang makakasalubong ay hindi makararaan.

Mula sa kurbada ay lumitaw ang isang malaking pickup truck na marahil nang makita siya ng driver nito na nakaharang sa daan ay huminto malayo pa man. Ilang sandali muna ang lumipas bago niya nakitang bumaba ang driver.

Marahan itong humakbang patungo sa kanya na animo ay nandito lahat ang panahon at walang dapat ipagmadali.

Nakamaong na kupasin at polo shirt na kakulay rin ng maong ang suot nito. Nakarolyo ang manggas hanggang siko. Nakasumbrero ng buli. Tipikal na taga-probinsiya.

Malapit na sa kanya ang malaking lalaking ito na sa palagay niya'y unano ang height niyang 5'4".

Hindi niya gaanong makita ang mukha dahil sa suot nitong sumbrero pero maskulado ang mga hita at braso.

"Hello," bati niya. "May palagay akong taon na ang binilang ko rito sa paghihintay na may taong dumating." Kahit kinakabahan ay sinikap niyang ibigay ang friendliest smile niya. Sa pagkakaalam niya ay mababait at matulungin ang mga probinsiyano sa mga estranghero lalo na at babaeng tulad niya.

The same old helpless trick ay pumupuwede kahit saang lugar huwag lamang masamang tao ang makatagpo niya.

"Nasiraan ka ba?" tanong nito sa buung-buong tinig na ang mga mata ay dumaan lamang sa kanya at agad na itinuon sa kotse.

"Umusok at huminto na lang basta. Wala akong alam sa pagmemekaniko

Ngumiti ang lalaki at napalunok siya. "Paano kung hindi ako dumating, de inabot ka ng gabi dito?" Gusto niyang pigilin ang paghinga. That was the sexiest smile she had ever seen! Why, her knight in shining armour ay mas guwapo pa kaysa kay Lancelot!

Oh well, not the English way. The promdi way. Kahit na, guwapo pa rin.

Sunog sa araw na balat, matangos ang ilong in a very male way. And his lips were... were... Inilabas niya ang pinipigil na paghinga at lumunok.

She must be crazy! ibinigay niya sa estrang-herong ito ang descriptions niya sa mga male characters ng kanyang nobela. And never in her wildest imaginings na makatatagpo siya ng tulad ng nasa pocketbook heroes niya.

Muli niya itong tinitigan habang nakayuko ito sa kotse at tinitingnan ang sira. All male and ruggedly handsome. Siguro ay thirty-one or thirty- two ang edad. May asawa na kaya ito?

"Naputol ang fan belt mo at natuyuan ang karburador," wika ng lalaki na tumawid mula sa pagkakayuko at tumingin sa kanya.

"Alam mo bang ayusin?"

"Kailangang-bumili ng panibagong fan belt sa bayan pero sarado na iyon pagdating natin doon. Bukas na lang. Pupunta rin lang ako doon sa umaga. Ibibili na kita."

"Malayo ba ang bayan dito?"

"Limang kilometro mula rito," sagot nito na tiniyak na walang magagawa kundi matutulog sa gubat na ito ang kotse niya. "Bakit ka nga pala napunta rito? Saan ka patungo? Pribado ang lugar na ito."

"Pribado? Saan patungo ang daang ito?"

Hindi sumagot ang lalaki na tinitigan siya mula ulo hanggang paa. Sinuri ang kabuuan niya na tila siya taga-ibang planeta.

Iniisip marahil ng lalaki kung ano ang ginagawa niya sa bundok na ito na nakasuot ng maiksing paldang maong at hanging blouse na puti at dalawang pulgadang high-heeled sandals.

Tumikhim siya subalit hindi huminto sa pagtingin sa kanya ang lalaki. At wala itong pakialam kung obvious ang ginagawa. Nakatayo ito na tila pag- aari ang lupang tinutuntungan.

Marami na siyang nakatagpong mayabang at aroganteng lalaki pero iba ang isang ito. Malaki ang kumpiyansa sa sarili kung kumilos, magsalita at tumayo. And very masculine in every way na mapapahiya kahit ang toro kapag itinabi rito.

Ang nakakainis pa ay ang ngiti sa mga mata nito habang nakatitig sa kanya.

"Puwede bang ihinto mo ang pagtingin mo sa akin?"

"Bakit?" Tumaas ang kilay nito.

"Bakit?" Umikot ang mga matang tumingala ang dalaga. Pagkatapos ay muling ibinalik sa lalaki ang tingin. "Dahil sa pakiwari ko ay tinititigan mo ako na ang akala mo sa akin ay tila ako karneng paninda at sinusuri mo kung primera klase!"

Tumaas ang kilay ng lalaki na nakatawa ang mga matang nakatitig pa rin sa kanya. "Maganda ka at mukhang primera klase kaya kita tinititigan. Hindi dahil mukha kang panindang karne."

Oh dear! Naghalukipkip ang dalaga at muling inikot ang paningin sa paligid. Ganoon ba ang compliment para sa mga tagarito?

"Sabi mo ay pribadong lugar ito. Ito ba ang Hacienda Kristine?"

Sa pagtataka niya'y agad na naglaho ang ngiti sa mga mata nito. Biglang pumormal. "Kung doon ka patungo ay nagkamali ka ng pinasukan, binibini. Dapat ay kumanan ka sa halip na kumaliwa rito."

"Oh...!"

"Sino ang pupuntahan mo sa Hacienda Kristine? Panauhin ka ba roon?"

"Kung tinanggap nila ang long distance ng Mommy ko ay inaasahan nila ako ngayon doon. Si Leon Fortalejo ang pupuntahan ko."

"Ito ang una mong pagpunta rito kaya ka naligaw? Ano ang sadya mo kay Leon Fortalejo?" may awtoridad sa tinig ng lalaki na tila nag-uutos kay Emerald na saguting lahat ang tinatanong nito. Paano ba niya sasagutin iyon?

"Isa akong writer. A romance novelist. Kung alam mo ang ibig kong sabihin."

"Alam ko ang ibig mong sabihin," mabilis nitong sagot. "Pero hindi niyon sinasagot ang tanong ko sa iyo."

"Gusto kong magbakasyon dito... magtrabaho para sa susunod kong nobela," nakita niya ang unti- unting pag-aliwalas sa mukha ng lalaki.

"Ihahatid kita sa bukana ng asyenda. Bukas ng umaga ay magpahatid ka rito para kunin ang kotse mo." Lumakad na ito. "Halika na," dagdag nitong hindi lumingon.

"S-sandali lang! May mga dala ako."

Huminto sa paglakad ang lalaki at lumingon. Pagkatapos ay muling humakbang pabalik patungo sa kotse niya, kinuha mula roon ang maleta at ang portable typewriter at dinala sa pickup truck. Inilagay sa likod ang mga gamit niya, binuksan ang passenger's seat, umikot sa driver's seat at sumampa roon.

May kung ilang segundong tinitigan ni Emerald ang nakabukas na pinto ng truck. Kahit pa marahil ano ang gawin niya ay hindi siya makapapanhik sa truck na iyon malibang hubarin niya ang suot na palda. O 'di kaya'y gumapang na tila sawa patungo sa upuan.

Bahagyang iniuntog ng lalaki ang ulo sa may sandalan bago ito bumaba uli at umikot sa tabi niya, walang sabi-sabing hinawakan siya sa baywang at itinaas sa ere na tila siya buwig ng saging.

Napapikit ang dalaga kasabay ng paghugot ng hininga. Nang magmulat siya ng mga mata ay nasa loob na siya ng truck.

Ini-start ng lalaki ang ignition at tumakbo na ang sasakyan. Pumagilid ito nang husto upang hindi masagi ang kotse niya.

"Gusto ko 'yang suot mo," wika ng lalaki makalipas ang ilang segundo."Nahahagod ko nang husto ng tingin ang magaganda mong mga binti. Pero hindi dapat ang ganyang suot para sa bumibiyaheng tulad mo," hindi nito itinago ang ngiting sumilay sa mga labi.

Tinutop ni Emerald ang bibig bago pa siya makapagsalita ng hindi tama. Tinulungan siya ng lalaking ito. Walang dahilan upang magpadala siya sa mga sinasabi nito.

Sa patuloy na pagsulyap ng lalaki sa kanyang mga binti ay parang gustong magsikip ng paghinga niya sa loob ng truck. Ngayon niya gustong pagsisihan kung bakit hindi siya nagsuot ng pantalong maong.

Gusto man niyang magalit dito sa walang pakundangang pagtitig ay hindi niya magawa. Umaasa siyang makararating siya sa asyenda nang maayos.

"Gaano ka katagal na magbabakasyon sa Hacienda Kristine?"

"A-ano kamo?"

"Matatagalan ka ba rito?" ulit ng lalaki.

"Hindi ko alam. Depende."

"Depende saan? Sa kuwento mo kung makakatapos ka?"

"Depende sa pagtanggap sa akin ni Leon Fortalejo," aniya na sinabayan ng kibit ng balikat.

Napuna niya ang pagbagal ng takbo ng truck. Bagaman naka-focus sa daan ang tingin ng lalaki ay alam niyang aware ito sa ginagawa niya.

"Ano ang ibig mong sabihin? Sino ang nag-imbita sa iyo sa hacienda? Si Nathaniel ba? Magkaibigan ba kayong dalawa?" Napuna niya ang pag-iba ng tono nito sa huling sinabi.

"Si... Leon Fortalejo mismo."

Walang sinabing anuman ang lalaki pagkaraan niyon.

"Ako nga pala si Emerald," naisip niyang ipakilala ang sarili dahil kanina pa sila nag-uusap ay hindi man lamang nila alam ang pangalan ng isa't isa. "Ano ang pangalan mo?"

"Emerald..." usal ng lalaki sa pangalan niya na tila may pulot na nilalasahan sa dila. "Emerald ano?"

"Kristine Emerald Fortalejo," sinabayan niya ng kibit-balikat. Kasabay niyon ang biglang pagtapak ng lalaki sa preno at kung hindi siya nakahawak sa dashboard ay sumubsob siya sa salamin.

"Bakit?" tanong niya rito. Bahagya siyang kinilabutan sa tinging ipinukol nito sa kanya.

May galit ka roon? Bahagyang napasiksik sa sulok ng upuan ang dalaga. Matino ba ang isip ng taong inakala niyang her knight in his shining armour?

Pagkatapos ay napuna niya ang pagngiti nito subalit ang tila galit sa mga mata ay naroon pa rin.

"Maligayang pagdating sa Paso de Blas, Kristine Emerald Fortalejo!" binigkas nito ang pangalan niya sa mariing paraan at saka muling pinaandar ang sasakyan.

Bakit ba bigla ay parang uminit sa loob ng truck at naso-suffocate siya? At bakit ba kahit na hindi na kumikibo ang lalaki ay tila inilalabas ng katawan nito ang galit na nakita niya sa mga mata nito?

Muli niyang nilingon ang walang katapusang kakahuyan at nagsisimula na siyang mag-isip na baka hindi siya dalhin nito sa asyenda, nang matanawan niya ang malaking arko sa unahan.HACIENDA KRISTINE ang nakalagay sa itaas ng arko. Nakahinga nang maluwag ang dalaga.

Napaka-obvious ba ng ginawa niya at narinig ito ng lalaki? Isang marahang tawa ang pinakawalan nito.

"Sa palagay mo ba ay kumakain ng tao ang mga tagarito, Miss Fortalejo?" tanong nito bago inihinto ang sasakyan at lumabas ng truck, inilapag sa lupa ang mga gamit niya.

Siya naman ay nagbukas din ng pinto upang bumaba. At muli, ang problema sa pagsakay kanina ay problema rin ngayon sa pagbaba niya. Sa pencil cut niyang maong at mataas na takong na sandals. Dadausdos ba siya o tatalon? Nasisiraan siya ng bait kung gagawin niya iyon.

Akma niyang huhubarin ang suot na sandals upang tumalon na nga lamang nang umikot ang lalaki sa harap niya. Sa nakikita niya sa mga mata nito ay alam niyang pinagtatawanan siya. Umiral ang pride niya nang akma siyang abutin nito.

"Hindi na kailangan. Makabababa akong mag- isa," matigas niyang tanggi.

"Bahala ka. Kaya lang ay pinaaalalahanan kitang bukana pa lang ng asyenda ito. Mula rito hanggang sa villa ay halos isang kilometro din ang layo. At kung pagtalon mo at mapilayan ka, it would be one hell of a walk, lady."

Aba at marunong mag-English ang kumag! Pagkatapos niya itong titigan ay itinuon ang paningin patungo sa asyenda.

Totoo nga ang sinasabi nito. Ni hindi niya matanaw kahit anino ng Villa Kristine.

"Pero... pero bakit hanggang dito mo lang ako inihahatid?"

"Doon mo sa mga tao sa villa itanong iyan. O, ano, tatalon ka ba o kailangan mo ang tulong ko?"

Helplessly ay tinitigan niya ang lalaki. Lalong nagdilim ang mga mata nito sa pagkakatitig niya.

Agad nitong itinaas ang mga kamay at inilagay muli sa baywang niya. On instinct, napakapit siya sa mga balikat nito. Kaiba kanina sa pagpanhik ay itinaas siya nito mula sa likod. Pero ngayon ay nakaharap siya rito na halos magdikit ang mga katawa't mukha nila.

She could smell the musk scent. Nagko- cologne ba ang mga tagarito? Heaven's sake, Emerald, pati cologne ay iniintindi mo!

Ilang sandali pa ay sumayad na ang mga paa niya sa lupa pero hindi pa rin binibitiwan ng lalaki ang baywang niya.

Nararamdaman niya ang init ng mga palad nito sa kanyang balat dahil nakataas na ang hanging blouse niya. At hindi niya malaman kung hihinga o hindi.

Napatingala siya rito at hindi niya maunawaan ang ibinabadya ng mga mata nito.

"Alam mo ba na ang mataas na uri ng batong emerald ay higit pang mamahalin kaysa brilyante?" He was speaking so softly na ang hininga nito ay humaplos sa mukha niya.

Nanatili siyang nakatanga rito. Ano ang sasabihin niya? And oh, dear! Why is she acting so stupidly like one of her heroines sa mga novels niya? She only created those heroines, hindi siya iyon. Ano at nanuyong bigla ang lalamunan niya sa closeness nila?

"At kung ikaw ang klase ng emerald na mataas ang uri ay napakapalad ko kung ganoon. You are worth the long wait."

"S-sana'y ipaliwanag mo kung ano ang ibig mong sabihin," mahinang sinabi niya. "And please, humihigpit ang hawak mo sa... akin," sinabayan niya ng yuko upang i-emphasize ang sinabi.

Isang mapanuring tingin ang ibinigay ng lalaki bago siya binitiwan at sumampa sa truck. Mabilis siyang sumunod sa driver's seat.

"Ano nga pala ang pangalan mo?"

"De Silva... Marco de Silva," at muli ang mga tinging hindi niya maunawaan.

"Salamat, Marco." Ngumiti siya rito. "Ay, oo nga pala! Ang sabi mo ay bibili ka ng fan belt sa bayan bukas, magkano ba iyon?"

"Bukas na lang, Emerald," sagot nito na ini-start ang ignition ng truck. At bago pa nakakilos ang dalaga ay umandar na ito. Itinaas nang bahagya ni Marco ang sumbrero na tila sumasaludo.

Hanggang sa mawala ang truck sa paningin niya ay hindi umalis doon si Emerald.

Chapter Three

PAGKATAPOS siyang yakapin nang mahigpit ni Margarita ay si Leon Fortalejo naman ang yumakap sa dalaga.

"Kumusta ka na, apo? Bakit hindi mo isinama ang bunso mong kapatid?"

"May pasok pa po sa eskuwela si Jewel, Lolo. Marahil sa bakasyon ay darating siya."

Nakita niyang kumislap ang mga mata ng matandang Fortalejo. Kung tama ang hinala niya'y nasa sisenta'y dos ang edad nito.

At gusto niyang mamangha sa resemblance nito sa kanyang ama. He was so like and yet so unlike her own Daddy.

Aristokratiko at matigas na anyo na kahit ang kislap ng mga mata sa pagkakita sa kanya ay hindi man lamang nagpalambot sa mukha ni Leon Fortalejo.

Binalingan ng matanda si Margarita. "Magpahingi ka ng maiinom sa mga muchacha, Margarita," utos nito na agad namang sinunod ng anak, tumayo ang babae at iniwan sila.

Tumalikod ang matanda at humakbang patungo sa bungad ng malaking hagdan.

Napahugot ng hininga si Emerald. Sa sine lamang niya nakikita ang ganoong grand staircase.

Tumingala ang matanda sa malaking larawang nakasabit sa dingding. Noon lamang niya napansin ang life-size portrait doon.

Te pareces mucho a mi Esmeralda, nieta," marahang wika nito na nakatingala sa portrait.

Biglang tila film clip na gumuhit sa isip ni Emerald ang kapirasong kaalaman niya sa Spanish. 'Kamukhang-kamukha ka ng aking Esmeralda, apo.' Iyon ang sinabi nito at nangiti siya.

Tumingala rin siya sa painting habang unti-unting humakbang papalapit sa kinaroroonan ng matanda.

Greetings, Kristine Esmeralda Fortalejo, pangalan mo ang tinaglay ng buong asyendang ito! bulong ng dalaga.

Hindi niya maikakailang malaki ang pagkakahawig nila ng kanyang Lola Esmeralda. Kung hindi sa sinaunang damit na suot nito ay iisipin niyang siya ang nakaguhit doon.

Isang ingay ang nagpalingon sa maglolo sa malaking pinto. Mula roon ay pumasok ang isang lalaking sa tantiya niya'y dalawampu't limang taong gulang. Nakapaloob sa boots ang mga laylayan ng pantalong maong. Naka-polo shirt ng puti na nakapaloob din sa pantalon na ang dibdib ay bukas ang halos lahat ng butones. Nakarolyo ang manggas ng polo hanggang siko ng lalaki. May hawak na latigo sa kanang kamay.

"Nathaniel, dumating ka na pala! Halika at nang makilala mo ang pinsan mo," si Leon.

Matangkad at makisig, pilyong ngiti ang sumilay sa mga labi nang titigan si Emerald.

"So, finally, dumating ang pinakahihintay na bisita!" bungad nito na humakbang papalapit at inilahad ang mga kamay.

"Lumapit si Emerald at niyakap ang binatang anak ni Margarita.

"Ikaw lang ba?" dugtong na tanong nito nang kumawala ang dalaga.

"Marahil sa bakasyon ay narito ang kapatid ko, Nathaniel." Ngumiti siya rito.

Pumasok ang katulong na dala ang tray ng buko juice kasunod si Margarita. Agad na lumapit sa ina si Nathaniel at hinagkan ito sa pisngi.

"Alam kong pagod ka sa mahabang biyahe, nieta. Magpahinga ka na muna sa silid mo sa itaas. Samahan mo ang pamangkin mo, Margarita "

Nasa unang baitang na ng hagdan ang dalawang babae nang muling magsalita si Leon.

"Ano nga pala ang sinakyan mo, hija, at ang sabi mo kanina'y nakisakay ka lang sa kangga ng isa sa mga tauhan?" pahabol nito na nagsasa- lubong ang mga kilay.

Ipinaliwanag ng dalaga na nasiraan siya at kung saan. Napahinto sa pagdampot ng juice si Nathaniel at tumingin sa kanya.

"Sa lupain ng mga de Silva?" si Leon na lumingon kay Nathaniel. "Ang kotse mo, hija? At sino ang naghatid sa iyo sa bungad ng asyenda?"

"Sinabi niyang Marco ang kanyang pangalan. Marco de Silva," sagot ng dalaga. Nakita niyang pareho ang panggigilalas ng dalawang lalaki.

Si Nathaniel ay nagsalubong ang mga kilay at nag-igting ang mga bagang. Si Leon ay pag-aalala. Si Margarita, naramdaman niya ang inilalabas na tensiyon.

"Wala siyang ginawa sa iyo?" marahas na tanong ni Nathaniel.

"Ano ang gagawin niya sa akin?"

Muling nagkatinginan ang maglolo."Sige na, hija, pumanhik ka na at magpahinga. Ipatatawag kita sa hapunan"

Bakit ba sa sandaling iyon ay tila gusto niyang isiping biglang tumanda ng maraming taon ang anyo ni Leon Fortalejo?

"Halika na, Emerald," hinawakan ni Margarita ang braso niya.

Walang kibong sumunod ang dalaga.

Isang pinto ang binuksan ni Margarita at natambad sa kanya ang isang malaki at maaliwalas na silid.

Isang malapad na ngiti ang pinakawalan niya.

"Some house! Para akong nasa loob ng isang period movie. Ang buong villa, pati na ang silid na ito ay tila mga ginagamit sa shooting noong panahon ng Kastila. Ang mga gamit ay collectors item at pang-museum." Nagkibit siya ng mga balikat. "Wala akong masamang ibig sabihin, Tiya. I like the house, really. It is like coming home at last. Curious lang ako kung bakit nanatiling ganito ang ayos ng buong bahay"

"Walang nais alisin ang Papa sa mga gamit sa bahay na ito, Emerald. At wala ring nais baguhin. Kung gusto ng Papa ng modernong bahay ay may condominium siya sa Maynila."

Tumaas ang kilay ni Emerald sa narinig. Hindi iyon nabanggit ng kanyang ina.

"Ito ang dating silid ni Romano. Ang tanging modernong nadagdag ay ang mga banyo. Gustuhin man ng Papa na lagyan ng tig-iisang banyo ang mga silid ay hindi magagawa nang hindi masisira ang structure ng buong bahay. Kaya sa anim na silid dito sa itaas ay mayroon lang tatlong toilet and bath. Nasa tig-isang sulok ng pasilyo."

Tumayo siya at lumabas ng veranda, tinanaw ang malawak na lupain ni Leon Fortalejo. Mga nagtatayugang puno ng niyog at matatandang mga punong-kahoy.

Walang bakod ang Villa Kristine subalit naggagandahang mga halaman ang nakapaligid dito.

"Ano ang pinagkakakitaan ng asyenda, Tiya?" Nilingon niya si Margarita na inaalis ang kubrekamang ginansilyo.

"Walang establisimyento sa bayan na hindi pag- aari ng Papa, Emerald. Well, halos lahat. Pag-aari niya ang five-star beach resort dito. At ang produkto ng lupa ay limestone."

"Limestone? A-ang ginagamit sa paggawa ng semiento?"

"Exactly. More than ten years ago ay natuklasang marami nito sa silangang bahagi ng lupain. At may pabrika ng semiento ang mga Fortalejo sa Maynila."

"Oh!" Ganoon kayaman si Leon Fortalejo?

Walang kibong inilatag niya ang katawan sa higaan.

And his father gave up all these wealth for love!

Gusto niyang maiyak. She might start a novel about his parents someday.

"Sino si Marco de Silva, Tiya? Bakit nararamdaman kong parehong may tensiyon sa magkabilang panig?" Naalala niya ang biglang pagpreno ng lalaki noong sabihin niyang Fortalejo ang pangalan niya. At ang reaksiyon ng lolo niya at ni Nathaniel.

"Kung alam mo ang kuwento ng buhay at pag- ibig ng mga magulang mo, si Marco de Silva ang nakababatang kapatid ni Alicia de Silva at ang anak ng yumaong si Ernesto," sagot nito habang inilalagay sa closet ang mga damit niya. Tinitigan si Emerald. "At hindi kami makapaniwalang nakarating ka rito nang walang masamang nangyari sa iyo."

Bigla ang tensiyon sa mukha ni Margarita. "Matagal na ang alitang iyan ng pamilya, Emerald. Dalawampu't tatlong taon na. Kung may nangyari sa iyo ay nagpasimula ka ng malaking digmaan sa bayang ito."

"Oh, please, ipaliwanag ninyo sa akin. Naikuwento na sa akin ng Mommy ang Simula pero hindi niya sinabing hanggang ngayo'y patuloy ang alitang ito.

"Tauhan sa tauhan ang kalimitang nagpapang-abot, hija. Sa maraming pagkakataon ay nagtatagpo sina Nathaniel at Alfon, ang tiyuhin ni Marco. At marahil, kung hindi sila sa bayan nagpapanagpo ay makakapatay si Nathaniel."

"Anong ibig ninyong sabihin?"

"Namamagitan ang ibang mga taong parehong hindi mapahindian ang dalawang pamilyang ito. Marahas at di-makatwiran si Alfon. Mapusok at matapang si Nathaniel, palibhasa'y bata. Minsan nang nagpanagpo sina Marco at Nathaniel subalit hindi pinatulan ni Marco ang anak ko. Nanaig ang katwiran kay Marco na hindi nito dapat mantsahan ang pangalan nang dahil lang doon "

"Bakit ganoon, Tiya? Kung talagang ganoon na lang ang galit nila sa mga Fortalejo, bakit nagparaan si Marco?"

"Magagalit ang Papa kapag narinig niyang sinabi ko ito, Emerald. But Marco is a fine man. Isa siyang abogado. At balitang isa sa mga araw na ito ay hahawakan niya ang posisyon ni Judge Adriano sa kabisera sa sandaling magretiro ito."

"A lawyer!"

"A brilliant criminal lawyer sa murang edad. He topped the bar exams three years ago. May mga kaso siyang hinawakan sa Maynila na marahil kung mahilig kang sumubaybay sa mga ganitong uri ng bagay ay narinig mong naipanalo niya "

Umiling ang dalaga. Hindi siya particular sa mga ganoong uri ng balita. Nang hindi siya kumibo ay nagpatuloy si Margarita.

"Si Marco lang ang may malamig na ulo sa kabilang pamilya. Maliban, siyempre, sa anak ni Alicia na nahahati sa dalawang pamilya ang damdamin. Noong panahong nasa Maynila si Marco ay malimit na nagpapang-abot ang mga tauhan natin at ang ilang tao ng pamilya de Silva. Si Alton lagi ang pasimuno."

"Sino ang Alfon na ito?"

"Tiyuhin ni Marco. Pinsang makalawa ni Julia, ang ina nito. Nagpapasalamat ako na mula nang dumating dito si Marco ay nabawasan, kung hindi man tuluyang naalis, ang maraming sagupaan ng mga tauhan."

"Pero, Tiya, this is insane! Namatay ang ama ni Marco at Alicia dahil sa pagtatanggol ng lolo sa sarili. Surely, makikita iyon ni Marco, abogado siya. At si Alicia, hindi kami naniniwalang ang Daddy ang ama ng batang ipinanganak niya. Bakit hindi buksan ng mga tao rito ang isip nila?"

Malungkot na naupo na rin sa gilid ng kama si Margarita.

"Kilala sa buong bayan na ito si Alicia, hija, kung paanong kilala ang pamilya natin. Mabait at tahimik na bata. Magkakasing-edad kami noon at magkababata. At hindi rin lingid sa kaalaman ng lahat ang pagtinging iniuukol ni Alicia kay Romano dalagita pa man ito. Bahay-paaralan-bahay ang rutina naming lahat. Hanggang sa magdalaga ay walang tinanggap na manliligaw si Alicia. Nakatuon kay Romano ang buong pag-iisip at panahon niya."

"Oh!" Hindi sisirain ng kaalamang ito ang pagtitiwala niya sa yumaong ama. Something must be wrong somewhere.

"Si Alton ang tagahatid at sundo ng dalaga sa paaralan sa kabisera. At marami ang magsasabing kung mayroon mang kinahumalingan si Alicia ay tanging si Romano, Walang ibang lalaki sa buhay nito." Sandaling huminga nang maialim si Margarita bago nagpatuloy.

"Sa kaibuturan ng puso ko, Emerald, hindi gagawin ng Daddy mo iyon. Ni hindi niya pinag-ukulan ng pansin si Alicia maliban sa pagtinging- kapatid."

"Ganoon naman pala, bakit hinayaan ng pamilyang ito na taglay ng Daddy ang dungis sa pangalan niya hanggang kamatayan?"

"Lahat ng sirkumstansiya ay nagtuturong si Romano ang ama ng batang dinadala ni Alicia noon. At ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi mapatawad ng Papa ang Daddy mo ay dahil ang kaisa-isa sanang magpapatuloy ng pangalan ng mga Fortalejo ay nasa mga de Silva ngayon at pangalan ng mga ito ang taglay. Mahigpit ang paniniwala ng Papa na anak ni Romano ang batang iyon na, hindi niya maabot ng tanaw. Maraming pagkukulang ang Papa, Emerald, pero gusto niyang ang dugo ay dugo at dapat na mapabilang sa asyendang ito."

"A-ang batang iyon, Tiya, ilang taon na siya ngayon?"

"Isang taon tiyak ang tanda ni Bernard sa iyo." Ginawa bang talaga ng Daddy niya ang bagay na iyon?

Ang Daddy ba niyang talaga ang puno't dulo ng mga alitang ito? Magkakabahid ba ang paniniwala niya sa ama?

"At ang kaisa-isang taong makapagpapatunay kung may kasalanan nga ang Daddy ay dalawampu't tatlong taon na ring namamatay."

"I'm really very sorry, Emerald," may simpatya sa tinig ni Margarita, hinawakan ang braso niya. "Gusto kong sabihing sana ay hindi ka na lang nagpunta rito... sana'y nanatili ka na lang sa Maynila, sa tahimik ninyong mundong mag-iina. Pero isa kang Fortalejo. Somehow, mangingibabaw ang dugong iyon. Alam namin ng Papa na kahit hindi ka pahintulutan ng mga magulang mong makita ang iyong pinagmulan ay nakatitiyak kaming darating ka, kayo ng kapatid mo"

Naisip niya, habang buhay si Leon Fortalejo ay hindi aapak ng Asyenda Kristine ang kanyang Mommy.

"Alam mo bang naiinggit ako kay Romano, ha, Emerald?"

Nagtaas ng kilay ang dalaga. Nagtatanong ang mga mata.

"Nakatakas siya mula sa manipulasyon ng Papa. He married the woman of his choice, the woman he loved..."

Noong nabubuhay pa ang Daddy niya ay naikuwento nitong si Leon ang pumili ng mapapangasawa nito, naawa siya sa tiyahin.

"But don't get me wrong, hija. Naging napakabuting asawa sa akin ang Papa ni Nathaniel. Pero minsan man ay hindi ko maiwasang mangarap na kung sana, ang asawa ko ay talagang iniibig ko, marahil ay wala na akong mahihiling pa."

"Well, we can't have the best of both worlds. Nasaan nga po pala ang Papa ni Nathaniel?"

"Nasa opisina sa kabisera si Josef. Siya ang namamahala roon. Sa kabisera lahat ginagawa ang transactions dito sa asyenda, hija. Naku, hindi na kita pinagpahinga. May isang oras at kalahati pa para sa hapunan, ipapatawag na lang kita kay Emang."

Talagang pagod ang dalaga. Pumikit siya upangmakapagpahinga kahit sandali. Subalit dala ng matinding pagod ay tuluyan nasiyang nahimbing.

Chapter Four

PAGKAKAINGAY at sigaw ang nagpagising kay Emerald.

Mabilis niyang binuksan ang pinto patungo sa veranda. Sa labas ng bahay ang narinig niyang sigaw at ingay.

"Mga walang silbi! Isang lumang kotse lang ay hindi pa ninyo makuha!" si Leon Fortalejo ang naririnig niyang nagsasalita na marahil ay nasa portico.

"Eh... Don Leon, nakaabang doon si Marco at kung sino man ang gagalaw ng sasakyan ay babarilin niya. Trespassing po kami," katwiran ng isang tauhan.

"Punyeta! Ano ang gagawin ng lalaking 'yon sa kotse ng apo ko at hindi niya gustong ibigay?"

"Ang... apo n'yo raw po ang kumuha ng kotse."

"Puwes, mabubulok ang kotseng iyon pero hindi ko pababalikin ang nieta ko sa lupain niya!"

liling-iling na muling pumasok sa silid si Emerald. Nagmamadaling tinungo ang banyo at naligo. Nang makatapos ay mabilis na bumaba.

Nakasalubong niya sa ibaba ng hagdan si Margarita.

"Magandang umaga, Emerald. You looked refreshed," nakangiting bati nito. "Hindi na kita ginising kagabi kahit ipinagpilitan ng Papa na makapaghapunan ka.Tulog na tulog ka."

"I'm glad you did not wake me up, Tiya. Hindi na rin ako makakain kapag gano'n. I feel recharged today."

"Halika na sa komedor at naghihintay na ang Papa."

Inabutan niya sa hapag-kainan sina Leon, Nathaniel, at marahil ay ang Tiyo Josef niya, ang isang lalaking may katabaan. Pare-parehong tumayo ang mga ito nang pumasok sila "

"Buenas dias, nieta," si Leon. "Dito ka, Emerald sa kaliwa ko."

"Good morning, 'insan," nakangiting bati ng binata. Nang makaupo siya'y muli itong naupo sa kanan ni Leon.

"Ang Tiyo Josef mo, Emerald," pagpapakilala ni Margarita sa asawa.

"Welcome home, Emerald," nakangiting bati ni Josef. "Iniisip ng Papa kung kailan ka papayagan ni Anna na pumarito.

"It... it wasn't totally my mother's decision na hindi agad kami magpunta rito," aniya sa pagnanais na ipagtanggol ang ina.

"Siya ang dahilan kung bakit hindi ka maiuwi ni Romano rito noon, apo," matigas na sabi ni Leon.

Inabot niya ang percolator at nagsalin ng kape sa tasa. Hindi niya gustong simulan ang magandang umaga sa pagtatalo.

"Nandito na ako, Lolo. At hindi ako aalis hangga't hindi ako nakabubuo ng isang nobela. Sa semestral break ni Jewel ay darating din kami rito. Natitiyak kong matutuwa siya."

Bahagyang lumambot ang mukha ni Leon nang tumingin sa kanya. "Inaasahan ko ang gano'n, Emerald. Natutuwa ako't ibinigay sa iyo ng suwail kong anak ang pangalan ng ina niya." Lungkot at galit ang nasa tinig ng matanda. "Pagkatapos ay sinundan ng, "Ano'ng nobela ang sinasabi mo?"

Sandaling inikot ng dalaga ang mga mata sa mga nasa mesa. Lahat ay tila naghihintay sa paliwanag niya maliban kay Margarita na nakangiti. Oh, well, how would these people know kung ano ang ibig niyang sabihin. Limestone, horses, niyog, ang alam ng mga ito sa araw-araw na bahagi ng buhay nila. Walang puwang sa mga ito ang trabaho niya.

"Isa akong romance novel writer, Lolo. Sa romance pocket book."

Nagsalubong ang mga kilay ng matanda. Sinulyapan si Margarita na nasa mga labi pa rin ang ngiti. "Que romance pocket book, Margarita?" Nangingiting ipinaliwanag ni Margarita sa Espanyol ang trabaho ni Emerald sa ama.

Nasulyapan ng dalagang umiiling si Josef na nagpatuloy sa pagkain. Sa pakiwari niya'y pagsasayang lamang ng oras ang trabaho niya para dito. Si Nathaniel ay amusement ang nasa mga mata at labi.

"'You women are just simply and foolishly romantic," wika nito na sa palagay ni Emerald ay nagpipigil ng tawa.

Gusto niyang mairita.

"Magkano ang kinikita mo sa trabahong 'yan, apo?" si Leon.

"Not really very much, Lolo," alanganing sagot ng dalaga. Sa standard ng lolo niya ay mahal pa ang ginagasta nito para sa mga patuka nito sa manok na sasabungin. "But I'm good at may work and I love it. Kung nasisiyahan at fulfilled tayo sa ating ginagawa ay secondary na lang ang pera, 'di po ba?

"Tonteria!" ang malakas nitong sinabi na ang kahuluga'y 'nonsense'.

Pinigil niyang tumaas ang kilay.

"Paano kang masisiyahan sa trabaho mo kung kulang naman sa iyo ang kinikita mo? Look at you, ginagamit mo pa rin ang lumang sasakyan ng daddy mo. 'Ayun, itinirik ka!"

"Tama ka, Papa. You know these women, too idealistic, hindi praktikal," si Josef na sinabayan ng abot ng baso ng tubig.

Si Margarita ay nakayuko sa pagkain. Si Nathaniel ay nagkibit ng mga balikat.

"Bilang isa sa mga tagapagmana ko, nieta, hindi mo kailangang magpakahirap diyan sa trabaho mo. You can even buy that damn publisher of yours!" Nanlaki ang mga mata ng dalaga na akmang sasagot subalit palihim siyang siniko ni Margarita.

Minabuti niyang huwag nang pahabain pa ang tungkol sa kanyang trabaho.

"Naulinigan kong hindi ninyo makuha ang kotse ko, Lolo," pag-iiba niya sa usapan. "Ako ang kukuha niyon pagkakain."

Marahas na nag-angat ng ulo ang matanda. Gayundin si Nathaniel. "Hindi mo alam ang sinasabi mo, Emerald!"

"Don't you dare going back to that place, Emerald!" si Nathaniel na nagsalubong ang mga kilay. "Hindi ako makapaniwalang inihatid ka rito ni Marco unscathed!"

Pinaglipat-lipat ng dalaga ang tingin sa pinsan at lolo. "I'm sorry, but that was my father's car over there. Hindi ko papayagang mabulok iyon doon dahil lang sa walang katapusang alitan ninyo ng mga de Silva. Wala akong pakialam doon! At kung gusto akong saktan ni Marco ay hindi na sana ako nakarating pa rito. At tulad ngsinabi mo, Nathaniel, unscathed! matigas niyang sagot na ikinatitig ng lahat sa kanya.

Galit ang nakita niya sa mukha ng dalawang lalaki.

"Taglay mo ang katigasan ng ulo ni Romano, apo," marahan ngunit madiing sinabi ni Leon.

"Hindi mo na kailangang bumalik pa sa lugar na iyon, pinsan, nang dahil lang sa kotseng 'yon. Paano kung hindi si Marco ang datnan mo roon? Paano kung si Alton?" si Nathaniel na nag-igting ang mga bagang pagkabanggit sa pangalan.

Gustong sabihin ng dalagang si Marco ang dadatnan niya roon dahil sinabi nito pero hindi niya magawang magtapat.

"Tama si Nathaniel, Emerald. Ano ang kuwenta ng segunda manong kotse kung may masamang mangyayari sa iyo? Makabibili tayo kahit sampung bagong modelong sasakyan "

"This is silly! Walang mangyayari sa akin. Kung may gustong gawing masama sa akin si Marco o sinuman sa mga tagaroon, they could have done it so easily yesterday," protesta niya.

"Hindi natin alam kung ano ang binabalak ng lalaking iyon," si Leon uli na hindi sanay na kinokontra ang sinasabi.

"Hindi ako naniniwala diyan, Lolo. Sa pagkakaalam ko'y isang abogado si Marco de Silva. Hindi niya isasapanganib ang propesyong pinaghirapan niya ng kung ilang taon nang dahil lang sa alitang kay tagal ng nangyari. Pupunta ako roon dahil sinabi kong babalikan ko ang kotse at ibinili niya 'yon ng piyesa," determinadong sagot ng dalaga.

Hindi agad nakapagsalita si Don Leon. Huminto sa pagkain si Nathaniel.

"Tama ang Papa, Emerald. Bakit hindi mo na lang pabayaan ang kotseng iyon doon?" si Josef na sa palagay ng dalaga ay walang alam gawin kundi ang sang-ayunan ang matanda. Si Margarita ay walang tinig.

"I don't like it, Emerald."

"You don't have to like it, Nathaniel. Hindi ako natatakot sa Marco de Silva na 'yon. But you can help me by taking me there at iwan ako pagkatapos. You men with your macho images ay gustong laging protektahan ang mga babae. So, ano ang kaibahan ni Marco de Silva?" Pagkasabi niyo'y tumayo na ang dalaga. "Excuse me, tapos na akong kumain. Hihintayin kita sa labas, Nathaniel."

"Mukhang ang mga apo ko'y nagsilaking masuwayin! Ang buong akala ko'y nag-iisa ka lang, Nathaniel," ani Leon na sinulyapan ang binatang nagkibit ng mga balikat. "Hindi ko inaasahang pati ang anak ko kay Romano na ngayon ko lang nakita'y wala pang balak na paluguran ako. Kumusta naman kaya ang bunsong apo ko?" "Hindi mo kaiiangang magtaka, Papa," si Margarita na kumibo sa unang pagkakataon. "Taglay nila ang dugo ni Leon Fortalejo!" Kung nanunuya o pumupuri ito ay walang makapagsabi.

"Magsama ka ng ilang tauhan, Nathaniel." Subalit hindi pumayag si Nathaniel na magsama ng mga tao. Kung kayang harapin ni Emerald si Marco ay lalo ito. Minsan man ay hindi nito uurungan ang mga de Silva, higit lalo si Marco.

Ilang sandali pa ay nasa bukana na sila ng lupain ng mga de Silva at mabagal na tinatahak ang patungo sa tumirik na kotse.

Naroon pa rin ang sasakyan niya, ngunit wala si Marco.

"Sigurado ka bang gusto mong magpaiwan dito?"

"Sige na, Nathaniel. I'll be fine," tulak ng dalaga. Subalit bumaba ng jeep ang binata at binuksan ang hood ng kotse niya.

"Wala pa ring fan belt. At saka, bakit kailangang nandito ka bago ayusin ng Marco na 'yon ang sasakyan mo? Puwede namang hingin na lang niya ang halagang ginastos, ah," naghihinalang tanong nito.

Nagkibit ng mga balikat si Emerald. Part of her wanted to see the man again. "Sige na, Nat. Please, kaya ko ito."

Alanganing bumalik sa jeep ang binata. "Nasa labasan lang ako, Emerald. Kung anuman ang mangyari—"

"Walang mangyayari."

Hustong nawala sa paningin ng dalaga si Nathaniel ay narinig niya ang mga yabag ng kabayo mula sa kurbadang daan.

Mula sa road bend ay lumitaw ang isang malaking kabayong kulay-bukayo. Alanganing pula, alanganing brown.

Oh dear! Para siyang nanood ng commercial ng Marlboro.

A cowboy lawyer!

Bumagal ang takbo ng kabayo nang malapit na sa kanya.

Kung bakit biglang bumilis ang pintig ng puso niya'y hindi niya masagot. Huminto ang kabayo sa mismong tapat niya. She was fascinated. Noon lamang siya nakakita ng ganoon kalaking kabayo sa tanang buhay niya. Hindi ganito ang mga kabayong pinauupahan sa Baguio at Tagaytay.

"Hello again..." aniya.

Tumango ang lalaki at bumaba sa kabayo.

"I'm surprised," simula nito. Hinagod siya ng tingin. "Hindi ko inaasahang papayagan ka ni Leon Fortalejo na muling tumapak sa lupain ko. Pagkatapos ay inihatid ka pa ni Nathaniel dito." May himig ng admiration ang tinig ng lalaki.

Gustong itanong ng dalaga kung paano nito nalamang inihatid siya ni Nathaniel pero minabuting huwag na.

"May sarili akong isip at hindi ako natatakot sa 'yo."

"Well, well... ang anak ni Romano Fortalejo ay tulad din nito! Walang takot sumuway kay Leon. Pero bahag ang buntot sa responsibilidad!" Idiniin nito ang huling sinabi.

Nag-init ang mukha ni Emerald. "Wala kang karapatang magsalita ng ganyan! Hindi ginawa ng Daddy ang ibinibintang ninyong lahat sa kanya, He was never in love with your sister at hindi niya ito pinakialaman!"

Marahas na hinawakan ni Marco ng isang kamay ang mukha niya. "Tama ka! Wala siyang pag-ibig sa Ate Alicia kaya pinagsamantalahan lang niya ito at saka tinakasan ang responsibilidad," marahan ngunit mariing sinabi nito.

"Hindi totoo 'yan!"

"Hindi? Pinaniwala nino? Ng mga magulang mo? Kung si Leon ay mahigpit ang paniniwalang apo niya ang pamangkin ko, bakit hindi mo paniwalaan? Kahit ang buong bayang ito ay makapagpapatunay sa katotohanang iyan!"

Kalituhan ang gumuhit sa mukha ng dalaga. Marahan niyang binawi ang kanyang mukha at umatras.

"My father... was a good man. Hindi niya gagawin iyon kahit na kaninong tao. Maaaring lahat ng pangyayari ay magtuturong may kasalanan siya. At ang kaisa-isang taong makapagpapatunay na wala siyang kasalanan ay patay na rin. Gustuhin ko mang maniwala sa inyong lahat ay hindi iyon ang nararamdaman ko." Nag-iinit na ang sulok ng mga mata niya.

"Out of loyalty to your father!" ganting sinabi ni Marco. "Kahit ang sarili niyang ama ay hindi nagpatawad. Na kahit sa sandaling ito ay abot-abot ang pag-asam ni Leon na angkinin ang kaisa-isang taong maaaring makapagpatuloy ng inyong pangalan ay nasa panig ng kaaway. At ang pinakamasakit sa lahat ay de Silva si Bernard. Huwag mong idambana sa puso at isip mo ang iyong ama, Emerald, dahil ilusyon lang iyon!"

Nanlalambot na napasandal sa pinto ng kotse ang dalaga. Sana'y hindi na lamang siya nagpunta rito. Sana'y hindi na lamang niya pinilit si Anna na magsabi ng katotohanan. Sana'y nanahimik na lang siya sa Maynila. Puro sana... sana.

"Bumalik ka sa Maynila, Emerald. Habang kaya kong pairalin ang katwiran sa galit," wika nito na tila nabasa ang iniisip niya. "Alam mo bang gusto kong danasin din ng anak ni Romano Fortalejo ang dinanas ni Ate Alicia?" Tanging, ang mga mata lamang nito ang nagpapahiwatig sa nararamdaman. Ang tinig nito'y marahan sa pagbigkas.

Sinalubong niya ang tingin nito. "Hindi ako duwag, Marco. Kung may paraan para mapatunayan ko na mali ang mga ibinibintang ninyo sa Daddy ay gagawin ko."

Napatitig sa kanya si Marco. Kumislap ang mga mata nito na kung ano ang ibig ipakahulugan ay hindi niya alam. "Ano ang ibig mong sabihin?"

"Mananatili ako sa Hacienda Kristine for as long as it takes. At ang kauna-unahang gusto kong gawin ay ang makita ang pamangkin mo. My so-called brother." Hindi niya maitago ang panunuya ng tinig sa huling sinabi.

"At ano ang sa akala mong mangyayari kapag nagkita kayo ni Bernard? Lulukso ang dugo mo? Naniniwala ka sa kalokohang 'yon?"

"Hindi. Pero gusto ko pa ring makita ang pamangkin mo." Tama ba ang gagawin niya? Maaaring hindi nga lumukso ang dugo niya kapag nakita si Bernard. Pero paano kung ang pisikal mismo nitong anyo ay magpatunay ng mga katotohanan sa bintang sa Daddy niya? Paano niya tatanggapin iyon? Ng Mommy niya at ni Jewel?

Pero hindi ba at gusto niyang malaman ang katotohanan? Kahit siya masaktan? Kahit na magkalamat ang pagtingin niya kay Romano? Hindi ba mas tamang umalis na lamang siya sa bayang ito at hayaan ang dalawang pamilya sa alitang ito sa habang panahon? Pero hindi ba at isa siyang Fortalejo at pamilya niya rin ang mga ito?

Lahat ng nasa isip niya'y ibinabadya lahat ng kanyang mukha.

"I don't want you to get hurt, Emerald." Kung pisikal o emosyonal ang ibig nitong sabihin ay hindi niya matiyak. Marahil ay pareho. "Hindi na kailangang magkita pa kayo ni Bernard. Bumalik ka na sa Maynila. Ngayon o bukas. Just get out of my sight."

"That's strange, Marco. Bakit sinasabi mo 'yan sa kaaway?"

Inikot ng lalaki ang paningin sa buong kagubatang nasa palibot nila. "My father was killed by..."

"Nawalan ng kamay ang lolo ko. It was self- defense!" agap niya sa sasabihin nito.

"Dalawang buhay ang nawala sa pamilya de Silva, Emerald! Maliban pa sa kahihiyan. Anuman ang sabihin mo, si Romano ang puno't dulo ng lahat ng ito! Ang gusto kong sabihin sa iyo ay ang katotohanang hindi lamang ako ang may kimkim na galit sa pamilya Fortalejo. Higit ang Tiyo Alfon. Higit niyang dinamdam ang nangyari kay Ate Alicia kaysa alinpaman. Halos ikabaliw niya nang mamatay sa panganganak si Ate Alicia kay Bernard. At may palagay akong matatahimik lamang siya kung may Fortalejong magbabayad ng buhay."

Biglang nanayo ang mga balahibo ng dalaga.

"Hindi ko maipapangako sa iyong hindi magpapakita ng karahasan si Tiyo Alfon sa iyo. Marahil ay hindi kung kaharap ako," patuloy nito.

"Hindi ako natatakot sa—kay Alfon, Marco.At hindi mo naman ako iiwang mag-isa sa harap niya, 'di ba?"

"At sa akin, Emerald, hindi ka ba natatakot? Sa nakalipas na mga taon, dalawang kadalagahan ang ginahasa at pinatay sa loob ng Asyenda Kristine. Lahat ng mga ito ay sa akin ibinintang ng pamilya mo dahil ako lamang ang may motibong gawin iyon. Kapatid at ama ko ang mga nasawi," wika nito na humakbang papalapit sa kanya.

Hindi agad nakasagot ang dalaga. Kinapa ang damdamin. Natatakot ba siya rito?

Patuloy sa paghakbang ang binata. Itinaas ang mga kamay at inabot ang batok niya. Marahan siyang hinapit nito at itiningala.

"Hindi ka ba natatakot sa akin? Maaari kong gawin sa iyo ang nangyari sa mga kadalagahang iyon at walang sasaklolo sa iyo," he whispered softly in a dangerous tone.

"Oh, well..." sinisikap niyang gawing kaswal ang nanginginig na tinig. "K-kung wala ba akong magagawa... I... I could at least choose a convenient place to... to... have sex with you. You probably would not enjoy raping me here. Diyan sa magagaspang at matutulis na mga damong iyan."

Isang malakas na tawa ang nag-echo sa paligid.

Binitiwan siya ng binata.

Bahagyang umatras si Emerald at gilalas na pinanonood ang pagtawa ni Marco. The devil is outrageously attractive! Flashing a perfect set of white teeth.

Pagkatapos ay amuse na muli siyang tiningnan nito. "Rape. That is the operative word, lady. Hindi namimili ng lugar ang rapist. Pero out of curiousity, saang lugar mo gustong rape-in kita?" Nangingislap ang mga mata nito sa pagkaaliw sa kanya.

Inikot ng dalaga ang paningin sa paligid. Sinulyapan ang loob ng sasakyan. Napangiwi siya. How uncomfortable?

Muling tumawa si Marco na tila nahuhulaan ang nasa isip niya.

"Nah!" aniya na umiling. "You scared me a little pero hindi dahil natatakot akong ma-rape mo. Hindi mo gagawin iyon."

"Paano kang nakasisiguro?" amused pa rin nitong tanong.

"You could have done it yesterday. Walang nakakaalam na nandito ako."

"Ano kung ganoon ang bahagya mong ikinatatakot?" he asked softly kasabay ng paghakbang papalapit sa kanya.

Wala na siyang uurungan, nakadikit na ang likod niya sa kotse.

"H-hindi ko alam..." halos maibulong niya.

"O hindi mo gustong sabihin?" he whispered. His face seemed to be getting closer and closer. Muling inabot ang batok niya at pinaglaro sa kanyang leeg ang thumbfinger nito.

Lumakas at bumilis ang pintig ng dibdib niya.

"H-hindi kita maintin—" Bago pa niya natapos ang sasabihin ay tinawid ng binata ang kapirasong distansiya sa pagitan nilang dalawa at siniil siya ng halik.

She must be crazy because she closed her eyes, parted her lips and met his mouth. Bukas... bukas na niya pagsisisihan ito!

Hindi niya binigyang-pansin ang warning bells sa puso at isip niya. Idinikit pa niya ang katawan sa matitipunong dibdib nito. Ang isang kamay nito ay gumagawa ng nakababaliw na sensasyon sa likod niya.

His lips warm and demanding at may pinupukaw na bahagi sa kanya na hindi niya alam na mayroon siya. He was kissing her slowly, thoroughly and masterfully.

A kissing cowboy lawyer! Oh lord! The devil definitely knew how to kiss. He made her hungry and thirsty and didn't know it until now. Ang pinakamahalagang halik na naranasan niya sa buong buhay niya and the most nerve wrecking too. He could have kissed her forever and for all she cares.

How and when the kiss ended, hindi niya alam.

Chapter Five

"I'M GLAD you enjoyed the samples," nakangiting tukso ni Marco habang hinahaplos ng thumbfinger ang mga labi niya.

Samples? Lord, if those kisses were samples...ano na ang real thing?

Walang salitang namutawi sa mga labi niya. Para siyang nahihipnotismong nakatitig lamang sa binata. Dinampian siya nito ng halik sa ilong at saka binitiwan.

"I'll fix this car now," nakangiti pa ring sinabi nito at hinarap ang sasakyan.

May kung ilang minutong nakayuko ang binata sa makina ng kotse at makalipas ang mahigit sampung minuto ay nag-unat ng katawan at tumingin sa kanya.

"It's done. Subukan mong i-start."

Noon lamang siya kumilos sa kinatatayuan niya at pumasok sa loob ng kotse. Tatlong ikot ng ignition ay nag-start ito.

Isinara ni Marco ang hood at umikot sa puwesto niya. Yumuko.

"Marunong ka bang sumakay ng kabayo?" tanong nito.

"The ones in Baguio and Tagaytay. Maliban doon ay hindi na," aniya na hindi sinasalubong ang tingin nito.

"Puwede na iyon. Hihintayin kita sa bukana ng Asyenda Kristine bukas ng alas-otso ng umaga."

"S-saan tayo pupunta?"

"Ang akala ko ba'y gusto mong makilala si Bernard?"

"Oh!" nalilitong sagot niya. Ano ba ang nangyari at dahil lamang sa halik na iyon ay tila nawala siya sa lupa at nasa outer space? "Kailangan bang bukas na iyon?"

Nagkibit ng mga balikat si Marco. "Nasa sa iyo 'yon kung kailan mo gusto."

Bakit ba kailangang patagalin ang pagtatagpo nila ng pamangkin ni Marco? Mas madali ay mas mainam.

"Tomorrow's fine. But make it an hour later. Hindi ko pa alam kung paano ko sasabihin sa kanila." Tiyak na dadaan siya sa butas ng karayom.

Pabalik na sana si Marco sa kinaroroonan ng kabayo nang may maalala siya, Tinawag niya ito.

"Changed your mind?"

"Hindi. Babayaran ko lang ang fan belt. Magkano?"

"Sige na. Idagdag mo sa utang ng mga Fortalejo sa mga de Silva," nakangiting sabi nito at tuloy-tuloy na sumampa sa kabayo.

Hinintay muna ng dalagang mawala sa paningin niya ang lalaki bago nagawang magmaniobra pabalik at pauwi sa asyenda.

KINABUKASAN ng umaga ay halos maglabasan ang mga ugat sa noo ni Leon Fortalejo sa sinabi niya.

"Ese demonio hombre, Emerald! May binabalak siya kaya gusto ka niyang papuntahin sa kanila!"

"Have you gone crazy? Pupunta ka sa enemy territory? Pagpapatiwakal ang iniisip mong gawin, Emerald," si Nathaniel na palakad-lakad sa malaking sala.

Kahapon, paglabas niya sa bukana ay naroon pa rin at naghihintay si Nathaniel. At sa pagpasok naman ng Hacienda Kristine ay ang lolo niya, na may kasamang ilang tauhan, ang naghihintay.

Marahil, kung nahuli pa siya ng ilang minuto sa paglabas ay papasukin ng mga ito ang farm ng mga de Silva.

Pagkairita at amusement ang nadarama niya. Parang mga bandido sa pelikula ang tingin niya sa mga ito kahapon. Kasabay niyon ay nakadama rin siya ng warmth sa pag-aalala nina Leon at Nathaniel sa kanya.

"Lolo, Nathaniel, hindi si Marco ang may gustong magtungo ako sa kanila kundi ako."

"Ikaw? Madre Mia! Ano ang gusto mong mangyari, Emerald?" bulalas hi Leon na umiling. "No puwede! Hindi ako papayag!"

"Lolo, please. Natitiyak kong hindi ako gagawan ng masama ni Marco"

"Siguro nga, Emerald. Dahil malaki ang ambisyon niyang hawakan ang puwesto ni Judge sa kabisera. Hindi niya dudungisan ang pangalan niya sa lantarang paraan. Pero paano ang matandang Alfon? Ang hayup na matandang iyon? Ni ako sa sarili ko ay hindi maipapangako na hindi ko siya mapapatay sa susunod na pagkikita namin. Gusto ko ngang maghinalang siya ang may kagagawan ng panggagahasa sa dalawang kadalagahan dito!"

"Bakit hindi ninyo ini-report sa mga pulis?"

"Sa loob mismo ng asyenda natagpuan ang dalawang babae. Parehong doon lamang inihagis. They could have been raped and killed somewhere else. Walang ebidensiya."

"Ganoon naman pala, Nathaniel, bakit sa kanila natin ibibintang ang krimen?" naguguluhang wika ni Emerald.

"Dahil bago nangyari ang panggagahasa at pagpatay sa ikalawang biktima ay may batang nakakita na kausap ito ng matandang Alfon umaga pa lang."

"Tigilan na natin ang walang kuwentang pagtatalong ito. Hindi kita papayagang magtungo roon, Emerald! Kung magpipilit ka'y pauuwiin kita sa Maynila ngayon din! Ako mismo ang magsasakay sa iyo sa eroplano sa kabisera," matigas na sabi ni Leon.

"Nakikiusap ako, Lolo. Itinataya ko ang sarili ko para matapos na ang alitang ito. Nadadamay pati mga inosenteng tao. Gusto ko ring patunayan sa inyong mali ang ibinibintang ninyo sa Daddy. Namatay ang Daddy na hindi man lang nalinis ang pangalan niya."

"Gaano man kahinahon si Marco ay magagawa niya ang gustong gawin sa 'yo dahil nasa teritoryo ka nila. Do not underestimate yourself, Emerald. You are very pretty at bulag lang ang lalaking hindi magnanasa sa iyo. At kung may masamang mangyari sa iyo ay hindi ka nagtatapos ng alitan. Nagpapasimula ka ng maapoy na digmaan ng mga angkan na mamanahin hanggang ng mga apo natin!" pasigaw na sinabi ni Nathaniel. "I'd rather you go home."

"This is crazy! Si Marco ay iyon din ang sinabi. Na makabubuti sa akin ang bumalik sa Maynila. Na hindi niya maipapangakong hindi ako pakikitaan ng karahasan ni Alfon kung hindi siya kaharap. Gusto kong isiping si Alfon lang ang kaaway ng pamilyang ito. And both of you are protecting me against him!"

Sabay na napalingon sa kanya sina Nathaniel at Leon. Parehong walang nagsalita.

"Sana nga'y hindi na lang ako nagpunta rito. Sana nga'y hindi ko na lang pinilit ang Mommy na magsabi kung bakit itinakwil ninyo ang Daddy," ang tila nahahapo niyang sinabi. "But I'm here now. Bilang isang Fortalejo ay utang ko sa aking sarili, higit sa lahat sa Daddy, na linisin ang pangalan niya," mahinang sinabi niya.

"At sa papaanong paraan mo gagawin iyon?" tanong ni Leon makalipas ang ilang segundo.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ng dalaga. "Hindi ko pa alam sa ngayon. But don't send me back home dahil babalik din ako rito sa sarili kong paraan.

"Walang pangalang lilinisin, Emerald. Ako, higit kaninuman ang nawalan ng dangal, ang nasaktan. Sariwa pa ang sugat hanggang ngayon. Patuloy na kumikirot at marahil hanggang sa panahong ako'y mamatay ay hindi mabubura ang pinsalang ginawa ni Romano sa pamilyang ito. At masasaktan ka lang sa sandaling mapatunayan mong totoong ginawa ng ama mo ang kalapastanganang iyon." Pait, galit at hinanakit ang sama-samang nahimigan ni Emerald sa tinig ng matanda.

"Then let me at least try to prove you're all wrong. Walang mangyayari sa akin. I can take care of myself."

Lumaylay ang mga balikat ng matanda na tumingala sa kuwadro ng asawa. "Nang hangarin kong makita at makapiling ang mga apo ko kay Romano ay umaasa akong sa kabila ng lahat ay pareho nating mapagtakpan sa isa't isa ang mga pagkukulang. Hindi para muling buhayin ang sama ng loob na idinulot niya sa akin."

"Gusto ko rin iyon, Lolo. Gusto kong makasama kayo sa pamamasyal sa paligid sa asyenda. Pero hindi ninyo maitatangging lagi na ay pader na papagitan sa atin ang ginawa ng Daddy, ang inaakala ninyong kasalanan niya. Susundan kami niyon saan man namin ibaling ang aming mukha sa bayang ito."

Nilingon nito si Nathaniel. "At ikaw, Nathaniel, hindi ba at taglay mo saan ka man pumaroon ang batik na iyon? At dahil lang sa kayamanan ng mga Fortalejo kaya nakapapanatiling mataas ang iyong noo?"

Marahang nagmura nang patalikod si Nathaniel.

"Gawin mo ang gusto mo, Emerald, kahit labag sa loob ko. Huwag magkamaling galawin ni Marco kahit na dulo ng buhok mo at muling dadanak ang dugo sa pagitan ng pamilyang ito!" May panganib at banta sa tinig nito.

Nang umagang iyon ay inihatid siya ni Nathaniel sa bukana ng Hacienda Kristine.

Pagkaalis ng pinsan ay marahan niyang binaybay ang daan patungo sa labasan. Mas gusto niyang maglakad-lakad kaysa maghintay.

Hindi siya nainip. Sakay ng kabayo ay dumating si Marco hila-hila ang isa pang kabayong puti.

"Gusto ko nang maniwala sa persuasive power mo, Emerald," nakangiting bati nito. "Natibag mo ang Great Wall of China sa katauhan nina Leon at Nathaniel. Or shall I attribute it to stubbornness?" Bumaba ito ng kabayo.

"Pareho," maiksing sagot niya. Hindi na niya gustong pag-usapan pa ang nangyari. Hinagod niya ng tingin ang kabayong puti. "Ito ba ang sasakyan ko? Hindi ba ako ihuhulog niyan?"

"Malalaman mo," wika nito na bago pa siya nakakilos ay nahawakan na siya sa baywang at isinampa sa likod ng kabayo. "Hawakan mong maigi ang renda at ipasok mo ang paa mo rito." Hinawakan nito ang binti niya upang ipasok ang kanyang paa sa saddle.

Naka-walking shorts lamang siya at ang init ng mga palad ni Marco sa kanyang binti ay nagdudulot ng hindi maipaliwanag na damdamin.

Ano ba ang kakaiba sa hawak ng lalaking ito? Sa mga kaibigan niyang lalaki ay bale-wala ang akbay o light kisses.

Not even her two previous boyfriends made her feel the way this man did. Their kisses meant nothing. Pleasant and nice, that's all. It didn't thrill and excite her a bit.

"Emerald to earth..." natatawang wika ni Marco na nakasampa na sa kabayo nito'y hindi niya namalayan. "Ang lalim ng iniisip mo."

Marahan nitong tinapik ang kabayo niya at ilang sandali pa'y tinatahak na nila ang walang katapusang berdeng damo papasok sa gubat. Ngumiti siya rito.

"Hindi sanay ang kabayo mo sa ganito kabagal na paglakad," kaswal niyang sinabi.

"He'll be fine. You have a nice pair of legs," nakangiting sabi nito na ang mga mata ay sa binti niya nakatutok.

"My... my... legs?"

"Maganda ang hugis at makinis."

Siguro nga dahil hindi mo inaalis ang mga mata mo sa binti ko mula kanina, bulong ng dalaga sa sarili.

"G-gaano pa katagal bago tayo makarating sa inyo?" tanong niya sa pagsisikap na mabaling sa iba ang pansin ng binata.

"Kinse minutos kung mabilis ang takbo ng mga kabayo. Pero sa ganitong kabagal ay aabutin tayo ng mahigit sa kalahating oras. Gusto mo bang bilisan ang takbo ng kabayo mo?" Naghahamon ang tono nito.

Umiling siya. "Ang sabi ko sa iyo, ang kabayong nasasakyan ko ay 'yong mga nasa Baguio at Tagaytay lang, And to tell you the truth, kinakabahan akong baka ihulog ako nitong kabayo mo."

Bahagyang natawa si Marco. "Alam mo bang kahit sinong tao sa bayang ito ang makaalam na narito ka sa loob ng lupain ng mga de Silva ay nanlalaki ang mga mata? Not to mention your own kin na hanggang ngayon ay pinagtatakhan ko pa rin kung paano mo napapayag. Pagkatapos ay matatakot ka diyan sa kabayo lang na baka ka ihulog?"

"Ano ba ang dapat kong ikatakot sa iyo, Marco? Hindi ka naman rapist at lalong hindi ka kriminal." Hindi inaalis ng lalaki ang tingin sa mukha niya at hindi maunawaan ni Emerald ang ibinabadya ng mukha nito.

"Hindi ka na lalabas sa lupain ko, Emerald," marahan subalit tiyak nitong sinabi makaraan ang ilang saglit.

Biglang nilingon ito ng dalaga. "Ano ang ibig mong sabihin?"

"Narinig mo! Mananatili ka sa loob ng farm ko hanggang sa panahong itakda kong dapat na kitang pauwiin," parang walang anumang sinabi nito.

Gumuhit ang takot at kaba sa dibdib niya. "Pero... pero... hindi iyon ang usapan natin. G-gusto ko lang makita at makilala si Bernard at ihahatid mo rin akong muli sa bukana ng asyenda "

"Ikaw ang may gustong pumunta rito para makatagpo si Bernard. I warned and talked you out of this pero mapilit ka. Take the consequences, mananatili ka rito. At tulad ng sinabi ko, hanggang sa panahong itatakda ko."

"But this is insane! Hindi mo ako mapipigil dito nang laban sa loob ko!" protesta niya.

"Iyon na ang ginagawa ko ngayon "

"This is kidnapping!" Totoong natatakot na siya.

"Kidnapping?" patuyang tanong nito. "Did I use any force para lang pumunta ka rito? Hindi ba at inihatid ka pa ni Nathaniel? Surely, ikaw ang mapilit na magpunta rito. Natitiyak kong kulang na lang na itali ka ni Leon para pigilan. 'Tapos sasabihin mong kidnapping?" Isang malakas na tawa ang pinakawalan nito.

"Oh! Tama sila kung ganoon. May binabalak kang iba!"

"Sa susunod ay matuto kang makinig sa higit na nakakaalam, Emerald," tuya nito.

"Hahanapin nila ako. Alam nilang narito ako. At kung hindi mo ako ilalabas ay magkakagulo," aniya sa pagsisikap na makahanap ng sasabihin para magbago ang isip ng lalaki.

Muling tumawa si Marco. "Then you will start a war, my dear. Ubusan ng lahi na dapat ay noon pa nangyari kundi sa makatwiran kong pananaw. Nakahanda ang mga tauhan ko sa pagsugod ng mga taga-asyenda. Then my father and my sister's death will be avenged at last!"

"Ang mga pulis... magre-report sila sa mga pulis at ang mga ito ang pupunta rito...!"

"Hindi iisipin ng mga authorities na narito ka nang laban sa loob mo, Emerald. Unang araw mo pa lang dito sa Paso de Blas ay dito ka na napunta sa farm ko. I sent you home unscathed at alam ng buong bayan 'yon. Ganoon din kahapon na kung saan alam ng buong bayan na ibinili ko ng piyesa ang kotse mong nasira at tumirik dito. At kaninang umaga, bago kita sunduin ay kausap ko si Judge Adriano. Alam niyang bisita kita rito sa loob ng ilang mga araw."

"Plinano mong lahat ito! Ang ang buong akala ko'y wala akong dapat ipag-alala sa iyo!" sigaw niya, in frustration. Gusto niyang umiyak pero hindi niya gustong ipakita sa lalaking ito ang panghihina. Muli niya itong tiningnan. Biglang kinabahan sa maaaring mangyari kung hindi siya makauuwi mamaya. Sindak ang gumuhit sa mukha niya.

"T-tiyak na pupunta sila rito at... at... oh! Bakit gusto mong magkagulo? Hindi pa ba sapat ang maraming taong alitan? Paano kung may mga taong mamatay? Ang lolo ko, si Nathaniel, o 'di kaya ay ang mga taong walang kinalaman tulad ng mga tauhan mo. O 'di kaya ay ikaw?" Gusto na niyang maghisterya. Bakit hindi siya nakinig sa lolo niya at kay Nathaniel? Ngayon ay naging instrumento pa siya sa ikapapahamak ng mga ito. Hindi siya magtatapos ng alitan. Magpapasimula siya ng digmaan.

"Nakahanda ang mga tauhan ko, Emerald. Kung may mamamatay ay sa panig ng mga Fortalejo. Titiyakin kong sa pagsugod nila rito'y paparito ang mga pulis. Hudyat ng radyo ko lang ang kailangan. Alin na lang sa dalawa, makulong o mamatay si Leon Fortalejo? Sa pagkakataong ito ay walang magagawa ang pera niya," wika nito sa napopoot na tinig.

"I... trusted you," nanggigipuspos na wika niya.

Nakita niya ang sandaling pagbago ng ekspresyon ni Marco pero iglap lamang iyon. Muling tumigas ang anyo nito.

"Women trusted me. I guess, part of my charm."

Sinabayan nito ng ngiti at kibit ng mga balikat.

"Mapapatay mo siguro kaming lahat but you won't get away with it."

"Sinong may sabing papatayin kita o kasama ka sa gusto kong mamatay? You are too pretty and sexy to die, Emerald. You will fill my bed very comfortably tulad ng ginawa ni Romano sa kapatid ko." Sinabayan nito ng malakas na tawa.

Talagang malapit nang bumagsak ang mga luhang pinipigil niya sa sindak na nadarama. Higit para sa lolo niya at kay Nathaniel. Ipinahamak niya ang mga ito.

Ngayon niya pinagsisihang lahat ang katigasan ng kanyang ulo. Ang pagnanais na linisin ang pangalan ni Romano at matapos ang alitang ito. Oh, Daddy!

"Please, huwag mong gawin ito, Marco. Hindi ako nag-aalala para sa sarili ko kundi para sa mga taga-asyenda," nagsusumamo ang tinig niya.

"Kung ganoon ay madali mong magagawa ang sasabihin ko sa iyo."

Nagtatanong ang mga matang napatingin siya rito.

"Ikaw lang ang kailangan ko, Emerald. Sapat- sapat ka ng kabayaran. Magagawa mong huwag dumanak ang dugo sa lupang ito kung itatawag mo sa asyenda Kristine na bukal sa loob mong manatili sa bahay ko."

Takot at kalituhan ang nadama niya. Siya, mag- iisa sa bahay ng mga de Silva? Ano ang gagawin ni Marco sa kanya? Hanggang kailan siya mananatili rito? At pagkatapos ay ano?

"Your choice, Emerald. Sila o ikaw?" Ang malulupit nitong mata ay halos bumaon sa katawan niya.

Hindi kailangang manaig ang takot sa kanya. Anuman ang mangyari sa kanya ay haharapin niya nang may dignidad mula sa sandaling ito. Bahagya niyang itinaas ang ulo at sa matalim na mga mata'y tumingin dito.

"Salamat sa pagpipilian," sarkastiko niyang sagot. "Ako na lang."

Ngumiti si Marco. A triumphant smile. "Good girl, Emerald. Pagdating natin sa bahay ay tatawagan mo si Leon Fortalejo. Sana'y nasa harap niya ako upang makita ang anyo niya sa sasabihin mo." At tumawa nang malakas na nag-echo sa lupaing iyon.

"Hindi ko alam na sa modernong panahong ito ay may mga tulad mo!"

Subalit hindi pinansin ni Marco ang sinabi niya. "Be civil to my mother, Emerald. Ang kalagayan niya ngayon ay sanhi ng nangyaring trahedya sa pamilya namin. Ubusin mong sabihin sa akin ang lahat ng gusto mong sabihin kung tayong dalawa lang pero huwag sa harap ng Mama," may warning sa tinig nito.

Hindi iyon sinagot ng dalaga. Sana'y maglaho na lamang siyang bigla. Sana'y bumuka ang lupa at kainin siya.

Chapter Six

"BAKIT dinala mo ang babaeng 'yan dito, Marco?" pagalit na tanong ni Alfon. Kung nakadama ng takot si Emerald kay Marco ay bale-wala kung ihahambing sa nadarama niya sa lalaking kaharap.

Malaking tao at mabalasik ang anyo nito, nasa late forties na marahil. Kinikilabutan siya sa talim ng mga mata nito habang sinusuyod siya ng tingin.

"Kailan pa nangyaring kinuwestiyon mo ang desisyon ko, Tiyo Alfon? Bisita ko siya rito sa bahay at huwag mo siyang pakialaman," mariing sagot ni Marco na inihagis ang sumbrero sa sulihiyang divan.

"Hindi ba dapat ay itali mo sa puno ang babaeng iyan at ibilad sa araw hanggang sa mamatay?" poot nitong sinabi. "Ang mama niya ang sanhi ng pagkamatay ng Papa mo at ni Alicia!"

Hindi sinasadya at wala sa loob na napasiksik si Emerald sa tabi ng binata sa poot na nakikita niya sa mukha ni Alfon.

Napatingin sa kanya ang binata, 'tapos ay muling tumingin sa tiyuhin.

"Ako ang bahala sa kanya, Tiyo Alfon, Iwan mo na kami," utos nito.

Matalim na sinulyapan nito si Emerald bago pagalit na lumabas ng kabahayan. Natanawan ni Marco ang isang katulong at tinawag ito. "Nasaan ang Mama at si Bernard, Agnes?"

"Nasa silid si Ma'am, Sir. Si Bernard ay nasa kamalig marahil."

Tumango ang binata at lumabas na uli ang katulong.

Nanlalambot na napaupo sa divan si Emerald.

"Huwag mong pansinin ang Tiyo Alfon," si Marco na naupo sa harapang silya.

"Ano ba ang inaasahan ko sa teritoryo ng mga kaaway?"

Amused na ngumiti si Marco. "Eh, bakit kaninang nagpupuyos sa galit si Tiyo Alfon ay nagsumiksik ka sa tabi ko?"

Ginawa ba niya iyon? Bakit? Dahil kaya kahit alam niyang napopoot sa pamilya niya si Marco ay hindi siya naniniwalang pahihintulutan nitong may mangyaring masama sa kanya? At hindi lamang siya naniniwala, iyon ang nadarama niya. Kung paanong masidhi niyang nadaramang malinis ang pangalan ng Daddy niya sa mga ibinibintang dito.

But she'd die kaysa aminin dito ang bagay na iyon.

"I can always choose the lesser evil, hindi ba?" ismid niya.

"Ako? Lesser evil?" Tumawa ito nang malakas na lalong nagpadagdag sa galit ni Emerald. Halos naririnig na niya ang tunog ng pagtatagis ng sariling mga bagang. "This is the demon's lair, my dear. At ako ang pinuno rito kaya baka nagkakamali ka."

"Tama ka," aniya sa nagngangalit na mga ngipin. "Ikaw nga ang demonyo!"

Muling tumawa ang binata. Nangingislap ang mga mata sa merriment. "Ese hombre demonio! Malimit sabihin ni Leon Fortalejo sa akin 'yan. At ngayon ay ang magandang apo.Tsk-tsk-tsk! You'll find this demon a very good lover, Emerald." Pinamulahan ng mukha si Emerald na tinutop ang bibig upang hindi makapagsalita ng mga bagay na pagsisisihan din niya.

Anuman ang sabihin niya ay bale-wala na at pagtatawanan lamang nito. Tumayo si Marco at hinawakan siya sa kamay na agad din niyang binawi. Pero muli iyon ginagap ng binata at hinigpitan ang hawak.

"Sasamahan kita sa silid mo sa itaas," kaswal nitong sinabi.

Walang kibong sumunod si Emerald. Hindi niya maiwasang hindi iikot ang mga paningin sa loob ng bahay sa kabila ng lahat.

Mas malaki ang Villa Kristine kaysa bahay ni Marco pero contrast ang dalawang bahay kung ayos ang pag-uusapan.

Classic ang villa, modern ang sa mga de Silva. Mula sa mga kasangkapan hanggang sa kaliit-liitang bagay.

Sadya kayang ninais ni Marco na wala kahit na anong bagay ang maihahalintulad sa Villa Kristine? In a remote place like Paso de Blas at sa isang malawak na lupaing napapaligiran ng mga berdeng pananim at walang kapitbahay ay nakatayo ang bahay ni Marco. At tulad ng sa Villa ay wala rin itong bakod.

Walang photographer na tatangging kunan ng larawan ang dalawang magka-contrast na bahay. Both were works of art.

Ang Villa Kristine, in its pre-Spanish glory at ang bahay ni Marco na naitayo ng isang mahusay na arkitekto na marahil ay siyang masterpiece nito, ay nasa elevated area o burol, in modern architecture.

Paparating pa lamang sila sa bahay na ito ay hindi na niya mapigilang humanga. Oh well, kahit siguro taga-Forbes Park ay bibigyan din ng second look ang bahay ng binata kung doon ito nakatayo. At iyon ang ikinaganda nito, ang lugar na kinatatayuan at ang mga nakapaligid. A twentieth century house in ancient paradise.

"ito ang magiging silid mo" Isang malaki at modernong silid ang ipinakita ni Marco. Wall-to-wall carpet na kulay-talong. Mamahalin ang wallpaper sa dingding in soft beige. At pandalawahang-taong kama na yari sa brass. Para siyang pumasok sa isang silid ng five-star hotel.

"Really? Isang ginintuang-kulungan?" tuya niya rito at walang sabi-sabing pumasok at naupo sa maliit na settee.

Nagkibit ng mga balikat ang lalaki. "Kung iyon ang gusto mong itawag. May sariling banyo ang silid. Kung anuman ang kailangan mo ay hingin mo kay Agnes." Itinuro ng mga mata nito ang interhouse phone. Pagkatapos ay iniwan na siya.

Agad siyang tumayo at ini-lock ang pinto. Moderno ang silid at maganda pero walang labis. Hindi overdecorated. Ang ipinagtataka niya, bakit tila panlalaki ang silid na ito?

Agad na bumangon ang kaba niya at binuksan ang closet. Walang laman maliban sa mga beddings, towels, at mga bimpo.

Nakahinga siya nang maluwag, Ang nasa isip niya'y baka silid ito ni Marco.

Nasulyapan niya ang tokador na maliban sa mga necessities ay walang gamit na panlalaki. Siguro nga ay guest room lamang ang silid na ito.

Tulad sa Villa Kristine ay may veranda rin pero naka-lock ang daanan patungo roon. Walang pinto subalit ang buong bahagi ay nakarehas ng kuwa- kuwadradong bakal at natatabingan ng manipis na kurtina from ceiling to floor.

Nakakulong ba siyang talaga?

inilatag niya ang sarili sa magandang kama at niyakap ang isang unan. Nami-miss niya ang kanyang silid sa Maynila at nakadama siya ng lungkot.

Ano itong napasukan niya? Siya ang nagdala sa sarili ng kasalukuyang kalagayan at kung tutuusi'y wala siyang dapat sisihin.

Isang mahinang katok ang nagpabalikwas sa kanya. Alanganing tinungo ang pinto at binuksan ito. Nasa harap niya ang isang babaeng sa tantiya niya'y mahigit nang singkuwenta ang edad. Nakapusod ang halos maputi nang buhok. Maamo ang nakangiting mukha at nakaupo sa silyang de gulong.

"Magandang umaga, hija."

Hindi agad nakapagsalita ang dalaga. At si Marco ay malaki at mataas na humigit pa siguro sa anim na talampakan.

"Ikaw pala ang anak ni Romano." May bahagyang lungkot at pait siyang naulinigan sa tinig nito subalit agad ding naparam. Muling ngumiti. "Nagagalak ako at pinagbigyan mo ang paanyaya ng anak kong magbakasyon dito, hija."

Magbakasyon! Hindi ba alam ng babaeng ito na labag sa kalooban niya ang pagkapigil dito?

'Be civil to my mother... sabihin mo sa akin ang lahat ng gusto mong sabihin kung tayong dalawa lang...' Iyon ang babala ni Marco sa kanya. 'Ang kalagayan ng Mama ay sanhi ng trahedyang dulot ng mga Fortalejo...'

"E-Emerald po ang pangalan ko. Kristine Emerald," mahinang sabi niya, napaupong muli sa kama.

Malungkot at mapait na ngumiti ang matandang babae. "Para kong nakita sa iyo si Esmeralda noong kami ay mga dalaga pa... siyang-siya ikaw." Sinuyod siya nito ng tingin.

Hindi siya makaapuhap ng sasabihin.

Why is she so friendly? Bakit tila welcome siya rito?

"Natutuwa ako at nakapag-isip-isip din ang anak ko, Emerald. Napakatagal na ng alitang ito na dapat nang kalimutan at ibaon. Hindi ko alam kung paano mo napalambot ang puso ni Marco. Mahabang panahong poot at galit ang namahay sa dibdib niya. Napakaganda mo, hindi kataka-taka."

Napalunok ang dalaga. "H-hindi... kayo nagagalit sa pamilya—?"

"Dapat lang, 'di ba? Nakulong ako sa silyang de gulong na ito sa mahabang panahon dahil sa nangyari. Asawa at anak ko ang nawala." Umiling ang matanda. "Natitiyak kong hindi ginusto ni Leon ang mga nangyari, hija. Ang katotohanang hindi niya natutuhang patawarin si Romano ay konsolasyon na sa akin. Pero hindi ko maaaring gatungan ang poot na namamahay sa dibdib ni Marco. Kailangan kong magpatawad at lumimot para sa kanya. Nasira na ng trahedya ang pagkatao ng anak ko. Lumaking matigas ang damdamin at marahil ay malupit. Ganoon pa man ay wala pa akong nalamang taong inagrabyado ng anak ko."

Ako lang, kung saka-sakali, gusto niyang sabihin.

"K-kung... ganoon, bakit may gulo pa ring namamagitan sa mga tauhan ng bawat pamilya? Bakit hanggang ngayon ay patuloy ang alitan?"

"Ako lang ang nakalimot at nakapagpatawad, hija. Hindi si Alfon at si Marco. Totoong walang ginagawang labag sa batas ang anak ko pero nasa dibdib niya ang poot at pagnanais na makapag- higanti. Lalo higit si Alfon na kung hindi dahil kay Marco, marahil ay higit pang dugo ang dumanak." sandali itong nagpahinga sa pagsasalita na tila napagod.

Kinabahan si Emerald. Nilapitan ang matanda.

"G-gusto ninyong ikuha ko kayo ng tubig?" nag- aalalang tanong niya.

Umiling ang matanda. "Huwag kang mag-aalala sa akin, Emerald. Hindi ko ikamamatay ang paghahabol ko ng hininga. Ngayon pang nakita ko na muling ngumingiti ang anak ko. Naikuwento niya sa akin kung paano kayo nagkatagpo at kung paanong hindi ka natakot sa kanya. Sa lahat nga naman ng tao, ang anak pa ni Romano, ha?" Ngumiti ang matanda. "Ang pagkakataon nga naman! Ang sabi ko nga, sana'y ito na ang maging daan para matapos na ang walang kabuluhang alitang ito. Nagpapasalamat ako, Emerald, at ikaw mismo ang gumawa ng hakbang para doon."

At ginamit iyon ng anak ninyo para isakatuparan ang paghihiganti! Your son has an ulterior motive at hindi n'yo alam iyon!

Kung sa matanda siya maaawa dahil nagawang itago ni Marco ang tunay na layunin o sa kanyang sarili ay 'di matiyak ng dalaga.

Maaaring nakapagpatawad ito pero the truth remains na may kasalanan pa rin ang Daddy niya.

At paano niya sasabihin sa matandang babae na bilanggo siya sa bahay na ito? Baka ikamatay nito ang kaalamang maaaring magdulot na naman ng panibagong karahasan ang pagkakaparito niya.

"Sana ay masiyahan ka sa pagbabakasyon mo rito, Emerald—"

"lyan ang titiyakin ko, Mama," si Marco na hindi napuna ng dalawang nakatayo sa may pinto. Sa tagiliran nito ay isa pang lalaki. Nakatitig nang husto kay Emerald.

"Marco, hijo. O, Bernard, halika anak at nang makilala mo ang anak ni Romano Fortalejo," nakangiting wika ng matanda.

Maliban sa pagsasalubong ng mga kilay ay hindi nagbitaw ng salita ang nakababatang lalaki. Nakatitig lamang kay Emerald,

"Dalhin mo na sa ibaba ang Mama, Bernard. Kasalukuyang naghahanda ng pananghalian. Susunod na kami," utos ni Marco.

"Halina kayo, Tiya Julia..." Inikot ng binata ang silyang de gulong at bago ito tuluyang lumabas ng silid ay muling sinulyapan si Emerald.

Isinara ni Marco ang pinto at muli ay napag-isa sila ng binata.

"Ngayong nakita mo na si Bernard, ano ang masasabi mo?" pormal nitong tanong.

"Hindi siya anak ng Daddy at hindi ko siya kapatid. Tinitiyak ko sa iyo!" madiin niyang sagot.

"Come on, Emerald—"

"Kilala mo ang mga Fortalejo, Marco. Si Lolo, si Nathaniel, ang Tiya Margarita. At ako. And if by chance, na sana ay huwag mangyari, ay makilala mo ang bunsong kapatid kong si Jewel, mauunawaan mo ang ibig kong sabihin. Lahat ng mga Fortalejos ay may minanang distinct traits. Kaming magkakapatid, si Nathaniel, ang nagmanang lahat kay Leon. Kahit ang mama mo'y sinasabing kahawig ko ang Lola Esmeralda, ganoon pa man, my eyes belong to the Fortalejos. Call it strong genetic trait. At wala kahit katiting nito si Bernard."

"Huwag mong papaniwalain ang sarili mo diyan, Emerald. Malakas marahil ang dugo ng mga de Silva sa pagkakataong ito." Pagkatapos ay makahulugang ngumisi. Sinuyod siya ng tingin, nagtagal sa dibdib niya at pagkatapos ay sa mga labi. "Natitiyak kong sa akin kukuha ng strong genetic traits ang magiging anak ko sa iyo."

Nanlaki ang mga mata ng dalaga sa sinabi nito. Pinamulahan ng mukha. Inalis ni Marco mula sa pagkakasabit sa pantalon nitong maong ang CP at iniabot kay Emerald.

"Oras na para tawagan mo ang Hacienda Kristine, my dear," bagaman nakangiti ay seryoso ang tinig nito.

Nanlilisik ang mga matang sinalubong niya ito ng tingin. Saglit na pumasok sa isip na huwag sumunod subalit alam niya ang kahihinatnan niyon. Si Julia mismo ang nagsabi: Lumaking matigas ang anak ko... at malupit. What a fitting description!

Pahablot niyang inabot ang CP mula sa mga kamay ni Marco. At sa nanginginig na mga kamay ay tumawag sa hacienda.

Napapikit siya sa histerya ni Leon Fortalejo sa kabilang linya. At sana'y wala si Nathaniel para madaling matapos ang ordeal na ito. Gusto na niyang sabihin kay Leon ang totoo. Pero natitiyak niyang sa loob lamang ng ilang sandali ay susugod ang mga ito sa farm ng mga de Silva. Tiniyak iyon ni Leon sa kanya kanina bago siya umalis.

Sa kalituhan niya ay muntik na siyang mapasigaw sa gulat sa paghawak ni Marco sa kanyang leeg at pagbulong nito sa kabilang tainga niya.

"Sabihin mong may kukuha ng bagahe mo sa villa," bulong nito na sadyang idinikit ang mga labi sa tainga niya and then gave her earlobe a very gentle wet bite bago siya tuluyang binitiwan.

She gasped kasabay ng pananayo ng mga balahibo sa mukha at batok. Expect the devil to do worst! And shame on her dahil naaapektuhan siya!

"Emerald, nandiyan ka pa ba?" sigaw ni Leon sa kabilang linya.

"O-opo, Lolo... oho. Please, Lolo. Si Mrs. de Silva ang nag-anyayang dumito muna ako ng ilang araw. At least for a few days... y-yes... a day or two. Hindi ko ho alam and you don't have to shout. I'm doing my very best para matapos lang lahat ito... ang alitang ito," pait at lungkot ang nasa tinig niya. At nagsisimula nang mag-init ang sulok ng mga mata niya.

Hindi sinasadyang napasulyap siya kay Marco na matiim na nakatitig sa kanya. Agad siyang tumalikod upang huwag nitong makita ang namumuong luha sa mga mata niya.

"Nag-aalala ako sa iyo, nieta. Kaming lahat dito. Wala pa si Nathaniel dito. Hindi ako makapaniwalang sa isang iglap ay matatapos ang alitang ito na tumagal ng mahigit na dalawampung taon..." ang kabilang linya.

I'm working on it and rejecting their 'hospitality' is not doing a bit of good," binigyang-diin niya ang salitang hospitality sabay sulyap kay Marco, na tinugon nito ng ngiti.

The devil is making this hard for her. Ang makitang nakatayo lamang ito roon at nakikinig ay nagpapa-rattle na sa kanya.

"M-Mrs. de Silva is a very nice lady, Lolo. Natitiyak kong alam ninyo 'yan," hindi maikakaila ang sinseridad sa tinig niya na ikinataas ng mga kilay ni Marco.

Matapos niyang sabihing may kukuha ng mga gamit niya ay nagpaalam na ang dalaga at muling iniabot kay Marco ang CP. Nanlalambot siyang naupo.

This is it! From this moment on... bahala siya sa kanyang sarili sa kampo ng mga kaaway.

"Mahusay! Kahit ako ay muntik nang makumbinsi sa mga sinabi mo kay Leon."

"Pinirmahan at sinelyuhan ko ang aking death certificate," ni hindi halos lumabas sa bibig niya iyon.

"Maraming babaeng hindi sasang-ayon sa sinabi mo, Emerald. Ang ilang mga kadalagahan dito sa Paso de Blas ay kulang na lang na tutukan ako ng shot gun para lang maimbita sa de Silva farm. Huwag nang isama pa ang mga nakilala ko sa Maynila. Consider yourself very lucky." Patuloy ito sa nakatutuyang pagngiti.

"You arrogant beast! And you called yourself a lawyer!" nanlilisik ang mga matang sigaw niya rito. "At hindi ako tulad ng mga babaeng sinasabi mo!"

"Oh yes! You are very beautiful kapag nagagalit kang ganyan. Nagliliyab ang mga mata mo tulad ng mga bulaklak ng puno ng caballero kapag wala na ang mga dahon. Smart and classy. A typical Fortalejo." Humakbang ito papalapit sa kanya habang nagsasalita.

"Alam mo ba kung ano ang punong caballero?"

Hindi siya nakaiwas nang hapitin nito ang kanyang baywang at kabigin padikit sa katawan nito.

"Fire tree ang tawag ng iba rito. Ang mga mata mo'y tulad ng mga bulaklak ng punong iyon. Nagliliyab. I hope to see those eyes in fiery passion and desire." At bago pa siya nakakilos ay siniil na siya nito ng halik. Mariin at marahas na mga halik. Nagpaparusa.

Hindi niya maikilos ang kanyang ulo dahil hawak ng isang kamay ni Marco ang batok niya. Ang isang kamay nito'y nasa katawan niya. Sinisikap niyang magpumiglas at manlaban subalit habang ginagawa niya iyo'y lalo lamang nagdaragdag sa pagnanasa nito. Nararamdaman niya iyon sa ibabang bahagi ng kanyang katawan.

Para siyang insektong nahuli sa malaking sapot ng gagamba.

Isang mahinang katok ang nagpakawala sa kanya mula sa mga bisig nito. Mabilis siyang tumakbo papasok sa banyo at nag-lock. Si Marco ay binuksan ang pinto. "Ano 'yon, Agnes?"

"Nakahain na po. Ipinatatawag na kayo ng Mama ninyo."

"Susunod na kami." Pagkatapos ay muling isinara ang pinto. Humakbang palapit sa banyo at kumatok.

"Buksan mo ang pinto, Emerald. Huwag kang magtago diyan sa loob. Alam mong kaya kong sirain ang pintong ito." May warning sa tinig nito.

Ilang segundo ang lumipas bago nagbukas ng pinto ang dalaga. Namumula ang mga mata niya dahil sa saglit na pag-iyak at hindi niya gustong makita iyon ni Marco. Umiwas siya ng tingin subalit nakita na nito ang mukha niya. Hinapit siya nito sa baywang at hinila palabas.

"Bakit ka umiyak?" banayad nitong tanong. Iniwas niya ang mga mata subalit hinawakan ni Marco ang baba niya at itinaas. "Hmmm.... a little bit swollen from my kisses. Hinaplos nito ang mga labi niya.

"N-napakademonyo mo!" ang mahinang usal niya.

Tumawa nang malakas ang binata. "Right. And you've been kissed by this devil twice, Emerald. Beso del Diablo! Prepare yourself for the real thing. At sa susunod na hahalikan kita ay gagantihan mo iyon ng init tulad ng ginawa mo noong una!"

Kumawala ang dalaga. "The hell I will!" sigaw niya.

"Yes. The hell you will," nakangiting sagot ni Marco na lumakad patungo sa pinto. "Ayusin mo ang sarili mo. Hihintayin kita rito sa labas at sabay tayong bumaba. Binibigyan kita ng tatlong minuto, Emerald."

Pinakawalan niya ang hiningang kanina pa pinipigil nang lumabas si Marco. Dinama niya ang mga labi at napapikit siya.Totoong nanlaban siya rito. Pero ang panlalaban niya ay para sa sarili... para huwag siyang matangay.

Beso del diablo! Indeed!

Chapter Seven

SA HAPAG kainan ay nasa kaliwa ni Marco si Julia de Silva at nasa kanan siya. Katabi niya si Bernard at kaharap si Alfon.

Hindi niya gustong mag-angat ng ulo dahil sa tuwing magkakasalubong ang paningin nila ng matandang lalaki ay kinikilabutan siya sa mga tinging ibinibigay nito.

Ang lalaking ito ang mahigpit na kaaway ng mga Fortalejo. Marahas at malupit. Walang pakundangan. Ganoon din marahil si Marco pero sa banayad na paraan.

Bata lamang marahil kay Julia de Silva ang lalaking ito ng ilang taon pero malaki ang pangangatawan. At hindi niya maiwasang hindi makadama ng takot sa tuwing titingin siya sa lalaki.

"Bernard, mag-utos ka ng dalawang tauhan sa Villa Kristine. Ipakuha mo ang mga gamit ni Emerald," utos ni Marco.

Hindi sumagot ang inutusan na patuloy sa tahimik na pagkain.

"Anong kalokohan ang sinasabi mo, Marco?" si Alfon. "Bakit ka mag-uutos ng mga tauhan sa lupain ng mga mamamatay-taong 'yon?"

Napahugot ng hininga si Emerald sa sinabing iyon.

"Gusto mo bang may mga tauhan tayong mapapatay?"

May simpatya sa mga mata ni Julia nang sumulyap kay Emerald. Muli siyang nagyuko ng ulo.

"Walang mangyayari sa mga tauhan natin, Tiyo Alfon. Itinawag na ni Emerald ang bagay na iyan sa kabilang asyenda," pormal na sagot ni Marco na inabot ang bandehado ng ulam. Naglagay sa pinggan ng dalaga at bumulong. "Kumain ka nang maayos. Huwag mong tusuk-tusukin ng tinidor 'yang repolyo sa pinggan mo. Malapit nang maging coleslaw iyan " Amusement ang nasa tinig nito para sa pandinig lamang niya.

"Ano ba talaga ang plano mo sa babaeng 'yan, ha, Marco? Bakit hindi mo man lamang sinabi sa akin na balak mong iuwi dito iyan?" pagalit pa ring sinabi ni Alfon. "At ano ang nangyayari sa inyong mag-ina at tila isang panauhing pandangal ang babaeng iyan, ikaw, Julia?"

Muling nagsalita si Marco bago pa nakasagot si Julia de Silva. "Nawalan tayo ng isang babae sa bahay na ito, Tiyo Alfon, hindi ba? Hindi ba dapat na palitan ni Emerald Fortalejo iyon bilang anak ni Romano?" makahulugang wika ng binata.

Isang malisyosong ngiti ang ibinigay ni Alfon, "Hindi masama. At ipasa mo sa akin pagkatapos." Ngumisi ito.

Tumikhim si Bernard. Napahumindig si Emerald. Si Julia ay ibinagsak ang tinidor sa plato.

"Alfon! Hindi masama ang ibig sabihin ni Marco. Bakit mahalay ang dating ng sinasabi mo? Nasaan na ang respeto mo sa harap ng pagkain at sa akin?" pagalit na wika ni Julia.

Nagkibit ng mga balikat si Alfon. Malisyoso pa ring nakangisi. May kislap sa mga mata ni Marco nang tumingin dito si Emerald.

"Gusto kong alalahanin ninyong lahat na nawala sa atin si Alicia. Walang maaaring humalili sa kanya sa marangal na paraan. Nawalan ka ng ina, Bernard," muling sinabi ni Alfon.

"Pinunan lahat ng Tita Julia iyon," marahang sagot ng binata na sa kauna-unahang pagkakataon ay nagsalita. Buong pagmamahal na ngumiti si Julia rito. Hindi nakaila kay Emerald ang adoration ni Julia para sa dalawang binata.

"Si Alicia ang ina mo, Bernard. Huwag mong kalilimutan 'yan!"

MULING nagbalik sa silid si Emerald pagkakain.

Si Marco ay narinig niyang nagpaalam sa Mama nito, may aasikasuhin daw sa bayan at kakausapin si Judge Adriano.

"Ipinagbilin ko saTiyo Alfon na bantayan kang maigi, Emerald. Huwag mong subukang tumakas dahil alam ni Tiyo Alfon kung ano ang gagawin sa iyo. At wala ako rito kung saka-sakali. So better behave, my dear," banta ng binata bago ito umalis.

Hindi niya gustong maniwala pero kasabay niyon ay ang takot kay Alfon.

Gustuhin man niyang mapahinga ang isip at katawan ay hindi niya magawa. Natatakot siyang kapag sumayad ang likod niya sa kama ay maidlip siya.

At aminin man niya o hindi ay hindi siya makadarama ng katiwasayan hangga't hindi bumabalik si Marco.

Ilang minuto na siyang nakatanaw sa paddock (koral ng mga kabayo) at pinanonood ang panginginain ng mga ito nang isang katok ang nagpalingon sa kanya sa pinto.

Bumukas iyon bago pa siya nakalapit. Si Bernard.

"Maaari ba tayong mag-usap?" alanganing tanong nito.

"S-sige," alanganin ding sagot niya. Itinuro ng mga mata ang maliit na sofa.

Pumasok at naupo roon ang binata. Siya ay sa gilid ng kama naupo. Panganib ba si Bernard sa kanya considering na anak ito ni Alicia? Ilang sandali muna siyang pinagmasdan ng binata.

"So....you are my... sister."

"Bernard...?"

"Gusto kong masuklam at magalit sa inyo... sa iyo. Pero hindi 'yon ang nararamdaman ko. Why should I go against my feelings and why should I hate my own sister? Wala ka namang kinalaman sa nangyari and you were not even born yet when it happened," naguguluhang sinabi nito. Tumayo mula sa pagkakaupo at nagpalakad-lakad sa loob ng silid.

"Sino ang nagtanim ng hatred sa isip mo?" banayad nitong tanong. Siya man ay naiipit sa dikta ng puso at isip,

"Mula nang magkaisip ako'y itinanim na ni Tiyo Alfon ang mamuhi ako sa mga Fortalejo. Hindi ako natatakot makipag-away at mamatay, Emerald. Pero hindi ako naniniwala sa walang kabuluhang alitan at paghihiganti. I don't want to waste my life hating other people, may rason man o wala. I won't run a fight pero hindi ko hahanapin iyon. Pagkapoot at pagnanais na makapaghiganti, iyon ang nagpatigas kay Marco. Hindi niya kailanman pinatulan si Tiyo Alfon sa walang pakundangang pagkamuhi nito sa inyo. Pero alam kong kinikimkim niya sa dibdib ang poot at iniinda sa sariling paraan. At bakit ka narito, Emerald? Hindi ako naniniwalang bukal sa loob mo ang pagpunta rito."

"A-ako... ang nagsabi kay Marco na gusto kong pumarito, Bernard." Somehow ay nagsasabi siya ng totoo. "Sinabi kong gusto kitang makilala."

Ngumiti si Bernard sa kauna-unahang pagkakataon. Lumitaw ang dimple nito sa magkabilang pisngi.

"Then I'm glad you're here, Emerald. May kapatid ka pa bang iba?" may pananabik nitong tanong.

Nakadama ng bigat sa dibdib ang dalaga. How she really wished he was his brother kung para din lamang sa ikasisiya ng damdamin ng binata. Pero mas malaking ginhawa na totoong hindi niya ito kapatid. Para sa Daddy niya at sa dalawang pamilya.

"Naniniwala ka bang magkapatid tayo sa ama, Bernard?" she asked softly.

Nawala ang ngiti nito. "Mayroon bang ibang dapat paniwalaan?"

"I wish you really were my brother, Bernard. Pareho kaming babae ng kapatid kong bunso and having a big brother is very much welcomed. Pero natitiyak ko at nararamdaman kong hindi kita kapatid. Kung anuman ang nangyari twenty-four years back then, sana ay malaman ko. I'll give anything malaman ko lang ang totoo."

Isang mapait na ngiti ang lumabas sa mga labi ng binata. "Kung totoo mang hindi tayo magkapatid ay hindi ko alam kung paano mo mapatutunayan iyon. That's next to impossible. Mas gusto kong panghawakan ang paniniwalang iyan kaysa hindi ko alam kung sino ang ama ko," mapait nitong sinabi.

"Oh, Bernard!" gustong mag-init ng mga mata niya.

Walang kibong lumabas ng silid niya ang binata.

GABI na nang dumating si Marco at nakapag-hapunan na rin sila. Sa silid niya ito tumuloy makalipas ang sampung minuto.

"Sinabi sa akin ni Bernard na nagkausap kayo. Mahigpit din niyang itinanong kung bukal sa loob mong narito ka."

"Huwag kang mag-alala at hindi ko sinabi sa kanyang I'm being abducted," sarkastikong sagot niya. "You're very clever, Marco. Naitago mo 'yon pareho sa Mama mo at kay Bernard."

Nagkibit ng mga balikat ang binata. Hindi pinatulan ang inis niya. "Ano ang pinag-usapan ninyo ni Bernard?"

"Sinabi ko sa kanyang hindi kami magkapatid. Naaawa ako sa kanya. Tulad ko, naiipit siya," pagalit niyang sagot.

"At hindi ka naaawa sa sarili mo kung sakaling hindi ka na makalabas sa lupaing ito kahit kailan?" Sinalubong niya ang mga mata nito. "You can't keep me here forever, Marco! Hahanapin ako ng Mommy at ng kapatid ko. Pupunta sila rito sa malaon at madali."

"Very well. They're the icing on the cake. Hindi ba at ang ina mo ang dahilan kaya tumakas si Romano sa kasal nila ni Ate Alicia? I'll welcome them here, Emerald."

"G-ganoon ba kalaki ang galit mo sa mga Fortalejo?"

"Emerald... Emerald..." wika nito na sinabayan ng malalim na paghinga na para bang isa siyang batang makulit. "Ikaw lang ang gusto ko. Ikaw lang ang hinihingi kong kabayaran. You could spare them all by being submissive."

"At ano ang gagawin mo sa akin dito? Kept woman?"

"Is it so bad?" he spoke so softly na tila humaplos sa buong pagkatao niya. "Other women would jump to take your place. I am a very good lover, Emerald."

Nag-init ang mukha ng dalaga. At kung liwanag ng araw ang nasa loob ng silid ay makikita ni Marco ang pamumula niya.

She is very modern. Ang mga kaibigan niyang lalaki ay mga brutal din sa pakikipag-usap tungkol sa sex. Hindi rin siya prude so long as hindi siya binabastos. Pero bakit nasisindak at naeeskandalo siya sa sinabi nito?

Nag-aapoy ang mga mata niya sa galit na tumingin dito. Ano ang tingin ng lalaking ito sa kanya?

"Gusto ko 'yang pag-aalab ng mga mata mo. Sana'y ganoon din ang passion and fire mo when I take you in my arms," nakatawang sabi nito.

"Kung kaya mong mang-rape ng babae!" hamon niya.

"Kung ikaw ang ire-rape ko, bakit hindi?" tukso pa rin nito. "Pero duda ako kung darating tayo ro'n, Emerald. Tinitiyak ko sa iyo, hindi rape 'yon kapag nangyari." Amuse na nilingon nito ang pinto. Naroon si Agnes dala ang maleta.

Kung anuman ang gusto niyang isigaw rito ay naipit sa lalamunan niya pagkakita kay Agnes.

"Matulog ka nang mahimbing, Emerald. Bukas ng hapon ay ipapasyal kita sa buong farm." At sinabayan na nito ng labas.

SA KABILA ng lahat ay mahimbing na nakatulog sa magdamag na iyon si Emerald. Marahil, dahil sa pagod ng katawan at isip.

Kinabukasang nagising siya'y wala si Marco. Sila lamang dalawa ni Julia ang nasa breakfast table.

"Hindi ka ba nanibago sa silid mo? Nakatulog ka nang mahimbing?" si Julia habang marahang hinihigop ang kape.

"Nakakahiya sa inyong ngayon lamang ako nagising. Nasaan nga po pala si Marco?"

"Nasa bayan. Sa opisina ni Judge Adriano. May palagay akong ngayong araw na ito sasabihin ni Marco na hindi siya interesado sa inaalok nito sa kanya." Bahagyang natawa ang matanda. "My son will never allow himself to be confined in a four-wall office."

"Bakit, kung ganoon, abogasya ang tinapos ni Marco?" nagtataka niyang tanong.

"It seemed na mauuwi na naman ang usapan sa nangyari maraming taon na ang lumipas." Umiling ito. "Walong taon si Marco nang mamatay ang Papa niya at natanim sa isip ng bata na kung magiging isa siyang abogado ay mapaparusahan niya ang nakapatay sa kanyang ama. At nang hindi natuloy ang kasal ni Alicia kay Romano ay malimit niyang itanong sa akin noong araw kung walang batas na nagpaparusa sa mga taong hindi tumutupad sa usapan at nakakapinsala ng kahihiyan at karangalan ng tao."

Nakagat ng dalaga ang labi niya. Tama si Julia. Anumang usapan, ang kauuwian ay ang kasalanang ibinintang sa Daddy niya.

"Ano ho ba ang plano ni Marco kung hindi niya tatanggapin ang iniaalok ni Judge Adriano?"

"Ang farm. Maraming trabaho rito. Hindi siguro makakaabot man lang sa ikatlong bahagi ng kinikita ng Hacienda Kristine pero sapat ang income nito para matustusan ang magiging pamilya ni Marco." At makahulugang tinitigan siya nito. "...Sa maalwang pamumuhay."

Marco really made a good job na papaniwalain ang ina na isang magandang simula ang pananatiii niya sa farm.

"At kung sakali ring sa malapit na panahon ay maisipan ni Bernard na mag-asawa, mauuwi sa kanya ang kalahati ng lupaing ito bilang anak ni Alicia."

Nang hindi siya nagsalita ay nagpatuloy si Julia. "Sana nga'y sa ginawa mong ito, Emerald, ay matapos na'ng lahat ng suliranin ng ating pamilya. Kung hindi man naging magkapalad sina Romano at Alicia ko, marahil ay kayo ni—"

"Please, Mrs. de Silva, umaasa akong muling magkasundo ang pamilyang ito." Kahit na nga ba ang sarili ko ang nakataya, bulong niya. "Pero hindi ho tamang umasa pa ang kahit sino sa atin ng higit pa roon."

"Inuulit ko na naman ba ang kasaysayan, ha, Emerald? Patawarin mo ako. Pero hindi mo maiaalis sa akin ang umasa sa nakikita kong pagbabago ni Marco nitong mga nakaraang araw. Maraming babae. Ang iba'y tumagal nang may kung ilang buwan pero hindi niya kailanman dinala rito sa bahay..."

Nandito ako dahil may ulterior motive ang anak ninyo! Hindi dahil may marangal siyang layunin sa akin, gusto niyang isatinig. Gusto niyang sabihin dito ang totoong dahilan at baka tulungan siya ni Julia na makauwi sa asyenda. Pero natatakot siya sa maaaring epekto nito sa matanda.

At kung sakaling gustuhin man siyang pauwiin nito ngayon ay hindi rin siya makalalampas kay Alfon. Isa pa, bago siya makalabas sa bukana ay narito na si Marco.

Chapter Eight

HAPON na nang dumating si Marco. At pasado alas-kuwatro na ng hapon nang pasukin siya nito sa silid upang yakaging mangabayo.

Ilang sandali pa'y nilalandas na nila ang daan patungo sa magubat na bahagi ng lupain.

"May pangalan ba ang kabayo mo?"

"Firewind. At 'yang sinasakyan mo ay Snowhite at obvious kung bakit," natatawa nitong sagot. "Hindi ka na masama para sa baguhang mangangabayo."

Kung papuri iyon ay hindi niya matiyak. "Saan tayo pupunta?"

"May batis sa gitna ng gubat na ito na ang tubig ay nanggagaling sa isang maliit na bukal. Para sa isang lumaki sa Maynila ay magugustuhan mo ang lugar."

Nilingon ni Emerald ang pinanggalingan nila. Hindi na niya matanaw ang bahay bagaman elevated ito.

Kung gusto niyang tumakas mula kay Marco at mula sa lupaing ito ay ngayon niya dapat gagawin. Hindi niya maalis sa isip ang engkuwentro nila ni Alfon. At totoong natatakot siya. Hindi siya bumaba ng tanghalian upang huwag makaharap ito. Ginawa niyang dahilan na dalawang beses siyang nag-almusal at busog pa gayong kape lamang ang ininom niya nang saluhan si Bernard.

Kinakabahan siya sa iniisip gawin pero nagpa-panic siya kapag naiisip si Alfon, Buong buhay niya'y wala pa siyang nakatagpong ganoong tao na ang poot at pagkamuhi sa kanya'y halos bumaon sa mga buto.

Tulad ng nakikita niya sa mga cowboy movie ay malakas niyang hinapit ang kabayo. At tulad ng dapat asahan ay tumakbo si Snowhite. Nagulat si Marco. Hindi inaasahang gagawin niya iyon.

"Emerald!"

At tulad din ng dapat asahan dahil hindi naman siya marunong mangabayo ay hindi niya magawang ibalanse ang sarili. Isang pag-ikot ng kabayo ang nagpahulog sa kanya sa damuhan.

Mabilis na bumaba ng kabayo si Marco at tinakbo siya.

"You fool! Bakit mo ginawa 'yon?" Paluhod na bumagsak ito sa tabi niya. Gumuhit ang pag-aalala sa mukha. "Nasaktan ka ba?" Hinawakan siya nito sa mga bahaging maaari siyang nabalian.

Galit at pagkapahiya ang nadama niya. Marahas niyang tinabig ang mga kamay nito.

"Bitiwan mo ako!"

"That was foolish, Emerald," pagalit nitong sinabi. "Kahit pa sabihing mahusay kang mangabayo ay hindi ka makakalayo sa akin. My horse is a thorough-bred stallion. My most prized possession so far. Kahit si Leon ay wala nito."

Akma siyang tatayo subalit marahas siyang nahawakan ni Marco sa kamay at muling ibinalik sa damuhan, pinning her arms over her head.

"Bitiwan mo ako!" pagpupumiglas niya. "Wala kang karapatang pigilin ako rito nang labag sa loob ko!"

"Hindi ka makatatakas sa akin, Emerald, kung iyon ang iniisip mo"

"Ano ka ba! Nasasaktan ako—" Kung ano pa man ang gusto niyang sabihin ay tinakpan na ng mga labi ni Marco.

Lalo siyang nagpumiglas at pilit ibinabaling paiwas ang ulo.

Nang iwan ng binata ang mga labi niya'y naghabol siya ng paghinga.

"Stop fighting, Emerald..." masuyong wika nito. "Sa ginawa mo ay inubos mong lahat ang pagpipigil ko sa sarili. Make love to me, right here, right now," his voice husky.

"Hindi ako m-makapaniwalang... sinasabi mo sa akin iyan.. " Tumaas-bumaba ang dibdib niya.

Ibinuka niya ang bibig upang muling mag- protesta pero muli ay naroon ang mga labi ni Marco.

Sinisiil siya nito ng halik. So soft and gentle tulad ng mabining hanging umiihip sa buhok niya. Gusto niyang manlabang muli pero nanunukso ang mga labi nito sa bibig niya; tenderly tormenting her, kissing her hard and deep only to retreat and tease. And it was maddeningly arousing. The devil is a master-kisser.

"M-Marco, please..." bulong niya. Mas higit ang takot na nadarama niya ngayon higit kailanman dahil pati ang sarili niyang katawan ay tinatraydor siya.

"Sshh... be still, darling..." ganting-bulong nito.

Bumaba ang mga kamay nito sa mga butones ng blouse niya at isa-isa iyong tinanggal. Pagkatapos ay ang snap ng bra niya. Napapikit si Emerald nang bumaba ang ulo ng binata sa leeg niya. He was giving her tiny wet kisses along her shoulder at pababa sa dibdib niya.

She felt his tongue and lips making slow and moist circles on her breast. And she was lost.

Kung paanong natanggal nang pareho ang mga kasuutan nila'y hindi na niya alam. Nothing else mattered at this moment.

Hindi ang maraming mga taong alitan ng dalawang pamilya.

Hindi ang katotohanang kaya siya narito sa lupain ng mga de Silva ay upang maging bayad-utang.

Kahit ang kinabukasan ay hindi naging hadlang sa sandaling iyon. Let tomorrow take care of itself.

Tanging si Marco lamang. Only he mattered. Ang ginagawa nito sa kanya.

Kung sa kauna-unahang pagkakataon ay ibibigay niya ang sarili sa isang lalaki, then she will do it completely. All of herself, her heart, her body, her soul. She had every intention of making love to him that any other woman in the past or in the future would pale in his memory.

Her response triggered something savage in him. And he wasn't gentle. Mas nag-aangkin... mas naghahanap. He used his lips... his hands to drive her to the brink of madness. At ikinagagalak niya ang kaalamang she had driven him as far beyond control tulad ng ginagawa nito sa kanya. She herself, setting aside pain and discomfort.

"Emerald... my precious Emerald..." ungol ng binata.

Gusto niyang sumigaw pero tinakpan iyon ng mga labi ni Marco. Marahan siyang nagmulat ng mga mata.

Bituin ba ang nakikita niyang iyon sa pagitan ng mga sanga at dahon? Siguro nga dahil dapit-hapon na. Kaya ba niyang abutin iyon? Siguro. Inabot niya ang isa. Ikinulong sa mga palad. And time froze.

Then they were back to earth. At hindi niya gustong magmulat ng mga mata kahit nang hinahawi ng binata ang buhok niya mula sa mukha patungo sa likod. Even when he showered tender kisses across her face.

"You're a witch! You make a man crazy at isiping wala kang karanasan," he whispered in a ragged breathing. "Open your eyes and look at me," masuyong utos nito.

Paano niya haharapin at pakikitunguhan ito? After the rapture, what? Sana'y wala na ang mga ganitong confrontation. Kung naging iba lamang sana ang pangyayari. Kung sana'y hindi siya Fortalejo at hindi ito de Silva.

Kailangang panatilihin niya ang pride sa kabila ng lahat. She opened her eyes and looked straight into his eyes.

Ano ang nakita niya? Tenderness? Imahinasyon lamang niya iyon.

"Ibinigay ko ang kabayarang hinihingi mo kasama na ang interest," aniya sa patuyang paraan, ayaw tumingin dito.

And the magic moment was lost. Nag-ulap ang mga mata ng binata at ibinagsak ang katawan sa tabi niya. Isang buntong-hininga ang pinakawalan.

Tumayo si Emerald at dinampot sa damo ang underwear at isinuot. Nilingon si Marco na nanatiling nakatitig sa kanya.

"Ano ang ginagawa mo?" salubong ang kilay na tanong niya.

"Memorizing every delicate inch of you and hoping I could preserve this moment forever," sagot ng binata na hindi pa rin kumikiios.

Umismid ang dalaga. "Very poetic para sa isang napopoot at humingi ng kabayaran sa walang katapusang alitan."

Ni hindi pa niya naibubutones ang blouse niya nang bigla siyang hatakin ni Marco pabalik sa damuhan.

"Halika nga," pagalit nitong sabi sabay hawak sa mga kamay niya. Hindi agad nakakilos si Emerald sa pagkabigla, "Kahit na ano pa ang sabihin mo ay hindi ako naniniwala na ang dahilan ng pagpapaubaya mo at pagtugon ay dahil nagbabayad ka ng utang."

Oh Lord! Don't let him strip me off my pride. "Wala ako rito kung hindi dahil doon, hindi ba?" pagalit niyang sagot.

"Maybe so. But you responded to my love making like wild fire hindi dahil nagbabayad ka ng utang but because you wanted me just as I wanted you. Iyan ang gusto kong aminin mo sa akin." Ibinaba nito ang tingin sa dibdib niyang nakahantad pa rin dahil hindi pa niya naibubutones ang blouse.

Marahang pinaglandas nito ang kamay mula sa leeg niya pababa sa dibdib doing swirling circles. His touch featherlight. Nanlaki ang mga mata niya. Iyon lamang at tila may mumunting apoy na nagsisindi sa buong katawan niya.

"Kumikislap ang mumunting apoy sa mga mata mo. Nagliliyab na tila mga bulaklak ng caballero, in passion." Ginawaran siya nito ng halik sa sulok ng mga labi niya,

Kung hindi niya pipigiiin ang apoy habang maliit pa, paano pa niya ito mapipigil mamaya?

"M-malamig ang damo sa likod ko, Marco. T-tumutusok..." aniya sa pagitan ng mga panunukso nito sa labi niya.

Huminto ang lalaki at tumawa nang malakas. Nag-echo ito sa kagubatan. Mabilis siyang tumayo at ipinagpatuloy ang pagbibihis. Sumunod ang binata.

"Ang dami mong ginagawa sa mga senses ko, Emerald, like no woman ever did." Ngumingiti ang mga mata nito na hinawakan siya sa baywang at itinaas sa ere at isinakay sa likod ng stallion. Sa patagilid na paraan, sa pagtataka ng dalaga.

Pagkatapos ay hinawakan ang tali ng puting kabayo at ito man ay sumampa na rin sa likod ng stallion. Nasa likod ang puting kabayong hila-hila ni Marco.

"Natatakot kang muli kong gawin ang ginawa ko kanina kaya dito mo ako isinakay?" tuya niyang tanong.

Ngumiti ito. Nanunuksong ngiti. "After the loving, mahihirapan kang sakyan si Snowhite tulad ng sakay mo kanina, if you know what I mean."

Lumingon siya sa unahan upang huwag makita ni Marco ang pamumula ng mga pisngi niya. "How considerate," patuya niyang sagot na tinawanan lamang ng binata.

Mahigpit siyang hinapit na para bang makakawala siya.

Dalawang araw ang matuling lumipas mula nang mangyari iyon. At ang ika-anim na araw mula nang dumating siya sa Paso de Blas.

Wala pang isang linggo pero tila taon na ang binilang niya mula nang umalis siya ng Maynila.

Napakalaki ng pagbabagong naganap sa buhay niya.

Mula rin nang mangyari iyon ay iniwasan ni Marco na magkaroon sila ng komprontasyon. Bagaman naroroon lamang ito ay nagkukulong naman sa library. Ang laging dahilan, may pinag- aaralan o 'di kaya ay inaayos ang accounting ng farm.

At nasasaktan siya.

Nang sumunod na araw ay kasalukuyan silang nanananghalian nang dumating si Alfon.

"Natitiyak kong magiging interesado ka, Marco, kung sino ang nadampot ng mga tauhan natin sa bukana ng farm," nakangising bungad ni Alfon na ikinatingin nilang lahat dito. Sinulyapan nito si Emerald na agad kinabahan. "Ano ang sinasabi mo?"

Lumingon sa pinanggalingan si Alfon at sumigaw. "Felipe, ipasok mo ang bisita natin!"

Lalo nang lumakas ang kaba ng dalaga sa pamilyar na tinig na naririnig sa labas. Napatayo siya.

"Bitiwan mo ako, ano ba!" wika ng bagong dating na kumawala sa humahawak.

"Jewel!" Hindi makapaniwalang bulalas ng dalaga. Tinakbo ang kapatid.

"Emerald!"

Nagyakap ang magkapatid. "Bakit ka narito? Sinaktan ka ba nila? Bakit ka pinayagan ng lolo na pumarito? Kailan ka pa dumating?" Naghihisterya na siya sa takot at pag-aalala.

Tumayo si Marco at nilapitan siya. Marahang hinawakan Sa balikat.

"Sshh... walang mangyayari sa kapatid mo," bulong nito. At kung bakit napahinuhod siya ay hindi niya alam. Did she really trust this man?

Ngumiti si Alfon. "Pagkalipas ng maraming taon, Marco. Inihatid sa atin ang magagandang daiaga ni Romano. Ang pagkakataon nga naman. Akin ang bata."

"Iwan mo kami, Tiyo Alfon," wika ni Marco sa tonong ikinatigil ng matandang lalaki. Ni hindi nagangat ng boses si Marco pero ibinabadya ng mukha nito ang lahat ng gustong sabihin. "M-Marco...?"

Hindi na muling nagsalita ang binata pero nanatiling nakatitig sa amain. llang sandali munang nag-alanganin ang matandang lalaki bago tuluyang lumabas kasunod ang tauhan.

Saka pa lamang huminga si Emerald.

"Paupuin mo ang kapatid mo, hija," si Julia na itinuro ang isang silya. "Pakainin mo na tuloy. Sumalo ka na, hija. Ano na nga ang pangalan mo?"

"Jewel ho. Kristine Jewel," sagot ng dalagita na  naupo sa tabi ni Bernard na kanina pa rin nakatayo.

Muli itong bumalik sa upuan nang makaupo si Jewel.

Ngumiti ang matanda. "Mga hiyas. Mga mamahaling hiyas ni Romano."

"Emerald, what is this all about?" marahang tanong nito sa kapatid. "Ang sabi ng Lolo ay nagbabakasyon ka rito. He was really worried, lalo na si Nathaniel na laging galit. Hindi niya ako gustong magpunta rito. Tumakas lang ako. I used Daddy’s car at nagtanong ako nang palihim sa isa sa mga tauhan ng asyenda kung paano pupunta rito."

"Oh, Jewel, love. Hindi mo dapat ginawa iyon," nag-aalalang wika niya rito. Nadagdagan ba ang suliranin niya. Paano na ba?

"The same stubborn trait as your sister, ha?" tawa ni Marco.

Inabutan ni Bernard ng pagkain ang dalagita.

"Thank you," ani Jewel. "I’m really starving. I just arrived this morning, Emerald."

Hindi niya magawang sumagot. Abala ang isip niya. Ano ang gagawin sa kanila ni Marco dito? Ano ang gagawin nina Nathaniel at Leon kapag hindi nakabalik si Jewel?

Tumayo siya at lumabas aa sala. Sumunod na tumayo si Marco at sinundan siya. Nagtatakang tatayo rin sana si Jewel.

"Sige na. Kumain ka na. Huwag mo silang intindinin," si Bernard na hinawakan ang braso ng dalagita.

Sandali lamang itong nag-atubili at muling naupo.

Huminga nang malalim si Julia at tumingin kay Bernard. "Hindi ko maintindihan ang nangyayari, Bernard. Bakit ganoon na lang ang pag-aalala ni Emerald nang makita ang kapatid dito?"

Hindi sumagot ang binata. Nagdilim ang mukha.

Sa labas ay inabutan ni Marco si Emerald na papalabas ng garden. Hinawakan siya nito sa braso.

"Ano ang gusto mong sabihin ko sa iyo para mapanatag ang loob mo?"

"Send her back now, Marco. Kapag nalaman ng Lolo at ni Nathaniel na nawawala siya sa villa ay magkakagulo. Masasayang ang..." hindi niya naituloy ang sasabihin dahil marahas siyang iniharap dito.

"Alin ang masasayang?" pagalit nitong tanong. "Sayang ang pagkakaloob mo sa akin ng sarili mo, ganoon ba? lyon ang sasabihin mo?"

Hindi siya sumagot. Kumawala sa hawak ng binata at sumandal sa hamba ng pinto. Si Marco ay napahawak sa batok at tumingala sa kisame. Pagkatapos ay mabilis na nagbalik sa dining room.

"Ikinalulungkot ko, Jewel, kung hindi ko maipatatapos sa iyo ang pagkain mo. Ibabalik kita sa Hacienda Kristine ngayon din.

Tatlong pares na mga mata ang nagtatakang nakatingala sa binata.

"Wow! There are lots of macho cowboys here, ha?" natatawang wika ng dalagita na inilahad ang dalawang kamay. Sinulyapan si Bernard na hindi maipaliwanag ang ekspresyon ng mukha. "Hey, what’s your name?" tanong nito sa binata.

Matabang na ngumiti si Bernard. "Bernard."

"Nice meeting you, guys. Macho man here is taking me home," wika ng dalagita na sinulyapan si Julia na iiling-iling.

"Sana’y dumalaw kang muli, Jewel. Sa magandang sirkumstansiya," ani Julia.

Nasa labas na si Emerald nang lumabas ang dalawa. Ipinakuha ni Marco si Firewind.

"Nasaan ang kotse ng Daddy?" si Emerald.

"Nasa labas. Pinaiwan sa akin ng dalawang iyon kanina. Are you not coming with me? Bakit hindi ka tumatawag sa Mommy? What’s going on?"

"Tatawag ako ng long distance mamaya. Sabihin mo sa lolo na walang dapat ipag-alala. Pinaextend ni Mrs. de Silva ang social visit ko rito." Tipid siyang ngumiti.

"Emerald, you’re not making any sense—"

"Trust me, love. Sige na. Naghihintay na si Marco."

Ngumiti ang dalagita. Sinulyapan si Marco at muling ibinalik sa kapatid ang tingin. "Oh, well... I’m beginning to understand."

Tumango siya. Hayaan niyang iyon ang isipin ni Jewel. llang sandali pa’y tumatakbo na palabas ang stallion.

"Magagandang pareho ang mga kapatid ko. Wala akong itulak kabigin," si Bernard na hindi niya namalayang nasa likod na.

"But really, now I wished you were not my sister." Sinabayan nito ng pasok sa loob. Naiwang nagtataka ang dalaga.

Chapter Nine

HANGGANG sa humapon at maghapunan ay hindi pa dumarating si Marco. Nag-aalala na ang dalaga pero hindi niya maisatinig kay Julia o kay Bernard. Sasabihin ba niya sa mga ito na nag-aalala siyang baka hindi inihatid ni Marco ang kapatid?

O iyon nga ba talaga ang ipinag-aalala niya? Kung hindi naihatid ni Marco si Jewel pabalik sa hacienda, tiyak may gulo nang nangyari kanina pa.

Nakatulugan na niya ang ganoong alalahanin.

Napabalikwas ng bangon si Emerald nang maramdamang may naupo sa gilid ng kama.

"Sshh..."

"Marco?" Mula sa sinag ng buwan ay naaninag niya ang mukha nito. Bumilis ang pintig ng puso niya. "Paano kang nakapasok?"

"Bahay ko ito, remember? May sarili akong susi." Nag-aalis ito ng polo habang nagsasalita. Ano ang ginagawa nito?

"S-si... Jewel?"

"Kanina ko pa inihatid, hindi ba?" Inalis nito ang buckle ng sinturon.

"A-ano ang ginagawa mo?"

Marahang natawa ang binata. Tinamaan ng sinag ng buwan ang matitipunong dibdib nito. Ang maninipis nitong balahibo sa dibdib ay kumislap na tila ginto dahil siguro sa pawis. Nahawakan niya kaninang basa ang polo nito.

"Do you really want me to stress the obvious?"

Hindi niya sinagot iyon. "Anong oras na?"

Nagkibit ito ng mga balikat. Inihagis ang maong sa sofa. "Alas-diyes na siguro." Pagkatapos ay marahang hinubad ang briefs.

Napalunok si Emerald. The mere fact na nag- alis ito ng mga kasuotan sa harap niya in a slow and seductive manner ay sapat na para manuyo ang lalamunan niya.

Pinigil niya ang paghinga nang muli itong naupo sa tabi niya. Walang seremonyas na inalis mula sa mga balikat niya ang spaghetti strap ng kanyang pantulog.

"S-saan ka galing? Bakit ka ginabi ng ganito?" Sinisikap niyang kontrolin ang pag-aalab ng damdamin sa pamamagitan ng pagsasalita.

"Nakakahimig ba ako ng pagseselos?" He inched closer habang nagsasalita habang ang mga kamay ay patuloy na inaalis sa katawan niya ang pantulog.

Nasasamyo niya mula sa katawan nito ang pinaghalong natural na amoy-lalaki nito, ng pawis na kumikislap mula sa liwanag ng buwan, at ng cologne na inilagay mula pa kaninang umaga.

Hindi niya akalain na nakakasira ng isip ang kombinasyong iyon. Inabot ni Marco ang batok niya at hinila papalapit.

"l-is this... some kind of payment for sending my sister back?"

"Damn you, Emerald!" bulong nito at marahas siyang siniil ng halik.

Yes, damn her! Damn her for falling in love with this devil! Damn for her for sighing softly habang gumagawa ng masarap na landas ang mga labi at kamay ni Marco sa katawan niya. And damn her as she responded wildly while he made slow and agonizing love to her.

May palagay siyang naririnig na ang tilaok ng manok nang lumabas si Marco sa silid niya at pahintulutan siyang matulog.

PABABA na ang araw nang magising siya. Alas- dos ng hapon!

Mabilis siyang bumangon at pumasok sa banyo.

Oh dear, she maybe sore here and there at maitatago niya iyon. Pero paano ang mga nagkikislapang bituin sa mga mata niya? Paano niya maikakaila sa mga tao sa bahay? Ano ang sasabihin niya at inabot siya ng ganitong oras sa pagtulog?

Pagkatapos niyang maligo ay nagbihis at lumabas ng silid. Pababa na siya ng hagdan nang marinig ang boses ni Julia de Silva. Bahagyang nakabukas ang pinto ng silid nito kaya hindi maiwasang hindi marinig ang boses.

"Ano ang ginagawa mo kay Emerald, Marco?" si Julia. "Maaaring matanda na ako pero hindi mo maikakaila sa aking may nangyayari sa inyo. Babae rin ako."

"Mama, ano ba ang dapat ninyong ipag-alala?"

"Anak, paano kung magdalang-tao si Emerald? Paano kung magbunga ang ginagawa ninyo?"

"O, ayaw n'yo iyon? May apo si Leon dito sa atin at may apo kayo sa Hacienda Kristine. We're even!" Saka ito tumawa.

Kung hindi siya nakahawak sa barandilya ng hagdanan ay baka nahulog siya.

Magdalang-tao! Hindi niya naisip iyon. At paano na nga ba? Simula pa lamang ay hindi ipinagkaila ni Marco ang intensiyon nito sa kanya pero bakit nasasaktan siya ngayong marinig niya mula sa ina nito?

Hindi kaya, subconsciously, ay umaasa siyang tugunin din nito ang damdamin niya? At hanggang kailan siya rito? Another week? Two weeks? At kapag nagsawa si Marco sa kanya ay saka siya pakakawalan? And by that time ay baka nagbunga na ang mga pagtatalik nila. At sa sandaling matuklasan nina Leon at Nathaniel ang nangyari sa kanya ay malaking gulo ang mangyayari.

Tama sila. Hindi siya nagtatapos ng alitan kundi naglagay ng gasolina sa nagliliyab na damo!

At para huwag masayang ang sakripisyo niya ay kailangang makabalik siya sa Maynila na tila walang nangyari.

Sakripisyo? Sinong binibiro niya? Hindi man niya aminin ay maluwag sa loob niya ang nandito dahil kay Marco.

Pinigil niya ang mga luhang nagtangkang bumagsak. Ang kailangan ay makabalik siya sa Maynila, pero kailangang makaalis muna siya rito. At bayad na ang mga Fortalejo sa mga de Silva. Sa kuwadra ay nasalubong niya si Bernard. "Good morning," bati nito. "Ano 'yang kislap sa mga mata mo? Unshed tears or sparkle because of some obvious reason?"

Walang halong panunuya ang tinig ng binata pero gusto niyang mapahiya. "Sa palagay mo ba, mahahabol ako ni Marco kung aalis ako ngayon pauwi ng asyenda, Bernard?"

Sandali lamang ang pagkabigla sa mukha ni Bernard. "Kung noon mo pa ako nilapitan para sabihin sa akin 'yan, Emerald, ay noon ka pa sana nakauwi. But I had this impression na gusto mong manatili. Kung labag sa loob mo ang pagkakapunta rito na somehow ay hindi ko maintindihan, then, ihahatid kita pauwi."

"Oh, Bernard, please, dalian natin..."

"Hindi ikaw, Bernard. Ako ang maghahatid kay Emerald sa labasan," si Alfon na hindi nila namalayang nasa likuran nila. "Huwag si Bernard, Emerald, dahil natitiyak kong pagbaba ni Marco ay hahanapin niya ito dahil pag-uusapan nila ang tungkol sa bilihan ng mga baka bukas. At maghihinala si Marco at maaaring madamay si Bernard sa galit niya "

"Bale-wala sa akin iyon, Tiyo Alfon. Pero nalimutan ko ang bilihan ng mga baka bukas..." nalilitong sinabi nito.

"Ako na ang maghahatid sa iyo, Emerald." Nakadama ng takot ang dalaga. "Patawarin mo ako, hija, sa mga ikinilos ko nitong mga huling araw. Naiintindihan mo marahil kung bakit.Tama si Julia, dapat ay tapusin na ang gulong ito. Kung magtatagal ka pa rito'y kinakabahan ako sa maaaring mangyari. Baka naiinip na sina Leon at Nathaniel!"

"Sige na, Emerald, habang nasa itaas si Marco," apura ni Bernard na binuksan ang kuwadra at kinuha mula roon ang kabayo ni Alfon.

Nag-aalanganin man ay tama si Alfon. Madadamay si Bernard.

Sanay nang nag-aaway sina Alfon at Marco kaya tamang ito ang maghatid sa kanya. Bagaman may bahagyang takot sa dibdib niya ay dinaig iyon ng pagnanais na makaalis.

Tinulungan siya ni Bernard na makasampa sa likod ni Alton at bago pa siya nakapagpaalam sa binata ay tumakbo na ang kabayo. Hindi man niya gustong kumapit sa matandang lalaki ay mahuhulog siya kung hindi gagawin.

Halos hindi na niya matanaw ang bahay ng mga de Silva nang lingunin niya. May kirot siyang nadama. Kalahati ng pagkatao niya'y naiwan sa bahay na iyon.

NANGITI si Marco nang makitang wala na si Emerald sa kama. May nadama siyang init sa dibdib. Halos nalalanghap pa niya ang amoy ng dalaga. Lemon and sunshine. At kaninang natutulog ito'y pinagmamasdan niya. Natitiyak niyang hindi niya gustong magising sa umagang wala ang dalaga sa kanyang tabi.

Muli siyang ngumiti nang maalala ang pangyayari kagabi hanggang sa mag-umaga.

Pinagod ba niya itong talaga at ngayon lamang nagising?

Her soft moans and sighs.... the way she whispered his name... the way she travelled her hands all over his body... Oh, everything about her made him crazy!

Mabilis siyang bumaba upang samahan itong kumain. Subalit walang tao sa dining room. Palabas siya nang makasalubong si Bernard.

"Nakita mo si Emerald?"

Tinitigan lamang siya ni Bernard at nagtuloy sa ref, kumuha ng canned beer. Binuksan at uminom.

"Kasing-bilis man ng hangin si Firewind ay hindi mo na aabutan si Emerald," wika nito pagkatapos ibaba sa mesa ang lata ng beer. "Sampung minuto na ang dumaan."

"Ano ang ibig mong sabihin?"

Kilalang-kilala ni Bernard ang tonong iyon.

Hindi nagtataas ng boses si Marco kapag gustong sumabog ang dibdib sa galit at kahit paano ay bahagya itong nag-alangan.

"Inihatid siya ng Tiyo Alfon sa—" Bago pa natapos ni Bernard ang sinasabi ay bumalya na ang screen door.

Inilabas ni Marco sa kuwadra si Firewind at mabilis ding sumampa sa likod.

"Ang pinakamabilis mong takbo, Firewind!" hiyaw nito na tila naiintindihan naman ng kabayo dahil halos tumaas mula sa likod nito si Marco sa pagtakbo.

Hindi niya marahil aabutan ang dalawa kung ganoon na katagal ang mga itong nakalayo pero aabutan niya ang mga itong papasok sa asyenda.

Pansamantala ay gusto niyang malaman kung nasaan na ang mga ito. Ang burol ang tinakbo nila ni Firewind. Mula roon ay tanaw ang ibaba. Ang sangang-daan at ang papasok pareho sa asyenda at sa farm niya.

Sa mataas na bahaging ito ng lupa niya natanawan ang mga tauhan ni Leon noong nagtangka ang mga itong kunin ang kotse ni Emerald, Dito rin niya natanaw nang ihatid ni Nathaniel ang dalaga.

At dapat ay matanaw niya ang mga ito. Sa bukana lamang ng asyenda maihahatid ni Alfon si Emerald at makikita niya iyon.

Subalit ni anino ng mga ito ay wala.

Halos magdikit ang mga kilay niya.

Kung nasa loob na ng asyenda si Emerald ay susugod siya roon at magkagulo na kung magkagulo. Kukunin niya pabalik ang dalaga.

Pero imposible iyon. Si Firewind lamang ang kayang tumakbo nang ganoon kabilis kahit pa sabihing sampung minuto ang inilayo ng mga ito.

Nilinga niya ang buong ibaba. At sa daang patungo sa pinakamagubat na bahagi ng lupa ay natanawan niya ang kabayo ni Alfon na walang sakay.

Bakit naroon ang mga ito? Walang daan doon patungo sa asyenda at patungo sa ilog iyon!

Mabilis niyang tinapik ang stallion. "Hiyaaa, Firewind! Papatay ako ng tao kapag nagkataon!"

Kung may makakakita sa anyo niya nang mga sandaling iyon ay ni hindi magtatangkang lumapit man lamang.

SAMANTALA, sina Alfon at Emerald.

"Bakit tayo bumaba rito, Mang Alfon? Hindi ho yata ito ang daan palabas ng farm?" kinakabahang tanong niya.

"Ngumisi ang matanda. "Bakit, Emerald, sa palagay mo ba'y makalalabas ka pa ng farm?" "A-ano ang... ibig ninyong sabihin?"

"Siraulo ang pamangkin kong iyon. Buong akala ko'y pagsasamantalahan ka lang niya at ibabalik din sa asyenda. Pero gago si Marco. Nalimutang si Romano ang dahilan kung bakit nawalan siya ng ama at kapatid. Pero ako ay hindi kailanman makakalimot na nawalan ako ng minamahal!"

"H-hindi ko kayo maintindihan..." Sinisikap niyang huwag mag-panic. Kapag ginawa niya iyo'y mapapadali ang kapahamakan niya sa matandang ito. Bakit siya nagtiwala rito?

Muling ngumisi si Alfon. "Kung sabagay, malaman mo man ang iniingatan kong lihim ay bale-wala na rin dahil hindi naman nagsasalita ang patay, 'di ba?"

Kinilabutan ang dalaga, napaatras. Umabante si Alfon.

"Alam mo bang wala akong ibang minahal kundi si Alicia? Ang aking si Alicia..." Bahagyang gumaralgal ang tinig nito. "Mula pagkabata'y inalagaan at minahal ko siya pero nakatutok ang buong pansin niya kay Romano. At nang ipasya ni Ernesto na ipakakasal si Alicia sa ama mo ay natakot ako. Mawawala sa piling ko ang mahal ko. Ako lang dapat na magmay-ari sa kanya, ako lang!

Nanlaki ang mga mata ni Emerald. Humigit-kumulang ay narito ang sagot sa lahat ng pangyayari.

Halos hindi siya humihinga sa kinatatayuan, "Ano ang ginawa ninyo sa... pamangkin ninyo?" "Pamangkin ko lang siya sa pinsang makalawa pero alam kong hindi ako tatanggapin ni Ernesto para sa anak nito. Palaki at pakain lang nila ako. At palalayasin nila ako at hindi ko na makikita si Alicia ko."

Sa tingin ni Emerald ay baliw na ang kaharap niya.

"Nang gabing iyon ay nasa Asyenda Kristine sina Ernesto at Julia at pinag-uusapan ang planong kasal nina Romano at ng mahal ko. Kami lang dito at si Marco ay tulog na—"

"P-pinagsamantalahan mo siya!" bulalas niya. "Sinabi kong mahal ko siya pero ayaw niyang makinig kaya 'ayun...'' Tumalim ang mga mata nito habang binubuhay sa isip ang nakaraan.

"Nang sabihin niyang magsusumbong siya'y tinakot kong dadalhin ko rito sa ilog si Marco at papatayin. Mahal na mahal ni Alicia si Marco. Mula noon ay nagpapaubaya na siya sa akin."

Halos mapugto ang hininga ni Emerald sa narinig. Masusuka ba siya o ano? Tinutop ang bibig.

"Hindi ko siya gustong magpakasal kay Romano pero sinabi niyang mahal niya ako at upang patuloy kaming makapagtagpo nang lihim ay si Romano ang pinakamabisang dahilan na walang maghihinala. Papatayin ako ni Ernesto kung hindi man palayasin kapag natuklasan ang lihim namin at hindi na raw niya ako makikita. Umiiyak ang aking si Alicia. Mahal niya ako kaya sakripisyong makasal siya sa ama mo. Pumayag akong maitakda ang kasal nila ng ama mo tutal akin pa rin naman ang mahal ko. Magtatagpo kami nang palihim sabi ko at kapag nakaipon na ako ay tatakas kami rito"

Kumapit sa patalim si Alicia? Ang kawawang Alicia! Gustong matunaw ng puso niya para sa babaeng hindi na maaabot kailanman.

"Anak ninyo si Bernard!"

"Na hindi ko man lang maipaalam!" hiyaw nito. "Kung buhay si Alicia dapat ay sama-sama kaming tatlo."

"At hinayaan ninyong maniwala ang lahat na ang Daddy ko ang may kasalanan? Pinayagan ninyong may mga inosenteng taong madamay!"

Humakbang papalapit si Alfon. "Dahil kung hindi tinakasan ni Romano si Alicia ay buhay pa sana ito hanggang ngayon! Magsasama kami at lalayo!"

"At naniwala kayong gagawin ni Alicia iyon? Gusto niya kayong takasan! Takasan ang kahayupan ninyo sa pamamagitan ng Daddy. Dahil kung totoong minahal niya kayo, dapat ay inilaban niya ang relasyon ninyong dalawa lalo at nagdadalang-tao siya at kayo ang ama! Pero hindi niya iyon ginawa kaya nagkulong siya at naghisterya! Iyon din ang dahilan kaya hindi na niya ninais pang mabuhay. Ang Daddy lang ang mahal niya at kinamumuhian niya kayo. At duda akong pati ang batang nasa sinapupunan niya dahil dugo ninyo ito!"

Sa sandaling iyon ay nakadama ng habag si Emerald kay Bernard. At iyon ang naging pagkakamali niya. Nagpatangay siya sa emosyon.

Halos maglabasan ang ugat ni Alfon sa leeg sa galit. Nilapitan siya at hinablot ang damit niya na napunit.

Tumili ang dalaga.

"Pagkatapos ko sa iyo ay papatayin kita!" Tila hayup na sa tingin ni Emerald ang matanda. Muli nitong dinaklot ang damit niya, tuluyan siyang nahubaran sa pang-itaas.

"Kaya pala ayaw ni Marco na pakawalan ka, ha?" Malisyosong itinutok nito ang mga mata sa nakalantad niyang dibdib.

Sindak na itinakip ng dalaga ang mga braso niya at sumiksik sa batong malaki.

Muli siyang dinaluhong ni Alfon at niyakap.

Sindak at takot ang namuhay sa isip niya. Mamamatay na muna siya bago maisakatuparan ng matandang ito ang hangarin.

Subalit hindi siya makapanlaban dahil sa histerya at sindak.

Chapter Ten

SA PAGITAN ng malakas at namamalat na niyang tinig at tawa ni Alfon ay hindi nila namalayan ang mabilis na pagdating ni Firewind.

Mula sa ibabaw ng malaking stallion ay dinakma ni Marco ang kuwelyo sa likod ni Alfon at hinila papalayo kay Emerald.

"Hayup ka, papatayin kita!" Nakaladkad ni Firewind si Alfon na hindi binitiwan ni Marco.

Si Emerald ay tuluyang nagsiksik sa tabi.

Hindi na nakabawi si Alfon.

Pagkababa ni Marco mula sa kabayo ay hindi na tinigilan ng mga nagngangalit na suntok ang amain. Malaki at higit na bata si Marco at galit na galit. Wala nang malay si Alfon ay hindi pa nito tinitigilan.

"Tama na! Tama na!" sigaw ni Emerald.

Noon lamang tila natauhan si Marco pagkarinig sa tinig niya.

Nilingon nito ang dalagang nakasiksik pa rin sa sulok ng malaking bato. Patakbo nitong nilapitan si Emerald at mahigpit na niyakap.

Pagod, galit at relief ang sama-samang nadama ni Marco. Humihingal na ibinuwal ang sarili sa damo kasama si Emerald.

Walang tanging maririnig sa sumunod na mga sandali kundi ang paghingal nito at mga hikbi ng dalaga na nakasubsob sa dibdib ni Marco. Ang mga bisig nito'y tila bakal na nakapulupot sa katawan ni Emerald.

"M-Marco, you're... holding me so tight... I can't breath."

I'm sorry... I'm sorry!" humihingal pa ring sinabi ni Marco. "Kung may nangyari sa iyo ay hindi ko mapapatawad ang sarili ko. I love you so much that was scared to death. Ang buong akala ko'y hindi na kita aabutan."

Biglang nag-angat ng ulo ang dalaga sa narinig. Tumingin dito. "D-did you say... you love me?"

"So very much na ang isiping baka mahuli ako ng dating ay halos ikabaliw ko. I thought I'd lost you forever, darling..."

"Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin 'yan?" may bahagyang akusasyon sa tinig niya.

"Everytime we made love, ipinaaalam ko sa iyo and in so many countless ways." Hinagkan nito ang buhok niya.

"Kailan pa?"

"Since the first time I saw you."

"Bakit pinaniwala mo akong paghihiganti ang motibo mo?"

"Sa tuwing pinag-uusapan ang tungkpl sa pamilya natin ay hindi ko maiwasang hindi mapoot at magalit pero hindi niyon nahadlangan ang pag- ibig ko sa iyo. At ginamit kong tuntungan ang alitan para mapunta ka rito."

"Right into your bed," matabang niyang sagot. Sa unang pagkakataon mula nang dumating ito ay ngumiti si Marco. "Well, you make me crazy. I'm sorry, darling. Wala akong maisip na paraan para abutin ka. Mula nang makita kita'y hindi na ako makapag-isip nang matino. Hindi naman ako maaaring magpunta sa Villa Kristine. Hindi dahil natatakot ako kay Leon o kay Nathaniel but my pride would not allow me that. Maliban pa sa paano ko sasabihin kay Leon na kaya ako naroon dahil iniibig ko ang apo niya ng ganoon na lang."

"I love you, too, Marco..." bulong niya na dinampian ng halik ang pawis sa dibdib ng binata.

"I know... nararamdaman ko. At hindi ako marunong manligaw, Emerald. Wala akong niligawang babae. I don't want to sound conceited but the women I knew did the chasing. So I chased and wooed you my way." Ginagap ang palad niya't dinala sa sariling mga labi. "Bakit ka umalis? Ba't gusto mo akong iwan?"

Gustong matunaw ng puso ni Emerald sa agony na nakita niya sa mga mata ni Marco. She smiled softly.

"Saka ko na sasagutin iyan. Nag-e-enjoy akong makinig sa deklarasyon mo ng pagmamahal sa akin."

Hinagkan ng binata ang buhok niya. "Kanina ay kasalukuyan naming pinag-uusapan ng Mama kung paano mamamanhikan kay Leon. Hindi ko masabi sa kanyang araw-araw ay iyon ang gumugulo sa isip ko. Kanina ay siya ang nagpasimula ng usapan and even had the wrong impression tungkol sa motibo ko sa iyo."

Tinitigan siya ni Marco. "Pakakasal ka ba sa akin sa kabila ng alitan ng ating pamilya, Emerald?"

"Kung nagpo-propose ka na, then, yes... yes!"

"Kahit hindi ako makapangalahati man lang sa yaman ni Leon?"

"I know you won't but... I love you still."

"Puwede ka pa ring magsulat kapag kasal na tayo pero dito ka maninirahan sa farm?"

"Anywhere in the world as long as we're together."

"Thank you, darling. Pupunta tayo kay Leon pagkatapos ng gulong ito." Sinulyapan ang wala pa ring malay na si Alfon.

"Sa city jail na siya magigising." Muling tumigas ang mukha nito sa amain. Hinubad ang polo at isinuot kay Emerald.

"Marco...'' Tiningnan siya ng binata. "S-si... Alfon ang ama ni Bernard."

Natigagal si Marco. "Ano'ng sinabi mo?" Paputol-putol na inulit ng dalaga ang lahat ng mga sinabi ni Alfon sa kanya.

Bago pa man niya natapos ang pagkukuwento ay muling dinaklot ni Marco ang amain at inundayan ng sunod-sunod na suntok kahit wala itong malay. "Hayup! Hayup!"

Mabilis na niyakap ni Emerald si Marco. "Parang awa mo na Marco, mapapatay mo siya!" Ubod-lakas niyang hinila ang kasintahan. Pareho silang muling bumagsak sa damo.

Humihingal na pinagsusuntok ni Marco ang lupa hanggang sa mapagod. Sinapo nito ng mga kamay ang ulo.

"Maitutuwid pa ba ang mga pagkakamali? Maibabalik pa ba ang mga buhay na nawala? Patay na si Romano. Patay na ang kaawa-awa kong kapatid. At si Leon ay tataglayin sa hukay ang ginawang paninikis sa anak!"

Niyakap ni Emerald si Marco at dinala sa dibdib. Alam niyang umiiyak ito. Para sa lahat... at higit para kay Alicia.

"Narito pa tayo, Marco, buhay. Maitutuwid natin ang lahat," bulong niya rito.

Kung gaano katagal silang nanatili sa ganoong ayos ay walang nakakaalam. Nang tumayo si Marco kasama siya ay mahinahon na ito. Hinawakan nito ang mukha niya.

"Patawarin mo ako... ang mga de Silva... ang Tiyo Alfon..."

"I love you and that is all that matters." Tumango ang binata at dinala siya sa dibdib nito. Pagkatapos ay inakbayan siya at niyuko ang tali ni Firewind. Hila-hila ang stallion na lumabas sila ng gubat tungo sa bagong araw.

••• WAKAS •••

Table of Contents

Chapter One

Chapter Two

Chapter Three

Chapter Four

Chapter Five

Chapter Six

Chapter Seven

Chapter Eight

Chapter Nine

Chapter Ten